Apocalyptica - ‘Strijk gaan’ op Metallica (deel 2)
Daags na Wapenstilstand stond Apocalyptica in de Ancienne Belgique om hun laatste worp ‘(Apocalyptica,) Plays Metallica , Vol. 2’ te promoten. Bijna dertig jaar na hun debuutalbum ‘Plays Metallica by four cellos’ uit 1996 brengen ze zo opnieuw een klassieke, doch eigenzinnige ode aan één van de beste metalbands ooit.
Het idee om Metallica-covers te spelen met enkel cello's en drums zou een flauw karaoke-evenement kunnen worden, maar niets was minder waar.
De avond werd afgetrapt door het Finse Arctis. Hoewel dit slechts hun tweede internationale optreden ooit was, gooiden ze meteen hoge ogen. Dat Finland naast talloze meren ook een vruchtbare kweekvijver voor symfonische metal heeft, wordt zo nogmaals bevestigd. Vooral “When The Lights Go Out” en afsluiter “Theatre of Tragedy” konden ons uitermate bekoren. Verplicht luistervoer voor fans van het genre.
Net zoals bij ieder Metallica-optreden opende Apocalyptica ook op de tonen van ‘The Ecstacy of Gold’ van Ennio Morricone. Dit alles gebeurde terwijl het publiek naar een wit gordijn tuurde. De heren waren namelijk van plan om een grootse entree te maken en dat gebeurde ook. Na de openingstonen van “Ride The Lightning” viel het doek en de kregen we zicht op de ijverig strijkende Finnen die smalend het publiek begroetten. De drie cellisten hadden er duidelijk zin in en ook kersvers drummer Mikko Kaakkuriniemi lachte zijn tanden bloot.
Nadat ze het feest op gang getrapt hadden, waren de Apocalyptica-leden niet van plan gas terug te nemen.
Bij klassiekers als “Enter Sandman” en “For Whom the Bell Tolls” zorgden de diepe, resonerende klanken van de cello’s voor een duistere, opzwepende sfeer. Het publiek werd hierbij door grootse gebaren met de strijkstokken opgejut en aangemoedigd de teksten te scanderen. Hierdoor veranderde het optreden op bepaalde momenten in een enorme, uitbundige zangstonde.
De technische vaardigheid van de band was verbluffend. “Battery” en “Blackened”, nummers die in hun originele vorm al barsten van intensiteit, werden omgezet naar een symfonische storm waarin de ruwe energie nog steeds doorschemerde. “The Call of Ktulu” bracht, met zijn dromerige, mysterieuze klanken, het publiek in een vervreemdende vervoering en liet het ademloos achter door het vakmanschap van de uitvoering.
“Nothing Else Matters”, het emotioneel hoogtepunt van de avond, werd prachtig neergezet. Terwijl de zaal in stilte luisterde, wisten de cello’s de gevoeligheid van het origineel prachtig te vangen.
Na een uitgebreide voorstelling van de bandleden en een krachtig “Seek and Destroy” werd de avond afgesloten met de magistrale herwerking van “One”, waarvoor de Finnen op het nieuwe album samenwerkten met James Hetfield en Roberto Trujilo. De epische, haast filmische vertolking verstilde bij momenten het publiek. Enkel de voice-over van Hetfield leek ons, in tegenstelling tot op het album, overbodig en leidde soms af van de emotionele diepgang die de cello’s zo meesterlijk teweeg brachten.
Apocalyptica was veel meer dan een coverconcert. Het was opnieuw een intens en groots eerbetoon aan Metallica, waarbij de nummers op een verrassende en bijna vernieuwende manier tot leven kwamen. Een tournee met de legendarische trashers zelf dringt zich op!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Apocalyptica
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7111-apocalypica-12-11-2024.html?ltemid=0
Arctis
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7112-arctis-12-11-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Maria Schneider & Clasijazz Big Band – Bruggenbouwers in verschillende muziekstijlen en uiteenlopende culturen
Maria Schneider & Clasijazz Big Band
Maria Schneider & Clasijazz Big Band (*****) is een combo dat werkt om bruggen te bouwen naar culturen toe. Maria Schneider, die in de klassieke muziek als in de jazz, surplus haar medewerking met David Bowie in de prijzen viel, is een dirigente en componiste die van vele markten thuis is.
Ze stond in een goed vol gepakt De Bijloke met de Spaanse Clasijazz Big Band. .Hier dirigeerde ze hen als een gracieuze ijsprinses. Het is een bont gezelschap aan nationaliteiten, zo te zien, waaronder de Belgische accordeonist Philippe Thuriot. Kortom, een brug over verschillende muziekstijlen heen en uiteenlopende culturen …
Met circa twintig muzikanten op het podium, verzanden ze niet in een chaotische brij. Hier is iedereen elk op zich even belangrijk. De muzikanten in deze Big Band voelen elkaar perfect aan. Ze worden ondersteund en aangespoord door een breed lachende Maria Schneider. Hun virtuositeit, improvisatie, speelsheid en enthousiasme siert op het podium van deze prachte locatie, De Bijloke. Bubbels vanuit elke hoek, dwalen over de hoofden heen.
Hier ontstaat een bijzondere magie. Bijna twee uur lang houdt Maria Schneider & Clasijazz Big Band ons bij de leest. Ze zoeken de intimiteit op, of trekken eventjes de registers open.Het experimenteren meet klanken hoort hierbij. Het resulteert zelfs in gefluit van vogels uit de Braziliaanse bossen. Het wordt mooi gebracht door Maria zelf en is aangevuld met blazers die, mits enige verbeeldingskracht, een confrontatie bieden met de schoonheid van de Braziliaanse natuur.
De enthousiaste houding van Maria Schneider als dirigente en in haar bindteksten, werkt aanstekelijk. Ze weet humor en ernst met elkaar te verbinden.
Maria Schneider & Clasijazz Big Band spreekt een breed en ruim publiek aan. We horen jazz, klassiek en pop muziek de revue passeren. In het overaanbod aan prikkels wordt er toch een strakke lijn aangehouden.
Het publiek geeft haar dan ook een staande ovatie op het einde van de set. Er wordt nog iets moois toegevoegd, die de verschillende aspecten virtuositeit, improvisatie, speelsheid en enthousiasme moeiteloos samenbrengen.
Maria Schneider & Clasijazz Big Band zijn bruggenbouwers die de mensen, culturen en muziekstijlen perfect met elkaar verbinden. Het resulteert in twee uur genieten, wat een top avond.
Organisatie: De Bijloke, Gent
Tribute to Wim De Craene - 50 jaar Tim – Wat een mooi eerbetoon, dat met iedereen wordt gedeeld!
Wim De Craene
De hommage aan onze Wim De Craene, een kleine clubtour, wordt sterk ontvangen. We krijgen een twee uur durend fijne terugblik van 50 jaar van deze gewaardeerde sing/songwriter, die de roots van het Nederlandstalige luisterlied mee vorm gaf.
Het eerbetoon aan Wim De Craene kwam tot stand door zoon Ramses. 50 jaar terug schreef papa Wim het nummer “Tim”, net opgedragen aan zijn zoon en genoemd naar de mentor van Wim, Ramses Shaffy.
Ramses deed beroep op een goed op elkaar ingespeelde band, die de kleinkunstpop en de popelektronica van Wim in de vingers heeft en beheerst: Peter Bauwens op piano (hij maakte nog deel uit van de begeleidingsband van Wim), Wim Bartholomeus, bas en contrabas, verder de muzikale kameleon en multi-instrumentalist Bert Verbeke en tot slot vocaal naast Ramses, hebben we de vrouwelijke support van Wanda Joosten en Andrea Croonenberghs.
Het gaat over Wim’s muziek van de jaren 70 en 80 en hoe hij misschien kan en kon klinken; we zien hem zelf op een grote scherm in verschillende gedaantes, al of niet met zijn zoon. In die jaren was er wisselend succes, en samen met o.m. een Kris De Bruyne, gaf hij kleur aan het Nederlandstalige lied, in één adem onder de noemer kleinkunst te plaatsen.
We vinden hem nu nog steeds terug in de Lage Landenlijst op Radio 1 met een rits puike songs door de jaren heen. Er is “Rozane”, “Mensen van 18”, “Tim”, “Tante Emma”, “Marcellino”, “Kristien”, en in de laatste jaren “Kikker van de kant afduwen”, “Ricky” en “Breek uit jezelf”. Deze nummers kwamen ook vanavond grotendeels aan bod. De Craene liet zich inspireren door mensen die hij kende en paste de namen aan in z’n songs.
Met de jaren 80 was er minder response, nam de populariteit af, en kwam hij uit op meer pop en elektronica, met dus nog enkele opmerkzame liedjes. Op 40 jarige leeftijd, in 90, stapte hij abrupt uit het leven … Hij kreeg pas meer erkenning na z’n dood, met de heropleving van het Nederlandstalige lied in de jaren 90 met oa Noordkaap, Gorki, De Mens, The Scene enz.
Vanavond putte het kwintet uit de verschillende platen van mans rijk gevarieerd oeuvre, een setlist van innemend, emotievol, groovy opgestoft Nederlandstalig bekend en onbekender materiaal. Een warme nostalgische trip die sterk werd ontvangen in een vol pittoresk kerkje Sint-Jan in Wingene. Het is trouwens het enige optreden die in een kerk doorgaat. Het was eerst wat wennen in de akoestiek, maar de geluidsman wist het na één nummer voldoende bij te stellen, wat maakte dat het in z’n totaliteit indringender klonk en zorgde voor een mooie totaalbeleving van muziek en locatie.
Ramses, Bert en Andrea gidsten ons doorheen de muzikale leefwereld van Wim en z’n sing/songwriting. Toegegeven, we moesten de zang van de dames en van Ramses wat gewoon worden, maar al gauw werd je losweg, spontaan meegesleept in die muzikale beleving.
“Kristien”, eentje van de jaren 80, was de gedroomde opener, gedragen door een licht zwierige pianopartij, contrabas en drums. De sobere elegantie die de kleinkunst sierde in de oude jaren, kreeg een sfeervolle draai en zwier met “Alles is nog bij het oude” , “Boudewijn de eerste straat” en “Rode heuvel”; ze onderstreepten wat voor een beeldend schrijver Wim wel was.
Het combo wisselde het af met recenter materiaal als het broeierige, meeslepende “Jan” en het gekende “Marcellino”. De ingenomen, kleurrijke instrumentatie en wisselende zangpartijen tekenden de fijne sterke composities.
Papa Wim vroeg aan de kleine Ramses welke nummers hij van papalief graag hoorde, ambiance maker “Kikker van de kant afduwen” behoorde hierbij, maar het was vooral die andere, “Auto & garage” (uit 80) die Ramses intrigeerde, ook zo’n hoempapa meestamper, -zinger, die de veelzijdigheid van de songwriter aantoonde. De handclaps gaven elan aan het nummer.
We slalommen doorheen het brede oeuvre, “Levenslang” uit het afsluitende album ‘Via dolorosa’ (88), klonk als Tamino deze dagen, pakkend, broos, kwetsbaar in de soms hoog uithalende vocals, alsook in het akoestisch gitaargetokkel. Het gegoochel van deze componenten brachten het nummer naar een hoger niveau. Schitterend.
In “De Schoolstraat” voelde je letterlijk dat je kind naar school werd begeleid. En dan … tuimelden we terug naar de begindagen van z’n carrière, met een opgepoetste versie van “Bebdibelem petua”, over z’n verloren gelopen hond, het licht swingende “De kleine man” en de luchtige folkypolka afsluiter van het eerste deel, “Recht naar de kroegen en de wijven”, misschien nu net niet echt toepasselijk in ‘t kerkje, maar met een dosis meezinggehalte; het was ooit z’n eerste single en refereert aan de dagen van Neerlands Hoop.
Na een korte pauze kwam deel twee op gang met het aangename” Ricky”, eentje uit de mid80s, gebed in synthpop. Ramses gaf er nog een eigen tintje aan op z’n keys, wat het nummer uiterst origineel en aangepast in de tand des tijds maakte. De tristesse borrelde terug boven op “Droevig lied” en het aan Shaffy gelinkte “5 uur”. De zegzang en de intieme begeleiding maakten het groots! De klemtoon bleef bij het werk van de 70s met het groovy “Wat ben ik voor een mens” en “Ik sterf van de dorst bij de fonteinen”, wat duister, donker, doorleefd van aard, wisselend in vocals en hier ergens niet ver weg van Dez Mona.
Altijd sluipt er wel iets folky getint in de set, in deel twee “Tante Emma”, met het leuke meezingrefrein ‘elke zondag gezellig naar het oliebollenkraam met Tante Emma’.
“Rozane”, “Mensen van 18” (in een overtuigend duet Bert – Andrea), beiden Lage Landen nummers bij uitstek, effenden het pad naar de hitgevoeligheid. Met z’n zessen staan ze intussen op de stage op het sfeervolle “Tim” , omfloerst van mooie duetten en akoestisch gitaargetokkel en pianoloops; het deinde mooi uit in een a capella outtro. Het poprockende “Breek uit jezelf”, ook van z’n afsluitend album uit 88, én de definitieve afsluiter deze avond, werd gospel-gewijs ingeleid door een ‘happy days’ gevoel. Iedereen veerde recht, zong het refrein mee en gaf het elan door de handclaps. Echt mooi.
Onvergetelijke liedjes van Wim hoorden we, gebracht in een unieke versie door de vertolkers van nu, hoe Wim ze nu misschien zou brengen … Hoedanook, dit was een fijn eerbetoon, nog niks aan kracht ingeboet, aan een man die een goed observatievermogen had, inspirerend was, en sterke melodieën schreef, terug naar de roots van het luisterlied, de kleinkunst, en het graag deelde en wou verder delen met iedereen!
Organisatie: Garifuna ism Bewonersplatform Sint-Jan, Wingene
Tucker Zimmerman - Een magische warmhartigheid
Het was een onverwacht en uniek concert: de nobele, haast vergeten folkzanger Tucker Zimmerman maakte zijn comeback in de Botanique. Na decennia uit de schijnwerpers te zijn verdwenen, werd hij in 2024 opnieuw ontdekt door niemand minder dan Adrianne Lenker van Big Thief, die zijn werk als een grote inspiratiebron beschouwt. Dankzij haar geduld en vasthoudendheid besloot Zimmerman niet alleen zijn oude muziek weer tot leven te brengen, maar ook nieuw werk te schrijven. Een bijzonder verhaal dat een minstens zo bijzonder concert verdiende.
De avond begon met de begeleidingsband van Zimmerman, Iji, een guitige indieband uit Los Angeles onder leiding van Zack Burba. Hun stijl deed denken aan het dromerige geluid van Mac DeMarco, Real Estate en Pavement, met hier en daar een twist richting Villagers. De band wisselde aanstekelijke melodieën af met humoristische bindteksten, die het tempo af en toe wat deden inzakken. Toch bracht Iji met nummers als "I Want It All Back" en "Professional Anything" het publiek meteen in de juiste sfeer – een aangename kennismaking die naadloos overging in het hoofdprogramma.
Toen Tucker Zimmerman, wat fragiel maar met fonkelende pretoogjes, het podium opkwam, was er even sprake van een onwennige sfeer. De 83-jarige Zimmerman leek ondanks een lichte verkoudheid zijn plaats en stem te vinden, en de band had een paar momenten nodig om op elkaar in te spelen. Maar al snel voelde je de magie van het moment: Zimmerman's doorleefde stem en karakteristieke timbre brachten direct een warme gloed door de zaal.
Nummers als "The Idiot’s Maze" en "Burial at Sea" klonken als tijdloze schilderijen, gedragen door de ijzersterke begeleiding van de band.
De intieme setting van het Museum benadrukte niet alleen de puurheid van Zimmerman's muziek, maar ook zijn leeftijd en levenservaring. Tijdens “Old Folks of Farmersville” herinnerde hij het publiek eraan dat er in ongeluk altijd geluk te vinden is. Zijn vrouw zat zichtbaar trots en glimlachend naast het podium.
Tussen de nummers door deelde Zimmerman gedichten en verhalen, waaronder anekdotes over zijn boeddhistische grootmoeder en haar vredeslessen in “Taoist Tale”. Dit alles droeg bij aan de bijzondere sfeer van de avond, alsof het publiek was uitgenodigd voor een persoonlijke vertelling van een oude vriend, ergens rond een grote open haard.
Tussendoor bracht Zimmerman op speelse wijze de gedichten “The Gods Mess Around” en "Potato Salad Breakfast", waarbij de band vrij improviseerde.
Een oprecht dankwoord voor Adrianne Lenker bracht hij met het innige “Dreamtime (For Adrianne)”. Naast al deze warme momenten bleek ook Zimmerman's gevoel voor humor en zelfreflectie nog springlevend. In "Nobody Knows" en het kwieke “Lorelei” toonde hij zijn licht sarcastische kant.
Hij sloot af met "Slowin’ Down Love", een nummer dat zijn eigen kwetsbaarheden en zelfinzicht prachtig onder woorden bracht.
Het publiek kon niet anders dan zich overgeven aan zijn unieke charme en levenswijsheid.
Zimmerman liet zien dat hij ook in zijn tachtiger jaren zijn speelse stijl nog altijd weet te behouden. Het slotnummer "Slowin’ Down Love" klonk als een dankbare erkenning van een onzekere toekomst, een waardig en ontroerend einde van een uiterst bijzonder concert.
Setlist
Idiot’s Maze - Burial at Sea - Taoist Tale - Old Folks From Farmersville - Half Crazy - The Ram-A-Lama-Ding-Dong Song - The Gods Mess Around (gedicht) - Potato Salad Breakfast (gedicht) - Dreamtime (For Adrianne) - (onbekend) - Nobody Knows - Lorelei - Slowin’ Down Love.
Organisatie: Botanique, Brussel
The Black Gasolines - A New Era of Theatrical Rock has started
The Black Gasolines + Komisar
The Black Gasolines hebben een nieuw, tweede album uit, ‘White Residence’, en de Kortrijkse band kwam dat vieren met een releaseshow in de Charlatan in Gent. Omdat we enorm onder de indruk waren van dat album, wilden we wel eens horen en zien of ze die rijke sound ook live konden brengen.
En bovendien hadden ze Komisar mee als support, een band die we al lang eens live willen zien.
Komisar is een jonge band uit de Kempen. Daar steken de jongste tijd heel wat interessante bands de kop op, zoals Equal Idiots, CRACKUPS en Itches. Komisar is in dat rijtje een band die met geduld en veel inzet aan de weg timmert. Ze brengen indierock met een 90’s/00’s-vibe: The Strokes, Arctic Monkeys, The Last Shadow Puppets, … Na prima singles als “Barcelona”, “1954” en “Saturday” zijn ze nu toe aan hun allereerste EP. Daarvoor krijgen ze opnieuw de hulp van producer Niels Meukens (Double Veterans, Psycho 44, Equal Idiots, The Priceduifkes).
Tot dusver heeft Komisar vooral in eigen regio gespeeld. Mogen openen voor The Black Gasolines in de ietwat beruchte Charlatan, toch wel helemaal de andere kant België, is een kans die ze dan ook met beide handen gegrepen hebben. De zenuwen stonden strak gespannen en dan hadden ze meteen de tegenslag dat hun intro-sample niet te horen was. De geluidstechnicus loste het na een minuutje wel op, maar toch een beetje een valse start. Opvallend: op het ‘Hallo Gent’ kwam veel minder reactie dan op ‘Hallo De Kempen’.
Komisar bouwde de set netjes op met aan het begin eerder oudere songs als “Bootheels”, “Saturday” en”1954 “en naar het einde toe meer knallers als “Barcelona” en het nieuwe “El Pantera”, waarnaar ze hun huidige clubtour gedoopt hebben. De sfeer in het publiek is opperbest en voor het podium wordt flink gedanst. Op het podium is het vooral zanger Thomas die met veel swagger de show steelt met zijn Chris Isaak-looks en moves.
Komisar jaagt zijn set er in een snel tempo door en omdat er nog speeltijd over is, gunt de band zichzelf een toegift zonder eerst van het podium te gaan. Die bisronde is voor “Your Eyes” en “Smuggler”, twee nummers waarop het publiek rockend uit de bol gaat. Pas bij de toegift lijkt de band enigszins te ontspannen en durven ze ook elkaar en het publiek in de ogen kijken, in plaats van naar de snaren van hun gitaren. Muzikaal zit alles goed bij Komisar, maar aan de entertainment-factor kan nog wat gesleuteld worden.
Bootheels/Animals/Good Time Girls/1954/Saturday/Oeh Oeh/El Pantera/Barcelona/Your Eyes/Smuggler
The Black Gasolines staan al een paar stappen verder. Na een succesvolle Europese tour in 2023, met haltes in Portugal, Duitsland, Frankrijk en Luxemburg brengt deze Belgische theatrical rockband het nieuwe album ‘White Residence’ uit.
‘White Residence’ is een conceptalbum dat je als luisteraar meeneemt naar een mistige winteravond in een Engelse havenstad in 1920. De band vertelt het fictieve verhaal van Jane, oprichtster van de eerste vrouwelijke politieke partij ooit, The Entrepreneurs, die door het ontstaan van een economische crisis jammerlijk in de criminele onderwereld terechtkomt. De sfeer op het album is geïnspireerd door Peaky Blinders en Bonnie & Clyde. Dit wordt uiteraard muzikaal uitgewerkt maar ook visueel, in videoclips en natuurlijk de albumcover. Ook op het podium van de Charlatan staan The Black Gasolines mooi in het pak, helemaal in de stijl van het albumconcept, en enkele rustieke lampenkappen zijn leuke details.
In de Charlatan speelt de band zijn albumreleaseshow en daarom is de band uitgebreid met twee achtergrondzangeressen en een vierkoppige blazerssectie. De Charlatan is nu niet het kleinste zaaltje van Gent, maar het was met z’n tienen op het podium best krap. De man met de schuiftrombone leek een paar keer te moeten ‘inhouden’ om niemand te raken.
Voor The Black Gasolines is het inmiddels al de derde keer dat ze in de Charlatan spelen. De zaal staat mooi volgepakt, ook al hebben op dezelfde avond op enkele meters van de zaal, de Kinky Star en Trefpunt, ook mooie bands op de affiche staan. The Black Gasolines heeft al een fanbase opgebouwd en die staan uiteraard op de eerste rij. Zanger Bradley kan de jongedames met bijzonder weinig moeite het ritme laten meeklappen en ook zijn vraag om voor een intro een ritme te vingerknippen wordt massaal beantwoord. Bradley is de onbetwiste aandachtsmagneet, maar ook de master of ceremony die het hele circus aanstuurt. Het is zeker geen one-man show, maar hij heeft veruit het grootste charisma.
Bij de albumreview van ‘White Residence’ dachten we een paar keer: leuke arrangementen, maar hoe zullen ze dat live doen? Het antwoord op die vraag houdt meer in dan de extra mensen van de backing vocals en de blazers. Het genie van de theatrical rock van deze band is dat de sound heel rijk en breed is, maar dat de accenten heel organisch gelegd worden en telkens veel tijd en ruimte krijgen. Als Lukas een gitaarsolo weggeeft, is er ook bijna niks anders te horen. Geen enkele song is een onderling gevecht om de aandacht van het publiek. Daar kunnen nog veel jonge bands iets van leren. Ook opmerkelijk: zanger Bradley speelt bas, maar is niet zo zelfingenomen dat niemand anders bas mag spelen. Twee keer geeft hij de bas vlot door: een eerste keer aan de toetsenist en de tweede keer aan één van de achtergrondzangeressen. Alles ten dienste van de songs.
The Black Gasolines heeft ‘White Residence’ opgenomen met een bijzonder groot zelfvertrouwen en bijzonder veel ambitie. De songs zijn bij momenten heel theatraal en extatisch, vooral on-Belgisch extravert. Queen, Joe Jackson, The Sweet en David Bowie waren misschien een inspiratie, of –recenter - The Killers. Queen komt overigens even langs in de Charlatan: als er kort instrumenten moeten gestemd worden bij “Crucify Me” spelen twee bandleden een stukje van “We Will Rock You”.
Het album werd volledig en in ongeveer de album-volgorde gebracht in Gent. De enige ‘oude’ song was “Harmonica Song”, een wervelende bluesrocker met Bradley op mondharmonica.
Hoogtepunten in de set waren onder meer de breekbare pianoballad “Ballroom Song”, “Take Me Anywhere” en “The Final Last Call” waarmee de set werd afgesloten. De volgepakte Charlatan kreeg er niet genoeg van en er werd volop gedanst, meegezongen en gejuicht. Een toegift deed de band echter niet. Het concept was uitverteld en het was mooi zo.
Als deze band nog wat kansen krijgt, zal België straks te klein zijn voor de arty en theatrale rock van The Black Gasolines.
Intro/The Entrepreneur/Tiny Machine/Take Me Anywhere/White Residence/Jane The Vandal/Harmonica Song/Ballroom Song/Hush Hush/Crucify Me/Wildlife/The Final Last Call
Organisatie: Charlatan, Gent
Jenny Don't and The Spurs - Onvermoeibaar en met grenzeloze passie
Jenny Don't and The Spurs stonden al enkele jaren op mijn lijstje met groepen die ik absoluut eens aan het werk wil zien. Om uiteenlopende redenen had ik ze al een paar keer gemist en ook nu dreigde een rokende camionette alsnog roet in het eten te gooien. Gelukkig geraakte de band nog aan een vervangend exemplaar en kon het optreden in de Cowboy Up, zij het met de nodige vertraging (zo'n twee en een half uur), toch doorgaan.
Jenny Don't (echte naam Connors) dankt haar bijnaam aan haar weerbarstige aard waarmee ze in haar jeugd het gezag tartte. Ik zag ze al eens in 2016 in de Pit's met een andere groep, simpelweg Don't geheten, die toen met seventies geïnspireerde rock weinig potten wist te breken. Maar eigenlijk was ze toen al samen met haar vriend Kelly Halliburton, die ik ook ken van P.R.O.B.L.E.M.S. en Pierced Arrows (Fred Cole's band na Dead Moon), bezig met een veel interessanter project waarin ze resoluut voor country koos: Jenny Don't and The Spurs, waarmee ze intussen een viertal LP's, één EP en twee handen vol singles gemaakt heeft. Daarbij bleef ze niet van tegenslagen gespaard. Zo moest ze zelf een stemoperatie ondergaan en twee jaar geleden stierf haar drummer, die voorheen de vellen roerde bij The Wipers, Poison Idea, Napalm Beach en The Rats, aan maagkanker. Ondanks dat alles blijft de groep er vol voor gaan.
Dit jaar verscheen het uitstekende ‘Broken hearted blue’ waarna er een erg uitgebreide tour volgde met de nieuwe drummer, Buddy Weeks.
De groep uit Portland, Oregon begon met het stevige "Flying high" dat voorzien was van een lange instrumentale intro waarin al meteen duidelijk werd dat gitarist Christopher March het geheim wapen van de band is. Een beetje zoals Jerry Miller bij Eilen Jewell: bescheiden maar bijzonder doeltreffend en met een gezonde dosis rock-'n-roll in de vingers. Wat kon hij zijn gitaar verfijnd laten trillen en galmen, niet zelden in de geest van Link Wray of Duane Eddy.
Jenny bleek van haar kant een onvermoeibare spring-in-'t-veld die er alles aan deed om ons dat eindeloze wachten te laten vergeten. Toen iemand riep om "Call of the road" en de gitarist er eerst niet wou aan beginnen omdat het te lang geleden was dat hij het nog gespeeld had, bleef zij aandringen om het toch te proberen wat hij uiteindelijk ook deed. Het resultaat mocht er absoluut zijn, al zal de perfectionist in Christopher March daar misschien anders over denken.
Of het nu outlaw country, honky-tonk of wat dan ook was, Jenny Don't bleef glanzen in het centrum van de actie met haar wankelende, schelle stem en vooral met haar grenzeloze passie. Daarbij werd ze comfortabel in het zadel gehouden door de erg aanwezige bas van partner Kelly Halliburton en de adequate drums van Buddy Weeks. Het absolute hoogtepunt was het bijna strompelende "Unlucky love" waarin Christopher March zich nog eens van zijn fijnzinnigste kant liet zien.
En dan was er nog die fenomenale bisronde met eerst "Your cheatin' heart" van Hank Williams, wie wat mij betreft nooit genoeg gecoverd kan worden.
Eindigen deden ze triomfantelijk met de onversneden garagerock van "Fire in the western world" van Dead Moon, de beste band die Portland ooit gekend heeft volgens Jenny Don't. We hadden lang moeten wachten maar dat was het meer dan waard geweest.
Organisatie: Cowboy Up, Waardamme
Der Klinke - Euforisch dansen tussen de chrysanten
Voor de Schakelbox (CC De Schakel) wordt heel breed geprogrammeerd, van Stef Kamil Carlens tot OTTLA, maar in elk seizoen is er plaats om de new wave en gothic-hoogdagen van The Steeple te laten herleven. Of Der Klinke nog in dat illustere zaaltje gespeeld heeft, zouden we eens moeten uitzoeken, maar vandaag is dit een band die zonder veel moeite de fans van het genre uit hun kot kan lokken. De Schakelbox was goed gevuld met enkele honderden fans.
Er was geen support-band. Een opmerkelijke keuze, maar misschien ook een statement. De jongste jaren maken vooral Amerikaanse bands er een sport van om zelfs drie of vier supports mee te nemen op tournee en de fans laten die ‘diarree’ van supports vaak aan zich voorbij gaan en komen pas bij de hoofdact de zaal binnen en hetzelfde geldt steeds vaker voor lokale concerten. Dat is een beetje jammer voor de lokale organisator die wel met hart en ziel beginnende bands als voorprogramma zet omdat die echt de moeite van het ontdekken waard zijn. Het voor- en naprogramma bij Der Klinke in Waregem bleef beperkt tot DJ Blackwaver en het moet gezegd, hij bouwde zijn set mooi op, met een mix van nationale en internationale wave-klassiekers. Er werd vooraan al wat gedanst nog voor de band op het podium stond.
Spelen zonder supportband heeft het absolute voordeel dat echt iedereen in de zaal de nummers van de band op het podium kent. Een kwart van de mensen in de Schakelbox had ook nog eens zijn mooiste Der Klinke-shirt aan en misschien was het meegenomen dat er op een doorgaans trieste ‘feestdag’ als een 1 november toch eens iets anders te beleven was dan chrysanten meenemen naar he kerkhof. Frontman Chesko was alvast aangenaam verrast met de grote opkomst en hoopt dat zijn band voortaan op elke 1ste november naar Waregem mag afzakken.
Der Klinke zit al een tijdje op een goede golf. Bij de tiende verjaardag van deze band waren er nog twijfels om ermee door te gaan, wegens te weinig optredens, maar met de release van het album ‘Facing Fate’ vorig jaar heeft Der Klinke vertrouwen getankt. De optredens in eigen land lopen vlot en ze mochten concerten spelen in onder meer Duitsland en Bosnië-Herzegovina. Het hoogtepunt van die drukke agenda zou de voorbije zomer hun concert op het W-Festival worden in thuisstad Oostende, maar dat werd afgelast. Der Klinke spoelde die ontgoocheling snel door en inmiddels werden in Brugge live-opnames gemaakt die binnenkort uitgebracht worden als album.
De volle Schakelbox en het hernieuwde geloof in de toekomst van de band maakten dat het vierspan met niet te veel stress het podium opwandelde en al meteen een ontvangstapplaus in ontvangst mocht nemen.
De set werd geopend met de nieuwe single “Nearly Drowned” en daarna volgden Klinke-klassiekers als “Someone Who Smiles” en “Who To Deny” om dan al vroeg in de set te pieken met de absolute culthit van de band: “The Doll”. Strategisch was het een prima zet om die kraker al vroeg te brengen en zo het publiek op de juiste temperatuur te brengen.
Daarna volgden de beste nummers uit het verzamelde werk van de band. Hoogtepunten waren “You Look Good In An Elevator” en “Our Dance In Darkness”. Er werd gedanst en meegezongen op dit feest van de herkenning.
Der Klinke heeft sinds kort “White Rhythm” in de set, een cover van één van de vroege songs van Arno’s TC Matic. En dus leek het wel gepast om Arno’s broer Peter Hintjens mee op het podium te vragen voor deze cover (en nog een extra song). Peter zat onder meer in Thin Line Men en speelde mee op ‘Opex’, één van de laatste studio-albums die Arno opnam. Misschien symbolisch mooi; maar niet zo heel voor de hand liggend, want “White Rhythm” is geen Opex-nummer en Peter speelt sax en op het origineel is geen sax te horen. Maar Chesko en zijn band hebben hun versie zo vertimmerd dat het nog steeds een mooie ode was aan Arno en dat de sax van Peter veel tijd en ruimte kreeg. Het publiek smulde ervan en zong gretig mee, hoewel dit niet het bekendste nummer van TC Matic is. Op het videoscherm achteraan het podium komt dan in reuzenletters ‘Merci Godverdomme’, de leuze die Arno zelf gebruikte als bedanking.
De band was de hele avond goed op dreef en speelde strak en foutloos. Bassist Sam was heel enthousiast en zelfs gitarist Marco – die doorgaans braaf op zijn hoekje van het podium blijft – kon verleid worden tot een ‘duel’ met Sam. Toetseniste Sarah combineerde de hele avond leuke synthmelodieën met sensuele moves en frontman Chesko stond te zingen alsof zijn leven ervan af hing. Het geklede jasje ging al na enkele songs in de set uit en de bovenste knoopjes van zijn hemd losten hun greep naarmate het publiek enthousiaster reageerde.
De reguliere set werd afgesloten met “Still Alone” en in de bisronde kreeg het publiek nog het felle “Las Fabricas” en het lang uitgesponnen en luid meegezongen “The River White”.
Daarna probeerde de DJ nog wat danspasjes te ontlokken aan het publiek, maar dat was na een concert van anderhalf uur niet zo evident.
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Famyne - Buitenaards mooie doommetal
Famyne + Splendidula
De Britse doommetalband Famyne was nog eens te gast in ons land. Niet dat ze alweer een nieuw album te promoten hadden, wel omdat ze hun Belgische collega’s van Splendidula opnieuw mochten bijstaan, dit keer op de twee releaseconcerten van hun nieuwe single “Behind My Semblance”, en tussenin speelden ze nog in De Walrus in Groningen.
Wij trokken op de avond van Halloween naar Zottegem om het allemaal van dichtbij te volgen en murwden ons in het volgepakte zaaltje.
“Behind My Semblance” zal niet op het volgende album van Splendidula staan. Het is een soort van stand alone/overgangs-single die al de nieuwe muzikale richting van de band aangeeft. Splendidula kenden we lang als een mix van postmetal, doom en sludge maar voortaan richt de band zich op atmospheric black en doom. Die koerswijziging komt er onder meer omdat de band door een woelige en donkere periode ging. Na het plotse overlijden van de bassist in 2022 stapten nog de twee gitaristen uit de band. Daarna volgden tal van tijdelijke bezettingen en nu de klik er is met de nieuwe bezetting zeilt het schip een andere, donkerdere koers.
De set in Zottegem bestond uit slechts zes nummers, met drie ‘oude’ (“Somnia”, “Oculus” en “When God Comes Down”) van het album ‘Somnus’ uit 2021 die herwerkt waren in de nieuwe stijl van de band, aangevuld met de nieuwe single en nog twee nieuwe: “Absentia” en “Echoes Of Quiet Remain”.
Het is voor de fans wat wennen, ook visueel. Dat er videoclips van de nummers meelopen tijdens het concert, dat is gebleven. Behalve zangeres Kristin hult de band zich voortaan in monnikspijen, een beetje als bij Briqueville en nog wel meer bands in black metal.
Muzikaal vermoed ik dat ze eerder naar Wolves in the Throne Room, Nyrak en Wolvennest willen dan naar pakweg Wiegedood. De gedaanteverwisseling is moedig, want Splendidula had zich al genesteld in een mooie niche, werd gevolgd door een groep fans en begon internationaal door te breken. Afgaand op de reacties in Zottegem komt het allemaal wel goed met de koers-bijsturing van Splendidula. De meeste fans kunnen zich wel vinden in de nieuwe toon.
Famyne is een sympathieke doommetalband uit Canterburry. De band leverde al enkele fijne albums af, is een bijna-vaste gast op het Nederlandse festival Into The Grave en Into The Void en mag volgend jaar al voor de derde keer naar Bloodstock Open Air, één van de grotere metalfestivals in de UK. Dat ze dan nog steeds met veel plezier plaatsnemen in de bestelwagen voor enkele kleinere concertjes in België en Nederland, siert hen. Famyne is ondanks al dat harde werk misschien nog niet de bekendste doommetalband op ons continent, maar de fans die ze hebben zijn wel heel toegewijd en enthousiast. Er waren er zelfs meegereisd uit de UK.
Omdat het opgegeven uurschema al flink vertraging had, deed Famyne een heel korte soundcheck. Het geluid zat eigenlijk meteen goed. De Engelsen openden de set in Zottegem met “Long Lost Winter”, een nummer dat ze al heel lang in de set hebben.
De vjjf van Famyne hadden er best zin in, daar in Zottegem, en ze brachten beklijvende versies van “Enter The Sloth”, “Tower”, “Solid Earth” en “Gone”. De grote finale was voor “For My Sins” en “Slave Ship”. Omdat er nog tijd was voor één toegift, werd op verzoek van fans op de eerste rij “Dreamweaver” gespeeld.
Daarna werden nog volop knuffels uitgedeeld aan de aanwezigen en naar verluidt veranderden de bands en het publiek tijdens de afterparty de naam van het stadje in Zattegem. Maar dat hebben we alleen van horen zeggen, uiteraard.
Ondanks de bescheiden zaaltje gaf Famyne de hele set het volle pond en het publiek reageerde heel enthousiast. Famyne is, net als hun collega’s van Splendidula, klaar voor grotere podia.
Organisatie: Maboel, Zottegem
Robert Jon & The Wreck - Southern rock feestje op het hoogste niveau
Robert Jon & The Wreck (****), afkomstig uit het Zuidelijk deel van de Amerikaanse staat California, brachten in 2023 hun zevende studio-album. 'Ride Into The Light' verscheen via het nagelnieuwe label Journeyman Records van top-gitarist Joe Bonamassa. We schreven : '' 'Ride into the Light' is een aanstekelijke, lekkere (bluesy) klinkende plaat, met een rits happy tunes, Wat op zijn beurt zorgt voor een toegankelijke sound, met een gevoel van welbehagen tot gevolg''.
Robert Jon & The Wreck heeft ondertussen niet stil gezeten, want met 'Red Moon Rising' kwam ook in juni 2024 een nieuwe plaat uit. We waren heel benieuwd hoe dat live zou klinken, en zakten op de avond van Halloween dan ook af naar De Roma in Borgerhout, om die aanstekelijke warmte die de plaat, en alle platen van deze band uitstraalt, zelf te ervaren.
De uit Nashville afkomstige band, Stone Senate (****) , die sinds 2012 aan de weg timmert, mocht de zaal opwarmen. De band heeft een grote, trouwe aanhang opgebouwd door constant te toeren, door effectieve songwriting en door een collectieve podiumpresentatie die de aandacht opeist. Stel je een hardere versie van Lynyrd Skynyrd voor, samen met de muzikaliteit van The Allman Brothers Band en je begrijpt wat deze groep te bieden heeft, met een al aanstekelijke rock sound, waarbij de gitaarriedels ons rond de oren vlogen.
En er is daar een imposante frontman , die met een bulderende stem zorgde voor de eerste pijnlijke nekspieren. Lekker headbangen en luchtgitaar spelen waren de gevolgen. Een betere opwarmer kon Robert Jon & The Wreck zich dan ook niet dromen.
De zaal was ondertussen redelijk goed vol gelopen, of althans de staanplaatsen, de tribunes waren niet open voor publiek. Die intiemere omkadering bleek echter een schot in de roos. Want daardoor werden publiek en band nog nauwer met elkaar verbonden. En net dat heeft iemand als Robert Jon echt nodig. De man straalt enorm veel charisma uit, en sleurt zijn band gewillig mee om het Southern-rock feestje compleet te maken.
De temperatuur steeg al vrij snel naar het bij knappe songs als “Trouble”, “Hold On” en “Blame it on the whiskey”. Uiteraard komt de nieuwe plaat ook aan bod. De song “Red Moon Rising” bewijst dat de band nog steeds grootmeesters zijn in die typische 'rond het kampvuur zittende' – sfeer, waarbij je niet in slaap valt, maar eerder lekker begint te headbangen tot in de vroege uurtjes.
De band heeft er duidelijk zin in, en spreekt ook zijn waardering uit voor de prachtige locatie waar ze mogen spelen. Het publiek geniet eveneens met volle teugen, bij elke eerste aanstekelijke riff tot de laatste noot die de impostante frontman uit zijn strot jaagt, reageert het publiek wild enthousiast. Robert Jon & The Wreck voelt aan dat ze één zijn met hun publiek.
Ze leggen de lat naarmate de set vordert nog wat hoger met songs als “Oh Miss Carolina” en het subliem gebrachte, “Ballad of a Broken Hearted Man” dat door merg en been gaat.
Robert Jon & The Wreck bewijst niet alleen dat pure rock-'n-roll nog steeds springlevend is in deze tijden, maar bespeelt ook de rock-emoties van hun publiek.
Met dit optreden kunnen ze zich dan ook zonder moeite meten met de allerbeste bands binnen de scene. In een wervelende finale met het sublieme “Cold Night” zetten ze dit nog wat meer in de verf, waarna nog een mooi overtuigend bis nummer volgde. Dit was een Southern rock feestje op het hoogste niveau!
Setlist: Pain No More - Trouble - Hold On - Blame It on the Whiskey - When I Die - Dragging Me Down - Red Moon Rising - Glory Bound - Oh Miss Carolina - Ballad of a Broken Hearted Man - Cold Night Encore: Rager
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Timmy’s Organism - Wild en onbesuisd
Timmy's Organism en Billiam & The Split Bills
Net geen maand eerder zag ik Billiam & The Split Bills al eens in The Pit's, Kortrijk . Zo te zien had dit piepjonge bandje uit Melbourne hun lange tour vrij goed doorstaan. Het klonk hier zelfs wat beter dan in Kortrijk, maar dat had alles te maken met de klankbalans. De opdringerige synths waar ik me de vorige keer aan ergerde waren minder prominent aanwezig ten voordele van de gitaar terwijl de bas hier duidelijk de stuwende factor was.
Aan de andere kant miste ik dan weer de energie die in een punkhol als The Pit's altijd wat intenser is. Toch kon ik ook hier hun prettig gestoorde, snotterige lo-fi punk best wel smaken. De nummers klokten zelden boven de minuut af zodat verveling geen kans maakte en Billiam, die zich weer in alle bochten wrong waarbij zijn microfoon even al zwiepend het hazenpad koos, blijft een innemende frontman. Toch bleken ook hier de songs iets te primair om lang te blijven hangen tenzij misschien "My metronome", dat bij enkele mensen vooraan blijkbaar goed gekend was.
Timmy's Organism uit Detroit is het vehikel van Timmy Vulgar (né Timothy Lampinen), een man met een behoorlijke staat van dienst. Midden jaren '90 dook hij voor het eerst op met Epileptix maar ik leerde hem pas kennen in de jaren 00 via Clone Defects en Human Eye, twee groepen die ik enigszins volgde en waarvan ik werk op het schap heb liggen. Daarna verloor ik hem wat uit het oog hoewel hij met Timmy's Organism een aanzienlijk aantal platen maakte waarvan er sommige op tot de verbeelding sprekende labels als Sacred Bones Records, Hozac Records, Burger Records, In The Red Records en Jack White's Third Man Records verschenen. Toch bleef het in de marge ploeteren en nadat ik Timmy's Organism in 2017 Het Bos zag op stelten zetten, leek het even over tot er vorig jaar dan toch plots een nieuwe plaat, ‘Lone Lizard’, was.
De opkomst was op zijn zachtst gezegd wat aan de lage kant, maar dat liet Timmy niet aan zijn hart komen. De man, gezegend met een kop waarmee hij kan solliciteren voor een rol in de meest macabere Halloweenfilms, begon zijn set met het prijzen van het Belgische bier. Met dat bier haalde hij later trouwens nog een impressionant trucje uit. Zo goot hij een flesje Maes leeg in zijn oog waarna het bier als een fonteintje uit zijn mond spoot. En de muziek? Die was al even verfijnd... Nee, dit kon je makkelijk wegzetten als lomp, van de pot gerukt en compleet uit de tijd. A
lle begrip voor wie moest afhaken, toch vond ik dit ondanks alle onbeholpenheden een meeslepend en intrigerend optreden. De heavy psych nummers leken met haken en ogen aan elkaar te hangen maar dat maakte het dan weer lekker onvoorspelbaar. Op het podium gedroeg Timmy zich als een losgeslagen projectiel die zwaartekracht tartende riffs en op de rand van de seventies hardrock balancerende solo's uit zijn, met fantastische, psychedelische afbeeldingen versierde, gitaar kneep. Zijn gitaarexploten waren wild en onbesuisd en dreigden meer dan eens faliekant uit de bocht te gaan maar een heerlijk roffelende Scott Dunkerley en bassist Eric Altesleben, die ooit nog deel uitmaakte van het prille Interpol, hielden hem op vakkundige wijze in het gareel.
En dan was er nog zijn stem: weinig toonvast maar de klankkleur leek hij naar believen te kunnen veranderen. Zo klonk hij bij momenten zelfs als Captain Beefheart. Een Spinal Tap mocht uiteraard niet ontbreken: zo stootte onze held zijn hoofd onbedoeld keihard tegen zijn microfoon met wat bloed tot gevolg. Even later dook hij met ware doodsverachting van het podium het publiek in (dat er niet stond) en kwam languit op de vloer te liggen.
We hoorden slechts een drietal nummers uit hun laatste plaat, de rest werd geplukt uit zowat alle platen die de groep gemaakt heeft. De oudste en meer punkgerichte nummers zoals "Poor and bored" uit 2012 werden bewaard voor het slot. Tijdens de apotheose sleurde Timmy Billiam, die het ganse optreden vanop de eerste rij gevolgd had, het podium op en stopte hem zijn gitaar toe waarna hij zelf wat met de effectpedalen ging prutsen.
Een chaotisch einde van een doldrieste set maar of Timmy Vulgar hier veel zieltjes mee gewonnen heeft valt sterk te betwijfelen. Jammer eigenlijk, want mijn respect is schier eindeloos voor iemand die zo lang koppig zijn eigen ding blijft doen.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Eosine - De bloei van een prachtige roos met giftige doornen...
Op weg naar een succes dat steeds duidelijker wordt, vierde Eosine, de shoegaze-groep uit Luik, in de Botanique (Brussel), de 'release' van hun eerste EP, uitgebracht door Mayway Records, "Liminal". In een bomvolle Rotonde bevestigde de band van de getalenteerde Elena Lacroix en liet zien dat er enorm veel ruimte voor evolutie is...
In de setlist vinden we uiteraard de 4 nummers van “Liminal”: “Digitaline”, “Plant Healing”, “UV” en “Progeria”; echter, en dit is een verrassing, zijn alle andere nummers “unreleased”. En eerlijk gezegd zijn ze verbluffend. De geluidsexpressie evolueert in een stijl die shoegaze, postpunk, dream-pop en mystieke en/of Keltische inspiratie combineert, maar het muzikale spectrum breidt zich duidelijk uit door elementen prog, krautrock, grunge en soms ronduit hardcore.
Voor deze nieuwe ‘avatar’ van Eosine wordt Elena bijgestaan door Dima Fontaine, die eerder in de Luikse groep Naked Passion speelde. Gitarist en zanger is hij en brengt een rijk muzikaal palet mee en hij versterkt ideal het vocale werk van Elena. Daarnaast zijn Benjamin Franssen op drums en Guillaume Van Ngoc op bas een uitstekende ritmesectie.
Wat het meest opvalt zijn de energieboosts van deze band “live”. De etherische shoegaze-kant kent vele wissels en wordt op het podium versterkt. Wat een spannende, broeierige intensiteit in de ritmes.
“Digitaline” is een goed voorbeeld van de veelzijdige aanpak. Het nummer, nog gespeeld aan het einde van de set, afgelopen juni in het Jubelpark, is hier opnieuw het ontdekken waard. Het eindigt met een verbluffende vocale tirade van Elena, als een bezeten vrouw, aan de rand van het podium. De in het wit geklede engel is in een demon veranderd … Het publiek is sterk onder de indruk, verbijsterd, enthousiast bijna gehypnotiseerd. Het zit goed tussen band en publiek.
De eerste nieuwe compositie, “Limewood”, toont de onmiskenbare evolutie van de band. Alle muzikanten dragen witte outfits, maar de muzikale tune wordt steeds donkerder. Elena geeft mee dat ze in haar nieuwe songs zichzelf volledig blootlegt. De emoties op het podium weerspiegelen pijn en leed, waarbij ze in trance raakt en in haar stem horen we echte 'grunts'. En dan, een paar seconden later, laat ze haar Fender achter om sensueel te dansen, terwijl het ritme vertraagt om “UV” te introduceren. Hoe verfijnd boeiend klinkt dit niet allemaal
Tijdens “Cherry Pink”, alweer een nieuwe compositie, vergezelt Pyo (alias Karel Piot, de Brusselse muzikant die de openingsact verzorgde) Elena op het podium om er wild vocaal tegenaan te gaan. Na het bijzonder mooie “Progeria” is het tijd voor het prestigieuze “Incantations”. Het begint met zachte shoegaze 'à la' Slowdive, maar al snel gaat het crescendo en wordt het een bezwerend geheel, mede door Elena, echt een spil voor de band. En inderdaad, de gitaren ontploffen en zij weet als een ‘heks’ haal gal te spuwen. Sterk. Dan klinkt het terug kalmer, verlaat zij het podium, terwijl Dima Fontaine een rustiger melodie zingt. Maar het is van korte duur, want Elena komt furieus uit de coulissen, rent het podium op en schreeuwt erop los, zonder microfoon... Wat een vibratie , wat een intensiteit...
De apotheose volgt … Een laatste nieuwe nummer, “No Horses”, krijgt iedereen op de knieën. Het klinkt meer experimenteel, het is aanvankelijk rustig, in de geest van Björk en Cocteau Twins; maar het bouwt op , borrelt naar een hoogtepunt , met de nodige uitbarstingen. Elena zingt fel “I am Lost and Found”, het wordt luider en ze schreeuwt ; het eindigt met een duik in het publiek! Een onvergetelijk moment!
Het concert duurde zo’n goed uur, maar wat een vuurkracht. Er wordt reikhalzend uitgekeken naar het eerste album van de groep. Het zal volgend jaar worden uitgebracht op Mayway Records, waar al het uitstekende Haunted Youth terug te vinden is. Wat een passioneel optreden van deze band, de bloei van een prachtige roos met giftige doornen...
Setlist: Digitaline - Plant Healing – Limewood – UV - Cherry Pink – Progeria - A Scent – Incantations – Above - No Horses
(vertaling Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse)
Pics homepage @Christophe Dehousse
Organisatie: Botanique, Brussel
Nick Cave & The Bad Seeds – Een langgerekte set bol van Romantiek, Dramatiek en Apocalyps
Nick Cave & The Bad Seeds en The Murder Capital
2024-10-30 + 31
Bijna vier uur lang kregen we muzikaal vertier in het Sportpaleis . Het beloftevollle Ierse The Murder Capital nam de kans van 45 minuten ten volle en Cave & The Bad Seeds greep ons meer dan twee en een half uur bij het nekvel ,een langgerekte set bol van romantiek, dramatiek en apocalyps of hoe smart, leed naar een gevoel van gelukzaligheid gaan ... Een klasse apart, zondermeer , die de 40 jarige carrière van deze Britse Aussie in een ‘into your arms’ omarmt. Het is me wat, twee avonden een uitverkocht Sportpaleis! Hoe alternatief vroeger , hoe popminded nu …
Nick Cave is een real performer on the front, een virtuoos die de maat aangeeft, musiceert en entertaint, die hier moeiteloos z’n publiek meesleept en opzuigt; hij maakt met z’n band van een concert een viering, een feest van ontmoeten en verbinden.
De muziek, de band en de performer spreken voor zich, in tonnen overgave en charisma. Het publiek ondergaat en beleeft een unieke avond. De dagdagelijkse zorg wordt even opzij geplaatst door een artiest die ook z’n rugzak te dragen heeft gehad, én het weet om te zetten in meesterlijk intieme, pakkende, broeierige tot exploderende, apocalyptische songs. Altijd gaan tot het uiterste, altijd energiek, altijd gevoelig met een krop in de keel; zonder veel poeha, hier staat de muziek, de band, de ‘Wild God’ centraal. Dit is de show en omgekeerd, dé formule die net Nick Cave & The Bad Seeds typeert.
Woordjes die we vanavond onthouden ‘You’re beautiful …Stop… Belgium’ , verder de aangereikte ruiker bloemen, de Belgische chocalade en de sjaal om het bezweette voorhoofd van deze ‘Duivelse Goddelijkheid’ af te vegen.
Ze tekenden voor een lang passioneel, hartbrekend, beklijvend (intiem, breekbaar als rauw, dreigend) en emotioneel explosief concert. Het is niet de eerste keer dat een gospel koor van vier backing vocals de band ondersteunt en ook bij de tour van Cave/Ellis enkele jaren terug waren ze er als support. Vanavond opnieuw zeker een meerwaarde op die integere nummers van het laatste werk dat net na de zomervakantie verscheen, ‘Wild God’. En het past zelfs ook in de gretigheid van deze band en zijn ‘Wild God Cave’. Het gospel koor zijn nimfen (op de nieuwere songs) als demonen (op de oudere).
‘Wild God’ is de eerste groepsplaat in acht jaar (na ‘The skeleton tree’) en vijf jaar na ‘Ghosteen’, eerder van de spil Cave/Ellis , waarop The Bad Seeds in beperkte mate maar te horen zijn. In 2021 hadden we nog het sterke ‘Carnage’ van deze twee.
De plaat geeft aan dat hij rust en geluk heeft gevonden en z’n rouw (het verlies van twee van zijn zoons) een plaats heeft gegeven, wat weerspiegeld wordt in gemoedelijke songs, die omhoog getrokken worden door dit gospel koor. Voor de furie, woede, passie en bezwering moeten we aankloppen bij het oudere materiaal , maar hij weet dit nog steeds live te injecteren in het recentere. Elk van de leden heeft z’n verdienste , maar die Ellis als multi-instrumentalist op o.m. viool, bas en keys is er ook eentje apart.
“Frogs”, “Wild God” en “Songs of the lake” zijn een misviering door het koor, de band en Cave hemzelve . ‘Bring your spirit down’ weergalmt door de zaal. De sfeervolle, dromerige, lieflijke tint dwarrelt nog doorheen deze nummers, maar ze klinken kleurrijk, gedreven, extravert en feller dan op plaat, zonder de intimiteit, subtiliteit en z’n finesse te verliezen. Het zit hier goed vanavond, band als Cave als publiek voelen dit aan … En de man , hij performt, entertaint, dirigeert en delegeert.
Een eerste terugblik krijgen we met “o Children”, 22 jaar oud intussen, en geschreven voor z’n opgroeiende kinderen, een sfeervolle aanzet door piano, viool , en verder intrigerend door de crescendo partijen.
En op die manier laveren we doorheen een schitterende setlist, die het oude eert en het nieuwe naar een hoger niveau tilt . Op oudjes “Jubilee street” en “For her to eternity” word je meegesleept naar een ‘Halloween’ event door die repetitieve, opbouwende apocalyptische ritmes; om dan rust , ingenomen- en gemoedelijkheid te ervaren op de single “Long dark night” en “Cinnamon horses”, songs van de recente plaat; naast de piano/viool weet elk geluidje van de band en de koorzang dito hun danspasjes, zich subtiel een plaatsje te bemachtigen.
Die ‘Wild God’ plaat staat centraal, afgewisseld met sterke oudjes dus. Het dreigende “Tupelo”, de geboorteplaats van één van z’n helden Elvis, middenin de set, huiverde heerlijk grimmig en werd tot op het bot uitgediept. Hier kon Stephen King deze dagen op smullen.
“Conversion” bracht ons terug naar het nu. De song, sober, sfeervol ingezet, bouwde op, kreeg heel wat injecties en zoog ons volledig mee en ging naar een climax. Die schitterende vondsten van gedrevenheid en extravertie zetten ze iets later verder, na de gevoeligheid en het balladgehalte van het dromerige “Bright horses” ,het intieme “Joy” en het pakkende “I need you”, die door de declamerende zang, het pianospel en de bepalende Ellis’ sounds voor kippenvelmomenten zorgde, waarbij een traantje kon worden weggepinkt. Ontroerend aangrijpend in romantiek en dramatiek dus. “Carnage” bouwde sober op en behield die donkere dreiging. Het nieuwe “Final rescue attempt”, ook een diepgevoelig liefdeslied, kreeg enkele adrenalinestoten en werd dus zoals vele recente nummers opengetrokken en ging naar een climax. Mooi dus.
We hadden het eerder over die gedrevenheid en extravertie, maak dus maar de link naar de classics tijd … Zegevieren doet hij met “Red right hand”, waarbij Cave het Sportpaleis onderdompelt in ‘lalala’s’ en hij letterlijk iedereen, in het rood badende licht, uit z’n hand doet eten; het explodeert op het eind in een ruis van gitaren, viool, percussie en pianoloops, in die gekende bezwerende, jagende woedende stijl. Ook “The mercy seat” en “White elephant” (eentje van ‘Carnage’ ook) pasten naadloos in dit muzikaal decor, de instrumenten onder een dreigende spanning met elektronicabeats, die ons brengt naar de onderwereld, waarbij het koor neigt het publiek te willen verslinden. Een zwarte misviering, eentje die nazindert!
We zijn ondertussen meer dan twee uur bezig. Het publiek ondergaat puur oprecht een intens, verschroeiend, boeiend concert. Een eerbetoon aan Anita Lane volgt (overleden partner van Mick Harvey in 2021 en closing friends in de Bad Seeds) met het licht sfeervolle “O wow o wow (how wonderful she is)”; bepaald door elektronica beats krijgt het een meerwaarde door de projectie van haar foto en haar stem on the background.
Tot slot werden we uitgewuifd door twee klassiekers opnieuw, “Papa won’t leave you Henry” en “The weeping song” , oudjes die een snedige touch krijgen en die dramatiek, romantiek doen versmelten in een intrigerende apocalyptische sound . Hier heeft hij z’n publiek volledig mee in handclaps, wat een schitterend effect verwezenlijkt in deze immense zaal. Het toont nogmaals aan wat een groots performer hij wel is.
We kregen er nog eentje bij, een elegant sobere outtro, solo op piano, “Into your arms”, waarbij hij letterlijk z’n publiek omarmt en hen doet nagenieten van dit klassevolle optreden .
Dit was er terug eentje die in het geheugen gegrift staat. Ook al klinkt die recente ‘Wild God’ meer ‘wild-loos’, live herrijst het materiaal door The Bad Seeds , het gospel koor en Zijne Duivelse Goddelijk zelve in volle glorie … Hoe smart, leed naar een gevoel van gelukzaligheid gaan. Of Hoe romantiek , dramatiek en apocalyps elkaar vinden. Een klasse apart dus!
Interessant was ook de support, het Ierse The Murder Capital, die een soort slepende postpunk brengt die flirt met de eighties, maar in vaart intenser, krachtiger klinkt. Meer dus dan de doorsnee Interpol. Twee cd’s zijn er nu, na de dynamische, explosievere songs in het begin, klonk de broeierige donkere intensiteit door in het daaropvolgend materiaal, met een kronkelende zanger James McGovern doorheen de nummers. Intussen hebben ze ook een eigen plaatsje binnen het clubcircuit toe geëigend. Een puike set speelden ze.
Organisatie: Greenhouse Talent
Nederlands 
Français 
