Terwijl half Vlaanderen naar het Sportpaleis afzakte om Rihanna aan het werk te zien, waren er toch ook een paar honderdtal mensen die de voorkeur gaven aan een avondje Chromatics en Glass Candy. Beide bands zijn een geesteskind van de multi-instrumentalist en producer Johnny Jewel. De muziek grijpt terug naar de jaren ’80 en bevat vooral elementen van Italo Disco. Dansbare electropop met een donker randje en een vleugje kitsch.
Een kwartiertje later dan gepland kwamen de jongens van Chromatics met gedimde lichten het podium opgeklauterd. “Tick Of The Clock” van hun doorbraakplaat ‘Night Drive’ werd strategisch gekozen als filmische en sfeerscheppende opener. Dat nummer werd gebruikt in de soundtrack van de film ‘Drive’, en het mag dan ook niet verbazen dat al de muziek van de band zo uit een film lijkt weggeplukt. Dansmuziek met een ziel en inhoud zeg maar.
Al snel kwam ook de knappe zangeres Ruth Radelet het podium opgestapt. Het mannelijke publiek viel meteen in zwijm door haar bedwelmende vocalen en charismatische verschijning. “Lady” en “Kill For Love” zijn dan ook twee killertracks, die moeiteloos het concertvolk in beweging brachten. De catchy popsongs met een donker randje volgden elkaar snel op, waardoor je steeds dieper en dieper in de wereld van Chromatics werd getrokken. Hoogtepuntje was het lang uitgerokken “These Streets Will Never Look the Same”, dat gezongen werd door de gitarist Adam Miller met behulp van een vocoder. De mix van soundscapes en een beat werkte aanstekelijk en de sfeer in de zaal werd nog zwoeler.
De nummers bleken in elk geval goed te passen bij één van de eerste echte warme zomerdagen.
Toen de eigen nummers op waren, toverde de band bovendien nog twee covers uit hun hoed. Een dansbare versie van Kate Bush’s “Running Up The Hill” en een prachtige ingetogen interpretatie van “Into The Black” van Neil Young. Gewaagd om van zo’n twee wereldnummers een geheel eigen bewerking te brengen, maar de band kwam er wel mee weg. In de bisronde kwam Radelet eerst alleen terug om een het heel intiem en kwetsbaar “Blue Moon” te brengen. Het publiek toonde echter weinig respect en bleef praten, waardoor de zangeres nogal ongemakkelijk stond te zingen. Gelukkig schroefde de band het geluid tijdens de laatste twee nummers weer op. De bisronde was misschien een beetje overbodig, maar vervelen deed het optreden nergens. Dit is muziek waarnaar je gerust een hele avond kan luisteren.
Glass Candy is een band die al sinds 1996 muziek maakt. Net zoals Chromatics maken ze een soort van moderne Italo Disco, maar dan met iets meer zin voor experiment. De groep bestaat enkel uit Jewels en zangeres Ida No, en is iets meer dansvloer gericht dan Chromatics. Slimme zet dus van de organisatie om ze na de hoofdact te programmeren, in plaats van ervoor.
Organisatie: Democrazy, Gent
Ze is ondertussen al negen jaar actief in de muziekindustrie, heeft dit jaar haar zevende album ‘Unapologetic’ uit en verkocht wereldwijd reeds meer dan 100 miljoen platen, waarmee ze zich bij de best verkopende artiesten aller tijden mag rekenen. Met een verzameling Grammy, American Music en BRIT awards op zak en tientallen miljoenen volgers op divers sociale netwerksites zijn we er zeker van dat Rihanna geen uitgebreide introductie meer nodig heeft.
Toen bekend werd dat ‘Riri’ met haar Diamonds World Tour ook zou neerstrijken in de ‘diamond capital of the world’, Antwerpen, vlogen de kaartjes dan ook in een mum van tijd de deur uit. Naast de onvermijdelijke gillende tienermeiden was het een zeer gevarieerd publiek dat het Sportpaleis tot de nok vulde. In afwachting van de ster van de avond kreeg het publiek een stevige elektronische set voorgeschoteld van dj-duo We Are GTA uit Miami. Een aaneenschakeling van slopende beats, soms aangevuld met wat Nirvana of Jay-Z, werd begeleid door een mix van beelden uit arcadegames. Maar het werd al snel duidelijk dat dit niet het feestje was waar het publiek op zat te wachten.
Na meer dan twee uur wachten werd de zaal rond tien uur dan toch beloond voor haar geduld toen het zwarte gordijn dat het podium al een uur in mysterie hulde naar beneden viel. Rihanna, die ons gekleed in een lang zwart gewaad en met een froufrou tot net boven de ogen heel erg aan een roodharige Loreen deed denken, opende de show geflankeerd door twee Griekse standbeelden met het intrigerende “Mother Mary”. Het duurde echter niet lang vooraleer het hele podium oplichtte dat ons, getooid met marmeren zuilen en danseressen in standbeeldhouding, deed denken aan een Romeins badhuis of een catwalk in Milaan. Een eerste poging om leven in de zaal te blazen deed Rihanna met nummers uit haar laatste albums zoals “Phresh Out The Runway”, “Birthday Cake”, “Talk That Talk” en “Pour It Up”. Dit alles vergezeld van heel wat ass shaking en crotch tapping, wat er ons meteen aan herinnerde deze diva niet schuw is van wat seksuele innuendo.
Met “Cockiness (Love It)” en “Numb” volgde helaas een vroeg dipje waarbij het repetitieve ‘I’m going numb’ van Rihanna evengoed waar was voor het publiek. Na een kort muzikaal interval en kledijwissel keerde Rihanna, nu in witte lieslaarzen, terug naar haar Barbadiaanse roots en trok met een reggae-getinte mix van “You Da One”, “Man Down” en “No Love Allowed” de massa terug op gang.
Op de schermen boven het podium stond te lezen dat deze ‘good girl gone bad’ nog steeds ‘wanted by the FBI’ was. “Rude Boy” deed er nog een schepje bovenop en voor de eerste keer werd er uit volle borst meegezongen. Vreemd genoeg waren het niet de staanplaatsen, maar de hoogste balkons die als eerste aan het dansen sloegen op “What’s My Name”. Dit hoogtepuntje werd jammer genoeg gevolgd door het zoveelste interval, waardoor sommigen zich gingen afvragen of ze voor Rihanna of dan wel voor de gitarist gekomen waren.
Rihanna keerde terug in een sexy kill bill-achtig pakje en zette het podium letterlijk in vuur en vlam op de tonen van “Jump”, een bevel waar de zaal niet echt gehoor aan gaf. Een afwisselend door het publiek en Rihanna gezongen “Umbrella” werd gevolgd door een mix van “All Of The Lights” en “Rockstar 101” waarop de handjes Regi-gewijs massaal de lucht in gingen.
Riri legde het zoveelste contrast van de avond door deze explosie te laten volgen door een meer ingetogen en soberder deel. Ditmaal niet omringd door dansers en vuurwerk, maar alleen vanop een ronddraaiend platform dat veel weg had van de top van een toren uit ‘the Lord of the Rings’ zong Rihanna, gekleed in een lange rode jurk, ‘What Now,’ vocaal een van haar krachtigste momenten, ‘Loveeeeeee Song’, ‘Love The Way You Lie (Part II)”, ”Take A Bow”, “Cold Case Love” en “Hate That I Love You”. Alles samen zeker niet ontgoochelend, maar toch weer een domper op het feestje waar de zaal nu al meer dan een uur op zat te wachten.
Na nog een onderbreking en kostuumwissel – begint u het patroon te zien?- besloot onze sparkling diamond, nu gekleed in een glitterpakje, dan toch om nog een versnelling hoger te schakelen en het feestje, misschien iets te laat naar een hoogtepunt te brengen. “We Found Love”, ”S&M”, maar vooral “Only Girl (In The World)” en “Don’t Stop The Music” deden de zaal voor de eerste keer echt uit z’n dak gaan. Rihanna maakte tussendoor ook even tijd om haar Navy (zo noemen haar fans zichzelf) te begroeten, wat handtekeningen en high fives uit te delen en een man op de eerste rij te knuffelen. Riri stak daarna trots het blad omhoog dat de man vast had waar op te lezen stond ‘My dream is to hug you’.
Na anderhalf uur besloot Rihanna met 3Where Have You Been3 en velen konden het niet laten om toch even op hun horloge te kijken, want na zo lang wachten is negentig minuten muziek snel voorbij. Een Diamonds tour is natuurlijk niet volledig zonder de titelsong en in diamanten gekleed keerde Rihanna nog terug om vanop een uit de grond oprijzend platform de twee grootste hits van haar laatste album te brengen. “Stay” werd begeleid op elektrische contrabas en als allerlaatste nummer kreeg iedereen uiteindelijk waar ze een hele avond op hadden gewacht, “Diamonds!”
Een Rihanna-fan moet duidelijk wat geduld hebben, zowel voor als tijden het optreden. Waar een artiest als Rihanna zeker de hits en de podiumprésence heeft om een zaal mee te trekken in haar muziek en de boel op z’n kop te zetten, gebeurde dit vanavond helaas niet. De vele onderbrekingen en hier en daar onzuivere muzikale prestaties, maakten voor een gefragmenteerd, slordig en onpersoonlijk geheel. Spijtig en onverwacht voor een artiest en een productie van dit kaliber. ‘Shine bright like a diamond’ is de boodschap die we vanavond meekregen. Wij kunnen helaas niet nalaten om te besluiten dat de diamant die Rihanna nog steeds is, laat ons daar geen misverstand over bestaan, deze avond misschien toch wat extra gepolijst kon worden.
Organisatie: Live Nation
Kate Stables, de sympathieke spil van This is the Kit, begon solo op banjo om zich vervolgens te laten bijstaan door een drummer, een bassiste en een jongedame die de vibrafoon bespeelde. Vocaal leunt Stables erg dicht aan bij Joni Mitchell, instrumentaal krijgt de banjo een prominente rol toebedeeld.
Op een half uur tijd hoorden we een tiental nummers die niet echt veel gensters sloegen. Best gezellig maar iets te kabbelend om ons op het puntje van onze stoel te brengen. Zelf zal de groep ook wel gemerkt hebben dat het applaus eerder uit beleefdheid dan uit enthousiasme voortsproot, de link met de locatie leggend beloofde This is the Kit immers om tegen de volgende keer ter vermaak enkele circustruukjes te leren. Iets waar we misschien meer naar uitzien dan naar een vervolg op de gezapige bedoening die we nu gepresenteerd kregen.
Wel vermeldenswaardig was het gloriemoment van de gastzanger die een cover van “Earthquake” op zijn naam zou hebben staan. Vermoedelijk dateert die cover van vele jaren terug want ondertussen blijkt hij de bewuste tekst zo goed als totaal vergeten te hebben. Hilarisch om te zien hoe hij van begin tot eind de woorden op zijn ruim uitgevallen spiekbriefje moest zoeken.
We zijn benieuwd of de beloofde circustruukjes meer vermakelijk zullen zijn….we durven het te betwijfelen.
Terwijl het voorprogramma vrij sober was qua instrumentatie trok Sam Beam een heel groot blik aan muzikanten open. Maar liefst twaalf telden we er: drie blazers, drie strijkers, drie achtergrondzangeressen, een keyboardspeler/organist, een drummer en….Jos Van Oosterwyck! Inderdaad, dames en heren, de grote man achter (o.a.) ‘Tien om te Zien’ blijkt tegenwoordig de bas te beroeren bij Iron & Wine. Althans, als onze ogen ons niet bedrogen. Echt goed hebben we de bassist eigenlijk niet kunnen bekijken aangezien hij zich zelf permanent naar het drumstel richtte. Meer dan een zijaanzicht kregen we dus niet maar toch durven we er geld op verwedden dat het de legendarische Jos Van Oosterwyck was die één hecht blok vormde met de drummer.
Zoals te verwachten viel, werd er in vrij ruime mate gepuurd uit ‘Ghost on Ghost’. Dit meest recente album kon bij publiek en kritiek over het algemeen op minder bijval rekenen dan tot klassieker uitgegroeide voorgangers als ‘Our Endless Numbered Days’ en ‘The Shepherd’s Dog’. De eerlijkheid gebiedt ons om te bekennen dat dit nieuwe werk live toch wel beter klonk dan op plaat. Bij momenten was de orkestrale sound zelfs niet minder dan indrukwekkend te noemen. Vrij complexe arrangementen werden quasi moeiteloos gebracht tijdens foutloos samenspel. Een heel knappe prestatie van een groep die blijkbaar nog maar drie weken bezig is maar klinkt alsof ze al minstens 3 jaren ‘together on the road’ zijn. Hoed af dus voor de prestatie van de muzikanten en de flair waarmee deze show gebracht werd. Wel spijtig dat de zangeressen (die door de bassist waarschijnlijk als ‘drie om te zien’ omschreven worden) letterlijk en figuurlijk iets te veel naar de achtergrond werden verdreven terwijl de blazers dan weer wat te vaak op de voorgrond mochten treden. Niet dat ze zich niet vakkundig van hun taak kweten, maar hun al te nadrukkelijke aanwezigheid is mede debet aan het nogal ongebalanceerde karakter van dit concert.
Vrij vaak vonden we de sound trouwens iets te gepolijst, iets té ‘af’ dus, vooral als je merkt dat Sam Beam solo tijdens de drie in al hun naaktheid gebrachte nummers (“Such great heights”, “Naked as we came” en Sodom, South Georgia”) nog het meeste kippenvel teweeg kon brengen. Ook het als bis gebrachte “The sea and the rhythm” bevestigt ons in ons oordeel dat het optreden in zijn geheel evenwichtiger en dus gewoonweg beter zou zijn geweest indien er wat zuiniger met ‘toeters en bellen’ ware omgesprongen.
We hadden de indruk dat Sam Beam zodanig trots is op zijn begenadigde begeleidingsband (en terecht!) dat hij uit het oog verloren heeft dat veel van zijn werk aan kracht en impact inboet wanneer rijke arrangementen de voorkeur krijgen op de puurheid van zijn songs.
Overdaad schaadt, soms toch. Desalniettemin hebben we uiteindelijk niet echt spijt van ons bezoek aan het Koninklijk Circus. De dertien muzikanten die er een ruime selectie uit het knappe oeuvre van Iron and Wine kwamen brengen, waren er immers allesbehalve dertien in een dozijn maar ontegensprekelijk dertien om te zien (mede omdat de blazers zich ook aan synchrone danspasjes waagden) en te horen. Zolang dit alles maar met mate gebeurt.
SETLIST: (1) New Mexico’s no breeze, (2) Carousel, (3) Kingdom of the animals, (4) Tree by the river, (5) Grass widows, (6) Godless brother in love, (7) Belated promise ring, (8) Baby center stage, (9) Monkeys uptown, (10) Such great heights, (11) Naked as we came, (12) Sodom, South Georgia, (13) Upward over the mountain, (14) Caught in the briars, (15) Jezebel, (16) Grace for saints and ramblers, (17) Peace beneath the city, (18) Passing afternoon, (19) Low light buddy of mine, (20) Lean into the light, (21) Your gake name is good enough for me
BIS: The sea and the rhythm
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/iron-and-wine-03-06-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel
Bauhaus werd ontdekt in 1982, door de clip in het begin van de cult film ‘The Hunger’. De groep speelde achter een hek "Bela Lugosi's Dead" in een decadente punk party. Opgericht in 1978 Northampton door Peter Murphy, Daniel Ash, David J en Kevin Haskins, lag de band tijdens zijn korte carrière aan de basis van een vernieuwende stijl, wavegothic rock, een mengeling van punk en glam, in combinatie met dramatiek, donkere sounds , die een sfeer ademen van vampier films van de jaren '30. Toen de band in '83 uit elkaar ging, vormde Peter Murphy een kortstondige duo (Dali's Car) met Mick Karn, bassist van Japan, maar richtte zich dan op een solo carrière, die wisselend was . Acht albums volgden, die door een veel breder scala van stijlen gekenmerkt werden . Onder Bauhaus kwam hij nog twee maal, eerst in 1998, en dan in 2005-2006, onder andere met Nine Inch Nails, met nieuwe composities, ‘Go Away White’.
De laatste optredens van Bauhaus in België dateerden van 2006 : een zeer goed concert in de Ancienne Belgique en een teleurstellende prestatie op de Lokerse Feesten; hier lag onenigheid tussen de bandleden aan de basis. Dus waren we echt benieuwd wat dit concert kon betekenen in het kader van een tribute tour (‘Mr Moonlight Tour’) naar aanleiding van de 35ste verjaardag van Bauhaus.
Als de charismatische zanger het podium opkomt, wordt hij begeleid door Mark G. Thwaite, zijn trouwe gitarist (ex-The Mission), bassist/violist Emilio Chine en drummer Nick Lucero. Hij draagt een fluwelen jas en een lederen broek, inderdaad, een perfect 'dark glam' look. Natuurlijk zie je dat hij al 55 jaar oud is, maar in de vocale prestaties als in z’n houding, is hij nog steeds in topvorm !
De band begon zachtjes met “King volcano”, een quasi-akoestische wals uitgevoerd in het donker. Dan is het "Kingdom's Coming", een compositie die ook door een twaalf-snarige gitaar gedomineerd werd en die verwijst naar een van de belangrijkste referenties van de zanger, David Bowie.
Maar die relatieve rust was van korte duur want dan kwam de stormachtige "Double Dare". Een song gekenmerkt door de intrigerende metal bass riffs, die refereren aan Killing Joke of Black Sabbath. De Ancienne Belgique was niet volledig gevuld maar de temperatuur steeg al heel snel. De bijzonder wilde zangpartijen werden tot in de perfectie door Murphy uitgevoerd. Een geweldig meesterschap , waarbij hij voortdurend instructies gaf aan de sound engineers aan de zijkant van het podium. Karakteristiek zijn mans vocale capriolen en stemvariatie; een diepe bariton stem die je doet bevriezen in de lage tonen en die in de hoge tonen durft te ontploffen.
Later, bij "In de Flat Field", kreeg het publiek de kans zijn enthousiasme te tonen; hier en daar zagen we de eerste 'mosh pits'. Murphy verdiepte zich in de Bauhaus catalogue , wat juweeltjes opleverde als "God In An Alcove", "Boys" en vooral het prachtige "Silent Hedges". Na "Too Much 21st Century", het enige nummer van het album "Go Away White', was het tijd voor de tweede grootste hit van de groep : “Kick In The Eye”. De bijna funky/disco bass van Emilio Chine bood een onweerstaanbare groove, gesierd door de elegante bewegingen van Murphy.
Murphy gaf ons vervolgens zijn eerste solo-compositie, namelijk het prachtige lied "A Strange Kind of Love", die hij ook op akoestische gitaar speelde. De instrumentatie, middenin , werd niet op de trompet uitgevoerd , maar, erg leuke verrassing, door Chine op viool. En aan het einde zong Murphy een fragment uit “Bela Lugosi’s Dead” op de tunes van de ballad. Een logisch stap naar dit meesterwerk van 9 minuten, dat wordt beschouwd als het eerste 'gothic' nummer in de rockgeschiedenis. De muzikale interpretatie was gewoon prachtig. Als je de ogen sluit, zou je denken dat Bauhaus uit zijn as herboren is. Het hele publiek zong in koor met Murphy: “White on white, translucent black capes, Back on the rack... Bela Lugosi's Dead “. Een mooi moment en een prachtige lichtshow. Bekijk de video hier : https://www.youtube.com/watch?v=Q6aG2SOi7y4
Vanaf dit moment was het een opeenvolging van hits, zoals “The Passion of Lovers", waarin Murphy als een derwisj draaide, en bovenal, de fantastische club killer "She's In Parties", een must in elke naamwaardige 'dark' fuif. Een onweerstaanbaar ritme en tijdens de chorus richtte Murphy de microfoon naar het publiek, dat met verve mee zingt. Op het moment van de break, gaat Murphy naast de drummer staan , was percussief en speelde melodica, schreeuwend 'Rastafari !': 100% dub-reggae! Herbeleef het moment hier : https://www.youtube.com/watch?v=Y438PkfHpAs
Dan werden we tijdens "Stigmata Martyr" aan de grond genageld , terwijl "Dark Entries" direct een pogo triggert. Hier speelde Murphy op elektrische gitaar. Raar genoeg voegde Murphy een cover van Dead Can Dance toe, “Severance”, trouwens het laatste nummer van de set. Een twijfelachtige keuze, want helaas daalde de sfeer een beetje in dit sleutelmoment.
Tijdens de eerste encore speelde Murphy het prachtige “All We Ever Wanted Was Everything'”, waar Emilio Chine de viool als een bas gebruikte, en zijn tweede solosong, “Subway”, een atypische song, nogal trippy, gedomineerd door synth-waves . Ten slotte kwam een laatste explosie met “Ziggy Stardust”, song van Bowie , die Bauhaus een tweede leven toebedeelde .
De tweede encore wordt geïnitieerd door een a capella versie van "Cool Cool Breeze", de verborgen titel uit de EP ‘Recall’ van Peter Murphy (1998) gevolgd door een beklijvende “Hollow Hills”, een goddelijke verrassing en één van mijn favoriete nummers. In bijna volledige duisternis hoorde je het sombere, dreigende geluid van de bas. Murphy speelde een spel van licht en schaduw door een draagbare neon die hij in zijn hand hield. Opnieuw een magisch moment. Bekijk de video hier https://www.youtube.com/watch?v=4dyXBk7U7rg . Als allerlaatste nummer speelde Peter Murphy een uitstekende "Spirit", uit het album ‘The Sky's Gone Out ... ‘ van Bauhaus.
Na het concert, hoorden we niets dan lof. 'Geweldig concert!' of 'Murphy is undead!' En het was duidelijk dat de fascinerende zanger volledig geslaagd was in zijn missie. Muzikaal was het perfect, meer nog : de 'godfather of goth' toonde aan dat hij vol energie en motivatie was om de zieltogende Bauhaus zo prachtig te doen herleven! Geen twijfel, Peter Murphy is nog steeds ‘de prins der duisternis’ ...
In het eerste deel gaf Kiss The Anus Of A Black Cat, de Belgische band onder leiding van Stef Heeren, een prachtig concert. Zijn folk / darkwave muziek met tribale accenten doet denken aan 16Horsepower door de stem à la David Eugene Edwards en aan Sisters of Mercy door de geweldige gitaarpartijen. De groep, waarvan de naam is afgeleid van een heksenritueel, wil ik graag volledig zien bij een volgend concert !
Ik hoop dat ze dan hun podiumprésence kunnen verbeteren, o.m. door projecties bijvoorbeeld! In ieder geval, een zeer, zeer leuke ontdekking. Bekijk het nummer "Take My Word As Gospel" hier : http://youtu.be/f7z08x8T4Ps
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/peter-murphy-03-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kiss-the-anus-of-a-black-cat-03-06-2013/
Philippe Blackmarquis Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Organisatie : Ancienne Belgique , Brussel
Neem ook een kijkje naar de pics , een paar dagen later op 6 juni in de Effenaar Eindhoven van beide artiesten
http://www.musiczine.net/nl/fotos/peter-murphy-06-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kiss-the-anus-of-a-black-cat-06-06-2013/
Organisatie : Effenaar, Eindhoven
The Breeders werpen ergens een lichtje naar The Pixies, gezien Kim Deal er bas speelde. Juist, die status hebben The Breeders nooit gehad , maar met ‘The Breeders Play Last Splash’ bieden ze een mooie terugblik naar hun twintig jaar geleden verschenen doorbraak , met singles “Canonball” en “Divine hammer” . In die early ‘90s was ‘em te doen met enkele rockende vrouwelijke gitaarbands als Throwing Muses , Belly en natuurlijk The Breeders . Ah, spijtig, die Tanya Donelly , die misten we nog bij deze reünie, want naast de zusjes Kim & Kelly Deal was bassiste Josephine Wiggs en drummer James MacPherson , als enig mannelijk lid , er terug bij. Aangevuld met , occasioneel, vijfde groepslid Carrie Bradley op keys en viool ,amuseerde het kwintet zich kostelijk op het podium, wat we wel konden verwachten .
The Breeders hebben heel wat ups & downs gekend , worden gekenmerkt van een hobbelig live parcours, maar verliezen hun charmante , lieflijke uitstraling niet .
Ook na al die jaren speelden ze vanavond een leuke maar slordige rammelende, rommelige set. De songs werden aan elkaar gebreid door de goedlachse buien van de zusjes, het delen van toffe vroegere ervaringen en het gitaarstemmen , net als in het repetitiehok, een dosis sympathie ten over .
Met de deur in huis vielen ze , Kim probeerde in gebroken Nederlands hun doorbraakplaat te staven . Het wisselvallige ‘Last Splash’ werd helemaal gespeeld , de paar fijne melodieuze pop(rockende) hits als “Canonball” , tweede song op plaat, was dus live ook het tweede , “No aloha” en “Divine hammer” ergens tussenin de set .
Opener “New year”, “Invisible man” en “I just wanna get along” , hier Kelly op zang, waren rauw, snedig en messcherp, niet vies van gitaarerupties en pedaaleffects , soms ingekleurd door keys en een vioolpartij. Folky tunes op z’n Waterboys kon worden gelegd op “Driving on 9” ; natuurlijk kon je niet omheen een rits slepende, ruisende muzikale schetsen , en dan kom je ergens uit bij “Do you love me now”, “Mad Lucas”, “Hag” en het instrumentale “Roi”, tweemaal zelfs waarbij Wiggs, die met haar kapsel, brilletje iets meehad van een nauwlettende schooljuffrouw, eens de bas wisselde met de drums.
Na ongeveer 45 minuten werd ‘Last Splash’ opgeborgen. Steeds had je indruk dat het stuurloos kon uitdraaien , maar beheerst en standvastig kwam het kwintet telkens in evenwicht.
Ontspannen , relaxt en goedlachs maakten ze de anderhalf uur durende set compleet met enkele leuke oudjes Uit het melodieus ruwe ‘The Pod’ , had je o.m. de variërende aanpak van “Oh”, “Limehouse” en “Iris” ; waarbij ze zich op gang trokken en lichtjes konden exploderen. Hun Beatles’ cover “Happiness is a warm gun” en “Safari” klonken rauw en stekelig. “Don’t call home” was de definitieve slotsong en klonk even scherp en genadeloos als opener “New year” . Iets wat persoonlijk meer mocht … Op die manier was de cirkel rond en werd The Breeders history!
Ze hebben nu net dat rommelig kenmerk, dat door hun sympathie , enthousiasme en speelsheid wordt opgevangen. Die slechte ervaring van op Polsslag 2008 konden we nu definitief doorspoelen. We hadden vanavond een goed en leuk concert , niet meer , niet minder , en we koesteren hen als fijne nostalgie …
Volgend jaar zal ‘Doolittle’ net vijfentwintig jaar oud zijn ... Een hint om The Pixies, na vijf jaar nog eens bij elkaar te roepen … You’ll never know …
Het erg gemotiveerde Nederlandse kwartet Reiziger (vernoemd naar de Nederlandse voetballer Michael Reiziger, ooit bij Ajax, Barcelona en bij het Nederlands elftal) was in hun sas als support van The Breeders met hun melancholisch broeierige, slepende, gedreven en verbeten lofigitaarrock (omschrijven het zelf als ‘postcore’ …), die ergens zweert bij collega’s Bettie Serveert, Pavement en Sonic Youth.
Reiziger bouwde z’n set zorgvuldig op , hield je bij de leest door hun boeiend, soms gierend, gitaarspel , de hard - zacht aanpak en de explosies. Vol overgave hier met mooi uitgewerkt materiaal en een ruw gevoelig randje in een 90s grungebad.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/reizigers-2-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-breeders-2-06-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De zesentwintigjarige Lana Del Rey is de laatste jaren niet weg te slaan uit de hitlijsten. Haar singles tellen meer dan een miljoen hits op Youtube. Nochtans lijkt de donkerharige New Yorkse evenveel voor- als tegenstanders te hebben. In de pers werd ze ‘fake’ genoemd, een product gelanceerd door haar steenrijke vader, kan ze live geen toon houden….
We waren dus benieuwd naar haar doortocht in een uitverkocht Vorst Nationaal, die zowel tieners – die Lana duidelijk als stijlicoon aanbidden – als oudere muziekliefhebbers mocht ontvangen. Del Rey bracht drie albums uit, waarvan ‘Born To Die’ en de EP ‘Born To Die – The Paradise Version’, kassuccessen werden en meer dan een handvol pareltjes bevatten.
Lana start alvast veelbelovend met “Cola”, een nummer met een erg suggestieve tekst en bezwerende melodie. Met haar contra-alt snoert ze alvast een deel van de criticasters de mond: ze zingt toonvast en lijkt geen moeite te hebben om veel emotie in haar stem te leggen.
Lana beweegt zich in een erg indrukwekkend decor: een overwoekerde ruïne, die de eind negentiende-eeuwse Romantiek lijkt op te wekken, waarin kaarsen, vogels en ook palmbomen voorkomen. Ook haar videoclips suggereren een voorliefde voor de glitter and glamour van de jaren ’50-’60 van vorige eeuw.
Na het eerste nummer voert Lana een verplicht stukje op wanneer ze publiek op de eerste rij uitvoerig begroet, handtekeningen uitdeelt en geschenken ontvangt.
Zelf lijkt Del Rey gelukkig geen diva te zijn: ze brengt onder meer “Body Electrics”, de cover “Blue Velvet” en de single “Bluejeans” met plezier en vol overgave. Een minder moment volgt wanneer ze “Knocking On Heaven’s Door “ aanvangt, dan hadden we liever haar verdienstelijke cover van Leonard Cohen’s “Chelsea Hotel #2” gehoord.
Af en toe verliest ze de aandacht van het publiek – alvast op de tribunes – want met haar muziek gaat ze immers door op hetzelfde elan: traag of mid-tempo, donker en filmisch ondersteund door beelden, en gezongen met eenzelfde diepe stem die zwemt in een bad van melancholie.
Dat Lana zelf ook een carrière als actrice overweegt heeft ze zelf in meerdere interviews aangegeven. Eerste stap in die richting is alvast “Young and Beautiful” , een nummer dat als officiële single uit de soundtrack van Baz Luhrmann’s ‘The Great Gatsby’ werd uitgebracht. Na opstekers zoals “Summertime Sadness” en “Gods and Monsters”, brengt ze tenslotte de single waarop iedereen zit te wachten, “Videogames”, een nummer dat ze schreef over het routineus leven met een ex-lief, wordt absoluut de apotheose van de avond.
Uitstekende passage dus voor Del Rey, alhoewel ik persoonlijk vind dat haar songs veel beter tot uiting zouden komen in de intimiteit van een kleinere zaal.
Pics homepag: (c) Kmeron/DaMusic
Organisatie: Live Nation
Net zoals twee jaar terug (@Vorst Nationaal op 21 juni 2011) besloot Toto om zijn Europese toer te starten in Brussel. De band was al enkele dagen ervoor Vorst Nationaal ingevlogen om te repeteren en te werken aan een verrassende setlist voor de 35ste verjaardag van de groep. Sinds de reformatie in 2010 toert Toto de wereld rond in dezelfde bezetting met: Joseph Williams (lead vocals), David Paich (keyboards), Steve Porcaro (keyboards), Steve Lukather (guitars, vocals), Simon Phillips (drums), Nathan East (bass) en op backing-vocals: Jenny Douglas-McRae en Mabvuto Carpenter. Een geslaagde line-up formule die zijn succes tijdens de toer in 2011 met volle overtuiging had bewezen.
Liefhebbers van Toto & Steve Lukather krijgen tegenwoordig trouwens in Europa, meer dan in thuisland Amerika, vaak de mogelijkheid om hun idolen aan het werk te zien. Steve Lukather was met zijn soloband de voorbije jaren ook al erg vaak te zien in het clubcircuit en als lid van Ringo Starr & His All Starr Band kunnen we hem straks opnieuw live zien op de Europese podia. Doch de populariteit voor Toto lijkt toch iets terug te lopen of is de financiële crisis misschien de oorzaak dat Vorst Nationaal niet helemaal volliep. Bovendien was Vorst voor dit openingsconcert volledig gevuld met zitjes (ook de parterre). Een ietwat vreemde keuze voor een Toto concert en naar mijn mening een foute keuze, al zat het zo wel wat zichtbaarder voller in Vorst.
Naar goede gewoonte was er geen voorprogramma voorzien en rond 21:30 gaf Toto met “On The Run” de aftrap voor deze 35th Anniversary tour. Al meteen een stevige, verrassende opener, want in de song zaten ook stukjes uit "Child's Anthem" en "Goodbye Elenore”. Gevolgd door een ijzersterk “Goin’ Home”, waarin zanger Joseph Willams de sterren van de hemel zong, was dit een droomstart! Williams, duidelijk zichtbaar ontdaan van vele kilo’s, was de ganse avond erg goed bij stem en zeer toonvast. Ik durf te stellen dat hij nu op de gezegende leeftijd van 52 jaar even sterk voor de dag komt als toen hij de albums: ‘Fahrenheit’ (1986) en ‘The Seventh One’ (1988) inzong.
De setlist had nog meer verrassingen voor ons met het indrukwekkende “Hydra” en “St. George And The Dragon”, waarmee we helemaal terugkeerden naar 1979 toen Toto hun tweede studioalbum uitbracht. Maar net op tijd kwam de superballade “I’ll Be Over You”, die met open armen werd ontvangen door de fans die voor de hits kwamen. Hits kwamen die avond gelukkig ook aan bod zodat iedereen zich wel kon vinden in deze set. Ook het meest progressieve en minst succesvolle album ‘Falling In Between’ (2006) kwam langs. De bombastische neo-progressieve titeltrack werd één van de vele hoogtepunten van de avond. Verder was het ook opvallend dat songs zoals “Rosanna” en “Hold The Line” minder uitgesponnen werden gebracht…wat de schwung er in hield. Geen eindeloze solospots deze keer maar echt de song die centraal stond.
Ook was de lichtshow opnieuw zeer sober maar wel sfeervol. De enige backdrop zorgde voor erg weinig afleiding. In de finale met een memorabel: “Better World”, werden de talenten van elk bandlid nog eens extra in de verf gezet. Toen werd het echt duidelijk: dit is de beste Toto line-up in vele jaren. “Africa” en “Stop Loving You” werden luidkeels meegebruld en kunnen na al die jaren nog heel erg bekoren.
Enige smet op dit optreden was dat tijdens de ultieme toegift en Toto hymne “Home Of The Brave” ons verboden werd om mee te springen vanuit de eerste rijen. Een té ijverige security hield ook tijdens deze laatste encore de zones strikt gescheiden. Jammer!
Verder was dit eerste optreden van de tour ook opnieuw niet feilloos. Wat technische problemen met de monitors en de niet altijd even stemvaste zanglijnen van Steve Lukather typeerden de eerste gig van een tour.
Ook is een staand Toto optreden zoveel leuker dan een zittend publiek…dus aub. laat een volgende keer die stoelen maar thuis!
Vóór het optreden had ik het geluk om de heren van Toto te ontmoeten…het werd een zeer leuke en onvergetelijke ervaring. Bovendien zag ik de band ook enkele dagen later als headliner van het HiRock festival in Duitsland. Wat toen opviel was dat men wat gesleuteld had aan de set…niet drastisch maar wel werd de show wat ‘fine-getuned’. Het werd één van de allerbeste Toto optredens die ik ooit heb gezien.
Setlist: *On the Run *Goin' Home *Hydra *St. George And The Dragon *I'll Be Over You *It's A Feeling *Manuela Run *Rosanna *I Won't Hold You Back *Wings Of Time *Falling In Between *99 *Pamela *White Sister *How Many Times *Better World *Hold The Line *Africa *Stop Loving You
----------------------------- *Home Of The Brave
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/toto-30-05-2013/
Organisatie: Gracia Live
Health – ‘Pandemonium’
Electric)noise(Machine - Health
Magasin 4
Brussel
Normaal gezien zouden Doldrums in het voorprogramma van Health spelen deze avond maar de band cancelde last minute. Vervanger van de avond was Electric)noise(machine en de naam omschrijft ongeveer wat ze muzikaal brengen. Uitgerust met een giller van een stem, diepe bas en genadeloze drum smijten ze heel wat energie op ons af. Zelf omschrijven ze het als dead pop, een vorm van punk die ze heruitvinden. Het is zeker niet de conventionele punk, en los van de ruwe vocals hebben ze alles in hun mars om een waardevolle noiserockband genoemd te worden. In 2011 brachten ze een mini album ‘Make your noise’ uit die te beluisteren valt op hun bandcamppagina. Laten we ook niet vergeten te vermelden dat hoewel deze band ons onbekend was, ze een zinderende lichtshow geven. Subtiel komen zonnestralen op ons af, en het podium wordt half gevuld door een dichte mist. Geen overweldiging van rookmachines, bijna artistiek te noemen.
Headliner van de avond is de Amerikaanse noiserockband Health. Het lijken net subpersoonlijkheden uit een verlaten eiland, de ene al kleurrijker dan de andere. Het aantal bezoekers deze avond geven de bevestiging van het vermoeden dat Health bij het grote publiek niet zo gekend is. Helemaal onterecht bewijzen ze door een vuile show te geven. Intussen hebben ze twee albums uit en wordt een derde release dit jaar voorzien. Met een portie arrogantie brengen de muzikanten van Health een eclectische set waar de tweestrijd tussen de zang en het drumgeweld ten volle wordt ingezet. Met rauwe synths, duistere monotone vocals en een drum die geen beperking kent creëren ze de sfeer van een pandemonium zonder te vervallen in pure chaos. Door de ritmische onvoorspelbaarheid in elk nummer blijven ze de aandacht trekken. Enkel de gitarist houdt de melodie vast terwijl de rest er gewoon hard tegen aan knalt. Health brengt een explosieve, energieke show die nogal kort van duur is. Ze sluiten af met een bisnummer van een minuut, en laten de zaal in totale verbazing achter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/health-30-05-2013/
Organisatie: Magasin 4, Brussel ism Toutpartout/Buzz On Your Lips
Waar is de tijd dat Bonobo het publiek kippenvel bezorgde in kleine zaaltjes met een maximum capaciteit van amper een paar honderd toeschouwers. Die tijd dat fans nog in de nek ademden van de bandleden en amper een woord durfden fluisteren tijdens die haast akoestische performances ligt helemaal achter ons. Vandaag spelen ze een lang vooraf uitverkochte AB plat voor een opvallend verjongd publiek. Het fundament van downbeat, jazzy trip hop blijft ondanks de zeer sterk technologisch geëvolueerde Bonobo toch nog stevig gebetoneerd. De sound van het collectief vult meer dan ooit de huiskamer. Meer zelfs, het vult Brussels’ mooiste tot in de kleinste hoekjes. Kortweg, dit is Bonobo+, een klassieke Bonobo met een perfect gemikte elektronische invalshoek.
Opperaap Simon Green, de man aan de keys en de fantastische drummer Jack Baker zetten het concert in met “Cirrus”, dé vooruitgeschoven single van hun nieuwe langspeler ‘The North Borders’. Deze heel dansbare opener is een plaat van wereldformaat en wordt zowat door iedereen gesmaakt. Zelfs techno-halfgoden hebben dit nummer heel hoog in hun maandelijkse charts staan. Toch, wat een hoogtepunt had moeten zijn is haast een slecht getimed laagtepunt geworden. Het werd alleen maar beter met de voltallige band en vocaliste Szjerdene in een bescheiden uitgevoerde hoofdrol bij “Towers”, ons lievelingsnummer “Stay The Same” en “Heaven For The Sinner”. Vanaf “Kiara” ontaardt het gebeuren in een met bass en bleeps opgewardeerde DJ-set waarbij het studiobeest in Green zichzelf volledig losgelaten heeft. Nooit hadden hun nummers zoveel body om mee uit te pakken. De schamele gastverschijning van gastaap Grey Severance (Cinematic Orchestra) keelde de zorgvuldig opgebouwde sfeer bij “First Fires” dan weer keihard onderuit. Gelukkig krijgen we nog een knappe experimentele en in dubstep ontaardende versie van “El Toro” . Een zalig uitgekiende drum- en saxsolo perfect op maat van het jonge dubsteppende publiek.
Deze nieuwe ‘Bonobo+’ klinkt elektronischer dan ooit . De op hun honger zittende fans van het eerste uur die geen enkel nummer van de twee eerste albums te horen kregen hebben, zullen echter wel beamen een voortreffelijke Bonobo te hebben gezien. Toch blijkt de klassieke voltallige bezetting nog steeds de beste formule voor die echte aapjesmagie. Ongetwijfeld zijn er verdeelde meningen maar de evolutie van deze Bonobo zet hen meer dan ooit op de wereldkaart en transformeert het kleine gezellige aapje tot één van de pronkdieren uit de Ninja Tune-stallen.
We blijven fan maar de AB op een mum van tijd vullen, dwingt mij te zeggen dat het tijd wordt terug op zoek te gaan naar een nieuw en alternatief hartveroverend aapje.
Tracklist: Cirrus / Sapphire / Towers / Stay The Same / Heaven For The Sinner / Kiara / Ten Tigers / Kong / Ketto / Emkay / First Fires / Nitelight /Recurring / We Could Forever / El Toro drum + sax solo / Transits / Know You / -- /The Keeper / Pieces
Organisatie: Live Nation
Debutant Tout Va Bien, een van de finalisten uit De Nieuwe Lichting (Stubru) deed het ondanks het wat lauw onthaal (geroezemoes) niet onaardig. Helemaal alleen op het podium brengt hij sfeervolle muziek en deuntjes die mij het meest aan The Kronos Quartet met hun Requiem for a Dream deed denken. We horen nog wel van Jan-Wouter die Jacques Brel vereert.
Piet Goddaer heeft de gewoonte om bij ieder nieuw werk zichzelf heruit te vinden en een nieuwe koers te varen. Vraag is of dit nou echt hoeft. Ozark Henry is en blijft altijd herkenbaar en aan de basisformule is er nog steeds niet gesleuteld, ook al laat hij zich vergezellen van de charmante winnares van de grote prijs Bart Peeters en tevens Ella-klante Amaryllis Uiterlinden. Je blijft de indruk hebben alles al eens ergens gehoord te hebben.
Ok, de stemmen passen zeer goed bij elkaar en we krijgen nieuwe versies van ouder werk en uiteraard een selectie uit zijn “Stay Gold”, wat voor onze Kortrijkse literatuurkenner niet meer of minder dan “blijf trouw aan jezelf” zou betekenen. Ik hou het bij “laat mij maar lekker aan de top blijven”.
We krijgen varianten op soul met “Do you Love Me”, een wenk naar opera of klassiek met “Plaudite amici comedia finita est”. Verder loepzuivere versies van let it grow, Save yourself en het nog net niet versleten “Indian summer”. Ozark probeert er de vonk in te krijgen met “Rescue”.
Wat schort er nou aan? Wat kan je nou hebben tegen perfecte sounds, perfect gemixt geluid en een schare zeer goede muzikanten? Dat is het hem nou net! Piet wist zich vroeger te omringen met vrienden/muzikanten en vormde een echte groep. Om een nog duistere redenen werden ze, op Deruytter na, de deur gewezen en zocht hij nieuwe horizonten op. Helaas, nu stond iedereen daar op zijn eilandje perfect te wezen en je kreeg al snel de indruk dat er geen groep stond. Meer nog, ze gunden elkaar nauwelijks een blik.
Tenslotte wordt er niet met het publiek gepraat, op zijn “merciekes” na. Een flauwe poging tot humor “Als ik teveel zeg, moet je het maar zeggen” bracht bij deze ook geen haar aan de dijk. Verloren bezieldheid.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ozark-henry-28-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tout-va-bien-28-05-2013/
Organisatie: Live Nation
Amenra – ‘Metanoia’
Oathbreaker – Amenra
STUK
Leuven
We begeven ons iets later dan gepland in de Labozaal waar Oathbreaker, de band rond Amenra gitarist Lennart Bossu, reeds hevig in de weer is de zaal op te warmen met een stevige brok black metal, waar we plots verrast worden door een zachte vrouwenstem die blijkbaar de vocals op zich neemt en dat bijzonder goed doet. Ze lijken inderdaad wel in hun opzet te slagen om alle beloftes van conventionele muziek te breken. Van punk naar metal, naar doom en donker akoestisch. Hun laatste album ‘Maelstrom’ werd gereleased door Deathwish Inc. in 2011. Een energieke performance waar heel wat muzikale diversiteit in te vinden is en we vooral onder de indruk zijn dat een vrouw net zo hard kan screamen als een man!
Headliner van de avond is Amenra, de transcendentale postmetale trots van West-Vlaanderen, en wie hun reilen en zeilen op de voet volgt weet dat het heden dagen een ware hoogmis is voor fans. Zowel in binnen als buitenland lijken ze met een ongenadige veroveringstocht bezig en dat kunnen we enkel toejuichen! Vanavond echter is het één van hun laatste keren in een zaal.
Amenra is ‘Metanoia’; het ervaren van een psychologische break down met als gevolg een positieve psychologische wederopbouw, heling. Muzikaal laat zich dat vertalen in schurende gitaarklanken, repetitieve minimaal bewegende drum, stalen buizen, de zieleschreeuw van zanger Colin H. van Eeckhout die vaak ook de eenzaamheid van de akoestiek verkent, en keeltoenijpende bas. Ze verkennen de klanken van melancholie, pijn, harmonie, stilte, onrust, … Mass V is hun laatste album en het lijkt of ze in dit vijfde deel ook meer naam beginnen te maken bij het bredere publiek.
Amenra zijn net als sfinxen die uit hun as verrijzen en die expansieve, allesoverheersende kracht van die herrijzenis over en in je heen doen waaien tot er niets meer overblijft. Elk nummer weerspiegelt een ongrijpbare transformatie door de beweging van verschillende gitaar- en baslijnen in te zetten die enerzijds contrast accentueren, en op een bepaald punt in het nummer samenvallen tot een zinderend geheel. Het repetitieve van dit samenspel sleurt je mee naar de diepte van je ziel. Hun ziel. Onze ziel. Amenra creëert hierdoor zielenrust.
Wanneer je Amenra puur ervaart is dit een Alles of Niets ervaring. Een herkenning. Bij Amenra is er geen binnen noch buiten, scheidingen vallen weg en wat overblijft is die puurheid. Amenra is grenzeloos en ook weer niet. De scheiding die ze zelf aanbrengen door wat sommigen misschien verkeerdelijk begrijpen als een bewuste afstand tussen hen en publiek moet dan ook in de juiste context gezien worden.
Dit is het spel, hun spel der illusoire scheidingen, scheidingen die we zélf creëren maar zelf ook kunnen laten vervagen door overgave. Dit is de keuze die Amenra biedt, zij die het begrijpen zullen die kans grijpen. Amenra creëert een collectieve ervaring voor zij die zich aan die oneindige diepte durven overgeven. Hun kern is onveranderlijk, en dat maakt een band als Amenra uniek. Ze houden zich vast aan hun verhaal, maar de vormen in het verhaal zijn immer beweeglijk. In die zin zijn ze het antoniem van rigide.
Het gaat Amenra niet om het luidste van een geluid, maar af te stemmen op de juiste golflengte die diep door het lichaam iets diepers raakt. De kracht van geluid vertalen naar iets dat verteld wil worden.
Ze regisseren en zijn tegelijkertijd het schaduwspel van het leven, die ze weergeven via muzikale en artistieke hoogtes en laagtes. En in die diepte reiken ze de hel(p)ende hand. Het zwartste zwart vervaagt zo in het witste wit. Een donker hart met de potentie om transparant te worden, ontvankelijk te worden voor licht. De kruisiging die zalft, reinigt. Muziek, visuals en kunst is de vorm die de bandleden van Amenra kiezen om die vormloze leegte, die de belofte van volheid inhoudt, weer te geven.
Hoewel telkens dezelfde opbouw van show is het één waar je blijft naar uitkijken, om de immens intense ervaring die ze op je (kunnen) loslaten. Amenra is dat leven in wat je dood waant, Amenra is de dood in wat je leven waant. Amenra is de stilte voor het eerste woord valt.
Volgende (Belgische) shows zijn op 29 juni tijdens de Dijlefeesten in Mechelen, 12 juli op Rock Herk festival, Dourfestival op vrijdag 19 juli, donderdag 25 juli op Boomtown (Handelsbeurs) en 11 augustus op Ieperfest.
Van de gelegenheid maken we ook gebruik om te vermelden dat Syndrome, soloproject van gitarist Mathieu Vandekerckhove, in het voorprogramma van Neurosis is toegevoegd die op 22 juni - hun enigste Belgische show - in Lint speelt. Tickets kunnen gekocht worden via volgende link: https://frontoffice.paylogic.nl/
Organisatie: Stuk, Leuven
Slechts met mondjesmaat stroomden ze binnen deze avond in de Vk*. Vandaar dat Creature with the atom brain de twijfelachtige eer kreeg om de avond in te zetten voor –ocharme- een kleine 20 man. Aldo Struyf en de zijnen speelden een niet onverdienstelijke set, maar de echte vonk was en kwam er ook niet, misschien net door de te geringe opkomst. Dit ondanks de niet alledaagse line-up met 2 drummers, die bijwijlen en ten gepaste tijde extra kracht bijzetten aan de songs (meer bands zouden dit moeten doen !). Op de grotere podia, zoals volgende maand op Grensrock (Menen, 28 juni) of later deze zomer op de Lokerse Feesten, zal dit –voor een groter publiek dan- ongetwijfeld knallen. De set van vandaag werd afgesloten met het lekker voortrollende, groovende “Transylvania”, een echt wereldnummer, met die enorm verslavende baslijn (Jan Wygers) en dito gitaarpartijen van Struyf, maar vooral van Michiel Van Cleuvenbergen. Hiermee wam het 5-tal pas goed op dreef, maar toen was het echter alweer tijd om plaats te ruimen voor de jonge wolven.
Na het aanhoren van de nieuwe zonet uitgebrachte 2e full CD ‘Fain’ en met hun memorabele passage in Trix verleden jaar in gedachten, keken we met hoge verwachtingen uit naar de nieuwe shows van Wolf People. Deze jonge Britse band staat immers garant voor een geheel unieke sound, die men nog het beste kan omschrijven als een soort harde neo psychedelische folk-rock, waar de 70’s sound van bands als (de vroege) Wishbone Ash of Groundhogs versmolten worden met Keltische invloeden en een krachtig, fel, maar immer subtiel gitaargeluid.
Al meteen werd duidelijk dat onze hooggespannen verwachtingen ingelost zouden worden. Met een nu toch al tot een 60-tal man aangegroeid publiek, mondde een vermeende soundcheck plots uit tot een echte start met het sterke nieuwe “All Returns”, waarin beide gitaristen Jack Sharp en Joe Hollick al direct volledig loos mochten gaan. De toon was gezet ! Beide heren zijn immers meesters op hun instrument en vormen de spil van deze band. Een typische Wolf People song is zo goed als nooit volgens het klassieke strofe / refrein patroon opgebouwd, maar groeit veelal van een rustige intro uit tot een orgie van opzwepende en elkaar perfect aanvullende gitaarsolo’s, om dan prompt terug te vallen op rustiger passages, gedragen door de ijle zweverige zang van Jack Sharp. Getuige daarvan het deze avond magistrale “Morning Born” of “Silbury Sands”. “Castle keep”, net als de 2 net vermelde songs uit debuutplaat ‘Steeple’ (2010), is dan weer een dijk van een rocksong, die hier evolueerde naar een lekker lang uitgesponnen jam, op een manier zoals legendarisch Britse 70’s bands als Humble Pie, Free of Wishbone Ash dit destijds deden. Vrij spel voor de 2 gitaristen, met daarachter een stevige backing van bassist Dan Davies en drummer Tom Watt.
“Tiny Circles”- hier zonder de dwarsfluit zoals die op ‘Steeple’ te horen is, groeit zonder twijfel uit tot een klassieker binnen hun repertoire en het relatief rustige “Hesperus” en uitmuntende “Athol” waren nog 2 meesterlijke tracks van die nieuwe plaat. Verder meenden we ook nog een pakkende versie te horen van “Banks of Sweet Dundee” en een knallend “One By One From Dorney Reach”.
Na een goed uur (slechts één bis) hielden de heren het voor bekeken, maar dat is dan ook de enige smet op een verder meesterlijk concert. Zoals zo dikwijls hadden de afwezigen ongelijk, jammer dat ze deze avond zo weinig talrijk waren. Het select publiek dat er wel bij was genoot alvast van een onvergetelijk concertje, dat dit jaar niet snel zal geëvenaard worden ! Althans, wat mij betreft, maar gezien de respons vanavond, vermoed ik dat velen er net zo over dachten.
Voor die afwezigen : Herkansing volgende week, 1 juni op het psychedelic rock festival ‘Planet Caravan’ in Trix, Borgerhout ! Als rechtgeaard gitaarliefhebber : DON’t miss it !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/creature-with-the-atom-brain-25-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wolf-people-25-05-2013/
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Nederlands 
Français 
