Chameleons Vox – The Chameleons fonkelt, schittert nog even sterk als toen
Chameleons Vox en Flesh & Fell
Kreun
Kortrijk
2016-04-23
Johan Meurisse

Chameleons Vox  - Er zijn zo van die verborgen pareltjes in de wave die kunnen en mogen schitteren . The Chameleons rond Mark Burgess is er zo eentje van … “Up the down escalator” nemen we als uitgangsbord, ze tekenen voor snedig gedreven , intense, meeslepende waverock met een vleugje galm in de beste zin van het woord , van onmiskenbare invloed op die ‘00’s revival. Hij speelt sinds 2009 onder de naam Chameleons Vox met enkele andere muzikanten.
Een goed gevulde Kreun van 45 plussers , sommigen het zwartje jasje boven gehaald, droegen Burgess en C° een warm hart toe , en konden hier genieten van het afwisselende materiaal. Het doet de band enorm veel deugd , dertig jaar na datum van de songs , dat ze nog steeds erg goed ontvangen en gesmaakt worden …

Even situeren misschien? In hun thuisstad Manchester behoorden The Chameleons midden de jaren ’80 tot de meest bepalende groepen en deden de toen vermaarde Hacienda club louter op basis van mond tot mond reclame in een mum van tijd uitverkopen. Maar buiten die grenzen bleven ze een vrij goed bewaard geheim en dienden ze het te stellen met een cultstatus. Ook al brachten ze met 'Script Of The Bridge' (1983), 'What Does Anything Mean?' (1985) en 'Strange Times' (1986) drie prachtige, door critici lovend onthaalde albums uit, ze konden de kwaliteit niet verzilveren in een globaal commercieel succes. Een vergelijking met de bevriende formatie The Sound ligt voor de hand en samen met o.m. een Bauhaus werden ze gerespecteerd . Hedendaagse groepen als Editors, Interpol en White Lies hebben nu net die Chameleons als voorname inspiratie en kregen intussen enorm veel bijval met die ‘80s waverockende revival .
Meteen werden we  in die kenmerkende sfeer ondergedompeld met “Don’t fall” , “Monkeyland” en “Pleasure & pain” uit het debuut , die iedereen meteen in optimale stemming brachten. “Looking inwardly” en “Perfume garden” van de tweede volgden , die door hun warme, donkere melancholie en galmende stroomstootjes sterk aanvoelden. Postpunk avant la lettre prevelde men naast me. Nostalgie die eigentijds klinkt .
Inderdaad , een bezielde aanpak , een rockende intensiteit, een amicale uitstraling en extravertie en ingenomenheid door de gitaren en de drumslagen. “Thursday’s child” tintelde, schitterde. Daarna werd het pedaal wat minder ingedrukt en kregen we meer meeslepend materiaal , wat de broeierige spanning deed afnemen.
Een absolute climax werd bereikt met “Soul in isolation” (wat een intro!) , het opbouwende “Second skin” en “Singing Rule Brittania” waar flarden tekst uit “Transmission” van Joy Division verweven werden.
Letterlijk wuifde de band ons uit met “Up the down escalator”, samen met het poppy “Denims & curls” en een slepende “Nostalgia”; die terug werden opgehoest .

Chameleons Vox zagen we eerste keer een handvol jaar terug met het Easter rewind Fest in Gent , verder waren ze nog in het Depot . Ik zie nu nog steeds een band op scherp. Terecht fonkelden de sterretjes …

Flesh & Fell kennen we van drie songs waarmee ze de eighties in ons landje hielpen kleuren . “Emma” , “The hunger” en “The wind” , die dertig jaar later wat werden herwerkt. De combinatie van donkere electrorock , new beat, EBM en gothrock is mooi verweven bij het drietal. Even meegeven dat van het oorspronkelijke duo Pierre Goudesone en Cathérine Vanhoucke enkel de mannelijke helft nog over blijft. In de zangeres Laurence Castelain en gitarist Laurent Stelleman heeft Goudesone intussen twee nieuwe muzikale trawanten gevonden .
De sound was duidelijk verankerd met de 80s en nummers als  “The devil in me”, “Something in between”, “Tipsy” en hun drie vooraanstaande nummers konden rekenen op een warme respons.
Toegegeven , rondom een “Emma” kun je niet heen , maar de Gainsbourgs en de Birkins keken om de hoek bij een nummer als “E-rotica”. Tot slot een schurende , scheurende “Perfectcompanion” , die de set besloot met een ietwat ontstemde zang van Goudesone . Kortom, Flesh & Fell pikt nog steeds een graantje mee van die dark entries …

Organisatie Purple Moon Productions ism Kreun, Kortrijk

Het West-Vlaamse Goose maakte vanavond een mooie afwisseling van het materiaal van de nieuwe cd ‘What you need’ en hun ‘Goose’ knallers . Een feestje met hun aanstekelijke hits en een genieten van een afterparty gevoel , een lazy sunday door de tragere, sfeervolle nummers …

Goose nam de tijd te werken aan het nieuwe materiaal . ‘What you need’ heeft met “Call me” een poppy frisse single uit en toont aan dat ze zichzelf steeds proberen heruit te vinden , nieuwe paden bewandelen zonder hun zo typische kenmerkende sound en identiteit uit het oog te verliezen . De electrorockers deden het dus op de vorige drie platen,  ‘Bring it on’, electro-rock om te beginnen, de psychedelische bedwelmende tunes op ‘Synrise’ en de groeiende voorliefde van een traditioneel instrumentarium (gitaar-bas-drums) op de derde ‘Control control control’. Goose gaat meer richting Depeche Mode van de ‘00s’ , compacte songstructuren in een sterke melodie op strakke en tragere beats . Hun elektronisch vernuft lijkt wel oneindig groot te zijn . Goose heeft zo zijn universum uitgebouwd …
In de ruim anderhalf uur durende set koos het viertal voor uitdaging versus zekerheid . Het eerste half uur kregen we de sfeervolle electrorockende tracks , die durfden op te bouwen en forser konden klinken in een donker  blauw , rood , paars decor . “What you need” , “Trip”, “So long” en “In the air” tekenden om net in de stemming te geraken, je weekend in te zetten of … andersom zoals zanger Mickael Karkousse aanhaalde ‘bij thuiskomst je even doen nagenieten van een leuk avondje uit’. Meer song , meer emotionaliteit en intimiteit, humaner door gitaar en bas, die zo hun plaatje innemen .
“Control” was dan de eerste felle dansbare track en maar één van de weinige van die derde plaat . “Call me” porde de samenhorigheid aan , door z’n meezinggehalte en de handjes in de lucht . Nog even op adem komen op een track als “Come home” om dan lekker hard door te gaan en volledig uit je dak te gaan met de energiek, opzwepende,  pompende “Bring it on”, “Can’t stop me now” en “British mode”. De heerlijke “Words” en “Synrise” bieden een trance door die bedwelmende , hypnotiserende ritmes . En jawel “Holding hands” doet de sound naar de andere kant overhellen en zorgt voor een knus, warm , intiem gevoel . Een ballad! die live intrigeert en waarmee ze sterk voor de dag komen . 
Tot slot  werden alle registers nog eens opengezet op een spetterende “Black Gloves”, volledig uitgediept  met de obligate meezing “oohoohs”.

Goose mag dan garant staan als een van de opwindendste Belgische acts en tekenen voor een uitbundig, opwindend feestje , ze is er ook één met een ander gelaat , die een warme , intieme sfeer , melancholie , lounge uitstraalt … Benieuwd of die twee werelden elkaar ook vinden op de festivalweide(s)  …

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Radical Face - Bedrieglijke vrolijke folk, met een duister randje
Radical Face
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-04-22
Nick Nyffels

Lang geleden dat we nog zo gelachen hebben tijdens een optreden. De bindteksten van Ben Cooper, de man achter Radical Face, waren even goed als zijn nummers. Het begon al bij de introductie: wij komen uit Florida, de piemel van Amerika waar alle oude mensen naar toe gaan om te sterven. Voor ons is Radical Face een nieuwe artiest, maar misschien lopen we een beetje achter, want Radical Face is al bezig sinds 2003 en heeft al eerder in België opgetreden, vandaar ook wellicht dat de AB Club uitverkocht was. Cooper heeft het conceptalbum en de familiesaga in de folk geïntroduceerd, want sinds 2011 heeft hij een trilogie uitgebracht rond een stamboom van een denkbeeldige familie uit de jaren 1800: na ‘The Family Tree : The Roots’ uit 2011, kwamen er ook nog ‘The Branches’ in 2013 en nu dit jaar ‘The Leaves’.

Cooper deed mij denken aan Jason Lytle van Grandaddy; zelfde postuur en een gelijkaardige stem: Baseballpet en kortgeschoren baard. Geen skateboard rock echter, maar folk in de Amerikaanse traditie van het diepe Zuiden. De band die Cooper meehad bestond uit vijf leden en telde onder meer een cellospeler. De muziek was aangenaam en vrolijk, maar daardoor heel misleidend: kinderarbeid in de fabriek werd nooit zo vrolijk bezongen. Muziek dus met een dubbele bodem, echt iets voor de meerwaardezoeker. Een goed glas wijn en een schoteltje kaas was hier heel goed van pas gekomen. De bindteksten bleven fantastisch: wat te denken bijvoorbeeld van: “This is a new song, it’s nobody’s favourite, but too bad”. Toen ook nog de elektrische gitaarversterker het liet afweten, werd het helemaal top, zeker toen bleek dat iemand gewoon de stekker had uitgetrokken.
Het muzikale hoogtepunt lag in een akoestisch intermezzo, dat Cooper in een mooie samenzang neerzette met de zangeres van zijn band. In de grote zaal was ondertussen Goose aan het beuken, niets van te merken wat eens te meer de perfecte isolatie in de AB bewijst. Wij dachten dat Radical Face eerder gedaan ging zijn dan Goose, maar dit was niet zo, Radical Face is misschien niet zo bekend, maar heeft toch al een uitgebreide discografie. Uit de pre-trilogietijden puurden ze hun meest bekende single voor de bis: “Welcome Home”, het soort woohoo-meezinger waar ook Edward Sharpe & the Magnetic Zeroes een patent op hebben, en die zo in een commercial van Japanse breedbeeldschermen of Franse terreinwagens zou passen.

Meer van die crowdpleasers heeft Radical Face niet in de aanbieding, maar wij waren al dik tevreden met hun lieflijk bedrieglijke folk noir.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-little-books-22-04-2016/the-little-books-8/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/radical-face-22-04-2016/radical-face-11/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Whispering Sons - Moderne postpunk van de Rock Rally-winnaars gaat door merg en been
Whispering Sons
In De Ruimte
Gent
2016-04-22
Didier Becu

Soms gaat alles snel. Amper vijf maanden geleden wist slechts een handjevol mensen wie deze muzikanten waren, maar op 10 april jongstleden speelde deze Limburgse postpunkformatie de meest intense set uit hun carrière waardoor de volledig vakjury unaniem besliste dat Whispering Sons dit jaar de oververdiende Rock Rally-winnaars werden. De druk ligt torenhoog bij deze jonge mensen. Op de sociale media wordt met superlatieven gegooid, in een recordtempo zijn de vijf erin geslaagd om een leger van loyale fans voor zich te winnen en van hun wordt (ondanks hun jonge bestaan) het allerbeste verwacht. En dat met muziek die niet meteen de meest gemakkelijke is: moderne post-punk met roots uit de jaren 80, maar wel één van het soort die door kwaliteit uitblinkt.

De vijf Limburgers speelden vandaag een concert net buiten het Gentse stadscentrum. Het was ook net een week geleden dat ze in Gent stonden, en dit voor het vieren van Record Store Day bij Wool-E: het label dat hun debuut ‘Endless Party’ uitbracht.
De band begon met “Shadow” en “Midlife”, twee tracks uit dat (ondertussen uitverkochte!) debuut. De muziek van Whispering Sons omschrijven is geen evidente zaak. De ijskoude elektronische drums van Sander Pelsmaekers roepen herinneringen op aan ‘Pornography’ van The Cure. De bas van Lander Paesen en de gitaar van Kobe Lijnen zorgen voor zowel de tristesse van de cold wave, alsook het energieke van de post-punk, terwijl de synths van Sander Hermans er een hedendaagse melancholische toets aan geven. En dan is er natuurlijk de uitmuntende stem van Fenne Kuppens. Het podium is duidelijk van haar: de plaats waar ze haar innerlijke demonen loslaat, een intrigerende stem die je vanaf het begin bij het nekvel grijpt en je daarna nooit meer loslaat.
De beste nummers van Whispering Sons zijn echter nog niet op plaat uitgebracht. Zo is er “Performance”, de track waarmee de band hun overwinningstocht in de AB begon of het weemoedige “Strange Identies” waarmee Kobe en Lander bewijzen wat voor moois ze uit hun gitaar kunnen toveren (denk aan het beste van Slowdive). Er is ook die eigenzinnige, maar bijna briljante versie van “(Break On Through) To The Other Side” van The Doors.
“White Noise” heeft wel iets van The Velvet Underground, “Wall” is inderdaad dat fantastische liedje dat je tegenwoordig op de radio hoort en dan is er de afsluiter “Insights”, het traag opbouwend nummer met als hoogtepunt Fenne die alle boze geesten uit haar lichaam verjaagt. Het zijn momenten waar een mens rillingen van krijgt, momenten waarop je beseft dat je een uitzonderlijk talent ziet.

De volgelopen zaal was laaiend enthousiast en verplichtte de band om na dit intense moment terug op het podium te komen. De keuze viel op “The Night”, de vijf gezichten toonden blijdschap, het applaus loog er niet om, alweer hadden de vijf nieuwe muziekharten veroverd. Tja, een Rock Rally-winnaar wordt je niet zo maar...daar heb je talent voor nodig en dat hebben deze fluisterende zoontjes in overvloed.

Pics homepag – Xavier Marquis

Organisatie: Catch