Inhaler – Sterke livereputatie
Een eeuwig dilemma voor elke fan – je gunt het je favoriete band om de intieme clubs te ontgroeien en tot festivalheadliners of AFAS Dome -waardige acts te ontpoppen, maar mist stiekem de early days waar intieme zaaltjes en fan-interactie centraal stonden. Waarom kiezen als Inhaler een middenweg biedt? Daar was de 2 straten-lange aanschuifrij het duidelijk mee eens.
Hoewel 2026 zich profileerde als een perfect jaar voor de band om zich wat terug te trekken (ze stonden in 2024-2025 zéven keer in BE-NDL) , aan nieuwe muziek te werken en de tourbus even achterwege te laten, werden in maart toch nog een aantal surprise-shows in juni aangekondigd. Qua oversaturatie misschien jammer, maar achteraf bleek het een zeer welgekomen reminder aan hoe sterk en strak ze nog steeds spelen, al ontbrak het soms aan enthousiasme.
Support act Tom Rowley, of ‘Fifth Monkey’ als live-gitarist bij Arctic Monkeys bleef over de hele lijn eerder braaf. Een goeie stem wel, maar de langzame opbouw en voorspelbaar rijmende teksten wisten enkel uitzonderlijk eens de aandacht van het publiek vast te houden. “It’s the right time, such a fine time to be alive”. Grappig wel hoe gefluister zoals ‘hij wilt precies als Arctic Monkeys klinken’ heel accuraat bleek te zijn. De 32 graden buiten vertaalden zich amper tot binnen de concertzaal van de Viernulvier, dus een kleine shout-out naar de organisatie is wel op z’n plaats. Niet alleen 1 van de charmanste zalen van het land, maar ook qua organisatie liep alles wederom zonder problemen.
Inhaler - Opener “Your House” deed snel beseffen dat het toch wel bijzonder is om een band aan het werk te zien zonder nieuw werk. De tour rond recentste plaat ‘Open Wide’ passeerde vorig jaar al langs de Lotto Arena en Crammerock, maar de openingssingle van het album diende toch als inzet van deze zaterdagavond. Bijzonder om zien dat de lichten in de zaal het volledige nummer aanbleven, maar we vergeven & vergeten het snel met “Eddie in the Darkness”.
Een zeer enthousiast publiek werd snel duidelijk, dankbaar om deze kwaliteitsband – misschien wel voor de laatste keer ooit - nog eens in zo een intieme setting aan het werk te mogen zien. “Totally” bewees nogmaals dat vooral de echte fans aan een felbegeerd ticket waren geraakt; Belgen, Ieren, Nederlanders en Britten zongen zelfs deze non-single voluit mee.
In merch van Liverpoolse cult-band Echo & the Bunnyman gaf frontman Elijah (al lang niet meer enkel de zoon van Bono) toe best wel excited te zijn voor de eerste keer in Gent te staan, al was dit op het gezicht van de andere bandleden amper af te lezen. Storend was het net niet, maar we zagen ze al met meer goesting aan het werk. Met “Love Will Get You There” kwam een eerste StuBru-hit voorbij en dat merkte je in de zaal. “Who’s Your Money On” overtuigde dan weer extra live en zorgde voor het eerste echte hoogtepunt en springmoment. De instructies rond fanmoment, vals geld rondgooien tijdens het 1e refrein, had ik niet meegekregen maar werkte aanstekelijk. Meeschreeuwmoment ‘I fucking hate that bitch’ in “My Kind Will Be Kind” viel op in volume en introduceerde de 2e helft van de strakke set.
Met “X-Ray” en “Billy (yeah yeah yeah)” was de laatste plaat nu meer dan genoeg vertegenwoordigd en bleef vooral hun eerste album en publieksfavoriet “It Won’t Always Be Like This” nog op zich wachten. Titelsong van dat album volgde snel als afsluiter voor de encore en bewees wederom wat een sterk en fris nummer het na 5 jaar nog steeds blijft. Tijdens de fake-uitzwaai werd duidelijk dat veel hits de revue niet gingen passeren vandaag, vooral “When It Breaks” is steeds overtuigend live en had wel wat pit kunnen meegeven. Afsluiten met “Just To Keep You Satisfied” en “My Honest Face” maakten het meer dan goed en het publiek ging content de zaal uit.
‘Wat zijn ze toch altijd sterk live’, ja! Maar toch zie ik ze volgend jaar graag eens iets vernieuwend brengen.
Setlist: Your House - Eddie in the Darkness – Totally – Love Will Get You There – Hole in the Ground – Concrete – Who’s Your Money on? – My King Will Be Kind – X-Ray – Dublin in Ecstasy – Billy (yeah yeah yeah) – It Won’t Always Be Like This – ENCORE – Just To Keep You Satisfied – My Honest Face
Organisatie: Live Nation (ism Democrazy & VierNulVier, Gent)
Lloyd Cole - Great Gigs In The Park 2026 – Genietend in een badje van weemoed en nostalgie
Wij zagen de Britse singer-songwriter en bard voor het eerst live op Torhout/Werchter 1985, waar hij met zijn beminnelijke stem - toen nog met band (The Commotions) - een warme gloed over de hoofden van duizenden U2 fans deed waaien.
Intussen heeft Lloyd Cole (****) niet stil gezeten. Hij is solo op tour, enkel met stem en elektrische gitaar. Hij profileert zich als een groots verhalenverteller en troubadour. Een avondje in een badje van weemoed, melancholie en nostalgie …
De jonge talentvolle Aqua Riyaz (****) is evenzeer een sing/songwriter op gitaar. Ook solo intrigeert hij met z’n fluwelen stem. Als finalist in De Nieuwe Lichting 2026, lijkt zijn carrière eindelijk wat van de grond te geraken. Op Great Gigs In The Park ontroerde hij en heeft een handvol puike songs klaar . Interessante ontdekking …
De goedlachse, laconiek grappende Lloyd Cole had er duidelijk zijn in. Met een kwinkslag 'we kunnen van hieruit naar de voetbal kijken' grapte hij, 'maar we gaan dat niet doen'. Lloyd Cole trakteert het publiek op talrijke gezapige verhalen en smult ervan.
De man heeft een pak hits waar hij kan mee uitpakken, o.m. “Rattlesnakes”, “Charlotte Street” en “Jennifer she said”.
Songs die weten te overtuigen; heerlijk genietbaar materiaal in diezelfde stijl met een zekere speelsheid. Hij heeft eigenlijk zijn 'hits' niet nodig. Elk nummer, van “Butterly”, “My other life” en het zwevende, mooie “Don't look back” raakt. Met instant klassiekers “Lost Weekend” en “Forst Fire” werd het concert mooi afgesloten.
De crooner in Lloyd Cole kwam hier naar boven. Hij heeft een indrukwekkend gitaarspel en herkenbaar sterke vocals. De setlist omvatte zijn hele carrière. In zijn solo materiaal zitten die hits van weleer met The Commotions, sommige soms al meer dan dertig jaar oud.
Met de ondergaande zon erbij werd dit een magisch mooi avondje in weemoed en nostalgie.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Het Zesde Metaal – Blender - Schoenen uit en thuiskomen
Terwijl op hetzelfde moment duizenden liefhebbers op Graspop Metal Meeting genoten van het kruim van de zwaardere metalen, stond er in Kortrijk een ander soort ‘metaal’ op het podium. Het Zesde Metaal speelde er immers quasi een thuismatch op het Blenderfestival in Bolwerk.
Door de dreigende storm en de talrijke weerswaarschuwingen arriveerden we pas bij de start van het optreden van de band. Daardoor moesten we noodgedwongen het voorprogramma van Glitterpaard aan ons voorbij laten gaan. Jammer, want uit de reacties die we opvingen in het publiek bleek dat de band, oorspronkelijk een tributeband voor de voormalige Amerikaanse band Sparklehorse, een sterke indruk had nagelaten en voor een geslaagde opwarming had gezorgd.
Of het nu in West-Vlaanderen of Limburg is, waar Het Zesde Metaal met zanger en boegbeeld Wannes Capelle ook optreedt, je mag er zeker van zijn dat je in een bijna huiselijke gezelligheid terechtkomt. Dat merk je niet alleen aan Capelles spontane en warme omgang met het publiek, maar ook in de sfeer die doorheen veel van zijn nummers sijpelt.
Al vrij vroeg in de set kregen we bijvoorbeeld “Dag Zonder Schoenen” voorgeschoteld, voorafgegaan door de woorden: “Kom binnen, lieve mensen, en doet jullie schoenen uit.” Het publiek had de boodschap meteen begrepen: overal gingen schoenen uit en werden ze enthousiast in de lucht gezwaaid. Een van de vele typische momenten waarop Het Zesde Metaal bewijst dat het probleemloos amusement uit de alledaagsheid kan distilleren.
Naast de kleine frivoliteiten des levens is Het Zesde Metaal natuurlijk ook hofleverancier van diepere, eerder melancholische gevoelens. De set was dan ook, net zoals het leven, een potpourri van emoties waarbij het tempo soms snel en soms eerder traag was, maar altijd binnen de maat.
Het nummer “Ploegsteert” dat al redelijk vroeg in de set te vinden was, miste ook nu zijn effect niet en op Bolwerk werd nogmaals bevestigd waarom we het nummer nog steeds als dé klassieker uit het repertoire van de band beschouwen
Een van de meest beklijvende momenten van de avond was zonder twijfel de prachtige versie van “Calais”, dat gaat over de schrijnende situatie in het voormalige vluchtelingenkamp nabij de Franse havenstad. De vaak valse hoop en teleurstelling van migranten werd door de band perfect muzikaal vertaald en komt live zelfs nog beter tot uiting. Enkele rake strofes uit ‘Bange Blanke Man’ van Willem Vermandere gaven het geheel nog meer zeggenschap en slaagden erin het publiek een geweten te schoppen.
De vergelijking dringt zich trouwens steeds vaker op: Wannes Capelle, en het Zesde Metaal bij uitbreiding, mogen we stilaan gerust de nieuwe Willem Vermandere noemen. Beiden beschikken over dezelfde gave om het alledaagse poëtisch te maken en maatschappelijke thema’s in warme, menselijke verhalen te verpakken.
Uit volle borst meezingen mocht natuurlijk ook in Kortrijk, en geen lied dat daarvoor beter geschikt was dan “Naar De Wuppe”, naast “Ploegsteert” ongetwijfeld het bekendste nummer van de band. De zin ‘Doe mo vwort’ werd luid gescandeerd door het publiek en was ongetwijfeld tot ver buiten de muren van het gezellige festival te horen.
Daarnaast was er tijdens het optreden ook aandacht voor de recente EP ‘Randgevallen’. Vooral de single “Traagskes Groeien” bleek bijzonder goed aan te slaan. Het nummer dat gaat over opgroeiende kinderen die sneller het nest ontgroeien dan je lief is, werd zichtbaar gesmaakt en liet een sterke indruk na bij het publiek dat vooral uit veertigplussers bestond.
Vooraleer de band aan de bisronde begon, werd eerst nog de drummer in de bloemetjes gezet vanwege zijn verjaardag, een sympathiek moment dat perfect paste binnen de familiale sfeer van de avond. Bij de bisnummers bleef vooral het nieuwe nummer “Service” nazinderen, een song die live meteen zijn plaats leek te vinden tussen het vertrouwde repertoire.
Het Zesde Metaal bracht in Kortrijk geen grootse show met overdreven veel spektakel en franjes. Wat we wel kregen, was iets waar de band al jaren in uitblinkt: warme verhalen, herkenbare emoties, oprechte verbondenheid en een publiek dat zich voor even helemaal thuis voelde.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Sorry - Grillig maar onweerstaanbaar
Met ‘COSPLAY’ (2025) zet de Londense band Sorry een volgende stap in hun toch al moeilijk te vatten carrière. Op hun derde plaat gooien Asha Lorenz en Louis O'Bryen opnieuw postpunk, alternatieve rock, r&b, samples en allerhande sonische eigenaardigheden in een blender. Het resultaat blijft even grillig als intrigerend.
Tijdens een broeierige juniperiode bood de verkoelende Orangerie dan ook de ideale schuilplaats om ondergedompeld te worden in de bevreemdende wereld van Sorry.
De avond werd geopend door Jaso, die met een gigantisch scherm vol flitsende beelden en een laptop onder de arm voor een merkwaardige opwarmer zorgde. Hiphopbeats, glitchy soundscapes en elektronische r&b wisselden elkaar af, terwijl de vocals live gebracht werden.
Muzikaal gebeurde er echter opvallend weinig: veel van de set stond op tape en slechts sporadisch werd een gitaar bovengehaald. De lange intro's, het gevecht met een microstatief en de soms onsamenhangende opeenstapeling van ideeën maakten het geheel eerder bevreemdend dan meeslepend. Toch viel niet te ontkennen dat Jaso een eigen universum probeert neer te zetten, al bleef het publiek eerder nieuwsgierig dan echt overtuigd achter.
Met de herkenbare tonen van ‘Mad World’ van Tears for Fears als intro kondigde Sorry vervolgens een set aan die alle richtingen zou uitgaan. Openingsnummer "Right Round the Clock" klonk aanvankelijk nog wat aftastend, maar de band vond al snel haar draai. Nieuwe nummers als "Jetplane", "Candle" en "Today Might Be the Hit" toonden meteen de ambitie van het recente materiaal. Vooral "Key to the City" groeide uit tot een fraaie slowburner, terwijl "Screaming in the Rain" dankzij het contrast tussen de zang van Asha Lorenz en die van de tweede gitarist voor een van de mooiste momenten van de avond zorgde.
Toch bleef een bekend pijnpunt aanwezig: de ingetogen zangstijl van Lorenz verdween geregeld onder de gelaagde instrumentatie. Soms leek het eerder gemompel dan zang, waardoor teksten en nuances verloren gingen.
Dat verhinderde echter niet dat Sorry een boeiende en bij momenten bijzonder swingende set afleverde. De band schakelde moeiteloos tussen dreigende postpunk, donkere r&b en toegankelijke indierock. "Billy Elliot" bleek ondanks de loeiende sirenes verrassend toegankelijk, terwijl "Magic" rustig werd opgebouwd om uiteindelijk volledig open te breken.
Het publiek reageerde enthousiast op publieksfavorieten als "As the Sun Sets", het stevig herwerkte "Starstruck" en het oudere "Into the Dark", dat op luid gejuich werd onthaald. Tegen de tijd dat "Alone in Cologne" en "Jive" weerklonken, was ook Lorenz volledig losgekomen en sloeg de drummer zichzelf haast murw op zijn drumstel.
Met een sterke liveversie van "Echoes" sloot Sorry een eigenzinnige maar overtuigende avond af. Niet elk experiment landde even goed, maar de Londenaars bewezen opnieuw waarom ze momenteel tot de interessantste en meest onvoorspelbare bands uit het Verenigd Koninkrijk behoren.
Setlist: Right Round the Clock - Jetplane - Candle - Key to the City - Screaming in the Rain - Today Might Be the Hit - Cigarette Packet - Billy Elliot - Magic - Starstruck - As the Sun Sets - Alone in Cologne - Into the Dark - Antelope - Life in This Body - Jive - Waxwing – Echoes
Organisatie: Botanique, Brussel
Mike D - Great Gigs In The Park 2026 - Eigenwijs feestje met een hoek af
The Beastie Boys, Adam 'MCA' Yauch, Adam 'Ad-Rock' Horovitz en Mike 'Mike D' Diamond zorgden midden jaren '80 , begin jaren '90 voor een ware schokgolf doorheen het muzieklandschap. De soort hip-hop die zij brachten heeft generaties beïnvloed.
Live optredens ontaarden in wilde feestjes in de clubs en op de festivals. Begin jaren '90 zagen we hen aan het werk op Pukkelpop, en later ook nog op Rock Werchter. Concerten die nog steeds in ons geheugen gegrift staan.
Mike D (*****) is nu aan een solo tour bezig in de clubs, niet op de festivalweides. Gezien de impact op generaties, was het niet verwonderlijk dat dit optreden in het kader van 'Great Gigs In The Park' reeds lang uitverkocht was. De dag voordien stond hij nog in Bolwerk in Kortrijk. Onze verwachtingen voor zo’n man en zijn optredens waren dan ook hoog
Mike D hoeft eigenlijk niets meer te bewijzen, hij kan rustig nagenieten van de Beastie Boys hits. Schieten. Maar Mike D zoekt het muzikale avontuur op, verlaat comfortzones en zorgt voor een eigenwijs feestje met een stevige hoek af. Hij weet binnen die context generaties te verbinden. Hij laat zich namelijk omringen door zijn twee zonen, Skyler Diamond en Davis Diamond, die wild dansend en springend hun vader meesleuren.
Het was nochtans een moeizame start. Nadat Bamao Yendé (****) zijn eigenzinnige DJ act had afgesloten, gingen de hemelsluizen open. Gelukkig kon iedereen binnen socialiseren en schuilen. Het bleek zelfs een gezellige bedoening in de Casino café.
Een klein uurtje later dan voorzien, betrad Mike D en C° het podium. Meteen de beuk erin met “Hello Brooklyn” (Beastie Boys), een eerste uppercut. Gevolgd door nog meer energie. Mike D is ook bezig met zijn solo project te promoten. En toch blijft de geest van het verleden boven de Kiosk hangen, met een rits wervelende songs als “Crypto”, “True Colors”, “I don’t care” en “Secrets”.
Het enthousiasme van de jonge garde op het podium was de moeite en had zijn uitwerking op het publiek. Mike D voelt aan dat hij het publiek mee heeft. Charismatisch in zijn bindteksten, deelt deze zanger/frontman stevige lappen uit. Zo kennen we hem het best. Met o.a. “Switch Up” blijft de sneltrein door denderen. Om te eindigen in een eerder ingetogen “Thank You” met een meer melancholische Mike D, wat ons evenzeer kon bekoren.
De motor blijft draaien … In de finale krijgen we nog twee kleppers “Mind Your Own Business” (Delta 5 ) en het door iedereen meegebrulde “So Wat'cha want” van de Beastie Boys. De GSM's gingen de lucht in en iedereen ging uit zijn dak.
Er werd nog gesmeekt om een bis, maar die kwam er niet. Altijd wel jammer …
Mike D wist generaties met elkaar te verbinden en zorgde voor een eigenwijs feestje met een stevige hoek af. Hoedanook, als solo artiest weet hij evenveel te betekenen . Klasse dus!
Even meegeven: 'Thank You', de eerste solo plaat van Mike D komt uit op 28 augustus via Capitol Records. Op basis van dit wervelende optreden, iets om naar uit te zien.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Nagløed – Wat een diversiteit aan prikkels
CC Nova organiseert in het kader van 'picnic music' enkele concerten op vrijdag middag. Het biedt een gevarieerd programma op het terras van het Cultureel Centrum, gezellig en intiem. We citeren: '' Picnic Music, dat is twaalf (!) zomers gratis genieten van concerten op vrijdag. Samen met Cultuurcafé Nova schotelen we je telkens een lokale artiest voor die zorgt voor het peper en zout op jouw vrijdagmiddag lunch”.
Check gerust het volledige overzicht https://www.ccnovawetteren.be/programma
Op deze bloedhete middag stond de formatie Nagløed (*****) geprogrammeerd en die zijn geen onbekende voor ons. De band is ontstaan in 2017 en bracht recent zijn tweede album uit ''Everything is In Everything Else'. Lees gerust de recensie https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103221-everything-is-in-everything-else
We zagen het trio reeds live in de N9 als support van SCHNTZL. Ze tekenden voor een intiem huiskamer sfeertje. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103109-schntzl-schemerzone-tussen-improvisatie-en-experiment .
Zoals je leest, een combo dat we in het oog houden!
Nu was het in buitenlucht, en we vreesden op het terras voor een soort 'café concert' met babbelende mensen die de muziek als achtergrond beschouwen, maar niets was minder waar. De setting was uitnodigend georganiseerd waardoor de muziek een belangrijk factor bleek te zijn die de gezelligheid onderstreepte.
Het trio zelf haalde verrassend uit. Nagløed hield het vrij sober in de N9, nu ging het breder. De muzikale intimiteit in een jasje van improvisatie en experiment. Het sierde de diverse aanpak. Die verschillende prikkels hoorden we al van in ’t begin met “Reality in The Dream” door de twinkelende gitaar, pianoloops en de percussie. Verder puike songs als “Ashore” en “Dillsong”. Soms werden ook vocals ingelast, met een link naar Thom York van Radiohead, We zaten in dezelfde emotionele sfeer, met de zanger/gitarist zijn bijzondere stem.
“Hanïn Wa Amal” , een nieuwe (= 'weemoed' en 'hoop') beklemtoonde een dromerige, filmische tune. “Anima” en de titelsong “Everything is in Everything Else” klonken doorleefd. Energiek en Gevoelig allemaal. Kippenvel kreeg je op “The Dream is Reality”.
Een magisch moment van piano en drums hadden we, dat zacht, subtiel aanvatte en openbarstte in een wervelstorm aan emoties. “Topagna/ Psalming” werd de ultieme apotheose.
Nagløed liet een ander kantje horen, deze middag. Toegankelijk creatief alternatief als intiem, weerbarstig en dromerig avontuurlijk binnen de algemene noemer van jazz.
Setlist: Reality in the dream // Ashore // Dillsong // Nature Of Things // Hanïn wa Amal // Kontiki // Anima // Everything is in Everything Else // The Dreams is Reality // Toganga/Psalming
Organisatie: CC Nova, Wetteren
Wannes Cappelle, Het Zesde Metaal + guests - ‘Ode aan Willem Vermandere’, leve Willem!’
Wannes Cappelle, Het Zesde Metaal + guests
Wannes Cappelle, frontman van Het Zesde Metaal , wist z’n muzikale muze, Willem Vermandere, terecht in de spots te plaatsen met een mooi eerbetoon. Hij kon aankloppen bij een indrukwekkende lijst aan zangers, die aan het muzikale monument elk een persoonlijke, warme, eigenzinnige interpretatie, touch gaven van een nummer uit z’n rijkelijk gevulde oeuvre .
‘Doe gulder moar’, zei de intussen grootse mansje-van-alle-kunsten. Twee uitverkochte optredens in de Capitole zetten eventjes het concept, dat werd uitgedokterd door het Schippersweekend (Lauwe) en CC De Steuger (Menen) hier nu verder .
Twee uur lang full respect voor de Kleinkunst met een grote K in ‘t West-Vlaams dialect over zijn Westhoek , de dagdagelijkse zaken, de Grote Oorlog en de elementen die ons raken.
Willem Vermandere heeft ons ruim 50 jaar lang weten te ontroeren . Een man van alle markten thuis moest in 2024 het muzikale beestje opbergen. Zijn laatste optreden was in juni van dat jaar in het Kursaal, Oostende. Een clubtournee, met enkele festivals als Dranouter, moesten geschrapt worden. Het werd te zwaar, liet hij horen in een pakkende afscheidstekst ‘de verwarring’.
Willem , meer dan 200 nummers, een poëtisch woordvindingrijk verteller. Hij gaf z’n zegen om de nummers te spelen. Mooie vertellingen voor ‘skone menschen, ‘zonder de schepper zelf nu ’.
Reden genoeg dus voor Wannes Cappelle, uit dezelfde streek , om terecht z’n muzikale muze een groots eerbetoon te bezorgen. Een beetje de ‘nieuwe Willem Vermandere’, samen dus met talrijke zangers en met muzikanten van zijn eigen band Het Zesde Metaal.
Boeiende bewerkingen allemaal, een wandeling doorheen het brede oeuvre, die ons, en zoals Willem het altijd zo goed kon, een sterke observatie van het leven bieden , je doen stilstaan bij jezelf met een lach en een traan . Het kon innemend, kleurrijk klinken door de hobo, dwarsfluit, akoestische gitaar, mandoline, steelpedal, contrabas, keys en (spaarzame) drums .
De interpretaties van elk hielden het publiek bij de leest, het warme applaus telkens was hoedanook meer dan terecht en de op Vadertjesdag keek Willem fier neer wat iedereen uitvoerde, zeker als zoonlief Augustijn zijn versie bracht van “Mijn land”.
Het geheel klonk emotievol, ingetogen, sfeervol, donker, divers, gedreven, extravert, ambiancevol. Sierlijk gevoelig, humoristisch werden we geloodst in het werk, net als Willem, door Wannes. Beiden beschikken eigenlijk over dezelfde gave om het alledaagse poëtisch te maken en maatschappelijke thema’s in warme, menselijke verhalen te verpakken in herkenbare emoties en oprechte verbondenheid.
‘Leve Willem’, en dit was meer dan terecht.
Wat kregen we allemaal te horen in die integere, brede aanpak:
“de schepping” - Het Zesde Metaal, al meteen beeldrijk, pakkend, ontroerend
“als ‘tie zingt” - Het Zesde Metaal in een sfeervolle aanpak
“mijn land” – Augustijn, spaarzaam, kleurrijk voor zijn papa
“rosy” – Roosbeef, sober, elegant, scherp, indringend
“onderweg - Michiel Libberecht, innemende roots/americana
“ik wil maar zeggen” - Luc Dufourmont (Ugly Papa’s , Idiots), opzwepend, hitsend, hectisch gek
“de wind” - Lady Linn, donkere kroeg ‘crooner’ door contrabas
“die laatsten dag” – Het Zesde Metaal, in talrijke tempowissels, donker dreigend met een intrigerende tekst in een rap versie; werd vorig jaar door Brihang gerapt, maar die neemt nu net een sabbat jaar
“calais” –eentje van thuis van Het Zesde Metaal
“voor marie-louise”, uit ‘zo is er maar 1’ - Riet Muylaert , 15 jaar terug gezongen, waarvan Yasmine, kort voor ze uit het leven stapte, sterk onder de indruk was toen
“Piere de beeste” werd “Pieter het beest” - Frank VanderLinden, mooi in het Nederlands gezongen
“Blanche en zijn peird” - Maaike Cafmeier, ook zij kan zingen op haar Chantals
“klein ventje van Elverdinge” - Lennert Cooervits, goed gevonden eerst met de micro te hoog, swingende poprock
“tante Madlein” – Geike, in chanson-stijl
“kasteel van schelpjes en zand” - Geike en Flip Kowlier, mooie twee zang en twinkelend gitaarspel
‘bruiloft van Kanna” - sober, elegant door Flip zelve op akoestische gitaar
“la belle Rosselle” met de originele leden van Willem, ‘De Trawanten’ Freddy Desmedt, Pol Depoorter en Bart Caron, gezongen door Klaas Delrue van Yevgueni
“duizend soldaten” - De Trawanten en Wannes, spaarzaam, ingetogen
“den overkant” - Low G, een jonge rapper, die de song naar een hoger niveau tilt, op z’n Brihangs, ook door een spervuur aan raps
Ambiancevolle afsluiters, “voila c’est ca”, spitsvondige tekst in een groovy sound, in meezinggehalte en handclaps
“laat mie moar lopen langs de stroate” - iedereen werd nog eens voorgesteld en we worden letterlijk uitgewuifd!
We kregen echt een prachtige weergave, 2 x op die dag, een goed jaar nadat CC De Steiger en het Schippersweekend de handen in elkaar sloeg voor Willem, een Leve Willem op zijn plaats, 86 jaar en meer dan 50 jaar podiumervaring … En nu ‘doe gulder moar , twas skon volk voor mie, met zovelen, mij zo te eren’.
Organisatie: Show-Time
't Hof Van Commerce - Great Gigs In The Park 2026 - West-Vlaams voor gevorderden
't Hof Van Commerce is een West-Vlaamse hiphopgroep uit Izegem, bestaande uit Flip Kowlier (Filip Cauwelier) aka 'Levrancier' en Buyse (Serge Buyse) aka 'BZA' of 'Dommestik'. Het olijke duo is al sinds 1997 actief. In 2024 besloot DJ 4T4 (Kristof Michiels) 't Hof Van Commerce te verlaten. De groep gaat verder als duo.
Op de liveoptredens worden ze nu bijgestaan door JTOTHEC (Jonas Casier). De teksten van 't Hof Van Commerce (****1/2) zijn (meestal) in het West-Vlaams. Dagdagelijks observatief, politiek getint, én getooid met een hoge dosis humor en zelfrelativering.
We maakten ons dus op voor een avondje 'West-Vlaams voor gevorderden', zelfs eentje zonder ondertiteling.
Opwarmer C-RHYMS (****) aka Christopher Rheims Van Hessche werd vorig jaar nog uitgeroepen tot winnaar van de West-Vlaamse Soundtrack editie 2025 en brengt teksten die binnenkomen; o.m. over racisme, er niet bij horen enz. Serieuze shit als je het ons vraagt. Rap met een onderliggende boodschap dus. Hij is omringd van een heuse jazz band, inclusief een saxofonist die zorgt voor een' groovy' insteek.
C-RHYMS moest inspanning leveren om zijn publiek mee te krijgen. Een inspanning die loonde. Hij zocht het publiek op en we kregen er een heuse breakdance/danspasje bij, in het midden van het park. Leuk en goed alvast.
Ons West-Vlaams is eerder beperkt. Maar een band als 't Hof Van Commerce verstaan we altijd, al circa dertig jaar lang.
Het duo wist meteen de aandacht te trekken. De MC’s hadden een DJ die een opzwepende sound creëerde. De dynamiek tussen Kowlier en Buyse is iets speciaals en unieks. Telkens hebben ze het publiek mee in hun muzikaal verhaal. De speelsheid droop eraf. De clichématige kwinkslagen nemen we er maar al te graag bij. De charismatische ingesteldheid van de twee siert.
Een pak goede nummers van hun recente plaat, LP6’ als “In de chalet”, “Kommer/Kwel”, “ God de vaeder”, “Ti nie wo wé of het splisplinternieuwe “Linda toch” (herbewerking van Will Tura) en oudjes “Zonder totetrekkerie”, “Dommestik & leverancier” en “Kom mor ip” gingen erin als zoetenkoek. De grappige bindteksten zijn hoedanook een meerwaarde. “Jaloes” sloot overtuigend met een knal de set af.
‘t Hof is na al die jaren nog niet uitgebloed, nee, ‘t Hof klinkt vinnig, energiek en nostalgisch.
Flip Kowlier en Serge Buyse zorgen voor rake, snelle raps in hun dialect. Het geeft een gevoel van verbinding en singalong. Puur entertainment en een dynamische livesfeer. West-Vlaamse rap op z’n best!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
‘t hof van commerce
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9876-t-hof-van-commerce-17-06-2026?Itemid=0
C-RHYMS
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9875-c-rhyms-17-06-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Left Lane Cruiser - Vulkanische krachten
Achteraf vroeg iemand me hoeveel keer ik Left Lane Cruiser al aan het werk had gezien. Ik heb de teller niet bijgehouden maar ik vermoed zo'n twintigtal keer, al kan dat evengoed een grove onderschatting zijn. "Geraak je daar dan nooit op uitgekeken?" hoor ik niet-ingewijden al meteen denken. In geen geval.
Telkens wanneer ik hen ga zien kijk ik daar even reikhalzend naar uit als een kind naar Sinterklaas.
Nochtans lijkt er sinds die eerste keer in de Antwerpse Bar Mondial in 2008 niet eens zo heel veel veranderd te zijn. Maar hun drieste intensiteit weet me telkens opnieuw midscheeps te treffen.
Tweeëntwintig jaar na hun ontstaan heeft Left Lane Cruiser niets aan urgentie, explosiviteit en frisheid ingeboet. Integendeel, met een verse drummer lijken ze zelfs een nieuwe piek te bereiken.
Drummers: het blijft een heikel punt bij Left Lane Cruiser. Zanger-gitarist Freddy J IV zag er in de loop der jaren al verschillende de revue passeren: Brenn Beck (2X), Pete Dio, Johnny Revers... Sinds een paar jaar mag Rick Kinney, die ook actief is bij de instrumentale progrockband Moser Woods, de honneurs waarnemen. De eerste keer dat ik Kinney aan het werk zag, vorig jaar in de 4AD, vond ik zijn stijl nog wat gezwollen. Zeker in vergelijking met de kurkdroge aanpak van Brenn Beck, drummer van het eerste uur.
Nu ik Rick Kinney voor de vierde keer zag spelen, leek hij volledig geïntegreerd in de sound van Left Lane Cruiser, al is het evengoed mogelijk dat ik me verzoend heb met zijn uitermate explosieve spel. Explosief maar ook met veel oog voor detail waarbij de koebel, nog steeds mijn favoriete percussie-instrument, niet mocht ontbreken. Kortom, Rick Kinney lijkt goed op weg om uit te groeien tot de beste Left Lane Cruiser-drummer ooit.
Freddy J IV begon zijn set voor de gelegenheid eens zonder de gebruikelijke wagonlading bierflesjes naast zich. In de plaats daarvan stond er een gigantische maatbeker, tot aan de rand gevuld met bier. Het leek me erg onhandig om daaruit te drinken, maar Freddy kende er geen enkel probleem mee. In geen tijd was de kan leeg. Gelukkig was er nog een devote fan, "an angel" volgens Freddy, die voor verse aanvoer zorgde.
Net als twee weken eerder in Duinkerke trapte Left Lane Cruiser af met "Wild about you baby" van Hound Dog Taylor, een bijzonder rauw nummer dat het duo uit Fort Wayne, Indiana als gegoten zit. Later volgde nog een cover, "I feel like going home", niet toevallig van Muddy Waters. Samen met Hound Dog Taylor is dat immers een van de bluesmannen die bij Freddy J IV het hoogst staan aangeschreven.
Verder hoorden we niets dan eigen nummers, kris kras bijeen gesprokkeld uit het inmiddels behoorlijk omvangrijke oeuvre van Left Lane Cruiser. "We brengen zowel blues als rock", riep Freddy, wat allerminst impliceerde dat ze bluesrock speelden, of wat daar tegenwoordig voor moet doorgaan. Dit stond mijlenver af van de saaie interpretaties van de blues van artiesten als Joe Bonamassa, Walter Trout of Samantha Fish.
Net als GA-20 omschrijft hij zijn muziek als ‘heavy blues’ maar ook die term dekt volgens mij de lading niet volledig, ook al omdat 'heavy' te gemakkelijk associaties oproept met heavy metal. Ik hou het bij 'trashblues', al is ook dat geen perfecte omschrijving om die unieke sound van Left Lane Cruiser te vatten. Die sound dreef vooral op Freddy's impressionante gitaarspel. Dat klonk luid, gruizig en smerig, maar in die ogenschijnlijke puinhoop gingen verrassend knappe melodieën schuil. Naast hem roffelde Rick Kinney alsof zijn leven ervan afhing terwijl hij ons tussendoor ook nog verblijdde met een streepje mondharmonica.
Schijnbaar niet zonder enige moeite probeerde Freddy met zijn ongelooflijk rauwe strot - het leek wel alsof er grind door zijn bier gemengd was - boven die vulkanische krachten uit te torenen. "Merci beaucoup", brulde hij na elk nummer, waarna hij onverstoorbaar en begeleid door de nodige krachttermen telkens opnieuw zijn gitaar begon te stemmen. Het mocht dan al behoorlijk trashy klinken, Freddy blijft een perfectionist. Die onderbrekingen haalden weliswaar de vaart uit de set, maar zodra een nieuw nummer losbarstte was dat snel vergeten. Dit waren immers stuk voor stuk pareltjes die me de adem benamen en me een pijnlijke nek bezorgden.
Zowel oudere nummers als "Claw Machine Wizard" en "Heavy Honey" als recenter songs als "Turkey Vulture" en "River Picker" bleken erupties van gloeiende lava. Daartussen dook ook een onuitgegeven nummer op, gelardeerd met verrassend zuiver gezongen ooh-oohs. Dat stemt alvast hoopvol voor de nieuwe plaat, waar ze binnenkort werk van zullen maken. Hoogtepunten aanwijzen in een set waarin niet één mindere song te bespeuren viel, is onbegonnen werk. Al veerde ik ook hier weer op toen "Big Momma" en "Hillgrass Bluebilly" passeerden, twee nummers uit hun prille beginperiode. Terwijl het al even oude "Mr. Johnson", een ode aan hun enkele jaren geleden overleden mentor Chris Johnson, me opnieuw kippenvel bezorgde.
Een ontketend Left Lane Cruiser bleek nog maar eens een klasse apart. Daar kon zelfs een irritante asshole, die zich toch zo graag eens in de schijnwerpers wilde werken, niets aan veranderen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Sugar - Rome werd niet op 1 dag gebouwd, Sugar blies de Roma wel omver op 1 avond …
Bob Mould zette zijn schouders onder diverse muzikale projecten. Hij richtte begin jaren ‘80 Hüsker Dü op. Dit leverde een aantal baanbrekende en invloedrijke werkstukken op. De ‘ego’s’ binnen Hüsker Dü hielden het niet lang vol, in ’88 volgde een breuk. Bob Mould ging de solotoer op. Begin jaren ’90 hield hij Sugar boven de doopvont. Sugar hield het 3 jaar vol en Bob ging weer solo… Na afwezigheid van 30 jaar houdt Sugar een ‘Love You Even Still’ reünietour. En wat mogen we blij zijn dat hij België niet vergat. Sugar kwam naar de Roma, zag en overwon.
Powertrio Sugar blies de Roma omver. Reünies, jaren na datum, leveren vaak weinig of niets op, tenzij een vervelende passage… Sugar bewees het omgekeerde. De groep heeft nog niets van energie en power ingeboet.
In een mum van tijd stuwden ze 24 songs ‘Ramones-gewijs’ door onze strot. Meteen de beuk erin met 3 parels uit meesterwerk ‘Copper Blue’ uit 1992 : “The Act We Act”, “A Good Idea” (met dreigende basintro) en “Changes” zetten meteen de toon. Het publiek werd meteen bij de keel gegrepen en was meteen mee.
In het eerste deel werden nummers uit ‘Copper Blue’ netjes in blokjes afgewisseld met nummers uit ‘File Under: Easy Listening’ (zoals onder meer “Company Book”, “After All The Roads Have Led To Nowhere”, en “In The Eyes Of My Friends”). Uit reacties van het publiek bleek nogmaals hoe sterk de schijf ‘Copper Blue’ wel was en is.
Halverwege de set konden we kennismaken met 2 nieuwe nummers: “House of Dead Memomies” en “Long Live Love”. De kunst om recht-toe-recht-aan songs te schrijven is Mould duidelijk niet verleerd. Beide nummers pasten perfect in de dynamische set. Bob zelf onderstreepte de power en dynamiek door vol energie over het podium te laveren.
Het concert werd afgesloten met “Helpless”, “Gee Angel” en het onvermijdelijke “If I Can Change Your Mind”, de meest melodieuze en toegankelijke song uit de set. Heb ik iets gemist? Mijn favoriet “Fortune Teller” ontbrak, maar wie ben ik op het hen kwalijk te nemen…
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
Sugar
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9627-sugar-14-06-2026?Itemid=0
J. Robbins (support-act)
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9628-j-robbins-14-06-2026?Itemid=0
Organisatie: De Roma, Antwerpen
The Delta Bombers - Great Gigs In The Park 2026 - Wat een energie, een ware tsunami
De Casino organiseert regelmatig rockabilly/rock’n’roll/hillbilly avonden. Met succes! Ook tijdens de GGITP komt het rockabilly genre aan bod. Vanavond met The Delta Bombers. Het park was goed gevuld, en hier hadden we de indruk dat het volk er vroeg bij was om vooral die support-act aan het werk te zien , The Bridge City Sinners.
Hoedanook de energie droop er van af, een ware tsunami!
The Bridge City Sinners (****1/2) is een Amerikaanse band die de rauwheid van het genre combineren met folk en punk, en voegen er wat zwarte humor aan toe. Een brede aanpak die boeit. De aanstekelijke banjo geeft net die folk inslag en is telkens de aanzet tot een wervelend feestje. Weerbarstig, eigenzinnig, overtuigend klinken ze. Het publiek geniet en laat zich gaan op hun muziek.
Een leuke boel dus. De zangeres zoekt telkens haar publiek op, wat uitermate werd geapprecieerd. Niet te verwonderen dat er heel wat volk aan de merchandise stand stond. Een fijne response voor de band.
The Delta Bombers (****) komen uit Las Vegas. Dit is rockabilly die swingt en stampt, maar de band moest hier vanavond inspanning leveren om het publiek voor zich te winnen … We kregen stevige uppercuts in hun kenmerkende rockabilly (vanuit die jaren 50), gekruid door delta blues, rock’n’roll en punk.
The Delta Bombers brachten dus een stevige, energieke en opwindende set. De rauwe zang, de dynamische podiumprésence van frontman Pip Hancox (Guana Batz) en de enthousiasmerende band zorgden net voor ontspannende, hitsende , opzwepende, stomende momenten.
Ze toonden aan dat rockabilly nog even springlevend is.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Psychonaut - Great Gigs In The Park 2026 – Wat een emotionele pletwals
Het is altijd leuk om bands die je vanaf het prille begin volgt te zien groeien tot de absolute top. Neem nu Psychonaut, die we reeds volgen sinds hun eerste album 'Unfold the God Man'. Ze hadden intussen , sinds 2011, al een mooi parcours afgelegd. Zowel op plaat als live wisten ze ons reeds omver te blazen.
Met de nieuwe plaat 'World Maker', uitgebracht in 2025, zijn ze al een tijdje op toer. We hadden nog niet de kans gekregen hen live te horen met het nieuwere werk, dus het was nu de uitgelezen kans op Great Gigs In The Park.
We kunnen zeggen achterna, wat een emotionele pletwals!
Eerst kregen we de Bloed (*****). Deze band ontpopte zich op Dunk!festival nog tot één van de ontdekkingen van het festival. Over hun optreden schreven we: ''Bloed is een vrij jonge band binnen de scene, ze doen wellicht niets nieuws of zo, maar brengen wel een intense vorm van post-metal, met een demonische blik. En dat is nu net post-metal, waar wij het meest van houden". De sound bouwt op en ondergaat heel wat tempowissels. Bloed past perfect in een donkere club, met een zekere intimiteit om ons heen.
Op de Kiosk misten we een beetje die kenmerkende sfeer, gezien het in openlucht was én nog niet donker was. Toch kregen we van het trio een intense trip. We waren diep onder de indruk van de indringende screams, het verbluffende drumwerk en de elektronische sounds, met ruimte voor enig experiment. Mystiek en duisternis, dat is de muzikale troef van Bloed!
Psychonaut (*****) hoeft eigenlijk niks meer te bewijzen. Opnieuw wisten ze in hun genre grenzen te verleggen. De nieuwe nummers kwamen hard binnen, omdat ze persoonlijk raken. Het omgaan met verlies, pijn en leed kregen we vanuit een song als “Endless Current”, rauw, meedogenloos, gevoelig. Intens, intiem, headbangend.
Psychonaut is trouwens een band die de lijn tussen vertwijfeling en hoop weet weer te geven, binnen een donker kader. Ook op songs als “Origins” en “Endless Erosion” van de recente plaat.
De oudere songs kleven als klodders aan de ziel. De wereld van duisternis, biedt altijd een licht aan het einde van de tunnel. Luister maar eens naar de absolute hit van Psychonaut, “The Fall of Consciousness”. Het is een bloemlezing van hun materiaal. Wat een intro en de screams tussen pijn en frustratie door twee stemmen. Bombastische, epische, scherpe riffs en drumwerk, dat letterlijk door je heen gaat . Schitterend. Maar met “You are the sky/Everything else is just weather” twee songs van hun laatste, die in elkaar overvloeien, weten ze dit ook te evenaren. Zanger Thomas Michiels vertelde al dat deze song (en album) een heel persoonlijke was voor de band. Emotionele mokerslagen werden hier toegediend. We lieten ons meevoeren in hun intensiteit, rauwheid en subtiliteit. De ganse set door! Overtuigend mooi hoe oud en nieuw elkaar vonden. Wat een emotionele pletwals!
Setlist: And You Came With Searing Light - All Your Gods Have Gone - Endless Currents - All I Saw as a Huge Monkey - Violate Consensus Reality – Interbeing - Origins - Endless Erosion - The Fall of Consciousness - You Are the Sky/Everything Else Is Just the Weather
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Psychonaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9624-psychonaut-12-06-2026
Bloed
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9623-bloed-12-06-2026
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Nederlands 
Français 
