De Amerikaanse soulgroep uit LA, Californië van Michael Fitzpatrick staat op het punt een groot publiek te bereiken; met de aanstekelijke single “Moneygrabber” hebben ze een grootse hit op zak en het debuut ‘Pickin’ Up The Pieces’ klinkt als een soultrein … Ongecompliceerde, vermakelijke, zwoele retrosoul die de Motown soul, de eighties soulrock van Hall & Oates en een swinging Macy Gray nieuw leven inblaast.
En inderdaad , de Fitz heeft een bevallige soulzangeres, Noelle Scaggs , en als zij hun stemmen verstrengelen, dan gaan stem en sound ongekende hoogtes tegemoet … dit is een zangformule die telt in het genre.
Muzikaal zonder gitaren, maar met basses en een speciaal oud (Hammond) orgel geven ze aan de stijl een eigen twist, die gevoel en emotie loslaten. Een sterke live band trouwens, want in een mum van tijd was het concert voorbij.
Al meteen werden we gegrepen door vaardige songs als “Don’t gotta work it out”, “Breakin ‘ the change of love” en “Wake up”, die door de handclaps en de groovy uptempo ritmes opwindend en bruisend klonken. Intens broeierig en spannend waren “Winds of change”, “Rich girls”, “Love” en “Dear Mr President (heu Pink? – check it out (loud)), die een maatschappijkritische toon niet schuwt.
Het zangduo was al een goede combinatie, maar ook de band, een goed geoliede band trouwens, moest niet onderdoen; de basses, toetsen en blazers vloeiden mooi in elkaar over en elan gaven aan de sound. Aloe Blacc en Cee-Lo Green zouden zeker op de eerste rij staan om het debuterend bandje aan het werk te zien, die nog twee covers sterk in de verf plaatsten, “Steady as she goes” (The Raconteurs) en “Sweet dreams” in de bis, lekker fris en vettig. “Tighter” was de ‘slow song’ in de lijst, sfeervolle soulpop die diep in de ‘70s groef …
De ‘funksoulbrother’ werd terug opgerakeld met de titelsong van de cd, “6AM” en “Moneygrabber”, die overtuigend de set besloot.
Positieve vibes met een boodschap … Fitz & The Tantrums hebben er ons bewust van gemaakt. Mooi zo, dit collectief stond terecht in de spotlights en kan een fijne, succesvolle toekomst tegemoet gaan. En we waren er al bij …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Bart Peeters is van alle markten thuis en beschikt over een grenzeloze creativiteit. De dolle vijftiger onderscheidt zich als tv presentator, acteur, entertainer en zanger/multi-instrumentalist.
Qua muziek ruilde hij Engelstalig werk voor het Nederlands. Hij is toe aan de vierde cd in de reeks, na vorige veroveringstochten ‘Hemel in het Klad’ en ‘Slimmer dan de zanger’. ‘De Ideale Man’ herhaalt het doodleuk. Bart Peeters heeft een sterk charme offensief en reputatie als Vlaamse zanger opgebouwd!
Een prachtige locatie, een immens Concertgebouw, een zwoele en uitzonderlijke lenteavond, Moederdag en …een concert van Bart Peeters. Meer moet het niet zijn om als ‘Ideale Partner’ een ‘Ideale Man’ te zijn … Een ‘Ideaal Avondtje uit’ dus .
Samen met z’n lievelingsmuzikanten heeft hij een ‘ideale’ muzikale formule klaargestoomd, een subtiele mix van pop, folk, kleinkunst en chanson, waarin een vleugje jazz, funk, afro, tango en hiphop te horen zijn, in een uitgebreid instrumentarium van gitaar, accordeon, viool, klokkenspel, derboeké (variant op de djembé ) en allerhande tierlantijntjes.
Bart bewijst een wereldburger te zijn. Een snuifje reggae horen we op " Lag ik maar in de bovenste la" en "Heist-aan-Zee", Arabische ritmes in "Het menselijk brein" en een africa gevoel in "Matongé". Het wordt met veel overtuiging en ambiance gebracht.
Hij schuwt het coveraanbod niet: een nummer van Alicia Keys, "Rhythm Stick" van Ian Dury (zijn all-time favoriet) en "Denk je soms nog aan mij ", een song van Bob Dylan, erg emotioneel, pakkend en eenvoudig vertolkt.
Een surplus waren de bindteksten, humoristisch en melancholisch, waardoor het publiek wat kon verademen. Ongelofelijk tot wat hij als cabaretier en muzikant allemaal in staat is …
Percussionist Abdellach Marrakchi kreeg ruimte en kon een nummertje uitvoeren, als toegevoegde waarde op de ambiance.
Peeters kent als geen ander de klappen van de zweep … Hij is in luttele tijd één van de ‘hotte’ Nederlandstalige artiesten geworden. Peeters & Band boden kwaliteit met een rits goede, afwisselende songs en onderhielden een nauwe band met het publiek. Wat legt deze ‘ideale man’ de lat toch hoog …
Een geslaagd optreden en een daverend enthousiast publiek, zo zie je maar …
Organisatie: Concertevents
Zo een twee jaar geleden zagen we Luka Bloom in de Brusselse AB zowaar met een begeleidingsband aan het werk. Leuk, maar Luka Bloom heeft geen band nodig, dat was de belangrijkste les die we uit dat optreden trokken.
In Leffinge trad hij dan ook naar goede gewoonte helemaal in zijn eentje aan, en dat hij ons niet ging ontgoochelen daar waren we ook al zeker van.
Het decor en de akoestiek van De Zwerver leken trouwens op maat gemaakt voor de intieme pracht van Luka Bloom zijn liedjes. Parels als “Exploring the blue”, “Cold comfort”, “Monsoon”, “Lord Franklin” en “See you soon” kwamen volledig tot hun recht in de intimiteit van de helaas niet volgelopen zaal.
Een hele resem klassiekers die zowat altijd de revue passeren mochten ook nu niet ontbreken, alom herkenningsapplaus dus voor “Gone to Pablo”, “The Acoustic Motorbike”, “You couldn’t have come at a better time” en natuurlijk “Sunny Sailor boy”, een song waarin de publieke bijdrage met de jaren belangrijker is geworden en die zo een eigen leven is gaan leiden.
Wie Luka Bloom een beetje volgt weet dat hij sommige prachtsongs nogal eens achterwege laat, maar vanavond verraste hij ons toch op een haarfijn “Rescue Mission”, de song waarmee het voor hem destijds allemaal begon maar die hij om onbegrijpelijke redenen sinds jaren steeds links liet liggen.
Waar wij echter helemaal stil van werden is de Dylan song “Make you feel my love” die hij zich op een fantastische wijze heeft toegeëigend. Nog zo een opmerkelijke cover was “Bad”, een juweeltje van U2 die hier ook al een even fluwelen versie meekreeg.
Alsof wij na al dat moois nog niet genoeg overtuigd zouden zijn, bleek Bloom nog een wondermooie afsluiter in zijn achterzak te hebben, het werkelijk adembenemende “Be Well” was misschien wel de beste song van de avond.
Alweer een heerlijke avond met de immer sympathieke Luka Bloom, moge hij nog lang met zijn gitaar naar onze contreien komen. En geloof ons, dat zal hij ook doen, geen plaats waar hij meer met open armen ontvangen wordt dan ons Belgenlandje.
Organisatie: de Zwerver, Leffinge
Het Amerikaanse Earth, uit Seattle, is al actief van ’90. Centrale pion van de band is gitarist Dylan Carlson, die een beetje lijkt op Howe Gelb van Giant sand. De groep was in die jaren één van de grondleggers van de drone/doom en laat in die donkere en dreigende sound traag slepende, broeierige filmische trips horen. Postrock avant la lettre of avantgarde. Ze gooien er zelfs fraaie stukjes psychedelica en progrock tegenaan, wat de muzikale schoonheid onderstreept. Ze roepen beelden op van een desolaat landschap, met in de verte een ‘petite maison dans la prairie’. Earth is zowat de Ennio Morricione van de drone en heeft een western uit zonder acteurs.
De Stadsschouwburg in Brugge fungeerde als een ‘prairie’decor van deze groeisound, gekenmerkt door uitsluitend instrumentale, minimalistische, lange en repetitieve structuren. Het kwartet dat naast Carlson bestond uit drumster en tevens vrouw, Adrienne Davies en ‘nieuwe’ leden, Lori Goldstone op cello en bassiste Angelina Beldoz, plaatsTen het pas verschenen ‘Angels of light, demons of darkness 1’ voorop. Deze songs, waaronder “Blackwater site”, “Descent to the Zénith”, “Father midnight” en “Old black” stralen rust en gemoedelijkheid uit én zijn toch vinnig door de apocalyptische ondertoon van het gitaargetokkel, het ietwat scherper gitaarspel, de gepaste, (licht) dreunende basstunes, de donkere cello en de ingehouden, sobere, golvende drums en cimbaalslagen.
Het oudere werk was dreigender en onheilspellender en hier kon het kwartet wat forser, en krachtiger gaan op “Code maestro in flat minor” uit ’96, of “Ouroboros is broken” uit ’91. Huivering en elegante schoonheid waren hier op z’n plaats.
Mistige achtergrondbeelden konden er wel bij om de instrumentale muziek van Earth beter tot z’n recht te laten komen. De cultband hoeft niet onder te doen van de huidige ‘boom’ postrock/metal/drones & doom en wordt dan ook gegeerd door de fans binnen deze stijlen ...
We kregen een deels uitgesponnen versie te horen van de titelsong van de recente cd, omgeven van fuzz - en galmbewegingen, om dan feilloos over te gaan naar toegankelijke ‘onheil’ pop; na een klein anderhalf werd hiermee de set besloten. Gerust mocht de kosmische Earth trip nog wat langer duren.
Earth had op hun tournee Sabbath Assembly mee . Het kwartet grossierde in ‘70s psychedelische rock van o.m. de Velvet Underground & Nico, is niet vies van hardrock en trippop op z’n David Lynch’s. De indringende vocals van de bevallige zangeres Jessica Toth waren dan ook bepalend binnen het muzikaal concept. Ze klonken duidelijk krachtiger dan hun grootmeesters, maar behielden een repetitieve structuur en spannende, slepende, broeierige ritmes met een donkere, onheilspellende, verdwaasde ondertoon.
De wierook die ze vooraan op het podium leidde de mystieke avond in …
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Het avondje met London Wainwright III begon eerder bescheiden. Dochter Lucy mocht de spits afbijten, speelde wat aardige nummers bijeen maar hier bleef het bij.
LW III pakte het dan ook anders aan. Hij stapte resoluut het podium op gewapend met gitaar, een heerlijk warme stem en tonnen charisma. Vanaf opener “Being a dad” had hij het publiek onmiddellijk bij zijn nekvel: leuk verhaaltje als intro, oerdegelijke song en gebracht alsof hij alles nog te bewijzen had. Dit stramien herhaalde zich keer op keer. Sentiment en cynisme waren steeds in balans en veelal gingen zijn songs over persoonlijke familiale relaties (o.a. “White winos” over zijn moeder – “Your mother and I” over zijn relatie met zijn ex Kate). Soms haalde het cynisme het volledig (“The morgue”), toch één van de hoogtepunten van de avond.
Lucy mocht nog enkele nummers meezingen nadat LW III ook al zijn kunsten op banjo en piano had gedemonstreerd (“My God, I am so talented” – een bemoedigend woordje voor zichzelf omdat hij ook met de piano overweg kon). Mooi allemaal maar hoe hij daarna met gitaar weer eens uitpakte in “Primrose Hill”, waar een mens er toch eventjes stil van wordt. Kortom, een zondermeer geslaagd concert (anderhalf uur) dat in momenten piekte zoals de Dow Jones in betere tijden.
Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge
De Nigeriaans-Britse zangeres Sade, voluit Helen Folesade Adu, bracht zondag een sensueel spektakel in het Sportpaleis. De mysterieuze zwarte parel zag er nog steeds even goed uit als zeventien jaar geleden bij haar laatste optreden. En ook haar stem klonk nog zoals destijds. Het was reeds halftien toen ze opkwam met haar haren strak naar achteren gekamd in een paardenstaart, in een chique, nauw aansluitende zwarte broek. Het was het begin van een twee uur durende triomftocht.
Als een Egyptiche kattengodin leidde ze haar troepen door een slim opgebouwde set van nieuwer werk en klassiekers. De tracks uit ‘Soldier of love’ - haar eerste album in tien jaar leverde haar meteen weer een Grammy op - werden enthousiast onthaald. De afwisseling met de smooth jazz van “Your love is king” en al die andere onverslijtbare songs uit de jaren tachtig klopten uitstekend.
‘Sin City’. De film noir-beelden op de achtergrond schiepen een donker-zwoele atmosfeer van grootstadsromantiek en gebroken harten. “Smooth operator” werd ingezet, een ‘anthem’ voor elke nachtradio.
In het prachtige “Jezebel” scheen het licht op haar muzikanten. De gitaristen waren het hele concert prominent aanwezig, maar het was vooral de saxofonist die telkens opnieuw een connectie maakte met het verrukte publiek. Zelfs het Sportpaleis - toch niet de gezelligste zaal met de fijnste akoestiek - deed zijn uiterste best om zich te verkleinen tot een ‘hotellounge’ waar soul-pop en jazz light gedijen.
Bij funky hits als “Nothing can come between us” en “The sweetest taboo” veerde iedereen recht. Voor ingetogen momenten zoals “Pearls (A woman in Somalia)” en het innig mooie “Morning bird” uit de nieuwste plaat werd het muisstil. Tot niemand zich meer kon inhouden en het applaus weer opwelde vòòr de laatste noot was uitgestorven.
Als apotheose steeg Sade vanop een klein platform de hoogte in, een wolkenkrabber boven een geprojecteerde skyline. Na een schitterend concert waarin ze moeiteloos al onze vragen over haar comeback beantwoordde, restte dan ook maar één vraag meer: Sade, waar zat je al die tijd?
Setlist: Soldier of Love, Your love is King, Skin, Kiss of Life, Love is Found, In another Time, Smooth Operator, Jezebel, Bring Me home, Is it a Crime, Still in Love With You, All about Our Love, Paradise, Nothing Can Come Between Us, Morning bird, King of Sorrow, Sweetest Taboo, The Moon and the Sky, Pearls, No Ordinary Love, By your Side
bis: Cherish the Day
Organisatie: Live Nation
‘’Kan een zanger/verteller zijn 60e verjaardag stijlvoller vieren dan in de schitterende (en volle) Stadsschouwburg in Brugge ?’’ Ik dacht het niet.
Het optreden van Johan Verminnen van zaterdag ademde trouwens dezelfde sfeer uit als de in 2002 mooi gerestaureerde zaal: nostalgisch, een tikje weemoedig, maar vooral stijlvol.
Samen met zijn 6-koppige band (waaronder 'oudstrijders' Bert Candries op bass en Leo Caerts aan de piano) flaneerde Johan Verminnen doorheen zijn 42-jarige carrière.
Hoogtepunten waren er m.i. niet echt, maar alles was 'af' : functionele belichting, goeie klank, zeer goeie muzikanten (die accordeonist !) en ... de ene klassieker na de andere (in net weer andere, maar okselfrisse versies): “Vrienden van vroeger”, “Vakantie aan zee”, “Met 7 aan tafel”, “Volle maan” (blijkbaar het meest gevraagde nummer op de website van Verminnen), “Paulien” (mijn favoriet nummer, waarom weet ik niet precies), het obligate “laat me nu toch niet alleen” (uit volle borst meezongen door het (oudere) publiek) en tussendoor een paar 'vertellementen' op zijn Verminnens: zeer onderhoudend, spits en bij wijlen grappig (“mijn vader en de buurvrouw dansten met elkaar tot hun trouwringen eraf vielen” ... dixit Verminnen). Van mij mocht de folkversie van “Rue des bouchers” er ook bij geweest zijn. Maar kies maar eens uit…
Organisatie: CC Brugge, Brugge
De charismatische sing/songwriter Jonathan Vandenbroeck aka Milow is de belofte van vorig jaar nagekomen. Tijdens het éénmalig optreden in het KC vorig jaar, vertelde hij dat de nieuwe plaat nu zou af zijn en kijk, ‘North & South’ zorgt opnieuw voor aangenaam luistervoer, dromerige, sfeervolle gitaarpop, die live intenser en krachtiger durft te klinken. En hij is niet vies om onze politici terecht een veeg uit de pan te geven … ook in ons landje moeten we er ‘North & South’ iets van maken.
Hij wordt bijgestaan door een goed op elkaar afgestemde band en backing vocaliste Nina Babet, die al een paar jaar vast deel uitmaakt van de band.
Milow is een groots artiest geworden. Hij slaagde in twee uitverkochte AB concerten, en hij is nog steeds niet vergeten hoe het gegroeid is … Hij spreekt vanuit het hart en z’n bescheidenheid siert hem. Een goede zeven jaar terug stond hij hier nog moederziel alleen op het podium, met een akoestische gitaar in de hand om enkele melodieus aangrijpende popsongs te spelen. In de bis werd de film even terug gespoeld met “One of it”. Hij begon trouwens ook solo met een broeierige “I ain’t scared”. Op “Screamers & renegades” en een lang uitgesponnen “The kingdom” waren meteen de vrouwen gewonnen.
Het gitaarspel en de stempracht vormden de rode draad, toetsen en drums vulden mooi aan en gaven kleur aan de songs. Een vlekkeloze set trouwens van innemende, romantische, luchtige en rockende ‘Milow’ pop, onder z’n zalvende stem en de warme zang van Babet; Vandenbroeck bood ruimte voor snedige soli; er was sprake van emotionaliteit, intimiteit, vaart en ritme. Ook het Schotse duo Martin & James hielpen een handje; 45 optredens hadden ze er samen opzitten en samen namen ze gretig de tijd enkele neofolky ’on the road’ americana songs te spelen, “Move to town” en “California rain” … akoestische gitaar, mandoline en een close samenzang! Zo eenvoudig kan het en raakt het! “Canada” was op z’n beurt speels en vinnig en “The priest” breekbaar en pakkend. Op die manier toucheerde Milow de gevoelige snaar. We kregen uitstekende versies te horen van o.m. “Never gonna stop”, met een glansrol voor Nina en ”Ayo technology” die broeierig en opzwepend klonk; de gsm lichtjes maakten er een kleurrijk geheel van.
Dan kon de hitreeks beginnen, “You don’t know”, waarbij het refrein luidkeels werd meegezongen, “You & me”, met een flard “You can call me All” van Paul Simon, en een overtuigende, krachtige “KGB”. Om van te snoepen …
In de bis hoorden we ‘campfire’ songs, die richting Low Anthem en Fanfarlo gingen … gezellig rond een oude microfoon, een sobere instrumentatie en een sterke samenzang. Allemaal heel gemoedelijk. Een ingehouden “Out of my hands”, “Building bridges” en “Little in the middle”, opnieuw samen met Martin & James volgden. Een groep muzikale vrienden vonden elkaar hier en deden een knieval voor hun publiek, die hun artiest telkens warm onthaalde. Jawel, iedereen was onder de indruk van de fijne, gevarieerde gig …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
"Limit to your love", origineel gecoverd van Feist, zorgde voor de doorbraak van de Brit James Blake. Eerlijk gezegd, kende ik de man alleen maar van dit nummer omdat het zoveel gedraaid werd . We waren benieuwd en zaten vol verwachtingen naar dit concert, gezien James Blake al z’n sporen verdiende in de dubstep scène, een muziekstroming die begin jaren 2000 opdook in Londen. De roots of deze muzieksoort gaat helemaal terug naar de Jamaicaanse dub en soundsystem cultuur. Zeer belangrijk daarin is de rol van dubpionier Scientist, die de dubstep beïnvloedde met zijn zware bassen en het uitrekken van het ritme. En deze invloed hoorden we zeker terug in de lome sounds van James Blake …
Support was Clout Boat, die experimenteerden met een soort post-dubstep genre, atmosferische nummers, heerlijk zware bassen en zeer mooie vocalen. Ze behielden ruim de aandacht en iedereen was toch onder de indruk van de falsetto van de leadzanger.
James Blake dan. De verwachtingen waren hooggespannen, want hij is tenslotte de hype van het voorjaar. In geen mum van tijd was het concert een maand terug uitverkocht in de Botanique, in N-Frankrijk nam het wat minder vaart en zagen we dan ook veel (West) Vlamingen afgezakt in Tourcoing.
Hij begon sober en elegant met "Unluck", een traag slepend, gevoelig nummer, schakelt dan over naar het bijna klassieke "Give me My month". "Tep and the logic" sluit meer aan bij de elektronische EP’s die hij vroeger uitbracht. Een hoogtepunt vormde "I never learnt to share", die elektronisch zwaar aanzette en intrigeerde door de repetitieve ritmes. Prachtig, huiveringwekkend!
Het unieke aan dit concert is ook de soulvolle benadering in sommige songs, en dan denken we aan "To care like you",waarin hij zingt zoals Marvin Gaye en Al Green. Mooi was ook "Klavierwerke", die z’n klassieke achtergrond verraadde. Tot slot kon hij niet dat omheen de twee singles "Limit to your love" en “The WilhelmScream", twee bloedstollende nummers die kleur en elan kregen door de diepe bassen en een dub-achtige benadering.
James Blake komt met z’n muziek ideaal tot z’n recht in een kleiner duister zaaltje om z’n sounds te laten insijpelen; ze werden sober aangevuld met toetsen, akoestische en elektrische gitaar en ingehouden drumpartijen en cimbaalwerk. Het geheel maakte dat we hier te maken hadden met een memorabel concert …
Mag deze link helpen als beeldvorming
http://www.npr.org/2011/04/07/134531765/sxsw-2011-james-blake-live-in-concert
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Na twintig jaar memorabele fuiven (Xmas parties met Fucking DeWaeles en de ‘Mambo Kurt’) en optredens (Admiral Freebee, Millionaire, Thou, Flip Kowlier) geeft vzw De Wanhoop er de brui aan. Dat kon stilletjes, maar de oudgedienden van de Racing verkozen om met een luide knal de pijp aan Maarten te geven, en dat met een dubbele bill met The Germans en Mauro en zijn Grooms. De tickets waren voor dit afscheid in de vorm van doodsprentjes, en ook vóór de optredens kregen we een lijkrede die De Wanhoop ten grave droeg.
The Germans, afkomstig uit Dikkelvenne-City, zowat kinderen aan huis, zouden vanavond geen compromissen sluiten: het moest luid en dissonant. Denk aan The Hickey Underworld, maar dan zonder de poppy-elementen, of Creature with the Atom Brain. De zang viel bij momenten wat dunnetjes uit, maar als The Germans hun donkere groove te pakken hadden, had het zeker iets, vooral dan in de lang uitgesponnen nummers. Studio Brussel kunnen deze mannen vergeten, maar daar zal ze het ook niet om te doen zijn. Op een volwaardige opvolger voor hun debuut ‘Elf Shot Lame Witch’ is het wellicht nog even wachten, maar op basis van het optreden in de Racing vanavond, lijkt het of dit viertal voor hun sound in dezelfde richting wil doorgaan.We waren bedankt voor te komen, dixit de zanger, en Mauro vond dit ook, want hij jamde gezellig mee in het laatste nummer.
Mauro had zijn vriendenkring samengeroepen (Pascal Deweze, om nog eens zijn Grooms-project van stal te halen, en zo voelde het optreden vanavond ook aan, een gemoedelijke repetitie, waar deze vroege veertigers het spelplezier vooropstelden, zonder zich veel om de opbouw van de set te bekommeren: zo kregen we de donkere, industriele nummers van ‘Black Europa’ kris kras gemixt met nieuwer werk dat een meer traditionele rocksound voorstelde. Mauro wisselde bindteksten die nergens heen gingen af met een demonische podiumact tijdens “Corruption” of “Doing something right”. Op het einde van de set stoeide hij nog even met de band door de riff van “The Architect” in te zetten, en kregen we ook nog een van de toegangelijkere Evil Superstar nummers “B.A.B.Y.”.
Consistent was dit optreden niet, maar interessant was het wel. Het volgende project voor Pawlowski wordt de nieuwe dEUS-plaat en de bijbehorende tournee, afspraak in de Botanique daarvoor.
Of dit het laatste is wat we van de Racing als concertzaal gezien hebben, weten we niet, als een nieuwe generatie enthousiastelingen Gavere en omstreken onveilig wil maken met fuiven en concerten, dan zien ze ons daar zeker terug.
Tot dan zullen we ons Tonneke of Valeir in een van de cafeetjes rond of op de markt moeten nemen …
Organisatie: VZW de Wanhoop, Gavere
In het najaar van '09 kwam uit het niets Intergalactic Lovers neergedaald. Het Aalsterse combo maakte snel naam met winst op belangrijke wedstrijden: 'De Beloften' en 'Oost-Vlaams Rockconcours' en pakte tussendoor ook nog de oppergaai op de 'Popallure Rockrally' mee.
Ze werden begin '10 niet geselecteerd voor Humo's Rockrally maar een paar maanden later werd single “Fade away” wel opgenomen in de playlists van StuBru en Radio 1.Met de voorprogramma's van Buffalo Tom en The Scabs werden ze al snel tot één van de revelaties uit de vaderlandse scène gebombardeerd. Naast een pak optredens werd ook de studio opgezocht om hun debuut ’Greeting & Solutions’ op te nemen, dat op 25 maart jl verscheen.
Na een uitverkochte Handelsbeurs en AB de laatste weken was de opkomst goed maar niet overweldigend in de Magdalenazaal te Brugge. Onder aanvoering van zangeres Lara Chedraoui werd het gehele debuutalbum voorgesteld en bleek de playlist doordacht opgesteld.
In het eerste deel van de set zaten de minder bekend tracks zoals “Shewolf”, “Like a fool” en “Howl”, die de perfecte opwarmers bleken voor een warme, meeslepende en emotievolle trip.
Dat 'het geluid' van Lara de band 'draagt' is al langer een publiek geheim en ook hier kon ze ons weer raken met haar zoete, dromerige naturelle stem en bijwijlen krachtige vocale uithalen in o.m. “Drive”. De andere groepsleden bleken een goed geolied collectief die door hun strakke spel haar kwaliteiten volledig tot hun recht lieten komen. Ook de podiumprésence is door de talrijke livesets gegroeid en laat een nu veel mee relaxte, volwassenere band zien. Eindpunt van het eerste deel werd “Delay” de single die het na Hotshot tot 3 weken aan de kop van de Afrekening schopte en waarbij het publiek als backings fungeerde.
In de bisronde zaten juweeltjes “Soul for hire” en “Fade away” die het visitekaartje zijn van hun avontuurlijke rocksound en waarmee ze bewezen dat we nog heel veel van deze mensen zullen horen!
Als support fungeerde Puggy, de 'Brusselse' band die onlangs 3x de AB uitverkocht! Drommen tieners hadden postgevat vooraan nog vóór het trio z'n eerste noot speelde.
Puggy valt bezwaarlijk Belgisch te noemen – want opgetrokken uit een Brit, Fransoos en een Zweed – maar de populariteit van deze kerels is in Wallonië en Frankrijk enorm en ook hier werd op de eerste rijen hoofdzakelijk Frans gesproken.
Met de nadruk op het recente album 'Something You Might Like' openden ze complexloos en bleek de sound een mix van poppy, melodieuze Britpop met invloeden van o.a. Muse, Eels en Arcade Fire.
Ook intiemer werk waar de piano centraal stond werd niet geschuwd en gedragen door de ruime schare fans bleek deze band al het goede dat reeds over hen verscheen waar te maken.
Het ultieme hoogtepunt was “Teaser”, een vrolijk poppy uptemponummer dat uitmondde in een slagwerkfestijn van de heren. De nodige diversiteit was een verfrissende factor in deze sterke performance van Puggy die binnenkort ook Mainsquare Fest. een plaatsje kregen.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Het bijzonder divers programma werd afgetrapt door het Gentse Naked With You met lokale held Jess Niville aan de drums. Dit kwartet maakt het zichzelf niet gemakkelijk: met een verleden in de garagerock die ze niet willen afzweren zoeken ze toch aansluiting bij de nieuwe lichting indiepoppers. Soms werkte die combinatie van wat hardere gitaren met de poppy zang van Pauline Verminnen (dochter van...) wel degelijk. Een paar keer was het te duidelijk waar men de mosterd vandaan haalde, met name bij Gossip. Maar men kan natuurlijk veel slechtere voorbeelden kiezen. Andere nummers gingen dan weer stuurloos de mist in en had ik liever een halfdronken punker gehoord bij de gruizige gitaren van Pascal Poissonier en Pieter Verbiest dan, de als een volleerde R&B zangeres de toonladders op -en aflopende Verminnen. Het is en blijft een goeie zangeres (over dat broekpak zullen we maar niet uitwijden) maar misschien zou ze eens naar Lisa Kekoula (The Bellrays), die perfect haar soul met harde gitaren weet te combineren, moeten luisteren.
De 4AD wordt blijkbaar een populaire plek om een try-out te doen. Dit keer was het muzikale duizendpoot Mauro die Diksmuide op de kaart vond om de nummers van de komende plaat ‘Classics’ eens bij een levend publiek te testen. Mauro wordt alom gewaardeerd, zelfs net iets teveel door de aanwezige vrouwelijke fans die zowaar, toen hij gewoon eens kuchte, hun bewonderende kreetjes niet konden onderdrukken. Na tal van muzikale experimenten wou hij zich dit keer profileren als een singer-songwriter. Zichzelf bijzonder spaarzaam begeleidend op gitaar bracht hij tekstueel niet onaardige liedjes maar van een man als hij verwacht je toch net ietsje meer.
Het is natuurlijk zijn volste recht om te kiezen voor de naakte songs, toch had ik hem graag wat meer op zijn gitaar bezig gehoord. Nu zat zelfs een aanzet tot een solo er niet in. En toen hij Hall & Oates als zijn voornaamste inspiratiebron naar voren schoof kon ik een lichte walging niet onderdrukken. De aalgladde muziek van dit duo acht ik mee verantwoordelijk voor zowat alles wat misliep in de populaire muziek. Toch was lang niet alles slecht en mocht er al eens gelachen worden, zoals met de Benny Zen (Peter Houben)- cover "...and I can scratch my balls".
Na de te cleane vertoning van Mauro stormden drie ongewassen, ongeschoren en vol getatoeëerde kerels het podium op. Na een 12 uur durende autorit en pas om 20u gearriveerd bleek het enthousiasme van dit drietal uit Columbus, Ohio geenszins getemperd.
Ooit waren de mannen van Two Cow Garage beste maatjes met Brent Best, die hun platen producete maar ook en vooral zanger was van Slobberbone, een groep die ooit de americana een nieuw gezicht wou geven via een punkinjectie en zo toch minstens twee steengoede platen op de wereld losliet (check vooral ‘Crow pot pie’ uit '96). Intussen is Slobberbone reeds lang een roemloze dood gestorven en heeft Two Cow Garage het rechte pad van de cowpunk verlaten en net als The Gaslight Anthem en co. gekozen voor noeste werkmansrock met Bruce Springsteen als lichtend voorbeeld.
Een te betreuren koerswijziging maar live viel het gelukkig nog mee en klonk de sound niet zo overspannen en dicht geplamuurd als op hun laatste plaat ‘Sweet saint me’. Zijn schorre stem compleet aan flarden schreeuwend, ploegde gitarist Micah Schnabel zich door een set waar de eerlijkheid en het spelplezier van af dropen. Regelmatig botste Schnabel, het gezicht verborgen onder een veel te grote bril, en zijn maatje Shane Sweeney (bas) tegen elkaar op als een stel dartele honden. Veel vernieuwing of subtiliteit moest je hier niet zoeken, toch werkte dit soort ongecompliceerde ruige rock erg aanstekelijk en hadden ze ons nog liggen tijdens het bisnummer door niet Bruce Springsteen te coveren maar een vlammende versie van Neil Young's "Ohio" uit de mouw te schudden.
Organisatie: 4AD Diksmuide
Nederlands 
Français 
