Het Britse Foals , goed acht jaar bezig en vier cd’s verder combineert de hyperkinetische , nerveuze aanpak van vroeger met aantrekkelijke, frisse, aangename popmelodieën . Indie , postpunk en punkfunk worden nu tot een mooi melodieus, homogeen geheel gebracht . En dat evenwicht hoorden we vanavond.
Foals van Yannis Philippakis en C° is een live band bij uitstek , die hun nummers met splinterbommen bestookt , rustiger nummers een steviger outfit durft te bezorgen op de juiste momenten, of net die subtiliteit , finesse bewaart in hun klankenpalet . Foals is het kleine clubcircuit ontgroeid , maar een Vorst is nog net iets te hoog gegrepen qua belangstelling. Foals behoudt z’n fanbase , maar zal er nu na deze ook niet bijkrijgen …
Een stomende band bij uitstek wat bewijst dat ze een mooie weg hebben afgelegd , zowel qua materiaal als op hun live optreden , dat merkten we anderhalf uur lang , speels , ongedwongen, pittig gedreven, hyperkinetisch en emotievol . Woorden op hun plaats.
Oud en nieuw wisselden elkaar af , hoewel de tweede ‘Total life forever’ maar even kwam piepen met het prachtige “Spanish Sahara” , die mooi uitgewerkt werd van een rustige aanzet, naar overdonderende , repetitieve, opbouwende ritmes en gitaarriedels , zonder echt te exploderen. Die onderhuidse spanning voelden we telkens aan en sommige nieuwe songs kregen een extraverte , energieke tint ; “Snake oil” , die de set opende, “Mountain at my gates” , en de titelsong “What went down” , die meer dan overtuigend de set besloot . De rustige van de nieuwe als de single “Birch tree” en “Give it all” behielden hun intense ingetogen pracht .
We hielden van die avontuurlijke, dynamische , stuwende , rauwe ritmiek, die de dansspieren aanspreekt; swing en intimiteit was te horen met enkele stekelige uptempo’s en stroomstoten . De oudere boeiden en intrigeerden door de talrijke variaties als “Providence” , “Inhaler” en de ‘happy feeling’ single “My number” van die derde ‘Holy fire’ ; of een “Olympic airways”, “Balloons” en “Red socks purgie” van het debuut ‘Antidotes’ . Eén nummer missen we al een paar jaar in de setlist, “Out of the woods” , een pakkende single uit ‘Holy fire’, die spijtig genoeg opgeborgen blijft.
Frontman Yannis is een podiumbeest en gaat totaal op in de nummers, hitst de menigte op en is dikwijls bij hen te vinden om de nummers nog meer draagkracht te geven. En dat merkten we zeerzeker in de bis , alle remmen los , maniakale gekte, met “Two steps, twice” als absolute killer .
Foals hield het op een doeltreffende aanpak , ergens dartelend, twinkelend , ergens strak en ergens dromerig, pakkend en zacht. Met veel respect , dit optreden zinderde na …
Tout va bien , rond Jan Wouter Van Gestel, – één van de winnaars van de Nieuwe Lichting een paar jaar terug, wist hun sferische pop in finesse en grimmigheid onder te dompelen. “This fight” , “Sometimes in life” en “If you go away”, geleest op J. Brels “Ne me quitte pas”, zijn er zo drie die vanavond te horen waren .
Ze waren enorm content vanavond in Vorst te mogen optreden als support van Foals. Het is een erg creatieve band die pop, elektronica , krautrock , postrock , barok , bombast, gospel aan elkaar rijgt, elk geluidje op z’n plaats brengt en in z’n totaliteit niet vies is het materiaal in een rockjasje te steken. Meeslepende set.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/foals-23-02-2016/
Organisatie: Live Nation
Sinds hij eind jaren ’70 door de Britse pers samen met generatiegenoten Elvis Costello en Graham Parker als angry young man werd gebrandmerkt heeft Joe Jackson al flink wat muzikale watertjes doorzwommen. Na de snedige pubrock uit z’n begindagen ging de ranke Brit zich gaandeweg ook bedienen van ingrediënten uit new wave, reggae, big band, swing, latin, soundtracks, klassiek en jazz om een trits popklassiekers in te blikken.
Ook op z’n 61ste maakt Jackson er een erezaak van om platgetreden paden te mijden. Voor zijn jongste project nam hij telkens vier songs op in New York, Amsterdam, Berlijn en New Orleans met lokale muzikanten die hij meestal van geen haar of pluimen kende. Het oorspronkelijke idee om daar vier EPs uit te distilleren mondde uiteindelijk uit in een nieuw full album ‘Fast Forward’, zijn eerste plaat met eigen schrijfsels sinds 8 jaar.
Afgelopen maandag deed een goedgemutste Jackson intussen reeds voor de zesde keer de AB aan. In de herfst van zijn carrière leek de man schijnbaar verwonderd dat hij de zaal nog kan doen vollopen met veertigers en vijftigers bij wie een goede popsong er altijd in gaat. Maar hoe gaat een veteraan te werk als hij in pakweg anderhalf uur vier decennia muziekgeschiedenis moet proppen? Jackson bedacht tijdens deze tour hiervoor een eenvoudige oplossing door moederziel alleen zijn eigen voorprogramma te verzorgen vanachter zijn vertrouwde vleugel. Introspectie troef dus bij aanvang van de set, maar met crowd pleasers als “It’s Different For Girls”, “Hometown” en “Be My Number Two” werd duidelijk op veilig gespeeld. Dat Jackson een virtuoze pianist is weten we al langer, alleen met zijn stem wou het niet altijd vlotten; één of andere infectie was de voorbije dagen wat roet in de stembanden van de prille zestiger komen gooien, maar in het gezelschap van een thermos thee werd dat euvel tot een minimum herleid.
Tijdens “Is She Really Going Out With Him?” kreeg Jackson het gezelschap van Graham Maby, boezemvriend en reeds vanaf debuutplaat ‘Look Sharp’ (’79) diens trouwe luitenant op bas. De überclassic werd door beide veteranen tot de essentie herleid, wat trouwens nog altijd de meest betrouwbare lakmoesproef is om de houdbaarheidsdatum van een nummer te testen. Met de New Yorkse muzikanten Teddy Kumpel (gitaar) en Doug Yowell (drums/percussie) haalt Jackson tijdens deze tour bovendien een extra dosis creativiteit aan boord waardoor een remake van een aantal van zijn klassiekers kinderspel lijkt. Zo werd een broeierige triphop beat onder “Real Men” geschoven, of werd een bijna onherkenbaar “Steppin’ Out” getransformeerd tot pure dreampop gedrapeerd met prog elementen. Ook “Another World” en “You Can’t Get What You Want (Till You Know What You Want)” werden uit de 80ies catalogus van de veelzijdige songwriter geplukt, ten nadele van platen uit alle daaropvolgende decennia die jammer genoeg onaangeroerd bleven.
Joe Jackson heeft intussen een kaap overschreden die hem schaamteloos toelaat om luidop te filosoferen over de dingen des levens. Op zijn nieuwe schijf ‘Fast Forward’ heeft hij zo een belangrijke kluif aan het begrip ‘tijd’; tijdens het solo gebrachte titelnummer waant hij zich in een teletijdsmachine richting de toekomst, volgens Jackson is het een manier om de huidige waanzin op deze aardkloot achteraf te kunnen begrijpen. “The Blue Time”, een ander hoogtepunt vanop de nieuwe worp, situeert zich dan weer tussen droom en werkelijkheid, en klonk in de AB als een lost track die de officiële versie van Jackson’s succesvolste plaat ‘Night And Day’ (’82) nooit haalde.
Wellicht om het ook voor zichzelf voldoende interessant en spannend te houden loodst Jackson elke avond ook een paar covers in zijn set. De die-hard fans zagen het wellicht liever anders, want niet elke original keuze is geslaagd. ABBA’s “Knowing Me, Knowing You” is sowieso al geen persoonlijke favoriet, en in de AB tekende het gedrocht dan ook voor de dip van de avond. Veel beter kwam Jackson weg met de fraaie New Orleans-style transformatie van Joni Mitchell’s “Big Yellow Taxi” die Dr. John wellicht ook zou kunnen pruimen. Tijdens de encores werd ook “See No Evil” vanonder het stof gehaald, een moedige tribute aan Tom Verlaine en diens Television. Eén van Jackson’s eerste singles “One More Time” (’79) sloot daar naadloos bij aan, zowat de enige keer vanavond dat de groep alles uit de kast haalde om een venijnige rocker op de mat te leggen.
De zesde passage van Joe Jackson in de AB toonde een maestro die niets meer te bewijzen heeft maar dat toch voortdurend wil doen. Voor hetzelfde geld maakt de man na deze tour een opera of een plaat met Franse chansons, dus waren we maar wat blij dat we deze angry young man van 61 in zijn wellicht beste gedaante hebben kunnen meepikken.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The National heeft even een pauze ingelast, dus de leden van de band hebben tijd voor andere dingen. Matt Berninger maakte vorig jaar al gebruik van zijn tijdskrediet om met Brent Knopf van Menomena El Vy op te richten, waarbij vooral de single “Return to the moon” onze goedkeuring kon wegdragen. Naast Berninger bestaat The National uit twee paar broertjes, en het zijn nu de minder bekende broertjes, namelijk de ritmesectie bestaande uit Bryan en Scott Devendorf die ook hun project op de wereld loslaten in de vorm van LNZNDRF. Dit doen ze samen met de trombonespeler van Beirut, Benjamin Lanz, die ook al meedeed met The National en Sufjan Stevens, Sharon Van Etten en Phosphorescent. De band zonder klinkers is dus een samenvoegsel van twee achternamen, en zullen we verder aanduiden als Lanzendorf, want dat bekt een heel stukje gemakkelijker. Het titelloze debuut van deze band werd over twee weken opgenomen in een kerk in Cincinnatti, de thuisstad van de Devendorf-broertjes.
Geen uitverkochte AB zoals bij El Vy, maar de Rotonde zat niettemin goed vol voor de ruggengraat van The National. De broertjes Devendorf zijn heel erg geïnspireerd door krautrock, en dat was ook wat er in de Rotonde uitkwam: een wisseling van instrumentale en gezongen nummers, waarbij Benjamin Lanz de zang en gitaar voor zijn rekening nam. Er was ook een vierde man, Aaron Arntz, die nog getourd heeft met Dweezil Zappa, Edward Sharpe & the Magnitic Zeros en Grizzly Bear. Die bepaalde voor een groot deel de sound van de band, met zijn keyboard/filterbank, waarbij hij meer aan de knoppen draaide dan dat hij melodieën speelde. Vestimentair was deze show geen hoogvlieger, de bandleden droegen lelijke overalls, en met de kapsels en de jaren zeventig-brillen straalde Lanzendorf een hoog nerd-gehalte uit. Jani Kazaltsis was duidelijk niet de production manager voor deze tour.
Er werd stevig afgetrapt met” Future you”, dat begon met gefilterde modulaties vanop de keyboard, waarna de gitaar inviel en de Devendorf broertjes een strakke groove neerzetten. Postrock dus, een mix van beats en noise, dat is dus Lanzendorf, en dat alles met aardig wat decibels. Op “Kind things” zong Lanz met een hoge falset, Alexis Taylor van Hot Chip indachtig, en dat werd gecombineerd met een new wave gitaartje à la Siouxsie and the Banshees.”Monument” had dan weer naast The Notwist gelegen. “Hypno-skate” riep de troosteloze sfeer van de bekroonde Camorra-reeks Gomorra op, met een glansrol voor drummer Bryan Devendorf, die een machtige groove neerzette in een nummer dat steeds maar crescendo ging. In “Beneat the black sea” zong Lanz met zijn gewone stem, een nummer dat nog het meest aanleunde bij The National en dat heel erg duidelijk maakte dat het geluid van The National volledig steunt op bas en drums van de Devendorfs. Als The National ooit covers opneemt, dan is dit een kandidaat om in de setlist opgenomen te worden, de trieste bariton van Berninger zou hier heel mooi bij passen, dit nummer was van de zelfde verscheurende schoonheid als “Terrible Love”.
Andere sferen kregen we dan weer in het falsetgezongen “Mt. Storm”, dit was Jonsi van Sigur Ros ten voeten uit. De volumes gingen nog eens goed de hoogte in voor “Samarra”, drones en noise creëerden een hoogoven van geluid waar de gensters van afschoten.
Slotsom? Dit was een stuk beter dan El Vy, Lanzendorf mengt moderne electronica met krautrock, en dit met een stevige groove waarbij het goed toeven is:
Setlist : Future you –Kind things-Monument-hypno-skate- Beneat the black sea-Mt. Storm-Samarra
Organisatie: Botanique, Brussel
Stan Van Samang – Simply live – Stan geeft Capitole een Arena ‘erlebnis’
Stan Van Samang
Capitole
Gent
2016-02-20
Gerrit Van De Vijver
‘Getriggerd’. Zo waren er velen. Stan naar de Lotto-Arena? Wat zou dat geven? Was het niet allemaal te groot, te snel? Van een bevestiging en erkenning gesproken! De basis was gelegd, een 2e theatertour kon niet uitblijven. De harten veroverd in de Lotto-Arena, nu de ruime achterban in de ‘kleinere’ zalen. En de harten? ….waren opnieuw ingenomen.
Udo was het ideale voorprogramma. Hem een ‘opwarmer’ noemen is Udo oneer aandoen. Daarvoor heeft hij al genoeg bewezen. Charme, klasse, aimabel, een klok van een stem. Perfect passend bij het karakter van Stan. Beheerst ook de kunst om het publiek te bespelen. De uitnodiging op het podium van een koppel dat onlangs een huwelijksaanzoek deed, was alleraardigst. Bij het grote publiek is de allround entertainer nog steeds een ongekende diamant, maar een grote toekomst is een zekerheid.
Was 2015 het jaar van Stan, kan 2016 gemakkelijk een bisnummer worden. Je kon de tv of radio niet aanzetten, of Stan was aanwezig. Talloze keren prijswinnaar, met als climax 4 maal een ‘super boum’ in de Lotto Arena.
Wat gebeurde in de Lotto-Arena was de voedingsbodem voor een volle ‘simply live –tour’ kalender. De grote schare , weifelende fans waren/zijn nu echt overtuigd. En ze zijn talrijk. Na “Lucky me” vragend wie er voor de eerste keer bij was, stak een overgroot deel van de zaal de hand op. “ Schaam ulle”! was zijn typische , kwajongensachtige , manier van reageren. En dat is net de kracht van Stan en waarom de schare groter wordt. Authenticiteit is het ‘keyword’, ondanks alle succes.
De show was korter, maar evenzeer grafisch sterk onderbouwd met dezelfde , op schaal aangepaste, lichteffecten en videowall. Stan werd ondersteund door z’n vaste begeleidingsband. Openen deed Stan met “Junebug”, “Poison” en “Summer Brease”. Net zoals in de Lotto-Arena begaf Stan zich tussen het publiek tijdens “Second hand life”. Spijtig dat hij z’n paratraining niet afrondde, of hij bestormde het balkon. “Lucky me” ( uit de film ‘Wat mannen willen’ ) werd gevolgd door het verhaal , nog steeds sappig verteld, van het allervoorlaatste pintje wat leidde tot “One for the road”. Na “Sirens” kon Stan de keyboards (“Thieves”) en de drums ( “All-in my head” ) mismeesteren.
Typerend voor Van Samang dat hij hierbij ook z’n staff erbij betrok. De stoeltjes werden nog net niet afgebroken tijdens “Hang on”, maar ja, stilzitten op dit nummer is ook een beetje potsierlijk. Gelukkig konden we de schade herstellen tijdens “What you gonna do” en “Easy love you”. Na het gekweel ( super gedaan dames ) tijdens “Simple life” was het gepaste moment om de Van samang-dwepers warm te maken voor het GROOT moment in het Sportpaleis. Afgerond werd er met “I didn’t know at all” en “Scars”.
Xtra’s van dienst waren het verwachtte “Goeiemorgend goeiendag” en “Een ster”.
Stan Van Samang is en blijft een acteur/zanger/entertainer. Maar vooral oprecht, onvervalst, charismatisch, gepassioneerd en blijft zijn eigen zelve. Een rolmodel qua ‘crowd-pleasing’.
De Van Samang-dept die beseft wat hij/zij gemist heeft in de Lotto-Arena is nu al z’n tickets aan het boeken. Geef ze eens ongelijk! De ‘Simply life tour’ zijn Stan z’n ideale ‘oefenmatchen’ om de nationale finale te spelen op 26 november in het sportpaleis. Wordt het niet GROOT, dan wel GIGANTISCH.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stan-van-samang-20-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/udo-20-02-2016/
Organisatie: Live-Entertainment
Als je een ruim twee uur durend concert kan geven met het beste uit een carrière van 60 jaar, dan wil dat zeggen dat je al niet meer van de jongste bent maar dat betekent vooral dat je een groot muzikant bent. Wel Mr. Ennio Morricone is zo iemand. Hij komt met zijn lengte in de buurt van 1.60m maar zijn palmares is op z’n minst ‘groots’ te noemen. Hoewel hij het er liever niet over heeft kunnen we er niet over heen.
Het begon halfweg de jaren ’60 met de eerste van een reeks ‘spaghettiwesterns’. Een term die hij liever niet hoort. Het blijft hét hoogtepunt van zijn optredens. ‘The good, the bad and the ugly’ uit 1966 met het daaraan verbonden nummer “ Estacy of Gold, een meesterwerk waarbij elk haar op je lichaam rechtkomt. Een combinatie van piano, klarinet, viool, trombone, slagwerk, … kortom alles wat dit ‘Tsjechisch nationaal harmonisch orkest’ te bieden heeft. Plus de imposante verschijning van een sopraan in de figuur van Susanna Rigacci. Twee jaar later, in 1988 was er al een vervolg. “Once upon a time in the west” met de daaraan verbonden mondharmonica. Een geluid die door merg en been gaat. Dat is het unieke aan deze optredens. Het Sportpaleis, duizenden aanwezigen, muisstil en dan het geluid van de mondharmonica die door de zaal zweeft. Hoogst indrukwekkend!
Verder leek het alsof het een greep was die met de ogen toe werd gekozen. Als je alleen meesterwerken maakt kan je jou dat eenmaal permitteren. ‘The legend of 1900’, ‘The best Offer’, ‘Chi Mai’, … Een speciale vermelding voor het nummer “Abollison” omdat daar de interactie met het koor het duidelijkst hoorbaar is. “ Abollison”, een nummer uit de film ‘Queimada’ dat zoveel betekent als “bosbrand”. U merkt het wel, keuze genoeg voor een ‘best of’ concert. Ennio Morricone, de Maestro zoals hij zelf zo graag hoort, en gelijk heeft hij. Zo wordt de dirigent van een orkest nu eenmaal ook genoemd.
Niemand is succesvoller als filmcomponist dan Ennio Morricone. Het aantal films waarvoor hij muziek componeerde komt nu al in de buurt van een 500 films. De prijzen die hij daarvoor won zijn ontelbaar geworden. Met als recentste, The Golden Globe voor zijn bijdrage aan de laatste prent van Quentin Tarantino, ‘The Hateful 8’. En ja hoor, daar komt de volgende film al aan: ‘The Correspondence’ in samenwerking met zijn misschien wel meest geliefde regisseur: Guiseppe Tornatore.
Een niet te doorgronden persoonlijkheid, die niet is weg te slaan uit zijn vertrouwde omgeving in Rome maar toch de verleiding van het podium niet kan weerstaan. Zo kan je het wel omschrijven.
Dit was nu het derde concert van deze kleine Italiaan op vrij korte periode dat we konden bijwonen. Misschien is ons volgende afspraak wel een verjaardagsconcert ter ere van zijn 90ste verjaardag. Alla prossima volta Maestro!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ennio-morricone-20-02-2016/
Organisatie: Greenhouse Talent
Een vol huis @Trix vanavond voor wat beloofde een bijzonder leuk hard- en metalcore feestje te worden!
Wolf Down (DE) en Counterparts (CA) mochten het opvallend jonge publiek alvast opwarmen …
Daarna was het de beurt aan Stray from the Path, een heerschap uit Long Island, New York dat al 15 jaar potige en alternatieve hardcore brengt die me soms deed denken aan Rage Against The Machine! Misschien wel wat kort door de bocht maar toch zat zowel in het stemgeluid van frontman Andrew als in de typische ‘grooves’ van de nummers een duidelijke invloed en verwijzing naar deze legendarische band. De korte set werd met veel bravoure en lef gebracht, de zelfzekere zanger bespeelde zonder enige moeite het publiek en ratelde de krachtige hardcore nummers naadloos aan elkaar. Zonder echte uitschieters of nummers die langer bleven hangen dan andere was dit een geslaagd optreden van een band die ik nooit eerder aan het werk zag. Als ik toch een paar hoogtepunten moet vermelden, hoofdzakelijk afgaande op de reactie van het publiek, dan kies ik zonder twijfelen voor het vette “Shots Fired” van de laatste CD ‘Subliminal Criminals’ en afsluiter ‘First World Problem Child’ dat moeiteloos werd meegebruld door de fans.
Stick To Your Guns uit Orange County, California zijn de laatste jaren uitgegroeid tot een heel populaire band in het genre van de melodieuze metalcore. Ze stonden reeds 2 keer op Groezrock (2010 en 2013), speelden vorig jaar nog op Ieperfest en hebben in hun 12-jarig bestaan al 5 CD’s op het palmares. Eerder deze week speelden ze in Londen nog integraal hun 4de CD ‘Diamond’. In Antwerpen werd het meer ‘een best of’ met songs van hun 3 laatste en meest succesvolle schijven.
S
tipt om 22u00 begonnen ze aan hun set, Axel Agnew werd gespot als aandachtig toeschouwer, samen met 1200 andere enthousiastelingen! Van bij de aanvang van opener “It starts with me” en opvolger “Against them all” scandeert het voltallige publiek de nummers luidkeels mee…heerlijk sfeertje! Zanger en uithangbord van de band Jesse Barnett spuwt tussen de nummers door zijn ongenoegen uit over allerlei mistoestanden in de wereld en zet vervolgens, opgefokt door zijn eigen boosheid, het loeiharde “Bringing You Down” in. In het midden van de set zit een eerste echte climax met het duo “We Still Believe” en “Nothing You Can Do To Me”, beide heel typische en heel gekende STYG-hymnes die ondermeer zorgden voor de definitieve doorbraak van de band.
“The Bond” werd opgedragen aan de bandleden, tijdens “What Choice Did You Gave Us” zagen we een heerlijk potje crowdsurfen en bij aanvang van “Such Pain” betuigde frontman Jesse zijn medeleven aan alle refugees die de laatste maanden dagelijks de wereldpers halen.
Veel te vroeg als je het mij vraagt, na amper 45min., werd het slot van het optreden ingezet met “D( I Am) ond” en “Nobody”, meteen goed voor een mega circlepit en (voorlopig) laatste meebrulmoment van de avond.
Als bisronde werd eerst het ingetogen “Left You Behind” solo en akoestisch gebracht door Jesse om daarna de finale keihard in te zetten met “Diamond” en klassieker “Amber”.
Een degelijk optreden dat de hoge verwachtingen grotendeels kon inlossen maar dat toch iets langer had mogen duren en zeker een nummer als “The Crown” de setlist verdient.
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix, Antwerpen)
Recensenten kunnen soms de bal volledig mis slaan: Gun Outfit wordt vergeleken met Kurt Vile en Sonic Youth, maar heeft daar absoluut niks mee te maken. Ok, op één van de nummers van de laatste uitstekende plaat, klinkt frontman Dylan Sharp als Thurston Moore, maar dan ook enkel in dit ene nummer. In andere recensies spreekt men dan weer over folk, wat het in ieder geval ook niet is. De vreemdste beschrijving die ik gelezen heb was evenwel dreampunk, wat natuurlijk complete onzin is. Iedere recensent heeft wel een bepaald referentiekader, maar het is toch altijd het best om te vertrekken van wat je hoort.
Dus, even de bordenwisser over al deze referenties en laat ons vertrekken van de feiten. Gun Outfit is een band uit Olympia, Washington, die naar Los Angeles verhuisd is. Ze zitten op het Paradise of Bachelors-label, waar ook Steve Gunn op zit. Met ‘Dream all over’ hebben ze hun vierde plaat uit. De band is een viertal, maar voor hun Europese tournee hebben ze een vijfde lid meegenomen, Henry Barnes die in de jaren negentig smerige noise maakte bij Man is the Bastard en nu psychedelische folk maakt met Amps for Christ.
Dit vijfde lid zou in de Witloof Bar heel bepalend zijn voor het geluid van de band, niet dat je gitaaruitbarstingen moest verwachten, nee, de sound kreeg vanavond een eerder psychedelische klank door de Indisch gestemde gitaar van Barnes die het geluid van een sitar imiteerde. De mosterd haalt Gun Outfit duidelijk in de jaren zestig, met een zonnig, loom geluid, heel psychedelisch door de gitaar van Barnes, sterk geïnspireerd op George Harrison’s Indische escapades ten tijde van ‘Rubber Soul’ en ‘Revolver’.
Gun Outfit heeft een frontman en frontvrouw op de zang, Dylan Sharp en Carrie Keith wisselen de zangpartijen af. In die zin toont deze band heel wat raakvlakken met de rustige kant van Yo La Tengo. Het concert begon super psychedelisch, om dan zijn lome, ietwat druggy weg verder te zetten. Er zat veel reverb in de gitaren, in de trage nummers had het ook iets mee van Low.
Er waren ook up-tempo nummers, pure powerpop in ware jaren zestig-traditie. In die zin deed deze band mij denken aan de Paisley Underground-scene uit de jaren tachtig, en meer bepaald aan Rain Parade. Bepaald geen slechte referentie dus. Dylan Sharp was de betere zanger van het tweetal, de zang van Carrie Keith kon er mee door, maar ze klonk soms een beetje dunnetjes. Beter verging het haar op de slide-gitaar, die ze via haar effectpedalen als een blazer deed klinken.
De fans van psychedelische pop kwamen aan hun trekken vanavond, Gun Outfit is een blijvertje, check zeker hun laatste album uit.
Setlist: Legends of my own- Expansion pact-Make me promise- drive off-Young Lord-Blue hour-Matters to a head-In orbit-Pass on through-Last chants- Gotta wanna-Compromise- Scorpios Vegas
Organisatie: Botanique, Brussel
Gun Outfit - Soms strompelend, altijd fascinerend
Gun Outfit
café de Zwerver
Leffinge
2016-02-18
Ollie Nollet
Er zaten nogal wat negatieve kantjes aan dit optreden waarop ik het, in Olympia, Washington opgerichte maar nu vanuit Los Angeles opererende, Gun Outfit had kunnen afrekenen.
Zanger-gitarist Dylan Sharp beantwoordde met zijn spastische danspasjes en zijn wegdraaiende ogen niet meteen aan mijn beeld van een charismatische frontman terwijl zijn manier van zingen me net iets te vaak aan Kurt Vile, niet bepaald één van mijn favoriete zangers, deed denken. Daarnaast verliep de communicatie met het publiek wat stroef en haalden sommige songs slechts strompelend de eindmeet. Dat laatste hoeft niet noodzakelijk een minpunt te zijn, het kan ook een charmerend effect hebben. Wat hier, wat mij betreft, het geval was en waarbij ik ook meteen alle andere minder flatterende opmerkingen netjes onder de mat veeg.
Dit was een voortdurend intrigerend concertje met weids klinkende en meestal op trage ritmes voort slenterende muziek waarin de fijn door elkaar meanderende gitaren de hoofdrol opeisten. Die etherische sound werkte zo verslavend dat ik me meteen wist te verzoenen met de eerder genoemde Dylan Sharp terwijl de songs die gitariste Carrie Keith, een countryversie van een onderkoeld zingende Kim Gordon, voor haar rekening nam me altijd konden vertederen en voor de nodige afwisseling zorgden.
Verder bestond de groep uit drummer Daniel Swire, bassist Adam Payne en een speciale gast. Niet de vader van één van de groepsleden, zoals ik iemand hoorde suggereren, maar de ‘semi-legendarische’ Henry Barnes, die je zou kunnen kennen van Amps For Christ. Of die wat vreemd ogende gitaar van hem één van zijn befaamde, zelfgebouwde, elektrische sitars was, weet ik niet. Afgaand op de gehoorde klanken vermoed ik van wel.
Tijdens de bissen waagden ze zich nog , via Dylan’s “Changing of the guards”, aan een brok spetterende americana met schitterende samenzang tussen Sharp en Keith.
Gun Outfit zou je zó kunnen catalogiseren bij het stilaan onoverzichtelijke legioen neo-psychedelische bands, zij het toch als een buitenbeentje.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Donkere avond in de AB met op het programma het overdonderend en toch wondermooie Hurts. Dit maal geen overvolle zaal zoals 2 jaar geleden, maar minstens even veel enthousiasme. Hurts kwam, zag en liet het publiek met een brede glimlach achter.
Donker opkomend indie bandje Miamigo mocht de avond openen. Om nog geen jaar bezig te zijn stond deze band er al behoorlijk, al miste er soms wat meer enthousiasme aan de performance. “What I want”, een nummer uit hun eerste EP, was bij uitstek het meest swingende anthem van de avond. “Potluck” had dan weer wat meer Boyband allures. Goed optreden, al hadden wij een andere support act voor Hurts gekozen.
… ‘Manchester represent’! En dat werd meteen duidelijk wanneer Hurts het podium betrad. Twee geklede mannen, strakke kapsels en witte rozen. Alles was aanwezig om ons met het Manchester gevoel te overstijgen. De Engelse band werd meteen toegejuicht door een zeer sterk gevarieerd publiek bestaande uit gillende tienermeisjes, verliefde koppels en brede mannen met baarden.
Hurts heeft fans. Fans die elke zin van ieder nummer luidkeels meezongen. De vibe zat meteen goed in de Ancienne Belgique en dat beloonde. Het bombastische achtergrondkoor was razend enthousiast en dat kon ook gezegd worden van de overige muzikanten die op een verhoog gesteld werden achter Adam en Theo.
Theo Hutchcraft is een frontman om ‘U’ tegen te zeggen. Met gemak palmde hij de zaal in en ieder meisje, iedere vrouw bezweek voor zijn charmes. Boventonen, bastonen, alles wist deze frontman met zijn stem te bereiken. Dit ook zonder enige moeite.
Los van de performance, de ijzersterke lichtshow en de impressionante podiumopstelling, werd het optreden van Hurts een reeks vol hits. Zowel werk van het nieuw album ‘Surrender’ als van de oudere albums ‘Exile’ en ‘Happiness’ werd voor het publiek gespeeld. Dan kom je uit op die hartenbrekers als het recente “Some kind of heaven” , de oudere “Miracle”, “Blind”, “Somebody to die for” en de doorbraaknummers “Wonderful life”, “Better than love” en “Stay” , die bewust op het einde werden gehouden …
Het publiek beaamde dat het goed was en verliet met een brede glimlach de Ancienne Belgique.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hurts-17-02-2016/hurts-15/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/miamio-17-02-2016/miamio-8/
Organisatie: Live Nation
Parkway Drive – Een show om niet te vergeten!
Parkway Drive – Architects
Ancienne Belgique
Brussel
2016-02-16
Jens Heyerick
Vooraf over het nieuwe album van Parkway Drive 'Ire': toen ik las dat ze een nieuwe weg waren ingeslagen , was ik een beetje teleurgesteld maar wou toch wachten tot ik deze volledig kon beluisteren. Ik had al “Vice Grip” en “Crushed” gehoord toen die werden vrijgegeven en het was inderdaad anders dan ik van hen gewoon was, maar zeker niet slecht. Toen het album dan in België verkrijgbaar was, heb ik hem direct aangeschaft. Het was wel even wennen. “Dedicated” en “Destroyer” zijn voor mij persoonlijk twee nummers die er boven uit steken. En “Vice grip” is een meezinger, die echt aanstekelijk werkt. Dus ik keek er naar uit om ze aan het werk te zien …
Thy Art Is Murder hun set heb ik spijtig genoeg gemist door file problemen. We waren voorbereid op de set van Architects. Voor mij de eerste keer dat ik de metalcore band uit Brighton, Engeland aan het werk zou zien. Benieuwd hoe ze live klinken, ik heb hun laatste twee albums beluisterd en de stem van Sam Carter kan mij zeker bekoren, en heb van horen zeggen dat ze live uitstekend spelen … Ze begonnen hun set met “Gravedigger”, een nummer van hun laatste album. Een juiste keuze zo te zien want de eerste crowdsurfers werden door de security al van het publiek geplukt, en de eerste moshpit werd ingezet. De band had er zo te zien ook zin in want Sam Carter sprong van de ene kant van het podium naar de andere. Tijdens “Broken Cross” en “The Devil Is Near”, bleef het publiek zich volledig geven en dat werd in dank afgenomen door de bandleden. De crowdsurfers en moshpits bleven maar komen. De rest van de set werd vervolledigd met nummers van hun laatste album ‘Lost Forever //Lost Together’ o.a “Naysayer” & “C.A.N.C.E.R” . De speech van Sam Carter over gelijkheid en hulp zoeken voor je problemen is geen schande ( wat hem ook geholpen heeft btw!) werd door het publiek toegejuicht. Het optreden was strak en qua geluid zat het zeker goed, al vond ik het jammer dat alleen het laatste album aan bod kwam. Een geslaagde eerste keer en ik zal ze zeker terug gaan bekijken , op Graspop deze zomer dus!
Nu was het nog een halfuur wachten tot Parkway Drive, de metalcore band uit Byron Bay, Australië, die ik al twee keer op Graspop heb gezien. Zeker de moeite om nog eens naar deze mannen te komen kijken. De zaal zat goed vol.
Het is bijna zover, door de luidsprekers weerklonk “Bohemian Rhapsody'” van Queen, dat werd meegezongen en er werd ook een kleine moshpit gestart wat ik wel grappig vond. De lichten gingen uit , het publiek riep al direct om Parkway drive, en de set werd ingezet met “Destroyer”. Winston McCall vroeg om crowdsurfers en hij kreeg ze direct. In no time ging het publiek uit zijn bol, je voelde direct dat er een goede vibe en sfeer hing. Gevolgd door “Dying To Believe”, twee nummers van hun nieuwe album, die wat volwassener klinken. Zo kwam “Carrion”, een echte meezinger ook aan de beurt, Winston voelde zich in zijn nopjes en bedankte het publiek regelmatig voor hun energie. De AB werd door zijn stem ingepalmd en de menigte bedankte hem door enkele moshpits te starten en constant crowdsurfers te laten opstijgen boven het publiek.
Het optreden werd een mengeling van hun uitgebrachte werk, maar met 'IRE' als centrale album vanavond. Van de vroegere platen kon je niet omheen “Karma”, “Deliver Me”, “Idols And Anchors”, ... Qua stem blijft hij nog altijd evenwichtig . Om het met zijn woorden te zeggen : “All these years, i'm the still the voice you can’t destroy” uit het nummer “Bottom feeder”. Als afsluiter werd “Swing” gespeeld, nog eens een snel nummer en achter z’n laatste woorden gingen de lichten uit … Het publiek wou zo te horen nog niet naar huis en iedereen bleef Parkway Drive scanderen. Dus kwamen ze nog eens op het podium om nog twee nummers te spelen, “Crushed” en “Home Is For The Heartless”, en als laatste zei hij “I see you guys this summer”. Dat belooft!
Kort samengevat: Top avond, top bands! Het waren shows om niet te vergeten, ette sets, veel beweging in het publiek en op het podium, Winston zijn stem was fantastisch in vergelijking met Graspop vorige zomer, de solo's van Jeff Ling waren betoverend en qua geluid zat het zeker goed. En persoonlijk vind ik de nieuwe nummers even hard klinken als daarvoor, overtuigend dus . Tot deze zomer!
Setlist Architects:
Gravedigger/ Broken Cross/ The Devil Is Near/ Dead Man Talking/ Colony Collapse/ Castles In The Air/ Naysayer/ C.A.N.C.E.R/ These Colours Don’t Run
Setlist Parkway Drive:
Destroyer/ Dying To Believe/ Carrion/ Karma/ Atlas/ Deliver Me/ Vice Grip/ Idols and Anchors/ Dedicated/ Wild Eyes/ Bottom Feeder/ Romance Is Dead/ Swing
Bis: Crushed & Home Is For The Heartless
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/parkway-drive-16-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/architects-16-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/thy-art-is-murder-16-02-2016/
Organisatie: Heartbreaktunes ism Ancienne Belgique, Brussel
Half Moon Run doet de jonge hartjes sneller slaan!
Half Moon Run en Aidan Knight
Ancienne Belgique
Brussel
2016-02-15
Johan Meurisse
Het uit Montreal afkomstige kwartet Half Moon Run had misschien beter een dagje eerder in de AB afgezakt … Het jonge vrouwvolk hun hartjes sloegen sneller op de sfeervolle tracks. En de rode gloed kleurde op die manier nog feller. Tja, die belichting was bijzonder knap en af!
Half Moon Run laat subtiliteit en finesse sterk doorklinken op hun songmateriaal, die semi-akoestisch, elektrisch klinkt, beladen is met elektronica en omarmd wordt door een meerstemmige samenzang . De band houdt het op sfeer in hun stemmig materiaal van hun twee cd’s totnutoe , ‘Dark eyes’ en ‘Sun leads on me’ . De experimenteerdrift komt beduidend meer naar voor op de nieuwe tracks en de toegankelijkheid gaat niet verloren. En hun folkrefreintjes zijn de hartenkloppers.
“Turn your love” opende de set en intrigeerde door de aanzwellende partijen en de huppelende ritmiek. Iets verderop hadden we een overtuigend “Works itself out” en in het laatste deel trok het kwartet de extraverte kant van hun sound open met “Everybody wants”, “She wants to know” en “Consider yourself”. Een etherisch bombast geluid durft door te sijpelen, niet overdreven, net gepast; en inderdaad dan dringt een stadionband als Muse zich op …
Er was nog voldoende ruimte om hun gevoelige indiefolk voor te stellen, als “Narrow margins”, “Unofferable” , “Warmest regards” en “Devil may care” . Het uitgebreid arsenaal aan elektrische en akoestische gitaren, dobro, zijn bedachtzaam en zalvend op die nummers. Ook de percussie werd uitgebreid met troms om een voller geluid te creëren.
Half Moon Run heeft aandacht voor elke song, die mooi uitgediept werd, en in de bijna anderhalf uur durende set kwamen we er wel 18 aan bod. De band is aan een opmars toe met deze tweede plaat; na een eerste optreden in de Bota was een goed gevuld AB het resultaat . “Trust” viel op door de stuwende elektronica en de sfeervolle, broeierige single “Full circle”, met een gedreven slot, kon de spannende set besluiten .
Het samenhorigheidsgevoel werd dan nog ondersteund door Dylan’s/ The Band’s “I shall be released” , die een kampvuurtje deden knetteren . Half Moon Roon werd letterlijk mooi uitgewuifd op die manier …
In het oog houden we ook Aidan Knight , vanavond de support, evenzeer uit Canada én al toe aan zijn derde plaat , maar nu verdiend in de spotlights . Hij beschikt over een unieke stem, die fluisterend als donker is , en met z’n begeleiding brengt hij een handvol interessante ontroerende als blije songs die sober , spaarzaam als kleurrijk zijn door de toegevoegde keys. Net als bij Half Moon Rum is er hier nagedacht over hoe de nummers moeten zijn . Voor wie wat later kwam , geen nood , de man komt nog eens dit voorjaar afzakken in de AB, maar dan niet als support. Beloftevol!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Jonathan Meiburg is de spil van Shearwater, de Americana band die onder zijn leden ook Thor Harris had, die tegenwoordig bij Swans het slagwerk voor zijn rekening neemt. Meiburg is naast artiest ook ornitholoog, en schreef zijn thesis over de Zuid-Amerikaanse Caracara, een roofvogel die in Patagonië leeft …
Shearwater wordt bij een kleine groep van kenners gewaardeerd voor albums als ‘Palo Santo’ en ‘The Golden Archipelago’. Daar kan wel eens verandering in komen met het nieuwe album ‘Jet Plane and Oxbow’, waarin Meiburg het roer volledig omgegooid heeft. ‘Jet Plane and Oxbow’ is een groots opgezette protestplaat tegen de Amerikaanse politiek, muzikaal geïnspireerd door de vroege jaren tachtig, en meer bepaald door Talking Heads en Bowie’s ‘Scary Monsters’. Voor mij is dit alvast één van de topplaten van 2016. Net als ‘Lost in the dream’ van The War on Drugs dat de jaren zeventig naar de eenentwintigste eeuw haalde, doet ‘Jet Plane and Oxbow’ dat voor de jaren tachtig. We waren benieuwd hoe Shearwater dit ambitieus werkstuk op het podium ging neerzetten, wat met zo een rijke productie niet altijd evident is.
In ieder geval had Shearwater ook aan het visuele aspect gedacht: zo stonden er fluo-buizen op het podium, en betrad Jonathan Meiburg op theatrale wijze het podium: hij droeg een zwarte handschoen, waar een lamp in verborgen zat, waarmee hij David Bowie-gewijs zijn gezicht bescheen. “Prime” schoot stevig uit de startblokken met zijn mix van Mark Hollis en Sixteen Horsepower; de nadruk zou in dit concert vooral op de gitaren en de imponerende stem van Meiburg komen te liggen. Niettemin speelde de rest van de band ook een heel belangrijke rol, in “Filaments” legde de drummer een dansbare groove als basis, waarboven de keyboardspeelster pianoklanken lardeerde zodat we ergens bij Talking Heads uitkwamen. De aanslagen op de drumcomputer leverden de Afrikaanse accenten en de jaren tachtig-klank die dit verder ondersteunden. De tweede gitarist begeleidde dit retro-futurisme met laserstralen die uit zijn gitaar alle richtingen uitschoten. Hier was duidelijk veel zorg besteed aan de podium-act, ook al is de tour van Shearwater kleinschalig want de vijf bandleden, hun instrumenten en de podiumattributen moesten allemaal in hun tourcamionette passen. Meiburg was zichtbaar opgetogen dat ze met deze tour de stap konden maken van de kleine Rotonde naar de Orangerie. Het grote gebaar werd niet geschuwd in “A long time away”, dat stadionrock op menselijke schaal bracht: 1984 was helemaal terug met invloeden van vroege U2 en Springsteen. “Quiet Americans”, voortgestuwd door een proto-beat, ging aan de haal met Bowie, hoe kan het ook anders. In het uit ‘Palo Santo’ geplukte “Seventy-four, seventy five”, viel vooral de imponerende stem van Meiburg op, soms op het randje van het theatrale, veel raakpunten waren er hier met John Grant of Sun Kil Moon. “Pale Kings” was episch, zonder bombastisch te zijn, en in één van de volgende nummers haalde de band een verrassend trucje uit, de instrumenten stierven weg, maar bleven voortspelen, alsof iemand aan de mengtafel met de schuivers zat te experimenteren. Die ruimte in de nummers was wel een constante in de set van Shearwater, Meiburg en zijn band gaven ieder nummer de nodige ruimte om te ademen.
In Texas luisteren ze blijkbaar niet alleen naar Bowie, ook krautrock stond op het menu vanavond, het zijn niet alleen de Chilenen van Follakzoid die een motorische groove kunnen neerzetten, ook Shearwater slaagt hierin met glans. Meiburg trok een paar vingerloze handschoenen voor zijn laatste nummer, en we begrepen pas waarom, toen er plots tien laserstralen de zaal inschoten. Nog eens, de podiumact was af.
In de bis trakteerde Meiburg ons op twee covers uit ‘Lodger’, zijn lievelingsalbum van Bowie, en dat vatte de avond perfect samen. Shearwater heeft een ambitieus album uit, en de podiumact is klaar voor de grote zalen en de stadions. Nu het publiek nog, maar met dit album moet het lukken om een grote stap vooruit te zetten.
Setlist: Prime/Filaments/A long time away/Rooks/Quiet Americans/You as you were/Wildlife in America/Seventy-four, seventy-five/Pale Kings/Backchannels/Radio Silence/Stray light at clouds hill
Bis: Dj (David Bowie-cover)/Look back in anger (David Bowie-cover)
Bis twee: I was a cloud
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
