Amáutica is een Argentijns trio dat sedert 2010 geregeld iets uitbrengt. Verleden jaar was er de EP met dezelfde naam als dit album en ze bevatte vijf songs. Deze vinden we ook hier terug. Een beetje verwarrend dat men dezelfde titel gebruikt en de cover is op de kleur na ook hetzelfde. Nu los daarvan vonden we de EP destijds goed te pruimen. We omschreven het als  sfeervolle en soms etherisch klinkende gothic rocksongs. Het geluid van de band lag ergens tussen The Mission, Aeon Sable en Heroes Del Silencio.

Op ‘Rectificando El Sueño’ vinden we, naast de vijf gekende songs, nu nog drie extra tracks en een instrumentale versie van één van die drie tracks. We kunnen  stellen dat deze songs in het verlengde liggen van de eerste vijf en dat ze goed passen tussen de rest.

Er wordt met name van dezelfde elementen gebruik gemaakt op de nieuwe songs. Ook de opbouw verloopt gelijkaardig. Zodoende, brengt dit geen verrassingen maar ook geen teleurstellingen met zich mee.

Acht deftige goth rock songs en een instrumental waar de sfeer en het geluid goed zit. Het hadden er gerust nog enkele meer mogen zijn. Dan hadden we van een echt nieuwe release kunnen spreken. Het Spaans zorgt voor de exotische toets aan het geheel. Voor wie zich iets van Amáutica wil aanschaffen zou ik dan de albumversie van ‘Rectificando El Sueño’  aanraden.

This Can Hurt is eigenlijk een duo in de studio en een kwartet op het podium. Dit debuut was eigenlijk verleden jaar al verschenen maar door een zware val van één van de bandleden moest men de promotie en de activiteiten errond stilleggen. Nu een jaar later is men terug op volle sterkte om hun debuut wereldkundig te maken.
Muzikaal kunnen we spreken van alternatieve rock met daar doorheen wat elementen van industrial, wave, dub, stoner…
Jack Noise (drums en samples) kwam af met soundscapes en samen met Ray M. (zang, gitaren, bas en synths) werkten ze die uit tot songs. Ray M. deed de productie van het album. Hij staat beter bekend in het muziekmilieu als JP, de vroege man achter De La Vega. Uit die samenwerking werden 11 tracks weerhouden die we terugvinden op ‘When Nothing Matters’.
De songs klinken fris, melodieus en rock/poppy. De gitaren en de synths vormen een mooi geheel in de songs. Het uptempo nummer “Colder” is daar een mooi voorbeeld van en zou een geschikte single kunnen zijn. Vergelijken met bestaande bands is niet zo makkelijk maar het zou ergens tussen de meer gitaargerichte muziek van Depeche Mode, een poppy versie van Nine Inch Nails en dergelijke meer moeten liggen. Ook de zang kan mij bekoren. Met nummers zoals “Bleed” en “Change” moeten ze live wel gensters kunnen slaan. Iets meer ingetogen nummers zoals “Danka” of “Codex” vullen de setlist mooi aan en geven diepgang aan het album.
Een heel aardig debuut dat goed klinkt en nu en dan wat adrenaline losweekt tijdens het beluisteren.

Dit is het debuut album van Aaron Sadrin, de man achter Heartlay. Hij schrijft, produceert en neemt de songs op. Voor de live optredens heeft hij een vaste band. Na enkele eEP’s die goed onthaald werden , was het tijd voor een volledig album. Het album is een mix van industrial en electro met een laagje metal er overheen. Potige songs met zang dat bij momenten emotioneel klinkt en bij andere dan weer stevig. Als je een mix maakt van elementen uit bands als Fall Out Boy, Die Krupps, Front Line Assembly of een moderne Gary Numan dan weet je ongeveer wat je kan verwachten van Heartlay.

‘Close To Collapse’ bevat elf tracks. De songs zijn vrij klassiek opgebouwd. “In Here” is de eerste song die me bij mijn nekvel vastpakt. Deze ietwat donkere song bevat mooie en emotioneel klinkende vocals. Er is ook wat meer ruimte gelaten in de song dan bij de voorgaande het geval is. “Will It Be Enough” bevat mooie synthsounds en enkele rake riffs. Ook “Death Screens” kan mij bekoren vanwege de iets andere mix. Sadrin weet hoe je een degelijk song ineen steekt. De refreinen mogen soms wat minder voorspelbaar of iets catchier zijn. Dat zou helpen om de songs te laten plakken in het geheugen. Nu klinkt het wat éénvormig. “Faded” heeft een heel mooi begin (met die synthpiano) en een fijne baslijn halfweg. Een van de betere songs op dit album.

‘Close To Collapse’ is een degelijk debuut dat goed uitgewerkte songs bevat. Geef de songs nog wat originelere refreinen of onverwachte wendingen en het is een heel goed debuut. Nu zijn ze (net als de opbouw) soms wat voorspelbaar. De mix en productie is zeker geslaagd. Alles klinkt haarfijn. Industrial liefhebbers gaan hier zeker plezier aan beleven.

Heartlay - An Exile Music - Electro Industrial Emo

Perfume Genius - Bombastisch intiem
Perfume Genius
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-06-09
Emma Vierbergen

Drie jaar na ‘Too Bright’, de plaat waarmee de Amerikaanse singer-songwriter Perfume Genius voorgoed een nieuwe richting insloeg, verscheen begin mei ‘No Shape’. Dat vierde explosieve album stelde Mike Hadreas voor tijdens een stevig optreden in de Ancienne Belgique. Zonder al te veel woorden en met een stem die door de zaal sneed, hulde hij de AB Club in een euforische sfeer met hier en daar ruimte voor breekbare intimiteit.

Om de hoek van de Ancienne Belgique start het weekend met een dragqueen-show. In de AB betreedt Mike Hadreas het podium in een eigenaardige creatie: half Bowie-broek, half balkleed, daaronder een bloot bovenblijf en glitters op z’n schouders. De lippenstift en nagellak die hij anders wel draagt, ontbreken. “Ik dacht dat ik zou opgroeien tot een vrouw,” vertelde hij aan The Guardian. Toch is Hadreas niet te omschrijven als een ordinaire dragqueen maar een artiest die graag met de grens flirt, durft uit te dagen en zich op die manier tegelijk fragiel opstelt. Dat ontbloot bovenlijf mag trouwens gezien worden, aan de kreetjes en het applaus van het (voornamelijk mannelijk) publiek. De zanger uit Seattle opent zijn set met “Otherside” waar zijn stem meteen door merg en been gaat. Het orkestraal refrein zet meteen de toon voor de rest van de avond. De tijd van rustige piano-liedjes is officieel afgelopen.
Geflankeerd door een drummer, pianist en gitarist danst Hadreas van rechts naar links over het podium, tussen de kamerplanten die zijn albumhoes sieren. Hij blijft opvallend vaker stilstaan aan de linkerkant van het podium, dicht bij zijn vriend en pianist Alan Wyffels. De dansmoves die hij neerzet werken aanstekelijk tijdens nummers als “Longpig” en meezinger “Wreath” waarbij de gloedrode lichten een extra boost geven aan het nummer. Hadreas shake’t bijna zijn schouders uit de kom en danspartner van dienst is niet de microfoon-staander maar de kabel waar hij zichzelf vlot in- en uitwikkelt. Zelfs wanneer hij achter de piano plaatsneemt in het midden van het podium, blijft hij dansen. Dat hij dan plots meedeelt een kramp te hebben, verbaast niemand.
‘No Shape’ is een uitbundiger en stabieler album dan zijn voorgaand materiaal, occasioneel siert een glimlach Hadreas’ gezicht. Het merendeel van zijn songs blijven echter te serieus om mee te lachen, over homohaat en mishandeling. Toegankelijke liedjes als “Just Like Love” en het akoestische “Valley” zorgen voor de nodige verademing maar Perfume Genius is geen doorsnee pop-zanger. Zijn experimentele kantje laat hij ook zien in de Ancienne Belgique. De cover van Mary Margaret O’Hara’s “Body’s In Trouble” klinkt duisterder dan ooit en wordt gevolgd door “Grid” en “My Body”, twee agressieve nummers waar de echo op de microfoon het gegil van Hadreas nog pijnlijker maakt. In tegenstelling tot de rest van de avond, klinkt Hadreas te luid en te scherp.
Gelukkig keert de rust terug met “Run Me Through” net voor alles losbreekt op “Slip Away”. De drums die de hoofdrol spelen op z’n nieuwste plaat, zetten de zaal voor een laatste keer aan het dansen en Hadreas laat zich dan ook volledig gaan.
In de toegift zien we de oude Perfume Genius, achter zijn piano. “Learning” uit zijn debuutplaat wordt quatre-mains gebracht door Hadreas en zijn vriend/pianist Alan Wyffels. Dat de twee een bed delen was niet te merken tot nu. Ze lijken één achter de kleine piano en hoewel Alan niets zegt, is hij de stevige schouder die het fragiele lied nodig heeft. Hadreas bedankt hem vriendelijk en speelt solo “Mr. Peterson” over een suïcidale pedofiele onderwijzer. De piano verbergt de onderkant zijn prachtige kostuum en het lijkt alsof Hadreas naakt zijn muziek brengt. Middenin de set nam hij ook al een gitaar ter hand om “Normal Song” te spelen, een van zijn meest breekbare songs, dat dan ook volledig gestript gebracht wordt. Na het stillere intermezzo sluit Perfume Genius af met “Queen”, een extravagant nummer over homofobie dat met veel kabaal nog een laatste keer alles omver blaast.

Perfume Genius speelde in de club van de Ancienne Belgique een vervreemdende bombastische show die tegelijk euforisch en breekbaar klonk. Met een stem om stijve tepels van te krijgen, bracht hij nummers uit zijn volwassen plaat ‘No Shape’ en blikte hier en daar terug naar de eerste helft van zijn carrière. Hoewel de man met Griekse roots piano én gitaar kan spelen, koos Mike Hadreas zijn danskunsten te showen in een ontbloot bovenlichaam. En wie zijn wij om hem dat te ontzeggen?

Perfume Genius speelt deze zomer ook op Pukkelpop.

Setlist: Otherside – Longpig – Fool - Just Like Love - Go Ahead – Wreath – Valley - Normal song - Dark parts - All waters - Body’s in trouble – Grid - My Body - Run me through - Die 4 You - Slip away – Alan – Learning - Mr Peterson – Hood – Queen

Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Buffalo Tom – 25 th Anniversary Show – ‘Let me come over’ - De betere 90-ies revisited
Buffalo Tom
Ancienne Belgique
Brussel
2017-06-06
Lode Vanassche en Johan Meurisse

Alle goeie dingen bestaan uit 3 : een drummer, een bassist en een gitarist. Bill Janovitz, Chris Colbourn en Tom Maginnis uit Boston zijn de drie-eenheid van Buffalo Tom; dit overgoten met een vettige saus enthousiasme en je hebt het ideale recept voor een no-nonsense-gitaarrockavond. Het trio klinkt nog altijd alsof ze in hun garage staan te repeteren, en vocaal hebben ze nog niks ingeboet …

Ook het concert bestond uit 3 delen : het eerste uur hielden ze vrij voor een soort ‘greatest hits’ of beter ‘most valuable songs’, want megahits scoorden ze niet. “Tree House” , “Summer’s here”, “I'm allowed”, “Sodajerk”, “Wiser”, “Rachael”, “Kitchen door” en “Tangerine”  passeerden de revue en werden bijzonder gesmaakt door de overjaarse pubers, die zich weer 17-jarige rockertjes voelden, wijzelf inbegrepen …
Deel 1 werd gespeeld in een sober decor,  met minimale belichting . Hier was een geoliede machine bezig. Buffalo Tom klonk gesmeerd , grungy zelfs . De songs waren  rauw, intens, broeierig, verbeten , licht explosief, kortom extravert, zonder de elegante schoonheid van de melodie te verliezen. Er zijn toch nog overlevenden van de grungescene buiten Eddie Vedder gerekend, samen met J. Mascis. De drie waren verdomd vitaal bezig . De backcatalogue van hun succesvolste periode was dus al meer dan overtuigend.
De groep werkt aan een nieuwe cd en liet ons kennismaken met “Freckles”, een nieuwe song in open D gespeeld, die een beetje aan 'War On Drugs' deed denken.
Na een korte pauze was het tijd voor een integrale weergave van het 25-jarig pareltje ‘Let me come over’ uit 92. In de achtergrond beeld- en videomateriaal, keurig uitgekozen en gemonteerd door de dochter van een van de bandleden. “Stapels”, “Taillights Fade”, “Mineral” “Larry” en “Velvet Roof” waren de hoogtepunten. Alle songs kregen bovendien een steviger arrangement. De intimiteit , gevoeligheid drong sterk door in “Porchlight” en “Frozen lake” . Pit en dynamiek dus in dit tweede uurtje met bovenop een “Saving grace” die je een schop onder kont gaf!  We kregen een, leuk, gezellig en goed concert. Nostalgie ten top.
Zijn we niet kritisch? Jawel, Bill Janovitz is een goede zanger, maar van zodra bassist Chris Colbourn achter de micro staat, krijg ik een ambetant gevoel. Verkracht hij met zijn melig stemmetje de sterke songs ? Nee, maar hij verneukt ze wel een beetje ...

De sympathieke knullen kwamen nog terug voor 2 bissen en wuifden ons uit met een stevige “Birdbrain” , dat imposant klonk! “Sunflower suit” uit het debuut bleef opgeborgen , al werd ie af en toe gescandeerd .

Buffalo Tom is - 25 jaar later -  een rockband pur sang , strak, rechttoe – rechtaan, aangenaam slordig en meeslepend, hartbrekend. Wat kan het leven toch mooi zijn …

Setlist : TAILLIGHTS FADE/MOUNTAINS OF YOUR HEAD/MINERAL/DARL/LARRY/VELVET ROOF/I’M NOT THERE/STYMIED/PORCHLIGHT/FROZEN LAKE/SAVING GRACE/CRUTCH/BIRDBRAIN

TREEHOUSE/SUMMER/I’M ALLOWED/LATE AT NIGHT/SODA JERK/RACHAEL/WISER/FRECKLES/YOU ‘LL NEVER CATCH HIM/KITCHEN DOOR/TANGERINE

Neem gerust een kijkje naar de pics  - Met dank aan Pieter Verhaeghe - MLM – http://www.motherlovemusic.be
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/buffalo-tom-06-06-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Mark Lanegan lijkt actiever te komen naarmate de jaren vorderen. Het lijkt erop dat hij al een hele tijd gezond leeft en dat heeft er misschien ook wel mee te maken. Het ziet er naar uit dat Lanegan de laatste jaren een vrij stabiel en zorgeloos bestaan leidt. Nogal anders dan toen hij nog rondtoerde met The Screaming Trees. Naast zijn albums leent hij ook veel zijn stem uit aan andere projecten zoals met Isobel Campbell, The Twilight Singers etc… Sedert het album ‘Bubblegum’, dat toch wel een mijlpaal in de mans oeuvre is, heeft hij eigenlijk nog geen slecht album gemaakt. Maar ook geen enkel album dat zo intens en gitzwart klonk als ‘Bubblegum’. Ook ‘Gargoyle’ niet. Maar het is zeker geen zonnige plaat geworden maar wel een goed en degelijk album. Daarin doet hij waar hij goed in is: namelijk met zijn kenmerkende stem verhaaltjes vertellen en zingen. Bovendien weet hij zich ditmaal terug te omringen met klasse muzikanten. Die zorgen met o.a. keys, orgel, synths en gitaarpartijen voor de nodige dreigende, vervreemde en soms eighties post punk geluiden in de tracks. “Nocturne” drijft op een post punk bassound. Net als “Drunk On Destruction” dat een post punk klinkend gitaartje bevat. De machtige orgel- en synthklanken op “Blue Blue Sea” bepalen de sfeer van het nummer. “Beehive” is vrij catchy en rockend te noemen voor Lanegans doen. Het lang uitdeinende “Old Swan” sluit het album na tien songs af.
‘Gargoyle’  zal wellicht niet dezelfde impact of stempel krijgen zoals ‘Bubblegum’ indertijd, maar het is een sterk album in het oeuvre van de man. Eentje waar we veel luisterplezier aan (zullen) beleven.

Het Franse kwartet Cotton Belly’s leerde ik kennen eind 2015 met de release van ‘Rainy Road’. Een album dat bestond uit een mengeling van blues/folk en rock elementen. Het klonk traditioneel Amerikaans, warm en eerlijk. Zonder snufjes en studiotrucjes. Nu komen ze met het concept ‘Live session’ af. Het is geen live album zoals we dat kennen maar een album dat zo opgenomen is dat het klinkt als een live versie. Zoals John Hiatt deed met zijn album ‘Bring The Family’. En dat hoor je effectief aan de muziek. Alles klinkt vrij levensecht en nergens krijg je de indruk dat men aan de knoppen heeft gedraaid om zaken beter of anders te laten klinken.
In vergelijking met ‘Rainy Road’ komt de bluesrock hier op ‘Live Session Vol 1’ nog ietsje meer op de voorgrond. Getuige hiervan zijn de ballad “Reason” en de bluesrocker “Greatness”. Twee songs die ook op ‘This Day…’ uit 2013 voorkwamen. “Greatness” vind ik hierop in een veel betere versie staan: puurder, echter. Verrassend is de cover van Stevie Wonder’ s “Superstition” die hier in een Bayou sausje werd gedrenkt.
Van de zes songs staat er één compleet nieuw nummer tussen:”Broken Line”. Een track dat tussen enkele bluespop/rock groten kan staan. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Robert Cray of Jeff Beck om maar iets te noemen.
Er staat ‘Volume 1’ in de titel. Betekent dit dat er een vervolg komt? Inderdaad, in het najaar verschijnt volume 2. En dat is een goede zaak want de songs, samen in een kamer live opnemen, ligt hen wel. Het komt hun geluid en sfeer ten goede. Een aanrader voor wie van bluesrock gerichte muziek houdt. We kijken al uit naar deel twee.

Griekse heavy/progressive metal? Inderdaad, in Griekenland maken ze heel wat meer dan alleen maar de Sirtaki. The Silent Wedding is daar één voorbeeld van. Deze band heeft al sedert 2013 onderdak bij het Belgische FYB Records. Wat de band ons te bieden? Potig en melodisch gitaarwerk, een feilloze ritmesectie, verzorg keywork en krachtige vocals. We krijgen dus kwaliteit. Zoals aangegeven klinkt het gitaarwerk potig maar is er ruimte gelaten voor melodische invulling. Dat geeft, naast de zang, ook meteen emotie en diepte aan de songs.

Op “A Dream Of Choices” krijgen we niemand minder dan Tom Englund van Evergrey. Een emotioneel gezongen song met enkele fijne gitaarfillers. Andere knallers zijn o.a. “Under The Veil of Grey”, “Insanity”, “What Lies Beyond” en “Silence”. “Loneliness” is een degelijke maar ietwat voorspelbare ballad. Maar laat ons wel wezen: er staat geen zwak nummer op ‘Enigma Eternal’.
Voor het artwork ging ze te rade bij Travis Smith. Ook wel bekend voor zijn werk bij o.a. Nevermore, Iced Earth en Opeth. Het is heel mooi artwork geworden met aandacht voor details.
The Silent Wedding heeft een sterk heavy metal album gemaakt met wat prog elementen. Een band die groeit en niets aan het toeval overlaat. Geef ze nu nog ergens een plaatsje op één van de Europese metalfestivals en ze zijn vertrokken.

A-Sun Amissa is terug en Richard Knox leidde deze release dat bijdragen van talrijke muzikanten bevat zoals Aidan Baker (Nadja), Claire Brentnall (Shield Patterns), Angela Chan (Tomorrow We Sail. Lanterns on the Lake), Aaron Martin (From the Mouth of the Sun), David McLean (Gnod, Tombed Vision Records), Frédéric D. Oberland (The Rustle of the Stars, Oiseaux Tempête, FareWell Poetry, FOUDRE!), Owen Pegg (Hundred Year Old Man), Colin H. Van Eeckhout (Amenra, CHVE).  Een heleboel mooie namen dus. Het gevolg is dat het album wel iets anders klinkt dan hun voorgaande uit 2013. Het geluid is dichter en voller en de free jazz elementen die op de vorige release voorkwamen zijn nu nog iets meer aanwezig. Verder krijgen we hier vier lange tracks bestaande uit drones, saxofoonsounds en klarinetmotieven gemengd met veldopnames en primaire elektronische beats. Geen eenvoudige muziek dus. De inbreng van de verschillende muzikanten zijn merkbaar: de trance meditatieve gezangen van Colin H. Van Eeckhout, de sax van David Mclean, de gezwollen zang van Aidan Baker… Toch is alles gepureerd in één samenhangend geheel. Het is geen collage geworden.

‘The Gatherer’  is geen groot toegankelijk album maar wie een beetje het werk van mensen zoals  Aidan Baker en Colin H. Van Eeckhout kent, weet ongeveer wat hij kan verwachten. Ze creëren hier een eigen wereld aan de hand van vier lappen muziek. Een vreemde wereld maar wel boeiend.

Akroma onderscheidt zich van ander gelijkaardige bands door het gebruik van in Latijn gezongen passages. Die passages worden door Laura Kimpe ingezongen en zorgen voor een vrij groot kontrast met de vocals van Alain Germonville. Die van Laura zijn eerder engelachtig en neigen naar opera. Terwijl Alain zijn zang voornamelijk uit grunts en geschreeuw bestaan. De teksten zijn dan ook vrij donker, bruut en gewelddadig. Achter de drums vinden we niemand minder dan Dirk Verbeuren van Megadeth terug.
Zes songs staan er op ‘Apocalyps’. Samen goed voor 45 minuten muziek. Muzikaal is het vrij snedig en straalt alles power en energie uit. De orkestraties zorgen voor de nodige melodische kanten. Een goed voorbeeld hiervan is “Offertorium”. Meteen één van de betere en meest progressieve songs uit het album.
Op de achtergrond van elk lyric in het tekstboekje staat er een gekend schilderij afgebeeld (o.a. Breughel, Bosch en Turner).
De vocals van Alain kunnen mij niet volledig overtuigen. Teveel geschreeuw dat nergens naartoe leidt. De zang van Laura is op zich goed en past in sommige tracks beter dan in sommige andere. Muzikaal is alles wel beter en is alles wel vrij goed opgebouwd. ‘Apocalyps’ is, wanneer je de vocals kunt pruimen, een aardige symfonische black metal plaat.