Nova Twins stelt ‘Parasites & Butterflies’ voor - Brits gitaargeweld in Trix

Een broeierige Trix Club was er voor een avondje onversneden Brits gitaargeweld en girlpower. De verwachtingen lagen hoog, zeker nadat ik Nova Twins vorig jaar in het Gentse Wintercircus al eens de boel zag afbreken. Dit keer kwamen ze hun nieuwste worp, ‘Parasites & Butterflies’, aan ons voorstellen.

De avond werd afgetrapt door Native James. Wat die man brengt, is lastig in een hokje te duwen: een explosieve cocktail van hiphop, grime, punk, rock en metal. Het was een beetje van alles, en misschien bij momenten ook net iets té veel van alles. Hoewel een vleugje meer focus de set ten goede zou komen, liet het publiek het zich als opener welgevallen. De sfeer zat er meteen goed in.

Toen Amy Love en Georgia South het podium bestegen, was het tijd voor de hoofdmoot Nova Twins. Met opener “Antagonist” vlogen ze er meteen vinnig in. De dames staan bekend om hun indrukwekkende arsenaal aan effectpedalen, hun pedalboards zien eruit als de cockpit van een ruimteschip, en dat hoor je. De sounds die ze uit hun bas en gitaar toveren zijn ronduit buitenaards.
Toch bleek die technische complexiteit deze avond een tweesnijdend zwaard. Tijdens nummers als “Taxi” en “Soprano” leek er wat gerommel met de techniek te zijn. Je merkte dat de dames af en toe hun focus verloren door de technische akkefietjes, wat de flow van de show heel even doorbrak. Gelukkig herpakten ze zich telkens met bakken attitude. Nummers als “K.M.B.” en de nieuwe klepper “Choose Your Fighter” zorgden voor de nodige moshpits en meezingmomenten.
Richting het einde van de set, met “Monsters” en afsluiter “Glory”, lieten ze nog eens zien waarom ze een van de spannendste livebands van het moment zijn. Dit was het voorlaatste concert van hun tour voordat ze een welverdiende pauze inlassen, om in juni weer aan de bak te gaan als support voor Evanescence.
Ondanks de technische haperingen was het een set die rammelde, piepte en kraakte op de best mogelijke manier.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Nova Twins
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9416-nova-twins-02-04-2026?Itemid=0

Native James
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9417-native-james-02-04-2026?Itemid=0

Organisatie: Trix, Antwerpen

Ik Zie U Graag 2026 - Kruisbestuiving en rauw talent - Een dagje Belgische muziek spotten bij de Noorderburen
Ik Zie U Graag 2026
Mezz
Breda
2026-03-28
Kristof Acke

Het is een publiek geheim dat de Belgische muziekscene bruist als nooit tevoren, maar om die enorme rijkdom aan talent echt te vatten, moet je soms de grens oversteken naar onze noorderburen. Op 28 maart 2026 zakte ik af naar Breda voor het festival 'Ik zie u graag' in Mezz, een plek die met zijn auditorium-gevoel doet denken aan de iconische Rotonde-zaal van de Botanique.
Voor een Belgische muziekliefhebber is dit festival een luxepositie: je krijgt de kans om bands die bij ons inmiddels de kleine podia ontgroeid zijn, weer eens in een intieme setting te ervaren, terwijl je ondertussen je vizier scherpstelt op de nieuwe generatie die klaarstaat om de zomerfestivals te bestormen.

Mijn dag begon niet in de concertzaal, maar in de nabijgelegen binnenstad bij platenzaak Velvet Records voor het allereerste concert van de dag. Het was Aghogho die de spits beetnam met een uniek geluid waarin soul, funk en jazz elkaar naadloos ontmoeten. Aghogho nam zelf de leadzang voor haar rekening terwijl ze de basgitaar hanteerde, wat direct een sterke muzikale toon zette voor de rest van de dag.
Het was de perfecte opwarmer voor het grotere werk in de Mezz zelf, waar de organisatie feilloos verliep en de doorstroming tussen de podia verrassend vlot ging.
In de Club werd ik direct weggeblazen door de energie van Gender Reveal Atomic Bomb. Deze Leuvense punkband met internationale roots wordt in de pers terecht bejubeld; hun engagement en de ongefilterde drang om tegen de gevestigde orde te schoppen deed me bij momenten denken aan de vroege dagen van Rage Against the Machine. Terwijl zij de Club op stelten zetten, bood Pyo in de Bar een fascinerende mix van post-punk en techno. De frontman deelde anekdotes over hun recente Aziatische tour en smokkelde zelfs wat Koreaans in de teksten, wat zorgde voor een speciale ambiance.

Het mooie aan dit showcase-concept is de constante kruisbestuiving. De Belgische scene is een hecht weefsel waarin iedereen elkaar lijkt te versterken. Zo zag ik de bassist van Helena Casella – die met haar mix van Braziliaanse ritmes en neo-soul voor een prachtig rustmoment zorgde – eerder al bij TJE.
Die verwevenheid zie je overal: de drummer van Ciska Ciska zat ooit bij Eosine, en de toetseniste van de getalenteerde ISE dubbelt bij The Haunted Youth. Het versterkt het gevoel dat je naar één grote muzikale familie zit te kijken.
Na de indrukwekkende set van Dressed Like Boys op het hoofdpodium, glipte ik nog één keer terug naar Velvet Records voor Alice Mae. Het is een gedurfde zet om zo'n jonge spring-in-’t-veld op een heel klein oppervlakte te laten spelen, maar met een begeleidingsband waarin ik Guillaume Lamont (Rhea, Hideous) op gitaar herkende, kreeg de set een extra dosis pit. Het was een fantastisch, intiem concert van een artieste van wie ik deze zomer veel verwacht op de grote festivalpodia.

Vlug daarna keerde ik terug naar de Mezz Bar voor Ciska Ciska. De dochter van Derek (Derek and The Dirt) toonde een enorme maturiteit met gevoelige thema's, waarbij zelfs een bloedende wijsvinger haar niet van haar stuk bracht.
Ook ISE, pas twintig jaar oud maar gezegend met een stem die door merg en been gaat, bewees dat persoonlijke teksten over thema's als een scheiding een hele zaal muisstil kunnen krijgen.
Op het hoofdpodium zagen we hoe Yong Yello de stap naar het grote publiek definitief heeft gezet met zijn nieuwe werk ‘Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan’.
De energie bleef maar komen, met een loeiharde set van High Hi – na tien jaar energieker dan ooit – en de dromerige maar scherpe post-punk van Eosine. Als Belg is het een genot om The Haunted Youth, die bij ons geen introductie meer behoeft, in Breda een superprofessionele en duistere show te zien neerzetten.
Maar de echte kers op de taart was de afsluiter in de Club: Ão. Slechts twee dagen na een uitverkochte AB stonden ze hier voor een intiem concert. Het was de perfecte afsluiter van een dag vol ontdekkingen. Je voelt aan alles dat deze band klaar is voor de grote internationale podia, maar ze hier nog één keer van zo dichtbij kunnen meemaken, was een voorrecht dat ik niet had willen missen.

'Ik zie u graag' bewees wederom dat de Belgische muziekexport springlevend is. Tot volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9092-ik-zie-u-graag-2026?Itemid=0

Organisatie: Ik Zie U Graag Festival ism Mezz Breda

Hooverphonic - Emotioneel en grenzeloos, het bijna afscheid van Geike in Luxemburg

Na een autorit van drie uur – die me door het glooiende landschap richting het zuiden voerde – kwam ik aan bij Den Atelier in Luxemburg-Stad. De vermoeidheid van de weg viel direct van me af zodra ik de kenmerkende sfeer van deze legendarische zaal opsnoof. Het was een bijzondere avond: de voorlaatste zaalshow van Hooverphonic met Geike Arnaert, die vorig jaar voor de tweede keer haar vertrek uit de groep aankondigde. Een historisch momentje dus, en dat was voelbaar in de lucht.

De avond werd geopend door Frizzy P & Mister Cole. Dit duo bracht een meeslepende, eigenzinnige mix van Franse hiphop, soul, triphop en elektronica. De zangeres maakte indruk met haar sterke stem, maar vooral met haar persoonlijke inleidingen. Bij elk nummer deelde ze een verhaal over familiebanden, moeizame relaties of trauma’s uit haar jeugd. Die openheid gaf hun dromerige set een diepe, menselijke laag.

Toen Hooverphonic het podium betrad, viel direct op hoe anders deze setting was dan hun recente passage in de Lotto Arena. Waar de grootsheid van een strijkersorkest daar soms voor een afstand zorgde, was de connectie met het publiek in Den Atelier vanaf de eerste noot tastbaar. De zaal ademde een internationale sfeer. Vooraan stond een extatische Spanjaard te dansen, en ik sprak zelfs een Amerikaanse die speciaal met haar Nederlandse vriendin was meegekomen. Met fans uit Duitsland, Frankrijk en uiteraard België voelde het als een Europees onderonsje.
Alex Callier was in topvorm en toonde zich een charmante gastheer, laverend tussen Frans en Engels. Hij benadrukte meerdere keren de bijzondere band die hij heeft met Luxemburg. Hij grapte zelfs dat hij er zijn pensioen zou kunnen doorbrengen, meteen gevolgd door ‘maar nu nog niet’. Wat hem vooral fascineert, zijn de scherpe contrasten van de stad: de groezeligheid rondom de concertzaal waar de junkies rondhangen, om slechts een paar straten verderop te belanden in de chique, peperdure wijken. Die rauwheid versus elegantie lijkt naadloos aan te sluiten bij de muziek van de band.
Toch was er ook een zweem van weemoed die verder ging dan alleen het vertrek van Geike. Het was namelijk pijnlijk duidelijk dat Raymond Geerts er sinds het concert in de Lotto Arena niet meer bij is vanwege gezondheidsproblemen. Zijn plek op het podium werd nu ingenomen door Simon Raman, die in de Lotto Arena ook al stand-by stond om in te springen. Het deed me beseffen dat de show in de Lotto Arena misschien nog wel meer het definitieve afscheid van Raymond was dan dat van Geike. Simon deed het overigens uitstekend, maar de afwezigheid van het vertrouwde gezicht van Raymond bleef voelbaar voor de trouwe fans.
Het middelpunt van de avond was echter Geike. Ze begon zichtbaar emotioneel aan de set. Tijdens de eerste nummers oogde ze schuchter en trok ze zich bijna letterlijk terug in de veiligheid van haar rolkraag. Maar gaandeweg de avond zag je haar ontdooien. De schroom maakte plaats voor passie en tegen de tijd dat klassiekers als ‘Mad About You’ en ‘Amalfi’ voorbijkwamen, was ze volledig losgekomen en stond ze zelfs te dansen op het podium. Het was prachtig om die transformatie van dichtbij te zien; een artieste die haar rol nog een keer met hart en ziel omarmde.

De setlist van de avond: Intro/ Autoharp, The Magnificent Three, Out Of Sight, You Love Me/ Hiding, No More Sweet Music, 2 Wicky, The Wrong Place, Stranger, Anger Never Dies, Romantic, Expedition Impossible, Eden, Vinegar And Salt (piano), Jackie Cane, The Night Before, Mad About You, Badaboum, Amalfi, Bis 1: Inhaler, Barabas, Bis 2: The World is Mine, Sometimes

Na het concert verplaatste de actie zich naar de merchandise-stand. Er was net een verse lading vinyl met herdrukken van hun eerste albums geleverd die massaal werden aangekocht, en Alex nam uitgebreid de tijd om elk exemplaar te signeren. Tijdens dat momentje bij de fans liet hij ook een interessant nieuwtje vallen over de toekomst van de band: mogelijks zou één van de vorige zangeressen terug een aantal concerten meespelen zodra Geike definitief vertrekt. Wie zou dat kunnen zijn?
De melancholie van het naderende afscheid en de warmte van de show in Luxemburg galmden nog lang na. Een waardig en emotioneel 'au revoir' aan een tijdperk.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Hooverphonic
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9076-hooverphonic-21-03-2026?Itemid=0
Frizzy P & Mister Cole
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9078-frizzy-p-mr-cole?Itemid=0

Organisatie: Atelier, Luxemburg

De Dolfijntjes toveren 'Muur van Liefde' in uitverkochte Cactus Club

De Cactus Club in Brugge was de place to be voor wie van een stevige portie West-Vlaamse overgave houdt. Het concert van De Dolfijntjes was al wekenlang tot de laatste plaats uitverkocht, de TicketSwap app werd gretig gebruikt door zij die er last minute nog bij wilden zijn. Wie de drukte op de vloer wat wilde mijden, had snel een plekje op het balkon bemachtigd, wat een prachtig uitzicht bood op de kolkende massa beneden.

De avond werd geopend door bvba Vandamme. Vanuit het zuiden van West-Vlaanderen brachten zij muziek recht uit de buik. Mandolinist en tekstschrijver Sam Vandamme bewees een meester te zijn in onopgesmukte, eerlijke teksten ‘des volks’. Samen met zijn band creëerde hij een klank die zowel intiem als uitbundig was. Tussen de nummers door zorgde de band voor de nodige humor met een wel heel specifieke oproep: of het publiek de volgende dag mee wilde helpen in het containerpark van Roeselare? Er was een tijdslot gereserveerd en alles moest er op 20 minuten uit. De beloofde boterkoeken voor de helpers maakten het aanbod bijna onweerstaanbaar.

Toen De Dolfijntjes het podium bestegen, ging de Cactus Club over op volledige ambiance-modus. Dit prettig gestoorde, surrealistische, eclectische en caleidoscopische ensemble staat er als een huis.
De kern, bestaande uit Wim Opbrouck, Wim Willaert, Luc Byttebier, Marc Holvoet en Dick Vanhoegaerden, werd deze avond indrukwekkend versterkt door de frisse virtuozen Yves Fernandez op trompet, Marc De Maeseneer op saxofoon en Hannes Pype op gitaar.
Wim Opbrouck, volledig in zijn element als podiumpersona, had de zaal vanaf de eerste seconde in zijn greep. Een absoluut hoogtepunt was de ‘Muur van Liefde’. Wim doopte de klassieke wall of death om tot een verbindend moment, refererend aan het handenschudden in de kerk om nieuwe banden te smeden. Ook het nieuwe nummer “Mie & Gie”, een heerlijke knipoog naar ABBA’s “Knowing Me Knowing You”, liet de hele zaal uit volle borst meezingen.
Als uitsmijter van de reguliere set vuurde de band het nieuwe nummer “Marche-en-Famenne” op het publiek af. De intro was een komisch steekspel met de zaal: Wim vroeg wie er al eens in de Ardennen was geweest, gevolgd door een eindeloze opsomming van alle bekende Ardense steden en dorpen. Hoewel het nummer nieuw is, spatte het potentieel ervan af en werd het door de Bruggelingen onthaald als een instant klassieker.
Een extra vermelding voor de blazers die het beste van zichzelf gaven en samen met Wim Opbrouck de zaal introkken voor een ware triomftocht.
Na dit Ardense offensief verliet de band onder luid gejouw het podium, om al snel terug te keren voor een bisronde. Met het beklijvende “Apart Gevoel” en de ultieme publiekslieveling “Kom Toch Were” werd de avond in totale euforie afgesloten.

De volledige setlist: Monique, J'aime la vie, Annie, De Moment, Dick, Wit Konin, Priere, Mie & Gie, Dimanche, Verre Rien, Jefrey, Marche-en-Famenne
Bis: Apart Gevoel, Kom Toch Were

Kortom, een triomftocht voor De Dolfijntjes en bvba Vandamme. Een avond vol West-Vlaamse ambiance en verbindende momenten die nog lang zal nazinderen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
De Dolfijntjes
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9075-de-dolfijntjes-20-03-2026?Itemid=0

bvba Vandamme
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9077-bvba-vandamme-20-03-2026?Itemid=0

Organisatie: Yeke Yeke Concerts ism Cactus Club, Brugge

Hooverphonic in de Lotto Arena – ‘The magnificent tree’, 25Y. en afscheid dat niet werd uitgesproken!

Het concert van Hooverphonic in de Lotto Arena voelde als een momentopname in een overgangsfase. Officieel werd het woord ‘afscheid’ nergens uitgesproken, maar alles aan deze avond ademde wel degelijk afscheid.
Dit was het laatste zaalconcert met strijkers en dirigent, een indrukwekkend ensemble van 21 muzikanten achter de band. Daarna volgen nog clubshows in Europa en festivaloptredens deze zomer. En dan… mag Alex Callier opnieuw op zoek naar een nieuwe zangeres. Of keert één van de eerdere vervangers van Geike Arnaert alsnog terug? De vraag bleef onbeantwoord, maar hing tastbaar in de lucht.

De avond begon bedachtzaam, met een trage opbouw die de Lotto Arena voorzichtig op temperatuur moest brengen. Met iedereen op zitplaatsen voelde de zaal groot en afstandelijk, alsof er letterlijk een ruimte moest worden overbrugd tussen podium en publiek. Alex Callier was zich daar duidelijk van bewust. Op een bepaald moment grapte hij zelfs dat het publiek vooral niet in slaap mocht vallen, een kwinkslag, maar tegelijk een erkenning dat het ijs nog gebroken moest worden. Via korte bindteksten probeerde hij die brug te maken.
Geike bleef intussen haar schuchtere zelf. Geen grote woorden of uitgesproken interactie, maar wel een ingetogen présence in het midden van het podium. Ze straalde op haar eigen manier en nam zichtbaar haar tijd om de warmte uit de zaal toe te laten. Muzikaal werd ze daarbij omringd door een strak spelende band: Raymond Geerts tekende voor de herkenbare Hooverphonic-gitaarsound, Frank Duchêne zorgde voor de sfeervolle toetsenpartijen en Arnout Hellofs hield alles subtiel maar trefzeker samen achter het drumstel.
Toch duurde het even voor de wisselwerking met het publiek echt voelbaar werd. Pas vanaf “Jackie Cane” kwam het concert definitief in schwung. De afstand tussen podium en zaal smolt weg en de herkenning deed haar werk. Dat momentum werd volledig benut met Badaboum, waarin Geike een intens duet aanging met gitarist Pieter Peirsman. Dat nummer werkte als een kantelpunt: emotie, dynamiek en connectie vielen plots perfect samen.
Ook de podiumopstelling droeg bij aan de beleving. De strijkers waren volledig achteraan opgesteld, met de band ervoor verspreid. Tussen de muzikanten ontstond letterlijk leegte, een visuele afstand die ongewild symbool stond voor het nakende vertrek van Geike. Die thematiek werd nog versterkt door de songteksten. Verschillende nummers die Alex schreef over verbroken relaties en afscheid kregen in deze context een extra emotionele lading.
Het emotionele hoogtepunt volgde aan het einde van de set, wanneer Alex de band voorstelde. Bij de aankondiging van Geike sprong de hele zaal spontaan recht voor een lange staande ovatie. Een moment dat duidelijk langer duurde dan zij had verwacht en dat haar zichtbaar ontroerde.
Die emotie nam ze mee naar de laatste nummers en de bisrondes, waarin ze hoorbaar en voelbaar iets terug gaf aan het publiek.
Het allerlaatste nummer, “Hidden Stories”, werd uiteindelijk een puur kippenvelmoment. Geike’s stem kwam hier volledig op de voorgrond, breekbaar en intens, gedragen door minimale begeleiding.
Wanneer het publiek samen met de band een zacht ‘lalala’-moment deelde, verdween elke resterende afstand tussen podium en zaal. Voor even was er geen verleden, geen toekomst, alleen een gedeeld moment dat alles samenvatte wat deze avond zo bijzonder maakte.

Setlist: Intro – Autoharp - The Magnificent Tree - Out of Sight - You Love Me to Death - Hiding in a Song - No More Sweet Music - 2Wicky - The Wrong Place – Stranger - Anger Never Dies – Romantic – Eden - Vinegar & Salt (pianoversie) - Jackie Cane - The Night Before - Mad About You – Badaboum - Amalfi (met snippet van Lana Del Rey’s Video Games)
Encore: Nirvana Blue - The World Is Mine – Sometimes
Encore 2: Hidden Stories

Het concert in de Lotto Arena was geen uitbundig feest, maar een ingetogen, emotioneel geladen avond. Geen expliciet afscheid, maar wel één dat voelbaar was in de ruimte, in de stiltes, in de teksten, en vooral in die lange staande ovatie die meer zei dan woorden ooit hadden kunnen doen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9020-hooverphonic-06-02-2026?Itemid=0

Organisatie: Gracia Live

TTSSFU schiet opnieuw raak in een uitverkochte Grand Mix

TTSSFU speelde een uitverkocht concert in de kleine zaal van de Grand Mix in Tourcoing, en dat bleek opnieuw een avond die bleef nazinderen. De zaal stond gezellig vol, het publiek was aandachtig én gretig, en de band leverde precies wat je van hen hoopt: een korte maar intens rake set.

De avond werd op gang getrokken door Belljars, een lokale band uit Lille. In het shoegaze-genre brachten zij een bijzonder energiek en geëngageerd voorprogramma, met sterke nummers en een overtuigende live-uitstraling. Geen opwarmertje om snel te vergeten, maar een band die duidelijk haar publiek wist mee te nemen. Niets dan lof dus voor Belljars, die de lat meteen hoog legden.

TTSSFU zelf hield het compact: amper tien nummers, maar elk daarvan kwam binnen met serieuze impact. Dit was al de derde keer dat ik de band live aan het werk zag, en dat in evenveel landen. De eerste kennismaking was op showcasefestival Left Of The Dial in Rotterdam, gevolgd door een concert eind vorig jaar in het Cactus Café in Brugge, en nu dus Tourcoing, Frankrijk. Het is mooi om te merken hoe een band blijft groeien, terwijl de intensiteit en oprechtheid overeind blijven.
De setlist was strak en doeltreffend, zonder overbodige franjes:
Sick - Call U Back – Upstairs – GOAT – Everything – Baggage – Forever – Weekend - Studio 54 - I Hope You Die
Wat deze avond extra bijzonder maakte, was het persoonlijke moment met frontvrouw Tasmin. Nadat ze de vorige keer nog mijn portret op de setlist had getekend, kwam ze deze keer tijdens het voorlaatste nummer haar zonnebril op mijn neus zetten. Kleine gestes, maar ze maken een wereld van verschil. Het is altijd leuk — en een beetje surrealistisch — wanneer artiesten hun fans beginnen te herkennen en die band tastbaar wordt.
TTSSFU bewees in Tourcoing dat je geen lange set nodig hebt om indruk te maken. Met een intense performance, een sterke connectie met het publiek en een zorgvuldig opgebouwde set liet de band een uitverkochte zaal voldaan achter. Een concert dat opnieuw bevestigde waarom deze band live zo hard blijft binnenkomen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
TTSSFU
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8993-ttssfu-16-01-2026?Itemid=0
Belljars
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8992-belljars-16-01-2026?Itemid=0

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

The Dirty Three in Ancienne Belgique en Le Grand Mix - Meeslepend en verslavend
Ancienne Belgique + Grand Mix
Brussel + Tourcoing
2025-12-11 + 2025-12-13

In eerste instantie wilde ik The Dirty Three vooral aan het werk zien omdat Warren Ellis me tijdens de concerten van Nick Cave & The Bad Seeds altijd al was opgevallen als een bijzonder charismatische verschijning. Zijn combinatie van intensiteit, humor en totale overgave werkt live bijna hypnotiserend. Dat The Dirty Three in de jaren negentig ook samenwerkten met Steve Albini, een producer die ik hoog inschat omwille van zijn compromisloze aanpak, gaf dat eerste duwtje alleen maar extra gewicht.
Wat ik toen nog niet wist, was dat twee concerten op rij mijn kijk op deze band definitief zouden veranderen.

Het concert in de Ancienne Belgique op donderdag 11 december 2025 had geen voorprogramma en duurde zomaar even tweeënhalf uur. Meer dan 1400 mensen waren aanwezig, maar ondanks die omvang voelde het optreden opmerkelijk geconcentreerd en intens aan. Vanaf de opening met “Love Changes Everything I”, gevolgd door “II” en “III”, werd duidelijk dat The Dirty Three geen nummers ‘spelen’vmaar landschappen ontvouwen. De viool van Ellis, het ingetogen maar trefzekere gitaarspel van Mick Turner en het onmisbare drumwerk van Jim White vormden samen een spanningsboog die nooit verslapte.
Wat daarbij meteen opviel, was de fysieke manier waarop Ellis zijn muziek beleeft. Hij bewoog zich op een bijna hyperkinetische manier over het podium, roepend en tierend, zijn viool als een verlengstuk van zijn lichaam. Regelmatig trapte hij karate-kicks in de lucht, alsof hij de opgebouwde spanning letterlijk uit zijn lijf moest schoppen. Die tomeloze energie verklaarde achteraf ook deels de vermoeidheid die later op de tour zichtbaar zou worden.
In Brussel volgden onder meer “Indian Love Song”, “Sea Above”, “Sky Below” en “Some Summers They Drop Like Flys”, nummers die zich traag ontvouwden en steeds opnieuw balanceerden tussen melancholie en dreiging. “I Remember a Time When Once You Used to Love Me” en “Authentic Celestial Music” kregen een bijna spirituele lading, terwijl “Everything’s Fucked” rauw en confronterend klonk zonder ook maar een seconde gratuit te worden.
De set werd afgerond met “Love Changes Everything V” en “VI”, waardoor het geheel aanvoelde als een zorgvuldig opgebouwde suite. Ellis praatte opvallend veel tussen de nummers door, geestig, ontwapenend en persoonlijk. Op een onverwacht moment sprak hij me zelfs rechtstreeks aan en merkte hij op dat ik op Philip Seymour Hoffman leek, een absurde, maar onvergetelijke voetnoot bij een al indrukwekkende avond.
Tijdens die bindteksten liet Ellis ook vallen dat deze concerten in zekere zin ook de repetities van de band zijn. De drie muzikanten wonen immers elk op een ander continent: Ellis in Parijs, Jim White in Brooklyn en Mick Turner in Melbourne. Dat verklaarde waarom je aan het begin van de avond kon zien hoe de drie elkaar voorzichtig aftastten, luisterden en ruimte lieten, maar ook waarom hun samenspel naarmate de set vorderde steeds hechter en vrijer werd.

Zo onder de indruk was ik van het concert in Brussel, dat ik meteen besloot om ook nog een ticket te kopen voor het optreden van de zaterdag in Le Grand Mix in Tourcoing. Met een capaciteit van 600 personen en een zaal die niet helemaal uitverkocht was, beloofde dit een nog intiemere ervaring te worden. Die verwachting werd meer dan ingelost. De set in Tourcoing volgde grotendeels dezelfde structuur als die in Brussel, opnieuw beginnend met “Love Changes Everything I”, “II” en “III”, en opnieuw gedragen door dezelfde traag opbouwende spanningsbogen in “Indian Love Song”, “Sea Above”, “Sky Below “en “Some Summers They Drop Like Flys”. Maar dit keer voelde het proces van aftasten en samenvallen nog zichtbaarder, alsof je live getuige was van muziek die zichzelf vormde.
Toch waren er ook duidelijke verschillen. Waar het concert in de AB strak en geconcentreerd aanvoelde, werd de set in Tourcoing nog iets verder uitgesponnen. Ellis nam hier meer tijd om te praten, ditmaal bijna volledig in het Frans, wat hij opvallend goed beheerst voor iemand die oorspronkelijk uit Australië afkomstig is. Met een kwinkslag liet hij vallen dat hij inmiddels al enkele jaren zijn belastingen in Frankrijk betaalt. Het was bovendien bijna het einde van de tour: na Tourcoing stond enkel Parijs nog op de planning, waarna een rustperiode zou volgen vooraleer volgend jaar de tour met Nick Cave start en daarna terug met The Dirty Three in de Verenigde Staten.
Het grootste verschil tussen beide avonden zat in een onverwacht moment halverwege de set in Le Grand Mix. Na “Everything’s Fucked” stelde Ellis plots voor om Hope te spelen, een nummer dat niet op de setlist stond. Hij kondigde het aan als ‘espoir’ en grapte tegen Mick Turner: “Oh, you wanna play that one.” Het nummer gaf de avond een extra breekbaar moment dat in Brussel ontbrak en onderstreepte hoe organisch en open deze band live opereert. Daarna werd opnieuw de draad opgepikt met “Love Changes Everything V” en “VI”.
Tijdens de set in Tourcoing begon de vermoeidheid van een lange tour zich echt te tonen. Ellis, inmiddels ook al 60, vroeg om een stoel. Toen die niet meteen beschikbaar bleek, ging hij zonder veel omhaal op de vloer zitten, midden tussen het publiek, om daar verder te neuriën en te luisteren terwijl zijn bandmaten doorspeelden. Het was een ontwapenend, menselijk moment dat perfect samenvatte waar The Dirty Three voor staan: geen pose, geen afstand, alleen muziek en gedeelde aandacht.

Twee concerten, twee zalen, grotendeels dezelfde nummers, maar toch een andere beleving. Waar Brussel indruk maakte door zijn kracht en focus, voelde Tourcoing als een open einde, een uitademing na een lange reis.
Samen vormden ze een tweeluik dat nog lang zal blijven nazinderen, niet alleen omwille van de muziek, maar ook door de intensiteit, de kwetsbaarheid en het zeldzame gevoel dat je getuige was van iets dat zich slechts één keer, precies zo, kon voltrekken.

Neem gerust een kijkje naar de pics
The Dirty Three in AB
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8937-the-dirty-three-11-12-2025?Itemid=0

The Dirty Three in Grand Mix
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8938-the-dirty-three-13-12-2025?Itemid=0

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Grand Mix, Tourcoing

The Raveonettes live in Trix - Luid, fel en compromisloos

The Raveonettes streek neer in Trix Antwerpen voor een concert dat niet alleen luid, maar ook fysiek voelbaar was. De avond zou gaandeweg uitmonden in een zintuiglijke overrompeling waarin geluid, licht en intensiteit geen enkele rem meer kenden.

Het voorprogramma werd verzorgd door Spare Skin, een band die zichzelf treffend omschrijft als ‘post-punk w/ anger & love’. Met Anne-Lise op gitaar en zang, Olivier op bas en Alisson achter de drums brachten ze een set die tegelijk scherp en emotioneel was. De woede zat in de riffs, de liefde in de melodieën. In die zin paste Spare Skin perfect in een bredere beweging die dit jaar opvallend sterk aanwezig was op de concertpodia. De vergelijking met andere punk- en postpunkbands met overwegend vrouwelijke leden drong zich haast vanzelf op: The Pill, Crybabies en dichter bij huis Maria Iskariot.
Het is moeilijk om hier níét enthousiast over te zijn. Dit soort muziek leeft, en deze vrouwen staan meer dan hun mannetje – zonder dat het ooit geforceerd aanvoelt. Een speciale vermelding voor de basist die ‘very fast’ was, een grapje gemaakt door de vrouwelijke bandleden toen hij voor het laatste nummer vlug een snaar op zijn bas moest vervangen.

Na het optreden van Spare Skin, tijdens de ombouwpauze voor de hoofdact, werd de zaal plots overspoeld door extreem luide trapmuziek. Vermoedelijk diende dit om de bassen te testen, maar het effect was allesbehalve onschuldig. Heel wat mensen grepen naar hun oren ter bescherming. Achteraf bekeken bleek dit moment een onmiskenbare voorbode: volume en fysieke impact zouden die avond een hoofdrol spelen.

Toen The Raveonettes uiteindelijk het podium betraden, werd meteen duidelijk dat ook visueel alles op scherp stond. Eigenlijk had er aan de ingang een waarschuwing voor epilepsiepatiënten moeten hangen. Of misschien had de lichtman zelf een aanval van epilepsie: zo constant en genadeloos stond de belichting in strobostand. Rust voor de ogen was er niet, maar dat paste wonderwel bij de sonische aanval die volgde. De bassen waren zo luid dat je de muziek niet alleen hoorde, maar letterlijk tegen je huid voelde, tot diep vanbinnen. Dit was geen achtergrondgeluid, dit was een lichamelijke ervaring.
Sune Rose Wagner en Sharin Foo vormden opnieuw het herkenbare, magnetische middelpunt van de band. Sharin Foo zag er nog altijd ravissant uit en stond zelfverzekerd in het stroboscopische geweld, terwijl Sune Rose Wagner aanvankelijk wat gereserveerder oogde.
Live werd het duo bijgestaan door drummer Jakob Hoyer, die met zijn strakke en krachtige spel de songs extra gewicht gaf en de massieve bassen nog meer draagkracht verleende.
De set werd opgebouwd met vroege mokerslagen als “Blackest”, “Killer” en “Speed”, waarna het publiek massaal meeging in klassiekers als “That Great Love Sound” en “Love in a Trashcan”.
Donkerder materiaal als “You Say You Lie” en “Attack of the Ghost Riders” hield de spanning strak, terwijl “My Tornado”, “Dead Sound” en “The Enemy” het geluid nog dieper en dreigender maakten. Richting het einde van de hoofdset volgden hoogtepunten als “Sisters” en “Strange”, met daartussen een cover van “Venus in Furs” van The Velvet Underground, waarna “Aly”,”Walk With Me” de overgang naar de bisronde voorbereidde.
Naarmate het concert vorderde, liet Sune Rose Wagner steeds meer van zijn aanvankelijke terughoudendheid varen. Samen met Sharin Foo en Jakob Hoyer bouwde hij gestaag op naar een steeds intensere climax. De bisronde begon met “The Christmas Song”, opvallend intiem gebracht met Wagner en Foo samen achter dezelfde microfoon, een kort moment van verstilling na het auditieve geweld. Die rust bleek van korte duur: “Last Dance” trok de spanning opnieuw aan, waarna tijdens “Recharge & Revolt” alle remmen losgingen en Wagner zonder gitaar volledig losbarstte op het podium. Het zou zomaar kunnen dat de Duvels waarvan de band tijdens het concert genoot daar iets mee te maken hadden.
Als ultieme afsluiter volgde “I Wanna Be Adored”, waarbij Sharin Foo haar gitaar achterwege liet en zingend de volledige breedte van het podium verkende. Het nummer kreeg zo een extra sensuele en bezwerende lading, een perfecte finale voor een concert dat constant balanceerde tussen agressie en aantrekkingskracht.

The Raveonettes leverden op deze zondagavond in Trix geen comfortabel concert af, maar een compromisloze, zintuiglijke aanval waarin geluid, licht en emotie samensmolten. Soms te luid, soms te fel, maar altijd intens en precies daarom bleef dit optreden nog lang nazinderen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Spare Skin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8936-spare-skin-14-12-2025?Itemid=0

The Raveonettes
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8935-the-raveonettes-14-12-2025?Itemid=0

Organisatie: Trix , Antwerpen

Clutch triomfeert in Brussel - Zweet, riffs en groove

De Ancienne Belgique veranderde in een broeikas van riffs, groove en onstuitbare rock-’n-roll. Clutch streek opnieuw neer in Brussel en bewees voor de zoveelste keer waarom de band al decennia een vaste waarde is binnen het heavy rocklandschap. Zonder overbodige visuele opsmuk, maar met een geluid dat even massief als beweeglijk was, bouwde de band aan een set die tegelijk vertrouwd en vernieuwend aanvoelde.
De zaal was goed gevuld, de verwachtingen lagen hoog en vanaf de eerste minuten hing er die typische Clutch-spanning in de lucht: dit zou een avond worden waarop songs en energie centraal stonden.

De avond kwam op gang met Bokassa, de Noorse band die punkenergie koppelt aan stoner- en metalriffs. Hun korte maar nietsontziende set sloeg meteen diepe krassen in de AB. Frontman Jørn Kaarstad gromde en schreeuwde met een stem die klonk als het ruwste schuurpapier, wat perfect aansloot bij de rauwe, ongepolijste sound van de band.
Bokassa speelde met een tomeloze drive en zorgde ervoor dat het publiek al vroeg op temperatuur kwam.

Die temperatuur ging nog een flinke graad omhoog toen 1000mods het podium betrad. Tegen dan stond de zaal al in vuur en vlam, en het werd al snel duidelijk dat heel wat aanwezigen specifiek op deze Griekse stonerrockers hadden gewacht. Elk nummer werd luid onthaald, moshpits kwamen spontaan op gang en de riffs rolden als een allesverpletterende golf door de zaal.
Met een set die bestond uit “Electric Carve”, “Road to Burn”, “Götzen Hammer”, “Speedhead”, “Low”, “Overthrow”n, “El Rollito” en “Vidage”, bewees 1000mods dat ze allang geen culttip meer zijn, maar een band die moeiteloos een volle zaal kan domineren.

Na een korte pauze was het tijd voor Clutch zelf, die zonder omwegen openden met “Worm Drink” en meteen de toon zetten. Neil Fallon nam het podium in zoals altijd als een prediker met een microfoon, charismatisch en zelfverzekerd, terwijl de rest van de band een strakke, groovende machine vormde.
“Promoter (of Earthbound Causes)” en “Crucial Velocity” volgden elkaar naadloos op, waarna “Firebirds!” en “Sucker for the Witch” de zaal verder deden kolken. Het publiek ging volledig uit zijn dak bij “The Mob Goes Wild”, terwijl “Big News I” vloeiend overging in “Animal Farm”.
Met “Ghost” en “Sea of Destruction” werd even gas teruggenomen zonder de spanning te verliezen, om daarna opnieuw uit te halen met “Willie Nelson” en “Colorado Fuel and Iron”. “D.C. Sound Attack!” klonk als een manifest, “X-Ray Visions” hield de vaart erin en “Spacegrass” sloot de hoofdset af als een collectieve trip waar de hele AB in meeging.

Dat het publiek daar niet genoeg aan had, sprak vanzelf. Voor de bisronde keerde Clutch terug met “The Regulator”, dat luidkeels werd meegezongen, en met “Electric Worry” viel definitief het laatste restje dak van de Ancienne Belgique.

Met twee sterke voorprogramma’s en een hoofdact in absolute topvorm werd deze Brusselse halte van Clutch er één die nog lang zal nazinderen, niet alleen in de oren maar ook in de benen en de herinneringen van iedereen die erbij was.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Bokassa
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8920-bokassa-12-12-2025?Itemid=0

1000mods
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8921-1000mods-12-12-2025?Itemid=0

Clutch
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8919-clutch-12-12-2025?Itemid=0

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Say She She doet de Orangerie dansen

De Orangerie van de Botanique liep goed vol voor het concert van Say She She, maar eerst mocht de Brusselse muzikant Nico Ducarme de avond openen. Hij heeft net zijn nieuwe EP ‘Some Kind of Explanation’ uit en bracht een korte, ingetogen set waarin zijn zachte gitaarspel en stem centraal stonden. Zijn introspectieve nummers vormden een rustige aanloop naar de hoofdact.

Toen Say She She het podium betrad, sloeg de sfeer meteen om naar volle energie. Het New Yorkse trio verscheen dit keer met hun vertrouwde ritmesectie, in tegenstelling tot vorig jaar toen een tijdelijke drummer en vervangende gitarist nodig waren. Dat gitarist Sergio A. Rios opnieuw van de partij was, en bovendien mee aan de knoppen stond voor hun sound, zorgde voor een hechte dynamiek. Hun meest recente album ‘Cut & Rewind’ verscheen eerder dit jaar, en de nieuwe nummers kregen duidelijk veel bijval.

De band opende met “Collage”, gevolgd door “Forget Me Not” en “Disco Life”, waarmee de toon meteen gezet was: strakke ritmes, kenmerkende harmonieën en een zaal die onmiddellijk mee was. Tijdens “Prism”, “Under the Sun” en “Astral Plane” kwamen de meer dromerige en kosmische invloeden naar voren, gedragen door de samenzang die het handelsmerk van Say She She blijft.
Met nummers als “Reeling”, “Cut & Rewind”, “Miracles” en “Blow My Mind” ging de intensiteit verder omhoog. De covers “Slippery People” van Talking Heads en “Messages From the Stars” van The RAH Band werden met zoveel overtuiging gebracht dat het publiek ze bijna als eigen materiaal aannam.
In de slotfase volgden “She Who Dares” en een luchtige versie van “C’est si bon”, waarna “Do All Things With Love” de avond afsloot.

Het concert bevestigde opnieuw hoe vlot Say She She hun mix van retro-invloeden en moderne flair vertaalt naar een energieke liveshow.
De Orangerie werd een volle avond lang gedragen door ritme, charisma en een groep die zichtbaar op hun hoogtepunt speelt.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Nico Ducarme
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8900-nico-ducarme-29-11-2025?Itemid=0

Say She She
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8899-say-she-she-29-11-2025?Itemid=0

Organisatie: Botanique, Brussel