H3ktor is een rocktrio uit Oekene (Roeselare) dat sedert eind 2016 live speelt en dat dit jaar de rock rally T’ Endezomer in Aalter heeft gewonnen. In april en mei doken ze de studio in en nu is er hun eerste ep met een intro ter inleiding en zes tracks.
Wat krijgen we te horen? Rock met teksten waarin ze zoeken naar de diepere dingen van het leven. Om maar enkele onderwerpen die ze aansnijden te noemen: dissociatie (psychiatrie), het verhaal van een WOI soldaat, Afrikaanse kindsoldaten en coping. Niet meteen de lichtste onderwerpen maar toch wat diepgaander dan het zoveelste ik-zie-je-zo-graag tekstje. “Enjoy Your Innocence” is de perfecte inleiding voor de twee songs die volgen en die gaan over een WOI soldaat. Ze hebben ervoor gezorgd dat elk nummer de nodige ritmewissels heeft zodat de songs niet blijven voortgaan op hetzelfde stramien. De stem is een echte rock/metal stem en past bijgevolg goed bij de ruwe rock. De bas klinkt goed vet en de drums trekken de songs goed omhoog. “Fever” drijft op een bluesy baslijntje. “Inhale” begint met Afrikaanse gezangen om het thema rond kindsoldaten te ondersteunen. Ik hou wel van de riff die erna volgt. “Bloodeagle” kon nog wat uitwerking gebruiken lijkt mij. Het titelnummer vind ik dan beter geslaagd op dat vlak.
Alles klinkt nog een beetje als een ruwe diamant maar dat mag de pret niet drukken. De diamant is aanwezig en moet alleen nog hier en daar bijgeslepen worden. Maar het startschot is gegeven en nu kijken hoe ze verder evolueren.

Show Me The Body – Epileptisch Gewelddadig!  
Show Me The Body + SHHT.
Bonnefooi
Brussel
2017-05-22
Masja De Rijcke

Wat waren we weer blij toen enkele dagen voor de aanvang van deze show te horen kregen dat SHHT. het voorprogramma zou verzorgen. We kunnen al niet meer op ons ene hand tellen hoeveel keer we deze mannen aan het werk zagen maar toch blijft deze band steeds verbazen.
Deze show met Show Me The Body zou normaal plaatsvinden in de AB Club maar is wegens een magere ticket verkoop verhuist naar het fantastisch gezellig café langs de AB, de Bonnefooi.

Een tot boven gevulde Bonnefooi voor onze vrienden van SHHT. Een band met potentieel, veel potentieel! Ze releasten nog niet zo lang geleden hun eerste 7inch vinyl in het Krawietelke in Gent en zijn nu al Gent’s meest absurde nieuwe band. Frontman Michiel Randsome en co kruipen compleet relaxed het miniscule podiumpje op en startten met hun half uur durend setje. Een mengelmoes van genres word bovengehaald en de Bonnefooi veranderd meteen in een mini zwetende danstempel. “Life” , “I don’t Care” en “Masterpiece” waren de kleppers van deze ongeremde en dolgedraaide set , maar ook nieuw lawaai werd hier enthousiast aan ons voorgesteld. Om nog even een mooie stempel te zetten klom frontman Michiel via de toog naar boven om al zwevend over het balkon z’n ge auto-tunede kreten verder uit te schreeuwen.  Absurd en geniaal! Maar vooral geniaal! Voor de liefhebbers dan toch! Wij zitten althans vol ongeduld te wachten op meer muziek!

Er was blijkbaar weinig interesse in de NYC jongens van Show Me The Body. Tot onze grote verbazing,  want vorig jaar brachten zij hun schitterend debuutplaatje ‘Body War’ uit. Een woest plaatje dat enkele knipogen uitdeelt naar Death Grips en H09909.Dit jaar kwam ook hun 2^de kindje ‘Corpus I’ uit met in samenwerking met verschillende andere artiesten.
De Punkattitude droop  er  hier met liters van af en Hipster frontman Julian Cashwan Pratt wist zeer goed weg met z’n banjo. Ja een banjo! Want een gitaar was er nergens te bekennen. Hun sluizen werden opengezet en al meteen begon het volkje beneden hyper heen en weer te springen. De diepe  en gewelddadige basdrum voelen we vandaag nog steeds door ons lichaam gaan en de uitgedeelde oerkreten zijn ook nog steeds aan het nazinderen op onze trommelvliezen.
Enkele epileptische aanvallen van onze frontman later werd de set na amper 30min stopgezet. Jammer maar helaas! Ondanks dat we drijfnat waren, met moeite aan adem konden geraken en bijna vertrappeld werden door het over enthousiaste publiek, hadden we zin in nog meer! Dit is Show me The Body, niet meer , niet minder!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Toen ik deze release in mijn handen kreeg moest ik erover denken dat An Pierlé toch al een tijdje meedraait sedert ze enige bekendheid verwierf met haar cover “Are Friends Electric?” van Tubeway Army. En inderdaad die cover dateert al van 1996. Time flies…
‘Cluster’ is, enkele samenwerkingen en soundtracks buiten beschouwing gelaten, haar zevende album en komt vrij snel na ‘Arches’. Net zoals op’“Arches’ staat het kerkorgel terug vrij centraal in haar muziek. Maar ze overheerst nooit. Ook de percussie is hier heel goed uitgewerkt. En haar instrumentaria staat ten dienste van de song.
Het is dus een soort vervolg geworden op ‘Arches’. Opener “Golden Dawn” is ook de eerste single uit ‘Cluster’. Een sfeervol, warm en gevoelig nummer. Met de nodige melancholie in de stem. Met een mooi refrein dat het nummer naar een hoger niveau trekt. “Huntifix” brengt weemoed, moedeloosheid en pijn. Het album heeft een vrij traag tempo en laat de nummers geduldig openbloeien zoals in “We Gravitate” of “Sovereign” waar je denkt dat ze helemaal zal stilvallen. Het is alsof een paard een koets trekt en ten einde zijn krachten is. “Road To Nowhere” is geen cover van Talking Heads maar is een zwaarmoedig en intens nummer geworden. Wel mooi uitgewerkt.
In totaal telt ‘Cluster’ acht songs. Afsluiter “Monkey” is vrij hoog gezongen en is de meest speelse track uit het album. Maar vergis u niet want lichtvoetig wordt het niet.
‘Cluster’ is een volwassen, gevoelig en vrij donker album waarmee ze nog eens haar kunnen bevestigd. Een klein pareltje dat vooral luistermuziek bevat en dat vrij ver van haar debuutsingle “Are Friends Electric” staat.

Wie zin had om te dansen, te shaken en te grooven, moest aanwezig zijn in de Ancienne Belgique , Brussel, waar de hipste kerel van het moment een show van jewelste speelde. We hebben het uiteraard over Anderson .Paak, die zonder enige moeite, de zaal negentig minuten lang wist te entertainen. We werden letterlijk van begin tot einde omver geblazen. Zonder twijfel één van de beste shows van het jaar.

De zaal is zo goed als vol wanneer de lichten uitgaan en de band het podium opkomt. Zowat de ganse zaal gaat volledig uit de bol wanneer de toetsenist het publiek aanspreekt en vraagt om Anderson .Paak met een overweldigend applaus te verwelkomen. En ja hoor, vanuit de rook verschijnt Anderson .Paak met een big smile op z’n gezicht. Hij groet het publiek en het feestje kan officieel van start gaan.
We zagen al vaak optredens die van start gingen met een klepper, maar toen hadden we deze man duidelijk nog niet live gezien. Met “Come Down” gaat de festiviteit van start en de meeste mensen hun benen beginnen automatisch mee te bewegen op de beats van de muziek. De mensen die op het balkon staan, kunnen zichzelf amper inhouden en hangen nu al half naar beneden, de sfeer zit duidelijk meteen op en top.
Het eerste nummer komt tot z’n einde en op dat moment beslist de band om de intro van “The Next Episode” van Dr. Dre in te zetten. Net wanneer de drop eraan komt, gaat de band over naar “The Waters” en even is er een blijk van ontgoocheling, maar die maakt al snel plaats voor euforie en bewondering. We zijn nog maar enkele minuten ver, maar Anderson .Paak heeft nu al de harten van iedereen in de zaal gestolen.
Na enkele nummers is het zover, de charmante zanger ruilt zijn microstatief in voor zijn drumstel. Laat ons dan ook maar meteen eerlijk zijn, als er één iets is waar onze mond van openvalt, is het het feit dat Anderson .Paak het drummen en het zingen feilloos met elkaar kan combineren, doe het hem maar na. De Ancienne Belgique is ondertussen omgetoverd tot een danstempel, waarin er een onbeschrijfelijke sfeer heerst.
Anderson .Paak verwent  z’n fans vanavond met nummers van zowel z’n eerste plaat ‘Venice’, alsook van z’n tweede album ‘Malibu’, iets wat de fans duidelijk kunnen appreciëren, aangezien ze ieder nummer van begin tot einde meebrullen. Het hoogtepunt van de avond is wanneer “The Bird” en “Am I Wrong” vlotjes na elkaar worden gespeeld. Alles klinkt gewoon heel erg smooth, al is ‘sexy’ misschien wel nog een geschikter woord om het concert van vanavond mee te vergelijken.
De reguliere set wordt afgesloten met “Luh You”, een nummer dat terug te vinden is op z’n eerste album ‘Venice’. De band verlaat onder een magistraal applaus de zaal, maar komt al snel terug, aangezien het applaus gewoon maar blijft doorgaan. Het optreden was tot zover enorm intens en heftig, maar de bisnummers “Milk & Honey” en “Drugs” overtreffen dit nog maar eens en zorgen ervoor dat de zaal voor de laatste keer ontploft.

We waren vanavond getuige van een artiest die al heel groot lijkt te zijn, maar eigenlijk nog maar aan het begin van z’n carrière staat. Anderson .Paak speelde een sublieme show, waar we eigenlijk niets op aan te merken hebben. Een volledige avond werden we overmeesterd door een man die duidelijk weet waar hij mee bezig is, de wereld veroveren, dat is duidelijk.

Setlist: Come Down - Next Episode Intro - The Waters - Glowed Up - Season/Carry Me - Put Me Thru - Heart Don’t Stand A Chance - Bigger/Dang - Room In Here - Without You - Might Be - Miss Right - The Bird - Am I Wrong - Lite Weight - Silicon Valley - Miss That Whip – Suede - Luh You
Bis: Milk & Honey – Drugs- Dreamer

Organisatie: Live Nation

Het is lang geleden dat een Vlaamse band zo schaamteloos durfde te rocken als High Hi op hun debuutalbum ‘Hindrance’. Zelf wil dit trio het geen rock noemen, maar ‘dark pop’ of ook wel ‘eclectische pop met een randje shoegaze’, om de hokjesdenkers te ontlopen. Toch mag u gerust aannemen dat High Hi de beste Belgische rockplaat van het jaar gemaakt heeft. Voorlopig toch.
Zangeres Anne-Sophie Ooghe haalt op bijna elk nummer een donkere en weemoedige riff uit haar gitaar die haar heldere en herkenbare stem krachtig ondersteunt. Haar gitaarspel en vooral de bas van Koen Weverbergh schuren bovendien sterk aan tegen een jaren ’80-sound. Zo pikt High Hi voor u de lekkerste kersen uit de recente muziekgeschiedenis: baslijnen en drumwerk die behalve naar de new waveperiode ook teruggrijpen naar de sludge-metal en noise van het begin van de eeuw, een gitaarsound uit de jaren ’90 met echo’s naar de jaren ‘80 en een stemgeluid dat we vooral de voorbije jaren zagen opduiken, oa. bij Savages en Florence & The Machine. Die laatste referentie weegt het zwaarst door op “Islands Full Of Gold”, een track die eerder al op de in eigen beheer uitgebrachte EP van High Hi stond. Ook toen was dat een uitblinker en op dit eerste volledige album is dat niet anders. Deze track kan zeker hoge ogen gooien op Studio Brussel en de band zo op de kaart zetten. Letterlijk Full Of Gold.
Maar High Hi is veel meer dan dat. Andere nummers hinten naar Throwing Muses (“Magnify”), Sugar (“Vultures” en “Break/Brake”), the Cure (“Obvious”), Savages of late Talk Talk (“Fear of Snow”), the Cranberries (“Raise”), King Hiss (“Baseball Fights”), Triggerfinger (“Hindrance”) en zelfs de punkpop van Blondie “(No Idea”).
Voor u met al die veelal ‘oude’, maar vooral heterogene referenties begint te denken dat deze band alle richtingen tegelijk uitgaat: het resultaat van het kruisen van al die bloedlijnen heeft een schitterende, homogene baby opgeleverd. Een baby die eindelijk de gitaarversterker weer op 10 durft zetten voor een popliedje. Bedankt daarvoor, High Hi.

“So Long”: haast iedereen zal deze song wel kennen. Zelfs de mensen die naar Radio Nostalgie luisteren. Maar Fischer-Z had meerdere singles die het goed deden: “Marliese”, “Berlin”, … Het typische stemgeluid en de teksten die je deden nadenken. In de jaren 80 en 90 waren John Watts en zijn kornuiten bovendien graag en veel geziene gasten op menig Vlaams Festival. Het succes verdween in het nieuwe millennium maar John Watts deed dapper en eigenzinnig voort. Hij bracht albums onder eigen naam uit, stak Fischer-Z songs in een nieuw jasje, bleef optreden… Vorig jaar bracht hij nog ‘This is My Universe’  uit onder de naam Fischer-Z maar eigenlijk klonk dit vooral als een John Watts album.
‘Building Bridges’ gaat eigenlijk verder waar Fischer-Z eind vorige eeuw stopte. Namelijk met het maken van pop/rock songs met de typische Fischer-Z elementen: catchy refrein, falset stem die weliswaar niet zo hoog meer gaat als twintig jaar geleden (de leeftijd weet je wel), fijne gitaarlijntjes… Opener “Damascus Disco” is meteen raak. Een geweldige song die ons meeneemt naar de tijd van ‘Red Skies Over Paradise’ en ‘Going Deaf For a Living’. “WildWildWild” is ook zo’n leuke rocker en op “Umbrella” neemt hij een paraplu als thema. Typisch Watts. “Invite Me To Your Party” is een niet mis te verstane uitnodiging.
‘Building Bridges’ bevat 11 songs die tussen twee en drie minuten lang zijn. Ze zijn catchy en bevatten de nodige rock ’n’roll opwinding.
Dit is allerminst een tamme terugkeer van een jaren 80 en 90 icoon die wat wil teren op zijn naam. Met dit album staat Fischer-Z terug waar ze ons verlieten. Welkom terug!
Live te zien op W-festival , Amougies tijdens het weekend 18- 20 aug (20-08) en op 14-11 De Roma, A’pen …

Toen ik de hoes van de nieuwste worp van Insanity Alert in mijn handen kreeg , deed die mij denken aan de covers van bands uit de jaren 80 zoals daar waren D.R.I., The Exploited, M.O.D., Agnostic Front… De stijl van de tekeningen stralen anarchie en onvrede uit. Het zijn precies tekeningen van een lusteloos puber die zich zit te vervelen in de klas. Muzikaal sluiten deze Oostenrijkers ook aan bij bands zoals Nuclear Assault, D.R.I., vroege Suicidal Tendencies etc… Een combinatie van trash, hardcore en punk. De songs zijn kort en krachtig en met de nodige ironie (“Why Is David Guetta Still Alive?”) en andere staaltjes van observaties (“Desinfector” of “Life’s Too Short For Longboards”). De teksten tonen een vorm van nihilisme en de songs zoeven in een rotvaart voorbij. De songs zitten vakkundig in elkaar en de overgangen en ritmewissels zijn dit eveneens. Dat maakt dat het een album lang te beluisteren blijft. Iets wat bij iets minder begaafde bands wel eens het probleem is wanneer je vijftien maal ongeveer hetzelfde over je heen krijgt. Hier dus niet zo. De refreinen zijn, typisch voor het genre, vrij goed meezingbaar. Het gitaarwerk snedig.
Dit is hun tweede album en ligt helemaal in het verlengde van hun debuut uit 2015. Op dit vlak alvast geen verrassingen. ‘Moshburger’ is een album dat weet te beklijven. Ben je een liefhebber van de crossover uit de jaren 80 en hou je van de hierboven eerder genoemde bands dan zal je hier zeker en vast plezier aan beleven.

J. Bernardt - ‘Calm down’ was geen optie
J. Bernardt – Pomrad
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-03-24
Cis Vliegen

Jinte Deprez, beter bekend als de co-frontman van de Belgische band Balthazar, staat vanavond in de AB Club met zijn nieuw project J. Bernardt. Een nieuw muzikaal verhaal waar hij in het genre treedt van artiesten als Chet Faker en Ry X. Jinte krijgt hierbij de hulp van Adriaan Van de Velde en Klaas De Somer, ook gekend als bandleden van Pomrad.
J. Bernardt had aan één radiohit genoeg om de hele Club uit te verkopen en plande als kers op de taart zelfs een show in de grote zaal. Over succes gesproken en dat als je nog niet eens een album uit hebt!

Het voorprogramma wordt verzorgd door Pomrad, een driekoppige band die 80’s funk ter plaatse opnieuw uitvindt. Het retro hemd van frontman en geboren entertainer, Adriaan Van de Velde, past dan ook helemaal binnen het disco-funk plaatje. Pomrad brengt een energieke show waar de ritmes van alle instrumenten continu een verrassende wending nemen. Een top voorprogramma die goed dient als opwarmer, én ook de moeite is om te gaan kijken.

Het concert opent met een zachte synth-sound van Adriaan Van de Velde en een chill drum ritme van Klaas De Somer. Deze combinatie lokt Jinte op het podium die inpikt met zijn stem. Een opbouwende intro die ze plots moeten hernemen omdat er ergens een kabeltje niet ingestoken is. Hup, poging 2 en daar klinkt niet veel later de bass die zowel mijn dansbare vriend als vijand is voor de rest van de avond. Deze staat gewoon oorverdovend hard. Zeer onaangenaam aangezien de kwaliteit van de muziek in mijn oren daalt. Dit gezegd zijnde, hebben we de enkele puntjes van mogelijke kritiek al opgesomd.
J. Bernardt heeft misschien nog geen album maar weet het publiek te boeien met zijn onbekende nummers. Ze klinken direct ‘catchy’ en zeer dansbaar. Maar ook de uitstraling van Jinte speelt zeker een rol. Hij neemt het voortouw en boeit op een leuke simpele manier. Enkel op het einde doet hij even zot door het publiek in te stormen en achteraan de club op een tafel te klimmen terwijl hij blijft zingen. Werkelijk een zalig moment!
Een ander hoogtepunt is de hit waarmee het allemaal begon “Calm Down”. In plaats van kalmte schoot het publiek echt wakker en behoudt deze euforie tot het einde van de show. Ook een groot compliment aan J. Bernardt voor de manier waarop ze hun nummers live brengen. Zo spelen ze geen klakkeloze kopieën van het originele, maar geven ze er telkens een extra ‘touch’ aan.
Ondanks het kleine gamma aan songs heeft J. Bernardt toch een uur gespeeld en een uur geboeid! Ik vermoed dat een groot deel van het publiek dat er vanavond bij was, er in oktober - in de grote zaal - ook zal zijn en dat raad ik ook aan. Jinte, Adriaan en Klaas brachten voor een eerste show als headliner in België een top prestatie!

Setlist: On Fire, Lapse Of Reason, Ooh, Calm Down, India/The Question, Running Days, Interlude/High Low, Wicked Streets, The Other Man; Biss: My Own Game

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/j.-bernardt-24-03-2017/
organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Het Zesde Metaal – Tamino - 2x Ontroering in Muziekodroom
Het Zesde Metaal – Tamino
Muziekodroom
Hasselt
2017-03-17
Masja De Rijcke

Winnaar van Studio Brussel’s Nieuwe Lichting en kersvers nieuw talent Tamino kreeg een eervolle plaats in het voorprogramma van onze West-Vlamingen. Tot voor kort had deze Antwerpse jongen nog geen groot muzikaal repertoire maar hij wist toch een halfuur mooi te vullen met enkele sobere, melancholische en sferische nummers. Van deze nummers is voorlopig nog amper iets de wereld in gestuurd, maar ze klonken naar ons bescheiden mening alvast veelbelovend. Eerste Single “Habibi” die je hoogstwaarschijnlijk wel al meerdere keren op de radio hebt horen passeren werd uiteraard gekroond tot een waardige afsluiter van dit fraaie setje en was klaarblijkelijk ook het hoogtepunt van Tamino’s vertoning.

West-Vlaanderen represent in Limburg. Het Zesde Metaal ging volledig naar ‘de wuppe’ in Hasselt. Wannes Capelle, aka ‘Wantje’ uit het fenomenale Bevergem,  kwam een uitverkochte Muziekodroom enkele West-Vlaamse lessen geven. Anderhalf uur fladderde hun dialect doorheen de zaal en tot onze grote verbazing leken deze mannen vrij populair te zijn bij het aanwezige Limburgse volkje. Openen gebeurde met “Paradis” van op hun laatste nieuwe album ‘Calais’.  Maar het alom bekende “Naar De Wuppe” wat je ook wel niet onbekend in de oren zal klinken werd hier het warmst van allemaal onthaald. Ook het inmiddels legendarische “Ploegsteert”, de pakkende ode aan de betreurde wielrenner en enfant terrible Frank Vandenbroucke, is hier nog lang niet vergeten. Wat ons opvalt is dat hun sound, die vroeger heel fel naar kleinkunst neigde, in de loop der tijd veranderd is in een toch iets venijnigere variant die we soms wel indie-pop kunnen noemen.  Zoals blijkt in de teksten van “Nie voe kinders”. Maar zoals ze zelf zeggen “’T zit godverdomme toch ollemoale goed in mekaar!’.

De prachtsongs in combinatie met Wannes’ ijzersterke teksten zorgden voor een meer dan geslaagde clubshow! En wie deze mannen zelf graag nog eens aan het werk wilt zien kan tickets bestellen voor hun in show in het Antwerpse Rivierenhof op 27 juni.

Neem gerust een kijkje naar de pics van de sets in Sint-Niklaas begin maart
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/het-zesde-metaal-02-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tamino-02-03-2017/

Organisatie: Muziekodroom, Hasselt

Tom Chaplin, beter bekend als de leadzanger van Keane, is helemaal terug van weggeweest. Hij staat vanavond in een uitverkochte Orangerie met zijn eerste soloalbum ‘The Wave’. Een autobiografisch werk waarin je ‘the sound van Keane’ herkent, maar ook een ontdekking hoort naar ‘een eigen stijl’. Samengevat is het een overwegend pop-rock album met verrassende invloeden vanuit andere genres. In ‘the charts’ scoort het alvast goed!

Het verhaal achter ‘The Wave’ is de rode draad van de show. Tom spreekt hier openlijk over zijn verleden maar met een knipoog, omdat er kinderen in de zaal zijn. Zo fluistert hij het woord drugs net verstaanbaar genoeg door zijn micro met een geniepig glimlachje. Hij heeft genoeg gehad van die periode en is klaar om op een andere manier in het leven staan. Zo zegt hij: “I’ve learned to accept the things instead of changing them.”
Gedurende de show spreekt hij over zijn relatie en hoe zijn vrouw een speciale plaats verdient in zijn leven. Zo creëert Tom warme momenten bij de nummers “Solid Gold” en “Hold On To Our Love”. De teksten krijgen meer kleur dankzij het verhaal dat hij vertelt.
Tom wordt ondersteund door vier muzikanten. Alle vijf brengen ze een brave show waarbij de nummers klinken als de originele nummers op de cd. Kortom, ze geven dus een top sound, maar weinig verrassingen. Staat het publiek te wachten op eindeloze solo’s? Ik denk het niet. Het hoofdingrediënt is de stem van Tom Chaplin en deze lost alle verwachtingen in. Ook zijn sympathieke uitstraling, verhalen en continu contact met het publiek zorgen dat hij de hele show draagt. Hij is een frontman die weet wat hij doet.
De setlist is op en top. Mocht ik op voorhand eentje samengesteld hebben dan was dit hem geweest! Tom zorgt voor een mooie afwisseling tussen het solowerk en Keane nummers. Zijn grootste Keane hits komen aan bod, maar overheersen niet in de show. Het is zijn solowerk dat centraal staat en heeft mij op veel momenten Keane doen vergeten.

Ik geef toe: ik hoopte vanavond Keane te zien. In plaats hiervan zag ik Tom Chaplin en heb Keane geen seconde gemist. Zijn solowerk is super net zoals zijn performance en zijn stem. Het is ook hiervoor dat je gaat kijken en niet voor het talent van de muzikanten op het podium. Deze spelen braaf zijn nummers zonder zelf in de spotlight te staan.

Samengevat: heb je hem nog nooit gezien? Vind je zijn solowerk goed? Tweemaal ‘ja’? Dan is Tom Chaplin live een absolute aanrader!

Setlist: Still Waiting, Hardened Heart, Bend & Break, Solid Gold, I Remember You, Silenced By The Night, Hold On To Our Love, Clear Skies, Worthless Words, Bring The Rain, Bedshaped, The River, Quicksand, Better Way, Sovereign Light Café, The Wave, Crystal Ball; Biss: Cheating Death, The Lovers Are Losing, See It So Clear, Somewhere Only We Know

Organisatie: Botanique, Brussel