AC/DC – AC/DC en Axl DC - For Those About To Rock! (we salute you)
AC/DC
Festivalterrein
Werchter
2016-05-16
Frederik Lambrecht
Het nieuws sloeg in als een bom…Brian Johnson moest forfait geven voor de geplande optredens van AC/DC wegens gehoorschade. Neen,niet opgelopen van het jarenlange toeren, maar door te staan kijken naar autocross nog wel…tss, de ironie ervan is ver te zoeken, maar soit, het probleem was er dus wel. En jawel, toen ik vernam dat Axl Rose verkozen werd om de microfoon over te nemen tijdens de huidige toer (want jawel, ik heb nog kleine hoop dat we Johnson terug zullen horen in de toekomst) was ik, om het lichtjes te zeggen ,‘not amused’.
88 EUR voor een ticket was er op dat moment toch een beetje teveel aan,met als gevolg dat een 7000-tal fans besloten eieren voor hun geld te kiezen en hun ticket terug te laten omruilen in valuta. Een terechte keuze? Dat wordt verder duidelijk in mijn verslag…
Het publiek werd opgewarmd met support acts Black Box Revelation en Tyler Bryant and the Shakedown en rond 21u was het moment gekomen voor het ‘vernieuwde’ AC/DC. Aftrappen deden we met “Rock or Bust” en toen werd al duidelijk dat de bandleden er dikke zin in hadden. Axl Rose zat weliswaar vastgepind aan zijn troon wegens een beenbreuk, maar verdorie wat was zijn stem van een enorm niveau! De eerste verrassing was een feit, en Angus Young trippelde rond in zijn schooluniform wetende dat hij zijn gelijk ging halen met het verder zetten van deze tour zonder de vaste waarden. “Shoot to Thrill” ging verder op het elan en het publiek begon zich wat losser te gedragen. De bekende en verwachtte hits passeerden de revue en met “Dirty Deeds Done Dirt Cheap”, “Back in Black”, “Hells Bells” en “You Shook me All Night Long” werd het festivalterrein in Werchter in lichterlaaie gezet. De grinta van de bandleden werden overgezet naar het feestvierende publiek en de uitmuntende stem van Axl Rose veegde alle vraagtekens weg.
“Thunderstruck” werd strak neergezet en drummer Chris Slade ontpopte zich tot een oorlogsmachine met zijn hevige uithalen. Duizenden enthousiastelingen overstegen het lawaai van de donder en lieten de bliksem uit hun lichaam vlammen! De sfeer was optimaal, en opnieuw presenteerde zich een verrassing want nummer “If You Want Blood (you’ve got it)” stond op de setlist. Naar mijn weten was dit toch al enige tijd geleden dat dit live werd gebracht. Ander uitschieter was voor mij persoonlijk dan weer “Have A Drink on Me” en “Shot Down in Flames”. Als er dan toch wat kritiek mag zijn dan was het vooral het feit dat AC/DC leep genoeg was om op de gepaste momenten de backing vocals luider te laten klinken dan Axl Rose zijn stem tijdens moeilijkere stukken van nummers. Hierbij denk ik dan vooral aan de nummers “Rock & Roll Train” en “High Voltage” waar Axl Rose af en toe eens naar adem moest happen. Tijdens “Highway to Hell” waren wij getuige van een mirakel, want Axl was verrezen uit zijn troon en kon het volhouden om het gehele nummer recht te staan en de mensenmassa in de ogen te kijken! Tijdens “Sin City” hanteerde Angus zijn das om zijn snaren te bespelen en de reuzengrote pop tijdens “Whole Lotta Rosie” maakte ook haar intrede. Angus straalde tijdens zijn solomoment bij “Let There Be Rock” maar verloor volgens mij de tijd uit het oog want het duurde toch wel heel lang mijn inziens. De kanonschoten bij “For Those About To Rock (We Salute You)” sloten een heel goede show af en gaven alle criticasters een geweldige middenvinger. AC/DC was zoals het zou moeten zijn, strak, zuiver en vooral LUID ;-)
Om te concluderen kan ik dus wel stellen dat de mensen die hun ticket hadden ingeruild of doorverkocht hun golden ticket beter hadden gehouden, want het was meer dan de moeite waard EN Axl Rose was heel goed van stem…zelfs Brian Johnson zal dit ongetwijfeld beamen!! Het was twee uur en een half Bedlam in Belgium J
Setlist: Rock or Bust, Shoot to Thrill, Hell Ain’t a Bad Place to Be, Back in Black, Got Some Rock & Roll Thunder, Dirty Deeds Done Dirt Cheap, Rock ‘n Roll Damnation, Thunderstruck, High Voltage, Rock ‘n Roll Train, Hells Bells, Give the Dog a Bone, If You Want Blood (you’ve got it), Sin City, You Shook me All Night Long, Shot Down in Flames, Have a Drink on Me, T.N.T., Whole Lotta Rosie, Let There Be Rock, Highway To Hell, Riff Raff, For Those About to Rock (We Salute You)
Organisatie: Live Nation
Flat Earth Society ft Mauro Pawlowski - Ham sessions - 'Terms of Embarrassment’
Flat Earth Society
Gentse binnenstad
Gent
2016-05-16
Bob De Rijcke
Niet de ‘wonderbaarlijke’ combinatie AC/DC met Axl Rose, maar wel het veel aantrekkelijker team van Flat Earth Society met Mauro Pawlowski lokte ons op een welverdiende congé pinkstermaandag uit onze luie zetel! De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we eigenlijk al heel goed wisten wat deze combinatie te bieden had. Pakweg twee jaar geleden bracht Flat Earth Society, het 15-koppige collectief rond Peter Vermeersch, samen met onze sympathieke Limburger en duiveltje-doet-het-al, Mauro Pawlowski reeds voor de eerste keer hun ‘Terms of Embarrassment’ op de planken. Dit 'project' was hun gezamenlijke hommage aan wijlen nonkel vlees, Frank Zappa. Niet verwonderlijk, gezien de muzikale output -laat het ons gemakshalve 'jazz' noemen, maar het gaat VEEL verder dan dat- van zowel de Society als voorganger X-Legged Sally (90’s) altijd al heel gevaarlijk dicht in de buurt van planeet Zappa vertoefde, en dat ook de heer Pawlowski zijn lichte adoratie voor De Snor der snorren nooit onder stoelen of banken heeft gestoken. We zagen de big band twee jaar terug niet minder dan 3 keer met hun ‘Terms of Embarrassment’ project en waren er elke keer iets meer van onder de indruk.
2015 spendeerde het gezelschap grotendeels aan ‘Revue Ravage’, een samenwerking met o.a. Tom Lanoye & Josse De Pauw, maar groot was het enthousiasme, toen we hoorden dat het ‘Terms’ project dit voorjaar alsnog tot een CD release leidde en dat het gezelschap, inclusief Mauro terug op de hort ging voor een aantal optredens ter promotie hiervan. Een eerste CD release show was maart ll. in de Bozar, en op Pinkstermaandag was centrum Gent de plaats van afspraak : ‘En petit commité’ op het gezellige Gentse binnenstad jazz festivalletje ‘Ham Sessions’. Het sfeervolle decor voor de sessies was de achtertuin van een Gentse stadswoning, ten huize van Michel Mast, FES saxofonist en tevens organisator van wat toch al de 11e editie blijkt van dit kleinschalig jazzgebeuren.
De 'Terms of Embarrassment’ is een hommage aan Zappa! Enkele covers, maar verder vooral eigen composities, geschreven in de geest van wijlen nonkel Frank en met een vettige knipoog naar diens meer jazzy output (Voor de kenners : lees “Hot Rats”, “Waka-Jawaka”, of grote en kleine “Wazoo” toestanden). Een halve minuut ver in opener “Me standard, you poor” wisten we alweer waar FES voor staat : Een perfecte en goed geoliede machine die ons trakteert op een stomende cocktail van opzwepende blazers, kronkelende gitaren en inventieve percussie, doorspekt met een gezonde dosis humor en enkel voorzien van de nodige vocale omlijsting wanneer de muziek erom vraagt ! Gelegenheidsvocalist Mauro mocht zich bewijzen in “Take your clothes off when you dance” en kon zich vooral ten volle uitleven in een knettergek “City of tiny lites”, beide FZ covers, maar welig gedrenkt in die typische FES marinade en met VEEL ruimte voor Zappa styled gitaarsolo's van zowel Mauro en vaste FES gitarist Pierre Vervloesem. “Solitude” was dan weer een ‘nieuwe’ FZ song : Geschreven door het muzikale genie zelf, maar geen cover, wegens nooit door hem zelf opgenomen. Een rustpunt in de set bleek het : geen weirde jazzy toestanden hier, maar een vrij rustig duetje tussen Mauro en FES ‘tubaiste’ Berlinde Deman. De song illustreert duidelijk ‘s mans voorliefde voor 50’s doowop en vintage R’n’B, destijds een soort rode draad doorheen Zappa’s platen.
Flat Earth Society aanschouwen blijft vooral uitermate spannend : Zowel voor wie de band al enige tijd volgt, als voor wie een eerste keer het FES fenomeen meemaakt, geldt steeds ‘Expect the Unexpected’! FES staat voor een uitbundig muzikaal spektakel dat bol staat van de onverwachte wendingen en instrumentaal vernuft. 'Abracadabra' was zo een grillig huzarenstukje, een opeenvolging van muzikele capriolen, nooit wetende wat een volgende passage zal brengen, maar toch resulterend een prachtige coherente ‘song’. In “Random riffs” werd gepoogd om enkele tientallen FZ gitaar & brass 'riffs' in één 4 minutensong te proppen. Laten we het geen medley noemen, maar veeleer een 'compact carrièreoverzicht', een waar feest van (h)erkenning voor de Zappa fans en bovenal een uitdaging om uit te vissen wat er allemaal de revue passeert.
Het grotendeels ingetogen (op de 5 minuten middenin na!) “Ahmad & Juan” is het pareltje in de 'Terms' set. Pet af voor drummer Teun Verbruggen die dit meesterwerkje met subtiel drumspel gaandeweg naar een hogere dimensie tilt. Gestaag opbouwen naar een climax, met blazers en gitaar, en dan even gestaag terug afbouwen naar een geruisloze finale. Subliem! Daar lijnrecht tegenover stond afsluiter “Rescue shuffle” : Een instrumentale en vocale (Mauro & percussionist Tom Wouters!) apocalyps! Denk aan wat Mauro deed met zijn eigen Gruppo Pawlowski : Hier met een exploderende 'Full throttle' big band in plaats van een klassieke bas-gitaar-drums rockband, maar qua intensiteit en kracht : Hetzelfde of zelfs nog heviger !!!
Missie alweer geslaagd. Rest mij nog één ding te melden : 10 juli, Bijloke, Gent Jazz, Mainstage : Mis ze niet !
Setlist : Me Standard, You Poor - Random Riffs - Chrimatistikology - Graveyard Scuba - Take Your Clothes Off When You Dance - Abracadabra - Drstikova Polevka - Ahmad & Juan - City of Tiny Lites - Rescue Shuffle
Org: Ham sessions
Saddle For Sale, een kwartet uit Oostende, waarvan de leden gezegend zijn met welluidende namen als Slim Fab Schweiger (gitaar), KK Country Louis (bas), Jailbird Gene (drums en een met allerhande belletjes uitgerust washboard) en Damn Damn Vandam (gitaar/vocals), had de eer de avond te mogen openen. Ik werd aangenaam verrast door hun broeierige mix van roots en zwalpende country waarin de sterke zang van Damn Damn en de twangende gitaar van Schweiger het meest opvielen. Een cover van Hank Williams (“Mind your own business”) kon uiteraard niet ontbreken en ook “16 tons” (Tennessee Ernie Ford) was niet geheel onvoorspelbaar, maar je hoort mij niet klagen. Hank Williams kan trouwens nooit genoeg gecoverd worden terwijl eigen nummers als “Death row” en “Ol’ no 7” absoluut niet verbleekten naast die monumenten.
Leo ‘Bud’ Welch is een geval apart, dat is wel het minste wat je van de man kan zeggen. Hij debuteerde twee maanden voor zijn 82ste verjaardag met ‘Sabougla voices’. Een jaar later volgde reeds een tweede plaat (‘I don’t prefer no blues’) en nu was hij, na een eerste keer in 2014, opnieuw in Europa, dit keer mét een stop in België. Het heeft dus even geduurd maar nu heeft hij alle remmen los gegooid. Die hoge leeftijd lijkt hem daarbij niet te hinderen want hij oogde verrassend vitaal in de 4AD.
Na een uitgebreide aankondiging door zijn manager, Vencie Varnado, schuifelde hij, al spelend op zijn gitaar, het podium over om aan de andere kant zijn stoel te vinden. Meteen volgde één van de hoogtepunten van de avond : “Praise his name”, een als een opzwepende mantra klinkende gospel waarin Varnado, die het ganse optreden het vuur uit de sloffen zou lopen voor Leo, voor de tweede stem zorgde. Na dit kippenvelmoment liet hij de gospel links liggen en koos resoluut voor de blues. Mooi maar de songkeuze met enkele te vaak gehoorde klassiekers als “I got my mojo working” en “Sweet home Chicago” was niet altijd even gelukkig. Maar laat ik vooral daarover niet zeuren want dit was zo authentiek, eerlijk, recht uit het hart en ook wel uniek. Want dit zou wel eens de laatste van de Mississippi Delta bluesmannen kunnen zijn. De kans dat je er ginds nu nog eentje ontdekt, spelend op een porch, lijkt me vrijwel onbestaande. Maar goed, hier zat er nog één op het podium, die trouwens uitstekend werd bijgestaan door de charmante Dixie Street op drums en dat moesten we koesteren.
Hij leek wel onvermoeibaar, presteerde het zelfs om een dansje te maken met Vencie Vernado (dat is ook de man die hem introduceerde bij ‘Big Legal Mess Records’) en nam zeer ruim de tijd om kennis te maken met het publiek, zowel tijdens de pauze als na het concert. Het bleef nagelbijtend wachten tot helemaal op het einde vooraleer hij de twee beste nummers uit zijn laatste plaat, “Girl in the holler” en “I don’t know her name” prijsgaf. Na die mooie finale wou hij toch nog eindigen met een sereen slot waarvoor hij teruggreep naar zijn gospelperiode met een verfijnd “A long journey”.
Zat er dan helemaal geen sleet op deze 84-jarige knar? Toch een beetje. Zo had hij wat problemen om zijn gitaar gestemd te krijgen en “I woke up” zong hij zowel voor als na de pauze. Maar niemand die zich daaraan een buil viel.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Mark Lanegan, gothfather van de grunge, en performer van smerige ballengrijpende rock toen de dieren nog spraken, treedt tegenwoordig in theaterzalen met fluwelen stoeltjes en redlight district verlichting op, wat in de jaren 90 waarschijnlijk tot verhitte discussies onder gelovers in de zuiverheid van rock’n roll had geleid, discussies die het punt dachten te moeten maken dat stoeltjes enkel voor mietjes zijn , die in stadions naar stadionrock of Limp Bizkit of zoiets luisteren, zonder dat ze dan al van bij het begin met die vermaledijde stoeltjes hoorden te beginnen gooien.
Verleden tijd zijn dus de stank als een miasma van blauwe rook, verschaald bier en lijfgeuren die vroeger onlosmakelijk met een rockconcert verbonden was en de te kanaliseren agressie die liefhebbers zich al op vroege leeftijd tot het genre deed bekeren. De enige mislukte poging om dat gevoel te doen herleven was het overschakelen op plastic bekertjes in het café van de Vooruit, wat minder dan minnetjes was.
O nee, tegenwoordig hebben we het over iets heel anders. Denk aan softpornosfeerzetting door middel van veel David Lynchblauw aangevuld met vegen boudoirrood en het comfort van een culturele ervaring die je doet mijmeren met meer melancholie dan nodig is dat rebelsheid ook wel zijn beste dagen gehad heeft. Dat is zo kort geschetst de sfeer waarin je tegenwoordig bij een Mark Lanegan concert terecht komt en dat is op straffe van ironie te worden verdacht een heel aangename plek.
Op het podium was zelfs geen drumstel te bespeuren, enkel de tourneebassist Fred Lyenn Jacques en gitarist Duke Garwood die het hele concert behoorlijk op de achtergrond bleven, een eigenlijk beperkte rol hadden, want alles werd gedomineerd door de soms wat al te dominante spacerockgitaar van Jeff Fielder en door natuurlijk die stem, één van de waarschijnlijk meest iconische stemmen van de hedendaagse muziekwereld , nu ze sneuvelen bij bosjes.
Zijn hese, grauwende stem die het gevolg zou moeten zijn van een zondig leven en de altijd weer daarop volgende boetedoening ware het niet dat Lanegan al op zijn 20ste zo klonk, overheerste alles behalve op die momenten dat Fielder loos ging op gitaar, wat wel spectaculaire solo’s opleverde, maar ook een niet te onderschatten stijlbreuk met de sfeer van de songs. Matter of opinion.
Wat valt er zeggen over de nummers die uitgepuurde versies waren van soms op plaat hardere versies, terwijl tijdens het zingen de instrumenten enkel als begeleiding dienden bij de doemverhalen die zo uit Poe of een Zuidelijke swamp weggelopen lijken? Het was recent werk, niet altijd even makkelijk te herkennen want soms echt anders gebracht, maar het is ten andere ook haast niet meer bij te houden in welke verschillende projecten Lanegan allemaal actief is.
Eigenlijk moet je je laten meevoeren met gesloten ogen naar de andere plek waar deze muziek vandaan komt, een plek die je zomaar bleek te kunnen bereiken, een plek die op een hete meiavond zomaar eventjes in Gent bleek te liggen.
Organisatie: Democrazy ism Vooruit, Gent
De voormalige Rock Rally winnaars stelden afgelopen woensdag hun debuutalbum ‘Silver Souls’ voor in de AB. De twee broers zijn met hun nieuwe plaat een toch wel volledig andere weg ingeslagen. Live weten ze de sfeer erin te houden, een stomend concert af te leveren , de AB op hun kop te zetten, en toch … enkele onverwachtse wendingen lieten ons een beetje op onze honger zitten en doorkruisten de lijn van onze verwachtingen.
Over de opener “Silver” konden we niet klagen. Een typische Compact Disk Dummies track waar iedereen op zat te wachten. Een gespierde gitaar die door het nummer raasde en voor de nodige power zorgde. Live dan toch, want op hun album komt dit nummer toch niet helemaal tot zijn recht. Over “Run” en “The Girls Keep Drinking” maakten we ons ook wel een beetje zorgen. Bij beide nummers zat de power verborgen in een veel te klein hoekje, wat meteen een bron van irritatie werd. Al wist Lennert de meisjesharten in het publiek toch te veroveren met zijn wervelende en toch wel aparte danspasjes.
“Monster” kunnen we dan wel bekronen als dansnummer van ‘Silver Souls’, vanaf deze track brak de sfeer los en waren we vertrokken ... op weg naar een stomend feestje. Ook wanneer “Mess with us” terug opgerakeld werd en onze trommelvliezen mocht betreden, werden we spontaan gelukkig en begonnen onze heupen heen en weer te wiegen.
“Holy Love”, hun laatste en allernieuwste single kwam hier ook even tussen piepen met enkele verassende blazers. Maar de echte en oprechte winnaars van de avond waren “The Reeling” en “F.E.E.R.S”. Hiermee bewezen ze hun eerste plaats op Humo’s Rock Rally.
Enfin, aan enthousiasme ontbrak het niet. Maar we moeten toch toegeven dat Lennert en broer Janus even de weg zijn kwijtgeraakt tussen enkele pijnlijke disco elementen verscholen in hun nieuwe songs. Maar dit zal ons zeker niet weerhouden om tijdens de zomerfestivals terug even een kijkje te nemen als zij de tent op zijn kop zetten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/compact-disc-dummies-11-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hong-kong-dong-11-05-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Aidan Knight – Sing/songwriting met een ruwer randje!
Aidan Knight en Hannah Epperson
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-05-09
Johan Meurisse
Die Aidan Knight houden we maar best in het oog , sing/songwriter pop met een onstuimig, ruw, rauw randje die ontroert en explodeert .
Wie betreft het hier ? Aidan Knight is een jonge , uit Canada afkomstige sing/songwriter en is al een paar jaar bezig. Hij krijgt hier in Europa de erkenning met de nieuwe derde cd ‘Each other’ . Hij beschikt over een unieke stem, die fluisterend als donker is , en met z’n begeleiding brengt hij een handvol interessante ontroerende als blije songs, die sober , spaarzaam als kleurrijk zijn door de toegevoegde keys en spaarzame blazers.
Drie maand geleden kwam hij nog even solo aantreden als support van Half Moon Run en toen zagen , hoorden , voelden we dat hier een talentrijk persoon aan het werk was . Iemand die een Damien Jurado , Bon Iver als Andrew Bird doet opborrelen . In de kale, sobere aanpak hadden we finesse , subtiliteit, ingenomenheid en emotie. Vanavond was hij hier met full band, als kwintet.
Hij werd ontdekt door Ben Lovett , de Mumford & Sons accordeonist , die zijn tweede plaat ‘Small reveal’ uitbracht . Een bredere omlijsting kregen de songs , die een sfeervolle , dromerige opbouw hadden , wat mystiek uitstraalden , durfden aan te zwellen, te exploderen en omgeven werden van galm en effects. De warme samenzang injecteert de gevoeligheid , introspectie en extravertie gingen hand in hand .
Die Aidan Knight is een artiest die de wereld rondtrekt en zijn ervaringen , impressies graag deelt met z’n publiek. Nummers als “What light never goes dim”, “All clear”, “The arp”, “Funeral singers” of het oude “A mirror” zorgden voor een rode gloed . “St Christina” en “Black dreams” ademden net die melancholieke folk en boden ruimte als solo artiest .
Ergens maakte ik een link naar Marble Sounds met eerlijke, melancholische popsongs van een ongebreitelde schoonheid , een gelaagde melodie , minutieus uitgewerkt , niet vies van een ruwer randje .
Ultieme pracht in een schilderachtig decor. Overtuigend concert
Ook de support Hannah Epperson , evenzeer uit Canada , kwam haar sing/songwriting onderstrepen , enkel begeleid van viool , maar met voorgeprogrammeerde beats en gedragen door haar indringende , ijzige, als hemelse stem . We kregen een sober, ingenomen dromerige set .
Ze heeft al een nominatie als beloftevolle ontdekking in 2013. Ze heeft nog niet de klassieke leest van een Joanna Newsom , maar ze is alvast één de favorieten van deze jonge belofte.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Lee Fields & The Expressions
Ooit konden we in het Gentse met volle teugen genieten van Saint Paul And The Broken Bones. Een echte soulband in hart en nieren. Echt ‘top’. En zo ook met Lee Fields, maar dan hij alleen. Je hebt gevoel dat deze soulveteraan constant zingt, ook wanneer hij niet aan het zingen is. Hij zingt als James Brown, heeft de warmte van Bobby Womack en de emotie van Otis Redding.
Zijn band The Expressions bestaat gewoon uit huurlingen, en daarmee is veel gezegd, die volgens de playlist supersoul van de bovenste plank zouden moeten spelen. Ze zijn professioneel, zeg maar ‘highly skilled, lowly profiled’. Ze durven wel mooie arrangementen aan met knipogen naar disco, country, blues en vanzelfsprekende diepere soul, maar konden niet echt overtuigen. Meer nog, helaas was het bij momenten slaapverwekkend met on top de saxofonist die breedsmoels stond te geeuwen op het podium. Ook de bassist en pianist slaagden er niet echt in veel soul in de prachtige songs te brengen. De gitarist en bassist zorgden voor wat backing maar hadden voor de schwung eigenlijk beter vervangen geworden door twee vette zwarte soulladies.
Niettemin een aangenaam sfeervol optreden met veel meezingers en handgeklap. Het is een soulgeluid dat tegelijk heerlijk authentiek klinkt, maar citeert uit nagenoeg alle stromingen uit de soulmuziek. Onder meer onze legendarische lokale soulman Gausi freaked his heart out. Zeer bezield, maar The Expressions mogen toch wel iets meer aan expressie doen.
All I Need/Just Cant Win/I Still Got it/Fanfare Ab/Talk to Somebody/Standing By Your Side/Don’t Leave Me This Way/Don’t Walk/My World/Eye To Eye/Two Timer/Money/Faithfull Man/Let’s Go /Summertime/Honey Dove
Org: Kreun, Kortrijk
De Brits klinkende Amerikanen van de Dandy Warhols hebben iets te vieren . Zij zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig. Ze hebben zelfs een nieuwe plaat uit ‘Distortland’ , die drie jaar na ‘This machine’ verschijnt; wat hen in de spotlight brengt en waaraan een tournee gekoppeld wordt . De band is het clubcircuit niet ontgroeid en in Nederland en in ons landje worden ze nog steeds goed ontvangen .
De band van Zia Mccabe en Courtney Taylor-Taylor is er eentje die een hobbelig parcours achter de rug heeft ; een muzikale carrière van ups & downs door het intensieve druggebruik en dito levensstijl . Hun sound ligt er natuurlijk ook wel voor iets tussen . Ze brengen 70s retro psychedelica, die zweeft , popt en rockt . Een ‘dopestory’ ..
Vanavond een goedgevuld Casino , een tevreden publiek dat kon genieten van wel twintig songs die een trouwe fanbase als (jonge) nieuwsgierigen bereikte.
Hun beste werk ligt al in die nineties en beginjaren 2000 met classics “Every day should be a holiday”, “Not if you were the last junkie on earth”, “Boys better”, “Bohemian like you” en “We used to be friends” . De laatste drie werden vanavond gespeeld en zaten dan ook in het tweede deel van de ruim anderhalf uur durende set. Ze klonken nog even aanstekelijk en zetten het publiek in beweging .
Door de jaren is het materiaal afwisselend als inwisselbaar geworden . Op hun platen zijn er altijd wel een paar leuke nummers. Er is de indruk dat het kwartet er twee gezichten op nahoudt, de aangename , alternatieve psychedelische kant en de commerciële, die enkele sfeervolle , ontspannende popsongs bevat. Daartussenin wat donker romantische ballads. Kortom , die elementen samen zijn het handelsmerk van de Dandy Warhols nu .
De openers “Mohammed”, “Crack cocaine ranger” klonken best lekker in het genre van de geestesverruimende middelen en hadden dat 70s rauw randje door de pedaaleffects , beheerst ingedrukt en nergens uit de bocht, overstuurd of gestoord. Lichtelijk aangenaam spacey vertier die de groepsnaam alle eer aandoet en ons meteen in de juiste stemming bracht .
”Get off” schudde ons wakker en toonde een gretig spelende rockband .De eerste nieuwkomers, het snedige “Pope Reverend Jim” en het indiepsychedelische “Styggo” konden concurreren . Die “Styggo” was een ideale met dit verlengd zonnige weekend …net het gevoel dat we het strand verlaten hadden met een onderkoelde cocktail , nagenietend van deze dag . Onderhuids waren er die kenmerkende repetitieve Feelies/Chills gitaarmotiefjes . Jawel dat eerste half uur hadden we een kwartet op z’n best .
Daarna hadden we een rits gewone nummers , niet slecht , niet goed , maar die ondanks het goede spel , onvoldoende raakten. “I love you” en “The last high” waren in deze reeks de beste nummers door de repetitief slepende opbouw en de fijne synthklanken . Die muziek riep op tot de verbeelding , zeker als je de toetseniste als een Bez van Happy Mondays ziet huppelen, dartelen met haar tamboerijn of rond haar keys ... Horny as hell …
De stem van Taylor-Taylor mag dan met de jaren wat zijn aangetast , die doorleefdheid geeft charme aan de nummers .
Met de klanken van het bekende “We used to be friends” , komen we toe aan een even schitterend slotstuk van sterkhouders “Solid , “Godless” en “Boys better” , die omgeven zijn van genietbare zweverige intro’s en outtro’s . Hier konden ze rekenen op een warme respons en zagen we heupwiegede bodies.
The Dandy Warhols waren goed , zondermeer , beetje schizoïde door de lekker wegdromende onthaastingstunes , niet van deze wereld, om dan te worden wakker geschud in deze dagdagelijkse realiteit door een directer poprockend geluid . De cirkel is rond - The Dandy Warhols hebben na al die jaren hun naam niet gestolen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-dandy-warhols-08-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/happyness-08-05-2016/
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
Dat Tsar B gemakkelijk de AB Box had kunnen vullen was na haar show in de Club overduidelijk. Justine Bourgeus weet waar ze mee bezig is en pakte met gemak het publiek in.
Support kwam van WWWater, wat waarschijnlijk niet zo bekend in de oren klinkt. Wat u misschien wel bekend voorkomt is het nummer “The Best Thing” uit de film Belgica dat Charlotte, want zo noemt de dame achter dit project, ingezongen heeft. Het voorprogramma van Tsar B doen is geen gemakkelijke opgave, maar Charlotte sloeg daar met gemak in! Alleen op een podium, een prachtige stem en overtreffende beats is wat WWWater ons voorschotelde. Een act om in de gaten te houden!
Oosterse klanken galmden door de boksen terwijl Tsar B mysterieus in een zwarte cape met glitters het podium opwandelde. “Myth” werd ingezet en de AB club werd meteen omver geblazen. Justine Bourgeus, ook wel bekend als violiste van School Is Cool, side chick van Max Colombie in de cover van “Back to Black” of zangeres bij Vuurwerk, weet waar ze mee bezig is en overtuigde het publiek vanaf de eerste noot. Voor haar eerste eigen show deed Bourgeus het enorm goed, al waren hier en daar wat te vergeven zenuwen te merken. “Silver Lion” was een nummer dat Tsar B speciaal schreef voor het publiek van de AB en dat een week voor haar show.
Gewaagd maar sterk was het nummer “Monsoon”, een cover van Tokio Hotel dat iedereen duidelijk meer leek te smaken dan het origineel. Bissen deden Justine en co met, hoe kan het ook anders, haar eerste single “Escalate”.
Ga deze dame aan het werk zien deze zomer want wij verzekeren u dat het de moeite is. België heeft een nieuwe indiequeen, wat wilt u nog meer ?
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Trixie Whitley - Adembenemend mooie stem, nu nog songs
Trixie Whitley
Grand Mix
Tourcoing
2016-05-03
Lode Vanassche
Trixie heeft duidelijk de genen geërfd van haar vader en begint begeesterd solo met drum. Ze laat zich niet doen door de communicatie en vanuit haar verschillende roots, van de States over het Franse gedeelte tot en met het niet te versmaden Gents accent legt ze een internationale toon en brengt ze ook een ode aan Marokko. Mix up languages and cultures gevolgd door een ‘Sweet Jane’ riff.
Zij is van het podium en het is duidelijk haar podium. Ze palmt rustig en verzekerd het publiek in en stoelt zich met een Gentse intro achter de piano. Twee muzikanten, een backing vocaliste en backtapes doen iets. Snel gaat ze over naar wat zwaardere stuff en we zien een vrouwelijke Jeff Buckley. “Color Wave” geeft kippenvel en de effecten versterken alles. Ze beheerst haat metier quasi perfect. “Feel Mystery” kan genieten van een heuse Lou Reed intro en met “Never Enough” denkt ze even aan haar te vroeg gegane vader, zonder in meligheid te vervallen.
Trixie heeft het vooral van melodieuze zangen op oerriffs met hier en daar een knipoog naar onze klassieke helden Reed en zelfs The Stooges. Weer even terug achter piano proef je de erfelijke muzikaliteit en generositeit van daddy Chris. Er wordt danig gevarieerd tussen singer songwriter en the hot stuff.
De eerste helft kwam vooral uit het nieuwe album, met onder andere “Soft Spoken Word” en de nieuwe single “Closer”, ook het prachtige “Salt”. “Need your love” en “Breathe you in my dreams” uit het debuut worden zoals de rest rauw en bloot uitgearrangeerd gespeeld en het wordt zelfs bij momenten heel pakkend. Een klein probleempje: de nummers kunnen sterker. Maar toch, intens genieten van stem en gitaar.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Trixie Whitley - Rockende huiskamerset in de Lotto Arena!
Trixie Whitley
Lotto Arena
Antwerpen
2016-04-29
Johan Meurisse
Trixie Whitley is een grootse artieste geworden . Bitterzoete romantiek , sentiment in een donker kleedje. Het tengere , schuchtere meisje bijt nu van zich af , klinkt zelfverzekerd en gaat met haar band gretig te werk . Een gebalde woede ervaarden we met momenten door een verschroeiende sound, maar evenzeer kenmerkt een bij het nekvel grijpend geluid, die haar gekende intimiteit niet uit het oog verliest.
28 is ze intussen en toe aan haar tweede plaat … ‘Fourth corner’ was haar debuut , in 2013 verschenen , en dat verzilverde ze met het puike ‘Porta Bohemica’, die vanavond natuurlijk in de spotlights kwam te staan.
We voelden het al aankomen de voorbije jaren . Ze was al een talent op jonge leeftijd, liet ons kennismaken met nummers op gitaar en piano en raakte door haar heldere , indringende ‘crooner’ stem . Wat wil je , ze is de dochter van de overleden bluesrockende Chris Whitley , ze is Belgisch-Amerikaanse , het zit haar in de genen en ze kreeg de muziek in de papfles. We hebben hier heerlijk doorleefde rootsamericana, sfeervol; broeierig en intens spannend; een paar jaar terug toonde ze met het Black Dub project van Daniel Lanois al de nodige bravie.
In de klein anderhalf uur durende set creëert ze verschillende stemmingen , die haar multi- talent als artieste, sing/songschrijfster , zangeres en instrumentaliste onderstrepen .
Ook vergeten we haar band niet . De drie anderen staan dicht bij Trixie opgesteld , wat voor chemie zorgt . De vonken voelden we , het vuur spatte . “A thousand thieves” met z’n tempowissels, tekende vroeg voor dit beleven , die klankkleur, die spanning , die wisseling van introspectie en extravertie in een sober, diffuus lichtdecor.
De woeste golven op zee vormden het decor bij de eerste nummers; “Faint mystery” , die de set opende en iets verderop het donkere sfeervolle “Irene” kregen een cinematografische touch . “Gradual return” bracht een rockende Trixie en op het podium kwam er meer licht en lichtvariatie. Op “New frontiers” eist elektronica zijn recht op .
De songs konden we ten volle beleven , ook is een zaal als de Lotto Arena misschien ietwat te hoog gegrepen voor haar geluid. Het oude “Oh , the joy” tintelde door een pakkend elektrisch gitaarspel van de lady in zwarte avondjurk . Een Trixie op z’n Polly Harvey’s!
De single “Soft spoken words” was beladen, kenmerkte heel wat wisselingen en overtuigde sterk . Op het broeierige “Nature boy” was zij op een tweede drum te zien, niet vies om even van koers te veranderen , en een vleugje experiment door wat jamming toe te voegen . Om dan over te stappen naar het herkenbare , van het integere “Closer” en het rockende “Need your love”.
Diep ging het kwartet evenzeer op de afsluitende reeks “Hotel no name” en “Breathe you in my dreams” door de dreigende , onrustige , hobbelige ritmiek. Sterk wat we hier te horen kregen!
Een frisse aanpak hoorden we op Prince’s “Nothing compares to you” , die zich niet direct liet herkennen en een mate van grilligheid had.
Tot slot wuifden emotievolle pianotunes van het ingenomen “Eliza’s silence” , die het beeld van een verlaten, rokerige kroeg opriep, ons definitief uit.
Vanavond geen Trixie unplugged of op piano. Kortom, mooi hoe talent , gevoel en emotie allemaal samengaan in een rockende huiskamerset!
Organisatie: Live Nation
Flamin’ Groovies - Eindelijk in België
Flamin’ Groovies
De Zwerver
Leffinge
2016-04-28
Ollie Nollet
Een radicale koerswijziging heeft de nieuwe plaat, ‘Space age voyeurism’, van Double Veterans zo te horen niet opgeleverd. De drie hielden het opnieuw bij een pot stevig deinende psych garagerock. Ty Segall en in mindere mate Mikal Cronin en Cosmonauts leken nog steeds de grote voorbeelden en daar is absoluut niets mis mee. De gitaren van Lee Swinnen en Thomas Valckiers klonken bij momenten furieus in de telkens mooi van kop en staart voorziene songs. Aan zelfvertrouwen hadden ze ook al geen gebrek. Zo spoorde Lee Swinnen zonder verpinken het volk aan om te dansen. Zonder al te veel succes overigens maar daar zat ongetwijfeld het verdacht hoge aantal 60-plussers in de zaal voor iets tussen. Double Veterans bewezen hier nog maar eens één van de belangrijkste exponenten te zijn van de voorzichtige heropleving van de Belgische garagerock.
Flamin’ Groovies, ik vind de naam nog steeds klinken als een klok maar dat is blijkbaar niet bij iedereen het geval gezien de eerder bescheiden opkomst. Nochtans wordt de groep in sommige garagerockmiddens op handen gedragen en na hun doortocht in Leffinge weten we nu ook waarom.
Flamin’ Groovies zagen het levenslicht vijftig jaar geleden in San Francisco en maakten met o.a. ‘Supersnazz’ en vooral ‘Teenage head’ enkele gesmaakte garagepunkplaten. Toen Roy Loney in 1971 vervangen werd door de Brit Chris Wilson maakte de groep gezwind de switch naar powerpop met als belangrijkste resultaat, het door Dave Edmunds geproducete ‘Shake some action’ (1976). Vanaf de jaren ‘80 kent de band een wat sluimerend bestaan met af en toe een comeback. Sinds 2013 zijn The Flamin’ Groovies weer volop aan het touren en dat met de originele leden Cyril Jordan (zang, gitaar), Chris Wilson (zang, gitaar) en George Alexander (bas) aangevuld met drummer Victor Penalosa.
Het concert kwam wat aarzelend op gang met ondermeer de Byrds-cover “I’ll feel a whole lot better” die ze opdroegen aan Gene Clark. De stemmen leken wat last te hebben om de juiste toon te vinden en het derde nummer klonk zo melig (om eerlijk te zijn: zo hebben ze er nogal wat geschreven) dat ik het ergste vreesde. Maar zie, vanaf nr. 4 kwam de kentering met een paar heftige rock-‘n-rollsongs en enkele raak gekozen covers die niet meteen voor de hand lagen. Zo coverden ze “I want you bad” van NRBQ, een groep waarvan de plaat die ik ooit kocht niet mijn gelukkigste aankoop was maar deze song klonk wel heel ferm. Andere covers waren “Tallahassee Lassie” van Freddy Cannon en het in 1914 geschreven “St. Louis blues” van W.C. Handy dat hier een ware metamorfose onderging. Maar ook de eigen nummers bleven pal overeind staan zoals het voor The Beatles geschreven “Please please girl” (jammer genoeg waren the fab four op dat moment al vijf jaar gesplit wist Chris Wilson ons te vertellen). De stemmen mochten dan al wat geërodeerd zijn, dat waren de gitaren allerminst. Zowel Cyril Jordan ( met een pruik, leren broek en hoge hakken deed die nog een vertwijfelde poging om er uit te zien als een echte rockster maar ik vergeef het hem graag) als Chris Wilson lieten hun snaren onwerkelijk mooi klinken. Powerpop, normaal gruw ik van het woord alleen al, maar de definitie die The Flamin’ Groovies er aan gaven liet alle weerstand verdampen.
Flamin’ Groovies durven op plaat nogal eens wisselvallig klinken maar live overtroffen ze mijn stoutste verwachtingen. Een pluim op de hoed van De Zwerver die de groep eindelijk voor de eerste maal naar België haalde!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Nederlands 
Français 
