Vorig jaar liet de metalband As I Lay Dying ons nog zien dat het gevangenisschandaal hen niet kon stoppen, gisterenavond toonden ze opnieuw dat ze sterker zijn dan ooit. De band verwelkomde ons in Ancienne Belgique in Brussel voor een potje gitaarspel en luidkeels gebrul. De mannen namen ons mee op een muzikale tocht doorheen hun bestaan en gaven ons het bewijs dat hun langverwachte comeback ook echt het wachten waard was. Vergezeld door drie andere Amerikaanse metalfenomenen konden ze iedereen in de zaal bekoren. Let’s open this moshpit!
Maar eerst even terugkeren in de tijd: As I Lay Dying werd opgericht in de Amerikaanse stad San Diego door zanger Tim Lambesis. Voor de band gevormd was zoals we ze nu kennen, zijn er verschillende bandleden aangenomen en terug vertrokken. De gitaren zijn momenteel toegekend aan Nick Hipa en Phil Sgrosso, de bas aan Josh Gilbert. Jordan Mancino zorgt op zijn beurt voor de nodige portie gedrum.
In 2013, niet lang na het uitbrengen van hun album ‘Awakened’ werd zanger Tim gearresteerd voor zijn rol in een moordzaak. Er werd hem hiervoor een gevangenisstraf van negen jaar opgelegd, maar hij kwam in 2017 voorwaardelijk vrij. De andere leden waren in de tussentijd gekend als Wovenwar, een band die ze oprichtten samen met Shane Blay, zanger van Oh, Sleeper. In 2017 volgde een comeback en was As I Lay Dying herboren. Eerder dit jaar brachten ze hun nieuwste album ‘Shaped By Fire’ uit en als aanleiding hiervan volgde hun gelijknamige tour die nu al bijna halverwege is.
Fit For A King kreeg de eer om de spits af te bijten en te tonen wat deze band uit Texas in zijn macht heeft. Zowel vocaal als muzikaal wisten de jongens het publiek warm te maken voor een avondje zware metalen. De gitarist leek rechtstreeks uit het circus te zijn geplukt; een rondvliegende gitaar, verrassend hoge sprongen en een gezellige wandeling naar elke uithoek van de zaal. De zanger daarentegen sloeg erin om, zo vroeg op de avond, al een paar mensen aan het crowdsurfen te krijgen en ook de welbekende moshpits waren al vlug van de partij.
Daarna kregen we niemand minder dan Unearth. De langharige tuigen komen uit Massachusetts en zijn opvallend, net dat tikkeltje zwaarder dan hun voorgangers. Loeiharde gitaren en duistere teksten zorgden voor een opmerkelijk rustigere sfeer in de zaal. Doordat het zo stevig knalde, moest iedereen duidelijk even bekomen van het ingewikkelde spel. Je zou bijna de indruk gekregen hebben dat de meerderheid van de aanwezige mensen de band nog niet eerder kende. Na deze passage zullen de jongens zeker en vast een paar fans aangeworven hebben.
Na twee topbands was het de beurt aan de deathcoreband Chelsea Grin. Zanger Tom Barber heeft nog maar net iets langer dan een jaar geleden de troon van Alex Koehler overgenomen en liet ons afgelopen avond zien waarom hij deze plek waardig is. De diepe, zuivere breakdowns bliezen iedereen omver, en ook de oren bleven niet gespaard. De zanger was niet de enige persoon die ons voorzag van zijn opmerkelijk stemgeluid, want ook de drummer heeft de uiterst moeilijke techniek van het screamen onder de knie. Bij het optreden van de band was duidelijk merkbaar dat het publiek het volledig naar zijn zin had en het metalfeest echt begonnen was.
En daar was het dan eindelijk, het moment waarop iedereen aan het wachten was. As I Lay Dying doet zijn toe trede op het podium. Zanger Tim leek heel levenslustig en heeft er alleszins een gigantische spierbundel bij gekregen. Al tijdens het eerste nummer “Burn to Emerge” barstte de hel los. De hele menigte begon te springen en geen enkele toeschouwer stond nog stil.
Terwijl de drummer wat hogerop zat, bouwden de andere vier bandleden hun eigen feestje op het podium. Genieten geblazen, want Tim liet zien dat hij het nog steeds in zich heeft na negentien lange, zware jaren. Opvallend was ook dat er qua decor iets meer te bewonderen viel dan bij de voorafgaande bands. Rookmachines, grote metalen constructies en een prachtig doek aan de achterwand.
Iedereen zong (lees: schreeuwde) elk nummer uit volle borst mee. In een mum van tijd hebben we zowel hun oudere werk, als hun laatste nieuwe album te horen gekregen, waarvan de fans duidelijk elk liedje konden meezingen. De nummers “Gatekeeper”, “In My Own Grave” en “Redefined” (waarbij de zanger van Fit For A King het podium opklom om zijn deel te zingen), trokken de meeste aandacht en waren duidelijk de publieksfavorieten. Naar het einde van de show toe was het publiek nog niet verzwakt, de bijna uitverkochte zaal ging voor de laatste keren uit zijn dak tijdens de bisnummers “Seperation”, “Nothing Left” en “Confined”. De band gaf iedereen nog een laatste gevoel van voldoening voor we allen huiswaarts keerden.
De vier bands hebben een uitzonderlijke combinatie van shows neergezet. De verschillen en gelijkenissen tussen het kwartet zorgden voor de nodige afwisseling, waarvan we een gevoel krijgen dat het in elkaar passende puzzelstukjes zijn. ‘Make America great again’ geldt duidelijk niet voor de muzikale talenten van het land, want van ‘greatness’ was er niet veel meer te bespeuren na al deze zware en afmattende afbraakwerken. We kunnen allemaal onze nekspieren weer even laten rusten.
Setlist: Burn to Emerge - Blinded - Through Struggle - Within Destruction - Redefined - The Sound of Truth - Forsaken - Shaped by Fire - The Darkest Nights - An Ocean Between Us - Gatekeeper - A Greater Foundation - Parallels - My Own Grave - 94 Hours - Seperation - Nothing Left - Confined
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
Fit for a King
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/fit-for-a-king-16-10-2019.html
Unearth
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/unearth-16-10-2019.html
Chelsea Grin
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/chelsea-grin-16-10-2019.html
As I Lay Dying
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/as-i-lay-dying-16-10-2019.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Er zijn nog zekerheden. Elke keer dat Pixies de wereld wat te vertellen heeft, staat ook België steevast op de touragenda. Al meer dan dertig jaar schuimt de Bostonse rockband de ganse aardkorst af, om hits als "Hey", "Here Comes Your Man" en het geniale "Debaser" aan de wereld voor te stellen. Anno 2019 hebben we het genoegen vers voer op ons bord te krijgen, want Pixies heeft met ‘Beneath the Eyrie’ zijn zevende album aan ons voor te stellen. Dat album kende hoogtes en laagtes, maar wist als totaalplaatje best oké te klinken, wetende wat de vijftigers (nou ja, sorry Paz) na hun breuk al voor elkaar kregen.
Maar vóór Pixies aan hun marathonset begon, kregen we eerst oude bekenden Blood Red Shoes voorgeschoteld. 'Aanstekelijkheid is de grote afwezige' kopten we toen we het over de laatste worp van de Brightonse band hadden. Die wet gaat nog steeds op. Blood Red Shoes kneep zes van hun zeven songs uit het recente ‘Get Tragic’, en kreeg er een rumoerige zaal voor in de plaats. De soundcheck weergalmde nog door de bunker genaamd Vorst Nationaal toen we de eerste tonen van "Elijah" voorgeschoteld kregen, en het publiek kreeg het doorheen de set steeds moeilijker de lippen op elkaar te houden. "Mexican Dress" wist nog het interessantst te klinken, maar miste basgeluid om zijn volledige slagkracht door de zaal te kunnen stuwen. Jammer om een band die we in 2009 nog een grote carrière toedichtten zo slapjes voor de dag te zien komen.
Toen de laatste afdrukken van Blood Red Shoes weggepoetst waren, vond er een ware volksverhuizing richting de eerste twintig meter voor het podium plaats. Een gezonde mix van jong en oud nam plaats in de zaal, vol energie en ongeduld om hun helden te zien schitteren. Pixies stelde het geduld van de aanwezigen nog even op de proef, door behoorlijk rustig en uitgekiend aan te vatten met "Cactus” en "Wave of Mutilation". Het publiek had echter geen tijd om hun mantel der liefde uit hun lockers te gaan halen, want al snel volgde "Here Comes Your Man". Deze oerklassieker zorgde ervoor dat het voorspel erop zat, en werd duchtig meegezongen door het op dat moment nog zeer beschaafde publiek.
De flow die door die hit ontstond, werd echter terug wat gebroken door "Death Horizon", nieuw werk dat zonder poespas aan "Here Comes Your Man" werd gelijmd. Even later volgde dan ook het officiële startschot van deze marathon: "Gouge Away" zorgde voor het tweede brulmoment van de avond, en zette de knoken van de aanwezigen danig aan het werk. Quasi-punknummers als "Brick Is Red", "Something Against You" en "Isla de Encanta" volgden elkaar in sneltempo op, en de massa in Vorst begon zo stilaan zijn kookpunt te bereiken. Ook "St. Nazaire" kon als newbie aardig opgaan in de meest energetische passage van de set.
Een spervuur aan hits vuurde Pixies nooit op ons af, maar die werden keurig ingepast tussen onbekender werk. We kregen een ietwat slordige versie van "Monkey Gone To Heaven", een publiekspleaser die zijn doel niet miste met "Hey" en een vlijmscherpe "Debaser", om de finishlijn te overschrijden. "Where Is My Mind" vonden we ergens in het midden van de set terug, en die versie klonk zeer overbodig. De dramatische en geniale instrumentatie werd vergezeld door woorden als 'withmyfeetintheairandheadonground' en 'yourheadllcollapse'. Black Francis wilde er zich met andere woorden snel van af maken, terwijl zijn band zich keurig aan de gebruiksaanwijzing van het nummer hield. Jammer dat een oerklassieker van wereldklasse zo'n oneer wordt aangedaan. In dat geval horen we bij de volgende passage liever een set die slechts 38 nummers telt.
En laat dat nu net het element zijn dat een smerige veeg op het optreden van die woensdag achterlaat. Net geen veertig nummers in twee uur tijd is misschien iets te veel van het goede, zowel voor band als voor publiek. Nieuwe deuntjes als "Catfish Kate" of "Silver Bullet" mogen wat ons betreft zeker de setlist nog halen. Een zevental nummers van die nieuwe worp minder had het geheel echter boeiender gemaakt, en de band wat minder ballast gegeven om hun marathon binnen een keurige tijd uit te lopen. Pixies blijft natuurlijk Pixies, maar we hebben de band in al zijn eigenzinnigheid toch al betere concerten horen geven.
Setlist: Cactus - Wave of Mutilation - All the Saints - Here Comes Your Man - Death Horizon - Motorway to Roswell - Gouge Away - Brick Is Red - Break My Body - Something Against You - Isla de Encanta - Cecilia Ann (cover van The Surftones) -St. Nazaire - U-Mass - Bone Machine - On Graveyard Hill - Los Surfers Muertos - Caribou - Monkey Gone To Heaven - No. 13 Baby - Blown Away - Where Is My Mind? - Ready for Love - Nimrod’s Son - Vamos - Mr. Grieves - Bird of Prey - In the Arms of Mrs. Mark of Cain - Havalina - Silver Bullet - This Is My Fate - Catfish Kate - The Holiday Song - Ed Is Dead - Winterlong (cover van Neil Young) - Daniel Boone - Velouria - Hey - Debaser
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/pixies-16-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/blood-res-shoes-16-10-2019.html
Organisatie: Live Nation
Tieners die gekleed in een zwart T-shirt met het wereldberoemde ‘Unknown Pleasures’ artwork als opdruk de herinnering aan een van de voornaamste muzikale hoogtepunten uit de jaren zeventig in leven houden: het is intussen een clichébeeld geworden in concertzalen of op muziekfestivals. In Vorst Nationaal mengde dat jonge publiek zich gisteren met een oudere garde om een band te bewonderen die met het grootste gemak generaties overschrijdt. De leden van New Order houden naar eigen zeggen niet van verjaardagen, maar de veertigste van dat befaamde album, daar werd wel degelijk een feestje voor gebouwd.
De opdracht om de dansbenen van het Brusselse publiek op te warmen werd in handen van Stolen gelegd. Wanneer we denken aan Chinese muziek, maken we ons al snel schuldig aan het denken in vooroordelen. Echter valt er naast traditionele muziek en k-pop oorwormen de laatste jaren ook ‘underground’ heel wat talent te vinden op Aziatische bodem. Zo dus ook Stolen, een zestal dat new-wave synthpop brengt. Gewapend met pompende technobeats en distorted gitaren kregen ze in een mum van tijd het volledige publiek op hun hand. Stolen loste de hoge verwachtingen ruim in met dansbare nummers als “Chaos” en “The Loop Sin”. Vanwaar die hoge verwachting kwamen? Stolens producer Mark Reeder, die toch geen kleine naam in de new-wave scene is, noemde de band het indrukwekkendste dat hij hoorde sinds, jawel… New Order.
Na het aflopen van het voorprogramma gaan meestal de lichten weer aan en begeleidt een zorgvuldig gekozen playlist de concertganger naar de hoofdact. Laatstgenoemde band vond het echter leuker om het feestje na Stolen niet als een pudding in elkaar te laten zakken. Met een lichtshow en luide housemix waanden we ons in een of andere hippe club in plaats van Vorsts miniarena.
Een dikke twintig minuten dansen, of schudden op de stoeltjes, later werd New Order met een staande ovatie onthaald onder de grootse tonen van het “Vorspiel” uit Wagners Das Rheingold. Of het door de sterke opbouw of door de heldenstatus van de bandleden kwam, weten we niet, maar New Order leek Vorst Nationaal al voor zich gewonnen te hebben voor ze één noot gespeeld hadden. Wanneer Gillian Gilbert haar synthesizer een eerste keer mocht laten weerklinken tijdens opener “Age of Consent”, kon het feest helemaal beginnen. Later tijdens het optreden kreeg Gilbert een oorverdovend applaus zowat elke keer ze een toets op haar keyboard aanraakte. Dit alles terwijl zijzelf er bijstond alsof ze op haar doodse gemakje aan het repeteren was in haar woonkamer.
Tijd om op adem te komen was er niet, want na “Regret” kregen we met “She’s Lost Control” al een eerste maal een flarde uit het vorige leven van de band te horen. ‘Another Joy Division song before we continue to the main business of the day’ liet Bernard Sumner ons weten en met “Disorder” konden we ons geen betere song bedenken om de opbouw richting New Orders meest dansbare hoogtepunten in te zetten. In de helft van de set besloot Sumner zijn gitaar te laten voor wat het is en zijn benen los te gooien. Het publiek volgde zijn voorbeeld en tijdens “Tutti Frutti” bereikte de band dan ook een momentum dat ze de rest van de avond niet meer loslieten.
Bernard Sumners zangstem is nooit het sterkste punt van de band geweest en ook gisteren had hij regelmatig moeite om in toon te blijven. Echter merkten we al snel op dat bij songs als “Bizarre Love Triangle” of “Superheated”, waarbij de zang een minder dragende rol bezit, Sumners vocals beter tot zijn recht kwamen, in tegenstelling tot het meer ‘post-punk’-achtige werk van de Britten. Bijgestaan door de indrukwekkend strakke fills van Stephen Morris slaagde Sumner erin om ons ook tijdens “Plastic” en “True Faith” op sleeptouw te nemen, om vervolgens nummers als “Blue Monday” en “Temptation”, inclusief ‘oeh oeeh oeeh’ meezingmomentje, het werk voor hem te laten doen.
Tijdens bisnummers “Decades” en “Love Will Tear Us Apart” kregen we nog enkele archiefbeelden van Ian Curtis voorgeschoteld. Veertig jaar na datum benadrukken deze beelden nog maar eens het gevoel dat deze nummers nog altijd een indrukwekkend eerbetoon zijn aan de briljante muzikant en, belangrijker, dichte vriend van de bandleden. Echter toonden de Britten gisterenavond dat ze niet enkel gedefinieerd worden door deze kortstondige glorieperiode, maar ook onder hun tweede naam enkele enorm relevante albums uitbrachten en hun weg naar het eeuwige sterrendom meer dan verdiend hebben.
Het vijftal stuurde ons de nacht in met een beeldscherm waar ‘Forever Joy Division’ op stond. Een boodschap waar we alleen maar mee kunnen instemmen, hoewel ze bewezen dat ‘Forever New Order’ minstens even veel waarheid bevat zou hebben.
Setlist: Age of Consent - Regret - She’s Lost Control (Joy Division) - Disorder (Joy Division) - Academic - Your Silent Face - World - Tutti Frutti - Subculture - Bizarre Love Triangle - Superheated - Fine Time - Plastic - True Faith - Blue Monday - Temptation - Decades (Joy Division) - Love Will Tear Us Apart (Joy Division)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/new-order-14-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/stolen-14-10-2019.html
Organisatie: Live Nation
De Amerikaanse zanger Brian Fennel was lang zanger van de indierockband Barcelona, maar pakt het onder moniker SYML iets rustiger aan. De singer-songwriter maakt zachte elektronische pop, die we makkelijk met een RY X of James Blake zouden kunnen vergelijken, en weet een even magische sfeer neer te zetten als zijn collega's. In het voorjaar bracht hij zijn eerste soloalbum uit, dat hij deze zomer al op Rock Werchter voorstelde. Gisterenavond was het de beurt aan een niet helemaal uitverkochte AB.
Muisstil was het toen de Britse singer-songwriter Nathan Ball een halfuur op zijn eentje op het grote podium van de AB stond. Hij speelde al enkele keren in de AB Club en droomde er naar eigen zeggen van om eens in de grote zaal te staan, en zo geschiedde. Zijn zachte popsongs, die hij met heel wat inleving bracht, vonden gehoor bij het publiek en zorgden voor de eerste knuffels in de zaal. Zijn dankbaarheid was groot na afloop van de show en ook wij zijn hem dankbaar voor zijn mooie set. Elke toets die hij bespeelde en elke snaar die hij raakte; hij deed het telkens met oog voor detail. Een aanrader voor fans van Ben Howard.
Wie er in de AB niet kon bij zijn, had geluk, want dankzij een livestream kon men overal ter wereld het concert live meevolgen. Om 21 uur doofden de lichten van de AB en kwam Bryan samen met zijn twee muzikanten op om samen aan een instrumentale intro te beginnen die dan zeer rommelig overging in "The Bird". Tamino-gewijs ging het nummer van start en zo spitsten we onze oren. Het nummer vloog dan al snel voorbij en nestelde zich meteen in ons geheugen. Rustig zou het echter niet blijven, want met het met samples doorspekte "WDWGILY" zocht de Amerikaan direct het contrast op. Een zeer goed nummer, dat ook live mooi uitpakte, ondanks dat zijn stem er niet helemaal doorkwam.
Interessant was SYML telkens hij zijn uitersten opzocht. Zo was het instrumentale "Before You Knew It Was Me" in de liveversie nog iets pakkender, zonder dat er woorden in de strijd gegooid werden om je hart te doen smelten. Het onuitgebrachte "Flags", waarin hij het heeft over strijd tegen kanker, was dan weer breekbaar tot en met. Helemaal in zijn eentje bracht hij het nummer met enkel en alleen een spotlight op hem. Eenvoudig, maar bovenal emotioneel, aangezien hij net voor "Flags" vertelde dat hij vorige week nog een goede vriend aan de ziekte verloor. Ook "Meant To Say" zorgde voor kippenvel. Net die momenten onderscheiden hem van zijn collega's.
Toch was de show bij momenten gekenmerkt door te voorspelbare nummers. "Wildfire" is precies het nummer dat je verwacht als je de titel hoort en ontketende niet meteen een warm gevoel in ons. Met "Bed" wou hij dan te veel kanten op en bleef hij uiteindelijk rond de pot draaien. Zijn grootste hit "Where's My Love" had het dan weer moeilijk door een te steriele, berekende uitvoering, die veel kracht van het nummer wegnam. Gelukkig maakte de geslaagde cover van "Mr. Sandman" dat goed, maar je grote hit moet er gewoon boenk op zijn.
SYML kampt wat ons betreft nog steeds met het probleem dat hij niet voor honderd procent weet welke richting hij wil uitgaan. De ene keer wil hij fragiel en kwetsbaar zijn, maar het andere moment jaagt hij zijn stem door de stemvervormer ("Animal") of gaat hij de rockkant op ("Break Free"). Sterk is hij vooral als hij ziel en betekenis in zijn nummers steekt, zoals in "Girl", dat hij opdroeg aan zijn dochter, maar ook de elektronischere nummers zijn live een verademing.
Wat we na de show vooral onthouden, is dat SYML een zeer sympathieke, dankbare muzikant is die nog een tijdje zal zoeken naar zijn sound, maar eens hij die gevonden heeft heel straf uit de hoek zal komen.
Setlist: Intro - The Bird - WDWGILY - Connor - Animal - Girl - Before You Knew It Was Me - Meant To Stay - Wildfire - Break Free - Body - Bed-Flags - Where's My Love - Clean Eyes - Mr. Sandman (cover The Chordettes) - Everything All At Once
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/nathan-ball-14-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/syml-14-10-2019.html
Organisatie: Live Nation
Sasha Ring en zijn kompanen deden gisteren een uitverkochte Roma aan. Volgens de Duitser was het de eerste keer dat hij voor ons speelde, misschien had hij het over Antwerpen? Zijn vorige passage in de Brusselse AB werd erg gesmaakt, dus de verwachtingen lagen hoog. Ook nu weer oversteeg Apparat de conventies van elektronische muziek. Na twintig jaar blijft hij een open en nieuwsgierige kunstenaar, die voortdurend nieuw muzikaal terrein verkent.
Begin dit jaar bracht Apparat, twee jaar na de (voorlopige) split van Moderat, zijn zesde langspeler ‘LP5’ (de logica zelve) uit. Deze werd lovend onthaald, ook door ons. Solo kan Ring geheel zijn eigen universum creëren. De straffere beats van bij Moderat laat hij achterwege en solo klinkt hij, mede door zijn kenmerkende stemgeluid, nog intiemer. Live komt alles tot leven met vier extra getalenteerde (multi-)instrumentalisten. Met zijn vijven proberen ze Apparats gevoelige elektronica een extra livedimensie te geven.
Het voorprogramma werd voorzien door de Berlijnse producer Phon.o. Als sinds de vroege jaren negentig zijn hij en Apparat vrienden, toen ze samen verhuisden naar Berlijn. Hier vonden ze beiden hun weg in de elektronische muziekscène. Phon.o stond alleen met zijn apparatuur op het podium, met een enkele blauwe spot op hem gericht. Een half uur lang bevond hij zich in zijn muzikale universum, maar het publiek wou niet mee. Op de stille momenten hoorde je de Roma doorbabbelen. Het was duidelijk dat de meesten hier maar voor één ding waren.
Apparats opener “Dawan” kreeg de zaal wel volledig stil. We kregen vooral nummers uit zijn nieuwste plaat te horen. Met vier livemuzikanten tastte Ring de grenzen van de elektronica af. Door de inbreng van live-instrumenten als trombone, cello en viool en Sasha’s welbekende betoverende stem kreeg zijn muziek een schoonheid, een emotie. Op de drummer na wisselde iedereen zo eens van instrument. Gedurende het concert bleef het publiek ingetogen meeluisteren; elke crescendo, elke climax was genieten. Telkens kon er een welgemeend, doch bescheiden applaus van af.
‘Eins. Zwei. Eins, zwei, drei, vier!’ riep de cellist en het wondere “Caronate” werd ingezet. Apparat betoverde. Toch voelde er iets wrang aan. Apparats muziek werd wondermooi gebracht, maar er was weinig ruimte voor improvisatie. Elk lied was meeslepend, maar wanneer het eindigde kwam er ook een leegte, waardoor de sfeer telkens weer bij elk nummer moest worden opgebouwd.
Desalniettemin kreeg Apparat de Roma mee, en smeekte het om een bisronde. Als laatste werd “Black Water” ingezet, op het geluid van een druilerige herfstbui. Wanneer bij het eind van het nummer de regengeluiden terugkeerden, druppelden Sascha’s bandleden van het podium. Enkel hij en de toetsenist bleven over. Het zat erop.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Charlie Cunningham - Harten breken door een glimlach op je gezicht te toveren
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Charlie Cunningham is een rijzende ster binnen het singer-songwriter gebeuren. In 2015 stond de man nog in Huis 23, dezer dagen omgetoverd tot Salon. Op zondag 13 oktober stond hij in AB Club. Ondertussen bracht Charlie Cunningham zijn tweede schijf op de markt 'Permanent Way'. Een bijzonder emotionele plaat, die gevoelige snaren raakt maar je niet in een tranendal doet belanden. Eerder tovert Cunningham een glimlach op de lippen. (Lees de recensie van deze plaat: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75032-permanent-way.html ) Dit laatste blijkt eveneens de rode draad te zijn van het concert van Charlie Cunningham in een compleet uitverkochte AB Club. In maart 2020 staat Cunningham in AB Box, wie nog moest twijfelen. Niet doen. Het loont de moeite!
De zaal compleet stil krijgen, daar slaagt een voorprogramma helaas zelden in. Echter was dit met Hamish Hawk (****) toch even anders. De man doorspekt z’n singer-songwriter talent met nodige folk elementen. Hij gooit bovenop toch zeer emotioneel gebrachte songs, de nodige dosis humor. En krijgt net door die bijzonder charismatische uitstraling, op zijn eentje met een akoestische gitaar, de handen moeiteloos op elkaar. Naast het uitdelen van enkele grappige kwinkslagen beschikt Hamish eveneens over een bijzonder warme stem, die ontroert en je al een eerste krop in de keel bezorgt op deze bijzonder fijne avond. De zaal werd er muisstil van, behalve dan bij het daverend applaus dat Hamish Hawk den deel viel, bij iedere song opnieuw. En neem het van ons aan, dat applaus was gemeend en vanuit het hart. Want deze man raakte alvast een snaar, waar een lach en een traan verfijnd met elkaar worden verbonden.
Ook het optreden van Charlie Cunningham (*****) ligt een beetje in diezelfde verlengde als zijn voorganger. Enkel staat Cunningham niet alleen op het podium, maar laat zich omringen door drie muzikanten die een meerwaarde zouden vormen binnen het geheel. Charlie een begenadigde zanger die met zijn warme stem en uitstraling menig hart zodanig diep raakt, dat we mensen duidelijk geëmotioneerd en ademloos zagen staan kijken, luisteren en vooral genieten. Mannen trokken hun meisje wat steviger tegen zich aan bij songs als “Telling it wrong”, “Answers” tot “Headlights”. Meisjes stonden in de zaal een traan weg te pinken, met een glimlach op de lippen. Ook wij hielden het niet echt droog. Wederom viel op hoe stil de zaal tijdens de volledige set bleef, om dat te verwezenlijken moet je als artiest zeer sterk in je schoenen staan.
Dat is dus niet enkel de verdienste van Charlie zelf, die bovendien een fijn potje gitaar speelt. Meermaals stokte onze adem als de trompet speler een solo naar voor brengt, die rillingen door de zaal jagen. Hij krijgt daarvoor een welverdiend, daverend applaus. Aansluitend daarop bleek de drummer van dienst zijn drumvellen te bespelen op een zalvende wijze, perfect passende binnen het concept dat Charlie aanbiedt. En zijn de piano klanken de ultieme kers op die taart, om het aangeboden gerecht compleet te maken. Door met een complete band aan te treden staat Charlie niet meer naakt op het podium, maar klinken de songs zoveel voller. Dat merk je ook aan songs als “Hundred Times” en “Permanent Way” die op heel wat herkenning applaus konden rekenen.
Op dit elan werd doorgegaan tot het prille einde met “Lights Off” in de bisronde. Niet alleen puur muzikaal raakt hij een snaar, de man is eveneens een charismatische frontman die voortdurend zijn publiek op een gezapige wijze aanspreekt. Charlie Cunningham loopt bovendien niet naast zijn schoenen, integendeel. Zo spreekt hij niet alleen zijn waardering uit voor zijn mede muzikanten. Ook de entourage, geluid en lichtman, tot de mensen van de merchandiser en de fans in de zaal krijgen van hem een pluim op de hoed. Zijn bescheidenheid siert hem.
Besluit: Zowel Hamish Hawk als Charlie Cunningham blijken op deze bijzonder fijne avond in de AB Club één voor één harten brekers te zijn die door een glimlach op je gezicht te toveren, je met een gelukzalig gevoel vanbinnen, en een krop in de keel huiswaarts sturen.
Setlist: Breather - An Opening - Telling it Wrong - Own Speed - Lessleg-Lines – Answers -Bite - Don't go to far - Headlights-Hundred Times - Permanent Way – Minimum - You Sigh -
Encore: Blindfold - Lights off
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Café Barock was voor mij een eerste kennismaking. Dit rock café is gelegen in een woonwijk en is gevestigd in een woonwijk. Achteraan ligt er een concertzaaltje. Het Café is helemaal in horrorstijl gekleed. Overal hingen foto’s, werken, posters van Frankenstein, Nosferatu en rockhelden zoals Jim Morrison, Lemmy etc…
Hier kwam eerst Alk-A-Line en daarna Der Klinke de avond vullen. Aan de knoppen van de PA stond gitarist Didier Moens van La Muerte.
Eerst was het aan het Brussels duo Alk-A-Line. Zelf noemen deze twee dames zich electro-witches. Het was duidelijk dat ze zichzelf en het publiek wilden amuseren. Ze hebben présence en hun muziek situeert zich ergens tussen electropunk en clubmuziek. Zo wat tussen La Scaltra, Flesh and Fell en Vive La Fete in. Op het podium bestaat het instrumentarium uit synths en een rickenbacker basgitaar.
Daarna twee enthousiaste, halfgekke dames die veelal in samenzang werkten. Er werd al eens tussen het publiek gesprongen en gedanst. Tijdens “Mad Dogs” kwam er een man verkleed in een hond meedansen. Veel interactie dus met telkens een tape tussen de liedjes door. De song “Alk-A-Line” was heel goed, de cover “Planet Claire” van The B 52’s vond ik ook geslaagd. Het optreden was zeker niet slecht maar halfweg viel het wat in een zak om daarna sterk te eindigen.
Der Klinke is tien jaar oud. Momenteel is de band tot een viertal herleid en staat de drum op band. Maar live klinken ze wel als een goed geoliede machine.
De zaal was qua klank niet altijd perfect waardoor de bas soms overheerste en de gitaar minder goed doorkwam maar de band zelf speelde feilloos.
Er werd geopend met “Our Dance In Darkness”, “Someone Who Smiles” en “The River White”. Er werden veel songs uit ‘The Unexpected’ geplukt en er kwam ook een nieuwe song voorbij die nog nooit live werd gespeeld: “Who To Deny”. Een vrij donkere song dat zorgvuldig is opgebouwd en helemaal open bloeit in de tweede helft. Afgesloten werd er, hoe kan het anders, met “The Doll” dat op het laatst overging in “Psycho Killer”. Leuk gevonden. Voor de bisronde kregen we “The Unexpected” en de fantastische cover “Night Air” van Jamie Woon. Daarin kwam keyspeelster Miss Lollirot meezingen en dansen in een verrukkelijk lingeriesetje. “Liars” sloot de bisronde af.
Het publiek was nog niet helemaal uitgeblust en als tweede bis kregen we nog eens “The River White” te horen waarbij de organisator ook op het podium de microfoon ter hand mocht nemen en zowaar ook podium présence tentoon spreidde.
Organisatie: Barock, Brugge
Eén van de meest productieve rock bands van het moment? Dat kunnen we King Gizzard & The Lizard Wizard zeker noemen. De Australische band bracht dit jaar alleen al twee albums uit, en in 2017 liefst vier. Sinds hun ontstaan in 2010 zijn dat er ondertussen een vijftiental. Het heeft hen windeieren gelegd. Ondertussen heeft de psychedelische rock band zijn stempel gedrukt op het rock gebeuren over de grenzen heen. Wat in ons land dan ook zorgt voor niet één maar twee keer een uitverkochte Ancienne Belgique. De band nam in zijn kielzog nog twee andere bands uit Australië mee: ORB en Stonefield. Wat de smaakvolle psychedelische trip op Australische wijze compleet maakt.
ORB (***1/2) - Voor veel mensen was 18u30 toch iets te vroeg, er stond dus nog niet opvallend veel volk in Ancienne Belgique voor de eerste band. ORB brengt een retro mix tussen stoner, doom en psychedelische rock. We zagen enkel de drie laatste songs van de band, maar zagen wel een band die, puur muzikaal bekeken, een knipoog uitdeelt naar een Black Sabbath. En over heel wat potentieel beschikt. Vanaf de eerste song werden de registers op een energieke wijze open getrokken. En konden ook wij het niet laten hierop al te staan headbangen, met de luchtgitaar in aanslag. Voor liefhebbers van de beter doom/stoner of doorsnee Black Sabbath liefhebbers, een aanrader deze ORB.
Stonefield (****) - Stonefield, een band bestaande uit vier vrouwen die ook zusjes blijken te zijn, legt de lat zelfs nog hoger. De temperaturen beginnen prompt te stijgen dankzij het gezapig stoner sfeertje dat de dames naar voor brengen. Gebruik makende van o.a. ook keyboard en een opvallend heldere vocale inkleding, beginnen we prompt te zweven over de dansvloer van AB. De dames kruiden dit eveneens met de nodige doom elementen. Wat dan weer aanvoelt als een donker dekentje tegen de komende koude nachten. Ondertussen zagen we meer en meer mensen de zaal binnen komen, en stond prompt iedereen uiteindelijk tot ver naar achter mee te headbangen. Stonefield heeft in AB alvast veel zieltjes gewonnen, waaronder het onze. Een betere opwarmer van wat nog moest komen, konden we niet krijgen.
King Gizzard & The Lizard Wizard (****) - Aan de hoofdact van de avond om nog beter te doen. Nu, met “Venusian 2” werd de set alvast stevig ingezet. Toch duurde het wel even eer King Gizzard & The Lizard Wizard op volle toeren draaide, maar eens dat is gebeurd is er geen doorkomen meer aan. De eerste uppercut in het gezicht volgt met “The Lord of Lightning”. Die zorgde voor een eerste crowdsurfer en moshpit. Er zouden er nog volgen. De band voelde aan dat ze het publiek eindelijk uit hun hand konden doen eten en viert prompt de teugels op een zeer gevarieerde wijze. Want dat is nog het meest opvallende pluspunt aan deze Australische psychedelische rock band. Niet alleen krijgen we dus een potje psychedelica voorgeschoteld. Ook doom, stoner, Prog, surf, blues, jazz, Kraut- en spacerock invloeden passeren de revue.
De bewegelijke frontman Stu Mackenzie mag dan veel aandacht naar zich toe trekken, ook een opvallende mede muzikant binnen de band is, zonder afbreuk te doen aan de inbreng van de rest van de bandleden, toch Ambrose Kenny-Smith. Naast de aanstekelijke keys, zorgde ook zijn mondharmonica voor een meerwaarde binnen het geheel. Trouwens mocht hij bij “Billabong Valley” de zang voor zijn rekening nemen. Dat bleek een ander verfrissend hoogtepunt binnen de set te zijn. Dat de band ook rustigere nummers kan brengen, merkten we het in het midden van de set. Bijvoorbeeld bij het zweverige “Sense” . Het zorgde voor een doom sfeertje, waardoor je inderdaad weer eens ging zweven over de dansvloer. Waarna alle registers plots weer werden open getrokken in een wervelende finale met “Open Water”, “Perihelion” en “Am I In Heaven”.
Besluit: King Gizzard & The Lizard Wizard had voor ieder wat wils in de grabbelton zitten. De fans van psychedelische rock konden staan heupwiegen, zonder daarbij gebruik te maken van geestenverruimende middelen. De rock en metal liefhebber kreeg de kans te moshen op de energieke songs met de nodige vuurkracht. Wij vergaapten ons meermaals op de prachtige mondharmonica klanken en de zeer bewegelijke frontman, die door zijn charismatische uitstraling uiteindelijk iedereen uit zijn hand deed eten.
Kortom kregen we op deze dinsdagavond een geslaagde, smaakvolle maar vooral zeer gevarieerde psychedelische rock trip voorgeschoteld. En dit geheel op Australische wijze.
Setlist: Venusian 2 - Superbug - The Lord Of Lightning - Alter Me - Altered Beast IV - People-Vultures - This Thing - Sense - The River - Billabong Valley - Doom City - Open Water - Perihelion - Am I In Heaven?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/orb-09-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/king-gizzard-and-the-lizard-wizard-09-10-2019.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Al meer dan een decennia lang ben ik grote fan van Red Sparowes, de band waar Emma Ruth Rundle vaste gitarist in is en één van de grootste namen binnen het post-rock genre. Via deze weg kreeg ik meer belangstelling voor Emma Ruth Rundle en zo leerde ik dan ook haar andere muzikale projecten kennen. Zo is Emma bezielster van de folk/shoegaze band The Nocturnes en richtte ze samen met Greg Burns (bassist bij Red Sparowes) de experimentele rockband ‘Marriages’ op. Naast actief lid van voorgaande bands, bracht Emma in 2014 ook haar solodebuut ‘Some Heavy Ocean’ (Sargent House ltd.) uit. Je leest het juist, Emma Ruth Rundle heeft al op vele wijzen haar muzikale stempel gedrukt in het underground circuit. Daarom keek ik dan ook heel erg uit naar dit optreden.
Ik geef jullie alvast ook een belangrijke tip mee: dit jaar is Emma Ruth Rundle mede-curator van het prestigieuze Roadburn Festival in Tilburg (NL). Er werd reeds bekend gemaakt dat Red Sparowes (na lange pauze) een reunieconcert zal geven. De kans is sowieso groot, dat Emma er ook een solo set brengt.
Opener van dienst was Fvnerals***, een doomband met roots in de zuidkust van Brighton (UK), maar ondertussen gevestigd in het Brusselse. De band bestaat uit een bassist/zangeres, een gitarist en een drummer. Vanaf ze startten met spelen, werd voor mij duidelijk dat hun sound niet gewoon pure doom was, maar grote invloeden bevat van post-rock en donkere ambient. Wat voor mij een tof geheel is. Hun songs kwamen heel goed over, maar vond ik niet dusdanig vernieuwend. Zo moest ik af en toe denken aan bands zoals Chelsea Wolfe, Esben and The Witch, … Die nog steviger binnen het datzelfde genre staan. De dynamiek tussen de bandleden zat alleszins goed snor, maar het volume mocht voor mij iets luider staan. Dergelijke bands verdienen het niet om enkel gehoord te worden, maar ook gevoeld te worden aan ieders borstkas. Fvnerals speelde in ieder geval een mooie show en was terechte opener voor Emma Ruth Rundle. Bovendien reageerde het publiek heel erg enthousiast!
Na Fvnerals lastte men een korte pauze in. Ondertussen werd het geluid nog eens gecontroleerd, en bleek dat de microfoons veel stoorsignalen gaven. Na een kwartier leek het probleem nog niet opgelost te zijn en werd het hierbij gelaten. Ik werd nu toch wat zenuwachtig, want ik wou dat alles goed zat voor zo’n belangrijk optreden. Emma Ruth Rundle**** kwam het podium op en gaf meteen advies aan de geluidsman om het volume van de microfoons iets lager te zetten. Ze bedankte ons allen voor onze aanwezigheid, en zette in met “Fever Dreams”, het eerste nummer vanop haar laatste album (‘On Dark Horses’, 2018). Meteen een stevige opener dus. Haar stem zat vanaf de eerste seconde perfect, en ieder van de bandleden waren goed in vorm. Op de microfoon van de gitarist zat nog steeds storing, maar dit probeerde hij op te lossen door iets meer afstand te nemen. Al snel kwam de menigte in de juiste mood en werd er volop genoten. Emma’s stem was niet alleen perfect, maar ook ongelooflijk authentiek: zo bitter, zo vol, zo fragiel, zo rauw, zo wendbaar. De muziek kwam live over als een ‘wall of sound’ die mij volledig omarmde en diep deed wegzinken in Emma’s teksten. Er was veel post-metal/shoegaze invloed hoorbaar, maar toch samen gegoten tot de typische, unieke sound van de band. Voorbeelden zijn de drummer, die bvb. met de zijkant van z’n sticks tegen de cymbalen sloeg. Of de bassist en drummer die de band niet leidden, maar wel Emma volgden.
Na enkele nummers werd het geluid al iets beter, maar Emma kon het toch niet laten er een grapje over te maken: “I didn’t knew we had a new bandmember. It’s like a ghost in the room.”.
Eerlijkheidshalve moet ik ook melden dat het onmogelijk is om echte hoogtepunten op te sommen. Iedere song bevestigde het topniveau van dit concert en bevatte altijd zijn eigenheden waardoor alles immens straf klonk. Al voor ik het kon beseffen, waren we na een dik uur aangekomen bij het einde van de set. De band ging na een dankbare zwaai het podium af en ik bleef vol verstomming staan.
Kort hierna, en tegen mijn verwachtingen in, kwam Emma opnieuw het podium op. Maar deze keer was ze alleen, zonder band. Ze nam haar gitaar en begon “Real Big Sky” te spelen. Haar kenmerkende, eigen gitaarsound kwam nu nog zoveel duidelijker naar voren en dwong bij mij veel respect af. Het was ook nu heel duidelijk dat Emma geen ‘gewone’ muzikante is, Emma is uniek. En toen ze begon te zingen, op zo’n eerlijke en emotionele manier, sloeg de bom in. Doorheen de zaal heerste een absolute stilte en ik zag veel mensen met de mond open staren. Een man vooraan in het publiek probeerde het nummer te filmen, maar Emma vroeg hem vriendelijk z’n camera weg te stoppen. Ik begreep meteen waarom: Emma beleefde de emoties van ieder woord die ze zong en gaf mij hierdoor enorme kippenvel. Na dit ongelooflijk sterke, laatste nummer ging Emma dan definitief het podium af. Er werd luid geapplaudisseerd en ik bleef verbouwereerd achter.
Dit was één van de weinige concerten, die mij zodanig raakten, dat ik tijd zal nodig hebben om alles te plaatsen.
Emma Ruth Rundle is voor mij één van de strafste madammen in de muziek en kan geen waardering genoeg krijgen.
Twee dagen eerder stond ze ook in de Botanique, Brussel
Setlist: Fever Dreams - Apathy on the Indiana Border - So, Come - Protection - Darkhorse - Control - Marked for Death - Dead Set Eyes - Medusa - Real Big Sky
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Kapitan Korsakov of gewoon afgekort: KKK - Vanavond stond alles in teken van deze keiharde noiserock band, of nog beter, alles stond in teken van hun debuutplaat ‘Well Hunger’. Omdat hun eerste langspeler tien jaar oud is, zou KKK ons deze avond trakteren op een integrale luisterbeurt van deze plaat. Live uiteraard, maar niet ‘gewoon’ live. Anders zou het KKK niet zijn!
Toen Kapitan Korsakov (****) startte met spelen, was de (fluit)toon meteen gezet. Het nummer “When We Were Hookers” werd dan ook vooraan in het publiek ingezet. Het was voor de bandleden eens wat anders dan tussen de varkens staan… (zie clip van dit nummer). Waarna iedereen compleet wild werd. KKK bestaat ondertussen al 13 jaar, maar is zijn live-energie duidelijk nog voor geen haar verloren.
Het publiek stond niet stil en al snel werd duidelijk dat ‘Well Hunger’ geen onbekend spijs was voor de gegadigden. Wat ook opviel is hoe vernuftig Pieter Paul Devos (zanger/gitarist) speelde met de feedback dat hij krijgt van z’n monitor, of hoe hij bewust ‘valse stemmingen’ speelt. Zelden was ik zo vergevingsgezind. Het klopte gewoon als een bus.
Alle nummers, in dezelfde volgorde als in de plaat, passeerden zo in hoog tempo de revue. En bovendien ongelooflijk strak gespeeld door de band. We hadden bijna geen tijd om te ademen. Het was een ‘straight-forward’ set: “Luisteren, en gaan!”.
Vlak voor het laatste nummer, waarschuwde Devos dat we ons nu aan iets ‘kunstzinniger’ zouden mogen verwachten. Welke geniale verwoording was mij dit eigenlijk ook niet. En zo werd “Sheep Dip” weliswaar ingezet door welgeteld 14, je leest het goed, veertien (!) muzikanten. Drie drummers, en zoveel verschillende gitaristen en basgitaristen. Om er maar enkele te noemen namen Pieter De Wilde (Raketkanon), Lode Vlaeminck (Tomàn/Raketkanon), Dries Hoof (Wallace Vanborn) en Vincent Cauwels (The Germans) deel aan deze minstens half uur durende bijzonder intens en nooit gehoorde versie van “Sheep Dip”.
Nadien ging iedereen zwaar onder de indruk en mogelijks pomp-af naar huis. Deze avond was een buitengewoon ferme ode aan ‘Well Hunger’!
Wat een killer band. Nog te zien in de Botanique, Brussel op 18 oktober 2019!
Setlist: When We Were Hookers – Sylvie – Slinksleeping - Wild Smile - Cozy Bleeders - Fuck Me – Fugu -The Looder – Untitled - Sheep Dip
Organisatie: Democrazy, Gent
Stef Bos trad op 4 oktober aan in een uitverkochte OLV Hemelvaart Kerk in Eksaarde. Een onderdeel van de voorstellingen ‘RUIMTE’ waarmee Stef verschillende theaters afschuimt, in zijn eentje op de piano. Ter introductie van dit bijzonder project citeren we even:
Hoe kleiner je bent
Hoe groter de ruimte
Hoe verder je gaat
Hoe dichter je komt
Hoe meer je verzwijgt
Hoe sterker de woorden
Hoe meer je iets loslaat
Hoe lichter je wordt
Hoe minder je praat
Hoe meer je kan zeggen
Hoe minder je uitlegt
Hoe beter het is
Hoe langer je kijkt
Hoe groter het inzicht
Hoe meer je vergeet
Hoe minder je mist
BRON: https://www.stefbos.nl/tour/
deel 1 - Jij geloofde in God, dus jij ging naar de Hemel
Waarom citeren we dit? Het zou de rode draad vormen in het volledige concert. Hoe kleiner hij zich maakt, hoe groter de ruimte wordt rondom hem. Dat blijkt al uit de eerste songs. Stef vertelt trouwens het verhaal over de ontmoeting met zijn mentor Raymond Van het Groenewoud, en hoe hij Johan Verminnen zag optreden en er een heel andere wereld voor hem open ging. Al vrij vroeg in de set zat ook een gedenkwaardige song “Is Dit nu later”; een song over groter of ouder worden en je afvragen of het dat nu is. De man spreekt zijn publiek zeer telkens opnieuw emotioneel aan, maar blijkt ook een ware filmmaker te zijn. Zijn songs zijn één voor één scenario's die hij ofwel op een grappig of droevige wijze vertelt, waarna hij daar een song aan breit. Echter voel je aan dat hij vanuit zijn buikgevoel zingt en acteert. Het is niet zo dat hij een toneeltje speelt, het is levensecht. Dat komt in het eerste deel van de set meermaals tot uiting.
Stef Bos vertelt gezapige verhalen en dus ook droevige verhalen en zorgt telkens voor een lach en een traan. Het mooiste moment in dat eerste deel is als hij “Papa “ brengt. Een song die altijd wel een snaar raakt. Deze keer heeft hij het over zijn eigen vader die in 1992 veel te vroeg overleed. De song wordt daaraan aangepast, en is een ode aan zijn eigen vader en iedereen die zijn vader heeft verloren, maar ook iedereen die zijn vader nog steeds leeft. ''Want ik houdt steeds meer van jou'' schreeuw hij uit, meermaals. Zacht, vanuit de het diepste van zijn hart en dan barst hij in tranen uit. Samen met zoveel mensen rondom ons - inclusief wijzelf - die het niet droog kunnen houden. Een indrukwekkend moment, waardoor het niet gewoon stil wordt in de kerk. Maar muisstil. Daarop volgende zegt hij “ik heb duvel zien staan, laat ons tijdens de pauze één consumeren” en dan zie je hem geëmotioneerd gebogen over zijn piano. Ook wij kunnen onze tranen niet bedwingen, maar een glimlach eveneens onderdrukken. Een mooiere ode aan alle vaders, hier of wie weet waar hebben we nog zelden meegemaakt. ''Want jij Geloofde in God en ging naar de Hemel, ik.... dus we komen elkaar waarschijnlijk nooit meer tegen''. Indrukwekkend, en dan was het eerste deel nog maar net voorbij.
deel 2 - Als je ruimte zoekt, zoek ze van binnen uit
Ook in deel twee is het dat voortdurende schipperen tussen die lach en een traan wat de rode draad vormt. Stef vertelt gezapig over enkele grappige anekdotes die hij meemaakte toen hij als Nederlander voor het eerst in Antwerpen kwam wonen. Zo moest hij dringend een grote boodschap doen en vroeg aan een vrouw ''waar je ergens kon poepen''. Blijkbaar heeft dit in Vlaanderen een totaal andere betekenis. Want de vrouw loopt verschrikt weg. Als hij het later nog eens vraag, stuurt de man hem enkele straten verder en komt hij uit in het Schipperskwartier.
Het fijne aan al die verhalen, het zijn er werkelijk teveel om op te sommen trouwens, is dat het resulteert in inspiratie opdoen om daar teksten rond schrijven.
Stef Bos blijkt dus naast filmmaker, ook een uitzonderlijk getalenteerde poëet die de aanhoorder in de kerk uitnodigt zijn wereld, zijn verleden, zijn heden en zijn toekomst binnen te treden. Vaak heeft hij het over zijn vader, zijn voorouders maar ook zijn zoon. Eigenlijk zijn al die elementen zo nauw met elkaar verbonden. Elke song opnieuw vertelt hij daardoor over zijn leven, maar ook over het onze.
Hoe we deze talentvolle man moeten omschrijven is daardoor zeer moeilijk. Een cabaretier worden was oorspronkelijk zijn bedoeling. Maar gaandeweg is Stef Bos vooral een poëtisch troubadour geworden, die zijn verhalen zodanig gezapig vertelt dat je als aanhoorder jezelf daar in herkent. Voortdurend jezelf blijven heruitvinden, en je eigen gang blijven gaan is trouwens een extra boodschap die hij meegeeft. Dat zet Stef Bos in de laatste song van de intense set nog maar eens in de verf bij een song van een ander groot voorbeeld van hem Ramses Schaffy “Laat me”
''Laat me
Laat me
Laat me m'n eigen gang maar gaan
Laat me
Laat me
Ik heb 't altijd zo gedaan''
Een mooier einde van een zeer overweldigende avond, konden we ons niet dromen. Stef Bos heeft zeer veel emoties laten boven komen, en ons met een lach een traan een onvergetelijke avond bezorgt. Waarvan zowel jong en oud tot de bodem van hun hart heeft genoten. Het warme en oprechte applaus op het einde van de set, en de lachende gezichten die duidelijk nog steeds aangedaan, was daar het levende bewijs van.
Stef Bos brengt volgend jaar een nieuwe cd uit, gevolgd door een nieuwe tour onder de noemer ‘TIJD’. Ook al was, volgens we lezen op zijn website, deze ‘RUIMTE’ een adempauze nadat hij met zijn band tien jaar elk jaar een nieuwe voorstelling heeft gedaan, en een cd uitbracht. Deze adempauze was er echter eentje dat ons ademloos deed achterblijven. We sluiten af met een advies: 'Als je ruimte zoekt, zoek ze dan vanbinnen uit'
Een extra pluim op de hoed
We willen van de gelegenheid gebruik maken om de organisatie wederom te feliciteren met deze puike tot de puntjes uitgewerkte organisatie. De drankvoorzieningen, met een Westmalle in een glas bijvoorbeeld, zorgde voor een extra pluspunt op deze bijzondere avond in de Kerk in Eksaarde.
Bovendien is er het geluid. In zo een Kerk het geluid goed krijgen is geen gemakkelijke opdracht, wegens het galmen in die kerk. Nu daarvan was wonder bij wonder niets aan te merken. En dat is bij een artiest als Stef Bos die voortdurend inspeelt op de gevoelswereld van zijn aanhoorders, en hen probeert te inspireren, zeer belangrijk. Geen enkele speld valt er tussen te krijgen. We hoorden de piano klanken en de stem van Stef perfect, ook bij de bindteksten.
Als klap op de vuurpijl is er de lichtshow. Geen overdreven belichting, vrij sober als dat zo moet zijn - om de intieme sfeer te bewaren. Of de schijnwerpers op Stef gericht bij momenten waarop hij zijn stem verheft, waardoor het lijkt of er een licht uit de Hemel schijnt.
Kortom, in zo een Kerk licht en geluid zo perfect kunnen brengen dat het een meerwaarde vormt binnen dat geheel? Nee, dat komen we niet elke dag tegen. Waarvoor ode aan geluid en licht mannen en de gehele entourage. We zetten dit helaas te weinig in de verf, bij dezen.
Organisatie: In Eksaarde + Fat Bastard Promotions
Al enige tijd keek ik oprecht uit naar de albumvoorstelling van Hydrogen Sea’s ‘Automata’ (2017, Unday Records). Vanavond was het dan eindelijk zover. De intieme setting van de Balzaal beloofde alvast het ideale decor te zijn voor een, zoals ons werd beloofd, intens concert.
Het voorprogramma werd deze avond verzorgd door Camille Camille***1/2. Deze singer-songwriter van slechts 22 jaar schopte het in de laatste editie van De Nieuwe Lichting (StuBru) tot een finaleplaats en won hiermee aan naambekendheid. Camille groeide op in Brussel, waar ze reeds als kind muziek kreeg ingelepeld door deel uit te maken van het kinderkoor van haar moeder. Later studeerde ze in Engeland en tradt ze sedert deze studies vaak op als straatmuzikante in Gent. Ik wist zelf totaal niet wat te verwachten, gezien ik mij op voorhand niet kon ‘inlezen’ over het voorprogramma.
Het was voor mij dus een totale verrassing. Een kwartier later dan gepland zag ik een jonge vrouw op het podium gaan, met alleen een akoestische gitaar in de hand. Ze ging bescheiden op een kruk zitten en stelde de microfoon vervolgens af op juiste hoogte. Rustig startte ze met tokkelen op de gitaar en iets later hoorde ik een gevoelige, volle stem over onze oren vloeien. Haar stemgeluid deed mij af en toe ook denken aan die van Kate Nash. Ze bracht intieme, ietwat donkere folksongs, die vol bezieling werden gezongen. Haar bijzondere stem, het eenvoudig gitaarspel, maar vooral de pakkende teksten leken het gehele publiek in z’n greep te hebben. In het begin van haar set leek de opkomst voor mij nogal aan de sobere kant, maar naar het einde toe vulde de zaal zich goed. En volgens mij volledig terecht. Wat zij deed aan die jonge leeftijd, met zoveel bezieling, deed mij oprecht veel respect opbrengen. Van Camille Camille hebben we lang nog niet alles gezien. Ik kijk alvast uit naar haar debuutplaat, dat dit najaar zou verschijnen.
Helemaal in ‘vorm’ gekomen dankzij het verrassend straffe voorprogramma, was ik helemaal klaar voor Hydrogen Sea**. Je leest het goed, ik geef de band weldelijk maar twee sterren. Mijn verwachtingen lagen volgens mij realistisch. In 2017 leerde ik hun tweede plaat ‘Automata’ kennen als een uitdagende, frisse, kwaliteitsvolle langspeler zonder dat de authentieke sound van Hydrogen Sea verloren ging. Sedert hun tweede plaat werden Birsen Uçar (zang) en PJ Seaux (keyboards/computer) bijgestaan door niemand minder dan Patricia Vanneste (viool, ex-Balthazar), Joris Caluwaerts (toetsenist, ook bandlid van STUFF) en Steven Van Gelder (drums, ook bandlid van Tout Va Bien). Hierdoor kreeg Hydrogen Sea de kans om zich te ontpoppen vanuit het digitale tijdperk, naar het analoge tijdperk, als volwaardige band. Ik dacht dus, dat Hydrogen Sea sterker zou staan dan ooit en ons op z’n minst een kwalitatie show zou geven, waarbij goede zang de basis is.
Opkomen deden ze met “You Are Here”, het ingetogen, eerste nummer van hun laatste plaat. Dit leek voor mij perfect te kloppen, ook had ik nog geen vermoeden van Uçar’s afwetende stem. Daarna brachten ze “Run”, “Lottery of Indecency” en “Sinister”.
Dit laatste nummer, vind ik persoonlijk één van de sterkste van hun nieuwe langspeler. In de studio-versie van “Sinister” komen alle sterktes van hun huidige band tot uiting: een prachtig gecomponeerd nummer, verkwikkende drum, goede gitaar, het ongelooflijk straf vioolwerk van Patricia en de unieke stem van Uçar. Live bleek het vanaf dan voor mij jammer genoeg een ontgoocheling te zijn. Muzikaal kon ik er weinig op aanmerken: de band stond er en had er duidelijk veel goesting in. Maar zoals ik eerder aangaf, is Uçar’s stem voor mij de basis van deze band. En die stem, liet het volgens mij afweten deze avond. Vaak hoorde ik valse strofes (zoals bij het nummer “Cold Water”) of maakte ze haar zanglijnen te stil gezongen af (zoals bij het nummer “Blackest Skies”).
Ik had de indruk dat Uçar zich geheel het optreden enorm moest forceren om tot op het gewenste niveau te komen, wat volgens mij niet gelukt is. Ook vond ik Uçar vrij statisch op het podium en niet bepaald enthousiast tijdens de bindteksten. Hierdoor klonk het optreden voor mij, vrij langdurig en monotoon.
Wel wil ik duidelijk benadrukken welke ongelooflijke meerwaarde de nieuwe bandleden, waaronder Patricia Vanneste wel niet zijn. Patricia speelde zo ongelooflijk goed op die viool, en ook haar typerend getokkel tradt af en toe op de voorgrond. Deze avond vond ik dat de band vooral op haar steunde, terwijl ik denk dat dit niet de vooropgestelde dynamiek kon zijn. Het laatste nummer dat ik live zag, was “Decoherence”. Opnieuw, een zoveelste kleine ontgoocheling waardoor ik nu niet anders wou dan naar huis gaan. Volgens de setlist die ik in handen kreeg, zouden ze nog enkele bonusnummers spelen, maar naast mij, gingen ook verschillende andere ontgoochelde gegadigden niet in op dit aanbod .
Hydrogen Sea had vanavond zoveel potentieel: om krachtig, volwaardig, matuur en zo goed over te komen. Maar jammer genoeg, zal ik dit optreden niet meteen koesteren.
Setlist: You Are There - Run - Lottery of Indecency - Sinister - The Bloop - Flogsta - Vertebrate - Mordred - Cold Water - I Do not Do - To The Lighthouse - Blackiest Skies - Decoherence
Bis: I Remember - Wear Out
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
