Soulwax – Live indrukwekkend en collectief dat nazindert!
Het blijft een ‘must see’, Soulwax van de Gentenaars Stephen en David Dewaele, sleutelfiguren van de internationale elektronische muziek. Opnieuw zorgden ze voor een ‘part of the weekend that never dies … on a manic monday’, die hun talrijke projecten en ‘From Deewee’ sound samenbalden in een twinkelend, energiek synthpopfeestje!
Een korte Europese tour zetten ze op poten, met o.m. vier uitverkochte concerten in de AB, Brussel. Muzikaal speelden ze anderhalf uur lang een reuzensalom doorheen hun elektronisch vernuft, dat rock-percussionair gekruid was. Een terugblik, maar innoverend genoeg om reikhalzend uit te kijken naar de toekomst. Letterlijk een sonisch synth laboratorium van kolossale apparatuur, controllers, consoles en een geraamte van stellingen voor drie drummers staan pal voor ons. Het toont nog steeds waarom ze een ‘outstanding contribution to music award in association with Merlin’ hebben ontvangen tijdens de AIM Awards als erkenning van hun werk en invloed, drie decennia lang; in één adem te noemen als futuristisch.
Ook hier in Lille , veel (West) Vlamingen op hun concert. Met zeven op het podium, de immense drumstellen van de doorwinterde spierballen van Brasilveteraan Igor Cavalera (den dienen van Sepultura, zoals Stephen zei), Blake Davies (Turbowolf) en lady Aurora Bennett, al dan niet synchroon drummend, de broers aan hun apparaten, bijgestaan door Laima Leyton, de wederhelft van drummer Igor en Stefaan van Leuven, op bas en elektronica, en al van in ‘t begin bij Soulwax betrokken.
De sound klonk ritmisch, creatief, alternatief door de repeterende opbouw en de vele wendingen. De songs gleden in elkaar over en houvast hadden we aan de handvol herkenbare nummers, letterlijk de steunbalk in die potpourri, mishmash van synths en drums, waarin benevelde zangpartijen zijn verweven. Mooi om met allerhande elementen, stijlen te flirten, van eightieswave, disco, elektro, newbeat, techno, breakbeats, krautrock, tribal, rock, punkfunk, neurotische trance en bleeps, die zich percussief een weg banen.
We werden in die unieke, futuristische wereld meegezogen en gemept . Ze kwamen op dreef met nieuwkomers “Hot like Sahara” en “Idiots in love” , die de huidige, dikke Soulwax lijn van elektronica, percussie en rock onderstreept. “Missing wires” en “Is it alway binary” van hun ‘From Deewee’ was de eerste herkenning, overstelpt van mitrailleursalvo’s aan slagen en synthbeats; ze mondden uit in dansbaar groovende en trancy punkfunk op schitterende tracks “Krack” en “Do you want to get into trouble”.
Het loopt over elkaar en door elkaar, zoals hun ‘Nite versions’ , die het ultieme party gevoel willen verwezenlijken. Het brengt ons tot een schitterende closing final van “Miserable girl”, “E-talking” en “NY excuse”. We worden opgehitst door die weerkerende ritmes en die sprankelende, energieke sound. De keys, elektronicabeats en percussiegeweld rollen over ons heen in een hectische, chaotische precisie en gekte. Invloedrijk in al dat materiaal: Kraftwerk, Human league, DAF, Suicide, Liaisons dangereuses, The art of noise, Depeche mode, Meat beat manifesto en LCD Soundsystem. De sobere, flashy en kleurrijke lightshow doet mee z’n werk en zorgt ervoor dat we ademloos achterblijven . Wat een dansfeestje.
Ook in de bis worden oudjes “Conversation intercom” en “Accidents and compliments” door de mangel gehaald en we worden tot slot nog even bij de kraag gehouden met “Goodnight transmission”.
Soulwax is live indrukwekkend en blijft nazinderen. Deze korte tour bewijst dat ze er nog steeds staan, met interessant werk, klaar voor de festivalzomer!
Organisatie: Aéronef, Lille
Cobra The Impaler en Turpentine valley – Beiden op naar een veelbelovende toekomst
Turpentine valley - Interessant instrumentaal trio uit eigen streek, mocht de avond openen. In hun broeierige , spannende postrock-metal hoor je een ‘back-to-basics’ geluid en sferische stukken, die een repetitieve opbouw kennen, naar een climax gaan en kunnen exploderen; de boeiende tempowissels houden het publiek bij de leest. De zachtmoedige en harde stukken vloeien in elkaar over. In het samenspel gitaar, bas, drums is er onderhuids een ‘desert’ gevoel. Door de serie ‘The twelve’ kwam het trio in de spotlights met enkele tracks …
Invloeden van Kyuss, Amenra, Godspeed, Tool, A perfect circle, God Machine en zeker Russian circles zijn er door de extraverte touches; ze weten het perfect in een eigen geluid te verwerken.
Turpentine valley - Ze zijn een goede vijf jaar bezig , hebben twee langspeelplaten uit (‘ETCH’, ‘Alder’) en houden het totnutoe bij een directere aanpak, een muur van geluid, intens, bijtend, zwaar.
Hun sound krijgt elan door het sober lichtdecor en het optrekken van een mistgordijn. Filmisch was dit een lange, dolle rit in het onbekende, een ‘lost highway’ van David Lynch.
De passage van Cobra The Impaler in het Leietheater werd aangekondigd als een try out concert, maar het nieuwe werk zit blijkbaar nog volop in de ontwikkelingsfase waardoor er hoegenaamd geen nieuwe songs in de setlist zitten. Er is dus eigenlijk weinig sprake van een try out, maar met het materiaal van hun debuutplaat ‘Colossal Gods’ uit 2022 zitten we meer dan goed voor een uurtje massieve metal. ‘Colossal Gods’ is dan ook een ijzersterk album waarin Cobra The Impaler grossiert in solide metal met ten gepaste tijd een welgekomen vleug van melodie. Een stevige sound die refereert naar gloeiende bands als Mastodon, Psychonaut en Gojira.
Cobra The Impaler pakt uit met zwaargebouwde riffs, pompende bassen en vocals die al eens neigen naar de nineties iconen Alice In Chains. Als een perfect geoliede machine pletwalst het vijftal doorheen de potige songs van ‘Colossal Gods’, een moordend debuut dat wat ons betreft bij elke beluistering nog beter wordt.
Als de nieuwe plaat even sterk wordt dan zitten ze gebeiteld voor een veelbelovende toekomst.
Het ziet er trouwens al zeer goed uit met een concertagenda die hen naar gerenommeerde festivals brengt als Alcatraz (Kortrijk) en Arctangent (Bristol).
Zeer benieuwd naar die nieuwe plaat, laat maar komen, en tot in Alcatraz!
Organisatie: Leietheater, Deinze
Piaf! The Show - Mooie honneur aan Piaf!
PIAF! The Show is wereldwijd één van de meest succesvolle Franstalige productie sinds 2015! Het wordt unaniem beschouwd als "... de mooiste hulde die ooit is geproduceerd over Edith Piafs carrière..."
60 jaar na het overlijden van Edith Piaf, schittert de internationaal gerenommeerde Nathalie Lermitte in deze show, bedacht en geregisseerd door Gil Marsalla.
In twee delen van 45 minuten vertelt PIAF! The Show het verhaal van de carrière van zangeres Edith Piaf aan de hand van haar onvergetelijke liedjes in een originele scenografie met projecties van beelden van Edith Piaf die nooit eerder zijn vertoond.
De dame n de spotlights, de vertolker van Edith Piaf, is de geweldige Nathalie Lermitte dus. Al van jongsaf bouwde ze een boeiende carrière op in de muziek als zangeres, zette stappen in de muzikale komedie en speelde rollen in musicals waarin ze vaak de rol van Piaf speelde. Het was dan ook niet moeilijk dat zij hier de prominente rol op zich nam .
Samen met haar vier muzikanten op accordeon, piano, contrabas en drums worden we in deze theatershow in de muzikale leefwereld van deze belangvolle Franse legende gedropt, de jaren ‘30-‘60 tegemoet met de oorlogsjaren tussenin.
Edith Piaf was een cabaretzangers, songwriter en actrice, die emoties losmaakte in haar materiaal; in de chansons voelen we de turbulentie van de ups en downs van haar leven, van melancholie en verdriet, van het straat, avondlijk, nachtelijk (be)leven, de bruine kroegsfeer en het bruisende Parijse leven.
De artieste Piaf in de rol van Lermitte liet hier de weemoed in Parijs doorklinken; een andere artieste, Zaz met name, die we nog niet lang geleden zagen, laat het sprankelende van de hoofdstad horen.
Een handvol sober ingehouden nummers openden de show, die hier de sfeer van druilerige wandelavonden, onder half verlichte lantaarns, in de boulevards aan ‘le tour d’Eiffel’ ademden, met o. m “Les mômes de la cloche”, “Plus bleu que tes yeux” en “l’Accordeoniste”. Haar heldere, indringende vocals en de innemende, verdwaalde en levendige tunes van het accordeonspel stonden centraal.
Het ruige leven, de pijnlijke liefdeservaringen, haar alkohol- en morfineverslaving en daarbovenop haar artritis, zijn verweven in het Franse chanson dat doorleefd, intriest klinkt, zoals ”A quoi ça sert l’amour”, “Elle frequentait la rue Pigalle”, “Entre St Ouen et Clignantcourt”, “Sous le ciel de Paris” en “Paris” zelf.
Op het achterplan zien we een foto van haar centraal , een sfeerbeeld van Parijs in al z’n aspecten, het bruisende dag- en nachtleven, een tour l’amour, de bars en de terrasjes, alsook de verlatenheid ‘snachts in Parijs.
Het tweede deel klinkt aanstekelijker, er zit meer feeststemming in, door o.m. de Parijse foor. “Padam padam”, “Mon manage à moi” en het gekende “Milord”. Haar bekender werk horen we nu. Het publiek ondersteunt de songs met handclaps en de dansspieren worden geprikkeld. Ook de instrumenten krijgen meer ruimte , naast de lappen tekst die we het eerste deel overspoeld kregen; de piano overheerst hier, eerst in het breekbare “Mon dieu”, daarna in het frisse “La foule”.
Naar een closing final gaan we met “Non je ne regrette rien”, “l’Hymne à l’amour” en “La vie en rose , gedragen door een sobere , spaarzame begeleiding en het zachtjes neuriën en meezingen.
Heel wat van onze eigen artiesten als Brel, Arno en Adamo integreerden het werk van de belangvolle Franse ‘mus’/chansonnière in hun materiaal.
Deze theatershow, vertolkt door Nathalie Lermitte was sterk geslaagd, een mooie honneur aan Piaf!
Organisatie: Mb presents ism Kursaal, Oostende
The Sisters of Mercy - Een dubbele ervaring van een band van vroeger
Wie de Sisters Of Mercy zegt, zegt jaren ’80, new-wave, pop, gothic, dance, donkere tijden … mysterie en een hele hoop miserie … Een ouder wordende band biedt een avond waarbij het niet duidelijk is wat het publiek er juist van moet denken.
Het begon met een zeer degelijk voorprogramma. The Virginmarys beuken er met hun twee vlot tegenaan en brengen wat sfeer in een volle zaal. Hun gitaarriffs zijn stevig zonder echt vuil te worden en de zang heeft wat weg van Queens of the Stone Age. Ze spelen een degelijke set als voorprogramma en het publiek kan het mondjesmaat wel smaken.
Na het débâcle in de Vooruit, hopen de doorwinterde fans toch nog steeds hun 80s idolen aan het werk te kunnen zien, de capriolen van Andrew Eldritch doorspoelend. Bij verrassing starten ze mooi op tijd en komen de twee gitaristen met de nodige air op het podium. Dit blijkt nodig te zijn als duidelijk wordt dat Eldritch duidelijk geen showman is en voornamelijk parallel met de podiumrand ijsbeert en daarbij vooral naar de geluidstechnici kijkt. Het lijkt alsof de anderhalve meter in coronatijden in zijn geheugen staat gegrift, want hij houdt zich consistent op afstand en staat zelden in de spaarzame spotlights.
Over de muziek kan veel gezegd worden, vooral over het dubieuze karakter daarvan. De band heeft een stevige repertoire waar ze sinds de jaren 80 op kunnen terugvallen maar waarbij ze tegelijk ook nieuwere nummers brengen later in de set. Binnen het genre staan ze er duidelijk en werkt het nog steeds, beetje aangepast aan de tand des tijds, zeker bij songs als “Alice”, “Dominion/Mother Russia” en “Marian”
Enkel het zingen van Eldritch kan nu meer bestempeld worden als het opzeggen van een opstel en het mompelen doorheen het optreden. En toch in momenten bij meezingers als op “Dominion/Mother Russia” komt hij er toch mooi door, met hulp van de gitaristen die het vocaal goed mee ondersteunen.
Als we naar de drums kijken zien we Catalyst die op zijn troon verheven achter de digitale machine staat en alles aanschouwt, of dat is omdat hij weinig werk heeft of contact met het publiek zoekt, laten we daarbij in het midden. De drums zijn mooi geprogrammeerd en vallen logischerwijs op het juiste moment. Als voordeel geeft dit natuurlijk dat dit degelijke sounds geeft voor een artiest die ook al 40 jaar meedraait.
De mythische clash met de recordlabels waarbij ze enkel nog live muziek brengen én maken, geeft het desondanks een extra tintje om erbij te zijn.
Het lijkt weliswaar een hommage aan het repertoire van vroeger , verderop met de obligate “More”, “Temple of love”, “Lucretia my reflection” en “This corrrosion”, dan een voorzetting maar daarom is het absoluut nog geen slecht eerbetoon, waar het publiek van overtuigd was door luidkeels mee te zingen waar nodig en zelfs een occassionele moshpit openden. Tja, een dubbele ervaring van een band van vroeger. En nu duimen in juni voor hun gig in Gent, na 39 jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5702-the-sistes-of-mercy-30-1-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Trix, Antwerpen
Eve Beuvens - Oerhert - Een spannend avondje poëtisch genieten
Er is in de media heel wat te doen rond het fenomeen Oerhert, het interessante project rond de gelauwerde poëzie van Astrid Haerens (laureaat Poëziedebuutprijs 2023), met muziek van MARIS & Jasmijn Lootens. Superlatieven waren tekort in de versmelting poëzie en muziek , waarbij de verkenning van de twee in de spotlights werd geplaatst.
In een goed vol gelopen Ha Concerts konden we Oerhert zien, samen met de pianiste Eve Beuvens als 'double bill'.
Eve Beuvens (****) laat haar piano spreken. In de sound borrelt de emotie naar boven. De integere muziek klinkt prachtig en weet te raken. Soms klinkt het intenser, forser en de combinatie zacht-harder maakt het boeiend. Een uniek pianospel waarvan de gevarieerde aanpak intrigeert.
Poëzie en jazz, woord en klank, het zit er allemaal in. Er wordt bij Oerhert (*****) in elk geval veel in beweging gebracht. ‘Emoties’ staan centraal in dit concept, en er ontstaat een balanceren in lichte dreigingen en zachte strelingen.
In 2022 werkten Haerens en Broeckmeyer reeds samen aan een literair project rond vrouwelijkheid en maatschappelijk engagement; muzikaal onder de noemer van jazz en improvisatie.
Ze stellen hun album ‘Anger's Family Tree’ voor. Een plaat die ons al kon bekoren, maar live nog beter tot zijn recht komt. De connectie met het publiek is er, we voelen het aan.
Muzikaal weten zij te intrigeren door ‘spoken words’ en hun kenmerkende lichtjes dreigende muziek te combineren. De emotioneel beladen zanglijnen zijn een meerwaarde.
Astrid Haerens dicteert de gesproken teksten uit haar boek, soms zingt ze gevoelig zelfs die teksten. Mariske Broeckmeyer omlijst het muzikaal. Zij weet met haar prachtige stem een mooi tegengewicht te bieden aan Astrid. Verder is er de spannende cello van Jasmijn Lootens; kortom, magie samen.
We waren onder de indruk van deze ‘double bill’; de combinatie woord, klank met de zang en spoken words waren uitermate spannend. Mooi avondje poëtisch genieten!
Organisatie: Ha Concerts, Gent ism Jazz Lab
The Sisters of Mercy - Geen ‘Temple of Love’ wel een ‘Temple of Disappointment’
Een uitverkochte concertzaal volgepakt met in het zwart geklede 40 en 50 plussers, zo zag het publiek er uit voor het langverwachte optreden van The Sisters of Mercy in Gent. Het was immers 39 jaar geleden dat ze nog eens een tussenstop maakten in de mooiste concertzaal van de Arteveldestad. Het publiek had zin in een avond vol nostalgie, de sfeer was uitgelaten.
Rond 21u45 moest de show van start gaan, maar de Sisters hebben een reputatie en durven wel al eens te laat op het toneel verschijnen. In het eerste kwartier was er geen vuiltje aan de lucht. Het publiek keek enkel nog harder uit naar de opening van het gordijn en de start van de show.
Maar 22u werd al snel 22u15 en 22u30. Het ‘boe’-geroep werd luider en frequenter, het ongenoegen groter en het publiek werd onrustig en rumoerig. Mensen begonnen iets vaker naar de bar te lopen en enkelen dachten waarschijnlijk aan de teller van hun parkeermeter die maar bleef aantikken. Iemand was het beu en sprong op het podium om even achter het gordijn te kijken wat er aan de hand is, maar werd door de security snel terug de zaal in gestuurd.
Iets voor 23u kregen we (eindelijk) te horen wat we intussen al een beetje voelden aankomen, het concert zal vanavond niet plaatsvinden. Zanger Andrew Eldritch was blijkbaar ‘ziek’, volgens de organisatie werd met man en macht geprobeerd hem ‘beter’ (lees: nuchter?) te maken, maar zonder succes.
Samen met het management werd besloten dat hij niet in staat was om het podium te bestijgen. Veel boe-geroep naar de kerel die als enige een micro ter hand nam die avond om dit ontgoochelende nieuws mee te delen.
Ook voor een organisatie is dit een catastrofe, gezien zij ook weinig invloed hebben op de staat waarin de artiesten naar hun job afzakken.
Een terugbetaling van de tickets en een kale rit terug naar huis voor de fans. Concertzaal Vooruit was donderdagavond geen ‘Temple of Love’ maar een ‘Temple of Disappointment’, Kudos naar de jongeman van de organisatie die het nieuws moest meedelen, hij had de lastigste job van de avond.
The Sisters of Mercy staan op 30 januari nog in een uitverkochte Trix. Hopelijk leert Andrew tegen dan van het Belgische bier afblijven… Voor ons geen ‘First and Last and Always’ maar eerder een ‘First and Last and Never’. Jammer!
Newsletter Organisatie
Het concert van The Sisters of Mercy in De Vooruit van 25 januari is niet kunnen doorgaan wegens ziekte van de zanger. We willen alle aanwezigen uitdrukkelijk bedanken voor hun geduld en sportieve houding. Aangezien de situatie maar heel laattijdig duidelijk werd, was dit allesbehalve evident. Er kon pas laat gecommuniceerd worden omdat we er aanvankelijk van uitgingen dat het concert normaal kon doorgaan. Pas na het geplande aanvangsuur bleek dat de zanger te ziek was om op te treden.
Momenteel overleggen we met het management van de groep wat de volgende stappen zijn. We laten de ticketkopers zo snel mogelijk weten wat er met hun tickets zal gebeuren. In het geval er een nieuwe datum gevonden wordt, worden de tickets omgeboekt naar die nieuwe datum. In geval van definitieve annulering wordt er automatisch terugbetaald. In tussentijd vragen we nog even geduld. We houden jullie op de hoogte. Namens de band en de organisatie bieden we alleszins onze excuses aan voor het ongemak.
Organisatie: Live Nation ism Democrazy + VierNulVier
Riet Muylaert zingt Liesbeth List - Boeiend eerbetoon aan deze Grande Dame!
Riet Muylaert zingt Liesbeth List was een boeiend eerbetoon aan deze Nederlandse chansonnière en actrice. Anderhalf uur lang reisden we doorheen het oeuvre van haar Nederlandstalig lied en kregen we een interessante uiteenzetting van het leven dat Liesbeth 78 jaar lang lief was. Muzikaal met strijkers van het SunSunOrcherstra, die samen met spaarzame toetsen en een tokkelende gitaar tekenden voor een warm, teder, dromerig, intimistisch concert, die het Franse en Nederlandse chanson dichterbij bracht!
Riet en haar muzikant Stefan Wellens brachten een ode aan Liesbeth List, samen met de prachtige strijkers van het SunSunSunOrchestra. Als pas afgestudeerd jong veulen mocht Riet met Liesbeth, dé Grande Dame van het Nederlandse Chanson, mee op tournee.
Ze speelden bijna twintig nummers, nummers die Liesbeth o.m. kreeg van de hand van Hans Andreus, Cees Nooteboom, Ramses Shaffey, verder eigen nummers als covers, die Brel, Aznavour en Piaf omarmden .
Riet houdt List in haar hart , en brengt de nummers, classic pop en chansons vol overtuiging , overgave en emotie , zoals Liesbeth het wil en wou …
De nummers kregen een sobere bewerking door de strijkers, cello , het getokkel op de gitaar en de cello; ze kregen een warme kleur door een piano toets waar nodig . Met vijf op het podium waren ze , die de schoonheid van het chanson benaderden; ook vocaal kon Riet Liesbeths melancholie beantwoorden.
Liesbeth op het podium en Liesbeth in het leven, nee het leven was (haar) niet altijd lief, het was met ups en downs , maar de dynamiek en het enthousiasme bleef voor haar publiek. Haar levensloop werd door Riet mooi, pakkend verteld, van geboorte, haar kindertijd in Nederlands-Indië, tot op het podium, in privé en de muzikale relaties, tot ze genoodzaakt moest stoppen met optreden, als gevolg van dementie; tot slot stierf in de volle coronapandemie van 2020.
Voor Riet was dit het tijdstip van Liesbeths levenslied, haar boodschap aan het publiek. Zij gaf de wereld zoveel schoonheid en Riet zoveel levenslessen. En daarom bleef en blijft Riet haar lied zingen, met een heuse tour in de culturele centra, zodat de mensen haar niet zouden vergeten.
“De pastorale” met Ramses was eentje die haar bekendheid groot maakte, het scherpte meteen de aandacht van het zo goed als uitverkochte zaaltje. Riet was hier terug in haar geboortedorp; het deed haar deugd sommige mensen van vroeger terug te zien en ook enkele leuke verhaaltjes van toen op te hoesten . Het tekende het emotievolle karakter van de avond met die weemoedige, dromerige songs, die onderhuids positiviteit willen uitstralen, zoals “Heb het leven lief “, ondanks teleurstellingen en tegenslagen.
De nummers zijn intens en kort, ze behouden die broeierige spanning van weleer door Riet en haar muzikanten, waarbij regelmatig van instrument werd gewisseld .
Een desolaat gevoel kon doorschemeren als bij een “Zeg me dat het niet zo is” en “Zo hoog in de hemel”. Meer extravertie borrelde op in het nummer “In oktober”.
Een zoektocht naar muzikale verbintenis hoorden we in die sfeervolle aanpak . “Ne me quiitte pas” van Brel kreeg een mooie Nederlandstalige bewerking onder “Laat me niet alleen” , ook Shaffey’s “Laat me” klonk op die manier.
Riet heeft ook een eigen repertoire die nauw leunt aan dat van List, “Zou het kunnen” paste perfect in dit plaatje . Toen ze samen speelden wisselden ze elkaars repertoire af. Sjiek dat een beginnende artieste kansen kreeg van een doorwinterde dame .
“Zonder liefde” en verderop “Brussel” waren er die Riet door de zwierige tunes tot een danspas bewoog .
Hoop, dankbaarheid , troost en liefde waren belangvolle thema’s, die ons even deden stilstaan in deze jachtige wereld; we hoorden het in “De verzoening” (van Frank Boeijen), in “Ik ben zo gelukkig bij jou” (vertaling van countryzanger Paul Williams), “Aan de andere kant van de heuvels” (‘is het gras groener aan de andere kant’?) en “Even eeuwig”, een mooi sluitstuk van de avond , die de strijkers ademruimte bood van een zalvende, innemende, rustgevende sound.
Het warme onthaal deed Riet en haar combo deugd, we kregen enkele laatste gevoelige, prikjes met “Een vriend zien huilen”, “Nog heel even” en de “Cantate aan Shaffey”. Een laatste ‘lalala’ en groet van een grande dame die talrijke onderscheidingen kreeg en nu nog belangvol is voor een rits opkomend vrouwelijk Nederlands talent als Eefje De Visser, Roosbeef, Meau, en ga zo maar door!
Riet Muylaert
Org: Kardini ism CC De Kleine Beer, Beernem
Wajdi Riahi Trio - Een culturele schokgolf
Jazz leeft! Dat merkten we onlangs nog aan de bloeiende scene tijdens het Brussels Jazz Festival in Flagey; met jonge, beloftevolle bands en talentvolle muzikanten die tekenend zijn voor wat Jazz nu te bieden heeft. Wajdi Riahi Trio (*****) is ook eentje die we best onthouden in deze scene; het is rond pianist Wajdi Riahi, een sympathieke man die vanuit zijn geboorteland Tunesië is afgezakt naar Brussel om hier zijn muzikale horizonten te verbreden. Zijn debuut 'Mhamdeya' (2021) was een nostalgische trip naar zijn Tunesische verleden.
Met opvolger 'Essia' slaat hij een andere weg in. Het tweede album neemt ons mee op een reis tussen die twee horizonten van de pianist: Tunesië en Brussel. Stambeli en Gnawa muziek zijn een integraal onderdeel van het album. De organische architectuur van deze (Noord-) Afrikaanse ritmes vermengt zich met de complexiteit van jazz.
Wajdi Riahi Trio zorgde voor een culturele schokgolf, kun je wel zeggen.
Wajdi Riahi Trio is goed op elkaar ingespeeld, samen met de pianist zijn het gelijkgestemden, 'soulmates' die dezelfde kant uitkijken en vooral bijzondere talent laten horen; het is een diverse trip van uiteenlopende culturen en stijlen.
Op de muziek van Wajdi Riahi kun je geen label kleven, het is belangrijk van wat zij samen doen. De vocals, met een Tunesische touch, zijn een meerwaarde aan de sound.
Solo ervaarden we een magisch moment van Wajdi aan zijn piano; hij ontroerde en bedwelmde het publiek met z’n spel en fluitende stem.
Verder was er de double bas van Basile Rahola, die een warm klankentapijt speelde, waarvan je stil werd. En Pierre Hurty tastte de mogelijkheden af van z’n drumstel. Het geheel klonk kleurrijk. Hoe mooi en veelzijdig was dit, intiem, breekbaar vals Soms heel intimistisch en breekbaar als lichtjes flirten met de geluidsnorm. Tot daar het eerste deel van de set die vooral rond de nieuwste release. draaide
In het tweede deel, na een kleine pauze, werden de grenzen nog meer afgetast. Het klonk nog kleurrijker. Het publiek werd zelfs letterlijk meegenomen op deze trip doorheen Tunesië als Brussel; we werden zelfs aangespoord lichtjes mee te zingen. De uitersten intrigeerden , gekatapulteerd van de ene naar de andere kant … en in wat een tempo boden ze het je aan. Het daverende, rechtstaande applaus onderstreepte wel hoe iedereen genoot van deze toch wel veelzijdige trip.
Wajdi Riahi Trio kwam terug voor een bis; alle registers trokken ze nog eens open; een wervelwind aan geordende chaos die deze twee culturen samenbracht en zachtmoedig deed botsen in aanstekelijke vibes.
Wat dit trio deed, was zondermeer uniek en grensverleggend. Ze nodigen je uit mee te stappen in hun (muzikaal) verhaal en avontuurlijke sound. Het publiek lustte ervan en genoot … Wat een culturele schokgolf. Missie uitermate geslaagd!
Wajdi Riahi Trio - Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ism CC Sint-Niklaas)
DIRK. - Orkaan Dirk raast door de Leest
VZW Magik Events doet zijn naam alle eer aan door Disorientations en DIRK. te programmeren.
Disorientations - Disoriantations komt in try-out een korte set spelen met onder meer hun nieuwe ‘CTD’. Noteer vooral het bezwerend en zwaar gitaarwerk, het puike slagwerk en de prachtige melodieuze stem van Niels Elsermans. Een beetje de sound van euh… The sound . Men noemt dit graag Antwerpse postpunk met hun repetitief gitaarwerk en morbide koud geluid. Deze jonge knapen zijn precies veertig jaar te laat geboren en zouden ideale zwartjassen kunnen zijn. Een gesprek achteraf leerde me dat dit trio van de weinige Antwerpenaren zijn die geen pretentie hebben. Hun nieuwe release stellen ze een dezer in de Trix voor.
Setlist: Loner/Crawling/Drift/Allied/Watching u Go/Cynical/Don’t/Momentary/ Close To Dissapearing.
DIRK. - De natuurtalenten van Dirk. openen na enkele memorabele en energieke passages op de grote podia hun clubtournee in De Leest bij wijze van thuismatch. Met opener “Waste” uit ‘Album’ wordt meteen het groot geschut ingezet. Zeemzoete melodieën worden gevarieerd met oerschreeuwen en messcherpe loeiende gitaarpartijen. Licht dissonante Pixies-iaanse gitaarrifjes worden gelaagd opgebouwd tot IJslandse vulkaanuitbarstingen. De structuur in de chaos, noemen oud Griekse filosofen dit. Jelle Denturck scheurt zijn keelgat open, haalt zijn rubberen gewrichten boven en sleurt ons een dik uur mee in het verhaal van Dirk., gekruid met zelfrelativerende, Vlaams surrealistische en absurdistische bindteksten die aansluiten bij hun nihilistische liedjesteksten.
De funky inslag in “Are you awake” maakt ons nog alerter en doen ons des te meer beseffen dat er een band met tonnen speelplezier op het podium staat. Snellader Jelle laadt je in een mum op tot ongekende energielevels. Absoluut hoogtepunt is zonder twijfel de outro van “Idiot Paradise”, waar Dirk. zich kan ontdoen van de beperkingen van een studioalbum en Mogwai-gewijs blijft door hameren op dat ene akkoordje tot je er zowat bij neervalt, met uiteraard een fantastisch lichtwerk die uitblinkt in eenvoud.
De vlijmscherpe gitaren mochten wat mij betreft wat langer aanhouden. “I can’t sleep” starten ze mooi samen en zorgt voor een interactie met het publiek dat zowat op het kookpunt zit. Een korte zangstonde leidt het energieke “Fuckup” in. De drummer van ‘Amai zeg wauw’ leidt “Toulouse” in, om dan af te sluiten met een lange fre intro op “Artline”.
Om zeker het publiek definitief knock out te slaan, bouwt encore “Alarms” op tot een ware explosie, zo typisch Dirk.
Na exact één uur, twee minuten en eenenvijftig seconden is de trance helaas voorbij. Het is niet mijn gewoonte om te vergelijken, maar: eat your hart out, Pixies: West Vlaanderen heeft er ook een.
Met plezier eerde Jelle de minimalist mijn dertig jaar geleden overleden grootmoeder bij de signeersessies achteraf.
Playlist: Waste/Sick’n Tired/Are You Awake/Small Life/Idiot Paradise/Hit/No/Pasttime/I can’t Sleep/Hide/Help I’m Going Insane/Gnome/Fuckup/Toulouse/Artline//Alarms
Organisatie: Cultuurhuis De Leest, Izegem ism Magik Events
D:Zine en N.E.L & J.P - Twee rijzende sterren op één podium
Debuutsingle “Zelfbeeld Van Denaldie” van N.E.L. & J.P zorgde eerder dit jaar voor vuurwerk in onze nationale postpunk/gothic/wave-scene. Dat volstond om dit nieuwe duo eens live te willen zien. Hun optreden in de B52 in Eernegem was bovendien gratis en als headliner kregen we ook nog eens D:Zine, nog zo’n rijzende ster in hetzelfde genre.
De J.P uit de bandnaam is Jean Paul De Brabander, een man met al wat muzikale bagage, als gitarist bij onder meer Girl Named Wolf, DeLaVega en This Can Hurt. In de live-opstelling van het duo speelt hij bas en bedient hij alle loops en andere dingetjes die meelopen. N.E.L, dat is Nel Mertens, dichteres en ook reviewer van albums en concerten bij de collega’s van Luminous Dash. Er is wel wat lef voor nodig om van reviewer naar artiest te springen. Je riskeert dat iedereen over wie je ooit maar een half verkeerd woord hebt online gezet, je nu zonder genade zal neersabelen. Anderzijds ben je wel al een bekende naam in het wereldje en dat helpt toch ook.
In Eernegem zijn Nel en JP goed op elkaar ingespeeld. Wel is er live geen marge voor zijsprongetjes of improvisatie, door de loops die moeten gevolgd worden. JP voelt zich in zijn element op het podium. Dat hadden we ook niet anders verwacht van iemand met zo veel ervaring. Voor Nel is het blijkbaar nog wat wennen, zo op het podium in plaats van ervoor. Via haar punky poëzie mogen we meekijken in haar ziel, maar ze laat ook niet het achterste van haar tong zien. Controle is het sleutelwoord voor dit duo: het elkaar muzikaal in evenwicht houden, de accuraatheid van het live-gebeuren, de grenzen die getrokken worden, …
Op de setlist in Eernegem staan zowat alle tracks van de zopas uitgebrachte digitale EP ‘Honger’. Enkel “Slapeloosheid” ontbreekt op het lijstje. Er zijn ook al wat nieuwe nummers, want in 2024 is er een full album. “Donderende Anarchie” en “Baude Oge”n bouwen voort op de nummers van ‘Honger’. De set bouwt netjes op naar de finale waarin de singles “Hamartia” en “Zelfbeeld Van Denaldie” elkaar inzake intensiteit proberen naar de kroon steken.
Het publiek wiegt stilletjes mee terwijl het rookkanon op volle toeren draait. Bij het laatste nummer wordt er voorzichtig wat gedanst. Dit duo bouwt voort op oude tradities, maar weet alles knisperend fris te verpakken.
Donderende Anarchie / Huidhonger / Ik Beken / Desinteresse / Traan / Baude Ogen / Zebra / Tweelingsvlam / Hamartia / Zelfbeeld Van Denaldie
De relatief nieuwe, West-Vlaamse postpunkband D:Zine stond in de B52 een beetje verrassend als hoofdact op de affiche. Verrassend omdat ze nog geen release uit hebben. Maar misschien ook weer niet verrassend als je het aantal bandshirts in de zaal zag, want merch hebben ze al wel. Deze band heeft sinds kort een nieuwe drummer en na amper vier repetities mocht die al mee op het podium.
D:Zine zagen we dit voorjaar reeds aan het werk in Aalter, als support van Der Klinke. Wat een evolutie hebben ze gemaakt: beter op elkaar ingespeeld, organischer, met meer schwung, …
Als band stralen ze op het podium ook meer zelfvertrouwen uit. Het helpt natuurlijk dat anders dan in Aalter het zaaltje in Eernegem volgepakt staat met eigen fans die de nummers al kennen.
Wij hebben vooral genoten van nummers als “The Untold Universe”, “Demons Of A Fool” en “Sleeping Giant”.
Hun geniale cover van David Bowie’s “The Man Who Sold The World” zit niet langer in de reguliere set, maar die hebben ze misschien ook niet langer nodig. Deze set is een goed vertrekpunt om nog een paar stappen te groeien.
Illuminate My Darkness / The Untold Universe / Demons Of A Fool / Mother & Father / Crash / Sleeping Giant / In Black / Action Poetry / The Milkman / Berlin / Sad Hatred
Het publiek in de B52 genoot met volle teugen en er komt logischerwijze dan ook een vervolg op dit feestje. Als alles goed gaat, staan N.E.L & J.P en D:Zine op zaterdag 21 december 2024 opnieuw samen op het podium in Eernegem.
N.E.L. & J.P - Check de pics van de set in Kinky Star, Gent op 23 december 2023
N.E.L. & J.P, Kinky Star, Gent op 23 december 2023 – Pics (musiczine.net)
Organisatie: B52, Eernegem
Aynur betovert De Bijloke
Eén van de meest prominente zangeressen van de Koerdische volksmuziek Aynur rockte in De Bijloke, de oudste concertzaal van Europa! Sinds haar hitalbum ‘Keçe Kurdan’ in 2004 bleef ze een breed publiek betoveren, niet alleen in Turkije, waar ze geboren is, maar ook wereldwijd. Ze ontving talloze prijzen met haar unieke stem en authentieke stijl die het rijke muzikale erfgoed van de Koerdische volksmuziek combineert met moderne melodieën en instrumenten. Door internationale samenwerkingen is ze erin geslaagd om Anatolische muziek aan de wereld bekend te maken!
Tijdens haar optreden op 17 december in Gent zong ze samen met haar fans enkele van haar diepst rakende songs. Een van de eerste nummers was het overweldigend ontroerende "Şewa Tari (Rewend)", wat de donkere nacht betekent. Met zo'n melancholische melodie uit haar expressieve stem, dompelde het lied het publiek onder in de betoverende diepte van weemoed. Na een paar andere liedjes, waarvan sommige requiems waren, voegde ze afwisseling toe door de energieke melodieën van haar liedjes zoals "Qumrike", "Malan Barkir" en "Govend e". Later, om te bewijzen hoe breed haar repertoire is, bespeelde ze haar "saz" terwijl ze dit keer een Turks volksliedje zong uit Centraal-Anatolië, "Yürüyorum Dikenlerin Üstünde", waarop het publiek grotendeels meezong.
Deze afwisseling uitte zich ook in hoe ze met het publiek omging, soms in het Koerdisch, dan weer in het Turks, en ook in het Engels en een paar woorden in het Vlaams. Tussen de liedjes door ontving ze met nederige dankbaarheid complimenten van het publiek. Het bleef niet onopgemerkt hoe elegant ze eruit zag in haar lange blauwe jurk, waarmee ze het publiek duidelijk maakte dat ze het evenement serieus nam.
Samen met de betoverende stem van Aynur droeg ook het orkest enorm bij aan het grote succes van de avond. Sommige instrumenten brachten de traditionele volksmelodieën over, zoals de klarinet, bespeeld door Caner Malkoç en "bağlama" bespeeld door Coşkun Karademir. Patrick Goraguer op de drum werd begeleid door Franz Van Chossy op de piano en Christopher Jennings op de contrabas. Met zo'n verzameling instrumenten kun je je de authentieke mix van Koerdische volksmuziek met moderne klanken voorstellen. Er waren momenten waarop het duet van de piano en de contrabas, die bijna uitsluitend met de vingers werden gespeeld, het publiek het gevoel gaf dat ze bij een jazzconcert waren! Niet verwonderlijk, als je bedenkt dat Aynur en het orkest al eerder optraden op jazzfestivals, waaronder het EFG Jazz Festival in Londen op 18 november 2023.
Het enige nadeel van de avond was dat het concert 20 minuten later begon dan gepland. Dit leek het publiek, dat bestond uit mensen van alle leeftijden, echter helemaal niet te deren. Hun enthousiasme gedurende de hele show bereikte een hoogtepunt toen Aynur het laatste nummer van de avond zong: haar bekendste “Keçe Kurdan”.
Omgeven door de aangename ambiance van De Bijloke was een dergelijke betrokkenheid van het publiek een mooie afsluiting van een geweldige avond.
Het valt te verwachten dat de opwinding in de zaal een fenomenaal afscheid was voor Aynur, toen ze met de orkestleden naar voren kwam voor een laatste groet en vervolgens het podium verliet.
Organisatie: De Centrale, Gent
Piet Verbist 'Flamenco Jazz Summit' - Een schemerlicht tussen flamenco en jazz
Piet Verbist is een veelzijdig muzikant en hij laat zich steeds omringen met klassemuzikanten die dezelfde kant uitkijken. Wat het project ook mag zijn, er ontstaat altijd een magie die je ademloos achterlaat. Met 'Flamenco Jazz Summit' wandelt hij in een schemerlicht tussen typische flamenco muziek en pure jazz en hij voegt er een hoge dosis humor aan toe.
Laten we het , naast de unieke kijk op de zaak van Piet Verbist zelf toch ook hebben over de inbreng van de muzikanten waarmee Piet zich laat omringen. "De bezetting bestaat uit drie Andalusische muzikanten en drie Vlaamse jazzmuzikanten die gemeen hebben dat ze enthousiast deze vermenging vorm willen geven. Dit resulteert in een sprankelende, exotische en opwindende cross-over", staat in de biografie op de website , en dat is toch het meest opvallende punt aan dit fijne concert. Zo is er een samenspel tussen Carmelo Muriel (fluit, bamsuriney, Palmas) en de verbluffende altsax van Tom van Dijck, die binnen deze context elkaar aanvullen maar vooral aanvoelen. Hetzelfde gebeurt waar Carlos Cortés Bustamante (percussie, flamencogitaar, palmas), Juan Sainz (drum, palmas) elkaar vinden in die hemelse percussie , een samensmelting waarbij grenzen vervagen. Milan Verbist zorgt op piano op zijn beurt voor de kers op de taart, aangevuld door een oogstrelende contrabas van Piet Verbist zelf, om het plaatje compleet te maken.
In een vol gelopen Lokerse Jazzklub zorgt dit dan ook voor een bijna twee uur lange feestelijke stemming waarbij de danspieren voortdurend worden aangesproken. Echter, en dat onderschrijft die veelzijdigheid van Piet Verbist , is er ook plaats voor ingetogenheid waarbij de walm van flamenco en jazz elkaar ontmoeten op een dusdanige manier dat je die warmte daadwerkelijk voelt tot het diepste van je genen. Een rode draad doorheen Flamenco als Jazz, die een oneindige honger bieden naar improviseren; je komt van de ene verrassende wending in de andere terecht. Ook dat komt tijdens deze set meermaals tot uiting, waardoor die bijna twee uur - mits ondertussen wel een pauze - in een mum van tijd voorbij zijn.
Verwonderd door de samensmelting van culturen, maar ook van hun virtuositeit, werden we dan ook compleet van onze sokken geblazen. Echter blijft die kinderlijke speelsheid over heel de lijn eveneens overeind. Een lach en een traan dus , maar ook plaats om uitbundig te dansen doorheen die uiteenlopende landschappen.
Iedereen bleef dan wel op zijn stoel zitten, het gemeende applaus na en zelfs tussen de songs door , wanneer er weer eens een magische kruisbestuiving ontstond tussen de percussie/drum of de sax/fluit, bewees hoe het publiek intensief genoot.
Na de regulaire set smeekte dat publiek dan ook om meer en kreeg er nog een laatste krachttoer bovenop, waarbij Flamenco en Jazz voor een laatste keer op deze boeiende avond elkaar ontmoeten.
Het meest opvallende gegeven, en dat is iets waaruit de wereld in deze tijden nog kan leren, in plaats van elkaar bekampen en oorlog voeren om een honger naar macht zou de mensheid beter , elkander proberen vinden in een oneindige cultuurbeleving.
In de Lokerse Jazzklub zorgt dit voor een onvergetelijk magie, die de gehele avond in de lucht hing …d ankzij deze Piet Verbist 'Flamenco Jazz Summit'.
Organisatie: Lokerse Jazzklub, Lokeren
Nederlands 
Français 
