Graspop Metal Meeting 2012 – vrijdag 22 juni 2012
Graspop Metal Meeting 2012
Musiczine was present op de 17e editie van Graspop Metal Meeting, het metalfestival waar ieder jaar door velen (inclusief mezelf) reikhalzend naar wordt uitgekeken! Maar liefst 135.000 bezoekers, onderverdeeld in 68 verschillende nationaliteiten, waren afgezakt naar Dessel. De organisatie deelde na afloop volgend bericht mee, en ik beaam dat dit een feit is nl. respect en vriendschap heerst tussen de vele metalheads. Moshpitten en daarna een vriendelijk schouderklopje. That’s the way it goes op Graspop Metal Meeting!
Na aankomst mijn eerste avond (donderdag 21/06/2012 en ‘shitty weather’ tijdens de rit, maar gelukkig was het gedaan met regenen bij aankomst, waardoor ons tentje in de droogte kon opgezet worden), was het eerst en vooral tijd voor de jaarlijkse metalparty bij uitstek in de metaldome, waar de 'metal top 100' te aanhoren was. Het vuur werd aangewakkerd met de bekende hits, de nodige hoeveelheid alcohol en de sfeer van 1 grote familie was aanwezig, zodat iedereen goedgemutst de 1e festivaldag kon aanvatten...
dag 1 - vrijdag 22/06/2012: Death metal rules in Metal Dome, ocharme Ozzy!
Ik begon in Marquee I om Skeletonwitch aan het werk te zien, terwijl in Marquee II I Killed the Prom Queen op het podium stond. De black/thrash metal van deze mannen ging erin als een goed Engels ontbijtje na een nachtje feesten en er was reeds een groot aantal bezoekers aanwezig om de band aan te moedigen. De zanger en zijn metgezellen hadden er goesting in zo vroeg in de middag en de moshpits waren aanwezig. Een 40-tal minuten had Skeletonwitch om hun muziek aan de man te brengen en nieuwe fans achter zich te scharen. Nummers als "The Horryfing Force", "Beyond the Permafrost" en "Shredding Sacred Flesh" waren voor mij de uitschieters.
Op de mainstage was het daarna de beurt aan Godsmack. Deze, in mijn ogen, rustige metal met leuke riffs in verwerkt klonk voor mij helaas wat zwakjes om met het nodige enthousiasme onthaald te worden. Uiteraard stonden hun bekende hits als "Awaken" en "I Stand Alone" op de setlist, en dat waren dan ook de enigste nummers die voor voldoende animo zorgden bij het publiek, de 'die hard fans' buiten beschouwing gelaten uiteraard.
De melodische metalcore van Unearth deden de decibels oplaaien in Marquee II en het klonk oprecht vet!! De breaks sloegen je om de oren, de drums deden je aambeeld in je oren trillen en de stem van zanger Trevor Phipps beukte erop los! Aangename set (met o.a. "The Great Dividers", "Endless" en "Black Hearts Now Reign") en na hun 3de visite aan Graspop hebben ze bewezen dat ze een deftige live-band zijn. Volgend jaar mogen ze van mij gerust opnieuw opdraven om zo'n prestatie neer te zetten :-).
De kleinste tent van het festival, de Metal Dome (maar wel de enigste waar binnenin aan de linkerkant een bar gekoppeld is), bracht voor ondergetekende de 1e band van zijn persoonlijke to-do-list aan de man. De Amerikaanse death metal band, met redelijk wat thrashinvloeden in verwerkt, maakte zijn opwachting. Uiteraard heb ik het over Possessed, de live-band bij uitstek (simpelweg omdat ze geen nieuwe platen meer creëren). Strak en beenhard, zoals het moet zijn en klinken dus! De meeste metal liefhebbers weten dat zanger Jeff Becerra in een rolstoel door het leven gaat, maar op het podium is daar echter niks van te merken. Zo vol enthousiasme, energiek en met oprechte trots brengt hij zijn nummers ten hore aan het publiek! Ik heb alleszins staan headbangen op de tonen van "Beyond the Gates", de megahit "Fallen Angel", "The Exorsist" en het toppunt van dit optreden en tevens afsluiter "Death Metal", waarbij honderden kelen samen een ode brengen aan DEATH METAL!
Fantastische show en slim gezien van de organisatie om deze band op de perfecte locatie hun ding te laten doen. Want om eerlijk te zijn, Possessed zou volgens mij minder goed klinken als je hen op het hoofdpodium dropt. Op het hoofdpodium stond tijdens Possessed ook een grote naam geprogrammeerd, want de liefhebbers van lang uitgesponnen gitaarsolo's hebben volgens mij de tijd van hun leven gehad bij Black Label Society, als ik de geruchten mag geloven. Helaas kan een mens zich niet in tweeën opsplitsen nietwaar!?
Nog nagenietend van het vorige optreden trok ik met mijn manschappen naar een ouwe gouwe in Marquee I. Old-school bay area thrash van Sacred Reich, altijd zekerheid van pure klasse. Na hun reünie in 2007 hebben ze opnieuw vele festivals afgeschuimd, maar een nieuwe plaat zit er (voorlopig?) nog niet direct in, en dus kun je spreken van een echte 'touring-band'. Teren op oude hits dus, en wat voor hits..."Ignorance", "Independence", "Love...Hate" van hun debut album 'The American Way', "Surf Nicaragua" van hun gelijknamige EP uit 1988 en de onvermijdelijke ode aan Black Sabbath "War Pigs" die altijd met bravoure wordt gebracht door deze Amerikanen.
Ik ben nog nooit ontgoocheld geweest na een optreden van Sacred Reich, en ook deze keer was dit het geval! Respect en ik hoop dat ze snel werk maken van een nieuw studio-album!
Slash was hierna aan de beurt op het hoofdpodium, en eerlijk gezegd ben ik niet zo'n fan van zijn muziek. Oké, we weten dat hij fantastisch overweg kan met zijn instrument, geen discussie daarover, maar na een tijdje luisteren heb ik het helaas gehad. Voor menig man/vrouw zal het een geweldig optreden geweest zijn, maar mij kon het niet echt bekoren. Opvallend was wel dat hij redelijk wat nummers van Guns n' Roses op zijn setlist had gezet ("Sweet Child O'Mine", "Nighttrain", "Mr.Brownstone" en "Paradise City"). Echter wel handig voor de mensen die zondag niet aanwezig konden zijn ;-). Ohja, en ook "Slither" van 'Velvet Revolver' stond op zijn 55 minuten durende setlist. Ook moet medegedeeld worden dat de strot van Myles Kennedy, tevens zanger van Alter Bridge, aangenaam om horen was.
Rond 17u30 begon Devildriver aan hun set...power en groove, met zanger Dez Fafara in een blitse hoofdrol. Moshpits en een wilde wall of death waren vooral geïnspireerd door Dez die het publiek opfokte om ten strijde te trekken! Stilstaan was uit den boze, al de agressie uit je lichaam persen des te meer. Heel goeie prestatie als je het mij vraagt, met nummers als "I Could Care Less", "The Fury of Our Maker's Hand" en de bekendste hit van deze Amerikanen "Clouds over California". En uiteraard niet te vergeten, deed de stem van Dez ons weemoedig terugdenken aan de goeie oude tijd met zijn voormalige band Coal Chamber. Goed optreden dus, maar dit optreden stond wel niet in mijn top 3 van het weekend.
De volgende groep die aan te beurt was, is namelijk mijn nummer uno!! De Metal Dome maakte zich klaar om opnieuw een toppertje op ons los te laten, en opnieuw werd dit dus een death metalband nl. Obituary!
Alle beukers en hits passeerden de revue...denk maar aan "Threatening skies", "Chopped in Half", "Dying", "Slowly We Rot", "The End Complete", het allesoverheersende "Turned Inside out" en "Blood to Give". De stem van John Tardy klinkt venijnig en smerig, net zoals je hem hoort op de platen van Obituary, de drums en helse gitaren maakten dit pareltje van een optreden compleet. Spijtig voor de fans van de power metal die naar het Zweedse vijftal van Sabaton aan het kijken waren, maar het hoogtepunt van gans Graspop was tussen 18u30 en 19u20 te bewonderen in de Metal Dome. Mijn nekspieren doen opnieuw pijn nu ik eraan terug denk!
In Marque I was hierna de viking metal van Amon Amarth te bekijken, en in Marque II stond de hardcore van Sick of it All geprogrammeerd. Ik ging richting hoofdpodium … Thrashicoon Slayer had hun materiaal geïnstalleerd en ik was benieuwd of hun prestatie beter was dan vorig jaar op Sonisphere festival, waar ze onderdeel waren van de big 4 (Metallica, Slayer, Anthrax en Megadeth). De eerste noten werden ingezet, en toen...toen tja, was het een sisser van formaat. Barslechte klank, mss had de wind er grotendeels iets mee te maken, maar toch, onaanvaardbaar voor een act op het hoofdpodium, en voor zo'n naam waarvan iedere metalfanaat zeker meer dan één album in zijn/haar bezit heeft. Ik ging een stapje dichterbij richting podium, maar helaas bracht dit geen soelaas. Naarmate de set vorderde, beterde de klank wel, maar ik moest mijn oren goed spitsen om de nummers van elkaar te onderscheiden. De setlist was nochtans van topniveau met krakers zoals de opener "World Painted Blood" van hun gelijknamig album, gevolgd door nog een nummer van deze plaat "Psychopathy Red". Het beste thrashalbum ooit 'Reign in Blood' mocht uiteraard niet ontbreken en dus stonden nummers als "Altar of Sacrifice" en "Jesus Saves" op hun schema. Geen Slayer ook natuurlijk zonder te toppers "Angel of Death", "South of Heaven", "Die by the Sword" en terechte afsluiter "Raining Blood". Spijtig van de klank, anders kon dit mss wel één van de betere optredens van het weekend geweest zijn.
In tegenstelling van Slayer was Kyuss Lives! dan enkele niveaus hoger in Marque II. De meesters en grootheden van de stonerrock speelden een puike show. Oké, geen echt metalmateriaal, maar hun muziek ging erin als zoete koek. Snedig gitaarspel die de Marque in lichterlaaie zette en dus de niet-kenners van deze band een welgemeende vinger gaf. Van het repertoire van Kyuss kende ik niet zoveel, maar er was 1 liedje die me nog lang zal achtervolgen nl. “Green Machine”. De makers van dit nummer verdienen een standbeeld.
Na een intro begon “Bark at the Moon” uit de boxen te knallen. The Prince of Darkness maakte dus zijn intrede met eigen materiaal. Hij was trouwens in goed gezelschap want onder de noemer Ozzy & Friends was hij met toppers als Slash, Tommy Clufetos, Blasko, Zack Wylde, Gus G. en Geezer Butler omringd. En laat het nu net deze mannen zijn die de show goed maakten, want zoals de meesten mij wel gelijk zullen geven, Ozzy kon het niet aan. Uit de maat klappen was zijn opvallendste actie, alsook het roepen van “I Can’t Hear You” naar het publiek. De ouderdom heeft hem serieus te pakken, en een groter scherm om zijn teksten op af te lezen zou voortaan niet misstaan tussen zijn materiaal! Maar hey, het is een legende, dus het wordt hem allemaal waarschijnlijk nog een beetje vergeven denk ik.
Soit, zoals vermeld, waren zijn vrienden de max op het podium, en de setlist was om kriebels van te krijgen. Zo werd op voorhand op de site al meegedeeld dat er veel songs van Black Sabbath gingen gespeeld worden, en dit was absoluut niet gelogen. Noem ze maar op: “Rat Salad”, “Iron Man”, “War Pigs”, “N.I.B.”, “Fairies Wear Boots” en afsluiter “Paranoid” waar al zijn gastmuzikanten mee mochten doen.
Uiteraard verloor Ozzy zijn eigen materiaal niet uit het oog, dus mochten liedjes zoals “Crazy Train”, “Mama I’m Coming Home”, “Mr. Crowley”, “Suicide Solution” met de uitstekende riffs, “Shot in the Dark” (leuke meezinger trouwens) en “I don’t want to change the world” niet ontbreken tijdens dit optreden. Om de festivaldag af te sluiten werden de voorste rijen getrakteerd op afkoeling doordat Ozzy de brandslang over hen leegspoot. Wie nog niet wou gaan slapen, kon uiteraard nog terecht in de Metal Dome voor de afterparty!
Organisatie: GMM, Dessel
TW Classic 2012 – Lenny Kravitz wint klassieker met grote voorsprong
TW Classic 2012
De elfde editie al van TW Classic, een festival in het leven geroepen om nostalgie op te roepen bij veertigers en vijftigers die in hun jongere jaren al wel eens één of meerdere versies van T/W hebben meegepikt en die het nu niet meer zien zitten om tussen het jonge wiet rokende grut te gaan postvatten op allerlei luide en drukke festivals.
Soms lijkt Werchter Classics een beetje op de openluchtversie van Night of The Proms, maar dan gelukkig zonder die bombastische nep klassieke muziek. Doorgaans treden hier grote namen op die op hun retour zijn maar toch ook nog ergens hun portefeuille moeten bijspijzen, want luxe leventjes zijn doorgaans kostelijk. Voor jong talent moet je hier dus niet zijn.
Of wat dacht u van The Scabs ? De heren zijn nu al zo een drie jaar aan hun afscheidstournee bezig en dat blijft maar duren. Waarschijnlijk omdat ze nu pas de erkenning krijgen die ze vroeger eigenlijk al verdienden. Het moet gezegd, ze hebben enkele onsterfelijke songs geschreven en stonden hier wel op hun plaats.
Ook de Westvlaamse rappers van ‘t Hof Van Commerce zullen er zelf van verschoten hebben dat ze al zo oud zijn, hoewel ze nog steeds garant staan voor de beste rap van Belgische bodem.
Amy Macdonald was de snotneus van de dag, het meiske is eigenlijk een eendagsvliegje van 25 jaar oud die haar succes heeft te danken aan één grote wereldhit “This is the life”, het liedje waar iedereen dan ook zat op te wachten en even voor recht veerde, om dan snel terug te gaan zitten want de rest was verwaarloosbaar.
Kaiser Chiefs zijn zo snel gegroeid dat ze na 5 keren Rock Werchter al een soort dinosaurus zijn geworden. De laatste plaat is een misser en creatief is er een volledige stilstand te bespeuren bij deze band. Ons oordeel is dat ze nu toch al te lang op hetzelfde truukje teren en dat ze dringend aan herbronning toe zijn.
De Kreuners zullen we maar als een organisatorische dwaling beschouwen. Ooit ergens in de prille beginperiode zijn ze heel even cool geweest, maar dat mocht toch geen reden zijn om ze hier op de affiche te zetten. Volgend jaar Marco Borsato met ‘dames on the stage’ ?
Ons medeleven en respect voor die ene moedige man die we met een Kreuners T-Shirt hebben gespot. Sterkte.
Dat een klasbak als Sting een concertje kan geven waar muzikaal niks op aan te merken valt, wisten we al lang. De immer goedgeluimde miljonair hield het op het podium zoals steeds vrij sober, een mega show is nooit aan hem besteed en dat sierde hem. Hij kwam gewoon, geflankeerd door een stel rasmuzikanten, zo goed mogelijk zijn liedjes spelen.
Eén en ander zorgde er dan ook voor dat het allemaal een beetje voorspelbaar en dus niet echt verrassend was. De songs werden perfect gespeeld, maar waren zelden van een extraatje voorzien, met enkele geniale passages van violist David Tickell als welgekomen uitzondering. De setlist was een mooie graai uit Stings volledige carrière, met zowel solo als Police werk. Wij hebben Sting hier enkele jaren geleden ook al zien spelen met de toen herenigde Police, en we moeten u eerlijkheidshalve vertellen dat de Police krakers toen veel pittiger klonken dan de misschien wel feilloze maar helaas wat minder vitale uitvoering die ze vanavond meekregen. Toch genoten van vooral het jazzy gekleurde “Demolition Man”, van het nog steeds tot de verbeelding sprekende “King Of Pain” en van het punky “Next to You”, nog steeds onze all time Police favoriet.
Uit zijn solo werk had Sting nogal wat aandacht voor gevoelige songs als “Shape of my heart” en “Fields of gold”, rustige momenten waar het publiek wel vrede mee kon nemen. Een paar zeldzame keren viel Sting ook door de mand met draken als “Love is stronger than justice” en “Desert song”, songs die de grens van de meligheid ver overschreden.
Sting was best aangenaam en genietbaar, maar geen hoogvlieger.
Lenny Kravitz bewees vanavond de enige te zijn die duidelijk nog niet op retour is, zelfs een plaats als headliner op de affiche van grote broer Rock Werchter zou hij met glans doorstaan.
Een loeiend openingssalvo met “Come on get it”, “Always on the Run” en “American Woman”, de Guess Who cover die na al die jaren door Kravitz onsterfelijk is gemaakt, deed het rockgehalte van de dag plotsklaps met 300% stijgen. Het mocht ook wel, want met de gezapige toestanden van daarvoor was de weide al half in slaap gewiegd.
Maar Kravitz en zijn fantastische band hadden niet alleen bruisende rock in huis, er hingen daarnaast nog hevige porties funk, jazz en soul in de lucht. Sly Stone, Miles Davis, Jimi Hendrix, George Clinton, Prince en James Brown, het zijn allemaal (zwarte) grootheden die geabsorbeerd zaten in de universele muziek van Kravitz, hij zal het graag horen.
De soul droop er af in “It ain’t over till its over” en “Stand by my woman”, de hete funk borrelde op in “Black and white America” en “Fly away”, de felle rock gutste er uit in “Fields of Joy”, “Rock star city life”, “Where are we runnin’” en een uiterst explosief “Are you gonna go my way”. Alleen bij de bis “Let love rule” zat de rek er veel te lang in, wat dan ook het enige minpuntje was aan deze show.
Kravitz had voor een knap totaalspektakel gezorgd, het zag er allemaal nogal Amerikaans uit, wat daarom niet ten koste moest gaan van de uitstekende sound en songs. Knappe retro projecties op mega groot scherm, een band met alles erop en eraan, sublieme koperblazers en een wervelende gitarist met hoog Slash gehalte. Kravitz zelf was cool as allways, sex appael intact gebleven (is er bijna 50, maar kan gerust een tiental jaartjes zeuren).
Met mijlen voorsprong het beste van deze editie van TW Classic.
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Hellfest 2012 – Sunn O))) trekt de Valley-tent bijna vacuüm
Hellfest 2012
Op de laatste festivaldag was D-A-D (het vroegere Disneyland After Dark) de eerste band die we aan het werk zagen op Mainstage 01. De Denen brachten hun ‘good clean family entertainement’ met een knipoog. Zoals gewoonlijk dus: met ‘tongue in cheeck’. We zagen ze al meermaals aan het werk (bvb. in de jaren tachtig op het legendarische Futurama-festival in Deinze) en ze ontgoochelden nog nooit. Hun zogenaamde cowpunk werkte aanstekelijk en nummers als “Riding with Sue”, “Bad Crazyness” en “Sleeping my day away” lieten een nostalgische glimlach op menige D-A-D-fanmond verschijnen. Leuke start van dag 3.
We bleven niet tot het einde van de set daar we het Zwitserse Monkey 3, een jam-band met een voorliefde voor psychedelische stonerrock, van bij de start van hun gig in The Valley wilden meemaken. Hun voorliefde voor Pink Floyd, Black Sabbath en Led Zeppelin steken de heren niet onder stoelen of banken daar hun sound sterk geïnspireerd is door deze megabands. Hun debuutplaat ‘Monkey 3’ werd trouwens uitgebracht op het Belgische Buzzville Records label en zette hen direct internationaal op de stonerrockmap. We kregen een gebalde set, doorspekt van deze opzwepende stonerrock met een Zwitserse touch en vonden het jammer dat ze er na 50 minuten noodgedwongen moesten mee ophouden. Zeer sterk concert en check ‘em out op het Belgische Yellowstockfestival in Geel deze zomer. Dan kan je zelf aan de lijve ondervinden hoe sterk dit Zwitsers 4-tal live voor de dag kan komen.
In dezelfde Valley-tent stond een uurtje later Acid King geprogrammeerd. Deze band wilden we voor geen geld ter de wereld missen. De tent stond terug barstensvol en het Californische 3-tal liet er geen gras over groeien en spitste ons direct een loeiharde versie van “2 wheel nation” (uit het Acid King III album) in de maag. Zangeres Lori S. typische lijzige stem zat goed in de mix en ritmesectie Joey Osbourne (drums) en Mark Lamb (bas) zorgden voor de perfecte zware ondersteuning. Heavy riffs werden met orkaankracht de Valley-tent ingeblazen en na een groot half uur kregen we nog een kolossale versie van “Sunshine and Sorrow” over ons heen gewalst. Want zo kan je Acid King het best omschrijven: een pletwals van heavy stonermetal. Van het begin tot het einde een schitterend opgebouwde set. Chapeau.
Na Acid King pikten we nog een kleine portie Hatebreed mee alvorens de backstage in te stappen. De Amerikanen uit Connecticut hadden al van bij de start een moshpit in de frontlinies voor elkaar gekregen. Hun metalcore zette het publiek voor de Mainstage 01 in vuur en vlam. Opener “Never let it die”, gevolgd door “Before Dishonour”, “Betrayed by Life” en een loeihard “As Diehard As they come” ging er bij het overenthousiaste publiek in als zoete koek. Daarna trokken we naar de VIP-ruimte waar we op groot scherm nog – tussen enkele Grimbergen biertjes door – nog gretige versies van “Perseverance”, “Defeatist” en “Last Breath” zagen. Hatebreed deed wat van ze verwacht werd: het publiek geen seconde stil laten en ze overspoelen met hun typische metalcore.
Devildriver (de band rond Dez Fafara van het legendarische Coal Chamber) gaf er van bij de start ook een lap op enkele minuten na Hatebreed op Mainstage 02. Daar we nog backstage zaten, zagen we ze enkel via groot scherm maar aan de beelden te zien, ging het er heftig aan toe in de eerste rijen voor het hoofdpodium. Fafara liet geen moment onbenut om het publiek nog meer op te jutten. “Death To Rights” uit hun laatste ‘Beast’-album en uitsmijter “I Could Care Less” waren voor ons het hoogtepunt van hun energieke set.
Op weg naar het concert van Pentagram in de Valley tent kregen we toevallig nog de klassieker “(Don’t Fear) The Reaper” van Blue Öyster Cult te horen. De band stond hun set af te werken op Mainstage 01. Maar veel tijd hadden we niet, daar we zeker in het voorste gedeelte van de Valley tent wilden staan.
Pentagram zagen we twee jaar terug op Roadburn, waar ze zwaar ontgoochelden doordat zanger Bobby Liebling allesbehalve in vorm was. Op Hellfest zagen we echter een herboren Liebling. Goed bij stem, beweeglijker en levendiger dan enkele jaren geleden. En dat bracht alleen maar een positieve noot aan de 50 minuten durende superset van de uit Alexandria (Virginia) afkomstige pioneers van de doom. Pentagram is een mijlpaal in het genre maar kreeg nooit dezelfde erkenning als tijdsgenoten Black Sabbath. Maar wat kon ons het wat schelen. Met Bobby Liebling in topform en gitarist Victor Griffin in een gretige bui is Pentagram een doomband om U tegen te zeggen. En dat konden we een klein uur lang ondervinden in de overvolle Valley tent met een overenthousiast publiek. Pentagram kwam, zag en overwon deze keer. En daar waren we blij om, want hun doom is mega als ze op scherp staan.
Hier de setlist vanop Hellfest: “Death Row”, “All Your Sins”, “Into The Ground”, “When The Screams Come”, “Forever My Queen”, “Sign Of The Wolf”, “Relentless”, “Dying World” en “Wartime”.
In de verte zagen we Mötley Crüe een karikatuur van zichzelf weggeven op Mainstage 01. Spinal Tap was nooit veraf en alle clichés uit het genre waren aanwezig. Niet echt onze ‘cup of tea’ ...
The Obsessed, de band van Saint Vitus-boegbeeld Scott ‘Wino’ Weinrich was onze volgende gig die we koste wat kost wilden zien. Het was blijkbaar de verjaardag van Wino op zondag en als je dacht dat hij deze met een overload aan drank zou gevierd hebben, dan was je eraan voor de moeite. Wino stond scherper dan ooit en zag er allesbehalve dronken uit. Eerder omgekeerd: supergeconcentreerd en gretig als een jonge wolf om het publiek nogmaals te tonen dat The Obsessed meesters en pioneers zijn en blijven in het doommetal genre. De frontman vierde zijn verjaardag door het publiek het mooiste verjaardagsgeschenk terug te schenken: één uur doommetal van de bovenste plank. We konden niets beters wensen. Gezien en goedgekeurd.
En dan was het wachten op het finale concert in The Valley: Sunn O))) stond geprogrammeerd als hoofdact. We hadden ze twee jaar terug al de 013 zaal in Tilburg zien slopen en waren gespannen wat de band dit keer aan decibels had meegebracht. Toen de bandleden rond 23h30 in paterspij het door rook omgeven hoofdpodium betraden en met een oorverscheurend lawaai hun set startten, scheurden blijkbaar buiten ook de hemelsluizen uit hun voegen en barstte een stortvloed aan regen over het festivalterrein. Toeval? Wij denken van niet. Sunn O))) blies van bij de start alle zuurstof uit de Valleytent en trok ze bijna vacuüm. Wat een intense ervaring voor het talrijk opgekomen publiek. Sunn O))) slaagt er telkens in om door hun imposante geluid je ook fysiek hevig te treffen. We zagen trouwens dat enkele festivalgangers noodgedwongen de tent moesten verlaten, daar ze onpasselijk werden door zoveel lijfelijk geweld. We kregen een uur drones, noise en downtuned gitaargeweld van core bandleden Greg Anderson en Stephen O’ Malley, terwijl zanger Attilla zijn keelgat zo wijd openzette, dat je verwonderd was dat zijn luchtpijp het niet liet afweten. Geen drums, enkel nu en dan een akkoordverlaging of verhoging en wat zware keyboardsoundscapes. Zwaarder en luider kon volgens ons niet, tenzij je rekening houdt met Swans in hun hoogdagen.
Toch geraak je bij Sunn O))) concerten telkens in een vreemd soort trance. Je wordt gehypnotiseerd terwijl je lijf en oren je zeggen dat je beter het concert zou verlaten.
Moest Sunn O))) hun gig brengen voor doven en slechthorenden: ze konden de muziek aan den lijve ondervinden en ook meegenieten. Hoewel genieten niet het juiste woord is in deze context. Grappig moment was het op regelmatige basis opsteken van een opgezette reiger door iemand in het publiek. We konden ondanks de ernst van dit concert onze lach niet onderdrukken. Anderson en O’ Malley kunnen het ook nooit laten om tijdens hun gigs een fles rode wijn soldaat te maken. Ook het typische in de lucht steken van hun gitaren in de finale van hun set geeft je rillingen over je volledige ruggengraat.
En wat voor een finale: luid, luider, luidst! En dan plots niets meer … en een applaus dat verstomde daar je het bijna niet meer kon horen door een uur van een overload aan decibels. Indrukwekkend en achteraf louterend. Sunn O))) deed het terug.
Daarna wilden we nog iets van Ozzy Osbourne & Friends meepikken, maar door het barslechte weer buiten kortte Ozzy zijn set met een half uur in en was Mainstage 01 donker en verlaten toen we terug richting backstage liepen. Een backstage die zo vol was, dat we enkele minuten moesten wachten om er terug in te geraken en zo alsnog zwaar natgeregend werden.
We vonden het genoeg geweest en gingen richting camping om er ons wat af te drogen en met tinnitus in de oren probeerden we de slaap te vatten om de dag erop de lange terugweg aan te kunnen vatten. Hellfest 2012 was nog maar eens van start tot finish een schot in de roos en we kijken nu al reikhalzend uit naar de editie van 2013. Hopelijk zien we jullie daar ook!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hellfest-2012/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Hellfest 2012 – Belgen bevestigen op dag 2
Hellfest 2012
Op dag 2 van Hellfest zorgden we ervoor dat we tegen de middag aanwezig waren op het festivalterrein. Temeer daar een klein uurtje later 2 Belgische groepen tezelfdertijd hun set moesten afwerken. Channel Zero op Mainstage 02 en Amenra in The Valley. Het spreekwoord zegt: ‘Kiezen of delen’ en we kozen voor het tweede. We pikten de eerste 2 songs van Channel Zero mee en zagen dat alles goed ging komen. Het publiek ging uit zijn dak. Maar we waren meer geïnteresseerd in wat streekgenoten Amenra zouden presenteren in The Valley. Ze namen onlangs een nieuw album (‘Mass V’) op met niemand minder dan producer Billy Anderson. Hij noemt zichzelf graag ‘producer-engine Ear’, is al sinds 1988 aan de slag en werkte in de loop der jaren samen met meer dan honderd bands. De meest gekende namen van bands waar hij mee samen werkte zijn: Sleep, Swans, EyeHateGod, Melvins, Mr. Bungle en Fantômas. Geen kattenpis dus. Bij aankomst moesten we ons naar voor wringen, zo volgepakt zat deze festivaltent. Blijkbaar slagen de mannen van Amenra er telkens in om nog meer publiek aan te trekken en hun cultstatus hoog in het vaandel te dragen.
Songs ontsponnen zich vanuit een kalme aanzet over dreigende passages tot exploderende erupties van heavy riffs en donkere soundscapes. Het recept waardoor Amenra groot is geworden. Voeg daar nog het jammerende gekrijs van zanger Colin H. van Eeckhout aan toe en je krijgt een uniek spektakel met op regelmatige basis zwaar uitgedeelde precisiekopstoten. Amenra stelde nooit teleur en kreeg dan ook een verdiend hartelijke respons van het talrijk opgekomen publiek, waaronder ook een nest Westvlamingen. Klasse optreden. Setlist Amenra: “Silver Needle. Golden Nail.” // “De Dodenakker” // “Aorte. Nous Sommes Du Même sang” // Terziele.
Een klein uurtje na onze streekgenoten was het de beurt aan Big Business. Het trio uit Seattle bracht hun stoner/sludge metal met de kracht van een voorhamer. Bassist Jared Warren (ex-Karp, Melvins) trok zijn bassnaren bijna in de vernieling terwijl hij zijn stembanden aan diggelen schreeuwde. Coady Willis (ex-Murder City Angels, Melvins) ondersteunde zijn bandmate door zijn drumset alle kanten van het podium te tonen. Wat een talentvolle drummer zagen we hier aan het werk. Met open mond stonden we te kijken hoe hij zijn drumstel binnenste buiten keerde. Scott Martin liet zijn gitaarsnaren als scheermesjes de meest bizarre riffs over het publiek uitstrooien. We genoten vooral van de songs uit hun meesterwerk ‘Here Come The Waterworks’ (2007) Onze favoriet “Hands Up” met een ‘stampede’ schreeuwende Warren, bulldozersong “Grounds For Divorce” en het opzwepende “Start Your Digging” zorgden achteraf voor hevige nekpijn door het constante geheadbang. Maar daar maalden we niet om: we zagen een subliem Big Business optreden en kunnen niet wachten tot ze binnen enkele weken in de Vooruit in Gent dit nog eens herhalen.
Sacred Reich is een trashmetal band die we sinds 1985 nauw aan het hart dragen. En dat de trashers het na al die jaren nog niet verleerd zijn, bewezen ze op Mainstage 02. Het publiek stond geen seconde stil en er werd gemosht, getrasht en geheadbanged alsof elk moment de wereld kon vergaan. Een héél gemengd publiek trouwens: van jonge tieners tot oudere veertigers en vijftigers. Ook de meisjes/vrouwen lieten van zich horen en zien, wat mooi meegenomen was. Zanger/bassist Phil Rind zag dit alles met een brede glimlach voor zijn voeten afspelen. Hij zag dat het zijn publiek met volle teugen genoot en hield eraan om hier en daar goedkeurend en knikkend individuele fans aan te wijzen met zijn typische wijsvingertje. Jammer dat ze slechts vijftig minuten toebedeeld kregen. Te weinig naar onze smaak. Toch kregen we de klassiekers “Ignorance”, “Rest In Peace”, “Love… Hate”, “Crimes Against Humanity” en “Independent” voorgeschoteld. En als kers op de taart gesmaakte versies van de Black Sabbath cover “Warpigs” (opgedragen aan de zieke Tommy Iommi) en uitsmijter “Surf Nicaragua”. Een optreden vol nostalgie en een blij weerzien met deze krasse knarren. Goedgekeurd door ondergetekende.
Een uurtje later duwde pletwals Unsane de Valleytent bijna in de vernieling tijdens een stomend concert. Ze brachten onlangs het loodzware album ‘Wreck’ uit op Alternative Records. Zaterdag moesten ze noodgedwongen gebruik maken van Coady Willis (Big Business), daar drummer Vinnie Signorelli werd opgenomen in het ziekenhuis. Dit deed echter niets af van hun typische loeiharde sound en bevestigde nog maar eens dat Willis een veelzijdige superdrummer is. Zanger Chris Spencer spuwde letterlijk zijn lyrics in de microfoon en met een verbeten grimas trok hij zijn snaren bijna van de frets van zijn gitaar. Elke serial killer of crimineel zou zich gedeisd houden, moest hij Spencer in deze staat kruisen in een steeg in zijn thuisbasis New York. Wat zag die kerel er ‘pissed off’ uit zeg. Bassist Dave Curran zorgde samen met Willis voor een perfecte backup voor het geweld van Spencer. Naast het oudere werk: “Against The Grain”, “Sick” en “Committed” liet Unsane nu en dan een nieuwe song op het publiek los. Hoogtepunt was ongetwijfeld de Flipper cover “Ha Ha Ha” uit hun laatste album en tevens de laatste song van hun set. Een hevig einde van een moordend optreden. Grote klasse. We zien ze binnen enkele weken – samen met Big Business – in de Gentse Vooruit.
En als je dan dacht dat je die dag al alles meegemaakt en gezien had, kwam Yob een uur later er nog een schepje bovenop doen. We hebben ze al uitgebreid besproken tijdens hun optreden op Roadburn en ook deze keer werden we meegezogen in het Yob-universum. Een in bloedvorm zijnde Mike Scheidt breide de machtige riffs aan elkaar terwijl zijn ritmesessie (Aaron Reiseberg op bas en Travis Foster op drums) hem hierin met verve ondersteunde. Yob stond niet als een huis maar eerder als een Egyptische piramide te heersen in The Valley. Scheidt & co zagen dat het goed was en na een goed uur durende heavy doomtrip werden we abrupt uit onze hypnose gehaald. Dit mocht gerust nog een uur geduurd hebben. Yob blijft een fenomeen dat je zeker eens in je leven live moet meegemaakt hebben. Verslavend, verfrissend en kolossaal! Het hoogtepunt van de dag.
We waren dan ook niet ongelukkig dat we hierdoor landgenoten Aborted misten in de Altar tent. We hoorden achteraf dat ook zij ons landje met trots op de kaart zetten bij onze zuiderburen. En dan was het uitkijken naar legende Saint Vitus. Een band met een cultstatus van hier tot in Tokyo en die op menige jeansvest in patchvorm prijkte. De Valley was dan ook te klein en vol met festivalgangers die een glimp van deze cultband wilden opvangen. Gelukkig hadden we tijdig een plaatsje veroverd en konden we genieten van een uur doommetal om je vingers bij af te likken. Zanger Wino (Scott Weinrich) keek nog bozer en intenser dan gewoonlijk en gitarist Dave Chandler kon zijn kunstjes terug niet laten. Gitaar achter de rug, tanden in de gitaarsnaren pluggen: het hoort allemaal bij de act van Chandler en we zijn er weg van. Ze brachten onlangs het nieuwe ‘Lillie: F-65’ uit en het was een lange bevalling, want hun laatste wapenfeit dateert al van 1995 (‘Die Healing’). “Let Them Fall” uit deze laatste schijf kon ons zeer bekoren. Hoogtepunten van de set waren: “Saint Vitus”, “Clear Windowpane”, “Dying Inside” en het lijflied “Born Too Late”. Saint Vitus bewees nog maar eens dat ze dé doomcultband bij uitstek zijn. Een optreden om in te kaderen.
Set list Saint Vitus: “Vertigo” // “Blessed Night” // “I Bleed Black” // “Clear Windowpane” // “Let Them Fall” // “The Bleeding Ground” // “Mystic Lady” // “The Waste of Time” // “Look Behind You” // Encores: “Dying Inside” & “Born Too Late”.
Daarna trokken we richting backstage om via grootscherm nog wat Machine Head en Guns n’ Roses mee te pikken tussen de gesprekken door. Het zag er allemaal goed uit van op afstand en later werd dit ook nog eens bevestigd door de later binnenstromende persvrienden in de VIP-ruimte. Het was goed geweest voor dag 2 en na een slaapmutsje (Belgische Grimbergen) vertrokken we voor een welverdiende nachtrust na een dag vol schitterende optredens.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hellfest-2012/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Hellfest 2012 – 7de editie in een nieuw jasje
Hellfest 2012
We hadden vorige week met onze ‘GMC Explorer Van’ er met plezier terug een kleine 800 km voor over om naar het Zuidwesten van Frankrijk te cruisen voor wat alternatief muzikaal genot. Dat het driedaagse Hellfest jaar na jaar aan internationale interesse wint bij het alternatieve publiek is een understatement. Het Franse ‘Feestje in de Hel’, dat jaarlijks plaats vindt in het pittoreske dorpje Clisson nabij Nantes, werd dit jaar georganiseerd op een nieuwe site. Met een gemiddeld aantal van 35000 bezoekers per dag (wat 10 tot 15000 meer is dan bij de vorige editie) kon men niet anders dan een forse investering doen van maar liefst €800000, waarvan €200000 alleen al naar de opbouw en afwerking van het nieuwe terrein ging. Een terrein dat 14 hectare omvat, wat het dubbele is van vorig jaar. Het uit zijn voegen barstende festival had dit jaar dan ook plaats achter gesloten deuren, m.a.w. geen dagtickets meer te verkrijgen en dus volledig uitverkocht voor drie dagen hels lawaai.
Het was dan ook een beetje wennen aan het vernieuwde festivalterrein op vrijdag. Meerdere podia stonden ergens anders opgesteld en er waren er twee (The Altar en The Temple) bijgekomen wat het totaal dit jaar op 6 bracht. Ook de backstage/VIP ruimte was dubbel zo groot als vorig jaar. Na eerst wat te ‘socializen’ met wat internationale vrienden en een uit Antwerpen afkomstige stagemanager van o.a. Vomitory vertrokken we uit de backstageruimte om wat bands te gaan meepikken op het festivalterrein.
In The Valley, wat ons vast podium zou worden, zagen we halverwege de middag onze eerste verrassing van de dag. The Atomic Bitchwax uit New Jersey gaven een gevarieerde maar gebalde set van een groot half uur. Wat wil je, met ex-leden van groepen als Raging Slab, Core en Black Nasa in de rangen. Het trio Chris Kosnik (bass/vocals), Bob Pantella (drums) en Finn Ryan (guitar/vocals) stonden op scherp. Hun psychedelische stonerrock verspreidde zich als een aanstekelijk vuurtje door de Valleytent. Als we dan toch een hoogtepunt moeten kiezen: geef ons dan maar het hevig voortstuwende “Forty-Five” uit hun ‘II’-album. Een explosie zowel op het podium als ervoor met een uitzinnig publiek op de eerste rijen.
Wie nog meer op een uit de bol gaand publiek kon rekenen was het Engelse Orange Goblin. Een overvolle Valley-tent en overweldigende zanger Ben Ward, die zichtbaar intens genoot van zoveel positieve respons vanuit het publiek. Het viertal bracht dan ook drie kwartier stoner/doommetal van de bovenste plank. Vooral de songs “Acid Trial” en “The Fog” uit hun recente album “A Eulogy For The Damned” kon op veel bijval rekenen. Maar ook het oudere werk “They Come Back (Harvest Of Skulls)” uit het ‘Healing Through Fire’-album en “Blue Snow” uit het ‘Time Travelling Blues’-album werd meer dan gesmaakt door een dolenthousiast publiek. Ondergetekende genoot ook met volle teugen.
Dan was het tijd voor een uurtje excellente street punk van het Engelse, uit Birmingham afkomstige, (Charged) G.B.H. (Grievous Bodely Harm) in de Warzone. En er werd heftig tegen schenen geschopt, niet alleen qua lyrics, maar ook letterlijk in een verhitte moshpit juist voor het podium. We onthouden dat de oude punkratten het niet echt hebben voor de flikken. ‘ACAB (All Cops Are Bastards)’ was een hun leitmotiv. Ook alcohol was een terugkerend onderwerp. Je kon natuurlijk niets anders verwachten van deze oldskool punks. Van alcohol gesproken: op deze Hellfesteditie werden maar liefst 140000 liter bier voorzien, wat maar liefst 40000 liter meer is dan wat op de vorige editie achterover werd gegoten. Hoogtepunt was zonder twijfel “City Baby Attacked By Rats” uit hun gelijknamige debuutalbum van 1982. Streetpunk op zijn best en een puik optreden.
Op de Mainstage 02 bracht Turbonegro hun Noorse ‘deathpunk’ met verve. Totaal anders dan de streetpunk van G.B.H. maar desondanks even aanstekelijk. Het feit dat boegbeeld Hank Von Helvete in 2010 opstapte om bij Doctor Midnight & The Mercy Cult een wending in zijn carrière te maken, deed niets af van dit optreden met nieuwe zanger Tony Sylvester aka The Duke Of Nothing. Grappige songteksten (“All My Friends Are Dead”, “I Got Erection”, …) in combinatie met de typische ‘party-music’ maakten van hun doortocht op Hellfest terug een feestje dat je niet wil missen. Ook hun nieuwste single “You Give Me Worms” werd luidkeels meegezongen door hun Turbojugend-aanhang. Gezien en goed bevonden.
Ook het eerste halfuur Lynyrd Skynyrd (ouwe rakkers uit de 60ies) kon ons bekoren. Hun Amerikaanse seventies rock bracht ook een grote menigte voor Mainstage 01 in vervoering. Iedereen kent wel hun klassieker “Sweet Home Alabama”. Die werd dan ook luidkeels meegezongen …
… Maar we konden niet het volledige concert meepikken, daar we koste wat kost het concert van Hank 3 volledig wilden meemaken. Shelton Hank Williams III is de kleinzoon van countrylegende Hank Williams en een multi-instrumentalist, die zonder verpinken overschakelt van country, via punk naar metal. Hij speelt bas in Phil Anselmo’s legendarische metalband Superjoint Ritual, drumt bij de punkband Arson Anthem (ook met Phil Anselmo van Pantera en Mike Williams van EyeHateGod) en heeft zijn eigen punkmetalband Assjack. Met andere woorden een bezige bij die een overvolle Valley maar liefst 2 uur kon bekoren. Het eerste uur vulde Hank 3 de tent met countrysongs waar een serieuze hoek van af was. Als je dan voor je nog een zootje ongeregeld uit Holland hebt staan, kan de pret niet op. Een uurtje feesten, dansen en gek doen op een mix van punk en country. We konden onze lach niet onderdrukken. Maar na een uur was de pret op, want Hank 3 besloot het roer volledig om te draaien en het laatste uur die typische Assjack punkmetal door de Valleytent te blazen.
We stonden versteend te kijken naar een overvloed aan decibels die op het podium werd geproduceerd. Heavyness in het kwadraat met een volledig ontketende Williams op het podium. Van een omschakeling gesproken. Zelden een dergelijk bizar concert meegemaakt waarop het publiek het ene moment dolenthousiast staat te dansen om daarna verbijsterd te staan kijken.
Toch niets dan positieve reacties vanuit het publiek en van ondergetekende bij afloop.
We hadden geen tijd om deftig te bekomen van Hank 3 want we wilden als afsluiter nog Megadeth meepikken op Mainstage 01. De band rond Dave Mustaine (ex-Metallica) was al een goed kwartier bezig toen we eindelijk een plekje voor het hoofdpodium konden veroveren. We zagen een band die goed op dreef was en onthouden snedige versies van “Sweating Bullets”, “Public Enemy N°1” en het massaal meegezongen “Symphony of Destruction”. Enkel jammer dat Mustaine iets te dronken op het podium stond. Dit deed geen goed aan zijn bijdrage.
Dag 1 zat er op. We vertrokken richting backstage om nog wat na te kaarten en daarna richting camping om wat te proberen te slapen en fris te zijn voor dag 2 …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hellfest-2012/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Insania Fest 2012 – uitvalsbasis op doom metal, post metal en postrock
Insania Fest 2012 werd georganiseerd door Insania Events die in het jaar 2009 werd opgericht. Insania Events focust voornamelijk op doom metal, post metal en postrock, wat niet wil zeggen dat andere genres uitgesloten worden.
Insania Events is tevens de officiële bandmanager van de Portugese bands Mourning Lenore, Enchantya, A dream of poe en de Belgische band Grown Below.
Hoewel Insania Events dit jaar met een toch wel heel sterke affiche op de proppen kwam, werd er rond het Fest zelf weinig promo gevoerd, wat de minimale opkomst kan verklaren. JH Entrepot is een goede uitvalsbasis . Spijtig genoeg liet de kwaliteit van de geluidsinstallatie vanavond te wensen over, althans in de kleine zaal waar Insania Fest doorging.
MUSTH (BE) - Postcore/Postrock
MUSTH had sterk instrumentale stukken maar niet voldoende om er een sterk geheel van te maken. Ook de zang was niet overtuigend genoeg om de band te dragen. Een samenhangend geheel is bij MUSTH ver te zoeken. De nummers klinken als verschillende ideeën die zonder al teveel nadenken aan elkaar geplakt zijn. Ze eindigen evenwel met een heel straffe outro, wat aantoont dat deze band wel potentieel is zich draagt. In het genre postrock zie ik hen eerder tot hun recht komen. Niet meteen een ‘musth’ see dus…
Grown Below - Metal/Postcore
Grown Below kenmerkt zich door afwisselend ‘gegrom’ tijdens de hardere stukken en melodieus gezang tijdens de slowcore. Ze weten metal en slowcore perfect samen te voegen in nummers waarin de gitaren snoeihard de strakke ritmes vasthouden, afgewisseld met opzwepende gitaarriffs en de drum die het rauwe geheel voorzien van dat ietsje meer. Grown Below is een band die niet verveelt, hun nummers van meer dan tien minuten zijn in een mum van tijd dan ook voorbij. De oudere nummers klonken niettemin steviger, dan de nieuwe die vergezeld werden met viool. De viool zwakte de nummers af, en soms was de (duo) zang te overheersend waardoor er weinig ruimte was om de instrumentaal sterke stukken te laten doorbreken.
Gottesmörder (IT) - PostBlackMetal/Sludge
Volgens mij kan de zanger en tevens gitarist van Gottesmörder met z’n brute stem leeuwen wegjagen. Niet alleen vocaal staan ze sterk, maar ook de gitaren, die als drones recht in je oren donderen, en de drummer die strakke, ritmische drumpartijen speelt alsof het niets is , maken deze band een klasseband. Ze brengen nummers met een minimumduur van tien minuten. Dat kan gevaarlijk zijn, maar Gottesmörder weet gedurende gans het optreden het publiek in de ban te houden.
Hun laatste EP omvat drie nummers die in aanvang beginnen met een soort sprookjesachtige sound en na enkele minuten losbarsten als ware het Thor, de dondergod zelve, die overnam.
Gottesmörder speelt een overweldigende set. Het voelt niet als moord, eerder als hemels.
Op http://www.gottesmorder.bandcamp kan je hun laatste EP gratis downloaden.
Syndrome (BE) - Ambient drone
Mathieu Vandekerckhove vuurt moeiteloos duistere repetitieve dronescapes op je los, waar je je het ene moment in een zweverige droom waant, het andere moment in een guur stormweer. In welke sfeer ook, het zijn nummers die naar je keel grijpen en waar je als het ware in gezogen wordt. Voor een eenmansproject is dit toch wel bewonderenswaardig te noemen. De videoprojectie maakte dit optreden af. Enkel de zang was misschien overbodig.
Year Of No Light (FR) - Postrock/Sludge (zie foto)
Year Of No Light zou je in één woord kunnen omschrijven: ‘epic’. De atmosferische duisternis, de rauwe drones en het no nonsense postmetalgehalte van Year Of No Light brengen je in een sfeer van extase. Het optreden is een bijna ‘non stop journey’ of ‘die hard rock’. Deze band spreekt tot de verbeelding en laat je ‘achter’ met een gevoel van ‘ik wil meer’. Het sterke van Year Of No Light is dat ze gevarieerde nummers brengen: van postmetal, sludge tot postrock; ze doen dit met klasse! Uitgerust met twee drumsets doen de mannen niet alleen het podium maar meteen ook gans het Entrepot daveren met de meest rauwe sounds die je je maar kan voorstellen. Welverdiend de headliner van de avond en zo gingen ook de lichten van het Entrepot uit…
Organisatie: Entrepot, Brugge
Werchter Boutique 2012 – Metallica + supports
Werchter Boutique 2012
Met de komst van Metallica werd nieuw leven in Werchter Boutique geblazen, een festival dat vorig jaar zelfs al niet meer doorging. Maar is het hier wel gepast om de term festival in de mond te nemen ? Let’s face it, hier ging het eigenlijk om Metallica + voorprogramma, want ongeacht wie hier allemaal als opwarmer mocht fungeren, de organisatie wist toch al lang op voorhand dat Metallica makkelijk op zijn eentje het boeltje zou uitverkopen. En zo verliep het ook voor 50.000 Metallica fans, het was een fijn dagje vertoeven in de zon met de nodige spijs, drank en wat leuke achtergrondmuziek in afwachting van die ene groep waar het hen om deed. Wie verder nog op de affiche stond, dat was bijzaak.
De Belgische metaltrots Channel Zero vond het natuurlijk een hele eer om als support act van het instituut Metallica te mogen staan, en dit voor eigen publiek.
De immer sympathieke en wederom luid schreeuwende Franky De Smet Vandamme spoorde zijn band dan ook aan tot een pompend en luid metaloptreden waar het volk wel van smulde. Wie Channel Zero al eens eerder aan het werk had gezien , wist ook wel dat de band zijn beperkingen heeft, maar dat deerde niet. Er zat meer spontaniteit dan finesse in de nogal clichématige metal, maar de power was volop aanwezig en het was de ideale muziek om flink wat bier op achterover te hijsen.
Trouwens op Werchter nog nooit zoveel drukte aan de drankstands meegemaakt als vandaag.
Mastodon, de band die met het almachtige ‘Hunter’ afgelopen jaar het beste album in het zwaardere genre heeft gemaakt, stond hier absoluut op zijn plaats. De bulldozerrock met brains raasde over Werchter en quasi de volledige ‘Hunter’ werd als een pletwals door de weide gejaagd. Uiterst viriele en machtige mokerslagen van songs, weinig of geen adempauzes en een wall of sound met stoner en Sabbath invloeden. Net als wij het album ‘The Hunter’ koesterden, waren wij ook volledig verkocht voor deze potige Mastodon doortocht in Werchter. Met volbloed brutale songs als “Black Tongue”, “Blasteroid”, “Curl of the Burl”, “Thickening” en “Spectrelight” wisten zij een verpletterende indruk na te laten om er uiteindelijk met het psychedelische anthem “Creature lives” een heerlijk punt achter te zetten.
Waar wij nog het meest naar uitkeken op deze editie van Werchter Boutique was de wederopstanding van Soundgarden (dat hebben we wel wijselijk voor ons gehouden, we waren nu ook niet zot, met meer dan 50.000 Metallica aanhangers om ons heen). De twee klassiekers van deze grunge iconen ‘Badmotorfinger’ en ‘Superunknown’ horen tot het selecte groepje van vijfsterrenalbums in onze collectie. Er werd ook vooral uit die twee platen geput, dus dat zat zeker goed.
Een bronstig openingsduo “Searching with my good eye closed” en “Spoonman” deed ons meteen likkebaarden. Dit was, na al die jaren, een Soundgarden in grote doen, met een Chris Cornell die qua stem nog steeds onbereikbare hoogtes haalde. Potige en smerige versies van “Jesus Christ Pose”, “Let me drown” en “Rusty Cage” beukten op het volk in terwijl meer ingehouden songs als “Fell on black days” en natuurlijk “Black Hole Sun” schitterden in al hun pracht. De band sloot af met de giftige sleper “Slaves and Bulldozers”, vroeger ook al het klassieke slotstuk van de Soundgarden sets. De gemene grunge van Soundgarden heeft altijd al meer naar metal geneigd dan naar punk (in tegenstelling tot Nirvana) en dat trok ook de Metallica fans over de streep. Soundgarden kreeg respect, en dat was al heel wat.
Voor ons was dit het beste wat we vandaag te zien kregen. Nu we toch al terug veilig thuis zijn, durven we dat zeggen.
Metallica ging zeer furieus van start met als openingssalvo enkele mokerslagen uit het oude trashmetal boek. “Hit the lights”, “Master of Puppets”, “Ride the lightning” en “From whom the bell tolls” brachten Werchter op temperatuur, voor zolang de blakende zon daar nog niet had voor gezorgd. Na deze flitsende start was het, zoals aangekondigd, de beurt aan het inmiddels 20 jaar oude ‘The Black Album’, een brok geschiedenis en een mijlpaal in de wereld van de rockmuziek. Met ‘The Black Album’ nam Metallica destijds afstand van de oorspronkelijke trash metal die hen aan duizenden fans had geholpen. Toch bleek het voor Metallica een win/win situatie te zijn. De plaat was nog hard en fel genoeg om de fans van het eerste uur te behouden en tegelijkertijd werd met de nieuwe potente sound een veel breder publiek bereikt. Je moest niet langer een metalfanaat zijn om van Metallica te houden, in vele cd collecties had ‘The Black Album’ gewoon een plaatsje ingenomen tussen ‘Nevermind’ en ’Blood Sugar Sex Magic’, ook twee ontegensprekelijke klassiekers uit datzelfde magische jaar 1991.
Eigenaardig genoeg bleek vanavond dat Metallica van bij de eerste noot van dat legendarische album de knop van de automatische piloot had ingedrukt. Het leek een routineklus, en dat was het ook. Ze speelden het album voor de verandering achterstevoren (oh, verrassing) en de uitvoering was nagenoeg vlekkeloos, maar daar wrong nu juist het schoentje. Het was te clean, te perfect en te routineus. Hoewel er eigenlijk nog geen sleet zat op die monsterplaat, en songs als “The unforgiven”, “The God that failed”, “Enter Sadman” en vooral “Sad but true” ons mateloos konden blijven bekoren, bleven we toch een beetje op onze honger zitten. Wij misten die vlam, die punch, die frontale peer op ons bakkes waarop Metallica ons in eerdere optredens wel al eens had getrakteerd. Kortom, we hebben de heren al beter gezien.
Een finale bisronde maakte wel nog één en ander goed. Toen ze de knop van de automatische piloot terug hadden afgezet schakelden ze in een hogere versnelling met “Battery”, “One” en een geweldig “Seak & Destroy”, wederom drie beukers uit de oude doos.
Metallica was goed (kan ook niet anders) maar het waw! gevoel was er deze keer niet bij.
Als Werchter Boutique in het luidere genre verder wil blijven programmeren, hebben wij één verzoek : AC/DC godverdomme !
Leuk om weten, de originele opzet van Werchter Boutique bij de eerste editie in 2008 was een gezellig festival hoofdzakelijk gericht op families. Op het programma stonden onder andere … even slikken nu… James Blunt, Milow En Tokio Hotel. Dat was lachen.
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Duyster, het Stubru-programma van Ayco Duyster en Eppo Janssen, is dikwijls een reden om op zondag de tv uit te zetten, en op een heel eigen ritme het weekend af te sluiten, al twaalf jaar lang. Na een eerder verjaarsdagsfeestje in de AB, met onder meer The Low Anthem, was het verjaardagsfeest voor de 500ste aflevering in het DOK, de site aan het Handelsdok in Gent niet ver van de Dampoort, dat wel iets weg heeft van Christiania, de Deense vrijstaat aan de uitkant van Kopenhagen.
We gaan ons in dit verslag proberen een beetje in te houden qua sfeervolle adjectieven, de tomeloze weemoed en oorverdovende zoetheid laten we aan Ayco over, de imitatie is altijd minder dan het origineel ;-)
Duyster begon voor zijn verjaardagsfeestje vroeger dan gewoonlijk, om zeven uur, zodat het nog klaar licht was toen de Geordies van Lanterns on the Lake (zie foto) de avond mochten openen. Met “Gracious tide, take me home”, maakte dit Engels zestal een van de debuten van 2011. We zagen ze al op Crossing Border in november, en net zoals toen waren ze te goed voor woorden vanavond: een echte Duyster-band, die weemoed en passie weet op te roepen. Zangeres Hazel Wilde kan zowel breekbaar als verbeten klinken, en de frasering die ze in een nummer als “Tricks” legde, was meesterlijk (alleen Engelsen kunnen ‘through’ zo sensueel doen klinken). Dit nummer bouwde prachtig op, het had van Arcade Fire kunnen zijn, vooral in de finale die met de viool van Sarah Kemp en de gitaaruitbarstingen van Paul Gregory ook wel iets had van die andere Duyster favoriet, Godspeed You Black Emperor. Met hun zessen brengen Lanterns on the Lake een heel gevarieerd geluid, waarin naast viool, en akoestische en elektrische gitaar, ook glockenspiel, piano, keyboard, en geprogrammeerde soundscapes een rijke en subtiele groepsklank creëren. “I love you, sleepy head” trok zich heel traag op gang, om uit te monden in een magistrale viool-mantra, Mogwai of Explosions in the sky waardig, (met die laatste tourden ze trouwens).
Zoals de andere sets vanavond, kregen we maar veertig minuten tot drie kwartier, maar in die korte tijd, hadden Lanterns on the Lake veel nieuwe zieltjes gewonnen.
Dat Amatorski niet uit het Noorden van Engeland komt, kon je zien toen de band niet zoals LOTL of Gravenhurst in hemd of t-shirt op het podium kwam, maar goed beschermd in parkas plaats nam achter hun instrumenten. De optredens in DOK zijn half en half in openlucht, er was wel een dak dat ons van de regen afschermde, maar na een mooie zonnige namiddag, was het ondertussen redelijk afgekoeld, en zo klonk Amatorski ook vanavond: hun akoestische set klonk bij wijlen koel en uitgebeend, zo zonder de elektronische versieringen.
Hun full album ‘TBC’ is een echte herfstplaat, en in deze live uitvoering werd dit nog versterkt. Tussen de nummers door, en toen de gitaar het liet afweten, babbelde Inne Eysermans heel gemoedelijk met het publiek, en die connectie met het publiek misten we een beetje tijdens de nummers. Niettemin, de uitvoeringen van “Soldier” en “Never told” op de quatres mains piano, mochten er wezen.
De hoofact van de avond, Gravenhurst, was voor ons de grote onbekende, en dat is wellicht vreemd: de band van Nick Talbot brengt al bijna tien jaar platen uit op het Warp label, (niet-electronica acts op dit label zijn meestal van heel hoge kwaliteit) wordt wellicht dikwijls gedraaid in Duyster, maar toch kenden wij de man niet. Met ‘The ghost in daylight’, heeft hij net zijn vijfde album uit, live had hij twee dames meegebracht, een drumster en een bassiste/keyboardspeelster, om zijn gitaarnummers te ondersteunen. Talbot ziet er een beetje uit als een mengeling tussen de dikke en de dunne van School is Cool, met zijn zwarte brilmontuur, en met zijn armen die zich in zijn gitaar vastbeten, had hij ook wel iets van Daniel Johnston (maar dan wel zonder de manische uitstraling).
Qua sfeer roept Gravenhurst soms Nick Drake of Elliott Smith op, maar zijn stem pakt minder. In andere nummers gaat het er dan weer heftiger aan toe, met stevige gitaarwerk. We kregen vooral nieuwe nummers, maar ook een oudje als “Black holes in the sand”.
Helemaal ondersteboven waren we niet van Gravenhurst, maar de man heeft zeker goede nummers.
Voor elf uur zat zijn set er op, zodat de metalheads na deze extralange live van Duyster, naar De Zwaarste Show konden luisteren.
Het was een goed verjaardagsfeestje geweest voor Duyster, de constante bij de drie bands was dat de drummer met paukenstokken speelde. Voor mij mocht de running order van de bands omgekeerd geweest zijn, want Lanterns on the Lake stak er echt boven uit, maar je hoort ons niet klagen.
Tot op het volgende verjaardagsfeestje, Ayco en Eppo, of anders tot op zondagavond tussen negen en elf ’s avonds.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism DOK + Duyster)
Les Nuits Botanique 2012 – Spector, Blood Red Shoes - Duo met pit
De gloednieuwe Londense band Spector heeft met amper één single in hun achterzak (“Never fade away”) al enig stof doen opwaaien in hun thuisland, ondermeer een passage in Later with Jools Holland was hun deel. Er zit inderdaad potentieel in, ze hebben een zanger (beetje Jarvis Cocker type) met aardig wat podiumprésence en ze spelen lekker aanstekelijke en vinnige popmuziek ergens tussen Pulp, Maximo Park en The Vaccines in. Heel Brits allemaal, maar wel veelbelovend.
Dat Blood Red Shoes een duo met pit is, dat wisten we al van hun explosieve set op Leffingeleuren vorig jaar. Qua energieke duo’s staan zij samen met The Kills aan de kop, nu The White Stripes er een punt achter gezet hebben.
Dat ze met ‘In time to voices’ een dijk van een nieuw album uit hebben, weten we sedert enkele dagen ook. Dus dat kon enkel maar vonken geven op Les Nuits Bota, en dat was ook zo. De strakke set die ze brachten moest dan ook in niets onderdoen voor de sublieme doortocht vorig jaar in Leffinge.
De stevige en korte songs, gedreven door de uiterst vinnige gitaar van knappe verschijning Laura-Mary Carter en de spontane drumstoten van Steven Ansell, deden de maar voor twee derden gevulde Chapiteau tent algauw daveren. Wij moesten een beetje aan de wervelende live act van The Subways denken, maar dan nog iets beter omdat de songs gewoon meer diepgang hebben (meer Pixies dan Ramones).
Sterk nieuw materiaal als “Cold”, “Lost kids” en vooral het geweldige “In time to voices” stond trots te blinken tussen de strakke oudere songs “Light it up”, “Heartsink”, “You bring me down” en een moddervet “I wish I was someone better”. Dat de band niet bang is van een vette streep punk bevestigden ze in de korte maar hevige finale stroomstoot “Je me perds”, een volbloed gemeen hardcore punkertje die als slot wel kon tellen.
Blood Red Shoes barste van de energie en wist met zijn tweeën meer elektriciteit op te wekken dan de gemiddelde kernreactor. En er kwamen geen schadelijke stoffen vrij, alleen bruisende rock’n’roll.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blood-red-shoes-20-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/spector-20-05-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)
Les Nuits Botanique 2012 - Charlotte Gainsbourg , de juiste 'click' met Connan Mockasin …
Het concert van Charlotte Gainsbourg en Connan Mockasin kunnen we het best omschrijven als ‘een witte droom’. ‘Wit’ omdat het podium eenvoudigweg versierd was met witte panelen, en ‘wit’ de kleur van de kleding van de muzikanten. ‘Droom’ omdat de muziek licht, dromerig maar pittig was, gedragen door de kwetsbare stemmen van de twee protagonisten.
Merkwaardig is de stijgende rol van de Nieuw-Zeelandse Connan Mockasin in het project van Charlotte; hij is meer dan een begeleider, hij zet zijn stempel op de ‘tonaliteit’ van alle nummers en speelt zelfs twee van zijn eigen nummers.
Maar laten we de draad van dit concert terug opnemen. De show begint met “Terrible Angels” van ‘Stage Whisper’, een nummer gekenmerkt van een sterk electro accent. De keuze om dit nummer zo vroeg te spelen vonden we niet echt opportuun; we hadden het liever aan het einde van de setlist, als apotheose. Maar we lieten het niet aan ons hart komen, ook als eerste nummer blijft de compositie briljant, én opvallend modern!
Na deze UFO-electro, zingt Charlotte een reeks meer 'klassieke' songs, uit de verschillende periodes van haar carrière. We krijgen dus "Greenwich Mean Time" en "Me And Jane Doe" (uit ‘IRM’), "Jamais" (uit ‘5:55’) en het retrogetinte "Ouvertures Eclairs", die Charlotte introduceert als ‘een lied gecomponeerd door haar vader 25 jaar geleden’ .
Charlotte is zoals gewoonlijk zeer discreet, zelfs onhandig, ze laat bijvoorbeeld haar microfoon op de grond vallen of geeft toe dat ze haar percussie-instrument is vergeten. Maar deze kleine tekorten versterken haar fragiele persoon en spontane charme. Ze schijnt ook meer vertrouwen te hebben in haar stem, die de juiste toonhoogte bereikt en nauwkeuriger is. Rustig slaagt het Gainsbourg meisje erin , zittend op een kruk, of staand met de handen in de zakken, ons te bekoren met haar zachte stem . Referenties zoals Suzanne Vega, Heather Nova, Bat For Lashes, en niet te vergeten natuurlijk de verwijzing naar Jane Birkin, zijn op hun plaats!
"All The Rain" herinnert ons eraan dat de laatste LP echte juweeltjes bevat. "Got To Let Go" is een ander voorbeeld, met tunes van de Velvet Underground en Nico, waarin ook Mockasin deels de zeer ‘Reed-achtige’ stem van Charlie Finck weet te reproduceren.
Na een efficiënt "Heaven Can Wait" neemt Charlotte plaats aan de drumset om Mockasin nu te begeleiden , met name "It's Choade My Dear", uit de LP ‘Forever Dolphin Love’ , de eerste compositie van het blonde genie. Met zijn engelachtige look neemt Mockasin ons mee in zijn droomwereld, badend in zachte psychedelica. Zijn stem is zacht en de klanken die komen van zijn ‘smaragde’ gitaar, geladen met chorus en flanger, hebben Hawaiianen accenten.
Charlotte neemt haar oorspronkelijke plaats terug in voor een lied gecomponeerd door Mockasin voor Charlotte, "Out Of Touch", hetgeen leidde tot de hechte samenwerking .
"Tijd voor een cover," kondigt Mockasin aan en dan volgt een lange interpretatie van "Ashes to Ashes" van David Bowie, tevens een hoogtepunt van het concert, waarbij Charlotte met succes de xylofoon speelde. "Forever Dolphin Love" is een tweede nummer uit de repertoire van Mockasin en de band beëindigde de set met de zeer vintage "Dont Forget to Forget Me", 25 jaar geleden gecomponeerd door Serge Gainsbourg.
In de encore zingt Charlotte het prachtige “Memoir”, geschreven met Conor O'Brien, en tot slot zetten ze samen de zaal in vuur en vlam met een zeer funky "Paradisco", een potentiële hit dankzij het genie van Beck.
Wanneer de lichten aan floepen, betreuren we toch het ontbreken in de setlist van nummers als "Anna" of "White Telephone", uit ‘Stage Whisper’, evenals een aantal oudere nummers , o.m. “The Song That We Sing “.
We waren getuige van de juiste click tussen Charlotte en Mockasin. Wat waren we toch in de wolken van dit droomconcert, waarin we in een wit, intiem en wateractig universum vol melancholie zweefden. Een concert zachtjes gespeeld, op kousenvoetjes, of moccasins ...
Organisatie: Botanique Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)
Les Nuits Botanique 2012 - Goose - Het zijn de besten die zich nog verbeteren
Goose kwam, pakte bij de eerste noot het publiek in, liet het niet meer los, gaf het een overdosis adrenaline, zag dat het goed was en overwon. Vreemd om een recensie te beginnen met een besluit, voel ik de lezer al denken. Dave, Tom, Bert en Michael zien er eenvoudige Kortrijkse Lads uit, maar weten, eenmaal op het podium, als geen ander het publiek te doen ontploffen. Ze spelen gitaar op synthesizer, toets op gitaar, gitaar op bas, bas op drum, drum op gitaar enzovoorts. Na lang zoeken vond ik niemand in het publiek die niet bewoog of danste, al zat die in een rolstoel.
Met starter “Can’t Stop Me Now” hadden ze na ruw geschat al een anderhalve noot de tent op stormniveau. Onze Kortrijkse helden maken van ieder nummer live een andere, beter, stomender versie. Naadloos en geen ademruimte toelatend lopen ze blijkbaar met de vingers in de neus en op één been over naar “Black Gloves”. Ondertussen staat iedereen opgeladen en met de bek open te genieten van een extreem goede sound en een joekel van een lichtshow. Tijd voor nieuwe nummers dan: Het publiek blijft met volle teugen en fascinatie genieten van ‘United, Real en Lion’. “Real” kent iedere kenner al van StuBru, en ik vroeg me al af waar ze die verdomde opzwepende sound haalden. Wel, geniaal door eenvoud. Tom en Dave die perfect synchroon op elk hun basgitaar die rif spelen waar zelfs Keith Richards een arm veil zou voor hebben.
Het vervolg raadt zich raden. Naast de elektronica hebben Goose duidelijk hun liefde voor gitaren teruggevonden en weten deze ook perfect te combineren. Het onmogelijke lijkt gebeurd: Er is een nieuw genre uitgevonden. Wat ze met deze nieuwe input gemaakt hebben van “Britisch Mode”, “Everybody” en de twee bissen “Synrise” en “Words” valt aan geen mensen te beschrijven. De overheerlijke apotheose en loei (gitaar) harde outro zal héél lang blijven nazinderen. Ik heb er geen ‘Words’ voor….
Echt gemeen om mensen zo van hun stokken te blazen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/goose-19-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/montevideo-19-05-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)
Les Nuits Botanique 2012 - alle zalen – Absynthe Minded – Ewert & The Two Dragons - Esmerine
We houden van de diversiteit die Les Nuits Bota op één avond samenbrengt. Vanavond waren we sterk onder de indruk van Ewert & The Two Dragons en Esmerine en zagen we een supergretige Absynthe Minded aan het werk.
In de Chapiteau konden we al vroeg terecht bij de jonge band Roscoe , uit Luik , die verwelkomd zijn in de Piasfamilie. Hun debuut ‘Cracks’ had ons nieuwsgierig gemaakt . Het kwintet van zanger Pierre Dumoulin mag dan putten uit verschillende invloeden van The National , Elbow, Radiohead en Red House Painters , ze creëren een boeiend volwassen geheel die kan tellen naast Absynthe Minded en taalgenoten Girls In Hawaii en Ghinzu. Hun intens broeierige, gevoelige opbouwende gitaarpop klinkt best spannend door de toevoeging toetsen, piano en strijkerspartijen en de toegelaten ruimte voor schurende postrock gitaren; de baritonzang geeft elan. Roscoe zorgt voor voldoende verrassingen en variatie en kreeg terecht een hartverwarmende respons . Meeslepend materiaal van een band die een ruimere erkenning verdient!
In de Grand Salon waren we onder de indruk van Mirel Wagner . Ze is geboren in Ethiopië en groeide op in Espoo (Finland). De 23 jarige sing/songschrijfster ontroerde door summier integer, ingetogen, emotievol gitaargetokkel en haar warme , zachtmoedige zuivere stem . De teksten grijpen terug naar de kleine gebeurtenissen in haar leven . Hier hoorden we invloed van Joan Armatrading, Marianne Faithfull, Robin Proper-Sheppard (die avond opgemerkt in de Bota btw!) en Leonard Cohen. Elegant, innemend, sober en kaalgeplukt materiaal als “No hands”, “The well”, “No death”, “Despair” en “To the bone” stelde ze voor . Huiverende melancholie, die de aandacht van het publiek behield . Puike ontdekking!
Ewert & The Two Dragons uit Estland verbaasden dan in de Orangerie . Ze stonden wat uitgeschud tussen twee Franse bands . Een criminele groepsnaam toch, en een band die de liedjes heeft , muzikaal talent en een sterke zanger . Op Eurosonic Noorderslag gooiden ze al hoge ogen en dat werd hier in de Bota bevestigd. Net als Of Monsters And Men, Django Django kunnen zij wel de volgende doorbraak zijn. Hun licht huppelende folkpop klinkt fris, heerlijk , bubbelt en dwarrelt . Een meerstemmige (achtergrond) zang waait over de dromerige melodieën . Het hitgevoelig materiaal wordt gekenmerkt van opzwepende percussie , ritmetics, handclaps, catchy synths en boeiende gitaarsoli.
De Estse band speelde een meer dan degelijke set en won aan vertrouwen door hun enthousiasme , vriendelijkheid en uitnodigende opstelling. Hun album ‘Good Man Down’ is de moeite waard.
Ewert & The Two Dragons is een lichte versie van Mumford & Sons , Noah & The Whale en The Decemberists, de sing/songwiting van Damien Rice en Jose Gonzalez, en de rits nieuwe sensaties.
Het Canadese Esmerine sloeg ons vervolgens met verstomming in de Grand Salon. Anderhalf uur lang waren we in de knusse zetels gekluisterd van hun bedwelmende, meeslepende hypnotiserende trip. De (ex) leden van Godspeed en Silver Mt Zion (Montréal – Toronto) bliezen letterlijk het postrockgenre nieuw leven in gezien de zacht – harde aanpak , met folkpop en drones was voorzien en het werd aangevuld met deels klassiek werk en kamermuziek. Een niet alledaags instrumentarium , cello , allerhande (vibra/xylo/speelgoed) -foons, percussie, ukelele, trombone, piano , harmonica , muziekdoos en strijkstokken, waarbij de gitaar zo goed als opgeborgen bleef , bood een verbluffend filmisch concept. De songs hadden boeiende en verrassende wendingen , klonken sober en ingehouden om dan aan te zwellen en krachtiger te zijn.
Het kwartet ging avontuurlijk, creatief, ingenieus, pittig , meeslepend en gedreven te werk in de langgerekte dromerige partijen . We waren danig onder de indruk hoe ze de instrumenten aanpakten ; vooral die sounds met strijkstok op de verschillende –foons en op de cimbalen. Een artistieke beleving die het materiaal uit de cd ‘La Lechuza’ voorop plaatste . Tijdens één van de bisrondes werd het tempo zelfs flink opgedreven, die de variëteit en de dynamiek benadrukte .
Speciale vermelding ook krijgen de visuals die werden geprojecteerd. Als een zandkunstenares ging een jonge dame met bladeren, boomtakjes, lapjes textiel, linten, pluimen, aarde te werk ; al die elementen werden verplaatst en kregen lichtschakeringen. Wat het concert nog meer subtiele pracht en kracht bood …
Headliner in de Chapiteau was Absynthe Minded , die ook door onze Franstalige vrienden enorm worden gesmaakt, gezien de sterke opkomst . De Belgische groep heeft de voorbije jaren al z'n talent bewezen en komt het nieuwe album 'As It Ever Was' voorstellen. Op het podium staan vijf torenhoge fotograaf-lampen, meteen een mooie sfeerbrenger voor de nieuwe show van Bert Ostyn en de zijnen.
Een elektro tune met Arabische sounds brengt de band naar het podium. We krijgen een toegankelijke en avontuurlijke mix van pop, rock , gypsy en jazz. Ze halen heel wat invloeden aan en de zachte, dromerige en heldere vocals stem van Bert doen ons denken aan Bob Dylan en zelfs Tom Petty.
Het gebruik van traditionele instrumenten (als akoestische gitaar, viool, bas, ...) , lofi sounds en de ronduit zigeunervintage als "Crosses" bevestigt de sterkte van Absynthe Minded . In "Picture In A Frame" wordt de sfeer bluesy , die een terechte linkt maakt met "Moon of Alabama" van The Doors: Fun hier! Daarna volgt het uitstekende "Envoi" met zijn riff à la Dylan. Het geluid is perfect en het publiek reageert enthousiast, ook al is Bert een relatief rustige showman. Op "Plane Song" wordt de sound 'heavier ' en horen we een splijtende gitaarsolo van Ostyn zelf. Dan speelt de band hun nieuwe single, "Space", die een direct herkenbare pianomelodie heeft; een gegarandeerde hit btw! Kijk naar dit uniek moment in de video http://youtu.be/FFwR01rX95Y ). "End Of The Line" is net zo efficiënt en het
concert eindigt met het titelnummer van de laatste elpee.
De groep wordt warm onthaald en keert terug voor twee nummers, o. m. “My heroics pt 1”, ‘De Mia van Gorki ‘.
Conclusie : Absynthe Minded klinkt gretiger dan ooit, nu dat de nieuwe plaat is verschenen, en doet hun matte, bleke indruk op Novarock vergeten . Ze staan op scherp en de afwezigen (de Absynths?) hadden ongelijk …
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)
Nederlands 
Français 
