Na ‘Mellon Collie and The Infinite Sadness’, het laatste album dat er echt toe deed, ging het steeds verder bergafwaarts met The Smashing Pumpkins. Tot het opgezwollen ego van Billy Corgan er na enkele jaren de stekker helemaal uit trok. Corgan probeerde nadien nog van de grond te komen met enkele halfslachtige solo-pogingen of met Zwan, een nieuwe band die al was opgedoekt nog voor die echt was gelanceerd. De platen die hij nadien onder de naam Smashing Pumpkins uitbracht , waren eigenlijk ook solo-vehikels, want de originele bandleden werden gemeden als waren het besmettelijke ziektes. Die platen toonden hier en daar wat opflakkeringen maar geen van hen reikte ook maar tot aan de enkels van ‘Gish’, ‘Siamese Dream’ of ‘Mellon Collie’.
In 2018 kwam er dan toch die langverwachte reünie van de originele bandleden, met uitzondering van bassiste D’Arcy. De reünie op zich was het beste nieuws, want het nieuwe album ‘Shiny And Oh So Bright’ kon de magie van weleer geenszins terug brengen en is op een tweetal songs na totaal verwaarloosbaar.
Met enige argwaan trokken wij dus naar de Lotto Arena, maar omdat ‘Siamese Dream’ nog altijd één van onze favoriete albums aller tijden is, vonden wij dat wij hier absoluut moesten bij zijn. We hebben het ons niet beklaagd.
Ons wantrouwen werd al gauw de kiem in gesmoord, want bij momenten evenaarden The Smashing Pumpkins de magie van hun gloriejaren. Enkele zwakke momenten zorgden er voor dat dit net geen vijfsterrenset was, maar in globo mochten wij over vanavond zeer content zijn.
Dat Billy Corgan nog steeds een beetje wacko is was te merken aan zijn outfit. Gehuld in een zwart paterskleed en opgetut met een lading zwarte mascara moest hij er zogenaamd een beetje schrikwekkend uit zien. Of dat echt zo was laten we in het midden. Wij dachten eerder van : zet er nog een mijter op en je kan hem zo bij het bedenkelijke metal-groepje Ghost inlijven. Maar goed, voor de rest had hij zijn ego vanavond thuisgelaten en gaf hij een vrij losse en sympathieke indruk. Bovendien was hij prima bij stem en toverde hij een stel striemende solo’s uit zijn gitaar.
Het stemde ons al meteen tevreden dat de Pumpkins met drie gitaren in de aanslag hun set inzetten met bijzonder scherpe versies van “Siva” en “Rhinoceros” uit hun allereerste album ‘Gish’. Dit was die typische gedreven Pumpkins-sound die wij wilden horen. Toen ze daarachter “Zero” ook nog eens deden ontploffen leek het dat de Pumpkins de drive van weleer volledig hadden teruggevonden. Zouden ze dit wel volhouden ? Laat ons zeggen : bijna. Een stel inferieure songs (“Knights Of Malta”, “G.L.O.W.”, “Tiberius”) haalden soms de vaart uit het optreden, en als absolute dieptepunt kregen we een soort Japanse karaoke versie (sorry, James Iha) van het Cure vehikel “Friday I’m In Love”. Wat daar de bedoeling van was bleef ons een volkomen raadsel, dit was ronduit beschamend. De Pink Floyd cover “Wish You Were Here” klonk dan misschien wat minder genant, maar was eigenlijk even overbodig.
Maar de zwakke passages werden telkenmale triomfantelijk hersteld met splijtende klassiekers als “Bullet With Butterfly Wings”, “Cherub Rock”, “Disarm” en “Tonight, Tonight”. Niet alle klassiekers klonken echter even geïnspireerd, “1979” bijvoorbeeld werd een beetje op automatische piloot afgehaspeld en kreeg niet de behandeling die het verdiende.
The Smashing Pumkins verrasten ons dan weer aangenaam met enkele schitterende song die destijds nooit een regulier album hebben gehaald. Met name een stevig en geweldig “Superchrist” (pure stoner!) en een wederom fantastisch “The Aeroplane Flies High”. Dit zijn afleggertjes die beter zijn dan eender wat dat na de eerste drie albums is verschenen.
De band ging er uit in stijl met een drieluik om van te snoepen, een wondermooi “Today”, een fantastisch “Muzzle” en als fenomenale afsluiter het geweldige “Hummer”.
In de Lotto Arena bleek dat die legendarische nineties band terug volop in leven was, en dat was wat telde. De schoonheidsfoutjes van dit twee en een half uur durende concert namen we er dan maar graag bij.
Oh, ja, nog dit. Een kort woordje over de support act Fangclub. Dit was van “We willen Nirvana zijn, maar we kunnen het niet”. Kijk, wij wilden destijds ook Nirvana zijn, en we speelden met behulp van onze oude tennisraket Kurtje Cobain in onze slaapkamer. Hadden die gasten van Fangclub het daar ook niet beter bij gehouden ? Idiote groepsnaam trouwens.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/smashing-pumpkins-10-06-2019
Organisatie: Live Nation
Cedric Burnside - Heerlijke rootsmuziek in Leffinge
The Legendary Shack Shakers + Cedric Burnside - Mooie double bill
De Zwerver
Leffinge
2019-06-07
Ollie Nollet en Sam De Rijcke
The Legendary Shack Shakers zijn in de eerste plaats de band van halve gek annex smoelentrekker J.D. Wilkes. Met wisselende personeelsbezittingen grossiert de band al jaren in een opwindende mix van blues, country, hillbilly, rock’n’roll en rockabilly. Het combo deed dit vanavond via een steeds feller aanwakkerende set die uitgroeide tot een explosief rock’n’roll feestje. Het eerste deel lag de nadruk op het roots-gebeuren, via traditionele instrumenten als banjo, akoestische gitaar, staande drums en contrabas, maar dan wel met flink wat peper in het gat.
Toen J.D. Wilkes zijn banjo omruilde voor een harmonica en de briljante gitarist zijn elektrische gitaar inplugde, gingen volume, power en intensiteit met rasse schreden omhoog. Hier stond nu een geweldige, springerige en uiterst energieke rock’n’roll band van jetje te geven. Naar een climax toe groeien heet dat dan. De zaal smulde er van.
The Legendary Shack Shakers - Een band met hoog fun- en rock’n’roll gehalte, maar vooral geniale muzikanten.
Als kleinzoon van RL Burnside heeft Cedric Burnside de blues met de paplepel meegekregen. Toen hij amper 13 was hij trok hij al mee als drummer in opa’s band. Later drumde hij nog in diverse andere bands, waaronder ook North Mississippi Allstars. Burnside leerde ondertussen ook een aardig potje gitaar spelen.
Op vandaag doet Cedric zijn eigen ding en trekt hij op tournee met een valies aan eigen songs. In Leffinge liet hij zich enkel begeleiden door gitarist Brian Jay, ook bandlid van het funkgezelschap The Pimps Of Joytime.
Op de laatste plaat ‘Benton County Relic’ horen we een rauwe elektrische bluessound die uiteraard schatplichtig is aan RL Burnside.
Aanvankelijk hield Cedric Burnside dit rauwe bluespotje nog eventjes gedekt en deed hij het in zijn dooie eentje op akoestische gitaar met een stel eerlijke traditionele bluessongs, waarin hij vooral toonde dat hij ook gezegend was met een wonderlijke stem. Die akoestische opening klonk ons wel bekoorlijk in de oren, maar stiekem hoopten we dat er iemand algauw de stekker zou komen in steken. Toen Brian Jay voor “Hard To Stay Cool” er bij kwam met een heerlijk slide gitaartje, hing er al meer atmosfeer in de lucht. Wij waren al helemaal opgelucht toen Cedric Burnside zijn elektrische gitaar om de schouders trok en zich stortte op die rauwe sound die zijn laatste plaat zo goed maakt. Ondertussen was metgezel Brian Jay gaan postvatten achter de drums en spatten er al heel wat meer vonken uit hun strakke blues.
De boel kwam pas helemaal onder stoom toen het duo van plaats verwisselde. Cedric ging achter de vellen zitten en bleek een fenomenale drummer te zijn, ondertussen bleef hij ook nog eens geweldig zingen. Bovendien werden we meer dan aangenaam verrast door het al even fantastische gitaarspel van Brian Jay. De sound sloeg over in een heerlijke pot bluesrock die ons deed denken aan het heetste van North Mississippi Allstars.
Een alsmaar enthousiaster wordend publiek raakte nu ook helemaal in de ban van dit gedreven duo. De heren hadden immers hun set langzaam opgedreven naar iets wat we niet anders dan als vuurwerk kunnen bestempelen. Net als bij de Legendary Shack Shakers stevenden we hier dus op een heuse climax af.
Laat ons hopen dat Cedric Burnside en Brian Jay blijven verder samenwerken, er hangt magie tussen die twee. We hebben Brian Jay’s voormalige bandje eens gechekt, en dat leek ons toch maar platte funk te zijn waarin zijn fantastische gitaarspel nergens te bespeuren is.
(review Sam)
Cedric Burnside + Legendary Shack Shakers
Deze double bill zorgde voor een mooie avond in Leffinge. Toch bleef ik wat op mijn honger zitten omdat beide bands niet brachten waar ik, tegen beter weten in, op gehoopt had.
Bij de Legendary Shack Shakers hoopte ik dat het wonder van Muddy Roots 2017 zich zou herhalen. Daar beukten ze, toen met de jonge gitarist Rod Hamdallah, me murw met een set uitzinnige rock-‘n-roll die The Cramps liet verbleken. Helaas hield die Hamdallah het niet lang vol bij de Shakers en toen ik ze vorig jaar terug zag op Roots & Roses was zijn plaats ingenomen door Gary Siperko, een man die we ook al twee keer in de 4AD aan het werk zagen (Pere Ubu, Rocket From the Tombs). De bezetting bleek dit keer niet veranderd. Opnieuw met Siperko dus, absoluut een schitterende gitarist maar het betekende wel dat we een bedaardere versie van de Shakers te zien kregen.
Het eerste deel van hun set was akoestisch met zanger J.D. Wilkes (enig origineel lid) op banjo. ‘Hillbilly from hell’ dat begon met een covertje van Washboard Sam maar toch iets te veel bleef kabbelen en laat dat nu net het laatste zijn wat ik van deze band verwacht. Halverwege greep Siperko naar zijn elektrische gitaar en ruilde Wilkes zijn banjo voor een mondharmonica wat het rock-‘n-roll gehalte zeker ten goede kwam. Samen met Preston Corn (staande drums) en Fuller Condon (staande bas) lieten ze het vuur nu wel in de pan slaan om uiteindelijk feestelijk te landen met een wel erg vrije interpretatie van Slim Harpo’s “Shake your hips”.
Mooi maar ik miste de ‘waanzinnige’ J.D. Wilkes van weleer toch een beetje.
Op basis van zijn laatste plaat, ‘Benton County Relic’, waren de verwachtingen voor Cedric Burnside niet al te hooggespannen. Maar hey, Cedric is wel de kleinzoon van R.L. en hij was bovendien drummer bij de drie groten uit de Fat Possum stal: R.L., T-Model Ford en Junior Kimbrough. Enige verwachtingen (op een set moddervette blues) waren dus zeker niet misplaatst.
Tijdens het eerste deel van het optreden zagen we Cedric alleen op akoestische gitaar. Niet meteen wat ik verwacht had maar een erg aimabele Cedric wist me dankzij zijn aanstekelijk gitaarwerk en intense vertolkingen moeiteloos te overtuigen. Dit was authentieke hill country blues zoals ik ze al lang niet meer gehoord had. Tussendoor vertelde hij al eens een grap van zijn grootvader terwijl ook het legendarische ‘well,well,well’ niet kon uitblijven.
Voor het tweede deel greep hij naar een elektrische gitaar terwijl Brian Jay achter het drumstel plaatsnam. Verre van slecht maar de magie die bij het akoestisch gedeelte in de lucht hing was toch verdwenen. Zijn beperkingen als gitarist speelden hem soms parten en zijn stem leende zich niet echt voor ruige blues.
Toen de twee na een tijdje wisselden van plaats voelde Cedric zich zichtbaar meer op zijn gemak en werd ook duidelijk wat voor een fenomenaal drummer hij is. Het verschil met Brian Jay was immens. Jay ontpopte zich nu als een goede gitarist maar ook niet meer dan dat terwijl zijn stem, hij zong ook af en toe een nummer, eerder aan de vlakke kant was.
Toch wisten ze zich, vooral dankzij het explosieve drumwerk, overeind te houden. Plots leek het toch nog heel mooi te worden toen ze “All night long” van Junior Kimbrough inzetten. Machtige song en ik was al klaar om volledig uit mijn dak te gaan maar het bleef bij een gesmoord gvd. Het hypnotiserende van Kimbrough bleef volledig uit terwijl de galm op Cedric’s stem alle verdere kansen verkwanselde. Kimbrough’s unieke stijl is natuurlijk geen hapklare brok maar ik hoorde eerder wel al geslaagde vertolkingen van onder meer Gravelroad en Black Diamond Heavies. Wat het orgelpunt had moeten worden bleek nu een wat ontgoochelende finale.
Gelukkig besloten de twee om nog een bis te spelen en dat werd dan een geslaagd “Shake ‘em on down”, een oud Bukka White nummer dat onsterfelijk werd gemaakt door grootvader R.L. samen met The Jon Spencer Blues Explosion.
Twee mooie optredens die me toch wat teleurstelden. Maar dat had veel te maken met de verwachtingen. Waren dit twee mij onbekende groepen geweest kwam ik misschien superlatieven tekort. (review Ollie)
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
De Zeeuwse singer-songwriter Danny Vera stak vrijdagavond de grens over naar het Gentse. We verwachtten ons aan een avond vol Americana nummers in de stijl van enkele grote voorbeelden als Roy Orbison en Elvis Presley. Danny is op tour voor zijn nieuwe album ‘Pressure Makes Diamonds’, maar blijft daarnaast vooral bekend als zanger van de vaste huisband van het populaire Nederlandse praatprogramma ‘Voetbal Inside’. Gekleed in een rock-’n-roll kostuum met bretellen en gelakte schoenen, stapte hij stijlvol het podium op.
“Runnin’ With My Boots On” en “I’ve Been Around” toonden meteen aan dat de band goed op elkaar is ingespeeld. Met respect voor de gitaar zette Danny enkele dansbare riffs in. Entertainen kan hij als de beste. “Jesus And The Outlaw” volgde, een super uptempo country nummer waarin zijn rauwe stem mooi tot uiting kwam. Danny ziet er glad uit, maar heeft toch ergens een griezelige stem. De avond ging op hetzelfde elan verder met “Worn Out Man”.
Na een lange intro vol geouwehoer over inbreken werd het tempo wat opgedreven met korte en hoge gitaarklankjes uit “The Devil’s Son”. Bij “Road Rhythm Blues” ging de band weer een versnelling hoger and waanden we ons in Zuidelijk Amerika. Een mooi moment voor een degelijke keyboardsolo. Zelfs bij een gevoeliger nummer als “Maybe Tonight, Maybe Tomorrow” blijft de band zijn rock-’n-rollgehalte hoog. Voor het eerst hoorden we een beetje tristesse, maar met een stevige outro zonder rommelig te zijn. Danny Vera weet onze aandacht scherp te houden.
Zoals Danny zelf aangaf maakt hij ‘ouwemannenmuziek’ maar heeft hij dit jaar de eerste plaats weten te bemachtigen in de top 40. “Roller coaster”, een hit die hij dus absoluut moet spelen, vergezeld door witte lichtjes in de zaal. “How the Dice Will Roll” zou wel een nummer kunnen zijn uit de film ‘Kill Bill’. Een stevige song. Danny doet er zijn vestje voor uit en wij snappen waarom. De band ging direct door met “If You Want Me Too” en “All Night Long” en stak hiermee wat vaart achter de muzikale avond. Lekker luid, lekker uptempo. Het etaleerde zijn geweldige stem.
“We gingen zo hard, ik dacht ik bouw nog even een rustmomentje in”. We kregen met “Bye Bye Eddy” een triestige meezinger voorgeschoteld, een ode aan een vriend die overleed toen hij twaalf jaar was. “Honey South” begon met een funky gitaarrif en deed ons even heel erg denken aan een snelle versie van Canned Heat met “Going Up The Country”. Ook tijdens “Utopia Won’t Wait” bleek dat de band goed weg kan met het vingervlugge werk. Vera zong over de bal van liefde met “L. O. V. E.”. Hij bracht het en wij moesten het meebrengen. Danny opperde dat we met een ‘V’ naar hem zwaaiden en zo deden we ijverig mee.
Als afsluiter, beleef Danny gewoon staan. Even de band voorstellen, een heerlijke keyboardsolo en dan nog even gaan met een geslaagde cover van zijn inspiratiebron Johnny Cash “Folsom Prison Blues”. Hiervoor trekken wij graag zelf nog eens de grens over. Liefhebbers kunnen Danny Vera ook bewonderen op Kneistival deze zomer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/charlatan-gent/danny-vera-07-06-2019
Organisatie: Democrazy, Gent
Thurston Moore woont tegenwoordig in Engeland, en is de man die na de split van Sonic Youth, de klank van Sonic Youth het meest getrouw blijft. Dat doet hij nu al een aantal jaren met een vaste band, met naast Sonic Youth-drummer Steve Shelley, Deb Googe op bas (My Bloody Valentine) en James Sedwards op gitaar. Die band is nu uitgebreid met Jon Leidecker op keyboards, die als electronica artiest opereert als Wobbly. De Thurston Moore Group heeft momenteel een nieuwe plaat opgenomen in Brussel, en nu speelden ze twee dagen na mekaar in Les Ateliers Claus, dat ze als hun tweede thuis beschouwen.
We kunnen verkeerd zijn, maar we hoorden enkel nieuw werk vanavond. Hoe die klonken? Veel minder lyrisch en melodieus dan wat we op ‘Rock ’n roll consciousness’ en ‘The best day’ voorgeschoteld kregen. Alle nummers waren instrumentaal, en er komt geen zang op de nummers , kunnen we zeggen …
Het openingsnummer was dromerig, maar spaars, aangeslagen akkoorden zonder melodie die herhaald werden. De afwisseling kwam van Steve Shelley die zijn drums met paukenstokken bespeelde, dit was wat zen-rock, de culminatie van jaren ervaring. Vanaf het tweede nummer ging het tempo omhoog en zaten we in meer vertrouwde Sonic Youth wateren, waarbij toch opviel hoe Sedwards en Moore gelijkaardige akkoorden aanhielden, gitaarmantra’s, en er dus van gitaarsolo’s of melodielijnen geen sprake was. Ik hoorde veel raakpunten met Mogwai, fellere en rustigere passages wisselden elkaar af, alsof je van een dennenbos in het open veld kwam of omgekeerd. Voor die overgangen telde Thurston Moore dikwijls af. Beide gitaristen bewerkten hun snaren met een staafje en duwden hun gitaren tegen de versterkers aan.
Op zijn zestigste blijft Thurston Moore dus doen wat hij zijn hele artistieke leven al gedaan heeft, en durft hij ook terugblikken: in twee nummers eerde hij zijn inspiratiebronnen uit de avant-garde, Alice Coltrane en Glenn Branca. Branca overleed vorig jaar en lag direct aan de basis van het geluid dat Sonic Youth, Swans en zovele anderen naar een groter publiek brachten.
Op basis van wat we vandaag hoorden, is de nieuwe plaat van de Thurston Moore Group er opnieuw eentje voor de eindejaarslijstjes.
Organisatie: les Ateliers Claus
Stel dat Elliott Smith nooit op de soundtrack van de box office hit ‘Good Will Hunting’ was beland, dan zat de man wellicht voor eeuwig en altijd vastgeroest aan het imago van een eigenzinnige singer-songwriter die de cult status nooit leek te zullen ontgroeien. In die laatste categorie zou hij trouwens in het goede gezelschap vertoeven van o.a. Cass McCombs, de Amerikaanse troubadour die na negen puike albums de reputatie van een goed bewaard geheim wellicht niet meer van zich af kan schudden. Al zal het dit voorjaar verschenen nieuwe opus ‘Tip Of The Sphere’ daar weinig verandering in brengen, toch vonden heel wat liefhebbers van het getormenteerde levenslied afgelopen zaterdagavond vlotjes de weg naar de DOK site voor de enige Belgische passage van Cass McCombs Europese clubtour.
Kort voor aanvang van het optreden stuurde de Democrazy organisatie het bericht uit dat McCombs er vanavond bijzonder veel zin in had en met sprekend gemak twee uur zou volmaken. Het aangekondigde aanvangsuur werd hierop prompt vervroegd, waardoor de opwarmers van de set jammerlijk door onze neus werden geboord. Bij aankomst bleek dat de Amerikaan en zijn drie metgezellen de temperatuur van het anders zo kille industriële DOK decor al behoorlijk de hoogte hadden ingejaagd. McCombs is naast een begenadigd singer-songwriter immers ook een niet onaardig gitarist die weliswaar de virtuositeit van collega’s Steve Gunn en Ryley Walker mist, maar wel de ongebreidelde drive van Neil Young & Crazy Horse en Grateful Dead heeft overgeërfd. Ook als is McCombs geen veelprater, aan muzikale spontaniteit was er geen gebrek en dat speelde volledige in de kaart van het broeierige zaterdagavondsfeertje dat rond hing in de Gentse buitenwijk.
Cass McCombs gunde het publiek vanavond een inkijk in verschillende van zijn artistieke persoonlijkheden. Eerst zagen we de Amerikaan in de rol van frontman van een straffe band die anders zo rustig voorbijkabbelende psychedelische Americana songs als “Estrella” en “Big Wheel” een ferme acid rock injectie toediende. Dit was opwindende classic rock mét groove doch zonder de cliché lyrics. Even later nam de singer-songwriter pur sang dan weer de overhand. Tijdens de verstilde ballads “Absentee” en “Real Life” werd de groep wandelen gestuurd, op de toetsenist na die McCombs akoestische gitaar spaarzaam bijkleurde met piano of harmonium. We liepen denkbeeldig onze platenkast af en kwamen al snel uit bij Harry Nilsson en Bruce Cockburn; benieuwd wat McCombs zelf van die referenties zou vinden.
Voor iemand die ruim 15 jaar in het vak zit lijkt McCombs meer dan ooit toe aan wat voorzichtig muzikaal experiment. Zo haalt de Amerikaan het in zijn hoofd om het vreemdste nummer op zijn laatste album, “American Canyon Sutra”, elke avond steevast in de setlist te droppen. Denk aan een maatschappijkritische spoken word performance van Lou Reed uit diens ‘New York’ periode spaarzaam begeleid door James Blake’s onderkoelde post-dubstep beat, en je komt aardig in de buurt. McCombs dreef zichzelf nog verder uit zijn comfort zone door het soulvolle oudje “County Line” aanvankelijk over te laten aan de wat houterig overkomende support act Eleanor Friedberger om uiteindelijk te eindigen in een fraai duet.
Afsluiten deed Cass McCombs met een selectie publiekslievelingen uit diens vorige twee albums ‘Big Wheel and Others’ (’13) en ‘Mangy Love’ (’16), en alweer kwam de man verrassend uit de hoek. Op “Brighter!” etaleerde de Amerikaan zijn indrukwekkend stembereik, Tim en Jeff Buckley achterna.
Tijdens de vuige aan Tom Petty schatplichtige rocker “Rancid Girl” bevond McCombs zich ineens oog-in-oog met twee vrouwelijke ‘fans’ die met een dosis je-m’en-foutisme voor het podium hadden post gevat. McCombs reageerde gevat met een licht gemene knipoog: “You’re bad, I mean you smell bad, You talk a lot ... You got fucked-up hair, and fucked-up teeth”. Cass McCombs en zijn visie op het andere geslacht, het is en blijft een verhaal apart.
Organisatie: Democrazy, Gent
De dames van Ex Hex uit Washington DC maakt deel van de USA DIY underground . We krijgen we deftige portie rollende punky surfin 70s gitaarrock’n roll, gebald in zo’n drie minuten songs .
De dames , live aangevuld met een bassist , zorgen voor een uurtje beheerste power , die energiek, aanstekelijk klinkt . Ze beleven in een half gevulde Witloof Bar beduidend veel plezier op het podium. Het publiek onthaalt hen warm , wat mooi meegenomen was .
Ze zijn al een goede vijf jaar bezig en brachten begin het jaar de nieuwe plaat ‘Its real ‘uit . Rijkelijk werd eruit geput , met o.m. “Tuff enough” , “Good times” , “Rainbow shiner” , “Diamond drive” en “Radiate”. De songs zijn heerlijk genietbaar door de wisselende zangpartijen van Betsy Wright en Mary Timony , de extraverte gitaarriffs , de verslavende hooks en de hitsende drums van Laura Harris.
‘Straight to- straight forward’ nummers , niet te lang in een soort jangle pop , waarop de gitaren elkaar kruisen en ruimte laten voor korte, compacte soli. Kortom , we horen snedig , vaardig werk met een knipoog naar L7, Sleater-kinney en Suzi Quatro , en die een variant toelaat van broeierige , emotievolle indie.
Een muzikale stoomwals , enthousiast, cool en blij gevoel in het maken en spelen van hun muziek.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Frans-Britse Stereolab is een muzikale reis terug in de tijd. Ik herinner me de avonden in 1992 tijdens m’n studentenjaren aan de ingang van Le Coq Wallon in Mons en op het Dourfestival in 1996. Jawel, hun psychedelische indiepopelektronica intrigeert al van begin jaren 90. Kenmerkend zijn de dromerig, repetitief opbouwende songs , bepaald door elektronica, piano, bleeps , strijkerpartijen en een zweverige zang . Hun laatste studioalbum ‘Not Music’ dateert van 2010, een jaar nadat de band aankondigde dat ze rust nodig hadden en enkele projecten uitwerkten . Een rust die een kleine tien jaar in beslag nam als Stereolab. En nu zijn alle krachten samengebundeld naar een heuse tournee van enkele Europese clubs , o.m. in de Botanique, maar voornamelijk in de UK en de Usa in september. Op twee festivals zijn ze ook, Primavera en Bestkeptsecret .
De originele line-up is op het podium met uitzondering van Mary Hansen die in 2003 bij een auto-ongeluk om het leven kwam. Het overlijden liet een diepe indruk na en natuurlijk missen we Mary de ganse show. Het huidige kwintet draait rond de Française Laetitia Sadier als zangeres/toetseniste (soms tweede gitarist) en de Britse gitarist Tim Gane .
Ze komt dicht bij haar publiek door ze in het Frans aan te spreken, "ça va si on se parle en Français ?", voordat ze de drummer vraagt om het eerste nummer te beginnen "allez hein dit vas-y".
De set begint langzaam met de titels "Come and Play in the Milky Night" en "Brakhage ". "Fresh Disko" omarmt en verwarmt het publiek een beetje meer en prikkelt de dansspieren. De songs zijn eerder dromerige, meeslepende, ontroerende, emotievolle popelektronische soundscapes die met elkaar verbonden lijken, met “Ping Pong” en “Crest” als uitschieters door hun crescendo opbouw . Het publiek geniet . Het repetitieve overheerst en de energieke opstoten blijven totnutoe uit. We moeten wachten tot de encores van het jazzygetinte "Percolator" en in het bijzonder het frisse , aanstekelijke "John Cage bubblegum".
Anderhalf uur werden we meegezogen in hun psychedelische trip , zonder zichzelf te overstijgen of echt transcendent te zijn , maar het geheel klonk mooi , leuk en aangenaam. Blij om deze Stereolab na al die jaren eens terug te zien en te horen …
Vertaling: Sébastien Leclercq - Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics op Bestkeptsecret
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/best-kept-secret-2019/stereolab-31-5-2019
Organisatie: Botanique
Verrassend genoeg een matige belangstelling om deze uit Portland , Oregon afkomstige band te zien , die toch al ferme muzikale reis op zitten heeft . Ze zijn al ruim tien jaar bezig en hebben een vijftal platen en enkele EP’s uit . Ook deden ze een pak festivals, hier Leffingeleuren, alsook verder Binic Folk Blues en Austin Psych Fest.
Geen nood, ze laten het niet aan hun hart komen en vanaf het moment dat het kwartet het podium betreedt, gaan ze gretig van start . The Shivas is één van de vele bandjes die zijn inspiratie in de sixties vond en hun muziek toch een eigen draai weet te geven. De gitaren zijn duidelijk door de surf beïnvloed . Ze hebben een Amerikaanse tienerlook.
Een gevarieerde set noteren we , gaande van surfrock naar meer garage/rock’n’roll , doowop en een vleugje pysché, met een knipoog naar The Raveonettes en The Kills. De sexy drumster Kristin Leonard heeft een fijne stem als backing vocal. Na een klein half uur wisselt ze haar plaats met de tweede gitarist en treedt ze zelf op het voorplan met Jared Wait-Molyneux. De samenzang is één van de pluspunten, met een oerkreet meer of minder.
Dit is muziek waar je alleen gelukkiger kan van worden.
Een aangenaam kennismaken en een fris, snedig, erg aanstekelijke set!
Vertaling: Sébastien Leclercq - Johan Meurisse
Organisatie: Botanique, Brussel
Het ziet er naar uit dat Garet Liddiard de stekker uit The Drones heeft getrokken en, geflankeerd door drie dames, definitief zijn toevlucht heeft genomen tot zijn nieuwe band Tropical Fuck Storm. Het waarom daarvan hebben wij nog niet kunnen uitpluizen, maar als Drones-fan maakt ons dat toch wel een beetje triestig. Alhoewel, het goede nieuws is dat de debuutplaat ‘A Laughing Death In Meatspace’ toch ook wel een pittig beestje is en dat Liddiard nu ook weer niet zo gek ver is afgeweken van de schurende en vaak dissonante sound van zijn voormalige band. Al zeker in de live uitvoering herkennen wij die snijdende, vaak noisy en hier en daar wat chaotische aanpak waar wij The Drones altijd voor geadoreerd hebben. De elektronica en experimentele uitstapjes, die toch wel aanwezig zijn op de nieuwe plaat, werden live blijkbaar tot een minimum beperkt. Hier kregen we meer van dat typische Australische geluid waarvan de wortels liggen bij The Birthday Party en garage-rockgroepen als The Beasts Of Bourbon of The Scientists.
Gareth Liddiard’s vocals en gitaaruithalen zijn nog steeds even intens en zorgen voor brokjes pure emotie, met name in een pareltje als “You Let My Tyres Down” of in de ontspoorde garage-punk van “Two Afternoons”.
Voor het grootste deel van het opgekomen publiek, zeg maar zowat 99 %, was deze Australische band natuurlijk de grote onbekende. Toch wist Tropical Fuck Storm met hun zinderende set een groot deel van dat publiek voor zich te winnen. Omdat wij onszelf tot die andere 1% rekenen hadden wij sowieso al vooraan postgevat om dit fameuze concertje te ondergaan, en we waren hoegenaamd niet ontgoocheld.
Over naar Raketkanon dat hier uiteraard het thuisvoordeel had en daarbij mocht rekenen op een dolenthousiast publiek met overmatige moshpit-capriolen.
Hoewel wij wel overtuigd zijn, werd hun derde plaat niet overal op even luid gejuich onthaald, het leek wel of ze een ferm stuk van hun wilde haren waren kwijtgeraakt. Dat bleek ook letterlijk zo, quasi gans de band kwam met een proper geknipt coiffuurke op het podium. Doch dit bleek maar een afleidingsmaneuver, want Raketkanon gaf er een uur lang een ferme lap op.
De laatste plaat kwam uitvoerig aan bod, maar Raketkanon had er toch grondig aan gesleuteld, ’t is te zeggen er een stuk meer power op gezet. Dingen als “Harry”, “Fons” en “Ricky” haalden verschroeiend uit, alsof ze niet wilden onderdoen voor grote broers “Florent” en “Herman”.
Vanavond bleek dat Raketkanon toch in de eerste plaats een live band is, een horde losgeslagen Gentenaren die op een podium hun songs verbouwen tot iets metal- of hardcore-achtig, maar dan met een serieuze hoek af. Raketkanon creëerde een unieke eigen sound met geschifte keyboards, destructieve gitaren en onverstaanbare schreeuwerige over the top vocals van een zanger die zichzelf maar al te graag in het uitgelaten publiek stortte.
De Gentse Vooruit smulde ervan en maakte er mee een onvergetelijk avondje van. Voor ons was dit de eerste live kennismaking met deze Gentse wildebrassen. We hebben ons laten vertellen door fans van het eerste uur dat het er vroeger nog veel heftiger aan toe ging. We proberen ons daar iets bij voor te stellen. Hitsig bandje, dat alleszins.
Organisatie: Democrazy, Gent
Raketkanon - Dissonante gitaren en manische noise-rock
Tropical Fuck Storm , Raketkanon
Vooruit (Balzaal)
Gent
Na zeven jaar keerde Jay Kay aka Jamiroquai terug met een nieuw album. ‘Automaton’ bracht ons de gekende funky tunes, met hier en daar een suppositoire van elektronische beats in de poep geschoven. Of dit een meerwaarde is? Wel, aan onze poep niet echt, maar het bracht wel een verse lading nieuw werk bij het Jamiroquai-oeuvre. ‘The Space Cowboy’ is dus terug mét een tour en een nieuw futuristisch hoofddeksel.
Die tour werd eerst uitgesteld door rugproblemen - ja, zelfs Jamiroquai heeft last van zijn 49 lentes-, maar op 12 november stond hij gewoon in het Antwerpse Sportpaleis met lichtgevende kroon, een hangend buikje dat hij doorheen de jaren opbouwde en een sterk optreden waar zijn nieuwe album niet eens de hoofdrol in speelde. Zie het eerder als een ‘best of’-concert. In Vorst keerde hij terug. Wij maakten ons alvast op voor weer zo’n concert waar wij onze Londense, jaren negentig dansvingers stuk voor stuk mee zouden af likken.
Op deze mooie lenteavond koos Key om met short op het podium te komen, in trainingspak wel, zoals we gewoon zijn. Zou die slechte rug er voor iets tussen zitten? Hij bedankte de trouwste fans nog voor al de berichten toen hij buiten strijd lag met zijn rug. “Shake It On”, zouden wij dan gewoon zeggen. Schud het eruit en dat deed Jamiroquai ook.
Openen was voor de opener van zijn laatste plaat weggelegd en erna werd ‘Automanton’ doodleuk gewoon opzij geschoven. Uiteindelijk was het merendeel van het publiek ook ergens op zoek naar een revival van hun rug in de jaren 90 en bij zij waar de rug nog in goede staat verkeerde, verkozen de dansbenen ook ouder materiaal.
En dansen werd er zeker en vast gedaan. We halen dansbare herinneringen op met “Alright” en “Little L”. Vlagen nostalgie van dansavond die eeuwig mochten blijven duren, passeerden de revue op het podium en in ons hoofd. Ook in de tribunes van Vorst Nationaal werden de rugklachten even vergeten. Met Jamiroquai gaan we dansen, of wat had je anders gedacht?
Toch viel Jay Kay en zijn indrukwekkende band af en toe stil. Hij gaf ook zelf al na nummer twee toe dat hij even naar adem moest happen. Dat naar adem happen toonde zich in de vorm van de outro’s die soms werden uitgemolken alsof ze over een volle uier beschikten. “Travelling Without Moving” was daar het toonvoorbeeld van. Ondanks dat de band rond Kay uitstekend werk leverde, weergalmden de fantastische beats soms net iets te lang in Vorst.
Dansen deden we ook het liefst op één van de zo vele hits waar Jamiroquai het stoflaagje zonder problemen van afblies. “(Don’t) Give Hate a Chance” en “Runaway” met zijn funky gitaren brachten onze heupbewegingen op topsnelheid en handen in een hogere luchtruim. Zelfs het rustigere “Corner Of The Earth” werd met zijn zoete Bossanova-toets meer dan smakelijk verorberd.
Wat wil je ook als je muziek uitpuilt van de heerlijke disco-invloeden voorzien van de meest keurige beats. “Cosmic Girl” bracht ons zonder veel moeite naar a distant solar systhem en “Canned Heat” maakte indruk met een baslijn waar het vet van afdroop. Om dan nog maar te zwijgen van “Love Foolosophy” en het ultieme bis-nummer “Virtual Insanity”. Je snapt het ondertussen al wel. Als Jamiroquai zijn klassiekers meebrengt, is een feestje nooit ver weg, rugklachten of niet.
Jamiroquai bracht zijn hits mee naar Vorst Nationaal en dat voelden we aan onze benen. Na afloop moesten we net als Jay Kay even uitblazen. Af en toe viel het feestje stil, maar met zo’n sterke setlist was dat algauw vergeten.
Setlist: Shake It On - Little L - Use the Force - Main Vein - Alright - Space Cowboy - (Don’t) Give Hate a Chance - Corner of the Earth - Runaway - Cosmic Girl - Travelling Without Moving - Canned Heat - Love Foolosophy
Bis: Virtual Insanity
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/jamiroquai-30-05-19
Organisatie: Gracia Live
Eén van de leukste danssensaties van de jaren 90 waren ongetwijfeld het Britse Stereo MC’s, die de dansspieren prikkelden met hun aanstekelijke, groovy sound en songs als “Bring it on”, “Connected, “Step it up” en “Deep, down & dirty”. Met heel veel goesting keken we dus uit om hen van onder het stof te halen en de boxen te laten knallen …
Met hun cross-over sloegen ze een brug tussen pop, elektronica, mellow hiphop, funk , dance en breakbeats . Inderdaad, toen uniek en absoluut top. Hier haalden vele huidige dansgroepen en dj’s hun inspiratie. We zagen hen meerdere malen op o.a. Werchter en Pukkelpop waar ze de weide zonder probleem tot dansen brachten. Benieuwd of ze vanavond het nog steeds kunnen waarmaken … En ja, dat was voor de Stereo MC’s geen enkel probleem. De eerste tunes en beats gooiden niet alleen het overwegend oudere publiek de heupen los , maar ook de weinig jongeren die aanwezig waren, gingen uit de bol.
De enorme hoeveelheid energie, dynamiek en friste die het kwintet op het podium teweeg bracht, sloeg over op de volledige zaal. Niemand bleef onberoerd en statisch toekijken. De positieve vibes vlogen vanaf het podium de zaal in, en terug naar het podium. Het was genieten als in een zwoele, zomerse, hete dansclub.
De twee afrodanseressen/zangeressen brachten met hun stemmen en moves iedereen in de juiste stemming, beweging en de pezige zanger/rapper Rob Birch, keek ondanks zijn toch al behoorlijke leeftijd (58 intussen), op geen inspanning . Zijn stappenteller moet zowat tilt geslagen hebben. En met zijn scherpe, bezwerende en opjuttende krijs- stem kreeg hij iedereen mee in the mood. Positivisme en gelijkheid stonden centraal. Natuurlijk waren “Connected” , “ Deep ,down and dirty” , “Creation” , “Running” en “Step it up” de hoogtepunten, maar het was vooral het geheel die ‘em deed.
Het waren 100 minuten lang één vette dansparty. Het was meer dan genieten. Oud vertrouwd, ‘old skool’, swingde het en was de sound lekker , goed verteerbaar …
Het was een nostalgische voltreffer die naar de keel en de benen greep. Wat een genot om dit te mogen meemaken . Tot twee maal toe werd de groep teruggeroepen. ‘t Zal dus méér dan goed geweest zijn zeker. Graag méér van dit. We voelden ons die avond weer jong en hip. Met een knipoog aan Stereo MC’s” en de organisatie die dit vet dansfeestje verwezenlijkten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/stereo-mcs-29-05-2019
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
Ik ga graag ‘blind’ naar optredens. Daarmee bedoel ik: geen gesnuister vooraf op Youtube, Bandcamp of Spotify maar zich enkel baseren op een korte begeleidende omschrijving. Daarvoor moet het vertrouwen in de desbetreffende club groot zijn en de afstand ernaartoe uiteraard niet al te groot. Dat kan zeker tegenvallen maar bij een verrassing kan de pas ontdekte muziek bijzonder intens smaken en voor een zaligmakende roes zorgen. Tijd om het nog eens te proberen, dacht ik, maar bij aankomst in Leffinge bleek er meteen iets vreemds aan de hand te zijn. Hier stonden voor een dinsdagavond wel erg veel auto’s geparkeerd en toen ik de ingang bereikte viel meteen een briefje op dat inderhaast werd opgehangen: sold out! Ik had nog nooit van Seth Walker gehoord en plots bevond ik me in een, dankzij hem, uitpuilend café. Je zou je voor minder idioot voelen maar gelukkig vond ik enkele al even verbaasde leken waardoor ik me toch wat meer op mijn gemak voelde.
‘Een mix van blues, soul en jazz gebracht door een rasperformer’, dat waren de woorden die me naar Leffinge hadden gelokt. Dat laatste was alleszins niet gelogen. Hier stond een uitgesproken liveartiest op de planken die duidelijk na jarenlange ervaring alle knepen van het vak kende. We werden om de haverklap uitvoerig bedankt terwijl hij voortdurend anticipeerde op zijn publiek, zelfs als hij in het West-Vlaams werd aangesproken. Ook muzikaal liet hij weinig trucs onbenut om het volk te behagen maar tot mijn eigen verbazing stoorde me dat niet eens echt.
Seth Walker was duidelijk een man die vele watertjes doorzwommen had. Opgegroeid in North Carolina, verhuisd naar Austin, Texas waar hij de wereld van de muziek ontdekte om via Nashville in New Orleans te belanden. Die zwerftocht leverde hem, naast tien platen, ook een enorme waaier aan diverse muzikale invloeden op.
Het resultaat daarvan was evenwel niet de door mij verwachtte mix van blues, soul en jazz maar funky klinkende roots die een paar keer zelfs van een dosis reggae was voorzien. Niets op tegen, als je het broeierig weet te brengen zoals The Neville Brothers of de onvolprezen JJ Grey & Mofro maar dat gebeurde hier, ondanks de intussen hoog opgelopen temperaturen, niet. Daarvoor waren de songs te mainstream en klonk de stem, ondanks die scheur, wat te vlak.
Beste moment was toen hij in zijn eentje eerst “You send me” (Sam Cooke kan er bij mij altijd in) en daarna een zelfgepende blues bracht. Waarmee ik absoluut geen afbreuk wil doen aan zijn twee kompanen: drummer Tommy Perkinson en bassist Rhees Williams (deels op staande bas) waren schitterende muzikanten. Ook het gitaarspel van Walker zelf bleef tot het einde boeien. Goed getimede solo’s met een scherpe, heldere toon en gevoel voor humor. Jammer dat de nummers op zich me koud lieten.
Helemaal op het eind leek het dan toch te lukken toen hij met een song even in de buurt van Tony Joe White kwam en hij mijn handen wat enthousiaster op elkaar kreeg. Evenwel veel te laat en een bisronde, om eventueel nog iets recht te zetten, bleef uit.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Nederlands 
Français 
