Orkesta Mendoza - Great Gigs In The Park 2026 - Zwoele danspasjes in de regen

Great Gigs In The Park in het gezellige park in de Casino, Sint-Niklaas start naar goede gewoonte met een gratis avondje. Deze keer werden twee bands uitgenodigd die zorgen voor een Zuiders sfeertje, perfect passend bij een zwoele nacht. Helaas lieten de weergoden de organisatie in de steek, het was eerder kil en zelfs regenachtig … Maar dat lieten beide acts en het publiek niet aan hun hart komen. Meer nog Orkesta Mendoza zorgde voor zwoele danspasjes in de regen, en deed de regen verdwijnen op het einde van hun set.

Door het kwakkelweer kreeg het voorprogramma Twanguero & The Tucsonians (****) amper een handvol geïnteresseerden voor zich. Een deel van het publiek stond achteraan en ook de café stond goed gevuld tijdens dit concert. Nochtans loonde het de moeite hen live mee te maken.
In de biografie lazen we: ''Diego García, aka Twanguero, mixt Spaanse roots met rock-'n-roll, Latin vibes en Americana. Flamenco op elektrische gitaar? Hij doet het gewoon. Op zijn Gretsch vermengt hij Mexicana, rockabilly en rauwe blues tot een broeierige, eigenzinnige sound”.
Twanguero & The Tucsonians tekenden voor een Latijns-Amerikaans dansfeestje. Eerst stond Diego alleen op het podium met akoestische gitaar. Hij vertelde gezapige verhalen over zijn songs. Hoe hij de inspiratie vond voor een song in het regenwoud, bij het horen van zingende vogels bijvoorbeeld, en hoe hij dat daadwerkelijk speelt en uitbeeldt op zijn gitaar. Mooi. Als full band kregen we een opzwepende vollere sound; de viool bracht meer schwung . Twanguero & The Tucsonians won het publiek voor zich en enkelen waagden zich aan een eerste danspas in de regen. Schitterend.

Orkesta Mendoza (****) kreeg meer publiek voor zich. De band is gekend voor z’n wilde feestjes in de Casino en heeft dus een reputatie opgebouwd. Het zijn sterke muzikanten, multi-instrumentalisten die moeiteloos van instrument wisselen. Ze zijn op elkaar ingespeeld, zorgen voor verrassende wendingen, tempowissels en betrekken het publiek bij de songs door de dansspieren te prikkelen, in een ongedwongen sfeer en in een speels, gezapig karakter.  Sommige muzikanten, waaronder de violist, zoeken het publiek letterlijk op. De aanstekelijk accordeon geeft kleur.
De inbreng van eelk is even belangrijk en Sergio Mendoza (ook bekend om zijn samenwerking met een Calexio) is één van de schakels.
Een leuk, ontspannend, wervelend, zwoel feestje is dan ook het gevolg. De kilte werd moeiteloos omgebogen naar een warme uitstaling door die sound en enthousiasme

Hier hadden we een unieke versmelting van een klassieke Cubaanse bigband en moderne indie rock. Zwoele danspasjes in de regen dus , én die regen werd op het eind van de set verdreven.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)

Raymond Van Het Groenewoud - Eeuwig Jong, Eeuwige Jeugd!

Onze jeugdidolen worden ouder, sommige zijn al naar de eeuwige jachtvelden verhuisd. Het is des te opmerkelijker als zelfs de Vlaamse idolen, zeventigers zijn geworden . Neem nu ons Vlaams icoon Raymond Van Het Groenewoud (****).
We herinneren ons de eerste keer dat we de man op het podium nog zagen levendig. Zes augustus 1987 op de Lokerse Feesten, met Elisa Waut, LSP Band en Soulsister. Waar is de tijd? Hoe hij het pleintje van de LF deed meezingen en dansen. Het staat in ons geheugen gegrift.
Nu, bijna veertig jaar later, stond hij in een uitverkochte Capitole in Gent naar aanleiding van  theatertournee ‘Archivaris’. Dit concert stond in het teken van zijn 75ste verjaardag.  Maar toch werd dit geen 'jukebox' of 'best of' concert, eerder een gedurfde avond met enkele verrassende wendingen. ‘Eeuwig Jong’, ‘Eeuwige Jeugd’,  onze Raymond, zoveel is zeker.

Na een instrumentale intro werd de avond ingezet met “Primitivo' en het door iedereen meegezongen “Cha cha cha”. De eerste verrassende wending kwam al vroeg met “Ik ben God niet” en “Dit is mijn verhaal”, twee erg persoonlijke nummers, gebracht in een crooner eerste klas.
Ook bij “Twee meisjes” ontpopt Raymond zich tot een klasse verteller. Hij is ook altijd goed omringd door top muzikanten, Cesar Janssens op drums, percussie en kokosnoten, Wouter Berlaen op basgitaar en zang , Bram Weijters op keyboards, percussie, accordeon en zang Ward Snauwaert op gitaar en zang. Wat een ondersteuning. Hun inbreng zorgt ervoor dat Raymond zichzelf op het podium kan heruitvinden. Het bleek al bij die intro en de eerste songs. Verder die geoliede machine op “Maria Maria ik hou van jou” en “Je veux de l’amour”, door iedereen meegebruld.
Raymond weet z’n publiek te bespelen. Op “Liefde voor muziek” ging iedereen recht staan. Na een kort ingetogen extract uit “Dicht tegen je aan” volgde een pauze.  Na die pauze kwam de crooner in Raymond boven op het 'groovy' klinkende “Brussels By Night”, waarbij hij aan zijn piano iedereen kippenvel bezorgde. Er zouden nog zo’n momenten volgen, zoals op “Gelukkig zijn” of “In mijn hoofd”. Songs die naast 'het feestelijke' ook de gevoelig snaar raken. Als hij met enkel de spots op hem en op pianist Bram gericht zo’n gevoelig moment inlast, moesten we onze tranen bedwingen.
Met knappe songs als “Aan de Meet”, “Machu Picclu (bij u wil ik zijn)” en “Ik zou je man zijn”, bleef hij dit veelzijdige pad bewandelen. ”Meisjes” bleek de apotheose. Op “Ik ben de man' boden zijn muzikanten elektronisch weerwerk, om dan te eindigen met het mooie “Maanlicht”, waarna ze terugkeerden naar de dagdagelijkse realiteit.

Een beetje tussen Vlaamse Chanson, crooner en troubadour, onze Raymond. Sing-soongwriting (gitaar, piano, mondharmonica) en Rock’n’roll met z’n band. In een uitverkocht Capitole deed hij iedereen mee dansen ,mee zingen en soms een traantje wegpinken. Wat een groots artiest, Eeuwig Jong, Eeuwige Jeugd!

Organisatie: Show-Time

Circle Unbroken - Terugkeer door de grote poort
Circle Unbroken + Painted Scars

We kwamen nog niet eerder in The Crossover in Gent/Langerbrugge, maar met Painted Scars en Circle Unbroken op één avond, wilden we daar heel graag bij zijn.

The Crossover is sinds enkele jaren een vaste waarde in het clubcircuit. Bands roemen deze muziekpub om zijn degelijke licht en geluid en vanwege het grote, brede podium. En er zijn veel stamgasten die naar zowat elke band komen kijken en luisteren. Voor de twee bands van de voorbije vrijdag waren nog meer fans afgezakt, zodat de organisator het bordje uitverkocht kon ophangen. In het publiek waren heel wat collega-muzikanten vertegenwoordigd.

Painted Scars surft op een gunstige golf. De bezetting is bijna compleet (voorlopig werken ze met sessiedrummers) en er komt een nieuw album aan. Daarvan hebben ze zonet “Higher” uitgebracht als eerste single. Dat nieuwe album zou voor deze band de deuren moeten kunnen openen naar de iets grotere festivals en concertzalen. Sinds ik deze band voor het laatst zag, staan ze met meer maturiteit en met meer grinta op het podium.
De entertainmentfactor is enorm gegroeid en alles oogt een stuk professioneler. Het publiek in de Crossover is helemaal mee en zit enthousiast in de juiste vibe. Bij “Knock Knock” (uit hun debuut-EP ‘Kintsugi’) gaan de vuisten spontaan in de lucht. Zangeres Jassy Blue is uiteraard de grootste aandachtsmagneet, maar ook bassist Jens doet zijn duit in het zakje om het publiek op te zwepen.
Het pas uitgebrachte “Higher” zat achteraan in de set, samen met “Enough is Enough”, wat later de tweede single wordt.
Beide tracks hebben een pittiger tempo dan we tot nu toe van Painted Scars te horen kregen. Laat dat nieuwe album maar komen.

Setlist Painted Scars: Glow In The Dark / Won’t Give Up/ Life And Alive / Knock Knock / Freedom / Familiar Taste Of Poison (cover Halestorm) / On Top Of You / Liquid Gold / Enough Is Enough / Higher

Circle Unbroken werd in 2015 opgericht door toetsenist Franky. Hij maakte naam bij onder meer Iron Mask, Entering Polaris en Rik Priem’s Prime. Met zangeres Marieke had hij de juiste sparringpartner gevonden om zijn bandconcept uit te werken. Met een volledige band erbij volgde in 2016 het album ‘Vincere’ bij het Nederlandse label Painted Bass Records. Dat liep een hele tijd goed en de band speelde volop concerten, maar dan kreeg Marieke een aanbod dat ze maar moeilijk kon weigeren: de nieuwe zangeres worden bij Lords of Acid. Met Lords of Acid nam ze ‘Pretty in Kink’ op en trok ze op tournee door Europa en de Verenigde Staten (van 2018 tot 2022). Nadien zat ze onder meer in Velvet Coven (met Tine van Scavenger) en in de coverband Impact, die het tot op het podium van Alcatraz schopte.
De comeback van Circle Unbroken stond dan ook zowat in de sterren geschreven. Omdat de vroegere bandleden niet langer in de muziek zaten of al in andere bands en projecten speelden, hebben Franky en Marieke een nieuwe band bij elkaar gezocht. Daar zitten toch een paar leuke namen bij, zoals de in België wonende Rus Vassili Moltchanov op bas van onder meer Iron Mask en Magic Kingdom, gitarist Rik Priem van Frozen Rain en Rik Priem’s Prime (waarvan binnenkort nieuw werk verwacht wordt) en drummer Kris Loris. Die laatste is misschien wel het bekendst van de ska-band Edje Ska, maar live liet hij horen dat hij ook in metal zijn mannetje kan staan. En hoe!
Deze 2.0-versie van Circle Unbroken stond er bij zijn comeback meteen als een stevig huis. Strak en foutloos, en met veel enthousiasme. Marieke leidde de ceremonie bij de intro (iets met een kroon, plastic rozen en een sluier) en nam daarna het voltallige publiek op sleeptouw. Wat een overgave, wat een talent, wat een vocale techniek en wat een professionaliteit. Al maakte ze zelf wat voorbehoud bij haar vocale prestatie. Net toen wij dachten dat alles prima verliep, vroeg ze aan de band om een track van de setlist over te slaan, wegens vocaal te uitdagend. En nadien verontschuldigde ze zich bij het publiek omdat ze met haar stem ‘struggelde’, hoewel niemand iets in de gaten had.
De set van Circle Unbroken was mooi opgebouwd met ‘oude’ nummers van ‘Vincere’ en al wat nieuwer werk van het nog uit te brengen volgende album. Er zaten ook drie covers in de set: een pompende metalversie van “Enjoy The Silence” (van Depeche Mode), Radiohead’s “Creep” (met enkel Marieke en Franky, zoals in de eerste versie van Circle Unbroken) en “Bad Romance” van Lady Gaga. Zoveel covers in één set, die tactiek hebben ze al eerder toegepast bij Circle Unbroken. Mogelijk gaan ze ervan uit dat er altijd wel een deel van het publiek is dat geen enkel Circle Unbroken-nummer kent en die zijn dan gecharmeerd door een cover van iets wat ze kennen ‘van op de radio’.
In The Crossover werkte deze tactiek alvast. Jassy Blue van Painted Scars mocht nog “Titanium” komen meezingen en in de bisronde ook nog lijflied “Circle Unbroken”.

Setlist Circle Unbroken: Oddyssey / In The Shadows Of My Bones / Enjoy The Silence (Depeche Mode) / Warrior’s Wife Lament / Damnatio / Salomé / Creep (Radiohead) / Vampire / The Call / Bad Romance (Lady Gaga) / The Incantation / Titanium / Last Goodbye / Black Fire / Circle unbroken / Portrait.  

Circle Unbroken komt terug door de grote poort. Dit eerste concert in de nieuwe bezetting hebben ze geen ‘try out’ genoemd, maar dat was ook nergens voor nodig.
En het leukste is, op 23 juli doen Circle Unbroken en Painted Scars dit nog eens over op de Gentse Feesten, met namiddagconcerten (om 14 uur en 16 uur op de Korenmarkt, met daarna nog tributeband Magnetica).

Organisatie: The Crossover Music Pub, Gent

The Ex - Drie meedogenloze gitaren in de frontlinie

Het werd een heel mooie avond in De Zwerver hoewel ik toch wat meer volk had verwacht voor een monument als The Ex. Maar de groep uit Amsterdam was natuurlijk al enkele keren met exact dezelfde show, waar geen millimeter van wordt afgeweken, in het land te zien geweest.
De zaal werd dan maar geruild voor de foyer en dat bleek de perfecte setting: The Ex klonk er intenser dan ooit.

Maar eerst zorgde Frankie Traandruppel voor een gesmaakt aperitief. Frankie Traandruppel (genoemd naar het nummer "Frankie Teardrop" van Suicide) is het alter ego van Lee Swinnen, nog steeds de zoon van Guy. Met de succesvolle groepen Tubelight en Double Veterans haalde Lee Swinnen in de jaren 2010 de Belgische garagerock mee uit het slop.
Na de coronaperiode volgde een drastische koerswijziging  en koos hij voor het slaapkamerproject  Frankie Traandruppel. In zijn eentje maakte hij ondertussen drie albums waarvan ‘Translation is key’ uit 2025 de meest recente is, naast een hele reeks singles en EP's.
Live laat hij zich bijstaan door bassist Bart Weyens (Statue) en drummer Noah Melis ( Bed Rugs, Borokov Borokov, Olden Yolk, Shy Dog en The Porn Bloopers).
Een nonchalant ogende Frankie Traandruppel opende zijn set meteen raak met "It's alright (now)", een single van enkele jaren geleden. Het deed me denken aan The Velvet Underground en dat zou die avond zeker niet de laatste keer zijn.
Met hun drieën brachten ze heerlijk loom rammelende garagerock/pop waarin ik af en toe ook de slackerrock van Pavement hoorde sluimeren. In het van de recentste plaat afkomstige ‘Pop’ leek dan weer de geest van The Beach Boys rond te waren. Een enkele keer werd het gaspedaal wat dieper ingedrukt maar het punky "Working retail" kon toch moeilijk tot de hoogtepunten gerekend worden.
Slotsong "Sad trip" hoorde daar duidelijk wel bij. Als de stelling waar ik vroeger sterk in geloofde - dat een groep staat of valt met de kwaliteit van hun traagste song - enige waarheid bevat, dan zit het meer dan goed voor Frankie Traandruppel.

 Vorig jaar zag ik The Ex nog op Les Nuits Botanique, waar ze zowel Mclusky als The Jesus Lizard het nakijken gaven. Daarvoor hadden ze niet eens een 'best of' nodig. Nee, ze speelden gewoon hun volledige pas uitgekomen plaat van begin tot eind.
Dat kunstje werd in De Zwerver nog eens overgedaan, waar opnieuw bleek hoe sterk ‘If your mirror breaks’ wel is. Deze muziek klinkt zo urgent dat een déjà vu gevoel geen kans krijgt.
Opnieuw werd het van de eerste tot de laatste seconde een feest voor wie houdt van punk, verrijkt met invloeden uit zowel noise, folk, etnische muziek als jazz.
De set werd geopend met "Beat beat drums", een explosie van ritmes met Bo Diddley als leidraad en waarin Terrie Hessels zijn aftandse gitaar te lijf ging met een drumvel. Terrie Hessels, de enige die er van bij het begin bij was en inmiddels de zeventig gepasseerd, dartelde nog steeds als een jong veulen over het podium. De tijd lijkt geen vat op hem te hebben en het aanstekelijke enthousiasme dat hij blijft uitstralen tref je zelfs bij jonge groepen zelden aan.
De rusteloze interactie tussen de drie gitaren was adembenemend. De bizarre, meedogenloos hamerende gitaren van Hessels en Andy Moor in combinatie met het wat conventionelere spel van Arnold de Boer, waarin af en toe wat Afrikaanse invloeden doorsijpelden, vormden een constante bron van vuurwerk. Opvallend daarbij was de afwezigheid van de gebruikelijke effectpedalen. The Ex blijft zweren bij het ambachtelijk creëren van geluidseffecten door de snaren op spectaculaire wijze met allerhande vreemde voorwerpen te manipuleren zoals ook Sonic Youth dat destijds deed. De zang van de Boer mocht dan al wat monotoon klinken, ze bleef mede dankzij de soms verrassende woordkeuzes een dwingende aanwezigheid.
Ten slotte was er nog Katherina Bornefeld, enigszins verscholen in het halfduister achteraan het podium, die met haar stuwende, non-conformistische drumspel de motor soepel draaiende hield. Toen ze haar drumstel even verliet om vooraan "Wheel" te zingen, leverde dat misschien niet het beste nummer van de avond op, maar het was haar van harte gegund en zorgde bovendien voor een welgekomen rustpunt.
Daarna ging het weer crescendo en raakte het publiek steeds meer in de ban, wat vooraan het podium leidde tot uitzinnige danstaferelen. Het kookpunt werd definitief bereikt met "Great", een toepasselijk getiteld en onontkoombaar anthem vol wervelende gitaren en drieste drums. Toen hield een dolenthousiaste Herr Seele het niet langer uit: hij stormde het podium op en hing zijn stropdas om de hals van Katherina Bornefeld.
Uiteraard kon een bisnummer in deze jubelstemming niet ontbreken. Eerst kregen we "The heart conductor", dat na lang aandringen gevolgd werd door "Soon all cities", twee nummers uit hun voorlaatste plaat ‘27 passports’.
Achteraf kon men zich nog vergapen aan een enorme merchandisetafel waarop minstens zestien verschillende platen uitgestald lagen.
The Ex lijkt momenteel werk te maken van een heruitgave van haar volledige catalogus op vinyl. Daardoor drong de vraag zich op waarom er geen nummers uit die heruitgebrachte platen op de setlist stonden. Jammer misschien, maar ook zonder die nummers bleef dit een imposante set. 

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge