Net zoals op hun debuutplaat ‘Bliss Release’ verzuimde het Australische indiepop viertal Cloud Control het om nu al een afgelijnde muzikale weg in te slaan in de verrassend volgelopen Rotonde. Een kwestie van (nog) niet willen of niet kunnen, dat laten we hier in het midden, de overdaad aan variatie in de nummers kwam de opbouw en diepgang van de set alleszins niet echt ten goede.
Met veel enthousiasme trapte de band af met “Meditation Song #2”, té veel enthousiasme zo bleek, want de mooie folky samenzang tussen frontman Alister Wright en toetseniste Heidi Lenffer die het nummer op de plaat siert werd helaas al vlug gesmoord in een dikke geluidsbrij. Zelfde verhaal bij “Ghost Story”, een nummer met een stevige knipoog naar Fleet Foxes dat best aardig en ingetogen begon, maar al vlug ontaardde in schreeuwerige irrelevantie. Het opgewekte, van een aanstekelijk Afrikaans deuntje voorziene “This Is What I Said” leek op haar beurt dan weer gestolen uit het repetitiekot van Vampire Weekend, terwijl de cover “There She Goes” van The La’s best sprankelde maar ons tegelijk de zoveelste stijlbreuk in de maag spitte dat we er bijna een indigestie van kregen.
Uiteindelijk rechtvaardigde “There’s Nothing In The Water We Can’t Fight” wél waarom Cloud Control onlangs de Australian Music Prize mee mocht naar huis nemen. Een knappe song met een hemels refreintje dat wat ons betreft zeker meer mag gedraaid worden op de radio.
Conclusie: Uiteraard verdient een debuterende groep het nodige vertrouwen en geduld om een eigen sound te ontwikkelen. Wie luistert er vandaag nog dagelijks naar pakweg ‘Pablo Honey’ van Radiohead? Toch bleven we met een gevoel achter dat Cloud Control net iets te vaak haar best deed om de hipste genres van tegenwoordig (folk, psychedelica, Afropop) aan elkaar te rijgen. Tippen aan hun land- en generatiegenoten Tame Impala kan dit gezelschap nog lang niet. ‘Rustige vastheid’ en ‘less is more’ zijn de levenslessen die we aan deze groep willen meegeven in hun verdere zoektocht naar muzikale roem.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het moet een voorteken geweest zijn: de gloeiend witte volle maan, omringd door gitzwarte, dreigende onweerswolken bij het binnenrijden van onze hoofdstad, vorige zaterdag rond de klok van acht. We waren op weg naar Magasin 4, waar cultband Tuxedomoon op deze broeierige nazomeravond geprogrammeerd stond. Op de radio werd het zoveelste warmteonweer aangekondigd …
Wat buiten (gelukkig) uitbleef, werd binnen ruimschoots gecompenseerd door Phil Maggi, het soloproject van de zanger van de Luikse hypnotische noise-rockband Ultraphallus. Hij startte zijn set heel toepasselijk met een collage van onweergeluiden. Wat volgde was een klein uur genieten van soundscapes, die het volledige spectrum tussen dromerige, atmosferische ambient met klassieke samples en heavy noise drones, doorspekt van donkere psychedelische klanken, omvatten. Een gesmaakt begin van de avond.
Tuxedomoon laat zich qua muziekstijl even moeilijk beschrijven als een schilderij van Rothko aan een stel blinden. Vul een blender met Miles Davis, Bauhaus, Chet Baker, Frank Zappa, Velvet Underground en Captain Beefheart, mix en de ontstane smoothie zit zowat het dichts bij wat deze cultband ten gehore brengt. Ze zijn en waren altijd al een buitenbeentje, ook ten tijde van de post-punk eind jaren zeventig. Zowel op hun klassieke albums ‘Half-Mute’ en ‘Desire’ uit de obscure beginjaren tachtig (no wave periode) als op hun recentere werk ‘Cabin in the sky’, ‘Bardo Hotel soundtrack’ en ‘Vapour Trails’ kleuren de heren er lustig op los, buiten de lijntjes weliswaar. Het gebruik van klassieke instrumenten als de trompet, de viool, de piano en de saxofoon is een vaste waarde doorheen hun uitgebreid oeuvre. Hokjesdenken is een woord dat niet voorkomt in het Tuxedomoon-woordenboek, zo ook zaterdag ll. Getuige ook het bonte allegaartje, leeftijd tussen de twintig en de vijftig (opgedirkte koppels, langharig werkschuw tuig, punks, no wavers, etc.) dat Magasin 4 vulde.
Rond tienen kwamen de culthelden Blaine L. Reininger, Steven Brown, Peter Principle en Luc Van Lieshout onder luid applaus het podium opgewandeld in hun ‘hometown’ Brussel. Hun geliefde stad, waar ze in de vroege jaren tachtig neerstreken, ervan overtuigd zijnde dat hun sound toen meer paste in de Europese electronische scene. Geen drummer (‘drumcomputer says yes’) en geen video-artist (Bruce Geduldig) vanavond. Enkel een sober ‘red velvet curtain’ op de achtergrond (denk aan het gordijn in ‘The Red Room’ uit de cultserie Twin Peaks van David Lynch) onder het motto ‘let the music do the talking’. Blaine L. Reininger zette zijn viool tegen zijn kin en speelde de pannen van het dak, zoals alleen hij dit kan. Koude rillingen over de rug bij de intro van dit concert in het nochtans oververhitte M4.
Wat volgde was een groot uur magische wisselwerking tussen de multi-instrumentalisten Reininger en Brown. Beiden namen afwisselend de zang voor hun rekening terwijl ze bij bijna elke song een ander instrument bespeelden. Blaine L. Reininger schakelde virtuoos over van leadgitaar naar viool, en vice versa. Terwijl Steven Brown op sopraan- en altsaxofoon zijn rietjes naar hartenlust liet trillen, nam hij in andere songs ook plaats achter de toetsen van de keyboards/piano. Rots in de branding was Peter Principle, die aan de snaren van zijn Epiphone Gibson SG-bass lurkte alsof het eerste klas Cubaanse Cohiba-sigaren waren. Luc Van Lieshout blies bijna de longen uit zijn trompet terwijl zijn vingers over de ventielen ratelden zoals de uiteindes van een nest ratelslangen die in levensgevaar verkeren. Kortom één voor één klassemusici die hun beroep ter harte nemen.
Wat niet gezegd kon worden van de sound ‘engineer’ van dienst, die er in bijna elk nummer in slaagde om wel iets verkeerd te doen met de knoppen op zijn PA. Blaine L. Reininger kreeg het er bijna Spaans benauwd van (hoewel hij tegenwoordig in Athene woont) en moest voortdurend de malloot bijsturen, wat in deze hitte geen gemakkelijke taak bleek. Laat het woordje engineer in dit geval gerust maar vallen en denk eerder aan een prutser van het derde knoopsgat. Man, wat een amateurisme was dat zeg. Reininger en co lieten het gelukkig niet aan hun hart komen en bleven er ondanks de hoge temperaturen in ‘Sauna Magasin 4’ stoïcijns kalm onder. De heren zijn dan al van leeftijd maar in deze hel (het zweet liep ons letterlijk over de rug en van ons gezicht) zo professioneel blijven was pure klasse.
Reininger moest dan toch na enkele nummers zijn ‘tuxedo’ afdoen wegens te warm en naar het einde van de set toe was een Spaanse waaier een meer dan welkom hulpmiddel voor de krasse knar en werden op het podium de halve literflesjes water gretig geconsumeerd. Hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld hét bisnummer “What use?”! Een song die gerust kan doorgaan voor de hierboven vermelde smoothie met alles erop en eraan.
Wat een verademing was dit concert (ondanks de hitte). Tussen de alom vertegenwoordigde overgeproducete, overgepromote shitbands is en blijft Tuxedomoon de neet in de pels van de muziekindustrie. Een robuuste, schitterende en onontgonnen edelsteen met vele lagen. Een band die je meermaals op het verkeerde been zet, waardoor je geboeid, van de eerste tot de laatste noot, gehypnotiseerd blijft luisteren. Pure magie!
Organisatie: Magasin 4 (Brussel)
Radar Festival 2011 – Grand Mix
Een van de opkomende talenten is Kurt Vile , een 31-jarige singer-songwriter uit Philadelphia, die nog deel heeft uitgemaakt van War On Drugs. Hij heeft met ‘Smoke ring for my halo’ zich in de belangstelling gewerkt. Hij brengt helden als Dylan en Springsteen naast Bruce Cockburn en Steve Wynn. Onderhuids horen we The Feelies, Dream syndicate, Gutterball en Neil Young & The Crazy Horse als hij met z’n Violators eens lekker door ramde. Ook ‘80s wave sijpelde wel eens door. Hij speelde een uitermate boeiende set, snedig, fel, strak met pedaaleffects, soms aangevuld met sax of hij klonk ingehouden, dromerig, innemend en sober door het akoestische gitaarspel. “Runner ups” “On tour” en “Ghost town” deden ons gitaarhartje smelten … Of anders op het broeierige “Society is my friend” en het uitgelaten “Freak train”, die een streepje horrorblues toegemeten kreeg. Hij houdt van z’n publiek en bedankt hen voor de warme respons… Hij kreeg al schouderklopjes van Dinosaur Jr en Sonic Youth, en verdient een duwtje in de rug …
Het Britse collectief The Leisure Society heeft twee platen uit en past in het plaatje van de ‘new British scene’ van fleurige neofolkypop. Nick Hemming en Christian Hardy zijn de creatieve spil. Songs die een prikkelend lentegevoel creëren en toch herfstig kunnen zijn door de melancholisch, dromerige inhoud. De groep past in het plaatje van The Decemberists, Noah & The Whale, Mumford & Sons, de indieBritfolk van Midlake en durft de brug te slaan naar de fijne samenzang van Fleet Foxes en Grizzly Bear. Ze kwamen in de picture door Guy Garvey van Elbow.
Een arsenaal van instrumenten als toetsen, cello viool, blazers, accordeon, mandoline en flutes zorgen voor kriebelingen en geven elan op de songs van ‘Sleeper’ en ‘Into the murky water’, de titelsong, “This phantom life”, “You could keep me talkin” en “We were wasted”. Leuk en ontspannend door de catchy melodieën. Wat een klankkleur van deze amicale band !
Een zwierige tune kregen we van het Amerikaanse Man Man, de afsluiter van het festivalletje . Ze hebben al vier cd’s uit, maar hebben hier nog geen voet aan de grond . De gekke bende brengt invloeden samen van de psychedelica van Moon Duo en zZz, de retro van Monster Magnet en de hoempapa van Kaizers Orchestra. Ophitsende en opzwepende melodieën van synths, piano, xylofoon en drums gaven een uitzinnig concert tot gevolg. Een feestelijke afsluiter van een erg boeiende affiche …
Ohja, het Franse Botibol opende de avond. Het duo bracht met akoestische gitaar, percussie en drumbeats dromerige songs die soms iets krachtiger klonken. We hoorden maar een paar nummers en die waren zeker niet slecht …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Radar Festival 2011: Kurt Vile & The Violators , Leisure Society, Man Man
Radar Festival 2011 – Grand Mix
Een van de opkomende talenten is Kurt Vile , een 31-jarige singer-songwriter uit Philadelphia, die nog deel heeft uitgemaakt van War On Drugs. Hij heeft met ‘Smoke ring for my halo’ zich in de belangstelling gewerkt. Hij brengt helden als Dylan en Springsteen naast Bruce Cockburn en Steve Wynn. Onderhuids horen we The Feelies, Dream syndicate, Gutterball en Neil Young & The Crazy Horse als hij met z’n Violators eens lekker door ramde. Ook ‘80s wave sijpelde wel eens door. Hij speelde een uitermate boeiende set, snedig, fel, strak met pedaaleffects, soms aangevuld met sax of hij klonk ingehouden, dromerig, innemend en sober door het akoestische gitaarspel. “Runner ups” “On tour” en “Ghost town” deden ons gitaarhartje smelten … Of anders op het broeierige “Society is my friend” en het uitgelaten “Freak train”, die een streepje horrorblues toegemeten kreeg. Hij houdt van z’n publiek en bedankt hen voor de warme respons… Hij kreeg al schouderklopjes van Dinosaur Jr en Sonic Youth, en verdient een duwtje in de rug …
Het Britse collectief The Leisure Society heeft twee platen uit en past in het plaatje van de ‘new British scene’ van fleurige neofolkypop. Nick Hemming en Christian Hardy zijn de creatieve spil. Songs die een prikkelend lentegevoel creëren en toch herfstig kunnen zijn door de melancholisch, dromerige inhoud. De groep past in het plaatje van The Decemberists, Noah & The Whale, Mumford & Sons, de indieBritfolk van Midlake en durft de brug te slaan naar de fijne samenzang van Fleet Foxes en Grizzly Bear. Ze kwamen in de picture door Guy Garvey van Elbow.
Een arsenaal van instrumenten als toetsen, cello viool, blazers, accordeon, mandoline en flutes zorgen voor kriebelingen en geven elan op de songs van ‘Sleeper’ en ‘Into the murky water’, de titelsong, “This phantom life”, “You could keep me talkin” en “We were wasted”. Leuk en ontspannend door de catchy melodieën. Wat een klankkleur van deze amicale band !
Een zwierige tune kregen we van het Amerikaanse Man Man, de afsluiter van het festivalletje . Ze hebben al vier cd’s uit, maar hebben hier nog geen voet aan de grond . De gekke bende brengt invloeden samen van de psychedelica van Moon Duo en zZz, de retro van Monster Magnet en de hoempapa van Kaizers Orchestra. Ophitsende en opzwepende melodieën van synths, piano, xylofoon en drums gaven een uitzinnig concert tot gevolg. Een feestelijke afsluiter van een erg boeiende affiche …
Ohja, het Franse Botibol opende de avond. Het duo bracht met akoestische gitaar, percussie en drumbeats dromerige songs die soms iets krachtiger klonken. We hoorden maar een paar nummers en die waren zeker niet slecht …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Het Franse Gotan Project slaagt er nog steeds om tango en elektronica op een stijlvolle manier én met gevoel voor klasse boeiend te houden. Het warme onthaal en de respons op hun sfeervolle, zwoele, innemende, aanstekelijke , groovy authentieke Argentijnse en Zuiderse sound doet deugd. Een kleine twee uur lang trotseerden zij en het publiek een kille zomeravond in het pittoreske Rivierenhof.
Het trio, dat een heuse ondersteuning heeft van een pianist, violiste/trompettiste, bandoneonist en vocaliste; wordt aangevuld met mannelijke en vrouwelijke stemmen, voicesampling en projecties, die de songs kleur en elan geven. Een gepaste outfit ontbrak niet binnen het Gotan decor …
Het recente ‘Tango 3.0’ plaatsten ze in de spotlights. De klassiekers van vroeger werk, ‘La revancha del tango’ en ‘Lunatico’ zaten mooi verdeeld in de set. Filmisch beeldrijke muziek, die loungy en lekker dansbaar kan klinken.
Een uiterst genietbare avond van wegdromende, kabbelende en heupwiegende sounds en die ergens hangt tussen jaren ’30, traditionals en moderne elektronica, met een flirt dub, disco en dance. Langzaam kwamen we in de ‘GP mood’ door “Cuesto abajo”, “Epoca” en “Tango square”, die een licht melancholische, dromerige inhoud hadden. Ook de zang injecteerde deze emotie. Specialer klonk “Rayela” van de nieuwe cd, indringend, grauw en voorzien van een lichte groove. Forsere beats sierden de song … Uitnodigend voor een danspas … op songs als “Une musica brutal hombre à hombre”, “Toda mi vida”, die met een rappende collectief (Koxmoz) op de projecties van “Mi confesion” een hoogtepunt bereikte.
Het was de aanzet om de elektronicabeats wat meer door te laten klinken, zonder echt de traditionele Argentijnse tango te verliezen . Een broeierige songkeuze volgde, “Diferente”, “La gloria”, “El mensajero” en een uitgesponnen “Panamericana”. Volledig werden we ingebed in de sound en discokitsch, scratches en resonantie schuwden de twee DJ’s niet.
De bis werd meer divers en dansbaar; dubdance haalden ze aan op “Mil millones/Queremos paz”, “Santa maria” en het gekende “Peligro”.
Een tweede keer kwamen ze nog en het gevoelige “Immigrante” kon het smaakvolle optreden overtuigend besluiten. Gevoel voor ritmiek blijft centraal in de tangopop opzet van het gezelschap … Benieuwd welk richting het nu zal uitgaan …
Ook de support El Junta Cadaveras bood de nodige swing en dynamiek en zorgde dat we op dezelfde golflengte en in de juiste stemming geraakten. De avondlijke temperatuur steeg bij deze ‘positivos’ …
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg)
Sebadoh of hoe gaat de Belgische muziekscène om met wat op donderdag in Pukkelpop gebeurde" … Zucht …
Iedere (alternatieve) muziekliefhebber zal wel voor de rest van zijn leven weten waar hij/zij was op donderdag 18 augustus 2011 om 18:15. Ofwel probeerde men het vege lijf te redden tijdens een dantesk onweer in Kiewit, ofwel vroeg men zich de uren erna af wat er van zijn vrienden op Pukkelpop geworden was. Het verwerken van deze gebeurtenissen zal nog lange tijd vergen. Dit weekend waren we getuige van hoe een aantal groepen hiermee omgaan.
Vrijdag, op Brussels Summer Festival (BSF), zagen we eerst een aangeslagen The Bony King of Nowhere (TBKON). Zij moesten op donderdagavond spelen op Pukkelpop en Bram Vanparys (lead zanger) was duidelijk nog heel erg onder de indruk. Waar hij anders al geen spraakwaterval is, hield hij het bij een korte boodschap na het eerste nummer en werkte dan het mooie concert verder af.
De afsluiter vrijdag op BSF was K's Choice. Bij de start van het optreden kwamen Sarah en Gert Bettens alleen op het podium en lazen een tekst voor waarin de band en de organisatoren hun medeleven uitten met wat er op Pukkelpop gebeurd was. Er werd een indrukwekkende minuut stilte gehouden, waarna er een mooie, akoestische versie van "16" volgde. De rest van het concert was met de ganse groep en het publiek ging uit de bol.
Zaterdag speelde Sebadoh op DOK Gent (DOKstrand). De groep was voorzien om zaterdag op Pukkelpop te spelen, maar wou na de afgelasting van het festival toch iets doen voor de Belgische fans en hen een mogelijkheid geven om het gebeurde te verwerken. Het optreden was gratis (ook de groep speelde omzeggens gratis) op Dok Gent, een schitterende strandlocatie in de oude haven. Het weer was schitterend en er was geen wolkje aan de hemel. In het publiek hoorde je van verschillende mensen verhalen die erbij waren afgelopen donderdag en over hekkens hadden moeten kruipen, weg springen voor vallende videoschermen en daarna uren zoeken naar hun vrienden.
Het was een deel van het verwerkingsproces voor velen om gelijkgestemden te zien. Ook voor de band was het duidelijk speciaal want een aantal keer werd de speciale relatie met Pukkelpop aangehaald ("it's the only festival that understands our music") en werd het publiek bedankt om aanwezig te zijn. Uiteindelijk speelden ze bijna twee uur ("that's all the songs we know:). Dat gitarist en bassist om de paar nummers van instrument wisselden, kwam het ritme van het concert absoluut niet ten goede, maar het publiek maalde hier niet om, het had een goede namiddag gehad en er was een stap gezet in de verwerking van de vreselijke zaken die gebeurd waren.
Organisatie: Democrazy – DOK, Gent
Karl was a distinguished percussion player at the Dusseldorf College of Music when he was called up by Ralf Hutter and Florian Schneider to play live with Kraftwerk during their 1975 US Tour. And he ended up staying with the famous pionneer group until 1993.
During his time with Kraftwerk, Karl played on all Kw albums from Radioactivity to The Mix. He also composed Kraftwerk's most famous songs (The Model, Computer World, Technopop, Tour De France, etc...).
After quitting the Dusseldorf based band, Karl Bartos launched himself a new career and releasing several albums with Electric Musik or Electronic (with Bernard Summer from New Order).
His LIVE CINEMA show is an exhilirating hommage to cinema, the power of image and it's combination with sounds. All majors tracks he wrote are reviewed and redone in such a fashion that it feels like they were written yesterday.
A new album is planned in 2012.
Karl Bartos will play at the Sinners Day in Hasselt 30th october 2011.
Neem gerust een kijkje naar de pics onder Brussels Summer Festival
Thx to JM Lederman http://www.kollector.com
Net twee jaar terug was Sinead O’Connor te gast in het OLT Rivierenhof, Deurne, met een spaarzame begeleiding van een gitarist en een multi-instrumentalist, die de songs elan gaven door piano, toetsen, accordeon en soundscapes. De locatie vormt nog steeds de ideale plek om haar oeuvre optimaal tot z’n recht te laten komen … alleen dame O’Connor is er ouder op geworden, én haar stem durft al onvast te klinken, in die zin een lichthese stem, een valse noot en een gekuch, dat haar hemelse, indringende, emotievolle zang doorprikt. Ook was ze soms niet meer mee in de tekst of was ze woorden, zinnen vergeten. Als mens is ze duidelijk geëvolueerd, meer relativerend, berustend, goedgemutst, goedlachs, nonchalance en laconieke invallen. Nee, er is geen sprake meer van grilligheid of perfectionisme zoals in een vorig decennia. In witbroekpak, halflange zwarte haren, een bril en zelfs met lipstick kwam ze het podium op , met haar begeleiding. We waren al verbaasd op deze verschijning, maar ze is ook nog fors bijgekomen, dat al of niet te maken heeft met de problemen met één van haar jongste kinderen en haar wisselvallige stemming. Dit is Sinead O’Connor muzikaal en als mens.
Ze grossierde in haar rijkelijke oeuvre van haar succesvolle platen ‘I do not want what I haven’t got’, ‘Universal Mother’, ‘Faith & Courage’ en ze kon niet omheen haar beste plaat ooit gemaakt (zegt ze) ‘Theology’. Het debuut ‘The lion & the Cobra’, met o.m. “Troy” werd terzijde gelaten. En we konden een glimp horen van het langverwachte nieuwe werk, waar ze al enkele jaren rustigaan mee bezig is. Ze bedankte telkens haar publiek voor het warme onthaal en lachte de schoonheidsfoutjes weg …
Was het nu een goed optreden? Dit is O’Connor niet meer op het scherpst van de snede … een deel oud getrouwen zullen afhaken van ‘overbodig geworden’ en ze zal er alvast geen nieuwe fans mee bijwinnen; de nieuwe songs zijn doorsnee en raken en beklijven minder.
En Sinead en haar stem zijn onmiskenbaar aan elkaar verbonden, wat momenteel geen cohesie meer vormt … Toch slaagt ze nog erin voldoende te ontroeren door de sobere omlijsting, “Something beautiful”, “The healing room” en “The emperor’s new clothes” zetten de wisselvallige set met akoestische en elektrische gitaren in. Een krop in de keel bezorgde ze ons op “I am stretched on your grave”, acapella en een eerbetoon aan Amy Winehouse; bloedstollend mooi; het was muisstil, ondanks dat haar stem haar parten speelde. Ze kon de song niet beëindigen omdat de emotie te hoog was. Eigenaardig genoeg was ze op haar best op het directe “Whomso ever dwells” en het gevoelig pakkende “Never get old”. Het nieuwe werk van o.m “The real VIP” was breder door soundscapes en vocaal grauw, rokerig en doorleefd, tja … op zijn Marianne Faithfulls bijna. De Ierse kilte voelde je op “Very far from home”, de accordeon drong door op “Petit poulet” en een boombalswing volgde op “Red football”.
Voldoende variatie was dus te horen tijdens de bijna twee uur durende set . de intieme “3 Babies” en “Nothing compares to U”, in een ietwat gewijzigde muzikale versie (piano –akoestisch gitaargetokkel), gaven kippenvel …
Introspectie en emotionaliteit zijn nog steeds op hun plaats bij de artieste … het opbouwende “Thankyou for hearing me” uit ‘Universal Mother’ werd mooi uitgesponnen en besloot traditioneel de set.
Het warme hart van de fans tekende voor een bis van drie songs met favorieten van de ‘Theology’ plaat (2007), “The glory of Jah” (uit het boek ‘Samuel’) en “33”. “The last days of our acquaintance” was vocaal sterk en liet ruimte voor ‘oohoohs en aahaahs’ van het publiek. Intieme pracht, puur en oprecht, maar die een gevoelig, maar ietwat verwarrend, wisselvallig optreden besloten.
Een onderschat Vlaamse band is Dez Mona, de band van Gregory Frateur; vandaag was hij in sober gezelschap van de contrabassist Nicolas Rombouts. Binnenkort is hij met band en orkest te zien om het nieuwe werk ‘Saga (opera) elan te geven, o.m. in de Flagey en in de Singel. ‘Saga’ bestaat uit 14 stukken. Dez Mona zweeft ergens tussen avant garde, neoklassiek, gospel, jazz en pop en zit in het wereldje van Kurt Weill, Bertold Brecht, Beth Gibbons, Gavin Friday en Anthony & The Johnsons; de beklijvende stem werd vanavond enkel door een intrigerende contrabas begeleid, donker, dreigend, grauw en indringend; een intieme en aparte sfeer creëerde het duo, doorspekt van speelsheid en relativering. Intussen werkt Dez Mona aan de muziek voor ‘Une Estonienne à Paris’, een film van Ilmar Raag, die in het voorjaar van 2012 wordt gereleased. Bezige bijen dus …
Org: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
M-idzomerfestival 2011 - Pretentieloze passage van waardig ouder wordende John Cale
Na een geslaagde eerste editie waarop we o.a. Mercury Rev zagen schitteren, bundelden de organisatoren van het M-idzomerfestival (Het Depot, 30cc en M) opnieuw de krachten voor drie dagen boordevol concerten, comedy, performance, dans, spoken word en beeldende kunst. Dat deze boeiende formule gesmaakt wordt, bewijst de massale opkomst op de uitverkochte openingsdag van editie 2011. Aangezien we letterlijk ogen en oren tekort kwamen, zullen we ons in deze bespreking beperken tot het muzikale luik. Weet echter dat ook de vele andere activiteiten, t.t.z. de brokjes die we ervan konden meepikken, ons best bevielen. Om nog maar te zwijgen van het voorrecht om ook dit jaar gratis de in het Museum lopende exposities te mogen bezichtigen. Nooit gedacht bijvoorbeeld dat de romantische kijk van de maker van de Pin Up Club ons ooit zo up zou ‘cheeren’! Maar bon, we dwalen af. Laten we ons vanaf nu maar concentreren op het muzikale menu.
Opener Anton Walgrave beet reeds om 18u de spits af, tot onze frustratie een uur dat in de ogen van onze werkgever te vroeg is om ter plekke te kunnen geraken. De gelukzakken die wel in verlof zijn (alhoewel, gelukzakken mogen we hen volgens de toogfilosofen die we de laatste weken over het klimaat bezig hoorden niet noemen), kregen een selectie te horen uit de naar verluidt uitstekende nieuwe plaat (‘As You Are’). Bij aankomst op de festivalsite hoorden we een aantal mensen luidop beweren dat het beste van deze driedaagse toen al gepasseerd was. De kans is reëel dat dit groepje Leuvenaars jeugdvrienden van Walgrave betrof, dus hun loftuitingen kunnen een ‘ietsiepietsie’ subjectief gekleurd zijn. Rep u eind augustus naar Lovendegem en vel na het Boombalfestival-optreden van Anton Walgrave uw eigen oordeel. (En geef ons daar enen als dank voor deze tip!)
Over Hannah Peel kunnen we kort zijn: een nogal fletse bedoening. Omdat u ongetwijfeld wat meer van ons verwacht, staan we toch iets langer stil bij haar optreden. Op basis van het vele goeds dat – voor alle duidelijkheid: terecht! - te lezen valt over haar debuutplaat (‘Broken Wave’), hadden we gehoopt u te mogen melden dat iedereen mocht (of zelfs moest) weten dat deze Noord-Ierse redhead een onvergetelijke indruk gemaakt had.
Helaas, dat deed ze dus niet. Wel kunnen we u mededelen dat het M-museum bulkt van de kunst maar dat we tijdens haar concert voortdurend moesten denken aan “Wat is kunst?” van Noordkaap want “die blik in haar ogen, dat is kunst!”.
Heerlijke Hannah is immers wel degelijk een streling voor het oog. Voor het oor ook trouwens, maar haar in folktronica gedrenkte lieflijke liedjes werden live iets te steriel afgehaspeld om ons koude rillingen te kunnen bezorgen. Dit laatste werd dan nog extra bemoeilijkt omdat we de ganse tijd zowaar van zonlicht mochten genieten. (Inderdaad, u leest het goed: de zon scheen!)
In theorie lijkt niemand ons meer geknipt om op de affiche van de Feeërieën te prijken dan de sprookjesachtige Hannah Peel. Ze zal dan echter wel uit een ander vaatje moeten tappen dan hetgeen ze in de stad van ’s lands grootste brouwerij aansloeg.
Omdat we ondanks deze mindere beurt toch blijven geloven in deze jongedame, gunnen we haar een herkansing. Om het in de woorden van de enkele Leuvense proffen die we tussen het publiek ontwaarden te zeggen: kom eind augustus nog maar eens terug voor een tweede zit. Een kans die ze volgens de eeuwige optimist in ons vast en zeker met beide handen zal grijpen. Wedden dat we onze rode Bic dan wel ongebruikt kunnen laten? Aarzel dus niet om u op woensdagavond 24 augustus naar het Warandepark te begeven. (En vergeet ons daar niet te trakteren als dank voor deze tip!)
De 69 jaar geleden geboren John Cale verwierf aan de zijde van Lou Reed een mythische status als spil van The Velvet Underground. Zijn ervaringen in artistieke milieus (zoals de legendarische Factory van Andy Warhol) zorgden ervoor dat Cale zich in het M-museum als een vis in het water voelde, iets wat hij trouwens duidelijk liet merken door niet enkel vroeger dan voorzien maar zowaar ook in korte broek op het podium te kruipen. Alsof hij in vakantieplunje een privé-setje wilde spelen voor zijn vrienden.
En vrienden had hij in Leuven te over want het was duidelijk dat de absolute meerderheid voor good old John gekomen was. Opener “Frozen Warnings” werd opgevolgd door “Chinese Envoy”, “Darling, I need you” en een gezapige versie van “Amsterdam”. Een zeer eigenzinnige cover van het door Elvis Presley onsterfelijk gemaakte “Heartbreak Hotel” zette meteen een punt achter het eerste gedeelte van het concert, een deel waarin Cale wat van zijn experimentele kant liet zien door het gebruik van allerlei elektronica.
Nadien omgorde de frontman zijn akoestische gitaar. Terwijl hij samen met drummer Michael Jerome en de begenadigde gitarist Dustin Boyer in “Set me free”, “Things” en “Sold Motel” nog een beetje met de handrem op tewerk ging, stak men vanaf “Cable Hogue” een stevig tandje bij. Zelfs vocaal durfde hij zich in dat laatste nummer even volledig laten gaan, dit terwijl de man zich meestal beperkt tot zijn karakteristieke nasale zang. Niet dat we plots één of andere Tom Jones hoorden (de echte stond op datzelfde moment trouwens een 15-tal kilometer verder van jetje te geven op Suikerrock, een afstand die zelfs voor die klok uit Wales niet te overbruggen blijkt), maar af en toe slaagde Cale er toch in om gepassioneerd en overtuigend te klinken. Ook “Dancing undercover”, “Whaddya mean by that?” en “Catastrophic” werden geserveerd met de gedrevenheid van een jong rockgroepje. Het stemde ons dan ook droef toen het drietal na “Guts” en “Satellite Walk” the guts had om er zonder veel boe of ba een punt achter te zetten .
Gelukkig was Cale voldoende gecharmeerd door het dankbare applaus van zijn vele (oude en ondertussen ook nieuwe) vrienden om nog even terug te keren voor een met ambient-achtige gitaarklanken gelardeerde versie van “Gravel Drive”. We hoopten met dit heel sfeervolle nummer vertrokken te zijn voor een lange bisronde, maar niks was minder waar want na slechts 75 minuten - en in onze ogen dus veel te vroeg! – hield Cale het definitief voor bekeken. Maar bon, eigenlijk mogen we niet klagen want zijn laatste woorden waren “I’m glad the rain stayed away” en dat konden de 1.500 aanwezigen enkel maar beamen.
Belangrijker dan die klimatologische meevaller echter was het feit dat er volop te genieten viel van een ouderwets pretentieloos rockconcert. ’s Mans soms nogal arty farty reputatie kennende is dat allesbehalve een evidentie. We zijn dus blij dat we ingegaan zijn op de tip van de kerel die ons maanden terug informeerde dat John Cale nog eens naar België kwam. We mogen niet nalaten om die kerel uit dankbaarheid hiervoor nog enen te trakteren. Een mens moet zijn vrienden immers koesteren! En waardig ouder worden!! Good old John gaf ons donderdag alvast het goeie voorbeeld voor elk van die twee levensopdrachten. Tot spijt van die fans die gehoopt hadden op een avond vol compromisloze avant-garde.
Organisatie: M-idzomer (Het Depot, 30cc en M), Leuven
Als je de cd en live reviews van de inmiddels 24jarige soulpop diva Joss Stone hier op nahoudt, dan weet je onderhand wel dat ze bij me enorm hoog aangeschreven staat. De lieve, mooi ogende Britse dame heeft het eigenlijk wel allemaal … de soulpop, de krachtige, heldere, indringende en zelfverzekerde emotievolle stem, charisma, spontaniteit, de ‘positive way of thinking’, een nimmer verdwijnende glimlach, de dialogen met het publiek, de ontspannende, gevoelige teksten, het grappig uit de hoek komen en haar oprecht- en uitgelatenheid.
En ze heeft al heel wat op haar palmares staan met talrijke awards. Ze is toe aan haar vijfde album; ‘LP 1’ is pas verschenen, in een productie van Dave Stewart (spil van ex Eurythmics), die ze vanavond even in de ‘regen’ spotlights plaatste.
Joss Stone geeft veel … van zichzelf en … krijgt (veel) … hartverwarmend applaus. Ze geniet als haar publiek geniet … Het doet haar en de veelkoppige, mooi uitgedoste band met backing vocalistes enorm veel deugd. Joss Stone is en blijft, ondanks haar grote status op jonge leeftijd, ‘back on earth’. Wat een personaliteit en wat een stem; een klasse apart, buiten categorie. Ik gooi met witte rozen zoals zij doet op haar concert, een concert waarvan we bijna niks voelden van de gietende regen in het Rivierenhof.
Ze palmde mijn soulmate en mezelf moeiteloos in. Twee uur toegankelijke, sfeervolle, broeierige soulpop, met uitstapjes naar funk, gospel en hiphop, fris, freakend en gevoelig … Een Motown sound anno 2011 met in het achterhoofd de pas overleden Amy Winehouse en ons eigen Selah Sue, die we hier tocfh wel misten deze avond!
Kijk het concert was ‘super duper’ great … We hoorden een afwisselende set met enkele tops van haar vroeger werk, die soms in een aanstekelijke, creatieve jam werden ondergedompeld o.m. “Super duper”, “Baby baby baby”, “Put your hands up”, “Fell in love with a boy”, “Tell me about it” en in de bis “Don’t cha wanna ride” met “Turn the lights down”; het recente materiaal klonk directer en liet wat meer pop doorsijpelen als “Somehow”, de eerste nieuwe single, “Last one to know”, “Boat yard”, “Don’ start lying to me” en “Drive all night” … fijne sfeervolle popsongs met een gevoeligheidsfactor, die in het rood kwam op het pakkende “Take good care” … een akoestische gitaar en haar emotievolle stem, om kippenvel van te krijgen! Dit moment was even slikken hoor en net als de regen ophield, kwamen de tranen in de ogen …Brrr … ‘She had me’ (was ook opener van haar set); ze had het publiek naar haar hand gezet en bracht ons in een wereld van romantiek en verleidelijkheid door haar charisma van een ‘love & peace’ attitude.
Een heerlijk, aangenaam geluid, hoe instrumentatie en zang bij elkaar pasten … En de witte rozen? Spijtig genoeg konden we er geen bemachtigen, maar haar concert was opnieuw in het geheugen gegrift …. ‘Every body walks hand in hand’ … “Free us (me)” (ook te horen) terecht!
We werden opgewarmd door Jim Cole, die ook al kon beschikken over een uitgebreide band …”They want to party with us” ... Ze deden hun best met enkele opzwepende soulpopsongs, met een funky groove als de single “So lonely” en “Baby it’s true”. En ze konden rocken met een QOSA pastiche “No one knows”. Prima band, goed op elkaar ingespeeld en een Cole die z’n uiterste best deed om de buitentemperatuur te doen stijgen!
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen )
Bon Jovi Beach: strandfeestje met een sputterende hitjukebox
Bon Jovi supports by Billy The Kill & Arid
Zo’n 30.000 fans (velen al Bon Jovi fan van het eerste uur) vonden op weliswaar een kille maar vooral mooie en droge zomeravond de weg naar het strand van Zeebrugge voor het exclusieve concert van Bon Jovi voor de Benelux en Frankrijk. De organisatoren hadden al een ganse week gewerkt aan de opstelling van het reusachtige podium waarbij tegen eventuele stormschade men ook een dam van zo’n 400 meter moest aanleggen. Het strand waar vroeger de befaamde Beach Festivals plaatsvonden, werd voor die ene avond omgedoopt tot Bon Jovi Beach.
Bon Jovi verkocht wereldwijd al meer dan 120 miljoen albums en is ook vandaag nog steeds een grote band. Volgens Billboard magazine was hun ‘The Circle’ tour van vorig jaar dé tour die wereldwijd het meest opbracht. Financieel is de band dus zeker nog niet op zijn retour, muzikaal zeer zeker wel. Hun doortocht in ons land gebeurde dan ook zonder echt veel glans en met een te hoge voorspelbaarheidsgraad.
De band zat nog in hun privé-vliegtuig toen de eerste band al het publiek mocht opwarmen. De luisteraars van radiozender MNM kozen voor Billy The Kill, een jonge band uit het Waasland. Deze powerrock band stond al eerder in het voorprogramma van o.a. Channel Zero en mocht dus nu voor een commerciëler publiek spelen. Aardig waren hun nieuwe single “Go On” en een sterke coverversie van “Shine” ‘original by Collective Soul’.
Ruim voor op schema (zo rond 18:30) mocht dan ook nog Arid het hardrockminnende publiek toespelen. Het is niet de eerste keer dat Jasper Steverlinck en de zijnen mochten openen voor Bon Jovi. Vele toeschouwers hadden dan ook zoiets van….weeral Arid, waarom niet eens een stevige (hard)rockband?!. Een vrij ondankbare job want veel meer dan een beleefdheidsapplaus konden ze van het ongeïnteresseerde publiek niet krijgen.
Stipt op tijd begon rond 20 uur de Amerikaanse rockmachine Bon Jovi aan hun show. Wat onverwacht werd er geopend met “Happy Now” uit hun recentste album (2009) ‘The Circle’. Niet meteen een song om meteen het publiek bij de keel te grijpen. Het daaropvolgende “You Give Love A Bad Name” deed dit echter wel. Een song van in de tijd toen Lady Gaga gewoon nog Madonna was, grapte Jon. “Blood On Blood” & “We Weren’t Born To Follow” bouwden de energie verder op maar nadien sputterde de jukebox wat. Grote hits werden afgewisseld met niemendalletjes wat meer dan eens de vaart uit de set haalde. Het vaste viertal Jon Bon Jovi, Richie Sambora, David Bryan & Tico Torres werden live bijgestaan door bassist Hugh McDonald (al sinds 1994 bij de band) en een extra gitarist: Bobbie Bandiera.
Die extra gitarist bleek geen overbodige luxe want soms klonk de gitaarsound iets te dun ook al gaf mister Sambora opnieuw het beste van zichzelf. Eerder begin mei moest Richie Sambora omwille van gezondheidsredenen al eens de tour verlaten. Dat Sambora eigenlijk onmisbaar is voor deze band bewees hij tijdens “I’ll Be There For You” en even later in de finale met een verbluffende versie van “Wanted Dead Or Alive”.
Verder gebeurde er op het podium veel te weinig. De band die ook wel faam verwierf omwille van zijn gigantische stadionrockshows vol spektakel blijkt anno 2011 vooral een band die het moet hebben van zijn songs. De kolossale videoconstructie met zijn 500 videoschermen bleek het enige showelement te zijn. Bovendien konden we pas laat op de avond van de mooie videomuur genieten omwille van het lange daglicht tijdens de show. Verder had de band ook weer van die belachelijke afdakjes geplaatst op het podium om te kunnen schuilen tegen de regen (die niet kwam).
Nee, qua showgehalte is Bon Jovi zeker niet meer wat ze ooit geweest zijn. Er werd vandaag erg statisch gespeeld waarbij men slechts een fractie van het podium durfde te gebruiken. Muzikaal konden we zeker niet klagen want hoewel de set wat op en af ging, was het geluid over het ganse strand erg goed. Jon was vrij goed bij stem, de band speelde strak en het publiek maakte er toch een echt feest van. Doch na zo’n twee uur en een mooie ‘encore’ ronde met o.a. het verrassende “Never Say Goodbye” hielden de heren uit New Jersey het voor bekeken.
Tijdens het optreden in het Koning Boudewijnstadion van 2008 vertoonde de band al wat ouderdomsverschijnselen. Anno 2011 kunnen we stellen dat het ouderdomsproces zich verder heeft ontwikkeld. De band mist duidelijk frisheid! De meest gehoorde kritieken na het optreden variëren van leuk, aardig tot teleurstellend. Doch de wat sputterende Bon Jovi hitmachine gecombineerd met een grote dosis nostalgie en een mooie bloedrode ondergaande zon maakten er toch een geslaagd strandfeestje van! Meer moet dat (soms) niet zijn …
Setlist: *Happy Now *You Give Love A Bad Name *Blood On Blood *We Weren't Born To Follow *Lost Highway *Whole Lot Of Leavin' *It's My Life *The More Things Change *Raise Your Hands *Captain Crash & The Beauty Queen From Mars *Bad Medicine (/ Hot Legs) *Bed Of Roses *I'll Be There For You *Who Says You Can't Go Home *I'll Sleep When I'm Dead *Garageland *Have A Nice Day *Keep The Faith
*Wild Is The Wind *Never Say Goodbye *Wanted Dead Or Alive *Livin' On A Prayer
Neem gerust een kijkje naar de pics (onder pics festivals - Zeebruges Beach 2011)
Organisatie: Greenhouse Talent
Het Kursaal, kwart over 8: la Minnelli komt als een echte diva het podium op. Meteen krijgt ze een eerste staande ovatie waar ze zichtbaar van geniet.
Liza gaf veel aan haar publiek en dat publiek gaf maar wat graag veel terug.
Een contrabassist, een pianist en drie blazers, allemaal zoals het hoort strak in het witte pak, vergezelden Minnelli als een doorwinterde band op een cruiseschip.
Met de opener, “Alexanders Ragtime Band”, hadden ze het publiek meteen op hun hand. Hier en daar een eerste knipoog naar “New York, New York” en Liza die zich aan een danspasje waagt, meer moest dat niet zijn om het publiek uit de bol te laten gaan.
“Our love is here to stay” klonk als een belofte, net als de inleiding ervan: “Tonight, you, me, the guys and nobody else exists”. Het was maar één van de vele bindteksten die afgezien van veel vleierij ook een welgekomen rustpauze waren voor onze diva. De zwierigheid en de kracht is er op haar 65ste wat vanaf, maar de innemende présence is er nog steeds. Het tempo van “Say Liza” lag dan ook iets lager, maar de schreeuw “Liza Minnelli eveybody!” was nog steeds even overtuigend. Naar het einde toe versnelde ze even als toemaatje, al moest ze daarna uitpuffen met – naar eigen zeggen – roze gatorade.
Liza nam ook de tijd om ons wat meer over het ontstaan van enkele nummers te vertellen. Zo kregen we “My own best friend” uit de musical ‘Chicago’ en het van Charles Aznavour ontleende “What makes a man”. Dat laatste nummer gaat over een tijd waarin een man niet zomaar uiting kon geven aan zijn seksuele geaardheid zonder risico op lijf en leden. Bevreemdend hoe de actualiteit een extra - onbedoelde – weemoedige bijklank aan dit nummer gaf. Die weemoed werd ook nog versterkt door de prachtige solo van de sopraansax.
“Maybe this time” vormde een rustpunt voor het nummer waar er velen speciaal naar Oostende waren gekomen: “Cabaret”. Dat leverde fraaie taferelen op met een dansende Liza en een publiek dat haar pret niet op kon: “life is but a cabaret, old chum!”
Na dit hoogtepunt was het tijd voor een aantal nummers van haar laatste plaat. “Confession”, “You fascinate me so”, “He’s a tramp” en “I must have that man” klonken heel innemend. Liza Minnelli voelt zich duidelijk comfortabeler bij deze nummers die lager, ingetogener en rijper zijn. De nummers van ‘Confession’ passen beter bij haar stem zoals die nu is.
Bij “No moon at all” was er een glansrol weggelegd voor Billy Stritch, de pianist en zanger die Minnelli al 20 jaar bijstaat. “Time flies when you’re having fun”, zei Minnelli over de samenwerking en niemand die daaraan twijfelde.
Voor je het goed en wel besefte, leek de tijd ook vervlogen, want daar was al snel “New York, New York”. Frank Sinatra leende dit nummer ooit van Minnelli, maar dat het wel degelijk haar song is, was zeer duidelijk.
Een korte, maar intieme bisronde maakte een einde aan een nostalgische avond. Liza Minnelli pakte haar publiek in met “Everytime we say goodbye” en “I’ll be seeing you”, nam nog even een doos chocolaatjes en een bos bloemen in ontvangst en verliet met de brede glimlach van een echte diva het toneel.
Organisatie: Kursaal Oostende, Oostende
Nederlands 
Français 
