“There are only 16 rock ‘n’ roll fans in North America”, sneerde Kosmo Vinyl, tourmanager van The Clash doelend op de slechts 16 vernielde stoelen na afloop een optreden in Canada in 1979.
Met dat in het achterhoofd kan je stellen dat er op 21 september in De Vooruit te Gent geen enkele rock ‘n’ roll fan aanwezig was voor het optreden van Baxter Dury.
Ja, Dury, Dury als in ‘Ian Dury’. Dat Baxter Ian’s zoon is, kan hij moeilijk onder stoelen of banken steken. Het zijn niet enkel de teksten, het stemgeluid of de songs, nee, het is ook zo’n gezicht+kapsel, kledij en voor z’n accent die hem ontmaskeren. De kans is dan ook bijzonder groot dat wanneer je aan de aanwezigen in de zaal had gevraagd waarom ze hier waren, je unaniem te horen kreeg omdat Baxter ‘zoon van’ is. Het zal hem een worst wezen, de stoeltjes waren redelijk gevuld voor een woensdagavond.

Samen met z’n begeleidingsband bestaande uit een schuchtere bassist die een gedaanteverwisseling ondergaat eens hij zijn instrument in de handen krijgt, een af en toe geniale solo’s uit z’n mouw schuddende lead –gitarist, een fantastische drummer die alles strak houdt en een blootvoetse keyboardspeelster met een prachtige stem bracht Baxter een geweldige set.
Dat hij zich niet zo op zijn gemak voelde in de all-seater venue werd al snel duidelijk aan de bindteksten, hij had naar eigen zeggen het gevoel een examen aan de universiteit aan het af te leggen zijn.
Met grotendeels nieuw materiaal uit ‘Happy Soup’, en sommige ietwat oudere nummers (zijn vorige wapenfeit dateert al van zes jaar terug) kregen we een bijzondere zomerse sound voorgeschoteld. Persoonlijke hoogtepunten waren “Afternoon”, “Picnic On The Edge”, “Isabel”, “Claire” en het door mij voorgestelde bisnummer “Cocaine Man”. (waarover hij me trouwens backstage vertelde dat het over not liking cocaine gaat.)
Misschien geen muziek om de zaal of stoeltjes bij af te breken, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar staanplaatsen. Maar eigenlijk had dit optreden gewoon in een of andere café moeten plaatsvinden, zijn vader is toch niet voor niks een pubrock legende?

Na afloop mocht ik dus nog even backstage van de roadie om mijn ‘New Boots and Panties’ elpee van Ian Dury te laten signeren, want die kleine jongen daar naast Ian op de hoes is, jawel, little Baxter.

Organisatie: Vooruit, Gent

Vorige week kwam Syndrome (het solo project van Mathieu Vandekerckhove) zijn album ‘Floating Veins’ voorstellen in de Kreun. Mathieu kennen we ook als bandlid van Amenra, Kingdom en Sembler Deah. Zijn album werd gemastered door niemand minder dan Billy Anderson (bekend van zijn werk met bands als Neurosis, Om en Swans).
Het moest zijn dat bijna niemand de weg naar de Kreunzaal vond op deze herfstige vrijdag, want Syndrome startte zijn set voor welgeteld twintig toeschouwers. Wat Syndrome brengt, is natuurlijk geen spek voor de bek van Jan Modaal. Opener “Clot” werd loops-gewijs laag per laag opgebouwd door Mathieu, die na enkele minuten werd aangevuld door Piet Dierickx op drums. Deze laatste, die we ook kennen als drummer van D.A.F.P., was de live-drummer van dienst. De song zwol aan tot een magistrale climax die abrupt werd afgebroken om over te gaan in titelsong “Floating Veins”. Een mooie, gevarieerde song die startte met intimistische ambient en de engelenzang van Zohra Atash en uitmondde in een hypnotische verstrengeling van het gitaargeweld van Mathieu en de drumslagen van Piet.
Op de achtergrond werd het toepasselijke video-artwork van Tine Guns, vriendin van Mathieu, geprojecteerd. Centraal een hemellichaam, voorzien van een wirwar aan aders die vanuit een centraal punt alle kanten opliepen. Achter deze dooraderde bol een synchroon gefladder van een opgejaagde zwerm zwarte vogels of waren het eerder vleermuizen? Volgden nog het onheilspellend openbrekende “Project 5”, doorspekt van zware drones en de logge beats van Piet en het meditatieve, bijna sacrale “Wolf”.
Afsluitende song was “Absence”, de apotheose van deze set! Hier werden alle registers opengetrokken en konden we genieten van een uitbarsting via drones die ons deden denken aan Sunn O)), iele geluidjes genre Young Gods en heavy gitaarriffs die krachtig ondersteund werden door schitterend drumwerk. Dit was grote klasse van eigen bodem! Een gemiste kans voor de afwezigen.

Tien man meer bij de start van de set van Alexander Tucker. What a shame! De Engelsman uit Kent heeft nochtans al een uitgebreid muzikaal parcours afgelegd. Startend in de 90-ies hardcore scene als zanger in de bands Suction en Unhome. Na de split van Unhome in 1999 ging Tucker mee op tour met het uit Detroit afkomstige Fux om er de guitar synthesizer voor zijn rekening te nemen. Daarna ging hij solo en bracht volgende albums uit: ‘Alexander Tucker’ (2003), ‘Old Fog’ (2005), ‘Furrowed Brow’ (2006), ‘Portal’ (2008) en het recente ‘Dorwytch’ (2011). Verder had hij nog zijprojecten met Stephen O’ Malley van Sunn O)) (Ginnungagap, Stephen O'Malley and Alexander Tucker Duo). Met andere woorden: een bezige bij!

Alexander Tucker kwam helemaal alleen afgezakt naar Kortrijk. Ook geen live instrumenten (cello, akoestische gitaar, mandoline) deze keer: enkel een wirwar aan draden verbonden met zijn mengpaneel op een centrale tafel en een resem effectpedalen om U tegen te zeggen. Bij zijn aankondiging in een van echo voorziene mic konden we onze lachspieren niet laten rusten. “Hello (hello, hello,...), I’m (I’m, I’m,...) Alexander (Alexander, Alexander,...) Tucker (Tucker, Tucker,...). Hope (hope, hope,...) you (you, you,...) enjoy (enjoy, enjoy,...) the (the, the,...) show (show, show,...)” … Hahaha, hilarisch  maar wat volgde was i-n-d-r-u-k-w-e-k-k-e-n-d!
Een groot uur werden we door Tucker meegenomen op een psychedelische trip om U tegen te zeggen. Voortdurend op het verkeerde been gezet door overschakelingen van freaky folk over spooky drones naar gitaargeweld dat zich uitstrekt van Led Zeppelin tot My Bloody Valentine. Het ene moment doet hij denken aan de fucked up ambient van Aphex Twin, het andere moment zingt hij de pannen ‘mantra-gewijs’ van het dak tijdens een zachter en melodieus gedeelte, het volgend moment zit je middenin psychedelische gelardeerde folk. Je wordt voortdurend van het kastje naar de muur gestuurd, wat ondergetekende een heerlijke ervaring vond. Eén van de hoogtepunten was de kakofonie van tientallen muziekdoosjes bij de start van een song (denk aan de start van “Time” van Pink Floyd en vervang de klokken en wekkers door muziekdoosjes).Wat een set van deze Engelse psychedelische, bebaarde bard!

Een ‘trip at the brain’ [(c) Suicidal Tendencies] waarop we nog tot diep in de nacht bleven doorgaan! Kippenvel! Alex Tucker: een miskend genie...

Organisatie: De Kreun (Kortrijk)

Een dikke drie jaar geleden stond Avril Lavigne al eens in Vorst, toen was de Avril Lavigne gekte nog volop aan de gang en speelde de tienerster voor een uitzinnig en piepjong publiek in een al maanden op voorhand uitverkocht Vorst Nationaal (als u even grasduint in de historiek van deze site vindt u daar nog een alleraardigst concertverslagje van terug). Nu, drie jaar later, is die Lavigne manie sterk geluwd en met een nieuwe plaat, die eigenlijk al snel in de anonimiteit verdween, staat ze voor een amper half gevulde zaal. Hoe het tij kan keren.

Vorige keer werden we nog overweldigd door een totaalspektakel van uitgedokterde choreografieën, flitsende videoprojecties en een indrukwekkende lichtshow. Vandaag is dat wel eens anders, de opzet van haar live set is veel soberder, wat dan weer in de lijn is van die laatste plaat ‘Goodbye Lullabye’ waaruit hier een flinke greep wordt geserveerd. Nu ligt de nadruk meer dan ooit op de muziek en wat ons betreft is dat altijd een gunstige evolutie.
In een sober decor komen Avril en haar band gewoon hun liedjes spelen, zonder veel poespas eromheen. Alsof het nu maar eens duidelijk moet worden dat de muziek op zich sterk genoeg is om het publiek te overtuigen. Een gedurfde zet, zeg maar en het siert Avril Lavigne dat ze op haar 27 ste (gevaarlijke leeftijd, moge haar dat niet op rare gedachten brengen) dergelijke stap neemt.
Die aanpak verraadt dan ook de onvermijdelijke zwaktes, want Lavigne’s songs zijn lang niet altijd even sterk, maar haar vitaliteit en haar stem maken veel goed. Vooral in de rustige en semi akoestische songs blijkt dat die stem een stuk sterker en voller is geworden. In de up tempo nummers legt Avril Lavigne dan weer een aardig enthousiasme aan de dag waarmee zij zonder veel moeite de zaal weet op te zwepen. Qua sound is er, op het podium dan toch, niet zo gek veel veranderd, de songs variëren nog steeds van luchtige feelgood tracks en meezingers tot beschaafde punkpop, en de band speelt bij momenten vrij krachtig en steeds in functie van hun madam die de touwtjes goed in handen houdt. Vermakelijk entertainment, zeg maar, hoewel wij toch nog steeds zouden aandringen op wat meer vuile punkrock, want dat meiske heeft het echt in haar bloed zitten, maar ’t is vooralsnog de portefeuille die de bovenhand haalt.
De bijzonder fraaie verschijning Avril Lavigne (‘t is echt wel een razend knap ding, daarvoor alleen al zou een mens op de eerste rij gaan staan, ware het niet dat zoiets een beetje beschamend zou zijn voor een 45 jarige tussen al dat jong grut) is een stuk volwassener geworden. Samen met haar is ook haar publiek mee uit de luiers gegroeid, wij bespeurden een pak minder snotneuzen in de zaal dan drie jaar geleden en hebben geen enkele K3 t-shirt gespot.
Helaas hadden de leden van de support act Vienna dat niet door en meenden zij het publiek te moeten opwarmen met een Justin Bieber cover. Een blunder van formaat zo bleek, en terecht boegeroep was hun deel. De rest van hun set klonk overigens net als die ene Bieber song : pijnlijk en rampzalig. Wat bezielt een concertpromotor om dergelijk onding als support act van een toch wel bekend artiest te programmeren ? Was er dan echt niks beter te vinden ?

Kunnen we nog iemand een plezier doen met een setlistje ? Allée vooruit, dan maar
Black star – What the hell – Smile – Sk8er boy – He wasn’t – I always get what I want – Alice – When you’re gone – Wish you were here – Nobody’s home – Unwanted/freak out/losing grip medley instrumental – Girlfriend – Airplanes – My happy ending – Don’t tell me – I’m with you
Bis: I love you – Push – Hot - Complicated

Organisatie: Live Nation

We trokken woensdag richting Kortijk voor een midweekconcert van Tweak Bird en Barn Burner. Een prima affiche om het nieuwe concertseizoen in De Kreun mee af te trappen, als je het ons vraagt.

Dat het een midweekconcert was, werd ons al snel duidelijk door de slechts matig gevulde Kreunzaal. Barn Burner, een viertal Canadezen uit Montreal, openden het bal. Ze deden alle moeite van de wereld om met hun aanstekelijke rechttoe rechtaan, van liters Tennessee whiskey doordrongen, zuiderse rock & roll de Kreunzaal op te warmen. Hun powerrock valt best te omschrijven als een mengeling tussen Black Sabbath, Thin Lizzy, Corrosion Of Conformity en Lynyrd Skynyrd.
Het kostte hen bloed, zweet en tranen om het publiek, waarvan het overgrote deel erbij stond als etalagepoppen, tot enig enthousiasme te bewegen. Wat na enkele nummers een terechte opmerking van zanger K. Keaglesmith uitlokte: “It is so quit in here”, waarop een kerel in het publiek zijn keelgat zodanig wijd openzette, dat zijn oerkreet een lach op het overgrote gedeelte van het publiek toverde. Het ijs was gebroken en er kwam beweging in de zaak, gelukkig… Fijnzinnige nummers, als daar zijn “Beer today, bong tomorrow” (een knipoog naar Ramones) en “Dark side of  the barn” (de heren zijn ook fan van Pink Floyd) werden het publiek ingeblazen. Favorieten “Holy Smokes” en “Half Past Haggard” passeerden ook de revue. Op het einde van de rit en na zich volledig uit de naad te hebben gewerkt, kreeg Barn Burner juist voor de eindmeet toch nog het publiek aan zijn kant. Gelukkig maar.

Het was tijd voor Tweak Bird, het alom bejubelde duo, bestaande uit de broertjes Ashton en Caled om hun kunsten ten toon te spreiden. Heavy noise uit Illinois, (U.S. of A.). Ze zijn al enkele jaren geliefd in het alternatieve circuit en brengen met hun afwisseling tussen ingetogen, melodieuze passages en hun psychedelische stonerrock een verademing in de dagelijkse eenheidsworst die we voorgeschoteld krijgen op menig nationale ‘zogezegd alternatieve’ muziekzender. De broertjes gaven er al van bij de start een lap op en ingetogen melodieuze pareltjes als “The Bones”, “Spaceships” en “Thin Lines” wisselden af met heavy stonerrock zoals in killersongs als “Tunneling through” en ”Sky High”. Telkens voorzien van die typische lichtjes falset gezongen gedeeltes door beide broers. Stemmen als nachtegalen en een leuk contrast met de heavy songs. Geordende chaos telkens voorzien van een gezonde spanningsboog tussen gecontroleerde drums/riffs en de “stoner-woede-uitbarstingen” hielden het publiek scherp.
Een publiek dat in tegenstelling tot bij het voorprogramma er nu wel zin begon in te krijgen. Menig hoofd werd headbangend opgemerkt en de beentjes stonden iets losser te shaken dan bij Barn Burner. Tweak Bird ontgoochelde niet!

Kortom: een gesmaakt openingsconcert dat onze honger naar meer ruimschoots heeft aangewakkerd. Op naar de volgende.

Organisatie: De Kreun i.s.m. De Pits (Kortrijk)