Axelle Red ‘acoustic’- Nostalgisch heerlijk wegdromen
Axelle Red
Concertgebouw
Brugge
2015-02-27
Johan Meurisse

Axelle Red is een gerespecteerde dame die met deze ‘acoustic’ tour een terugblik biedt op haar ruim 20 jarige succesvolle carrière , die nog met glans ondersteund werd door het ijzersterke ‘Rouge ardent’, dat goud kreeg . Het getuigt van puik sing/songwriting , waarbij haar songs net die ideale formule van pop, chanson, variété, soul, funk hebben en dus eenvoudigweg goed in elkaar zitten .

Tijdens deze tour in 2015 wordt gekend singlewerk afgewisseld met een rits intense albumtracks , die tot de essentie worden herleid door akoestische gitaren , piano, een blazer, drumtics, handclaps en een soulfulle backing vocaliste. Op die manier klinkt haar materiaal gevoelig en weet het diep te raken.
De Limburgse Fabienne Demal is erg populair en zorgt voor ‘unity’ gevoel in ons landje. Ze is een veelzijdige artieste , heeft een tomeloze inzet en daar kunnen we niks anders dan respect voor opbrengen , want naast sing/songschrijfster en moeder is ze maatschappijkritisch, komt ze op voor de vrouwenrechten en zet zij zich in voor allerhande projecten , o.m. als Unicef-ambassadrice.
Zij koestert Franstalige als Vlaamse fans met haar sfeervolle , indringende en lichtvoetige pop. Vanavond wordt de kaart getrokken van haar Franstalig werk .
We ervaren letterlijk een rode gloed van haar warm concert ,  een emotievol kader van tristesse en melancholie; een aanstekelijke, huppelende uptempo groove  kan worden toegevoegd. In een halve cirkelopstelling heeft ze een prima band rond haar o.m. Wigbert Van Lierde , die mee zorgt voor een boeiende, variërende set .
In de beginfase dompelen ze ons onder in sobere versies van “Amour profound” , “La claque”, “Si tu savais” en “Ce coeur en or” , die een soort ballroomsfeertje creëren door de verschillende instrumenten.
Niet alles wordt even sober gehouden , soms durven ze iets breder te gaan of ervaren we een intens (dromerig)  gevoel en dramatiek als op “Romantique à mort”, “De mieux de mieux”, “Jure” , “Parce que c’est toi” , verder een uiterst breekbare “Je t’attends” of ”Quelque mots d’amour” en de gekende singles “Elle danse seul” , “Le monde tourne mal” , “Sensualité” of “Rouge ardent” , die de set na bijna twee uur besloot. Wat dan ook sterk werd onthaald . De rode kleur kwam nog feller. Inderdaad, ruimte voor mijmering , heerlijk wegdromen ,  nostalgie en kippenvelmomenten.

We hadden een uiterst sfeervolle , ingenomen set , met enkele uptempo grooves , spaarzaam of iets breder, door een sympathieke dame en een sterk op elkaar ingespeelde begeleidingsband , wat haar talent en materiaal onderstreepte . Erg mooi!

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set op 18 maart 2015 Stadsschouwburg , Sint-Niklaas
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/axelle-red-18-03-2015/
Organisatie : Greenhouse Talent + Comedyshows

Een heel interessante soloplaat is deze van de 56 jarige zanger/gitarist Thurston Moore . We hebben hier op zijn solo-album ‘The best day’ een reeks twinkelende, onversneden gitaarsongs bepaald door die rauwe, jengelende gitaar, zijn lichthese onvaste vocals en die spannende, beheerste, gestroomlijnde songstructuur .
De eerste twee “Speak to the wild” en “Forevermore” zijn al meteen twee sterke nummers in het genre die net zorgen voor dat kenmerkend Sonic Youth geluid … een soort ‘rewind’, waarbij de songs een eenvoudige melodielijn hebben, waarin van alles kan gebeuren , ze lichtjes door de bocht gaan , maar nergens ontsporen . Hij heeft o.m.  Steve Shelley , Debby Googe (My Bloody Valentine)  en James Sedwards bij zich.
“Detonation “ en de titelsong zijn diegenen die het meest rocken , “Vocabulairies” een muzikaal werkstuk is en “Grace lake” het leuke instrumentaaltje . Chelsea Light Moving was al fijn groepje van de man , maar dit is een Thurston Moore in even goede doen.
Live durft het nog meer te knetteren, staat men nog meer onder hoogspanning en brandt de kaars van ‘Daydream nation’ nog meer …
De acht songs zijn meer dan de moeite! Prachtplaatje.

Midden vorig jaar werden we bestormd door die single van de Ierse sing/songwriter Andrew Hozier-Byrne. “Take me to church” - de song handelt over de misstanden in de katholieke kerk , en er is een controversiële clip tegen homohaat verbonden aan het nummer -, ging het beloftevolle debuut vooraf en hij was ook al één van de revelaties op Pukkelpop , waar hij voor de eerste keer te zien was en waar we konden kennismaken met z’n werk.
Heel wat moois hebben we met zes bijhorende nummers op het album, emotionele radiopotentiële pop verweven van gospel , blues , folk , en meerstemmige zangpartijen.
De nummers steken goed in elkaar en krijgen een meerwaarde door z’n indringende vocals. We krijgen afwisselend broeierige ( en dat zijn er een pak o.m. “Angel of small death …”, “Jackie & Wilson”, “Someone new” in de beginfase al ) en een handvol ingetogen , breekbare songs (o.m. “In a week” (met Karen Cowley) , “Cherry wine” en “My love will never die”) te horen; hier hebben  we nog meer de kracht van zijn stem en verraadt hij een klassieke kooropleiding. “From Eden” is de volgende single.
Hozier overtuigt met de reeks spannend opbouwende nummers !

De 50 jarige NY-er heeft al een rijkelijk gevulde carrière achter de rug . Een icoon binnen de hedendaagse pop en rock. Stoere, strakke retrorock’n’roll wordt afgewisseld met broeierige rocksongs en gevoelige ballads, die verleidelijke soul en funk integreren. Zijn ‘love revolution’ kreeg midden de jaren 90 een muzikale dip . In zijn 25 jarig jubileum hebben we nog steeds die retropop in al zijn vormen , intens broeierig, rockend en sfeervol, gevoelig . Een classic Lenny, die lekker klinkt in het rockgenre , een opwindende show brengt met ballads en siert door  meeslepende melodieën,  gitaarriffs, blazers en ‘70s toetsen .
“The chamber” en “Seks” zijn al twee singles die meteen overtuigen , verder worden we meegevoerd door de variërende aanpak , vooral naar het eind is het allemaal wat gewoontjes en doelloos rustiger.
Als rockartiest is en blijft hij ‘back to business’ , die de kneepjes van het vak kent en alles uit de kast haalt . Evenwichtige rock , niets meer , niets minder!

The Acid is een gezelschapscombo van drie gasten uit drie verschillende landen , twee producers/techneuten van Engeland/Verenigde Staten , samen met de indiefolkzanger Ry Cuming (die we kennen van Ry x) . ‘Liminal’ zit in de sferen van James Blake, Jamie Woon  en Sohn .
Binnen die UK  trippop/postdubstep hebben we hier te maken met een  afwisselend plaatje van aangename groovende trips tot sfeervolle , dromerige , ingenomen; minimalistische spookachtige soundcapes , die gaan van een toegankelijke “Fame” , Tumbling lights”, “Basic instinct” , Clean” tot de slow trips van “Animal” , “Veda” of “Creeper”, gedragen door de fragiele stem op z’n Bon Ivers . Arty pop met lichte grooves dus.
De plaat blaast warm en koud, biedt donkerte en licht en gaat van dance tot een schemerzone. Een mooi subt!iel klanken- en kleurenpalet dus , dat speelt met sounds en slowe beats , een collectieve trance verwezenlijkt , er wat meer pit , dynamiek en een bijzonder sfeertje weet in te steken.

Om met de deur in huis te vallen , de derde nieuwe plaat van Mike Hadreas aka Perfume Genius ‘Too bright’ biedt zeker een toegevoegde waarde aan zijn totnutoe intimistische oeuvre. De eerste twee waren sing/songwriting, met een hoge gevoeligheidsfactor en muzikale fijnproeverij; ontroerende , kwetsbare songs , die uitermate sober waren en gedragen werden door zijn stem en piano , dan gaat deze derde duidelijk verder met elektronica, beats, soundscapes en worden zijn vocals af en toe vervormd . Hier schreeuwt hij letterlijk de zaken van zich af , waardoor ze een andere lading krijgen . “Queen”, “Fool”, “No good” , maar vooral “My body”, “I’m a mother” en “Grid” zitten vol experimentjes, vormen iets apart en  zijn eigenlijk wel prachtige werkstukjes.
Ze worden voldoende opgevangen door dat innemend , elegant broze kantje als “I decline”, “Don’t let them”, “All long in” en de titelsong.
Die diepgang en breedte zorgen voor een nieuw meesterwerkje van deze creatieve sing/songwriter.

Lower is een jong combi uit Kopenhagen die zich manifesteert binnen de postpunk scene . Tja, net als het beloftevolle Britse Eagulls , brengen zij een reeks rauwe , potige , venijnige, energieke als intens broeierige songs , die ons terug brengen naar hun voorbeelden uit de vroeger jaren 80 als o.m. The Alarm . Nergens gaan ze uit hun bocht , maar het is een spannend album met heerlijk genietbaar materiaal , dat verdient ontdekt te worden .

De familie Durham wordt gerespecteerd met hun combinatie van rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s, die ons doet denken aan het onvolprezen Red Devils van de early 90s en aanzetten  tot een heupwieg en een swing’n’boogie.
Zusjes Kitty en Daisy en broer Lewis , hebben moederlief (bas/contrabas) en vader neerzittend (slide)/gitaar) mee om er een gezellig onderonsje van te maken, samen met hun publiek als uitnodigende gast in een concertzaal .

Ze hebben een nieuwe plaat uit ‘The third’, die toegankelijk en eenduidiger klinkt in het genre en een fikse stap voorwaarts kan betekenen een breder publiek te bereiken .
Een paar jaar terug plaatsten ze zich in de spotlights op het r&b festival in Peer en sindsdien rolt de bal voor de muzikale familie. Toegankelijker betekent ook dat het allemaal een poppy groove kent, wat gepolijst en mooi klinkt, en dat de rauw in whisky doordrenkte blues wat op de  achtergrond is geduwd .
Geen nood , nog steeds hebben we een uiterst aangename, leuke set en zetten nummers aan tot een hillbilly/rockabilly party , zeker op het eind met die doorleefde, huppelende bluesy slide songs als “Going up the country”, het nieuwe “Developper’s disease”, “What quid” en “Mean sun of you” ; aan de  bar in de zaal werden nog meer pintjes en Belgische streekbieren getapt … Hier staan ze dicht tegen elkaar opgesteld aan 1 micro , wat de sfeer nog meer dampend, smachtend en gezelliger maakt!
Deze werden dus mooi bewaard op het eind , maar de 50 minuten ervoor genoten we van de unieke gedrevenheid van de drie met hun familie  uit Londen. Met een Jamaicaanse trompettist op leeftijd sijpelt de ska binnen , wordt de sound  kleurrijker , en is een saloon./bar sfeertje gecreëerd , wat de menigte ophitst (o.m. met een “Turskish delight” , “Whenever you see me” en “Good looking woman”).
Eerder konden we al proeven van hun kenmerkende stijl , door de pak songs van de nieuwe plaat , “Bitchin’ in the kitchen”, “Feeling of wonder” en de ingetogen single “Baby bye bye”, die de set openden. De mondharmonica werd niet vergeten, wat eerder het materiaal in een zompige blues onderdompelde.
Er wordt nogal veel van instrument gewisseld bij de drie, maar het enthousiasme , gretigheid, freakness , speelsheid, spontaniteit en kunde van het combo is en blijft ongenaakbaar. Ze zetten een “Never get back”, “No action” of “Whisky” op sobere wijze in , maar dan werd de ritmiek al gauw aangescherpt door de bredere omlijsting en de uptempo’s. Die intens spannende opbouw brengt de songs live op een hoger niveau .

En de set vloog snel voorbij op die manier . Een Brian Setzer, Stray cats, Jon Spencer of Heavy trash hebben met de familie Durham een leuk speeltje erbij  . Ze staken voldoende variatie in hun spel, wat een uiterst boeiende, aangename, frisse, trippende, dansbare en ontspannende set opleverde …

Rock’n roll pur sang op z’n The Darkness kregen we met het andere Britse combo The Dash;
rechttoe-rechtaan, met een punky attitude zorgen ze voor een fucking crazy sfeertje, wat uiterst sterk werd onthaald door onze Franstalige vrienden . Een hoofdrol was weggelegd voor podiumbeest Marc Hayward , die dweepte met de voorste rijen . Fun & pleasure , met een knipoog naar The Clash , The Ramones en Iggy . Cheers mate!

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing