Lokerse Feesten 2012: DAG 05: De Mens – The Beach Boys – The Australian Pink Floyd Show
Lokerse Feesten 2012
“God Only Knows” hoeveel tijd we nog zouden gehad hebben indien we deze kans niet hadden genomen om één van de meest legendarische bands aller tijden live mee te maken. Want met een gezamenlijke leeftijd van meer dan 340 jaar rest ons waarschijnlijk niet erg veel tijd meer om deze vijf levende legendes van The Beach Boys live aan het werk te zien. Toegegeven, we keken wel even vreemd op toen, de organisatie van de Lokerse Feesten, The Beach Boys als eerste naam van hun tiendaags festival bekend maakten. Dat The Beach Boys het kleine Lokeren uitgekozen hadden om het enige Benelux concert te geven kan al even verrassend genoemd worden.
De affiche van Dag 5 werd vervolledigd met het Belgische De Mens & The Australian Pink Floyd Show. De Mens mocht de avond op gang trekken. Al jaren een vaste waarde in eigen land maar even vernieuwend als de handtas van uw oma. De kale knikker en grappige bindteksten van Frank Vander Linden gaven ons echter meteen een boost om een avond vol ouwe glorie mee te maken. De songs van De Mens zijn na twintig jaar gemeengoed geworden maar verveelden ook nu weer niet! Begin dit jaar verscheen de nieuwe verzamel-cd ‘Muziek!’ (2012) en deze diende als setlist. Van “Dit Is Mijn Huis” tot de huidige single “Wij”, het Lokerse publiek genoot van de Vlaams-Brabantse rockband (al hebben ze nu wel een toetsenist uit Poperinge!).
Na een uurtje De Mens hadden we rond 21:30 een afspraak met de geschiedenis. Want onder de noemer: ‘Together For The First Time In More Than Two Decades’ werd het reünieconcert van The Beach Boys ingezet met “Do It All Again”, een single die in 1968 voor het eerst werd uitgebracht. Even ervoor had de 9 koppige! begeleidingsband met Amerikaanse grandeur de vijf levende strandjongens: Brian Wilson, Mike Love, Al Jardine, Bruce Johnston & David Marks naar hun vaste podiumplaats gebracht. Zo kreeg boegbeeld en Beach Boys genie Brian Wilson een vaste plaats achter een mooie witte vleugelpiano.
Hun fysieke verschijning deed ons even schrikken maar toen de zeventigers hun gouden stemmen lieten horen wisten we meteen dat het een onvergetelijke avond zou gaan worden. Al Jardine & Mike Love bleken nog steeds heel goed bij stem te zijn. Het stemgeluid van Brian Wilson bleek wel wat meer aangetast door de tijd en de man maakte ook een suffe indruk.
De negenkoppige begeleidingsband (allen voorzien van een microfoon) zorgde ervoor dat de goddelijke harmonieuze refreinen fris en vooral authentiek gebracht werden. Het repertoire werd in sneltempo als een ‘greatest hit jukebox’ op Lokeren los gelaten. Puur genieten was het voor de verschillende generaties op het festivalplein. De aanstekelijke Californische Surfpop toverde de droge maar kille avond om in een zwoele onvergetelijke zomeravond. Ook wij brulden onze ziel uit ons lijf tijdens de oneindige reeks klassiekers die de band enthousiast en met heel veel overtuiging bracht. Hoogtepunten in overvloed maar in een set van meer dan dertig songs moeilijk aan te duiden…. of als het dan toch moet kies ik voor mijn persoonlijke BB favoriet: “God Only Knows”.
Even succesvol werden enkele covers gebracht zoals: “Why Do Fools Fall In Love’ van Frankie Lymon en ‘Do You Wanna Dance’ van Bobby Freeman. Foutloos was dit optreden zeker niet, memorabel en triomfantelijk…dat zeker wel! ‘Good Vibrations’… daar aan de Grote Kaai en respect voor deze surfende zeventigers!
The Australian Pink Floyd Show mocht de avond afsluiten maar na The Beach Boys was dit toch een beetje een anti-climax. Hoewel deze covergroep qua productie en muziek heel erg dicht aanleunt bij de originele band, blijf ik het moeilijk hebben met het vocale aspect. De stemmen van Waters & Gilmour liggen mij erg nauw aan het hart en deze ‘Aussies’ hebben nog niemand gevonden die ook maar in hun buurt komt. Toch wordt deze band door Pink Floyd fans zeer geëerd, niet op z’n minst doordat het ook songs brengt uit het post-Waters tijdperk, meer bepaald uit de laatste twee Pink Floyd studioalbums. Een aardige afsluiter van een avond die toch al niet meer stuk kon!
Youtube videos: The Beach Boys (4 videos) http://www.youtube.com/playlist?list=PLBB94311E4C3776B9
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.lokersefeesten.be
Setlist BB: *Do It Again *Little Honda *Catch a Wave *Hawaii *Don't Back Down *Surfin' Safari *Surfer Girl *Don't Worry Baby *Little Deuce Coupe *409 *Shut Down *I Get Around *That's Why God Made the Radio *You're So Good to Me *Then I Kissed Her *Why Do Fools Fall in Love *When I Grow Up (to Be a Man) *Cotton Fields *Sail on, Sailor *Heroes and Villains *God Only Knows *Sloop John B *Wouldn't It Be Nice *Good Vibrations *California Girls *Help Me, Rhonda *Rock and Roll Music *Do You Wanna Dance? *Surfin' USA
*Kokomo *Barbara Ann *Fun, Fun, Fun
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2012: DAG 04: Intergalactic Lovers - Absynthe Minded - The Roots - Arsenal
Lokerse Feesten 2012
Dag 04 - Belgische Topklasse
De opener van het klavertje 4 avond in Lokeren was Intergalactic Lovers. En de Grote Kaai heeft het geweten hebben. 'Greetings and Salutations' , hun debuutalbum is op frontvrouw Lara Chedraoui haar lijf geschreven. Haar unieke stem en de multiculturele invloeden heeft menig toeschouwer verbaasd en verstomd. De nummers “Feel For You” en “Fade Away” brachten het publiek en de groep dichter bij elkaar. Maar de hoogtepunten moesten nog komen. Chedraoui en haar vier muzikanten ontbonden hun duivels op het nummer “Bruises”. Waarna Intergalactic Lovers de hits “Shewolf” en “Delay” op het publiek afvuurden. En het viel vooral op hoeveel vooruitgang de groep het laatste jaar gemaakt . Wat een groei! Als afsluiter kregen we het nummer “Howl” te horen. We zullen nooit meer de letters 'h' 'o' 'double u' 'l' vergeten dankzij de vocale uithalen van Chedraoui. Schitterende opener!
Het plein liep lekker vol voor Bert Ostyn en Absynthe Minded . Alleen, was hij hier zelf wel tevreden mee? De eerste nummers werden als een sneltrein naar het publiek gestuurd. Net alsof hij binnen het kwartier terug thuis wilde zijn. Met zijn zonnebril in de schemer stond hij ver van het publiek maar dat deerde hem niet. En ook het publiek niet, dat wildeeen nieuwe Absynthe Minded zien. En wees maar zeker, Absynthe Minded stond er! Hun nieuwe cd 'As It Ever Was' werd mooi verweven in de klassiekers waarover de groep in hun repertoire beschikt. De invloeden van blues, rock, jazz en de zigeunermuziek kwamen goed tot hun recht vooral door het schichtige vioolspel. De nummers ”How Short A Time”, “As It Ever Was” en “End Of The Line” van de nieuwe cd werden net zo goed gesmaakt door het publiek als de hits “Envoi” en “My Heroics, Part One”. Wordt België te klein voor Absynthe Minded? Het Lokerse publiek gunt het hen van harte.
The Roots : Een aparte hiphoprockende style hebben we van deze Amerikaanse band, met een eerbetoon aan wijlen Adam “MCA” Yauch van de Beastie Boys. Toegegeven, niet iedereen is fan van 'The Roots' maar de jeugd op de Grote Kaai kon de muziek van de zevenkoppige band wel smaken. De diversiteit van muziek en het enthousiasme van de band moedigden het publiek aan tot ‘bodymovin’. Questlove en Black Thought hebben als oprichters van de band een goeie mix gevonden tussen rap en het spelen met een heuse band. De set werd zo goed 1 stuk doorgespeeld en doorspekt met verscheidene covers zoals “Sweet Child Of Mine” en “Jungle Boogie”. Alles werd mooi in elkaar verweven , de sound en de zangrap. Een minder puntje aan het optreden was de battle tussen Questlove en Knuckles die te lang duurde , wat op den duur vervelend werd . Gelukkig kwam dan nog die hitmaker “The seed 2.0” op de proppen , wat het publiek kon bekoren.
Geen Lokerse Feesten zonder Arsenal. Voor de vijfde maal op rij stonden John, Hendrik en Leonie op het podium aan de Grote Kaai. Dat Arsenal garant staat voor een feestje wisten we al langer en we kwamen zeker niet van een kale reis terug. Hun meest gekende hits weefden ze met het andere materiaal. “High Venus” en “Estupendo” brachten het publiek al op een kookpunt. Om dan het niveau verder op te bouwen met Gabriel Rios en het nummer “The Coming”. Het publiek kon het smaken vooral wanneer de nummers “Saudade” en “Lokemo” op hen afgevuurd werden.
Na Gabriel Rios werd nog een gast op het podium gehaald: Baloji die de kijklustigen wilde laten stilstaan met het nummer “Personne ne bouge”. Maar ondanks het feit dat de Grote Kaai hun Frans nog zo goed niet is , ging het plein op en neer. En ze bleven gaan , vooral bij de afsluiter “Lotuk” daverde Lokeren. Een klachtenregen zal gerust door een smiley van de organisatie en van Arsenal worden opgevangen. Bij Arsenal is het feest en laat het maar zo blijven …
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.lokersefeesten.be
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2012 – zondag 5 augustus 2012
Festival Dranouter 2012
Variatie troef op dag 3 van Festival Dranouter; op ons muziekparcours hadden we de broeierige rootsrock van The Walkabouts, de uitgekiende sing/songwriterpop van Donavon Frankenreiter, de hypnotiserende retro/world/woestijnblues van Tinariwen, de swingende raggamuffin/latinpop van Sergent Garcia en de allstyles pop van The Waterboys . En er vielen ontdekkingen te noteren als The Delta Saints en de Red Hot Chilli Pipers.
De randanimatie was om u tegen te zeggen en was uitermate gezins- en kindvriendelijk met de fantasierijke sprookjesmolen, de volksspelen, de botsauto’s , de volksspelen, de shops , de talrijke eet- en drankstandjes enz . Een warme gemoedelijke sfeer, tevreden dat iedereen hier z’n plekje vindt …Het geeft het festival kleur en daar is ‘em om te doen …
Ons muziekparcours
De uit Seattle afkomstige Walkabouts van het songschrijversduo Chris Eckman en Carla Torgerson zorgden ervoor dat americana en folkrock in de jaren ’90 samen pasten en gaven het een muzikaal gezicht. Al zo’n vijfentwintig jaar zijn ze actief en met een nieuwe plaat onder de arm ‘Travels in the dustland’ kon een plaatsje hier niet ontbreken , wat het brede spectrum van het festival benadert benadert. ‘On the road’ songs hoorden we, die bands als die de Triffids, Dream Syndicate, Steve Wynn , Cowboy Junkies en Gutterball samenbrachten. Een afwisselende set die ruimte liet aan de instrumenten en de zangpartijen van Chris & Carla . Songs als “Every river will burn”, “Follow me an angel”, “Lazarus heart”, “Soul thief” en “Long drive in a slow machine” stonden garant voor een unieke klankkleur, intensiteit en emotionaliteit . Het publiek genoot van de nostalgische trip . Puike set .
Ze waren een goede maand terug in de Zwerver in Leffinge te zien ; deze talentvolle jonge gasten uit Nashville The Delta Saints, die Zuiderse, warme, authentieke southern rock en swamp blues spelen. ‘The soul is in the blues, yeah’ , iets wat we al hoorden van een Red Devils en G Love . Hun debuut moet nog verschijnen , maar het kwintet had het publiek aan z’n kant , en klonk boeiend met hun meeslepende, opzwepende songs, die durfden te exploderen en de klasse en de finesse van de band onderstreepte. De gitaarslides, de fingertics, de dobro, de mondharmonica en de zang zorgden voor de juiste drive en intensiteit. The Delta Saints boden een frisse wind in het genre.
De Amerikanaase sing/songwriter Donavon Frankenreiter is net als Jack Johnson een fervent surfer . Vorig jaar gaf hij nog een fijn concert op Leffingeleuren . Deze namiddag bracht hij met een heuse band een zondagmatinée van rootsrock met een intrigerende soulgroove , waarbij het tintelende semi- akoestisch gitaarspel en z’n lichthese vocals opvielen . Uiterst genietbare luistermuziek, die invloeden van een Ben Harper en Van Morrison verried.
Een hele politieke geschiedenis is verweven in het nomadencollectief van Tinariwen. Vanuit de onderdrukking door bloedige oorlogen in Libië en Algerije is Mali de thuisbasis geworden voor deze Touaregs. En ook daar heerst onrust. Muzikaal werken ze het uit in hypnotiserende retro/world/woestijnblues. De gitaargrooves, de bluesy licks en de worldpop laten je niet los en krijgen een zuiderse prikkel. Het zijn pittige, aantrekkelijke en aanstekelijke songs , die de nodige drive hebben en je in een onweerstaanbare trance brengen, maar op Dranouter misten we ‘iets’ , namelijk de hoge vrouwenstemmen die hun sound kleur, elan en iets aparts bezorgen . De muziek was toegankelijk, bezwerend en direct. Maar dat extraatje hebben we er volgende keer graag terug bij .
The Black Seeds hield het uitermate zomers met hun fusion van reggae, roots, dub , funk en soul . Ze voerden ons mee in hun ontspannende wereldlijke sound en werkten in op de dansspieren .
Een graag geziene gast is Sergent Garcia op het festival . ‘Sergent’ Bruno Garcia is van Spaanse origine en speelt een zomerse cocktail van pop, rock, reggae, salsa, ska, afro en Caribische klanken. Hij zorgt voor een bredere muzikale visie op Latijns-Amerikaanse muziek . Sergent Garcia straalt de energie uit van Manu Chao’s Band ‘La Ventura’. Een gefundeerde show en een exotisch geluid , levenslustig en fiësta!
En het feest kon nog wel eventjes doorgaan want de Club was onder de indruk van de gekke doedelzakbende, de Red Hot Chilli Pipers, aangevuld met gitaar, bas en een pak percussie. Een leuke boel want hun coveraanbod in aangepaste Schotse rok bracht de nodige ambiance.
In het voorjaar kwamen The Waterboys van Mike Scott terug boven water met een sublieme combinatie van oude rocknummers, recent folkwerk en Ierse poëzie, ‘A killer set of vintage Waterboys’ met ‘An appointment with Mr Yeats’, waarbij songs van de Ierse dichter tot hun folkrock werden omgevormd. Ze houden er al een enorme backcatalogue op na .
Een mini AB concert hadden we, toen ze ruim twee en een half uur optraden . En de heren hadden het publiek in de ban. We kregen spetterende, broeierige, stomende versies van classics “Don’ t bang the drums”, “Rags” en “A girl called Johnny”. Schitterend uitgediepte rock- folkende versies door instrumenten als viool , toetsen , piano, fiddle , naast het traditionele kader. De band klonk uitermate gretig . Een opbouwende “A Glastonbury song” en “The whole of the moon” durfden te exploderen . “The raggle taggle gypsy”, “The pan within” en “Fishermans’s blues” boden de gepaste afwisseling naar dromerige folkypoptunes. Ondanks de ups en downs in hun dertigjarige carrière , noteerden we hier een grootse liveset, een Glansprestatie van The Waterboys en een Grandioze Scott …
Op de terugweg hoorden we nog de tunes van het uitgebreide Kyteman Orchestra . De Nederlandse hiphopdirigent houdt van avontuur , maakt allerhande uitstapjes richting jazz, opera, minimal, en kwam aandraven met wel vijftig muzikanten en zangers op de scene . Een gewaagde afssuiter die de diversiteit van het festival onderstreept.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de bevriende collega’s Indiestyle http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2012
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2012 – zaterdag 4 augustus 2012
Festival Dranouter 2012
Dag 2 Festival Dranouter was er alvast eentje dat een groots feestje aanwakkerde in de Kayam tent . Dit kon ook niet anders als bands als Kadril, School Is Cool , Balkan Beat Box , Bart Peeters en Levellers er staan en in vorm zijn . De animatie kleurde het festival, wat was het leuk even stil te staan bij de volksspelen, of een pitstop met de kinderen op de draaimolen of te kuieren, en ga zo maar door . Ook de randanimatie is Dranouter …
Een zonnige dag, Festival Dranouter op z’n best … Succes dus qua sfeer , muziek en opkomst …
Een goed bewaard geheim was het West-Vlaamse Het Zesde Metaal van Wannes Cappelle; spitsvondige , treffende pop in het West-Vlaams dialect. Intens , broeierige, warme songs , subtiele, doordachte melodieën en rakende teksten . Luistergenot troef.
Eén van de sterkhouders van de folk is onmiskenbaar het ensemble van Kadril van de broers Libbrecht. Ze zorgden ervoor dat folk een bredere nuance kreeg , door de toevoeging van pop en rock zonder z’n authenticiteit te verliezen. 35 jaar zijn ze bezig en ze waren dan ook de gastprogrammator van het festival . Na het vertrek van Patrick Riguelle en Eva de Roovere , deden ze de beroep op verschillende zangeressen . Een gevarieerde, boeiende set speelden ze met traditionals en eigen werk. Gasten waren de stichter van het festival, Alfred den Ouden , en Patrick Riguelle die een handvol songs meezong als “Het heerke van Maldegem” , “Louise” en The Lau’s “Feest”. Ook de violiste van School Is Cool sprong letterlijk bij ‘Luiaardskind’ . Kadril stond garant voor een fijne muzikale ontmoeting .
Iets speciaals toch , die Ansatz der Maschine . Hun elektronisch klankenarsenaal blaast warm én koud tegelijk, wordt aangevuld met viool, blazers en drums en bevat sfeervolle, filmische songs, zoals die graag door een Bel Canto, Lali Puna, Hood en Mum worden uitgevoerd. Ambiente, mistige soundscapes en dromerige landschappen worden aangevuld met Indiase muzieksfeertjes en bleeps, die een zekere dreiging hebben en af en toe worden ondersteund door fluisterende , zachte fluwelen zangpartijen . Een eigen klankkleur en een apart, wisselende dynamiek.
Op elk festival zijn ze te horen en blijven even enthousiast en positief ingesteld, deze hyperkinetische bende van School Is Cool. En elk lid gaat ervoor. De indiepop van de vroegere Humo’s Rock Rally winnaar met synths, percussie en zwierige viool werkt aanstekelijk. Het zijn duracell konijnen , die spontaniteit hoog in het vaandel dragen en het publiek steeds weten aan te porren . Sjeik . Handjeszwaaien, handclaps en aansteker lichtjes zorgden voor een unieke sfeer. Hits als “The world is gonna end tonight”, “Road to Rome”, “In want of something”, “The Underside”, “Warpaint” en “New kids in town” ontbraken niet en op “The road to nowhere” van Talking Heads was het feestje compleet , gezien enkele leden huppelden en sprongen in hun ondergoed! Als School Is Cool nu niet ‘cool’ genoeg is … Zinderend, die Onstuimige Gekte!
Balkan Beat Box is back en hun ‘global grooves’ werken live nog even opwindend. Een geoliede feestmachine , power, energie en fiësta, door de beats & basses, blazers en opzwepende drums en percussie, soms aangevuld met een rapzang. Mediterrane klanken, hiphop, en politiek geladen teksten die ergens de sfeer van Asian Dub Foundation ademen. Een inventieve, explosieve en brede mengelmoes , een schitterende uitgediepte versie van “Ghost town” van The Specials , en waarbij opnieuw de violiste Nele van School Is Cool aanwezig was.
Rustiger ging het er aan toe bij het Australische Boy & Bear die aan hun eerste ervaring toe waren op de Europese festivals . Het Australische antwoord op Mumford & Sons lazen we, dat zal waarschijnlijk bedoeld zijn op de komende ingenomen, ontroerende opvolger. Dromerige indiefolk americana , die wat forser en gedrevener kan klinken, maar het moet hebben van de subtiele uitwerking, het charisma en dromerige zang . En dat ze nummers van anderen een aparte klankkleur bezorgden, hoorden we op de medley van Crowded House’s “Falling at your feet” en Neil Youngs “Heart of gold” …
Bart Peeters schakelde een sabbatjaar in , maar maakte graag voor de organisatie van Dranouter een uitzondering . Zijn hart smolt bij het aanbod om een setlist te spelen door de fans via het internet. Ideaal om de batteringen terug op te laden . Tja , die Bart Peeters is van alle markten thuis en beschikt over een grenzeloze creativiteit. De dolle vijftiger onderscheidt zich als tv presentator, acteur, entertainer en zanger/multi-instrumentalist, en kan na Dranouter terug beginnen inpluggen.
Heerlijk is het om hem en zijn ‘ideale mannen’ aan het werk te zien , in een subtiele mix van pop, folk, kleinkunst en chanson; waarbij allerhande stijlen jazz, funk, afro, tango, Arabische sounds en hiphop zijn te horen in een uitgebreid instrumentarium van gitaar, accordeon, viool, drums en allerhande tierlantijntjes; de leuke zwierige songs , de kwinkslagen, de interactie, de stimulansen met het publiek (handjeszwaaien, handclaps en ‘oohoohs’) en de verrassende wendingen. Dan ga je voor songs als “Messias”, “Leve de dee-jays”, “Denk je soms aan mij”, “Heist-aan-Zee”; “Zo van die zomerdagen”, een godvergeten “De puzzel” , een toegevoegde Mano Negra waarde door de percussionist of een sfeervolle “Chocolade” en “Slaapwals”. Sjiek en IJzersterk . En het feest werd compleet met de leden Jan de Smet en School Is Cool (opnieuw) toen de een Beatle song ( “I saw her standing there”) en “I gotta feeling” (Black Eyed Peas) in de eigen taal werden ingezet.
Van het Nederlandse Blaudzun aka Johannes Sigmond, mogen we komend najaar veel verwachten, want dan zijn er een handvol clubconcerten. Een groots artiest in wording! Hij brengt 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo, The Waterboys en Clannad op één lijn door het innemende, opbouwende, broeierige materiaal, de emotievolle zang en de songteksten. De jonge Nand Baert lookalike (remember van Pool tot Evenaar) brengt op sober ingehouden wijze de songs , met een afgewogen rol voor de andere bandleden, of ze werden rijkelijker gearrangeerd met folky poptunes, waarbij ze naar een climax gingen door het bredere instrumentarium; De single opnames “Flame on my head” en “Solar” zijn maar het topje van de muzikale kunde . Hier hielden we een ‘wauw gevoel’ aan over … .
Bijna 25 kaarsjes mogen ze uitblazen, Mark Chadwick en de zijnen uit Brighton, Levellers. Op een festival als Dranouter mogen zij niet ontbreken . Zij waren één van de bepalende schakels van de folkrock, die het rockminnende publiek over de streep trokken . Jeugdsentiment.
Na ruim twee decennia op het podium is Mark Chadwick nog steeds uitstekend bij stem. Jeremy Cunningham op bas, steelt de show, pogoënd met zijn meterslange dreads. Jon Sevink zorgt met zijn viool voor de gepaste zwierige folktune . En dan nog de didgeridoo speler , die ambiance brengt door z’n instrument in alle standen te houden en door de gefraciceerde klanken. The Levellers en het publiek amuseerden zich . Af en toe werd een nieuwe song voorgesteld , maar het zijn vooral de classics als een “Carry me” , “Belaruse”, “Beautiful day” , “Riverflow” en natuurlijk “One way” en “Liberty songs” die ‘em doen en in het geheugen gegrift zijn …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de bevriende collega’s Indiestyle http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2012
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2012 – vrijdag 3 augustus 2012
Festival Dranouter 2012
Eén van de pittoreske festivals dat we koesteren is ongetwijfeld Festival Dranouter; het festival straalt een erg warme, amicale en familiale sfeer uit. Een editie met een boeiende en uitdagende affiche , nieuwe milieu uitdagingen en een sfeervolle terreinaankleding.
Het festival is geëvolueerd. Ze voegden een ‘baseline’ toe , ‘Festival of new traditions’, met het accent op de hedendaagse traditie. Het woord ‘folk’ verdween, blijft invoelbaar en kreeg een bredere perspectief onder ‘roots’, met aandacht voor de traditie . Op die manier blijft Festival Dranouter toonaangevend.
Het festivalterrein en de formule (een dag minder – een tent minder) werd wat door elkaar geschud, een betere spreiding van de concerten, meer optredens en aandacht naar DJ’s . Ook de eco aanpak behoudt z’n sterke focus, en animatie kleurt het festivalterrein .
Traditie loont! Over de drie dagen waren in totaal een 62000 bezoekers. De organisatie is tevreden dat iedereen hier in deze formule z’n plekje vindt. De warme, gemoedelijke sfeer van het festival wordt hoog in het vaandel gedragen . Of zoals Bart Peeters zei hoe hij Dranouter in het hart draagt …“Dranouter wil groot zijn in iets klein, een eigen soort van grijs“ …
De 38ste editie kon van start gaan . En Festival Dranouter kwam langzaam op dreef; toen de hemel plots donker en de hemelsluizen opengingen voor een klein uur , werd het terrein net als vorig jaar herschapen in een modderpoel . Nog niet zo erg als vorig jaar …En in het weekend kreeg het zonnetje de kans door te piepen, voor de muziek, de sfeer, de ambiance , de allerhande standjes en nog zo veel meer, die de gezelligheid verhogen …
Ons muziekparcours
Toegegeven, de plensbui gooide roet in het eten, maar we lieten het niet aan ons hart komen en we hadden alvast een fijne opwarmer met Tref , vier jonge gasten die gretig te werk gingen op hun accordeons en drum; van pure folk, de zwierige en ingenomen tango van Gotan Project , naar jazzy moods , dance en medleys. De eerste danspasjes werden hier gezet in de Club.
Goran Bregovic hadden een hitsige Brassband mee, ‘the wedding & funeral band’. Twee items die we terugvonden in die amalgaan van Balkan en gipsymuziek. Een uitgebreid ensemble van blazers , drums , Gorans gitaar en vrouwelijke backing vocals kleurden de sound . Hij zorgde voor een mate van toegankelijkheid en behield de traditie van die zigeunermuziek, Oost-Europese hoempapa, samba, etnische invloedssferen en zang . Het ademde een Macarena en ‘60s swamp op z’n Balkans.
Vorig jaar hadden we Band of Gypsies Taraf de Haïdouks en Kocani Orchestra, dit jaar Goran, volgend jaar Beirut misschien?
Veel volk in de Club voor Spinvis , het alterego van de Nederlandse liedjeskunstenaar Erik De Jong, de 50 voorbij , maar die nog steeds in staat is om prachtige Moderne Kleinkunst met een grote K te presenteren . Een afwisselende , boeiende set met een toegankelijk traditioneel geluid , sober, ingenomen, en rijkelijk, kleurrijk door de allerhande geluidseffects op synths, pedaaleffects, vibra, zingende zaag , toeters en bellen .…, én met een hoofdrol voor de vrouwelijke multi-instrumentaliste .
Een reis in het universum van Spinvis … mooi gearrangeerde composities en woordkunst waar Vlaamse artiesten als Raymond een plaatsje krijgen. Een lijst om U tegen te zeggen, o.m. “Voor ik vergeet’, “Het voordeel van video”, de verhalen van een zekere “Ronnie”, “Een kindje van God”, “Ik wil alleen maar zwemmen”, “Wespen op de appeltaart” of de titelsong van de nieuwe cd ‘Tot ziens , Justine Keller” en een bezwerende “Ik kom terug”!
Absynthe Minded : ze zijn voor de derde keer op Festival Dranouter en hier spelen ze op hun best, hebben we de indruk . Hun melodieuze sound , gebed in gewaagde, overtuigende uitstapjes richting jazz, swing, elektronica, zigeunermuziek en Balkan hebben op Dranouter de ideale outfit, met Bert Ostyn in een hoofdrol. Alles loopt gesmeerd . Een volle Kayam hield van Absynthe Minded , dat was duidelijk en ze kregen een sterk onthaal bij classics “Plane song”, “Envoi”, “My heroics part one”, I am a fan” en de nieuwe single “Space”. Ook prikkelden de titelsong “As it ever was”, “You’ll be mine”, “24/7” en het worldgetinte “Little rascal” van de Vlaams-Turkse film ‘Turquaze’. Een begeesterende “Stuck in reverse” bracht een magische versmelting van Absynthe Minded en Dranouter !
Het tien- /elfkoppig gezelschap Bellowhead, tracht de Britse folk nieuw in te blazen . Ze beschikken over violen, gitaren, banjo , accordeon, percussie, en worden geruggensteund door een vijfkoppige blazerssectie. Een feestelijke smeltkroes , oog voor de Britse traditie en ingenomenheid, die uitmondt in uitbundige, emotionele en gevoelige songs, aangevuld met enkele instrumentals. Hier was enkel de ‘beperkte’ zang van Jon Boden de stoorzender.
Tot slot Seasick Steve, een laatbloeier en bluesman. Op festivals verovert de amicale artiest steevast de harten van jonge fans die zijn kleinkinderen konden zijn. En dat met ongekuiste, primitieve blues, gespeeld op verhakkelde gitaren (o.m. een driesnaren vehikel) en omgebouwde sigarendozen. Country, blues en folk zijn de ingrediënten en intrigerende songs het resultaat.
Seasick Steve doet dus gewoon waar ie goed in is, ‘You can’t teach an old dog new tricks’, de recente plaat is een statement geworden.
Een begeesterende set hoorden we , aangevuld met een Animal ‘lookalike’ drummer , die de doorleefde blues en boogie van Steve voorzag van een stevige onderbouw.
Seasick Steve ontpopte zich op het podium tot een groots entertainer, een jonge dame mocht zelfs even het podium op om vlak naast Steve te komen genieten van een song en de classics als “Diddley Bo”, “Thunderbird”, “Walkin’ man”, “Doghouse boogie” en “You can’t teach an old dog …” ontbraken niet. Hij biedt de eenvoudige , eerlijke en primitieve rootsmuziek kracht en de slides vlogen om de oren .
Toegegeven , we hebben z’n tricks nu onderhand wel door, maar je kunt niet omheen het feit dat hij een leuke , ontspannende , heerlijke afsluiter is …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de bevriende collega’s Indiestyle http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2012
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2012: DAG 01: Selah Sue – Damien Marley - Orbital
Lokerse Feesten 2012
Geslaagde opener van wat meer dan waarschijnlijk een topeditie zal worden
Selah Sue
Miss Beehive is al enkele jaren dé grote belofte, promoveerde van een bedeesd en verlegen voorprogrammaatje her en der naar headliner én een persoonlijke favoriete van een der allergrootsten (nou ja) Prince. Selah en de zijnen brachten een meer dan puik optreden. Ze heeft ijzersterke muzikanten achter zich, heeft nog steeds een soulvolle stem als een misthoorn, maar jammergenoeg was het grootste deel van het publiek overduidelijk niet voor haar afgezakt naar de Grote Kaai... maar voor Damien Marley. De nieuwe geluidsnormen zorgden er ook voor dat het geroezemoes voor ons toch wat storend begon te werken. Ze brengt veel variatie in haar muziek, gaat zeer speels om met diverse invloeden. En het is haar laatste optreden van de zomer. Ze toonde zich een opgewekte verschijning die met de nodige geste eigen aan een diva, haar muziek brengt. Onthou dat ze nog piepjong is en dat we nog niet alles van haar gehoord hebben.
Damien Marley
Op een boogscheut van Reggae Geel staat hier één van de grootsten en dé zoon van de grootste - ik vergeet even Lee Scratch Perry) – op LF.
Het publiek kwam duidelijk voor Damien Marley, de fans waren present: de obligate rasta's waren aanwezig, weedgeuren hingen over het terrein. Met dreadlocks tot ver over zijn gat bracht hij stomende versies van “Make it bun dem”, enkele nummers van de ouwe en dan nog voor ons totaal onbekende nummers, die stuk voor stuk luid werden meegescandeerd door het in leeftijd heel variërend publiek. Hij bewees meteen ook , wellicht onder invloed van zijn samenwerking met Skrillex (zie hoger) , dat reggae niet perse eentonig en altijd hetzelfde hoeft te klinken. Het was een zeer energiek optreden, met o.a. een vlaggenzwaaier het ganse optreden door. We zijn niet zo heel thuis in het genre, ons idee: hij brengt niet de trage reggae met een strakke bassline maar eerder uptempo wisselende reggaenummers. Enkele nummers van vader Bob ontbraken niet in zijn setlist. Net toen ik voor de eerste keer begon te genieten van wat reggae zou moeten zijn, hield Marley en co het een kwartier voor tijd bekeken. Jammer.
Orbital
Op naar het volgende genre van de avond. Vaste waarde Orbital. Samen met The Chemical Brothers, Underworld en The Prodigy zetten ze een kleine twintig jaar geleden elektronica en Britse rave op de kaart. Tja, het moet niet altijd Britpop zijn. Het duo bracht een goede mix van ouder en nieuwer werk, ze kunnen intussen ook buigen over ettelijke jaren ervaring. Hun nieuwe cd ‘Wonky’ moet niet onderdoen: Paul en Phil’s recept blijft ongewijzigd bestaan uit verzorgde plakkende melodieën en stampende beats die, mits onbeperkte geluidsnormen, je ingewanden zo wat uit je lijf slaan. Het moet gezegd: Deze keer beschikt Lokeren over een zeer verfijnde klankinstallatie.
Hun set bestond uit lekker lange nummers, waarbij de nummers allen mooi waren opgebouwd. Hun show bracht een mengeling van 1001 verschillende elektronische stijlen en invalshoeken. Ik meende hier en daar Bon Jovi’s en “You’re so vain” gesampled te horen, maar vooral bij Kraftwerk hebben ze mosterd gehaald. Het oog wil ook wat in dergelijke genres en hun brilletjes met lampjes hadden ze op. De visuals refereerden hier en daar naar technovideoclips, doch met een gevoel van dit-heb-ik-toch-wel-eens-gezien. De broeders Hartnoll weten als geen ander dancetracks uit hun machines te toveren, op de grens van het kitscherige en het cartooneske af.
Met dank aan Christel , Nicolas en Geert
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Tomorrowland 2012 – zondag 29 juli 2012
Tomorrowland 2012
zondag 29 juli 2012 - ‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’
Een sprookjesachtig totaaldecor, een gigantische dansvallei, verse cocktails, spectaculaire acts, water & bruggetjes, spetterend vuurwerk, de mooiste podia en de beste dj’s ter wereld zorgen voor betovering en een ongekende beleving.
De Belg Yves V kwam op de Mainstage met een stevige intro. Rode spirovlammen vergezelden hem. Er was al redelijk wat volk opgedaagd. Papieren vlindertjes werden het luchtruim ingeschoten. De ex-leraar heeft zijn baan in het onderwijs onlangs opgezegd en stapt als full-time DJ door het leven. Hij speelde een heerlijke set en de zon kwam door het wolkendek meedansen. Het publiek ontplofte helemaal als hij "One Million" van Otto Knows door de speakers joeg!
Afro Jack loste Yves V af met een lange intro. Op de schermen telde een digitale klok 3 minuten af. Afro Jack zelf pepte het publiek intussen wat op. Dan ontplofte de boel met “This Is Love” van Will.I.Am feat. Eva Simons! Pompende beats knalden. Veel cijferwerk was te zien op de beeldschermen. De ex van Paris Hilton voelde zich lekker in z’n vel, en het was precies een thuismatch die hij speelde. En dat verwoordde hij zelf met "Coming Home" van Diddy & Dirty Money feat. Skylar Grey!
Het begon plots hevig te regenen, maar dat deerde het publiek niet! De Nederlander bleef doorgaan op zijn opzwepend elan en de zon kwam tevoorschijn, samen met de regen! Mooi, jammer dat het niet leidde tot een sprookjes-regenboog... Om het laatste kwartier van zijn set op gang te trekken bracht Afro Jack een eigentijdse versie van "Somebody That I Used To Know" van de Australische Belg Gotye.
Mister Tomorrowland David Guetta daagde op . ‘The book of wisdom’ sprak wijze woorden, er waren geluiden van een boot en een helikopter te horen … Guetta in aantocht … Het publiek schreeuwt, klapt in de handen en gaat compleet uit zijn dak. Plots komt David op het podium met een camera aan het voorhoofd, en hij begint zijn set met een aantal eigen nummertjes zoals "Titanium" en "Love Is Gone". Het publiek zong luidkeels mee. De DJ nam in het begin veel de micro en pepte het publiek meermaals op. Hij genoot zelf enorm van de aandacht. Hij nam zelf veel foto’s en filmpjes met zijn Iphone. Hij had een fotograaf mee, die hij instructies gaf. Ondanks dat hij z’n publiek weet te bespelen, was het een voor geprepareerd house setje. Wat pijnlijk door het feit dat de teksten van de liedjes al op het beeldscherm te zien waren, nog vóór het eigenlijke liedje begon. Hij trakteerde toch op enkele exclusieve (nieuwe) tracks.
Het werd donkerder en de flashlights bepaalden mee de sfeer. Wel vreemd dat de lasers wegbleven... Het laatste half uur van zijn set is jammer genoeg compleet de mist ingegaan! Door een technisch probleem was er zowat 10 minuten niks meer door de speakers gekomen! Het publiek leek er zich niets van aan te trekken. Feest stond voorop, dansen, zingen en roepen… “Seven Nation Army”, “Kernkraft 400” en “Hey Baby” werden luidkeels gezongen. Guetta moedigde z’n publiek aan , en zwierde met de armen heen en weer .
Toen er terug muziek was, ontplofte het! Het publiek ging nu helemaal uit zijn dak! David bedankte zijn publiek en een hels vuurwerk brak los! “Regen en technische problemen kunnen ons niet tegenhouden” zei hij. Hij sloot af met "Tonight’s Gonna Be A Good Night" en dat was het ook.
Daarna kwam Steve Aoki. Ook hij startte met een technisch probleem. We namen dan Dave Clarke mee, 1 van de godfathers van de elektronische muziek! In technokringen wordt hij zelfs The Baron of Techno genoemd. Hij speelde op zijn eigen stage onder een immens nagemaakte zon, wiens ogen waakten over het publiek. Hij speelde een heerlijke techno set. De laserlights, het vuur, de fonteinen en het gigantische reuzenrad achter hem koesterden we als de laatste momenten van Tomorrowland… Tomorrowland was opnieuw een legendarische editie!
Nabeschouwing
Opnieuw was er sprake van een geslaagde editie! De verschillende soorten muziekstijlen en - genres zijn een groot voordeel. De catering en de diversiteit van ‘festivalfood’ was lekker en van erg goede kwaliteit. Voor de fijnproevers was er het restaurant van Wout Bru of van Roger Van Damme. De vele bars en de eetgelegenheden op het domein maakten het je makkelijk. De talrijke security en de politie boden een veilig gevoel. Groeipijnen zijn aangepakt en zorgen voor een enorme verbetering van het totaalbeleven.
De organisatie streeft perfectie na en brengt alles in het teken van Tomorrowland, van drinkbekers, servetten, bordjes tot decoratie, festivalbandjes en de Comfort Zones. Een gepaste drukte en een leuke sfeer . Ook de buitenlandse kregen kans mee te genieten van die zaken, wat uitermate werd geapprecieerd.
Op naar volgend jaar voor een nieuwe editie van dit ‘neverending’ sprookje!
Organisatie: Tomorrowland
Tomorrowland 2012 – zaterdag 28 juli 2012
Tomorrowland 2012
zaterdag 28 juli 2012 - ‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’
Een sprookjesachtig totaaldecor, een gigantische dansvallei, verse cocktails, spectaculaire acts, water & bruggetjes, spetterend vuurwerk, de mooiste podia en de beste dj’s ter wereld zorgen voor betovering en een ongekende beleving.
The place to be was de mainstage, want vandaag viel er veel te beleven … De eerste grote naam op dag 2 Tomorrowland was al om 16u! op de Mainstage, met name Hardwell …’The Book off Wisdom’ opende zich en kondigde de Nederlandse DJ met veel furore aan. Vuurpijlen vlogen in de lucht en een regenboog manifesteerde zich in de lucht! Hij bracht een soft-house setje. Tussendoor werden de rozenblaadjes rijkelijk in het luchtruim boven de feestende menigte uitgestrooid vanuit de helikopters. De sympathieke gast eindigde zijn set in een ware hardcore stijl en opende de weg voor Chuckie.
Chuckie nam het naadloos over in dezelfde harde stijl. De harde, bonkende house beats dreunden door de speakers en een subtiel lichtspel vergezelde hem. Hij zette de Mainstage volledig naar zijn hand. De hyperkineut baadde in het zweet, en moest zelfs tussenin van t-shirt wisselen. Een nieuw fenomeen namen we waar: Chuckie zijn compagnon vroeg aan het publiek om met hun shirts een helikopter na te doen. Een indrukwekkend zicht! Remixen en eigen werk wisselde hij af … ergens hoorden we Calvin Harris met “Shotgun” van Zedd, en zijn eigen “Who is ready to jump”. Interactie met het publiek sierde de set.
Martin Solveig was de volgende grote naam. Met de gekende Björn Borg haarband en jack plaatste de Fransman zich achter de decs. Hij leefde zich helemaal uit in de eigen set. Hij voerde moeiteloos z’n publiek in die housy , trancy club sfeer en zijn dance hits als “The night out”, “Ready to go” en “Hello” brachten iedereen in extase . Zelfs een R'nB plaat (“Niggas In Paris” van Kayne West & Jay-Z) tussenin werd gesmaakt! Om dan maar te zwijgen over “Don’t speak” van No Doubt , eerst als ballad, maar al snel krijgt de song enkele forse beats bij. Onvergetelijk. Hij hitste het publiek op en zong soms mee. Hij bedankte het enthousiaste publiek en zei dat zij z’n set dicteerden; een plezier om dit te mogen meemaken! Cheers Martin.
De makers van het Tomorrowland Anthem “Tomorrow Changed Today” kwamen dan. Onze landgenoten Dimitri Vegas & Like Mike zorgden voor een groots feestje. Zelfs een commodore-achtig geluid, “Seven Nation Army” van The White Stripes en “Calarbia” van Rune, kon er vanaf. Waarna ze de harde beats (‘n’bleeps) van Jordy Dazz met “Drum Fails” door de speakers joegen. De Mainstage stond letterlijk in vuur en vlam. Spektakel. Bij “Champagne showers” van LMFAO trakteerden ze het publiek op spuitende flessen champagne. Eigentijdse remixen van o.m. “Californication” van de Red Hot Chili Peppers stookten het vuur nog eens aan. Ze sloten af met een golden classic in het genre, een prijsbeest van Push, “Universal Nations”! Op de grote beeldschermen werd het feestende publiek getoond, die Dimitri Vegas & Like Mike verafgoden ! …”They are the future of Tomorrowland …”
De eigenwijze Skrillex bracht een hard-tech setje. Dreunende , bonkende, schurende en drilborende beats … Wat op het eind toch wat vervelend klonk, door steeds dezelfde formule. Maar de man is ‘hot’ en iedereen ging uit z’n dak , hoewel men toch vermoeid begon te worden door die wendingen en tempowisselingen.
Harde dubstep dus …met eigen werk “My Name is Skrillex”, “Weekends!!!” en “Ruffnack”. Een reggae plaat ,“Make It Bun Dem” van Damain Marley sampelde hij er ergens tussenin.
Sonny John Moore aka Skrillex schraapte af en toe de keel af en zweepte het publiek op.
We zagen een mooi schouwspel van stroboscopen, water en vuur. De groene lasers zorgden ervoor dat de bomen rondom de Mainstage op een jungle leken. Schitterend. Plots werd er een hels vuurwerk afgestoken, die niet echt paste bij de muziek. Maar OK dit is Skrillex in z’n totaalconcept …
Het trio van Swedish House Maffia sloot af op de Mainstage. En ze kwamen ook officieel afscheid nemen van ons landje, want eind het jaar gaan de DJ’s hun eigen weg …. Er werd al verschillende keren gefluisterd dat de drie onderling niet meer echt overeen kwamen, maar daar was in hun set weinig van te zien. Ze gaan ervoor! Het eerste uur van hun set bood een clubby sfeertje met o.m. “Greyhound” als opener en “Lights” van Third Party.
Het tweede deel was toegankelijker, commerciëler, wat de temperatuur en de adrenaline deed stijgen. Ze speelden nog een “Antidote”, “Walking Alone” van Dirty South en “Insomnia” van Faithless. De Zweedse vlaggen zwierden heen en weer. Tranen vloeiden zelfs hier bij de die-hard fans.
Net als vorig jaar werden lichtbuizen uitgedeeld. Vorig jaar waren ze erg kleurrijk, nu waren ze blauw. Het zorgt voor een unieke visuele ervaring.
Weinig eigen nummers vanavond, maar overtuigende remixes … The crowd just loved it! Tomorrowland kreeg een afscheid in schoonheid van Axwell, Steve Angello en Sebastian Ingrosso als DJ team. Swedish House Maffia waren een aangename gast en we zullen hen missen; hun visuele en auditieve sprookje is in het geheugen gegrift.
Tussenin hadden we nog enkele interessante DJ’s op andere stages
Porter Robinson is één van de jonkies op Tomorrowland op uitnodiging van Paul Van Dyk zelf. Porter Robinson, een jonge Amerikaan, schuwt het hardere werk. Pompende house-beats knalden door de boxen. Een jonge gast die imponeerde. Hoe zou je zelf zijn als je op de line up tussen de doorwinterde Ferry Corsten en Marco V staat.
Paul Van Dyk is één van de pioniers in het genre. Meer dan 20 jaar ervaring heeft hij . De manier waarop hij harde trance, house en techno verfijnt, is geniaal. Een graag geziene gast dus op Tomorrowland.
Trouwens, hij is hoofdact op de closing part van club Amnesia op Ibiza, iets wat de allergrootsten maar op hun palmares kunnen schrijven.
We kwamen terecht in de ‘I love the ‘90s’ tent. Niels Van Gogh was één van de opvallende DJ’s, een groots artiest van de nineties. Toon brak de Duitser door met zijn hit “Pulvertum”. Laat het nu die hit zijn die ervoor zorgde dat de tent volledig uit zijn dak ging. Samen met Niels Van Gogh genoot het publiek van de revival …
Yves Deruyter is één van de meest succesvolle DJ’s uit die jaren ’90. Deze muzikale wolf straalt dance-music uit. Een mengeling van electro, trance, dance, … , niet vies van retro; en beginnen met Underworld … Yeaahh ! Yves Deruyter stond aan de wieg van vele house-producties en in deze tent hoorden we nog eens enkele optimale clubhits … (dank aan Michaël)
Organisatie: Tomorrowland
Tomorrowland 2012 – vrijdag 27 juli 2012
Tomorrowland 2012
‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’
Voorbeschouwing
Een sprookjesachtig totaaldecor, een gigantische dansvallei, verse cocktails, spectaculaire acts, water & bruggetjes, spetterend vuurwerk, de mooiste podia en de beste dj’s ter wereld zorgen voor betovering en een ongekende beleving. De hoogmis van de elektronische muziek: Tomorrowland!, eerder dit jaar nog verkozen tot beste dance-festival ter wereld.
Het festival is aan de 8ste editie toe, en heeft internationale allures. “In 3 seconden” was het festival uitverkocht, 75 nationaliteiten zijn er ongeveer geteld, 35 tot 40 procent van de 180.000 aanwezigen kwamen uit het buitenland… In de kleinste dorpen in Brazilië kennen ze België niet. Maar als het woord ‘Tomorrowland’ valt, dan weet iedereen waarover het gaat. Manu en Michiel Beers hebben samen met ID&T ervoor gezorgd dat ons kleine landje groots is op de wereldkaart.
De organisatie was er opnieuw in geslaagd alles uit te werken tot in de kleinste details. Gans het recreatiedomein ‘De Schorre’ lag er bij als in een sprookje. De 75 hectare werd even het epicentrum van de wereld. Bellen-blazende paddenstoelen, boeken van groot tot klein, wandelende taartjes, steltlopers, sterrenchefs die kwamen koken, Tomorrowland Dollars voor food en dranktickets, pralines met het TML logo op… Overal te velde, op bijna elk podium, kon je een kwinkslag vinden naar de vorige edities. De grote waterlelies van 2 jaar geleden, de paddenstoelen van vorig jaar…
En de verrassing werd nog groter toen we de Mainstage zagen . Schitterend hoe de stage was gedecoreerd door grote boeken. ‘This is Madness’ en ‘Beauty of the Beat’ zijn enkele titels van de tentoongestelde boeken. In het midden stond een gigantisch boek: ‘The Book off Wisdom’. In eerste instantie gesloten, maar eens de topacts kwamen, opende het boek zich. Op de vorige edities kon je steeds een groot gezicht zien. Deze keer waren het bescheiden kleine gezichtjes op de kaarsen, die verdacht gelijkenissen hadden van de boom van verleden jaar. Magische kaarsen waren het , het ene moment spoten ze water en het andere moment spuwden ze vuur! Eens ‘The Book off Wisdom’ zich opende, werd duidelijk dat het gezicht zich verscholen had in het boek zelf. Sterk.
ID&T heeft voor de aankleding van de site samengewerkt met Neverland Themepark Projects uit Aalst, die al een aantal pretparken had uitgewerkt.
Er werd hard gehamerd om het festival drug- en agressievrij te houden. Een samenwerking had de organisatie met een 10-tal security bedrijven. 400 security mensen waren op de been, en boden hulp waar nodig. Zij werden geruggensteund door een 150-tal politiemensen. Weinig tot geen noemenswaardige incidenten werden gemeld. Ook het Vlaamse Kruis voor de EHBO was present; een 5000-tal interventies, vooral insectenbeten en verstuikingen. De organisatie had ook grote schermen opgezet , die de mensen waarschuwden voor de hitte en de zon. Ze maanden het publiek aan om genoeg water te drinken en zonnebescherming te gebruiken.
Muziek? Jawel hoor , 16 podia werden opgetrokken en ruim 350 (inter) nationale DJ’s, voor elk wat wils, van Trance, Techno tot Hardstyle. Iedereen kwam aan z’n trekken dus …
Veel posts ook op de Facebook van Tomorrowland. De sociale media heeft een belangrijke rol gekregen . Buitenlandse gasten zijn naar hier gekomen door ‘the after movie’ op Youtube, foto’s en filmpjes van vrienden op Facebook of Twitter… Het snelst groeiende festival is mee en plukt daar nu de vruchten van!
dag 1 - vrijdag 27 juli 2012
s' Avonds op de Mainstage opende ‘The Book Off Wisdom’ zich en begon Thomas Gold aan zijn DJ-set. Hij werd vergezeld van gouden dansers en danseressen. Zij haalden acrobatentoeren uit met behulp van trampolines. Ook de Wizard uit het voorfilmpje vertoonde zich op het toneel. De Duitser draaide een groovy setje die het talrijk opgekomen volk wist te appreciëren. Een remix van ‘Fire to the Rain’ van Adele was 1 van de leukerds in zijn set.
Daarna was het de beurt aan Alesso om de Mainstage naar zijn hand te zetten. Het werd een commerciële set die werd gesmaakt door het publiek. De zonsondergang liet al een kleine lightshow tot stand komen. De Zweed bracht nogal wat remixen, o.m. “Smells Like Teen Spirit” van Nirvana met Nicky Romero’s “Toulouse”. Een hoogtepunt was zijn eigen “Raise your Head” in een remix, met 3 andere nummers ( “Epic”, “Around the World” en “Sevan Nation Army”)! Afsluiter was “Calling (Lose My mind)” van Sebastian Ingrosso, een bom, en enthousiast onthaald bij het publiek!
Toen kwam ouwe rot in het vak Fatboy Slim, één van de peetvaders van de dance, plaats nemen ‘behind the decks’. Hij startte met “Put Your Hands Up” . Elektronicaproblemen teisterden de set, de grote projectieschermen vielen soms uit, maar leuke filmpjes konden geprojecteerd worden. Eigen nummers, remixes van o.a Will Smith (“Wild Wild West”), 2Pac (“California Love”), deels oudjes, Queen en Donna Summer, en huidige hitsongs stak hij in een eigentijds trancegericht FS jasje. De zonsondergang gaf de lightshow alle kansen. Een web aan lasers en vlammen traden in werking, wat elan gaf aan FS’s set. ‘Norman Cook’ aka Fatboy Slim , de 50 voorbij , amuseerde zich enorm .
Toen was het de beurt aan Avicii! De jonge Zweed gaat een grootse toekomst tegemoet en heeft al grote hits op zak met een “Bromance” en “Levels”. Hij heeft al mogen samenwerken met supersterren als Lenny Kravitz en David Guetta. De hyperactieve DJ zong tijdens zijn performance enkele refreinen van bekende nummers mee terwijl er geen vocals te horen waren... En hij is alvast een grote liefhebber van Florence Welch & haar Machine… Ondanks de eerder kleurloze trance-dance setje was de ambiance groot. Midden de set werd een compleet arsenaal aan vuurwerk ontstoken en barstte een groot feest los op de dansvloer! Verder hoorden we een “Two Million”, “Nicktim” en “Silhouettes”.
Ook de Carl Cox trein kwam op gang en zorgde voor een rave feestje . Aanstekelijke beats hoorden we van deze deckwizzard …
Joris Voorn is één van de opkomende talenten in de techno-wereld. Hij was op vrijdag nét
niet de headliner op het podium van ‘Café ‘d Anvers’. Hij zorgde voor een kleurrijke set van ‘lekker doorgaan’, eenvoudige techno van Nederlandse bodem. Na de gig op Sensation White 2011 hadden we vanavond opnieuw een aangename ontmoeting met de talentvolle DJ (thx to Michaël).
Iets later hadden we de pompende beats’n’bleeps van de Bloody Beetroots DJ’s . De gemaskerde DJ’s bliezen op de Mainstage met een opzwepende , hitsende mix van electro, punk, house, hip hop en rave … Verwoestend hard , wat een ‘wall of sound’ …
Afsluiter van de nacht werd Gabriel & Dresden op de Above & Beyond Group Therapy Stage! Een perfecte ‘afsluitsfeer’. Ze mixten vlot de ene plaat Vocal Trance aan de andere! Wat een sprookjesachtig sfeertje in deze tent met bomen, takken, bloemen en elfjes! 1 van hun laatste platen werd “As The Rush Comes” van Motorcycle. Heerlijk, die sound … om de eerste nacht te besluiten.
Van de voorspelde onweersbuien en windstoten is er deze avond niets van in huis gekomen. De DJ’s hebben het in hun beats’n’bleeps verweven!
Organisatie: Tomorrowland
Suikerrock 2012: DAG 01: ZZ Top, Triggerfinger, The Union, Mojostar
Suikerrock 2012
Om 17h45 stipt was het aan MOJOSTAR om Suikerrock 2012 onder een schroeiende zon af te trappen. Pas enkele weken terug opgerakeld om rising blueshero PHILIP SAYCE te vervangen, lieten zij deze buitenkans niet onbenut om hun pas uitgebrachte debuutplaat te promoten. Ondanks de nog geringe opkomst, stak de band rond gitarist Simon Witvrouw meteen het vuur aan de lont en gaf het beste van zichzelf met een sterke selectie uit die debuutplaat. En dat 'beste' bestaat uit een mix van stevige rock, doorspekt met een flinke hap rootsy blueslicks van Witvrouw en collega gitarist Thijs 'El Boucho'. Een flink rockende set schotelden de 4 heren ons voor met als rustpunt de 'effe gas terugnemen omwille van het warme weer' knappe ballad 'Thinkin' about you'. Een band om in de gaten te houden !
THE UNION is dan weliswaar evenzeer een jonge band, bezieler en oprichter Luke Morley heeft er reeds een staat van dienst van ruim 20 jaar opzitten bij de Britse rockband THUNDER. Kompaan Peter Shoulder op zijn beurt is een oudgediende van WINTERVILLE, een Britse rechtdoor-rechtaan rockband actief van 2003 tot 2007, met toen ook ... jawel TRIGGERFINGER's Mario Goossens in de gelederen ! In Tienen serveerde The Union een selectie uit hun titelloze debuut en de recente 'Siren's song' CD.
Waar het studiomateriaal varieert van stevige classic blues-rock tot 'af en toe ietwat slijmerige' ballads, overheerste vooral die eerste categorie in hun set vandaag ! Na de op zich al sterke openingstrits “Watch the River Flow”, “Black Gold” en het sterke bluesy “Blame it on Tupelo” ging het viertal pas echt loos met up tempo rocker “Step Up to the Plate” en het loodzware “Obsession”. Morley trakteerde Tienen op de ene na de andere vlijmscherpe solo en op het schitterende (GEEN cover, maar toch sterk aan BLACK CROWES schatplichtige) “The Remedy” schitterde frontman Shoulder zelf op slide-gitaar. Eventjes wat gas terugnemen met “Cut the line” om dan in 'hevige' schoonheid te eindigen met o.a. het knappe “Easy Street” en afsluiter “Siren’s Song”, titelsong van hun nieuwe plaat. Een dijk van een nummer overigens, alhoewel de intro bij mij steeds THERAPY? 's “Six Mile Water” in gedachten brengt : Dat zelfde broeierige swamprock sfeertje, maar hier al snel evoluerend tot een beest van een rocksong ! Aangenaam verrast door deze eerste live ontmoeting met 'de vakbond', hopen we de heren snel nog eens terug te zien !
Een setje TRIGGERFINGER noteren we ook altijd. Alhoewel iets minder alom tegenwoordig dan verleden zomer (toen waren ze hier ook !), kan het ook geen probleem zijn om onze nationale trots deze zomer ergens in 'Belgie Festivalland' mee te pikken. “I'm Coming for You” en “On my Knees” knalden ze er als eerste songs door en zo was het ook : Tienen moest en zou weerom door de knieën gaan voor Block en co. Alle reeds vertrouwde elementen waren er terug : De verzorgde maatpakken en bijpassend schoeisel (nice color Ruben !), Mario's drum solo, de typische TF humor en Rubens 'Marshall stack' act, maar het zijn bovenal nog steeds DE songs die het hem doen : De gedreven passie van “Cherry”, een lekker voortdenderend “Let it ride”, een weerom bijtend “My baby's got a gun”, een swingend “All this dancin' around”, en meer van dat. Bissen moest natuurlijk ook : “Scream” en na de zopas doorstane uitputtingsslag het onvermijdelijke en O zo aanstekelijke “I follow rivers” als rustige finale, compleet met Mario op koffiekopje en andere percussie ! De 3 heren Triggerfingers bewezen eens te meer één van de vele -misschien wel de beste- Belgische live bands (ooit) te zijn. En nu maar wachten op echt nieuw werk.
En dan de hoogste tijd voor een vettige portie 'First class stomping boogie rock' van de 'Little ol' band from Texas' ZZ TOP ! (zie foto) . Met de 4-track digital download 'Texicali' onder de arm (hoe doe je dat eigenlijk met een download ?) als voorbode voor de LANG verwachte nieuwe 'produced by Rick Rubin' full-length CD, keken we enorm uit naar wat de 3 heren ons deze avond zouden voorschotelen :
De klassieke -weliswaar onverwoestbaar en ALTIJD oerdegelijke- 70's inspired setlist, of eindelijk een ferme hap nieuw werk... Het voorsmaakje van de 'Texicali' EP blijkt alvast veelbelovend : Waar single “I Gotsta Get Paid” en “Consumption” de lijn van ondertussen al bijna eeuwenoude voorgangers 'Mescalero' (2003) en 'Rhythmeen' (1996) voortzetten, lijkt het lekker boogiende “Chartreuse” zo van succesplaat 'Eliminator' weggeplukt te zijn en grijpt ballad “Over You” qua stijl vooral terug op een song als “Sure Got Cold After the Rain Fell” van hun 2e LP 'Rio Grande Mud' uit 1972! Jawel, de 'Little ol' band from Texas' bestaat sinds 1969 en speelt reeds een slordige 43 (!) jaar in dezelfde originele line-up Gibbons / Hill / Beard !!
En wat bleek ... Op het nieuwe “I Gotsta Get Paid” na, geen nieuw werk. Wel een resem vertrouwde classics als “Waitin' for the bus”, “Jesus just left Chicago”, “I'm bad, I'm nationwide”, “Heard it on the X” of de drie overbekende eighties hits (U weet wel welke, de laatste zelfs inclusief the 'Wooley guitars'), maar daarnaast enkele onverwachte 'nieuwe' oudjes in de setlist :
Slepende opener “Thunderbird”, zij het niet zo fel als destijds op de 'Fandango' LP (1974), de lekker vettige bluesrocker “My Head's in Mississippi” (oorspronkelijk uit 1990) en de snijdende trage “Vincent Price Blues” (uit de daarnet vermelde 'Rhythmeen' CD uit '97). Ook het door Billy Gibbons als 'a weird song' aangekondigde “Heaven, Hell or Houston” werd vanonder het stof gehaald. Origineel uit de 'El Loco' LP uit '81 en 'indeed a weird song', zoals de heren op hun 70's platen, lang voor de baarden hun intrede deden, wel geregeld eentje tussen hun stampende bluesrock neerpootten. Ander hoogtepunt was het felle “Beer Drinkers & Hell Raisers”, ooit nog door TOP fan Lemmy en de zijnen gecoverd.
Als afsluiter werden we als vanouds overdonderd met DE ultieme boogie rock triptiek : “Tube Snake Boogie”, “La Grange” (incl. een flard “Bar BQ”) en “Tush”.
Een flitsende finale van alweer geslaagde doortocht, met een deels 'vernieuwde' maar evenzeer vertrouwde show met alle juiste ingredienten : De 'syncronized' pasjes, de pluchen gitaren en de typische ZZ gimmicks ('kam eens uw baard'). En zo hebben wij het graag! Mogen ze nog lang doorrocken, onze Texaanse boogie brothers!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/suikerrock-2012/
Organisatie: Suikerrock, Tienen
10 Days Off 2012 – Dag 10 – The Magician (BE), DJ Harvey (UK), Jacques Renault (USA)
10 Days Off 2012
Een rustdag inlassen net voor de finale van 10 Days Off lijkt allesbehalve een slecht idee, wetende dat het feest van vanavond doorgaat tot maandagmiddag 14u00. Of we het tot dan uithouden is nu moeilijk voorspelbaar, maar wat wel zeker is dat we er vanavond nog een spreekwoordelijke lap gaan op geven. Op het eerste zicht lijkt de affiche niet de meest interessante om dit fantastisch tiendaags festival af te sluiten. Toch werden we vanavond heel aangenaam verrast door de headliners.
Halverwege de set van de Magician komen wij nog wat loom binnengesloft. Wat had je ook verwacht? Tijdens de Genste Feesten wordt een gemiddelde die-hard-feestneus zijn bioritme danig in de war gebracht. Dag wordt nacht en omgekeerd.
Eigenlijk valt het meteen op dat er weinig of geen feestsfeer in lucht hangt, ondanks dat de Vooruit al mooi volgelopen is. De set van de in maatpak gedoste Magician zet bitterweinig mensen in beweging en dit blijft ook zo tot op het einde. Afsluiten deed hij met zijn eigen remixhit “I Follow Rivers” van Lykke Li.
Ook nu amper enthousiasme te bespeuren bij het iets oudere feestpubliek dat blijkbaar ongeduldig zit te wachten op de marathonset van de Britse DJ Harvey. Vanaf de eerste plaat weet hij met zijn jarenlange ervaring en zijn aanstekelijk enthousiasme meteen het publiek in beweging te zetten. Zijn vier uur durende set is een mooie afwisseling van sexy house over disco naar iets meer pompende tech house. Klassieke discoplaatjes worden perfect gemixt met nieuwe, onbekende housetracks. Het hoogtepunt van de avond was zonder twijfel de ultralanggerekte mix van “The Sky Was Pink” van Nathan Fake met “I Feel Love” van Donna Summer. Een ware les in het mixen van verschillende genres. Afsluiten deed hij met de krakende klassieker, “Crispy Bacon” van Laurent Garnier
Wat Harvey en ook Jacques Renault zo geniaal maken is dat zij je met platen om de oren slingeren waar zowat niemand ooit van gehoord heeft. Vintage disco, vette chicago house, nu-disco, donkere (vocal) house. Ondanks het hoge niveau van Jacques’ set moeten we toch uiteindelijk toegeven aan de vermoeidheid. De benen willen niet meer mee, het hoofd is moe!
Volgend jaar zijn we terug van de partij! Of toch niet? Intussen wordt er hier en daar gefluisterd dat 10DaysOff aan zijn laatste editie zou toe zijn. Zo ver zal het nog niet meteen komen, maar laat ons zeggen dat de toekomst van dit officieel festival van de Gentse Feesten vanaf 1 januari 2013 onzeker wordt. De Vlaamse Regering besliste recent dat de structurele subsidiëring voor de muziekclub ‘5 voor 12’ – de organisator van 10DaysOff – voor de periode 2013-2016 wegvalt. Momenteel wordt er wel gekeken welke stappen de organisatie kunnen zetten om het voortbestaan van dit festival te kunnen verzekeren. Het zou in ieder geval zonde zijn om dit festival voor meerwaardezoekers te zien verdwijnen. Voorlopig blijven we nog even in de waan dat 10 Days Off ons ook in 2013 bediend van elektronische muziek van de bovenste plank.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
10 Days Off 2012 – Dag 9 – The Time And Space Machine (UK – Live), John Talabot (ES), Mark E (UK), Borat & Lorin (BE)
10 Days Off 2012
Op deze Nationale Feestdag hebben lokale vinylfreaks als Borat & Lorin de eer om deze mooie dansavond in- en uit te leiden. Maar wat ons nog meer interesseert is het hoog bezoek van de drie andere aangekondigde namen op de affiche.
Een geweldige band als The Time And Space Machine past vanavond blijkbaar niet in het rijtje. Dit was ook heel duidelijk merkbaar bij het publiek. Heel wat feestvierders wisten helemaal niet hoe om te gaan met de psychedelische krautrock van deze live band. Wie toch even de kans gaf om dit collectief te observeren, zal getuige geweest zijn van een meer dan aardige LSD-tripachtige set vol van psychedelische soundscapes en lekkere grooves. De band houdt het vijf minuten voor tijd voor bekeken in de hoop dat zij nog even worden teruggeroepen voor een bisnummer. Het publiek gaf geen krimp. Beetje triest voor hun maar mij hebben ze wel weten bekoren.
Natuurlijk komen mensen vanavond afgezakt naar de Vooruit voor John Talabot , dé nieuwe sensatie uit het elektronisch muzieklandschap. Deze Catalaanse man wordt in alle geschreven pers bejubeld voor zijn laatste full album, ‘fIN’. Toegegeven, dit is het meest verfrissende elektronische album dat ik tot nu toe in 2012 al heb zien verschijnen. Vanavond brengt hij geen live set waarbij zijn eigen werk in het middelpunt van de belangstelling staat. Hij komt als knoppendraaier vanavond wel op de proppen met een zeer gesmaakte DJ-set, gaande van slomohouse over balearic disco naar deep house en minimal techno. Zelden overschrijdt hij een tempo van 115-120 BPM. Nooit was er dit jaar op 10Days een zwoele, sexy sfeer te bespeuren als vanavond. Dat de Barcelonees het publiek rond zijn vinger heeft kunnen winden is eigenlijk een understatement.
Maar al te graag neemt housemeester Mark E het perfect op kamertemperatuur opgewarmde publiek over van Talabot. Mark E verandert weinig aan het recept van zijn voorganger. Toch maakt hij na een vijftal minuten duidelijk dat hij naast house en disco ook iets steviger en sneller uit de hoek zal komen. Ondanks dat deze Brit vaak van mood verandert, blijft hij de kamer vullen met genietbare beats en happy faces. Het ‘feel free-gevoel’ komt na ruim een uur in zijn set tot een magisch hoogtepunt bij het nummer “Summer Daze” van Nick Holder.
Dit was alweer een geslaagd nachtje Vooruit. Wie nog energie in voorraad heeft kan gerust nog verder de ochtend in dansen met Borat & Lorin.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Nederlands 
Français 
