De Amerikaanse metalcoreband August Burns Red bracht in 2009 hun derde album ‘Constellations’ uit en dit vormde een mijlpaal voor de band. Het is op dit album dat ze hun eigen sound definieerden en het individuele talent van elk lid ten volle ontplooid werd. Krankzinnige en kronkelende gitaren, bonkende drums en een keelgat dat zelfs een tank omver blaast. Dat is de formule van August Burns Red, geperfectioneerd op ‘Constellations’ en dat in één naadloze en vlot in elkaar overgaande luisterbeurt. Het album ontpopte zich tot een publieksfavoriet en kreeg verschillende nominaties en prijzen toebedeeld. Tien jaar later geven ze nu de fans wat ze willen: een tour rond het gehele album, live van voor naar achter gespeeld. Als dat maar goed komt.

Een steviger startschot dan “Thirty and Seven” kan je je moeilijk inbeelden. Het bonkt de deur naadloos open en van schroeven is er zelfs geen sprake meer. De Trix ondervindt na nog geen tien seconden zijn eerste moshpit. Naadloos gaan we over in “Existence” en breakdowns worden aan de mengelmoes toegevoegd. ‘This might be what it takes to wake you up!’ horen we zanger en publiek zingen. Wakker zijn we alleszins! Het einde van het nummer leent zich ook perfect tot het eerste grote meezingmoment. Slechts enkele seconden rust krijgen we met het openen van of “Ocean of Apathy”, meer niet. Het vormt een rustig intermezzo, opbouwend naar de ‘Oceaaaaaan’ schreeuw, wat een publieksreactie ook.
De neurotische openingsgitaar kondigt hitsingle “White Washed” aan. Een echte klassieker en het volk gaat dan ook uit zijn dak. Dit staat in fel contrast met de sombere openingsmelodie van “Mariana’s Trench”. Lang duurt dit echter niet, want daar zijn die donderende drumpatronen weer. Van alle instrumenten die de band onderscheidt van de andere generische metalcore, moeten het wel de drums zijn. Ze vormen niet slechts achtergrondmuziek om de maat te houden, maar een integraal onderdeel dat bijdraagt aan de verwoesting. En nergens is dit meer duidelijk dan op dit nummer. “The Escape Artist” is nog zo een stormwals. Het is metalcore pur sang en één met een levensles: ‘Open your closed mind and close your open mouth!’ Het publiek zingt het gretig mee en de piano levert een wondermooi einde. Waarschijnlijk een van de hoogtepunten van dit concert. “Indonesia” en “Paradox” tonen dat het publiek duidelijk nog niet moegestreden is.
Eindelijk krijgen we even een adempauze met het kalmere “Meridian”. Een nummer waar de christelijke achtergrond van de band waarschijnlijk lyrisch het meest duidelijk naar voren komt, terwijl zanger Jake Luhrs het publiek toespreekt als waren we zijn gelovige kudde. Maar daar is die verduivelde drummer weer en bonkend voeren we het tempo naadloos op met “Rationalist”. En dan belanden we eindelijk bij monsterhit “Meddler”, waarop het publiek uit zijn dak gaat. De lyrics worden meegebulderd alsof het de laatste avond op deze aardbol is. “Crusades” vormt het sluitstuk en een kruistocht was het. Maar gedaan is het nog niet; na een stevige drumsolo als kort intermezzo vervolledigt de band weer het podium om nog vier hits op ons los te laten. “Ghosts”, waarbij de bassist de zangpartij van Jeremy van A Day To Remember op zich neemt, “Invisible Enemy”, “Empire” en “Composure” sluiten het geheel af.

‘Constellations’ in zijn geheel kunnen horen als fan is een geweldige ervaring. Gelukkig heeft de band ook nog eens de capaciteiten om dit staaltje live op geweldige wijze neer te zetten. Van klassiekers als “Meddler”, “White Washed” en “Marianas Trench” tot verborgen parels als “Indonesia” of “Rationalist”. En dan hebben we het nog maar over ‘Constellations’, want de laatste nummers vormden nog eens de kers op de taart. Je weet dat een band live staat als een huis wanneer ze een gehele show overladen met moshpits, circle pits en crowdsurfen zonder er maar een keer om te vragen. Ons hele lichaam doet pijn van kop tot teen, maar dat op de best mogelijke manier.

Setlist: Thirty and Seven - Existence - Ocean of Apathy - White Washed - Marianas Trench
The Escape Artist - Indonesia - Paradox - Meridian - Rationalist - Meddler - Crusades
Encore: Ghosts - Invisible Enemy - Empire - Composure

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Neem gerust een kijkje naar de pics
Currents
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/trix-antwerpen/currents-19-11-2019.html
Erra
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/trix-antwerpen/erra-19-11-2019.html
August Burns Red
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/trix-antwerpen/august-burns-red-19-11-2019.html

Organisatie: Trix , Antwerpen

Margate, 2018. The Libertines kondigen aan dat hun passage op het Wheels & Finns Festival hun laatste optreden zal zijn van de reünietour die in 2014 in het Londense Hyde Park begonnen was. Hun degelijk derde album, “Anthems for Doomed Youth” (2015), het product van de comeback, was genoeg gepromoot en dus werd het tijd het rondtouren on hold te zetten en te werken aan een vierde plaat.
Baserend op hun voorgeschiedenis verbaast het niet dat The Libertines geen personen zijn die je te allen tijde op hun woord moet geloven, maar toch was het vreemd dat ze amper een jaar later een goedgevulde concertreeks aankondigden zonder enig nieuws omtrent die vierde plaat.
Geld nodig? Vermoedelijk wel. De band is volop bezig met een hotel te openen in het kuststadje Margate, hun nieuwe thuishaven. Met hun prioriteiten zit het alvast goed: de pub is al open, aan de slaapfaciliteiten is wel nog heel wat werk.
Naast de hotelbusiness is er ook nog The Puta Madres, Peter Doherty’s solo/hobbyproject. Doherty gaf al meermaals te kennen dat hij The Libertines nodig heeft voor het financieren van de band waarin hij - in tegenstelling tot bij The Libertines - de volledige vrijheid krijgt z’n chaotische zelve te zijn. Could be worse¸ om geld in te zamelen voor een comebacktournee met Public Image Ltd maakte zelfverklaard anarchist John Lydon ooit reclame voor een botermerk.

The Libertines debuteerden in 2002, wat hen ondertussen al old school maakt. Vorige week zag ik op Sonic City de new school aan het werk, met Shame en een resem andere bands die onder de brede noemer van de South London Scene geplaatst worden. Datzelfde Londen dat de uitvalsbasis van The Libertines was rond de eeuwwisseling. Er vallen naast de Britse hoofdstad ook nog andere paralellen te trekken, zeker. Zo waren The Libertines katalysator van een revival van de Britse indierock, in hun kielzog volgden later Arctic Monkeys en Franz Ferdinand.
Hun “anyone can be a Libertine”-credo kenmerkte hun optredens in de begindagen, geen barrière tussen band en publiek, alles mag. Ook Shame is de voortrekker van een recente nieuwe golf Britse gitaarbands, en hun optredens barsten tevens van de jeugdige branie. Maar waar de kracht van Shame onder meer ligt in hun down-to-earth-mentaliteit, hebben The Libertines altijd iets ongrijpbaars en anachronistisch gehad. Toen Pete en Carl de leeftijd hadden van de jongens van Shame waren ze vooral rare kwieten die dweepten met de romantic poets à la Keats, Wordsworth en Byron, en geobsedeerd waren door Albion, het oude Engeland dat zij een mythische invulling gaven.

De centrale vraag waarmee ik op 18 november richting het Koninklijk Circus trok was of er zich echt een wissel van de macht heeft voorgedaan. Heeft de new school de old school volledig verdrongen, en zijn The Libertines en hun charmante rammelrock verleden tijd?

Het antwoord op die drieledige vraag kan ik alvast verklappen. Dat is namelijk nee. The Libertines weten anno 2019 nog steeds hoe ze een publiek moeten inpakken. De aanloop naar het concert voorspelde nochtans niet veel goeds. Die was namelijk - vintage Peter Doherty - bijzonder chaotisch verlopen. Komt ie, komt ie niet? Amper een week voor hun optreden in Brussel werd Pete opgepakt voor het aankopen van cocaïne in Parijs. Achter de rug van z’n spitsbroeder Carl Barât die had benadrukt een drug free tour te willen. Pete was vrij snel weer op vrije voeten, om vlak daarna opnieuw gearresteerd te worden omdat ie iemand op z’n gezicht getimmerd had. Enfant terrible, ook nu hij veertig geworden is.
De chaotische aanloop bleek dus geen voorbode te zijn van een turbulent optreden. Hun doortocht in het Circus was opwindend, gedreven en bovenal opvallend strak. Dat had alles te maken met Carl Barât die er nauwlettend op toekeek dat de concentratie niet verloren ging. Liep ie gepikeerd door Pete z’n gevangenisperikelen? Moeilijk te zeggen, maar vanaf Pete aan het dollen sloeg (toen hij bijvoorbeeld vroeg of de ober van Chez Max voor wie hij kaartjes geregeld had ook binnengeraakt was), gaf Carl niet toe, en nam hij de teugels strak in de handen. Of zoals het weerklonk in hun opener: “let’s get straight to the heart of the matter.” No-nonsense, spelen godverdomme.
“Heart of the Matter” was het eerste van vijf songs uit de comebackplaat, waarvan “Fame and Fortune” en “Barbarians” ook netjes in het begin zaten. Vooral de andere twee die later passeerden, het door Clash-reggae beïnvloedde “Gunga Din” en het breekbare “Dead For Love” (in de bisronde), golden als hoogtepunten en konden moeiteloos hun voet naast het ouder werk plaatsen.
Het leeuwendeel van de set teerde op dat ouder werk, en al vrij snel bleek dat niemand daar echt om maalde: er werd meegebruld bij “What Became of The Likely Lads” en “Can’t Stand Me Now”, gecrowdsurft op de tonen van “Boys in the Band” en “Time For Heroes”, stevig gemosht tijdens “Horrorshow” en “Vertigo”, en vooral veel gejuicht telkens Pete en Carl een microfoon deelden. En akkoord, her en der werden een paar noten vals gezongen, en zat een gitaarlijntje ietwat scheef, maar dat bleef naar Libertines-normen mooi binnen de perken. Het maakte ook allemaal deel uit van de verdomd strakke onversneden punkset die, op rustpunt “You’re My Waterloo” met Carl aan de piano na, afgewerkt werd in een rotvaart.
Na een verschroeiend “Up The Bracket” verdwenen the likely lads, na een dik uur spelen, zonder enige bedanking in de coulissen, waar ze vervolgens minutenlang gezellig vertoefden. De lichten in de zaal gingen aan en uit, waardoor onduidelijkheid heerste of ze nog zouden terugkomen.
De bisronde kwam er wel degelijk, en opende met het wonderschone “Dead For Love”. Opnieuw nam Carl plaats aan de toetsen, en toen het einde van het nummer naderde kwamen de drie overige Libertines hem vervoegen rond die piano om in samenzang de laatste regels te brengen. Alsof ze wouden aantonen dat ze wel degelijk een collectief zijn, ondanks hun woelig verleden én heden.
Voor het tweede bisnummer, “What Katie Did”, vroeg Doherty wat “what on earth have you done, Katie?” was in de lokale taal. Even mengde hij zich zo in de communautaire kwestie door te vragen of in Brussel Frans of Duits gesproken wordt. “Flemish!” antwoordde iemand, waarna Pete zich wijselijk terugtrok. Het toont in ieder geval aan in wat voor losse sfeer de toegift werd afgewerkt, zo werd ook een flard uit het vergeten b-kantje “Dilly Boys” gespeeld, en moesten “What a Waster”, “Music When The Lights Go Out” en “The Good Old Days” (die wel degelijk op de setlist stonden) verrassend plaats ruimen voor een bijzonder stevige versie van “The Ha Ha Wall”. Het uitbundige “Don’t Look Back Into The Sun” was de gedroomde afsluiter, maar in deze bisronde was geen plaats voor conventioneel gedrag. The Libertines gooiden er nog “Bangkok” tegen aan, een b-kantje van de “Time For Heroes”-single. Een rommelig punknummer, maar het enthousiasme spatte er wel van af.

“Bangkok” was het einde van een vinnig optreden dat twee zaken demonstreerde: (1) dat de schending van hun belofte enkel nog te touren met een vierde album op zak hen gemakkelijk vergeven kan worden, en (2) dat hun charmante rammelrock geen verleden tijd is. Ook aan de vooravond van een nieuw decennium hebben Doherty, Barât & co nog steeds hun bestaansrecht, en dus zullen de new school bands de troon van de Britse indierock nog eventjes met die oude knarren van The Libertines moeten delen.

Organisatie: Live Nation

In 2008 liet het piepjonge collectief Vampire Weekend een frisse wind uit New York overwaaien, en België (alsook de rest van de aardkluit) was meteen wild van hun vrolijke gitaardeuntjes en clevere teksten. Verschillende keren trad de band in onze contreien op, maar ondertussen was het toch al weer een dikke zes jaar geleden. Het publiek snakte dus naar een sterke liveshow.

Onder een gigantische wereldbol - de hoes van hun nieuwste plaat ‘Father of the Bride‘ - gingen de heren van start met hun recentste single “This Life”, gevolgd door “Unbelievers”. Het valt op dat de sound nog niet echt goed zit, het lijkt eerder een lo-fi concert in een kroezelig café. Bij “Sympathy” wordt dit hersteld, en enkele nieuwe nummers passeren de revue. Hun laatste worp werd door de gespecialiseerde pers met ietwat gemengde reacties onthaald, maar hier bewijst de groep dat de liedjes live best goed overeind blijven.
Bij “Finger Back” wordt geknipoogd naar het refrein van wereldhit “Harmony Hall”, maar “I don’t wanna live like this” mag pas later volop meegezongen worden. Samplen doen ze blijkbaar graag, want “This feels so unnatural, Peter Gabriel too” komt voor in “Cape Cod Kwassa Kwassa”, en later tijdens de bisnummers ook nog eens in “Ottoman”. De band én het publiek komen helemaal onder stoom tijdens de gouwe ouwe nummers vanop het self-titled ‘Vampire Weekend en Contra’.
Wat volgt is een unieke versie van “Step”, een minutenlange, harde gitaarjam tijdens “Sunflower”, en een uiterst subtiele maar zeer verzorgde overgang naar “White Sky”. VW bewijst hier dat ze één voor één topmuziekanten zijn. Zanger Ezra Koenig, gitarist Chris Baio en de twee percussionisten, ze laten complexe muziek toch zo kinderlijk eenvoudig lijken. “Cousins” en “A Punk” doen iedereen dansen, terwijl het maatschappijkritische “2021” de zaal volledig stil krijgt.
De strakke set wordt afgesloten met “Jokerman”, een Bob Dylan cover, en een David Goffin lookalike naast ons geraakt bijna in trance. Hier valt het pas echt op dat de groep de mosterd voor deze mengeling van pop met Afrikaanse invloeden haalde bij ‘Graceland’. Paul Simon als inspiratiebron, New York als gemeenschappelijke thuishaven. Bij de eerste noten van de encore “Big Blue” vallen vier vlaggen naar beneden, elk staan ze symbool voor de vier singles die de band ter voorbereiding van hun nieuwe cd maandelijks de wijde wereld instuurde.
Als slotakkoord worden nog een paar verzoeknummers gespeeld, en met “M79”, “Diplomat’s Son” en “Mansard Roof” worden enkele klassiekers aangevraagd en maar al te graag te berde gebracht. Singles als “Oxford Comma” en “Holiday” zijn zelfs niet nodig om ons te overtuigen.

Traditiegetrouw sluit “Walcott” de gig af, en zo klokt Vampire Weekend af op zevenentwintig (!) nummers, netjes verspreid over hun vier albums, stuk voor stuk pareltjes, elk op hun eigen manier, en live vormt dit alles een erg knap, oerdegelijk geheel.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/vampire-weekend-18-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/liss-18-11-2019.html

Organisatie: Live Nation

Minard Gent is een historische locatie met een geschiedenis die teruggaat tot 1847. De schouwburg kwam er dankzij de architect Minard die dit gebouw optrok als reactie op de Franstalige schouwburg en opera in Gent. Bij het binnenkomen, valt de ode op aan personen die nauw betrokken waren bij deze schouwburg, waaronder Romain Deconinck (1915-1994) een iconische Gentse figuur die Gent op de wereldkaart wist te zetten, dan ook onmiddellijk op.
In deze historische omgeving mocht een jong, talentvol gezelschap RAMAN op zaterdag 16 november zijn allereerste EP 'Birth Of Joy' voorstellen. En zo is de cirkel rond. In een interview liet Simon Raman ons weten klaar te zijn om die volgende bladzijde om te draaien. Het volledige interview kunt u hier trouwens nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/76226-raman-we-zijn-eigenlijk-veel-verschillende-genres-dat-maakt-het-voor-ons-zo-spannend.html
In Minard kregen we dan ook het perfecte huwelijk voorgeschoteld tussen melancholie en pure rock-'n-roll!

Een ander opkomend talent is Roos Denayer (****). Deze jonge singer-songwriter haalt haar invloeden bij o.a. Joni Mitchel, Nick Drake en Suzanne Vega. Dat is toch heel wat. Ze laat zich op het podium begeleiden door een bassist Trui Amerlinck, die door haar magische inbreng de stem en gitaar van Roos perfect weet aan te vullen. Op een eerder bedeesde en onschuldige wijze zorgt deze laatste, dankzij gezapige bindteksten, voor een glimlach op de lippen. Bovendien gooit Roos Denayer haar uiteenlopend stembereik in de strijd. Puur vocaal, maar ook wat gitaar en bas betreft, zweeft het concert dan ook voortdurend tussen weemoed en lekker loos gaan waarbij zelfs lichtjes wordt geflirt met geluidsnormen overschrijdend gedrag. Die combinatie zorgt ervoor dat Roos zonder problemen iedereen uit haar hand doet eten. Het publiek stil krijgen bij die pakkende tot melancholische momenten, waarbij je een traan wegpinkt. En meeklappen en dansen vanuit de stoelen op de meer energieke songs. Het is er allemaal bij .
Besluit: Roos Denayer slaagt er, in tegenstelling tot veel voorprogramma's, zonder enige moeite in het Gentse publiek - en ook wijzelf - compleet over de streep te trekken. We zagen dan ook een bijzonder talentvolle artieste aan het werk om in het oog te houden naar de toekomst, een toekomst die er zeer goudkleurig uitziet.

Dat laatste kan ook gezegd worden van RAMAN. (****1/2). De band heeft ondertussen in en rondom het Gentse al bewezen uit het goede hout gesneden te zijn. We gaven de EP 'Birth of Joy' al enkele luisterbeurten, en werden van begin tot einde van onze sokken geblazen. Een recensie daarvan volgt nog!
Of dit live ook het geval zou zijn?, vroegen we ons af. Nu, vanaf de eerste song werden de teugels gevierd en de registers compleet open getrokken. Een vat boordevol stomende riffs en drum salvo's, die de Minard op zijn grondvesten deden daveren, werd open gedaan. Feitelijk is hierop stil zitten onmogelijk. Het publiek ging eerder uit de bol door stevig te headbangen en mee klappen, en ook wij werden door een geluidsmuur die op ons kwam murw geslagen. Echter weet RAMAN binnen deze energieke en gestroomlijnde aanpak ook genoeg weemoed en melancholie te verstoppen, met pakkende songs die eerder een krop in de keel bezorgen. Sam is niet alleen een gitaar virtuoos van een unieke soort, hij is eveneens een charismatische frontman met een uiteenlopende stem. Enerzijds breekbaar, anderzijds schreeuwt hij zijn stembanden schor. Gerugsteund door een knallende drum inbreng van Bernd Coene die zijn drumvellen bedient alsof zijn leven daarvan afhangt, aangevuld door een al even knallende en knetterende baslijn van Jasper Peeters. Zorgt dit voor een kruisbestuiving die we niet elke dag tegen komen. Vooral als al die registers compleet worden open gegooid in een stomend instrumentale wervelstorm, telkens werkende naar een verschroeiend hete climax toe, gaan de daken er compleet af in de Minard. Het gemeende, staande applaus, na de regulaire korte set, bewijst dat ook het publiek compleet mee was met de zaak.
Besluit: ''Het is eerder een mengeling van vele genres, waardoor het moeilijk is om daar een stijl op te plakken. Een bewuste keuze trouwens. We zijn vooral een live band, daarom dat catchy en streepje rock-'n-roll in onze muziek.'',  wist Simon ons in het interview dat we hadden met hem te vertellen. Nu, dat laatste wordt meermaals in de verf gezet.
Ook de snoeiharde, quasi instrumentale, bisronde is een mokerslag in het gezicht, compleet murw geslagen.
Het enige minpuntje is de te korte set van amper iets meer dan een uur, want dit smaakte naar meer, veel meer. Voor de rest hoor je ons niet klagen. Dit was een leerrijke avond inéén van de mooiste gebouwen die Gent rijk is.
RAMAN bewijst in de Minard dat ze inderdaad klaar zijn voor het grote werk, niet alleen op maar ook naast het podium. In het oog te houden naar de toekomst toe!

Organisatie: Cunae Management +  RAMAN ism Democrazy/Vooruit, Gent