Laïs in de culturele centra - Deugddoende amicaliteit en samenhorigheid
Laïs kwam dit jaar opnieuw op het voorplan, terug van nooit weggeweest, geen vaarwel, wel een vrouwenstem minder, en een dertig jarige carrière gebundeld in een brede muzikale sound, die de brug slaat van rootspop met hun jeugdig folky kleinkunst en a capella kampvuursongs.
Een return is er door de nieuwste plaat ‘De langste nacht’ en met een handvol songs van hun bekende eerste albums. Laïs draaide al vooraf warm in de AB, Brussel in het najaar van 2022, deed het clubcircuit aan in ’t voorjaar 23 en kon niet ontbreken op enkele festivals als Labadoux en Dranouter, om tot slot finaal ons te omarmen met een hartverwarmende najaarstour in de culturele centra. Een deugddoende amicaliteit en samenhorigheid van het combo van 7 met z’n zangeressen ervaarden we in hun set in Kortemark!
Na een goede acht jaar is het Laïs geluid nog steeds kwaliteitsvol, nu iets meer doorleefd, van de twee overgebleven dames Jorunn Bauweraerts en Nathalie Delcroix met hun partners Tomas de Smedt en Bjorn Eriksson (remember Zita Swoon).
Wie gezworen is op die groovy, zwierige folky roots zat hier deels op zijn honger … Laïs is nu meer dan dat … hun materiaal is gedrenkt in broeierige, spannende rootspoppsychedelica met een orientaalse tune op z’n Think of One’s en die hun folkroots niet verloochent.
Live is de sound een beleven dat sprankelend, dansbaar als ingetogen, breekbaar is en niet vies is van een bezwerende, fellere tune; op die manier zorgen ze voor een ‘alle kleuren van de regenboog’.
Belgische magie in een kijk- en luisterspel door de synchrone bewegingen, danspasjes van de buikdansende dames. De op elkaar afgestemde (hemelse) zangpartijen geven kleur en behouden net die kenmerkende folktune. Beeldrijk dus, met onderhuids een zigeunergevoel.
In het CC is er een nauw contact met het publiek en dat komt de set ten goede .
Al meteen loopt het gesmeerd op de openers “Wilder dan wild” en “Ik geniet”. De recentste single “Orion” volgt . De dansspieren worden geprikkeld door die sfeervolle, dromerige , sprookjesachtige groove.
Een meer avontuurlijke aanpak kregen we dan. Nummers in een rockend rootspopjasje en waarbij elk instrument voldoende ademruimte krijgt. En het klonk nog breder, schoner en intrigerend door de kronkelende partijen binnen een indie-psychedelisch geluid op z’n V.U.’s, zoals o.m. op “Overal nabij” en “Lucia”.
De folky tunes werden mooi verweven in “Marie Madeleine” of de nadruk kwam op een zigeunerinvloed, “1+1 =2”. Het klinkt niet steeds toegankelijk zoals vroeger, maar het is daarvoor niet minder goed . Het is hoe Lais is geëvolueerd door de jaren …
A capella momenten, jawel, met die vrouwelijke stemmenpracht, die maakten een intense band onder elkaar en met het publiek, “Jasio U Pana” en dan “Belle”, die op een koorzang leek, ondersteund van de mannelijke vocals.
Coveraanbod ook hier met “Pieter Brueghel in Brussel“ (Wannes Van de Velde) werd in een badje van triphop , kleinkunst en folk gedropt. Creatief, inspiratievol en ingenieus. We werden gestuwd naar hun classic “’t Smidje”, en Van Veen’s “Opzij”, beiden aangepast met de tand des tijds, in een soort boombal en huppeldepup. Het zette De Beuk eventjes in vuur en vlam met de nodige danspasjes en handjeszwaaien. Schitterend!
Het publiek genoot van het materiaal en de band werd warm onthaald. Deugddoend evenzeer dat de eigentijdse, vernieuwende aanpak zo werd geapprecieerd.
Het voorbije jaar zagen we deze amicale Laïs verschillende keren optreden. Ze verbreden hun muzikale horizont en sluiten aan bij de rits sterke Belgische bands.
30 jaar Laïs, terug van nooit weggeweest. Het smaakt naar meer …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne (set in CC De Steiger, Menen, november 2023)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5627-lais-17-11-2023.html?Itemid=0
Organisatie: OO-kunst ism CC De Beuk, Kortemark
Blonde Redhead - Een warm weerzien!
Blonde Redhead is één van die verborgen parels die na een paar jaar muzikale rust terug van zich laat horen . ‘Sit down for dinner’ verscheen een drie maand geleden, liet negen jaar op zich wachten en brengt sprookjesachtige, stemmige muziek - melodieus dwarrelend - en een klanksfeer met een stekelige touch. Die indietronica kregen we te horen in hun afsluitend concert in België, in Leffinge!
Blij dat we opnieuw van het trio horen, de tweelingbroers Amedeo en Simone Pace hebben Italiaanse roots en Kazu Makino van Japan. Uiteindelijk gehuisvest in de USA zijn ze al een kleine dertig jaar bezig met hypnotiserende, bedwelmende als broeierige, groovende dreampop met een opgetrokken shoegazeveter. De begindagen van meer noiserock zijn een omgeslagen bladzijde. Een eclectische sound die live krachtvoer krijgt en balanceert tussen melodieus toegankelijk en kronkelend alternatief, mysterieus als breekbaar.
Met de nieuwe plaat werd de (innerlijke) rust even opzij geplaatst. Ze waren in een goede week met twee concerten in ons landje te zien, de Botanique en De Zwerver, en verder Lille en Amsterdam.
Er werd anderhalf uur rijkelijk geput uit de twee bekende oudjes ‘Misery is a butterfly’ (2004), ‘23’ (2007) en het recente album, een mooi overzicht van hoe Blonde Redhead zich totnutoe muzikaal manifesteerde in het indielandschap, waarbij de keys en de elektronica meer armslag kregen . De vocals werden afgewisseld, de hoge, frêle, smachtende, lichthese, echoënde van Kazu en die neuzelende, diepere van Amedeo, of ze werden mooi samengevoegd in die kenmerkende intrigerende, aanstekelijke, hartverwarmende, zweverige sound.
We werden in die vroegere jaren gedropt met enkele smaakmakers , “Falling man”, “Dr strangeluv”, die ruimte laten voor het tintelende gitaarspel, de droge, zachtmoedige drums en de psychedelische zweverige keys. Ze werden sterk ontvangen, mede door de extraverte touch.
De glimmende tierlantijntjes van hartjes, vogeltjes en de maagdelijk witte kledij van het trio komen meer in de spotlights met de sfeervol sprookjesachtige “Doll is mine” , “Elephant” en de huidige single “Snowman” van hun ‘Sit down for dinner’ die allerhande effects meekreeg, het dromerige concept een schop onder de kont durfde te geven en de link maakte met subtiele shoegaze, zoals we het nu kennen van een Slowdive.
Die zachtmoedige stekeligheid horen we live zo goed als de ganse tijd. Elan krijgt het materiaal door de sensuele danspasjes, de hoofdbewegingen en de wapperende haren van Kazu.
“Melody experiment” intrigeert door de muzikale variatie , de verrassende wendingen en de experimentjes, “SW” rockt, en hemels mooi, prikkelend worden we in een sprookjesbos gedropt met de “Sit down for dinners pt 1 & 2”, die een aangename groove hebben. Schoonheidspop zondermeer.
We krijgen nog muzikaal lekkers die knarsende, zeemzoeterig rock en elektronica met elkaar verbindt, o.m. met het vroegere “Maddening cloud”, pareltje “23” en “Spring and by summer fall” (wat een songs alle drie!), die door de funkende grooves ergens TC Matic van weleer deed opborrelen.
Aangrijpender wordt besloten met “Rest of her life” , die refereert aan de lange herstelperiode toen Kazu ongelukkig van haar paard viel .
De finesse, subtiliteit en de bezwerende sound werd onderstreept in de bijhorende songs; “Here sometimes” kon zo gebruikt worden als achtergrondmuziek voor een natuurdocumentaire of voor een filmsoundtrack; met nieuwtjes “Not for me” , “Kiss her kiss her” creëerden de drie een stress-loze droomwereld.
De schuchtere pogingen tot contact ebden weg toen ze aanhaalden dat ze enorm toffe herinneringen overhielden aan hun optreden medio de nillies in de 4ad, Diksmuide. Net die West-Vlaamse coté intrigeert hen nog steeds en de organisatie van 4ad werd overvloedig bedankt, alsook de handvol aanwezigen (waaronder mezelf) van toen.
In de set kwamen allerlei referenties naar boven van Cocteau Twins, Bjork, Goldfrapp, Slowdive, Pale saints , Beach house en Interpol (met wie ze nog uitgebreid toerden!), alsook onze Warhaus en Sylvie Kreusch.
Hoedanook, hun generatiegenoten als de latere artiesten/bands hebben wel ergens Blonde Redhead kunnen meepikken als voorname inspiratie, die hier vanavond instonden voor een impressionistisch, bitterzoet, dromerig optreden. Een warm weerzien dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5668-blonde-redhead-07-12-2023.html?ltemid=0
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
CIVIC - Aussie punk straight in the face
Wij hebben het wel voor die Australische no-nonsens punkbandjes die overal opduiken. Op kop natuurlijk Amyl & The Sniffers en The Chats, maar daarnaast valt er nog veel meer pittigs te ontdekken met onder meer CLAMM, Stiff Richards. Alien Nosejob of C.O.F.F.I.N. Allemaal bands die hun punk pretentieloos en gloeiend heet serveren, zoals The Ramones, The Damned of The Saints het in seventies allemaal bedoeld hadden. Horen ook zeker thuis in het rijtje nieuwe opwindende Aussie punk: CIVIC.
CIVIC komt hier zijn derde album ‘Taken By Force’ voorstellen, en dat is een punkbommetje van jewelste, met toch wel hier en daar een rustiger zijstapje. Van dit laatste echter geen sprake vanavond, de Aussies vlammen op topsnelheid doorheen een korte en razende set van amper 50 minuutjes en doen dat met zoveel roering en energie dat de Franse Aéronef in de kortste keren in lichtelaaie staat. Een rist supersnelle punkkopstoten van songs en een constant opgewonden frontman Jim McCullough weten het publiek voortdurend op te hitsen. Vanaf de vliegende start “Selling, Sucking, Blackmail, Bribes” tot aan de straaljagerpunk van “Fly Song” is er gewoon geen houden aan, zelfs Max Verstappen kan zulk tempo niet aanhouden.
Dit is punk zoals het hoort te zijn, furieus, retestrak, razendsnel en straight in your face.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5667-civic-05-12-2023.html?catid=category
Organisatie: Aéronef, Lille
Philip Catherine - Knus en teder huiskamerconcertje in een uitverkochte Casino
Buiten dwarrelt de eerste sneeuw, het doet ons prompt denken aan het liedje van Jan De Wilde. We waren echter op weg naar een ander icoon binnen de Belgische muziek, Philip Catherine (*****), een grootmeester als jazz gitarist en … eentje van internationaal allure. Mens onder de mensen, geen grootheidsgedachte, mooi om zo iemand bezig te zien in een uitverkochte Casino. Samen met zijn begeleiding bracht hij een warm jazzy deken over ons heen, om de donkere, koude winterdagen een twee uur lang te vergeten.
In de gezellige zaal zorgde het zelfs voor een huiskamerconcert sfeertje, dicht en knus bij het publiek. Philip Catherine omarmt ons op gezapige, grappige, tedere wijze.
Poëtisch werd hij voorgesteld en op een eerder bedeesde, haast zich verontschuldigende wijze betreedt hij het podium, samen met contrabasvirtuoos Bart De Nolf, die subliem kan soleren. 'we zijn een trio, maar staan hier met twee', grapt hij tussen de regels door. Na een nummer met twee schuift pianist Nicola Andrioli aan, iemand die erg gedreven is en de capriolen van Philip Catherine perfect aanvult.
Philip Catherine is een typische jazz gitarist die zijn songs eens onderbreekt om een verhaal te vertellen of enkele anekdotes , o.m. over de glimlach van zijn moeder of iets over zijn kleindochter en ander moois . Een warm sfeertje krijgen we.
De ondertussen 81 jarige top gitarist is één met z’n instrument. Een virtuoos die intrigeert. Want zo teder en knus als een opa in de sofa, doet hij ons verstomd staan door die onuitputtelijke magie uit zijn gitaar; even zeer zijn we onder de indruk van de contrabas van Bart De Nolf. Nicola speelt verder enkele meesterlijke solo's op zijn piano. De drie kunnen rekenen op een welgemeend goedkeurend applaus.
De grootmeester Philip Catherine blijft die twee uur de bescheidenheid zelve, en spreekt zijn waardering uit voor zijn begeleiding, de entourage, het publiek en iedereen om zich heen. Het siert hem.
Na de pauze krijgen we diezelfde intensiteit van het trio, die bijzonder warm en intimistisch ontroeren. Af en toe wordt het tempo verhoogd . Het tekent de spanning van het materiaal . Ze gaan speels improviserend te werk. Soms lijkt het erop dat Philip soms wel eens iets vergeet, een muzikaal geheugensteuntje krijgt hij of weet met enkele kwinkslagen zich doorheen de set een weg te banen nodig, o.a. als hij na de pauze eens de partituren vergeet …
Op het einde van de lange set speelt Philip Catherine, zachtmoedig, bedeesd, gewoon nog even door op zijn gitaar terwijl de twee andere hun stuk hebben afgewerkt. Mooi. Als een jazz god zorgt hij voor geborgenheid, als mens onder de mensen. Alsof hij in je eigen huiskamer nog een potje gitaar aan het jammen is …
We zagen hier drie begeesterende artiesten en een integere Philip Catherine die met nodige humor en mooie verhaaltjes je een onvergetelijke avond bezorgt. Eenvoud, virtuositeit van een grootmeester en vooral, een groot mens! Sjiek.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: JazzLab ism De Casino, Sint-Niklaas
Après la sortie de son dernier album, "The Other One", en début d'année, Babymetal se produisait ce 4 décembre 2023 à l'Ancienne Belgique.
Le groupe japonais nous y avait déjà rendu visite il y a 3 ans, outre son passage en première partie de Sabaton, en mai, dernier au Sportpaleis.
Comme d’habitude, le groupe mené par le trio de chanteuses et danseuses nous a offert un show millimétré.
Ouvrant de manière énergique par "BABYMETAL DEATH", la formation embraie immédiatement par "Gimme Chocolate!!" dans un rythme effréné qui sera soutenu jusqu'à la fin du set.
Setlist :
La tournée européenne touche à sa fin mais elle sera encore ponctuée par quelques dates, notamment à Barcelone et Madrid.
Vous pourrez néanmoins les retrouver l'année prochaine à quelques festivals, dont le Graspop et le Hellfest qui viennent d'annoncer leur line-up.
Pour les infos sur le groupe, cliquez sur le nom du groupe dans Informations complémentaires, sis en bas de la page
Na de release van hun laatste album 'The Other One' eerder dit jaar, stond Babymetal op 4 december 2023 op het podium van de Ancienne Belgique.
De Japanse band was 3 jaar geleden al eens bij ons op bezoek geweest en opende afgelopen mei voor Sabaton in het Sportpaleis.
Zoals gewoonlijk zette de band, geleid door een trio van zangeressen en danseressen, een onberispelijke show neer.
De band opende energiek met "BABYMETAL DEATH" en ging meteen aan de slag met "Gimme Chocolate!!!" in een uitzinnig ritme dat tot het einde van de set aanhield.
Setlist :
De Europese tour loopt ten einde, maar zal nog worden onderbroken door een handvol data, met name in Barcelona en Madrid.
Volgend jaar kun je ze weer zien op een aantal festivals, waaronder Graspop en Hellfest, waarvan de line-up net bekend is gemaakt.
Voor meer informatie over de band, klik op hun naam in de Aanvullende Informatie sectie onderaan de pagina.
Le 11-12-23 à 15:43, Romain Ballez a écrit :
Compro Oro - Een muzikale wereldtrip!
Compro Oro (****) wordt nogal gauw in dat hokje 'jazz' geduwd … er zijn raakpunten zondermeer, maar deze band kruist nogal wat muzikale wegen. Check maar eens de prachtige releases en vooral door de veelzijdige live shows, een unieke, brede combinatie en virtuositeit van percussie, gitaar en bas.
Compro Oro bood ons een muzikale wereldtrip aan.
Reizen is een beetje het sleutelwoord bij Compro Oro. Op 'Transatlantic' , hun eerste album, nam de band latin en Cubaanse ritmes mee. Een ode aan jazzvibrafonist Cal Tjader. 'Bombarda' bezorgde ons een trip naar West-Afrika: 'Suburban Exotica', lees hier , liet een tipje van de sluier van het Midden-Oosten horen en 'Simurg 'op zijn beurt een trip doorheen Turks Psychedelische rock, lees hier .
Op hun laatste album ' Buy The Dip', die nu in de spotlights werd gezet, laat Compro Oro zich van zijn meest eclectische kant zien; er worden keys, samples en een kosmische sound toegevoegd aan de jazz ritmiek. Op die laatste plaat geen vocals, het is enkel de instrumentatie die telt!
Het resulteert live in een tot de verbeelding sprekende instrumentale trip. Soms gaat het de zweverige kant uit, maar vaak ook eerder mysterieus en lichtjes sinister. Vanaf “The Lower 9th” voel je die sfeer, wat wordt verder gezet met prachtige parels als “Lalibela”, uit 'Suburban Exotica'; daarna gaan we opnieuw naar 'Buy the Dip' met verbluffende songs als “Bitcoins” en “Lament”. “Rastapopouos” grijpt naar hun plaat uit 2019. Tot slot wordt meesterlijk afgesloten met “Ben-Hur”.
Meer dan een uur lang krijgen we een muzikale verwondering over ons heen, door de prachtige klankentapijtjes. De vibrafoon en de gitaarlicks spelen een voorname rol, en in z’n totaliteit, met toevoeging van de drums/percussie/ conga’s en de lijzige baslijnen, groeit het uit tot een weelderige, sprankelende climax. Wat een magisch beleven. Een muzikale wereldtrip!
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: JazzLab ism De Casino, Sint-Niklaas
The 925 - Snedige garagerock met veel branie
The 925 + The Dirty Denims
The 925 en The Dirty Denims uit Eindhoven hebben elkaar uitgenodigd voor concertjes waarbij elk in zijn thuisregio headliner is. The 925 koos ervoor om zijn luik te organiseren in De Harmonie in Oudenaarde, de thuisstad van een deel van de band.
Het retour-optreden is dan op 1 december in de Mezz in Breda.
De avond nam een trage start. The Dirty Denims mochten om 20 uur als eerste op het podium van toch wel één van de charmantste venues van Vlaanderen en de regen had blijkbaar nogal wat mensen geïnspireerd om wat later te vertrekken. Of misschien dachten mensen dat de band niet stipt zou beginnen …
The Dirty Denims zijn zeker geen onbekende band meer in Vlaanderen. Hun passage in tal van clubs en festivals hebben voor een mooie fanbase gezorgd. De Denims doen alles in eigen beheer en dat gaat misschien niet zo snel als wanneer een groot platenlabel zwaar in je band investeert, maar ze spelen behalve in Nederland en België ook heel vaak in Duitsland en Spanje, en dat gebeurt heus niet vanzelf.
The Dirty Denims hebben al heel wat EP’s en albums uit en nu zijn ze bezig met de promotie van een reeks singles (“Guestlist” en “Victory”) die straks wel weer op een nieuwe release zullen staan, terwijl er natuurlijk ook best wel wat ouder werk op de setlist stond. Openen doen de Denims sinds 2019 bijna onafgebroken met “Ready, Steady, Go” en ook “Fit In, Stand Out” en “Dirty Job” – de volgende op de lijst – staan al meer dan 10 jaar vooraan in de set.
De Denims kozen er in Oudenaarde voor om enkel eigen werk te brengen en dus geen covers te brengen, hoewel dat misschien had kunnen helpen om het publiek wat sneller te laten ‘ontdooien’. Ook het eigen werk en het enthousiasme en spelplezier van deze band misten hun effect niet. Na een paar nummers waren ze in de bierstad al flink aan het meebrullen en gingen de vuisten in de lucht. Mirjam is dan ook een perfecte publieksmenner – de Joan Jett van de Lage landen - en ze beseft maar al te goed dat rock ’n roll vooral entertainment is. Het publiek een leuke avond bezorgen is belangrijker dan dat je je releases perfect staat na te spelen.
Deze Nederlandse band heeft met Sebastiaan Verhoeven zowaar een Belg op bas. Je kent hem misschien ook van Hell City of Woyote. Op het podium begint Seb stilaan zijn stek te vinden in de happy hardrock van de Denims. Mirjam en gitarist Jeroen zoeken constant de rand van het podium op om meer contact te maken met het publiek en doen zelfs samen een rondje langs de meest enthousiaste mensen als de set er bijna op zit.
De leukste momenten in het concert van The Dirty Denims in Oudenaarde waren “Make Us Look Good”, “Creatures Of The Night” en “Turn Off The Radio”.
Voor The Dirty Denims was dit alweer een veldslag gewonnen in de verovering van de zuiderburen.
The 925 (spreek je uit als Nine To Five) staat al net iets verder in de zoektocht naar een ruim publiek in Vlaanderen. Deze band kon al prestigieuze zalen als de Vooruit in Gent en de AB in Brussel laten vollopen en op 28 maart mogen ze nog eens naar die AB, nu als headliner.
De band is een mix van jong geweld en ervaren rotten als Luc Heyvaerts (Gorki, …) en Egon De Mil (Bøm, Up Your Mule, Lector. The Hill, …) en het mooie is dat dit zestal elkaar gevonden heeft in een gezamenlijke liefde voor de gejaagde garagerock van The Sonics, wat enkele decennia na de hoogdagen van die band zeker geen evident gegeven is. Dat vertaalt zich niet enkel in twee covers van The Sonics in de setlist (“I Don’t Need No Doctor” en “Have Love, Will Travel”), maar ook in een prominente plaats voor de sax in het geluid van de band. The Sonics en the Hives zijn goede referenties voor als deze band het gaspedaal induwt. Als ze de riem even lossen, kruipt er soms wat van een Nathaniel Rateliff in de set.
Voor het publiek in Oudenaarde is The 925 al een stuk vertrouwder en wat ook helpt: live loopt deze band over van enthousiasme en spelplezier. Zanger Bram is grappig in zijn bindteksten en is vooral de ceremoniemeester die alles in goede banen leidt. Ondanks dat ze met zes op het podium staan, krijgt iedereen zijn moment in de spotlights. De Harmonie heeft een relatief hoog podium en Bram vraagt en krijgt van het publiek een ‘catwalk van bartafels’ om dichter bij de fans te kunnen komen. Zodra de stabiliteit daarvan getest is, gebruikt de band die catwalk met veel plezier, tot hilariteit van de fans.
De meest memorabele tracks van The 925 in Oudenaarde waren het nieuwe “Karma”, “Fake Love” en “June”, maar voor het publiek was dit één groot feestje.
Organisatie: De Harmonie, Oudenaarde
Trevor Watts Eternal Triangle - Verschillende muzikale culturen omarmd!
Trevor Watts (sax), Veryan Weston (piano), Jamie Harris (percussie) vormen samen Trevor Watts Eternal Triangle (*****). We citeren '' Eternal Triangle brengt composities van Trevor Watts die oorspronkelijk geïnspireerd zijn op ritmische structuren uit Afrika en Zuid-Amerika, maar eveneens op jazz en Europese muziekvormen.''
Hier werden verschillende muzikale culturen omarmd, het werd een bonte, kleurrijke wereldreis …
Trevor Watts, al 84, is een pionier van de Europese Jazz. Gevormd in de Londense scene, heeft hij ondertussen een indrukwekkend parcours afgelegd. De man toert op zijn gezegende leeftijd nog steeds de wereld rond, hij stond vóór zijn komst naar de Lokerse Jazzklub nog in New York. En gaat nu nog verder op toer doorheen Europa. Hij blijft bovendien grenzen aftasten en zoekt nieuwe wegen op binnen de jazz. Hij tast de vele culturen binnen de jazz af, van Zuid-Afrika naar Zuid-Amerika tot Europa gaat deze muzikale tocht. De sax klinkt breed gespreid, aangevuld door de percussie van Jamie Harris, die cimbalen en tamtam met de handen speelt. Het spreekt tot de verbeelding , en meteen is er de link naar Zuid-Amerika en Zuid-Afrika; je gaat haast dansen op die aanstekelijke percussie. Verder zijn er nog de opzwellende pianotunes van Vervan Weston. Diverse emoties komen naar boven. En onderhuids horen we soundscapes met een dreigende ondertoon.
De drie samen brengen een soort magie die je meeneemt naar alle uithoeken van de wereld … Het kan tot een climax komen in deze instrumentatie , die aanvoelt als een lichte orkaanuitbarsting, met een verwoestende impact.
Een totaal beleven kregen we van drie muzikanten, die muzikaal speels verschillende culturen omarmt en tot de verbeelding spreekt. Avontuurlijk creatief in een kleurrijk landschap …
Pics homepag @Cedric Craps
Organisatie: Lokerse Jazzklub, Lokeren
Brutus - Brutus veroverde de Vooruit met een uitgebalanceerde blitzkrieg
Sinds hun laatste album ‘Unison Life’ uit 2022 is Brutus druk aan het toeren om de plaat te promoten. Dit jaar doorheen gans Europa en United Kingdom. Volgend jaar wordt Amerika aangedaan. Na de Reflector in Luik stonden ze vrijdagavond in Gent. Opmerkelijk vond ik het uur waarop ze geprogrammeerd stonden. Het voorprogramma No Prisoners om 21u45 en Brutus om 22u45. Geen idee waarom het zo laat begon …
Het voorprogramma No Prisoners is een nieuwe band met wat bekende namen zoals Pieter-Paul Devos (o.a. Kapitan Korsakov), Leander van het Groenewoud, Harry Descamps (Whorses) en Pieter Dewilde (Raketkanon). Het was benieuwd uitkijken naar deze band.
De start was wat rommelig om eerlijk te zijn, maar na een tweetal nummers kwamen ze toch op stoom. Je hoort dat dit goede muzikanten zijn.
Hier en daar zeker goede dingen, energie en grooves maar qua stijl en songs mis ik nog wat eigenheid en enkele knallers van nummers. Soms neigde het muzikaal naar de Black Box Revelation of Band of Horses om maar met enkele namen te smijten. Het klonk degelijk maar weinig verrassend.
Om 22u45 begon Brutus aan zijn gig. We kregen een mooi uitgebalanceerde setlist. Er werd geopend met “War” en “Horde II”. Het geluid was heel goed in zowel de rustige als de stevigere passages.
Het overwicht aan songs lag natuurlijk bij ‘Unison Life’, aangevuld met hier en daar een nummer uit hun vorige twee platen.
“Justice De Julia” vond ik heel geslaagd. Je hoort dat Stefanie Mannaerts enorm geëvolueerd is in haar zang in vergelijking met een viertal jaar geleden. Dit zowel in haar zachtere zang als in haar uithalen. Het klinkt allemaal echt goed en naturel. Dit in combinatie met haar beestig drumwerk is het toch een stukje topsport dat ze elke avond serveert.
Veel beweging op het podium zie je verder niet, het is vooral de muziek die spreekt samen met een spaarzame en genuanceerde lichtshow. De bandleden staan volledig ten dienste van de songs. Door die intensiteit en schoonheid van de muziek stoort het statisch gegeven op het podium eigenlijk niet. Na een uur en een kwart werd er afgesloten met het wondermooie “Victoria”. Geen bisronde en geen “All Along”.
Verrassend maar toch ging iedereen meer dan tevreden terug naar huis. Wil je ze nog zien vooraleer ze de grote plas oversteken? Dat kan want ze spelen in december o.a. nog in Charleroi en in Leuven. Maar dan ga je moeten proberen tickets te scoren op ticketswap want alles is uitverkocht.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Brutus
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5631-brutus-24-11-2023.html
No Prisoners
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5630-no-prisoners-24-11-2023.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Little Kim & Friends - A country night to remember
“Love Hurts”, “Me And Bobby McGee”, “Blue Bayou”, … Misschien niet meteen nummers die je verwacht als er een lange avond country op het programma staat. Dat country meer is dan Dolly Parton, Willie Nelson en John Denver bewees Little Kim met ‘A Country Night To Remember’. Een avond vol verrassingen en met een publiek dat al een half uur voor de start ongeduldig aan de deuren stond te morrelen van een zo goed als uitverkochte Guldepoort.
De band die Little Kim bijstond op haar debuutalbum ‘Moederland’ was de basis voor deze avond, met hoofdrollen voor de weemoedige pedalsteel van Bart Vervaeck en de viool, accordeon en mandoline van Andries Boone. In de eerste aanvalslijn tussen band en publiek kreeg Kimberly assistentie van Bruno Deneckere, Kathleen Vandenhoudt en Wigbert. Ze losten elkaar af, gingen in duet, deden elkaars backing vocals en mochten elk een handvol eigen nummers brengen.
Little Kim koos daarbij voor nummers van ‘Moederland’: het swingende “Wees Niet Boos” (Dylan vertaald door Guido Belcanto) en het luchtige melodrama van “Koningin Van Eén Avond”.
Wigbert verraste met een country-versie van zijn grootste hit “Ebbenhout Blues” naast het beklijvende “Het Land Dat God Vergat” en “Johanna/Joey”.
Kathleen Vandenhoudt had oudje “Fallen Pilgrim” mee en Bruno Deneckere bracht zijn “Blue Sky Over Nashville”. Kathleen en Bruno brachten eerder dit jaar samen het album ‘Sharing The Blues’ uit en daarvan kregen we het fantastische “Somewhere Down The Line”.
Bruno Deneckere verschool zich de hele avond onder zijn breedgerande hoed en vergaste het publiek al eens op leuke anekdotes en weetjes. Little Kim fungeerde in Machelen als ceremoniemeester en had ook de nummers van de hele avond gekozen. Ze koos ervoor om ver weg te blijven van het bestofte, oubollige imago dat country al eens heeft. De liefde voor het genre werd haar met de paplepel ingegeven en met Little Kim & The Alley Apple 3 toonde ze al dat western music stevig kan swingen. Het werd dan ook een avond met veel twang in de gitaren en met veel schwung in de vocalen.
De covers waren niet de klassiekers die tot vervelens toe met country geassocieerd worden. “Amarillo By Morning” van George Strait, “Crazy Arms” van Ray Price, “Luxury Liner” van Gram Parsons (bekend in de versie van Emmylou Harris), “Hey, Good Lookin” van Hank Williams, … Prachtige songs, maar misschien niet zo bekend. Als je deze avond beschouwt als een late uitloper van de John Prine-tribute die Little Kim, Bruno Deneckere en Bart Vervaeck eerder brachten, dan waren “Inspite Of Ourselves” en “Angel From Montgomery” van Prine onomkoombaar. “May You Never” is eigenlijk een volbloed folknummer van de Schot John Martyn, maar in Machelen-aan-de- Leie kreeg het een country-jasje en dat jasje staat die song net zo goed. Trouwens, alle excuses zijn goed om John Martyn of John Prine aan de man of vrouw te brengen.
Bij de ‘bekendere’ covers waren er een paar die rond het genre zweven zonder er echt toe te behoren. De drie uit de inleiding van dit concertverslag om mee te beginnen. Van die drie was er veel en lang applaus bij de ruim 200 aanwezigen voor de klassieker van Linda Ronstadt. “Ring Of Fire” is dan voor velen wel een volbloed country-song, maar “Folsom Prison Blues” van dezelfde Johnny Cash is toch meer blues. “Help Me Make It Through The Night” van Kris Kristofferson werd als duet van Little Kim en Wigbert onthaald op een enthousiast herkenningsapplaus.
Het publiek in zaal Guldepoort was laaiend enthousiast en vroeg en kreeg een bisronde met “He’ll Have To Go” (bekend geworden door Jim Reeves) in een hartverscheurende versie van Bruno en een luid meegezongen “Jambalaya” van Hank Williams. Daarna volgde nog een extra, niet-voorziene toegift met Little Kim die solo begon aan “Cold, Cold Heart” van Hank Williams, met de rest van de band die gaandeweg inviel.
Het was een country-avond met aangename verrassingen die ook zijn naam waarmaakte: we gaan ons die nog lang herinneren. Country is springlevend, al is het dan voor een zittend publiek. Laat dit het begin zijn van een lange traditie.
Little Kim, Wigbert, Bruno Deneckere, Kathleen Vandenhoudt
Organisatie: Feest & Cultuur, Machelen
Sophie Straat - Smartlap (punk) is Springlevend!
Met haar debuut 'Smartlap is niet dood' heeft de Nederlandse artieste Sophie Straat op korte tijd haar stempel gedrukt op het muziekgebeuren in Nederland en België . Niet alleen zorgt ze voor een heropleving van de Smartlap, ze voegt daar een ferme portie punk (attitude) aan toe en is niet vies van lekker tegen de schenen (van de maatschappij) te stampen, zonder zorgen te maken over wat een ander daar van denkt.
Deze zomer stond ze op verschillende festivals, waaronder de Lokerse Feesten; We hoorden een positieve respons en besloten dat we haar toch eens moesten zien.
In de gezellige N9 bewees Sophie Straat dat Smartlap (Punk) nog steeds springlevend is.
Ook de Belgische formatie Maria Iskariot (****) draagt die punk ingesteldheid hoog in het vaandel. De band wordt omschreven als 'halfvolwassen vrouwelijke punkrock uit Vlaanderen.'
Maria Iskariot bestaat uit drie bevallige vrouwen en een op drum 'lucky guy' als je het ons vraagt . De dames brengen leven in de brouwerij met hun aanstekelijke en krachtige set. En tijdens het optreden van Sophie Straat maken ze er samen ook een feestje van. Met hun EP 'EN/EN' hebben we een goed half uur lekker om zich heen stampende muziek met een dosis humor en zelfrelativering. Een spervuur aan riffs en drums kregen we , met af en toe een integer momentje. Intens mooi.
Op het einde van de set werden fans op het podium geroepen om met de band uit de bol te gaan, en werd de registers nog eens compleet open gezet.
Een mooie opwarmer zonder meer; we hopen dat ze definitief kunnen doorbreken.
Sophie Straat (***1/2) schopt al vrij vroeg in de set lekker om zich heen, en weet dit door te zetten, gedurende het ganse optreden. Haar bindteksten komen toe. Ze heeft het uiteraard ook over de verkiezingen in Nederland , en spuwt haar gal uit over de uitslag. Niks mis mee uiteraard. Maar minpunt was toch dat het een uur lang voortdurend werd herhaald, wat vervelend kan overkomen. Voor de rest hoor je ons niet klagen. Want we konden ons best wel vinden in de manier waarop ze het dansbare verbindt met die kenmerkende smartlap; ze voegt er een punk attitude aan toe. Tof, leuk, uniek.
Mooie, emotievolle momenten dus … “Papa” wordt aan Sanda Dia opgedragen, maar ook aan alle slachtoffers van studentendopen. Op “Tweede Kamer” mag ook keyboard speler Marco een strofe mee zingen. Beetje op z’n Doe Maars …Op “Vrijheid , gelijkheid , zusterschap” mogen fans met veelzeggende vlaggen mee op het podium staan zwaaien. Sophie Straat laat ook al iets horen van de te verschijnen gloednieuwe EP, die het punkachtig kantje niet verloochent.
Sophie Straat is omringd van sterke muzikanten, die de sound mooi overtuigend aankleden en vocaal goed aanvullen op Sophie zelve.
Ze is een klasse entertainer die haar publiek weet te bespelen. Er wordt lekker meegezongen en gedanst.
Een hele avond schopt ze op respectvolle wijze om zich heen, vingerwijzend bijtend als zalvend.
Pics homepag @Wim Heirbaut
Sophie Straat - Lokerse Feesten 2023@Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5271-sophie-straat-4-08-22023.html?ltemid=0
Organisatie: N9, Eeklo (ikv Landrovers)
The Darkness - A Trip Down Memory Lane
Twintig jaar geleden braken de broertjes Justin en Dan Hawkins uit Lowestoft (een zielloos kustdorpje in het Noordoosten van het Verenigd Koninkrijk) tot hun eigen verbazing door in Europa en ver daarbuiten. The Darkness was plots hot. Monsterhit “I Believe In A Thing Called Love” weerklonk meermaals per dag in ieder radiostation, en de band won maar liefst drie Brit Awards, waaronder die voor beste album – ook de 4x Platinum voor deze cd mogen we niet vergeten. Het ging snel en hard, maar na het commerciële succes van debuutplaat ‘Permission To Land’ en de verdienstelijke opvolger ‘One Way Ticket to Hell... And Back’, volgde het verval.
Na een korte break-up kwam Justin er echter terug bij, en dat zullen we ook in België geweten hebben. De huidige toer speelt de nostalgische kaart volledig uit, en met Frankie Poullain (in een prachtig kleurrijk pak) op bas en Rufus Tiger Taylor op drums, stond de originele bezetting klaar om een spetterende show af te leveren. Glitter & glammer troef. Onder ABBA’s “Arrival” huppelen de heren het podium van de Ancienne Belgique op, en met “Black Shuck” wordt de toon meteen gezet. De opener heeft werkelijk alles: een zalige gitaarriff, een catchy refrein, en meerdere momenten waarop het publiek luidkeels kan meezingen.
Dit smaakt naar meer. Justin kondigt aan dat ze alle nummers vanop hun doorbraakalbum zullen spelen (inclusief bonustracks!). Teveel van hetzelfde? Ach, tijdens “Get Your Hands Off My Woman” en “Growing on Me” stoort niemand zich hieraan. Er is weliswaar iets meer geroezemoes tijdens de onbekendere nummers als “The Best of Me” en “Makin' Out”. Ook ik vraag me plots af of The Darkness het oprecht meent met hun vaak over-the-top lyrics, of ze een gewoon volledig opgaan in het eighties glam-rock imago dat voor zichzelf creëerden.
Ik vermoed het tweede. Tijdens “Givin' Up” en “Love Is Only a Feeling” wordt nadrukkelijk interactie met de zaal gezocht… en gevonden! Justins bindteksten zijn vaak grappig en soms lichtjes ongepast in dit post-metoo tijdperk, maar op de één of andere manier komt hij ermee weg. Op “Curse of the Tollund Man” wordt het publiek opnieuw bespeeld (“In Italië waren ze enthousiaster, hell, zelfs in Zwitserland waren ze luider”) en wordt er ook in eigen inborst gekeken (“Dit zou onze Bohemian Rhapsody moeten geweest zijn, valt dat even tegen zeg”).
Kan het Freddie Mercury-gehalte van den Justin nog hoger, vraag ik me af? Jawel hoor, tijdens “Stuck in a Rut” haalt hij alles uit de kast: een handenstand, en een nog hogere gil dan de kreten die we van hem gewoon zijn! Wat verder volgt het enige lied van de set-list dat niet op ‘Permission to Land’ staat: een metal-cover van Radiohead’s Street Spirit (Fade Out), met in één ruk een overgang naar “Holding My Own”. Gedurfd, maar geslaagd.
Al dansend en springend gaan ronden we af met “Friday Night” en “I Believe in a Thing Called Love”. Vliegensvlug scheren de heren weg, om enkele minuten later allen in badjes terug te keren! Als toetje krijgen we nog “I Love You 5 Times” (met enkele voorzichtige woordjes in het Frans) en de klassieke afsluiter “Love on the Rocks With No Ice”.
Hard en goed eindigen, zo is de cirkel helemaal rond. De gitaar in de nek of onder het linkerbeen, met ondertussen louter nog een onderbroek aan, Justin is helemaal in zijn element. Met een vette Led Zeppelin-riff middenin de 5-minuten lange gitaarsolo doet Justin doet de AB nog een laatste maal ontploffen. Ik keek omhoog en zag dat het dak er nog net opstond, maar het scheelde niet veel.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
The Darkness
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5629-the-darkness-22-11-2023.html
Desiree Mishoe
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5628-desiree-mishoe-22-11-2023.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
