We worden misschien niet zo van onze sokken geblazen met deze opvolger van ‘Blunderbuss’, maar we blijven leuk verwend hier van de muzikale duizendpoot Jack White, die opnieuw een ongrijpbaar , veelkleurige plaat uitheeft . Hij beheerst , beheert en begeert de rock’n’roll als geen één ander . Hij stoeit met de rock’n’roll , van trashy rock , stokoude blues, noise, tot country, soul , pop , indie en funk .
Hij brengt intens broeierig , doorleefd, ontroerend , emotievol, cabaretesk materiaal, dat dramatisch , opwindend, gek kan zijn. Een freestyle in een blauw concept want White houdt van kleuren van rood-wit-zwart ten tijde van White Stripes tot het huidig kleurenconcept.
Hij heeft opnieuw een sterke band achter zich , die moeiteloos varieert in de nummers en voldoende ruimte gecreëerd krijgt . White zingt , rapt en bijt van zich af .
Dit is onversneden rock’n’roll , de instrumental “High ball stepper” balt en vat het mooi samen . Kleppers noteren we als “Would you fight fom your love?”, “Alone in my home” en de titelsong . Moeiteloos stapt hij over van gitaar naar piano  en ademt dit dan een saloonbar sfeertje (check verder maar “Just one drink” en “Entitlement”). “Want and able” sluit op heel intieme wijze een  spannende , slepende , zinderende plaat af!
De rock’n’roll krijgt nog steeds een frisse kleur van dit muzikaal talent !

Boy & Bear - Het sympathieke Australische gezelschap was voor de derde keer in de Brusselse Bota en ze schuiven steeds een plaatsje op, zo te horen. In eigen land zijn ze nogal populair , hier groeit de respons . Boy & Bear zijn één van die indiepopbands die de roots halen uit de folky americana en dus boeien met sfeervolle , dromerige, broeierige, aanstekelijke nummers,  die aangenaam en nergens buiten de lijntjes klinken . Ze kloppen aan bij een Fleet Foxes , Local Natives, Grizzly Bear , The Lumineers en ook wel een beetje Mumford & Sons die een semi-akoestische/elektrische aanpak en meerstemmige zangpartijen vooropstellen.

Het kwintet heeft al een handvol singles uit, die het hier niet onaardig doen . Een nieuwe plaat ‘Harlequin dream’, dus een nieuwe toer. Bijna een volle Orangerie genoot anderhalf uur lang van de geraffineerde aanpak van hun emotievolle, zeemzoeterige , stekelige sound . Geen bissen , daar houden ze niet van, wel een afgewerkte set , net als hun songs.
Meteen met de deur in huis, want ze openden met één van hun gekende prachtige singles “Bridges”, een mooi samenspel met kleurrijke keys en omgeven door fijne zangpartijen, bepaald door frontman David Hoskin .
De klankkleur is belangrijk, we horen de subtiliteit druipen in “Old town blues” , al een tweede sterkhouder vroeg in de set. “Milk & sticks” krikte dan het tempo op.
Vreemd was een cover als “Fall at your feet” niet, Crowded House had diezelfde finesse, waarvoor Boy & Bear ons uitnodigt. Verder heerlijk genietbare trips , waar elk instrument voldoende ademruimte krijgt, die soms nog het dichtst leunen aan The Veils, waaronder “My only one” , “Stranger”  en “End of the line”.
De spanning minderde soms , wat de gemoedelijkheid onderstreepte, dobberend aan een meertje. Het lijkt erop dat de Orangerie voorlopig het hoogst haalbare is.
Op tijd werd de aandacht verscherpt en steeg de hitpotentie met “Arrow flight”, “Southern sun” en “Feeding line”, die ietsje meer ‘fond’  hebben dan hun andere.

De band genoot van het warme onthaal . Puur , oprecht, eerlijk, onschuldig klonk het, kortom dit was lekker in het gehoor liggende huiskamer/highway road music …

Toch even meegeven dat net in het andere zaaltje , de Rotonde Nick Mulvey bezig was , een getalenteerd sing/songwriter die terecht lovend werd onthaald op Pukkelpop . Voortgekomen uit de Britse jazzgroep Portico Quartet , is hij sinds een drietal jaar solo bezig en komt hij aandraven met de cd ‘First mind’ . Ook hier druipt de finesse en subtiliteit er van af.
Hij is op tournee met een voltallige band en brengt warme gitaarpop gedragen door z’n innemende, indringende stem. Meeslepende songs als “Meet me there” en “Jurilmidam” pikten we op en samen met “Cucurucu”, die later zou gespeeld worden, komen hier andere songwriters als Damien Rice, Ben Howard  en Jose Gonzalez samen. Deze Mulvey onthouden we!

Organisatie: Botanique, Brussel

Het NYse The Antlers rond zanger Peter Silberman en multi-instrumentalist Dirby Cicci staan al een paar platen garant voor dromerig , ingetogen songs in een sfeervol kader . Af en toe is er een niet voor de hand liggend geluid , met avontuurlijk , creatief, ingenieus verrassende wendingen , een nevelig decor door de elektronica soundscapes en zijn hoge uithalende , emotievolle, breekbare vocals .
Op de nieuwe plaat hebben we een reeks onthaastingssongs , soms mooi uitgesponnen , rustig voortkabbelend die een soort impressionisme ademen en door sublieme arrangementen zijn omgeven , vooral piano en trompet doen hier hun werk om de gevoeligheid wat aan te scherpen .
Met opener “Palace” worden we meteen in die sfeer ondergebracht en met “Doppelgänger”, “Director”, “Revisited” en “Surrender” hebben we enkele gemoedelijke hoogstandjes . Verfijnd album dus .

De in Berlijn wonende Amerikaan Tom Krewell verloochent die Duitse krautrock zeker niet in z’n mistige, dromerige , zweverige , sfeervolle songs . Ze zijn meer gelaagd en subtieler dan op de vorige ‘Total loss’ ; ze zijn omgeven van r&b , orkestratie,  postdubstep en trippop geluidjes, gedragen door z’n karakteristieke, licht galmende falsetto stem , die - minder dan op die vorige -, op het voorplan treedt . Alles lijkt evenwichtig verdeeld tussen akoestische en elektronische arrangementen. Op die manier klinkt het geheel toegankelijker en minder weird. “What you wanted” , “Face again”, “Precious love” , “A power” en “Very best friend of” zijn het  meest extravert en roepen tunes op van Jamie Woon, James Blake en The xx.  “Repeat pleasure” is een aangenaam sfeervol poppy nummer en vormt samen met het licht bombastische “Words I don’t remember” het single aanbod. Rodaidh McDonald (The xx , Savages, Gil Scott-Heron) tekende voor de plaat en zorgde dus voor die muzikale balans in Krewells emotionele leefwereld …Fijn plaatje opnieuw!

Na een lange pauze was Spain er anno 2012 terug bij met de vierde reguliere plaat ‘The soul of Spain’. Josh Haden, frontman, zanger en bassist , debuteerde in 96 met ‘The blue moods of Spain’ .
Eventjes een korte terugblik om Spain te kunnen situeren …De ‘Soul of Spain’ isz te plaatsen ten tijde van bands als Cowboy Junkies, Low, 3 Mile Pilot (nu als Black Heart Procession), Codeine en Smog ; ze lagen aan de basis van de slowcore,  minimalistisch, traag slepend materiaal, gekenmerkt van repetitieve ritmes en licht aanzwellende melodieën; een concept dat loungy, weemoedig, sober, elegant en emotievol klinkt met een melancholische zang,  soms poëtisch en meditatief door (de  eenvoudig gehouden) teksten, die een religieuze inhoud hebben . Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt dus opgeroepen; we hoorden efficiënt gearrangeerde, rustgevende composities , die soms met soul, blues en (de latere) americana worden omgeven .
Al op de vorige cd hoorden we een balans van die mijmermelancholie en toegankelijk , poppy onderkoelde, fraaie soms rijkelijk gecomponeerde songs . Die warme nostalgie horen we zeer zeker op de nieuwe plaat , die nog een live in een Californische radiostudio opgenomen ‘The morning becomes eclectic sessions’ (met zeven oude Spain nummers) opvolgt .
De ingetogen broeierige, spannende sound met die repetitieve ritmes en hun opbouwend karakter als op “Love at first sight” en “It could be heaven” zijn het meest sierlijk. Overtuigende intimiteit ervaren we even zeer bij een “The fighter” en het afsluitende “Waking soul” . Op “Sunday morning” durft de band zelfs wat meer push’n’grooves te bieden .
Voor de rest wisselt Spain tussen puntige, vaardige en sfeervolle, traag slepende nummers, die goed zijn , maar niet altijd die gevoeligheid scherpen .
Goede album dus , maar ‘de soul of Spain zit ‘em nog steeds in die jaren ’90 …

Het Gentse trio debuteerde een paar jaar terug met de EP ‘Kill like a king’ , die balanceerde tussen melodie en gestoorde toegankelijkheid . Zato pint zich duidelijk op materiaal en bands definieerbaar binnen de (rauwe) nineties noiserock als Big Black/Shellac, Unsane, Butthole Surfers, NoMeansNo, Gore, Lul, Kong, Jesus Lizard, Barkmarket en Cop Shoot Cop.
Deze bands blijven natuurlijk even invloedrijk op de fullcd , die ruw en rauw klinkt en opvalt door de onverwachtse tempowisselingen en verrassende wendingen .
Intens klinkt het door het gruizige gitaarspel , de diep dreunende , indringende bas en de springerige drums .
Zato is creatief bezig binnen die instrumentale sound , keyboard zweven wat over de nummers heen en wat schreeuwvocals kunnen aanvullen .
De menselijke schaduwkant komt aan bod , verbrokkeld , chaotisch, schizofreen ; toch ervaren we die gevoelige melodielijn die de nummers kunnen intrigeren . Avontuur, experiment , toegankelijkheid en absurditeit zijn/blijven de handvaten om een idee te krijgen van Zato …

http://zato.bandcamp.com

Eén van de opkomende talenten is Milky Chance , een Duits duo die in de hitparade de plak zwaait met “Stolen dance” , een eenvoudig , stekelig nummer. Het duo heeft alvast meer in petto op hun debuut want al meteen wordt de aandacht verscherpt met openers “Stunner” en “Flashed junk mind”.
Milky Chance brengt semi-akoestische pop met coole dancebeats  , bepaald door folky flamenco tunes , dubs , een percussieve ritmiek en een switch van allerhande stijlen door draaitafel DJ Philipp Dausch .
De songs hebben een voorthuppelende melodielijn en een zwoele, zomerse , maar evenzeer melancholische inslag. Natuurlijk vergeten we zanger/gitarist Clemens Rehbein niet , die terecht hier in de spotlights staat; naast zijn tokkelend gitaarspel hebben we zijn donkere, grauwe emotievolle zang . Tja hier hangt ergens een sfeertje van Fun Lovin Criminals, Bobby Sichran en G Love, gezien de oude blues  in dat geluid door dringt .
Het dromerige karakter van de songs wordt doorprikt door uptempo gitaargetokkel , de foottics en de basstunes ; de variaties op het tokkelende gitaarspel en de percussieve ritmiek krikken het tempo terug wat omhoog, wat we o.m. hebben op  “Running” en de titelsong . Op die manier hebben we lekker in het gehoor liggend materiaal van een duo die door z’n eenvoud een mooie toekomst tegemoet gaat.