Negen jaar na het opmerkelijke debuut , ‘We have sound’ en drie jaar na het onopgemerkte ‘Leisure seizure’, verschijnt de derde, het evenwichtige ‘Luck’ van de Londense do-it-all Tom Vek . Hij kreeg al een Beck/Soul coughing stempel opgeplakt door heel wat stijlen te mengen. Hier blijft de voorliefde van pop en elektro in allerlei gedaantes , maar de songs intrigeren door de broeierige spanning , de lichte swing’n’grooves en de subtiele geluidjes .
Al meteen zijn we overtuigd met het grillige “How am I meant to know” en de ritmiek van “Sherman (animals in the jungle)” en “Broke”. “Ton of bricks” valt op door de percussieve ritmes naast de keys en “A mistake” laat Vek als sing/songwriter/troubadour horen .
Soms zijn er wat bizarre invallen , maar dat is nu net Vek ten top. “The tongue avoids the teeth” is opwindend , de sterkste song op de plaat , die Vek’s muzikaal gedachtengoed samenbalt.
Kortom , ‘Luck’ is inspiratievol , leuk , aangenaam. Wat een return!

Olga Bell verwierf bekendheid als lid van de Dirty Projectors . De Russische combineert haar roots van Russische volksmuziek en Oost-Europese muziek met ijle, sferische ‘schoonheids’ folkpop . Intrigerend en betoverend zijn de zangpartijen , die ergens Katzenjammer en Varttina doen opborrelen . Ze doet een verkenningstocht door negen uithoeken in Rusland. Het concept is avontuurlijk , traditioneel en toegankelijk .
Dat Rusland nu in West-Europa niet direct populair is, laten we terzijde . We hebben hier een apart en fijn plaatje .

De Canadese Fucked Up van de corpulente zanger/podiumbeest Pink Eyes blijft circuleren binnen de alternatieve scene . Ze overtuigen met een crème van hardcorepunk en ze zijn er eentje om te koesteren.
De sound is direct , potig , krachtig , fel , grauw , en verliest nergens z’n spannend, broeierig,  melodieus, swingend karakter. De grommende zang onderstreept de verbetenheid van het materiaal.
Al meteen worden we in de muzikale leefwereld ondergedompeld met “Echo boomer” en “Touch stone”. Altijd dwarrelen er wel wat psychedelische bezwerende toetsen rondom de nummers. Een song als “Warm change” krijgt hier extra waarde . Op de titelsong , mooi bewaard op het eind , kruisen explosiviteit en intensiteit . Het bewijst dat deze Fucked Up een goed bewaard geheim zijn en opnieuw schitterende songs dito puike plaat uithebben!

Het Amerikaanse jazztrio Badbadnotgood uit de VS kwam in de belangstelling met hun eerste twee platen , die covers en herinterpretaties bevatten van o.m. Nas , Wu-Tang Clan, A tribe called quest en Odd future. . Hun bekendheid werd een feit .
Om niet te vervallen in zo’n hoekje , is deze ‘III’ eigen werk . Het is een afwisselend album , waarbij soms rijkelijk met instrumenten wordt omgegaan , dat filmisch , bezwerend, loungy tot zelfs dansbaar klinkt .
Energiek en ingenomen wordt dus met hun instrumenten omgegaan als piano , drums , blazers, samples en keys , die psychedelisch durven zijn. In de voetsporen van een Jaga Jazzist.
In het midden  daalt de spanning, maar daarna herstellen ze met enkele groovy sounds .
Een brug van jazz , soul , pop en wat hiphopmoves wordt terug geslaan …

Het Londense Klaxons is onmiskenbaar verbonden met de nu- rave, elektronische dansmuziek met rock, het Britse antwoord en een uitloper van de Amerikaanse punkfunkstyle.  We herkennen zeker nu nog een Hot chip en Kasabian die sterk putten uit dit vaatje .
Na het beluisteren van deze nieuwe cd is het duidelijk dat zij niet meer hun debuut van een pak jaar terug kunnen benaderen . Nu is dit kwartet er voor een paar sterke singles als “There is no other time” en de titelsong , die sterkhouders zijn, door de snedige aanpak , de opwindende beats en de samenzang of wisselende zangpartijen .
Samen nog met een paar andere als “Show me a miracle” en “Children of the sun”  intrigeren ze door die frisse, twinkelende grooves . Het zakt zeker wat ineen door o.m. psychedelische partijen. Op die wijze blijven ze hangen binnen de mainstream elektronica pop .
Goed wel allemaal , soms wat onschuldig,  maar minder spannend  dan vroeger …

Jungle – hartverwarmend , vrolijk en dansbaar …
Jungle, Beaty Heart en STUFF
Ancienne Belgique
Brussel
2014-12-08
Johan Meurisse

De Britse Jungle van Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson is uitgegroeid tot één van de revelaties van 2014. De mishmash aan stijlen bij Jungle (pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …) is radiovriendelijk , glad , toegankelijk , zorgt voor de nodige smileys , geeft een zomers , sensueel, warm ontspannend gevoel , staat garant voor een dampend sfeertje, werkt aanstekelijk en brengt het publiek in beweging. Twee sterke singles “Busy earnin’ “ en “Time” zijn daar al verantwoordelijk voor .

De band plaatste zich eerder in de spotlights op de ontdekkingstocht van Eurosonic-Noorderslag , Les Nuits Bota en Pukkelpop . Toegegeven muzikaal sluimert eenvormigheid in hun materiaal door diezelfde groove en basstune, gedragen door de meerstemmige zangpartijen.
We werden een goed uur op aangename wijze meegevoerd in hun dansclubsfeertje, wat wel deugd doet in die grauwe winterdagen .
Jungle is een heuse band live, met een uitgebreide ritmesectie en backing vocals . Met zeven op het podium , waaronder vijf op een rij , bezorgden ze het publiek een fijn, leuk avondje. We ervaarden een nighttown sfeertje door de lightshow. We hotsten mee op de tunes en grooves van een rits heerlijke songs als “Julia” , “The heat” , “Sun of a gun” en “Lucky”, die kenmerkende  trancegerichte beats  van Underworld lieten horen . Gans hun debuut kregen we mee.
De  twee doorbraaksingles werden bewaard op het eind en tijdens “Time” werden we op dit afsluitend concert van hun (ellen) lange tour letterlijk uitgewuifd door die hartverwarmende, vrolijke, dansbare tunes .
Volgend jaar kan je hun feestje nog eens meemaken in de Trix, Antwerpen.

Eerder was er het optreden van het Londense Beaty Heart die meteen de sound van Vampire Weekend , Django Django en Animal Collective deden opborrelen met hun sprankelende psyche pop , Afrikaanse percussie en allerhande opgewekte , hitsende  geluidjes. Als opener deze avond meer dan de moeite!

STUFF - Willen we deze ‘artist in residence’ even niet vergeten aub. Ze speelden na Jungle in de AB Club. Het kwintet bood net als hen een freestyle en crossover ; hippop, 70s elektronica , sequencers , spacy sounds , jazzfunk,  scratches, vette beats, drums en een diepe bas sierden hun muzikale improvisaties.
We werden ook hier meegesleept in hun maffe jams en  fusion.  Hun instrumentale sound had iets ‘onthaastend’ en werkte aanstekelijk . STUFF klonk verrassend, creatief, avontuurlijk, en verdiepte zich, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Band die we zeker verder opvolgen …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel  

De Brit Sam Smith kwam in de belangstelling door z’n samenwerkingen met andere belangrijke Britse formaties, o.m. “La la la” van Naughty Boy en “Latch” van Disclosure waar we wat meer beats en dance horen dan de eigen songs op z’n soloplaat . De jonge 21 jarige won al de Critics’ Choice Award en stond in de BBC Sound Of 2014 lijst . Hij lost wel alle verwachtingen in als opkomend talent met een resem fijn gearrangeerde popsongs , doordrongen van soul , r& b , funk en gospel . Het zijn zeemzoete , sfeervolle , broeierige gevoelige songs vol medeleven , gedragen door z’n indringende falsetto stem , die ergens aan Anthony Hegarty doet denken.
In z’n knusse soulpop , niet vies van een smiley, als je er z’n live optredens op nahoudt , wordt hij alvast omarmd door het jonge vrouwvolk en ontpopt hij zich als hun knuffelbeertje. Hij heeft al een handvol gekende singles uit als “Money on my mind” , “Stay with me” , “I’m not the only one” en “Like I can” , afgemeten door de juiste toon , klankkleur , emotie en z’n vocals . 
Er zijn een paar bonustracks , waaronder die samenwerkingen en enkele nummers die de gevoeligheid nog wat aanscherpen . Fijn debuut dus!

De Dylanesque sing/songschrijver Conor Oberst is in verschillende gedaantes te zien als hij platen uitbrengt en als hij op tournee gaat ; is het nu met Bright Eyes , Monsters of Folk , met de The Mystic Valley Band  of solo … de dramatiek speelt een sleutelrol. We horen ‘em in alle gemoedstoestanden , van weemoed tot luchtigheid. Tja, dat ervaren we ook o.m. bij een Bonnie Prince Billy, Green On Red (Dan Stuart) , het oude Wilco (Jeff Tweedy) en Will Johnson (South San Gabriel) trouwens .
De productieve rootsamericana artiest laat dus op deze soloplaat opnieuw gevoeligheid doorsijpelen, gedragen door z’n indringende klaagzang. Hij puurt uit de Amerikaanse rootstraditie en brengt afwisselend sober elegant en uiterst geraffineerd materiaal (waar de instrumenten ten volle ontplooid worden)  .
We krijgen een reeks sfeervol meeslepende , uiterst genietbare , gemoedelijk dromerige en innemende nummers , die net zorgen voor een boeiende plaat door dat kenmerkende  (slide) gitaarspel , de Hammond toetsen en zijn uniek inlevende stem; kortom hier hebben we een overtuigende emotievolle ‘on the road’ plaat!