Begin april liet het Amerikaanse garage/indierock collectief Bleached ‘Ride Your Heart’ op de wereld los, zo’n plaatje waarbij de zon in huis spontaan te voorschijn komt van zodra je het oplegt, zelfs al is er buiten een ongeziene sneeuwstorm voor de tijd van het jaar aan de gang. Uiterst benieuwd hoe dat live tot z’n recht komt, trokken wij naar op 25 mei naar Magasin 4.
Geen sneeuwstorm, wel een lawine van lawaai tijdens het voorprogramma White Mystery, waarbij ‘White’ op de achternaam slaat van Alex en Francis. Broer en zus dus, niet dat ze het echt konden verbergen, hun haardos was werkelijk identiek.
Duo’s worden al snel vergeleken met andere tweemans noiselegers als daar zijn Black Keys, Black Box Revelation en The White Stripes. Ons deed het er niet aan denken. Wij dachten vooral aan de ouders, en dan vooral of die permanente gehoorschade zouden opgelopen hebben toen zoon en dochterlief in de garage zaten te repeteren?
Zangeres Miss Alex White mag dan misschien geen schitterende zangeres zijn, ballen aan haar lijf heeft ze wel. Het lonkte muzikaal erg hard naar MC5 en de meer hedendaagse garagebands en we stelden ons de vraag, zoals zo vaak bij duo’s, hoe zoveel geluid uit 2 personen kunnen komen.
Ruim een halfuur te laat, zangeres Jennifer Clavin was zelfs amper klaar met stemmen, begon Bleached met het sublieme “Looking For A Fight” en het tekstueel wel erg hard naar Blondie neigende “Waiting By The Telephone”. Ze speelden met de volumeknop op 11 maar hadden met de klank in de zaal een flinke tegenstander. Erg duidelijk kwamen de zangpartijen van de 3 vrouwen er niet uit, wat je hoorde was één en al gitaar. Bovendien zat de drummer precies met zijn gedachten ergens anders, misschien wel afgeleid door de achterkant van diezelfde drie vrouwen. “Dazed” en “Next Stop”, nochtans aardige nummers, verdronken een beetje in de mix, maar “Searching Through The Past” en “Think Of You”, hun twee beste nummers, klonken dan weer wel goed.
Bleached maakt nummers zoals The Ramones dat deden, bubblegum pop muziek verscholen achter een wall of sound. Teksten als “Get outta my mind boy, You know I think about you all the time”, zijn wel erg Ramonesiaans, denk maar aan “I Wanna Be Your Boyfriend” of “Oh, Oh, I Love Her So”. En telde Dee Dee Ramone steevast af van 4 tot 1, dan is het handelsmerk van Jennifer Clavin de “Thank You”, met the most American accent you’ll ever hear, achter werkelijk ieder nummer.
Dat ze “Today Your Love Tomorrow The World”, het ultieme Ramones nummer, coverden was bijgevolg niet echt een verrassing, alleen jammer dat de drummer de mist inging tijdens de intro. Door ook nog eens “Horror Business”, waarin Jennifer even de beentjes mocht strekken, van Misfits te coveren bewezen ze hun klassiekers maar al te goed te kennen.
De wereld veroveren is nog niet direct iets vandaag, noch voor morgen. Onze liefde wel. Ride our heart!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-mystery-25-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bleached-25-05-2013/
Organisatie: Magasin 4, Brussel ism Heartbreaktunes
Icarus Night: Ecila – Raime – Het maximale uit het minimale
Het Icarus team brengt ons vanavond ism Democrazy een uniek concept; twee elektronische projecten beleven in de zachte zetels van de Studio Skoop.
Ecila is de artiestennaam van Sveta Shljachova, zoals de naam doet vermoeden uit Rusland afkomstig maar reeds jaren in België gevestigd. Ze stelt vanavond haar debuutalbum ‘The Sofa Managements’ voor waar ze dubby elektronica combineert met ambient scapes. Dit album is de tweede release op Icarus Records/Vynilla Vinyl en verschijnt in beperkte oplage van 200 exemplaren. Inkeri Harri staat in voor de visuals waar donkere beelden van gebouwen, texturen en rode cirkels geprojecteerd worden doorheen een soort zwarte volle maan. De samenhang tussen de verschillende noisesamples is echter vaak ver te zoeken. Eerder dan ervaringsgerichte muziek is Ecila experimenteel te noemen, en leunt het geheel dichter aan bij het concept van een geluidsinstallatie. Het is alsof je wandelt in een guur sprookjesbos, waar plots het licht uitgaat, en het decor verandert waardoor je je opnieuw verdwaald voelt.
Ecila creëert de sfeer van een vreemde elektro dubstepplaneet waar op subtiel niveau Oosterse invloeden te horen zijn, gecombineerd met natuurelementen, korte episodes uit een operette en rauwe klanken die meer industrieel van aard zijn.
Raime (zie pics homepag) is het duoproject van Joe Andrews en Tom Halstead uit Londen en debuteren met ‘Quarter Turns a Living Line’ onder het label Blackest Ever Black. Hun debuutalbum verenigt elementen van goth electro met 80’s industrial en doom. De visuals die worden geprojecteerd focussen op beweging, al dan niet in slow motion, en wekken door deze eenvoud een beklijvende trance op.
Dakus Films maakte op drie dagen tijd deze visuals waar het hoofdpersonage danser Romeu Runa beweegt tussen vuur en water. Scapes die tegelijkertijd gewelddadig en apocalyptisch aanvoelen. Waar de nadruk ligt op het creëren van de intensiteit van schoonheid en geweld via klank.
Raime haalt het maximale uit het minimale. De indringende zware drones in perfect contrast met de beweging van electrobeats brengen je in een soort meditatieve hypnose. Langzaam wordt je in de muziek gezogen, en grijpt het geheel je naar de keel als een donker en ongrijpbaar iets. Hier vinden we wel samenhang terug, alsook een opwekken van energie die voordien onzichtbaar en onvoelbaar was. Wat buiten was komt naar binnen, en ook deze grens vervaagt langzaam waardoor je gefascineerd voor je uit zit te staren en alles één wordt. Op en top klasse!
We hopen stiekem dat dit concept in de toekomst wordt herhaald. Dergelijke muzikale projecten passen namelijk perfect binnen de intieme sfeer van een cinemazaal. Hoe kleiner de ruimte, hoe weidser de klank. Hoe stiller het rond je is, hoe voller het vanbinnen leeft. Een welgemeende merci aan Icarus, Democrazy en Studio Skoop!
Organisatie, Icarus ism Democrazy, Gent
Icarus Night: Ecila – Raime – Het maximale uit het minimale
Het Icarus team brengt ons vanavond ism Democrazy een uniek concept; twee elektronische projecten beleven in de zachte zetels van de Studio Skoop.
Ecila (zie pics homepag) is de artiestennaam van Sveta Shljachova, zoals de naam doet vermoeden uit Rusland afkomstig maar reeds jaren in België gevestigd. Ze stelt vanavond haar debuutalbum ‘The Sofa Managements’ voor waar ze dubby elektronica combineert met ambient scapes. Dit album is de tweede release op Icarus Records/Vynilla Vinyl en verschijnt in beperkte oplage van 200 exemplaren. Inkeri Harri staat in voor de visuals waar donkere beelden van gebouwen, texturen en rode cirkels geprojecteerd worden doorheen een soort zwarte volle maan. De samenhang tussen de verschillende noisesamples is echter vaak ver te zoeken. Eerder dan ervaringsgerichte muziek is Ecila experimenteel te noemen, en leunt het geheel dichter aan bij het concept van een geluidsinstallatie. Het is alsof je wandelt in een guur sprookjesbos, waar plots het licht uitgaat, en het decor verandert waardoor je je opnieuw verdwaald voelt.
Ecila creëert de sfeer van een vreemde elektro dubstepplaneet waar op subtiel niveau Oosterse invloeden te horen zijn, gecombineerd met natuurelementen, korte episodes uit een operette en rauwe klanken die meer industrieel van aard zijn.
Raime is het duoproject van Joe Andrews en Tom Halstead uit Londen en debuteren met ‘Quarter Turns a Living Line’ onder het label Blackest Ever Black. Hun debuutalbum verenigt elementen van goth electro met 80’s industrial en doom. De visuals die worden geprojecteerd focussen op beweging, al dan niet in slow motion, en wekken door deze eenvoud een beklijvende trance op.
Dakus Films maakte op drie dagen tijd deze visuals waar het hoofdpersonage danser Romeu Runa beweegt tussen vuur en water. Scapes die tegelijkertijd gewelddadig en apocalyptisch aanvoelen. Waar de nadruk ligt op het creëren van de intensiteit van schoonheid en geweld via klank.
Raime haalt het maximale uit het minimale. De indringende zware drones in perfect contrast met de beweging van electrobeats brengen je in een soort meditatieve hypnose. Langzaam wordt je in de muziek gezogen, en grijpt het geheel je naar de keel als een donker en ongrijpbaar iets. Hier vinden we wel samenhang terug, alsook een opwekken van energie die voordien onzichtbaar en onvoelbaar was. Wat buiten was komt naar binnen, en ook deze grens vervaagt langzaam waardoor je gefascineerd voor je uit zit te staren en alles één wordt. Op en top klasse!
We hopen stiekem dat dit concept in de toekomst wordt herhaald. Dergelijke muzikale projecten passen namelijk perfect binnen de intieme sfeer van een cinemazaal. Hoe kleiner de ruimte, hoe weidser de klank. Hoe stiller het rond je is, hoe voller het vanbinnen leeft. Een welgemeende merci aan Icarus, Democrazy en Studio Skoop!
Organisatie, Icarus ism Democrazy, Gent
Twee uur lang werden we in een bevreemdend muzikaal web vastgehouden van de uit Seattle afkomstige Master Musicians Of Bukkake. Ze brengen net als soulmates Sunn O))), Earth en het te vroeg verdwenen Loop Guru een fascinerend trippend, bezwerend, bedwelmend muzikaal concept, waarbij regelmatig een mistig rookgordijn wordt opgetrokken . Een ‘mishmash’ van avant-garde, seventies psychedelica , spacerock, drones , doom , donkere soundscapes , Oosterse world beat, tribal en Mali woestijnrock krijgen we, ondersteund van rijkelijke synths en percussie van twee drummers.
Al tien jaar zijn ze bezig en ze kunnen rekenen op een vaste horde fans. Vanavond stapte ik mee in dit muzikaal avontuur; toegegeven , echt goed kende ik het combo niet , maar wat ik geserveerd kreeg, verraste , verbaasde , intrigeerde en verdient erkenning!
Ceremoniële muziek, LSD voor de oren, totaalspektakel op het podium met donkere, zwarte gewaden, boerka’s , Mali klederdracht en huiverende maskers als van een hertenkop.
Zoals bij de moordende , freaky en zweverige proghardrockende marathons van Motorpsycho of bij freefolkende bands als Cocorosie word je eerst geïnviteerd mee te stappen in hun wereld, vervolgens meegetrokken en - gezogen om dan in hun muzikaal paradijs te genieten van hun trips en jams; tot slot word je terug losgelaten en gedropt in de dagdagelijkse realiteit …Een ‘mindless stress reduction’ … Niet verwonderlijk dus dat je hier nummers hoort
van een tiental minuten door de repetitieve, slepende, dwingende opbouw, de bezwerende trance en de rituele zangpartijen. En soms had je af te rekenen met een ietwat hobbelig parcours van ijzige en stomende psychedelische sounds, scherp snedige gitaren, pedaaleffects en feedbackgeraas , met de nodige uitbarstingen en explosies . Ohja, het gekende “People of drifting houses” ontbrak niet en op het eind meten ze zich met het allerbeste van Spacemen 3/Spiritualized . Een geniaal dope geluid …
Hun muziek en entourage boden een transcendente ervaring en gingen voor een totale overgave!
We werden al goed voorbereid , want eerder kwam Gull , een one-man band uit Virginia, die simultaan zong , drumde en gitaar speelde , met in blues gedrenkt gitaargetokkel op z’n Two Gallants. Rauw , ruw , technisch vernuftig en emotioneel. We werden ook hier gedropt in Oosterse mystiek , door de bezwerende rituele zang en de masquerade .
Een dissonante klankenwereld en een ‘doomsday dark night’ feeling kreeg je door het abstract elektronisch gekletter en de atmosferisch ruisende laptopdrones van Seirom (Aurora Borealis).
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
In 2007 werd ik in de Pit's zowaar omver geblazen door een toen nog piepjonge Miss Alex White uit Chicago. Wat een power had die krullenbol! Zes jaar later was ze nu opnieuw in Kortrijk en bleek ze The Red Orchestra overboord gekieperd te hebben om te touren in duovorm als White Mystery met haar jongere broer Francis Scott Key White. Ook muzikaal werd het roer drastisch omgegooid. De volle vettige rocksound heeft plaats moeten ruimen voor een veel primitiever en gruiziger geluid waarin soms wat glamrockinvloeden te bespeuren waren. Gebleven zijn de tomeloze energie en die krachtige, helle stem van Alex hoewel ze een paar keer de leadvocals aan broerlief overliet.
In een razendsnel tempo joegen ze hun set erdoor, er was nauwelijks tijd voor een adempauze. Hun songs waren telkens kort en uitermate explosief, een beetje zoals bij The Hussy, die ik onlangs aan het werk zag. Pas naar het einde toe zakte het tempo even voor een oud nummer, ging het stof wat liggen en kwam ik tot het besluit dat ik Miss Alex White vroeger met The Red Orchestra net iets beter vond.
Drie van de vier Allah-Las werkten bij de platenzaak Amoeba Records in Los Angeles waar ze honderden stokoude elpees beluisterden en uiteindelijk besloten om zelf iets dergelijks op te nemen. Dat resulteerde vorig jaar in hun door Nick Waterhouse geproducete debuut. Eén van de beste platen van 2012 vond ik en ik was duidelijk niet alleen met die mening want er was behoorlijk wat volk (zowel jong als oud) komen opdagen.
De Allah-Las klinken niet alleen zoals in de sixties, ze deden verdomd hard hun best om er ook zoals toen uit te zien. Hun kledij, hun kapsels en zelfs hun houding op het podium (nogal stijf en vastgeroest op dezelfde plek) leken perfect gekopieerd uit het gouden decennium. Maar het was uiteraard eerst en vooral de sound die zwolg in nostalgie en als een zwoele zeebries ons kwam toegewaaid. De mooie, licht hese stem van Miles Michaud, de breekbare vintage gitaar van Pedrum Siadatian, de bijzonder soepele baslijnen van Spencer Dunham en de accurate drums van Matthew Correia klonken steeds erg laid back terwijl de hemelse samenzang voor de kers op de taart zorgde. Dichter bij The Ventures kan je niet geraken(vooral in de instrumentals werd dat heel duidelijk) alhoewel er ook echo's van The Beach Boys en The Zombies te horen waren.
Alles klonk uiterst verzorgd, als honing voor de oren maar ook wel wat voorspelbaar. Nooit werd afgeweken van het vaste patroon buiten dan tijdens dat laatste nummer waarin de zanger en de drummer van plaats wisselden. Nooit ging de nochtans steeds schitterende Pedrum Siadatian eens voluit op zijn gitaar, al had je dat toch zo graag gewild.
Nee, onverstoorbaar hielden ze vast aan hun perfectionistische sound. "Black Lips-light" zou je het oneerbiedig kunnen noemen. En ook in de talrijk aanwezige nieuwe nummers wees niets erop dat er voor een volgende plaat van de koers zal afgeweken worden.
Hoogtepunten eruit pikken blijkt evenzeer moeilijk daar de songs nogal inwisselbaar leken tenzij misschien "Busmans holiday" waarvan je zou zweren dat het een hit was uit pakweg 1967. Ondanks die kritische noten bleef dit een heerlijk concert en kwamen de sixties (zij het niet die van bijvoorbeeld The Sonics of The Stooges) voor even terug tot leven.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/allah-las-24-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-mystery/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
We stalken de Amerikaanse indierock veteraan en singer-songwriter Steve Wynn nu inmiddels zo’n twee decennia langs clubs, festivals, parochiale centra, cafés, platenwinkels, huiskamers en ja, zelfs tot in kapellen en kerken toe. Waar en met met wie de man ook opduikt, telkens kan hij rekenen op een loyale fanbase die hij te danken heeft aan zijn verleden als bezieler van de legendarische LA band The Dream Syndicate. Met deze prominente exponent van de zogenaamde Paisley Underground scene blikte Wynn in ’82 het debuutalbum ‘The Days Of Wine And Roses’ in, een mijlpaal in het alternatieve gitaarlandschap wiens invloed achteraf nog lang bleef nagalmen in menig repetitiehok, inclusief dat van pakweg R.E.M. en Nirvana.
In september van vorig jaar zou de 30ste verjaardag van de plaat aanvankelijk met slechts één reünie concert in Spanje worden herdacht. Deze one-night stand smaakte echter meteen naar meer, met als resultaat dat Wynn en zijn oude makkers de komende weken opnieuw in een trits Europese steden worden gesignaleerd.
De opgefriste Leuvense concerttempel Het Depot kreeg afgelopen donderdag de eer om met The Dream Syndicate meteen een legendarische naam op de lichtkrant boven de ingang te projecteren.
Anno 2012 heeft de herenigde Dream Syndicate naast Steve Wynn voorts ook nog de vertrouwde ritmetandem Dennis Duck (drums) en Mark Walton (bas) in de rangen, verder aangevuld met snarenwonder Jason Victor uit Wynn’s vaste begeleidingsband The Miracle 3. De manier waarop dit gezelschap hun set had opgevat leek opvallend veel weg te hebben van een rijkelijk gevuld viersterren-menu.
In het eerste deel kreeg het overwegend 40+ publiek een uitgebreid buffet aan aperitiefhapjes voorgeschoteld uit de laatste drie Dream Syndicate platen: ‘The Medicine Show’ (‘84), ‘Out Of The Grey’ (‘86) en ‘Ghost Stories’ (‘88), waarna met de integrale versie van ‘The Days Of Wine And Roses’ de hoofdschotel werd opgediend.
De groep stak van wal met het van Blind Lemon Jefferson geleende “See That My Grave Is Kept Clean”, de countryrockabilly van “Daddy’s Girl” en het strakke FM rock anthem “Forest For The Trees”. Het zijn stuk voor stuk nummers waarvan de meeste doorgewinterde Dream Syndicate fans voor het eerst in 25 jaar nog eens live konden proeven, en hier gelukkig werden ontdaan van het overbodige laagje productionele vernis dat de oorspronkelijke studioversies wel eens durfden te ontsieren. Vooral Jason Victor, de junior in het gezelschap, kreeg van Wynn geregeld carte blanche om naar Neil Young & Crazy Horse lonkende rockers zoals “Bullet With My Name On It” en “Now I Ride Alone” te injecteren met vurig snarengeweld. Gitaargenot van de bovenste plank dus, dat culmineerde in een lang uitgesponnen versie van publiekslieveling “Boston”.
Niet dat we tijdens de eerste concerthelft niet hebben genoten van Wynn & co’s trip down memory lane, toch diende het eerste echte kippenvelmoment zich pas aan toen de groep zich na goed drie kwartier uiteindelijk op de integrale versie van ‘The Days Of Wine And Roses’ stortte. De inleiding was op zich reeds bepaald beklijvend te noemen. De ritmesectie hield zich even koest terwijl Wynn en Victor dicht tegen elkaar gingen aanleunen voor een snelcursus tegendraadse notenleer. Prompt hing er onheilszwangere atmosfeer in de zaal, en heel eventjes waanden we ons zelfs de stille getuigen van een onuitgegeven demo die Lou Reed en Sterling Morrison in het repetitiehok van The Velvet Underground in elkaar hadden geflanst. De spanningsboog mondde uit in de beginnoten van openingsnummer “Tell Me When It’s Over”, een muzikale kruisbestuiving tussen de jingle-jangle gitaarpop van The Byrds en het rauwe nihilisme van (alweer) The Velvet Underground.
De hoogtepunten volgden elkaar daarna in ijl tempo op, kon ook moeilijk anders wanneer één van de meest bepalende schijven uit de USA gitaar underground scene van voor naar achter én zonder veel blabla worden opgediend. De storyteller en grapjas in Wynn had vanavond immers duidelijk plaats geruimd voor zijn gitaarheld alter ego.
Tijdens “That’s What You Always Say” en persoonlijke favoriet “Halloween” kon de veteraan lekker loos gaan, en ook zijn oude makkers Duck en Walton klonken net dat ietsje hechter en puntiger dan tijdens de eerste concerthelft. Bovendien hadden de heren bepaalde songs van een extra scherp randje voorzien en zo de 30 jaar oude studioversies extra nieuw leven ingeblazen.
Zo kreeg “When You Smile” een dissonante feedback intro mee van Jason Victor, en kwam The Dream Syndicate nooit eerder zo dicht in de buurt van punkrock als tijdens het ontregelde “Then She Remembers”. Wynn informeerde voor alle zekerheid of er Black Flag T-shirts in de zaal aanwezig waren, maar dat bleek al bij al nog mee te vallen. In afsluiter “The Days Of Wine And Roses”, een cowpunk anthem avant la lettre, werd dan weer een flard van de evergreen “Who Do You Love” verwerkt.
En nog was de koek niet op. Het eerste bismoment werd volledig opgehangen aan het stomende “John Coltrane Stereo Blues” dat afklokte op een slordige 10 minuten. Het gitaargefriemel duel tussen Wynn en Victor laveerde hierbij tussen pakweg Television en Sonic Youth, om maar ergens aan te geven dat beide heren in dit nummer niet vies waren van enige avantgardistische spielerei. Na al dat snarengeweld overheersten bezinning en weemoed de tweede encore ronde. “When The Curtain Falls” klonk dermate donker en bevreemdend dat dit onmogelijk de afsluiter van een geweldige avond kon zijn. Die eer bleek weggelegd voor “Merrittville”, een van melancholie doortrokken brok americana waar alweer Neil Young om de hoek kwam kijken.
Als grappenmaker in Danny & Dusty, Gutterball of The Baseball Project, samen met The Miracle 3 of gewoon in zijn dooie eentje: in welke gedaante Wynn ook opduikt, steeds staat de man garant voor zinneprikkelende sets. In het gezelschap van The Dream Syndicate willen we daar na vanavond ook de term ‘memorabel’ aan toevoegen, met de ‘M’ van Magistraal, Meeslepend en Majestueus.
Steve Wynn had eerder op de avond een paar van zijn Vlaamse vrienden opgetrommeld om het publiek alvast wat te entertainen. Piv Huvluv kreeg de eer om de boel aan elkaar te praten, terwijl Derek en Bruno Deneckere als voorprogramma een intieme akoestische set hadden voorzien. Hun close harmony folkrock riedeltjes luisterden lekker weg, en op het eind was het duo zelfs bepaald indrukwekkend te noemen toen bleek dat ze erg goed overweg konden met Dylan’s “You Ain’t Goin’ Nowhere”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dream-syndicate-23-05-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
Op dinsdag 21 mei mocht Jake Bugg in Studio Brussel’s Club 69 spelen. Ondergetekende was één van de 69 gelukkige winnaars van een duoticket. (zelden zo hard geroepen richting een computerscherm als bij het lezen van die e-mail).
Onlangs nog mocht StuBru er niemand minder dan Queens Of The Stone Age verwelkomen, toen Jake Bugg gevraagd werd wat ie daar van vond bleek hij niet echt onder de indruk.
Je moet al van ver komen om Jake echt onder de indruk te krijgen. Het sprekende gemak, bijna nonchalance, waarmee hij dinsdagavond stond te spelen is daar het beste voorbeeld van. Op zijn paspoort prijkt misschien 19 jaar als leeftijd, mentaal staat de jongeman een flink pak verder, een ervaren rot bijna.
Openen deed ie in z’n eentje met “Fire”, waarmee het optreden meteen in de intieme sfeer kwam die Studio Brussel steeds probeert te bereiken met de Club 69. De band vervoegde hem daarna voor “Kentucky”(dat vorige maand nog uitkwam voor Record Store Day). In tegenstelling tot wat hij in het nummer beweert, is hij niet afkomstig uit de Amerikaanse staat, maar gewoon uit Clifton, een wijk in de suburbs van Nottingham, dat, als we de tekst van “Trouble Town” mogen geloven, ‘a speedbump city where the only thing that’s pretty is the thought of getting out” is.
Het StuBrupubliek kende natuurlijk vooral de singles, waarvan het meest recente “Seen It All” als eerste gespeeld werd, een nummer waarbij je gemakkelijk gaat wegdromen en je even vergeet waar je bent. Vervolgens bracht hij met “Slumville Sunrise” (wat een titel) een nieuw nummer, als het een indicator zou zijn voor wat ons nog te wachten staat zijn onze toekomstverwachtingen hooggespannen.
De nagenoeg perfecte mix van akoestische (vooral de nummers “Love Me The Way You Do”, “Note To Self”, “Simple As This” en het, woordgrapje(!), breekbare “Broken”) en elektrische uptempo nummers zoals “Taste It”, “Two Fingers” en de geweldige afsluiter “Lightning Bolt”, waarbij het wetenschappelijk bewezen is dat het quasi onmogelijk is om de benen stil te houden, werkte maar al te goed in de intieme Club 69.
Iets zegt ons dat dat op festivalpodia niet anders zal zijn. Afspraak op zondag 7 juli, ergens op een weide in Werchter, tot dan!
Organisatie: StuBru
Emmylou Harris & Rodney Crowell
Koninklijk Circus
Brussel
“Here’s some more misery. Hope you enjoy it.” zei Emmylou Harris toen ze “Love Hurts” aankondigde. Beter dan dat kan je wellicht niet formuleren waar het in country over gaat.
Harris was maandag samen met Rodney Crowell op bezoek in het Koninklijk Circus in Brussel.
Toen Emmylou Harris in 1975 haar album ‘Elite Hotel’ maakte, kreeg ze van haar producer een muziekcassette overhandigd met daarop een liedje van een onbekende songwriter. De song (‘Bluebird Wine’) bleek goed genoeg om opgenomen te worden en de schrijver bleek ene Rodney Crowell te zijn. Ze ontmoetten elkaar en Rodney kwam enkele jaren bij haar begeleidingsband The Hot Band spelen. Gedurende vele jaren bleven ze in contact en werkten ze geregeld ook samen, maar het duurde tot 2013 tot ze als duo een album maakten: ‘Old Yellow Moon’.
Daarmee neemt Crowell plaats in een ronduit indrukwekkende rij van artiesten waarmee La Harris ooit samen werkte. Nu mag Rodney Crowell bij velen onder ons (niet country kenners) niet veel belletjes doen rinkelen, in de Verenigde Staten heeft hij wel degelijk naam gemaakt in de country scene. Begin jaren negentig scoorde hij daar onder zijn eigen naam enkele hits, maar vooral de lijst van grootheden die nummers van hem opnamen oogt bepaald indrukwekkend. Hij schopte het daarbij ook nog even tot schoonzoon van Johnny Cash.
Ze openden de set met “Return of the Grievous Angel”, een nummer van Gram Parsons, de countrylegende die Emmylou Harris vlak voor zijn dood op de kaart zette. En de toon was meteen gezet. De vijfkoppige band achter de twee hoofdrolspelers klonk als het beste dat we mochten verwachten en ook de geluidsmix in het Circus was in orde. Als een countryband met topmuzikanten hun ding doen, kan er al eens iets magisch gebeuren en dat was maandag bij momenten zeker het geval. Vooral de manier waarop gitaar, steel gitaar en piano of accordeon elkaar hun korte momenten gunnen zodat het geheel naar omhoog wordt gestuwd, is een lust voor het oor.
Heel af en toe, bij de hoogste noten, beginnen we wat barsten te horen in de stem van de nu 65-jarige Harris. Maar het lijkt alsof ze het gekraak in haar voordeel gebruikt door nog wat extra breekbaarheid aan haar stem toe te voegen.
Onder de sterkste nummers tijdens dat eerste gedeelte horen zeker “I’ll be your San Antone Rose”, ”Luxury Liner” en “Pancho & Lefty” (van Townes Van Zandt). Ook van de hand van Van Zandt is “If I needed you”, bij ons vooral gekend via de film The Broken Circle Breakdown. De versie die Emmylou Harris ons maandag gaf was heel mooi. Als afsluiter van het eerste gedeelte mocht de jonge talentvolle gitarist zich uitleven tijdens het nummer “Luxury Liner”.
Na de obligate pauze kwam Harris alleen terug en kreeg de zaal muisstil met haar ode aan de drie jaar geleden overleden Kate McGarrigle, “Darlin’ Kate”. Na nog enkele ingetogen nummers, werd de rest van het tweede gedeelte grotendeels opgehangen aan het album dat de twee countrysterren dit jaar uitbrachten. En misschien daardoor was het net allemaal wat minder. Opmerkelijk was, dat toen de band op een bepaald ogenblik de weg van de country even verliet, de meligheid de kop opstak. Gelukkig was die weer snel weg.
Er waren ook nog mooie momenten zoals “Still Learning How to Fly” en “Bluebird Wine”. En voor wie nog twijfelde of Rodney Crowell zijn plaats wel verdient naast een icoon als Emmylou Harris, nam hij alle twijfel weg met “I know Love is all I need” met kippenvel als gevolg. Eindigen deden ze met enkele uptempo nummers waardoor de grijze kopjes in het publiek echt wel begonnen te knikkebollen.
De periode waarin Daniel Lanois de muziek van Emmylou Harris boven haar eigen roots liet uitstijgen lijkt definitief voorbij, maar met haar cowboyboots opnieuw stevig in de traditionele countrygrond geplant, kan ze nog hele mooie concerten spelen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/emmylou-harris-rodney-crowell-20-05-2013/
Organisatie: Greenhouse Talent
Na de comeback van 2010 hebben de heren Andy McCluskey en Paul Humpreys, samen OMD, alweer een nieuw album ‘English Electric’ klaar, en een daaraan gekoppelde tour. De AB was er klaar voor. En het moet gezegd, OMD heeft blijkbaar zichzelf opnieuw uitgevonden. De band diende jarenlang als benchmark voor de elektropop van de jaren 80. Oh ja, en Kraftwerk natuurlijk. En laat dat nu juist de band zijn waar OMD mee samenwerkte voor ‘English Electric’. Het oogt allemaal iets frisser, futuristisch, maar met behoud van de herkenbare, vintage elementen zoals o.a. de typische retro synthesizer en Andy’s hoge keelstem. Bij de openingstrack vernemen we via een Chinese stem dat de ‘The future that you were anticipating has been cancelled’. Maar dat gaat zeker niet op voor deze band. ‘The future is ahead” is more likely’!
De AB werd opgewarmd door nieuw Belgisch talent. Passenger A en S, die samen Metroland vormen. Een conceptuele elektronische band. Gooi Kraftwerk, New Order en Ryoji Ikeda samen, en je komt dicht in de buurt waar deze heren voor staan. Beeldende kunst verweven met vernieuwende, elektronische muziek. Alles heeft te maken met communicatie, transport en metro systemen. Conceptueel futuristisch MET een future!
OMD trapte af met de openingstracks van ‘E E’. “ Please remain seated” en “ Metroland”. Direct is duidelijk dat Kraftwerk z’n stempel heeft gezet op deze plaat. Maar klinken al gauw vertrouwelijk, net als “Messages” en “Tesla girls”. Bij “Dresden”, ook van ‘E E’, komt de hoge , hese stem van Andy er moeilijk door, maar ik vermoed dat het energievretende rondhuppelen er voor iets tussen zit. Alsof hij z’n eigen limieten wil testen, tovert hij de vreemdste dansbewegingen tevoorschijn bij “History of modern, part 1”. Maar de stem raakt opgewarmd.
Heel clever om nu even het woord aan Paul te geven voor het zeemzoete “(forever ) Live and die”. Alleraardigste Paul kreeg voor al dat moois zelfs ondergoed toegegooid met ‘I love Paul’ er op. Nooit gedacht dat dit nog zou gebeuren! De ballade-tour wordt verdergezet met het sterke “If you leave”. Met “Night cafe” bewijst het duo dat men vernieuwend kan werken met behoud van retro aspecten. De vintage synthesizer komt , samen met de zware bas, mooi tot z’n recht bij dit frisse geluid. De set wordt mooi afgewisseld met oud en nieuw, met dit keer 2 klassiekers op een rij : “ Souvenir” en “ Joan of Arc”. Hierna volgt een staande ovatie. Van het zittend gedeelte uiteraard , want de AB zaal was volledig benut. Het machtige “Maid of Orleans” volgde als dank. “Our system”, “Talking loud and clear”, “Atomic ranch” en “Kissing the machine” worden na elkaar gebracht, en telkens valt op dat bij de nieuwe nummer het publiek stil en aandachtig toekijkt, en duidelijk nog moet wennen aan de nieuwe stijl van OMD. De apotheose wordt langzaam voorbereid want de klassiekers volgen elkaar nu op. “So in love”, “Sister Marie says”, “Locomotion” en “Sailing on the seven seas” rollen de rode loper uit voor “Enola gay”, uitsmijter van dienst. Een laaiende menigte krijgt als encore nog het meeslepende “Walking on the milky way” mee, en dan … wat dacht u; op algemene aanvraag de 1e hit van dienst “Electricity” natuurlijk. De fans op de bovenverdieping sprongen nog net niet in de armen van Andy. Een gigantische afsluiter voor een mega-avond. Alain van ‘Het eiland’ zal dit zeker beamen.
OMD is duidelijk een verfrissende, nieuwe weg ingeslagen. Maar hoe vernieuwend ook, dezelfde kwaliteitsnorm en succesformule blijft behouden. Mede door de herkenbaarheid van de format, de hoge stem van Andy en de retrosynthesizers, zullen de nieuwe nummers vlug ingeburgerd zijn bij de fans. Enkel de nummers waar Kraftwerk de hand heeft in gehad, vallen echt op, maar passen mooi in het geheel. Deze jonge vijftigers zijn net geestdriftige teenagers met pakken realiteitszin en zelfkennis die weten waar ze goed in zijn. Nl. synthpop maken. Als de inspiratie niet opdroogt, zijn ze mooi op weg om een 50-jarige carrière te maken.
‘The future that you were anticipating has NOT been cancelled’.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/omd-20-05-2013/
Organisatie: Live Nation
Al meteen een geslaagde opening van de avond was de vunzige garagerock van Nightbeats. Deed een beetje denken aan The Black Angels, maar dan zonder de zweem van psychedelica en met een zwaardere voet op het gaspedaal. Vooral de gitaar van Lee Blackwell zorgde voor het nodige venijn.
Ook de heerlijke no-nonsens rock van The Intelligence mocht op onze goedkeuring rekenen. De Band van Lars Finberg hing ergens tussen punk, garagerock, surf en postpunk en vloeide daarbij vlotjes van het een in het ander. Uiterst korte punky kopstoten (dikwijls van amper een minuutje) wisselden af met postpunk die al eens naar Wire en Devo neigde. Een aardige kennismaking met deze band die niet toevallig is ondergebracht op het ‘In The Red’ label.
Samen met bevriende acts Ty Segall en Mikal Cronin zijn Thee Oh Sees verantwoordelijk voor een nieuwe frisse wind in de wereld van de garagerock. Hier en daar hadden we al iets vernomen van de fameuze live reputatie van de band van John Dwyer. Daar wilden we dus wel even het fijne van weten, zeker nadat we het nieuwste album ‘Floatin’ Coffin’ al meteen tot één van onze jaarfavorieten gebombardeerd hadden. En of Thee Oh Sees hun reputatie nakwamen, dit bruiste en kolkte dat de stukken uit de muren vlogen. Op het moment dat een allesvernietigende tornado over hun thuisland trok, stormden Thee Oh Sees met dezelfde kracht doorheen de Antwerpse Trix.
De fans waren duidelijk een halve orkaan verwachtende, want al van bij de eerste noten van het uiterst explosieve “The dream” stond het kot op zijn kop. Het bier gutste over de hoofden, de halve zaal begon te pogoën en de skydivers zweefden door de lucht. Die briljante nieuwe single “Toe Cutter / Thumb Buster” stak de vlam nog wat meer aan en het vuur werd alsmaar verder aangewakkerd met adrenalinestoten van songs als “I come from the mountain”, “Strawberries one & two”, “Tunnel Time” en de stampende funrocker “I was denied”.
Veel van dat vuurwerk had te maken met de intensiteit die de uiterst energieke frontman John Dwyer voortbracht. De man raasde (in korte broek nota bene) met forse kracht en met volle goesting door zijn songs en speelde ondertussen een spetterend potje gitaar. Dit mondde uit in de meest zinderende garagerock die men dezer dagen kan meemaken, met hier en daar wat psychedelica en met een pure punkspirit en dito dynamiek. Enkel het fraaie rustpuntje “Minotaur” kon net voor de bisronde de gemoederen wat bedaren, maar daarna ging het dak er onherroepelijk terug af voor een broeiende finale.
Zowel op het podium als ervoor zorgde een ongebreideld enthousiasme voor uiterst wilde taferelen die van dit concert een legendarisch gebeuren maakte die elke aanwezige nog lang zal bijblijven. Sommigen zullen er dan ook niet zonder builen of blutsen uitgekomen zijn, maar dat namen ze er graag bij. Dit zal voor eeuwig in de annalen van de Trix geboekstaafd staan als een memorabel moment. Ook voor ons was dit één van de meest opwindende concerten of all times. Wetende dat onze concertteller na al die jaren zowat de 1000 stuks moet naderen, kan dit wel tellen.
De geweldige Thee Oh Sees zijn deze zomer nog te bewonderen op de slotdag van het Dour Festival (21/07), het perfecte moment om uw laatste krachten er uit te persen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/night-beats-20-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-intelligence-20-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/thee-oh-sees-20-05-2013/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix Antwerpen)
Het begin 2011 gelanceerde concept ‘Mauroworld’ werd ondertussen hernoemd tot ‘Planet Pawlowski’. Nu Pluto zijn status van planeet verloren heeft, is er gelukkig Mauro Pawlowski om die leemte op te vullen. Niet minder dan logisch dat de festiviteiten in het kader van 100 jaar Vooruit opgefleurd werden door deze als buitenaards te catalogeren artiest. De voorbije drie decennia programmeert dit kunstencentrum immers het beste uit zo veel mogelijk genres. Ook Mauro zelf durft al van jongsaf aan zijn creativiteit botvieren in een waaier aan genregrenzen-overschrijdende projecten.
Bij aankomst stond hij met hoed op het hoofd poëzie te declameren waarna gitarist Elko Blijweert en drummer Jeroen Stevens zich aansloten om een half uur lang het Nieuw Zwart Trio uit te hangen. Deze groep ontstond ten behoeve van de live uitgevoerde soundtrack bij Nieuw Zwart, één van de vele indrukwekkende producties van Ultima Vez onder leiding van Wim Vandekeybus. In de Balzaal van de Vooruit werd duidelijk dat de heftige muziek van het Nieuw Zwart Trio ook zonder wervelende choreografieën overeind blijft. Na een nieuw poëzie-intermezzo bracht Mauro solo een fragiel lied over het meisje dat in elk liefdeslied fungeert vooraleer de zichzelf als powerpopband profilerende Hitsville Drunks hun beste beentje kwamen voorzetten. De frontman had ondertussen voldoende spraakwater gedronken om aan te kondigen dat deze groep in het najaar een volgende plaat op de markt zal brengen. Er werd dus van de gelegenheid gebruik gemaakt om het publiek alvast warm te maken voor de hits die erop zullen prijken. De verwachtingen zijn echter ook bij Mauro & co niet al te hoog gespannen want Pawlowski erkende openlijk wel veel muziek maar eigenlijk geen hits te hebben. Ligt het aan het feit dat hij in de ogen van velen al te “High Culture” (één van de net-niet-hits van de Hitsville Drunks) brengt? Zoja, dan had een bezoekje aan Planet Pawlowski hen uit die illusie kunnen helpen want knappe songs als “Never there” zorgden voor een dertigtal minuten van vlot verteerbare maar zeker ontdekkingswaardige muziek. De intrede van The Grooms zorgde ervoor dat het allemaal weer wat minder poppy klonk. Heerlijk rauwe versies van o.a. “Doing something right” en “Corruption” rechtvaardigden op zichzelf al een ticketje richting Planet Pawlowski. Van ons hadden The Grooms nog een uurtje langer mogen doorgaan, maar ja, Mauro zit ondertussen al een paar jaartjes op tram 4 dus we gunden hem na een kleine twee uurtjes non-stop performen zijn twintig minuutjes rust.
Na de pauze was het tijd voor de Mauro die ervoor zorgt dat we wel wat begrip kunnen opbrengen voor het grote publiek dat afhaakt bij zijn al te experimentele uitbarstingen. Tijdens het kleine half uurtje dat hij solo en in het gezelschap van Jef Cuypers als Possessed Factory opvulde, zaten enkele mooie, meer melancholische momenten, maar de eerlijkheid gebiedt ons te bekennen dat een groot deel van de van de pot gerukte mix van doomy en spooky geluiden ons als iets te avontuurlijke avant-garde in de oren klinkt om meteen naar de merchandising-stand (waar men verschillende titels uit het oeuvre van Possessed Factory aan de man probeerde te brengen) te hollen. Gelukkig bracht de toog soelaas. Waren we daar al wat vroeger op de avond beland, dan hadden we die experimentele brok noise misschien nog als een hoogtepunt durven bestempelen. Nu waren we daar toch iets te nuchter voor. Niet geklaagd echter want wie zich in de wereld van Mauro begeeft, weet ongeveer waar hij zich aan mag verwachten dus niemand die stennis schopte. Er viel immers nog heel wat moois te verwachten en dat kwam er ook volop met een opwindende passage van Gruppo Di Pawlowski. De op het podium losgeslagen gekte dreef het publiek naar een universum waar de geniale gekte van Frank Zappa hand in hand gaat met de wildste capriolen van Grinderman en de meest opzwepende momenten van Mano Negra. Om maar te zeggen de muziek van deze bonte bende muzikanten misschien onbeschrijfelijk maar vooral zalig is. Als we ooit in het huwelijksbootje stappen, weten we meteen welk orkest het avondfeest mag komen opleuken. Een mens zou daar alleen al een voldoende reden in vinden om zich in de echt te laten verbinden. Mauro was tijdens het (veel te korte!) concert van Gruppo Di Pawlowski dus zeker niet de enige die hevig aan het kicken was.
Het orgelpunt werd geplaatst door de Maurits Pauwels Experience die na “Stille, oude wereld” op de proppen kwam met “Toen je moeder nog een wild meisje was”, één van de hoogtepunten uit de literaire tournee (onder de naam “De Vreemde Smetten”) die Mauro enkele maanden geleden deed met verwante ziel Ramsey Nasr. Het allerlaatste lied bracht Maurits Pauwels solo waarna Wildkatze het als DJ mocht overnemen van de muzikanten on stage.
De vele gedaanten van Mauro zorgden ervoor dat een mens na enkele uren niet meer weet van welke planeet hij is, maar wel dat het heerlijk toeven is op die van Pawlowski. Het valt nog te bezien of er veel leven is op Mars, terwijl er al heel lang geen enkele twijfel bestaat over het feit dat dit op Planet Pawlowski volop het geval is. En het moge duidelijk zijn dat “It’s a sad sad planet” niet op die van Mauro slaat! Eigenlijk is het een understatement om te spreken van Planet Pawlowski want de man staat niet slechts voor één planeet maar feitelijk voor een gans universum met heel wat manen en nog veel meer (al dan niet “evil”) supersterren.
We betreurden het dus dat Pawlowski na “slechts” een drietal uurtjes al het podium van de Balzaal verliet. Voor ons had hij - mede omdat we totnogtoe nog steeds recht hebben op een vrije Pinkstermaandag – nog heel lang mogen doorgaan want er vallen ongetwijfeld nog vele boeiende ontdekkingen te doen op zijn planeet. Heel wat van de geëxploreerde regionen werden in de Vooruit nog niet betreden. We denken hierbij bijvoorbeeld aan zijn recente werk met levende legende Roland (of dook die nog op nadat we ons ruimteschip reeds huiswaarts gestuurd hadden?).
Om nog maar te zwijgen van de onschatbaar grote ruimte waarvan Mauro het nog te vroeg vindt om het los te laten op zijn misschien niet zo talrijke maar alleszins hongerige publiek. Het is uiterst moeilijk om onze nieuwsgierigheid te bedwingen.
Gelukkig is er de geruststellende gedachte dat Mauro Pawlowski zijn volgelingen zal blijven leiden “to boldly go where no man has gone before”…. Laat de volgende 100 jaar maar komen!
Organisatie: Democrazy, Gent (ikv Vooruit100 ism Vooruit, Gent)
Raymond van het Groenewoud sloot in de Stadsschouwburg van Brugge zijn tournee ‘Memoires van een balmuzikant’ af. Na twee jaar van concert naar concert klonken Raymond en co geroutineerd, maar nog niet versleten. In de set moest men geen “Meisjes”, “Je veux de l’amour” of “Liefde voor muziek” verwachten. De setlist van Raymond bevatte echter genoeg ontroerende kippenvelmomenten om die klassiekers te doen vergeten.
Raymond van het Groenewoud is een artiest die er al zo lang is dat men hem al eens durft te vergeten. Vanavond bewees hij dat we hem in ons geheugen moeten griffen. Raymond van het Groenewoud begon zijn optreden met “Aan de meet”, een nummer van zijn laatste album, ‘De laatste rit’. De accordeon van Gwen Cresens ondersteunde het zacht en ingetogen nummer dat het publiek vanuit de duisternis tegemoet kwam. “Moment” bleef in die sfeer hangen. De rustige nummers waren de opbouw naar een vrolijke “Bostella”, waarbij Raymond opriep “om gezellig samen te zijn”!. De zanger kon zich helemaal uitleven en zijn typische mimiek kwam alweer boven. Het zelfrelativerende maar romantische “Goeiemorgen ouwe rotkop” werd na ingehouden adem op luid applaus onthaald.
Raymond rakelde tussen zijn eigen songs herinneringen op aan zijn verleden in het orkest waar hij in ’67 deel van uitmaakte. Enkele hits van toen – “Gloria”, “La Bamba”, “A whiter shade of pale” – werden in flarden gebracht.
Raymond diepte daarna ook één van zijn eigen klassiekers op. “Mijn vriend Jan” gaat over een sportman, “die niet mag of kan drinken natuurlijk”. Dat Raymond van het Groenewoud zonder stem ook sterk uit de hoek kan komen bewees de band met de wals “Louis Waltz”. “Dat is Engels voor de wals van Louis”, klonk het droog, vooraleer de wals werd ingezet. Met “Het is zo lekker” werden de opgewekte melodieën doorgezet. Het geestige contrast tussen strofe en refrein maakte het geheel erg smakelijk. Het heerlijke samenspel bleek nagenoeg perfect na twee jaar touren. Tijdens “Omdat ik van je hou” minderde de set weer vaart, terwijl Raymond zich van zijn meest romantische (en stroperige) kant liet zien. De band besloot uiteindelijk om toch nog een sociaal geëngageerd nummer te spelen. Prompt werd het sarcastische “Help de rijken” ingezet, een nummer over de besognes van die arme rijken.
Het instrumentaal nummer “De maan is verhuisd” na de pauze duurde wat lang, en gaf het publiek de tijd om te denken aan de berg afwas die nog thuis lag. Gelukkig had men niet de tijd om zich met nog grotere zorgen bezig te houden, want “Warme dagen” had een leuk deuntje dat deed verlangen naar de zomer. In “Ik ben God niet” werd verzekerd dat Raymond God niet was en sprankelden de klanken van de accordeon over het geheel heen. Daarna volgden “Moedertaal”, “Lied van de zee” en “Kind van het weekend”. Raymond was sommige van die nummers “kotsbeu”. Daarom moest er een feestelijk nummer volgen. Drummer Cesar Janssens zette zijn feesthoedje op en dromde de vettige hoempapa muziek enthousiast mee. De bijpassende lalala’s uit het publiek volgden gezwind en hoorden helemaal bij het nummer.
Het geweld werd opgevolgd door het mooiste nummer van de avond, “Maanlicht”. Het kalm, klein en puur geluid zorgde voor geluk en verdriet bij het publiek. Het was een prachtige afsluiter van de avond. De toeschouwers bleven ontroerd achter en het was wellicht geen toeval dat Raymond “Opblaaspop” als uitsmijter gebruikte. De schunnige maar opgewekte song stuurde de mensen alsnog vrolijk weg.
Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge
Nederlands 
Français 
