Ieper Hardcore Fest 2011 - 19^de editie van Ieperfest is absolute topeditie!
Ieper Hardcore Fest 2011
Op vrijdag 12 augustus was Musiczine te gast in Ieper.  Voor de 19^de keer al vond er het fijne Ieper Hardcore Fest plaats.  Wie aanwezig was of wie  in het verleden Ieperfest bezocht, zal beamen dat dit een van de best georganiseerde festivals is. 
Hoofpodium en Marquee staan vlak naast elkaar, geen enkele groep overlapt met een andere (de ene band start netjes  wanneer de andere gestopt is), geen ellenlange wachttijden aan de bar of aan de eetkraampjes (vanop de vele bankjes daar kun je lekker genieten van de optredens op de main stage),  een ruime(distro-) tent vol merchandising waar je bovendien ongestoord een praatje kunt maken met de meeste bands, camping en parking die letterlijk vlak naast de festivalsite liggen en dan hebben we nog niet gehad over het werkelijk verrukkelijke (weliswaar volledig vegetarische) eten dat ter plaatste bereid wordt…  Een dikke pluim dus voor de organisatie, Ieperfest is voor de bezoekers een verademing in vergelijking met vele  andere Belgische festivals.

Het belangrijkste item op een festival is natuurlijk de muziek en die is op Ieperfest meer dan de moeite waard.  Je zou kunnen stellen dat dit het ideale  festival  is voor de meerwaardezoeker binnen het hardere genre.  Zo  vinden we  uiteraard heel veel hardcore in al zijn varianten op de affiche maar daarnaast is er ook plaats voor ondermeer trash, grind, sludge en death metal, punkrock en zelfs postrock.  Naast zijn eigen favoriete bands kan de gemiddelde bezoeker op Ieperfest dus heel wat nieuwe zaken ontdekken.

De eerste band die wij op vrijdag meepikten in de gezellige Marquee was La Dispute.  Deze band uit Michigan wordt vaak in één adem genoemd met bands als Touché Amore (die we iets vroeger op de dag jammer genoeg misten), Make Do And Mend, Defeater en Pianos Become The Teeth.  Deze posthardcorebands noemen zichzelf  ‘The Wave’, wat ons betreft een leuke verzamelnaam voor enkele  van de meest fijne  en eigenzinnige bands die de VS de laatste jaren voortbracht  De heren van La Dispute haspelden op Ieperfest hun laatste show van een 3,5 weken durende tournee in Europa af maar leek ons desondanks nog zeer vitaal.  Hun fragiele, breekbare maar tegelijkertijd energieke en zeer experimentele muziek die refereert naar bands als At The Drive In, Thursday en The Mars Volta kon heel wat fans bekoren.  Het was vooral de kleine maar sympathieke frontman Jordan Dreyer die ons een prima indruk liet met zijn nerveuze vocalen die voortdurend balanceerden tussen zingen en extatisch roepen. La Dispute bracht zeer stevige versies van ondermeer “New Storms For Old Lovers”, “Edit Your Hometown”,  “Why It Scares Me” en “Sad Prayers For Guilty Bodies” waarbij ze ondersteuning kregen van  Jeremy Bolm, frontman van Touché Amore.  Een dikke show van een talentvolle formatie.

Op het hoofdpodium was het daarna de beurt aan Six ft Ditch, de hardcoreformatie uit het nabije Portsmouth.  Het was van 2007 geleden dat deze Britten nog present tekenden in Ieper en ze waren volgens eigen zeggen enorm blij terug te zijn.  De band staat garant een brutale portie murdercore  en het was duidelijk dat  heel wat aanwezigen hier duidelijk pap van lustten.  Six ft Ditch bracht op Ieperfest nogal wat songs van hun nieuwe album ‘Recreational Style’ waar de NYHC-invloeden duidelijk merkbaar zijn .  Het geluid van de band zat goed, de songs waren meer dan ok  maar jammer genoeg schoot de vlam nooit echt in de pijp.  Dit had alles te maken met de veel te lange pauzes tussen de nummers waardoor de vaart er nooit in kwam.

De sympatieke Zweden van Victims brachten in de Marquee een mix van metal en hardcore waarbij een band als Mothorhead nooit veraf was.  Jammer genoeg maakte het zaakje bitter weinig indruk op ons en na een handvol nummers trokken we richting Distro-tent om een praatje te maken met ondermeer de zanger van La Dispute die ons wist te melden dat hun vrienden van Defeater net afscheid genomen hebben van drummer Andy Reitz…

Ieperfest was enorm trots dat ze voor de eerste keer de legendarische heren van Strife op de affiche hadden.  Niet te veel lullen maar gewoon alles geven  lijkt ons het devies van deze heren uit Los Angeles.  Een absolute hoofdrol was er daarbij weggelegd voor zanger  Rick Rodney, een man die verdacht veel  leek op ene Sammy Tanghe uit het onvolprezen Eiland.  Rodney is ongetwijfeld een van de meest sympathieke frontmannen binnen de scène en werkelijk alles gaf die man op Ieperfest.  Dat hij daarbij op de  felbevochten Ieperse strijdvelden een stevige vleeswonde op zijn kale knikker opliep, was daarbij illustratief. Strife zorgde met hun  razendsnelle hardcoresongs  duidelijk voor een van de topmomenten van de dag .  Het ging er voortdurend lekker hectisch aan toe, vooral wanneer Rodney zelf de pit introk om z’n strijdliederen samen met de fans te brullen.

Aan Horse The Band om minstens even goed te doen in de Marquee… Strife evenaren was er misschien niet bij maar de show van deze Amerikanen was zeker de moeite waard. Horse The Band staat met hun nintendocore duidelijk voor een zeer  apart geluid.  Brute metalcore, jazzy geëxperimenteer en door videospelletjes beïnvloede deuntjes worden voortdurend afgewisseld.  Alle bliepjes en jengeltjes zitten bij deze muziek duidelijk perfect op hun plaats en alles wordt verweven in schitterende  riffs  en breaks wat ervoor zorgt   dat Horse The Band een unieke band is.  Het was voor de vele aanwezigen genieten geblazen met als absoluut uitschieter topnummer “Science Police” dat voor heerlijke vibes doorheen de tent zorgde. Heel opvallend  was ook  zanger Nathan die  ergens iets deed dat het midden hield  tussen grommen, krijsen en zingen .  De man met het onverstaanbare dialect kwam bij momenten nogal  vreemd over, deed fijne staaltjes body language  en trok  meer dan eens de petjes van voorbij rennende skydivers van hun hoofd.  Een geschift optreden van een geschifte band met al even geschifte muziek!

Sheer Terror  is een absolute pioneer binnen de New Yorkse hardcore-scène.  In hun carrière wist de band enkele legendarische albums te maken.  Vorig jaar maakten ze voor de tweede keer en na shows op verschillende continenten stonden ze nu  mooi op Ieperfest.  Wie denkt aan Sheer Terror, denkt vooral aan de zeer eigenwijze en cynische frontman Paul Bearer en ook in Ieper was de man niet anders. De fans konden genieten van de zware, lekker ouderwetse  hardcore van deze veteranen  met topnummers als “Love Songs For The Unloved”, “ Don’t Hate Me Because I’m Beatiful”, “Twisting and Turning” en “Bulldog”.   Tussen de songs door stal stand up comedian Bearer de show met zijn hilarische bindteksten, enkel een beetje jammer dat daardoor de vaart uit de show werd gehaald. 

Een beetje een vreemde eend in de bijt was het Britse And So I Watch You From Afar maar  dat kon de vele aanwezigen in de Marquee absoluut niet deren.  Dit kwartet uit Belfast heeft een ongelooflijke reputatie en bevestigde die probleemloos op Ieperfest.  Hun stevige, instrumentale combinatie van  postrock, mathrock en botte hardcore rolde als een tank doorheen de tent onder aanvoering van een waanzinnige drummer.  We werden werkelijk bedolven onder een mortiervuur van stevige gitaarbreaks en razendsnelle tempowisselingen.  De absolute sterkte van ASIWYFA is dat ze in deze lawine van geluid desondanks prachtige melodieën weten te verstoppen. Deze show was alleszins een van de absolute hoogtepunten op Ieperfest!

Veel mensen waren duidelijk aan het wachten op de show van afsluiter Comeback Kid.  Deze Canadezen traden de voorbije jaren verschillende keren op in België en verwierven in die tijd een heuse fanbase.  Op Ieperfest bleek dat Comeback Kid door het vele touren een goed geoliede machine is geworden: maar liefst zestien nummers passeerden in sneltempo de revue en het viel op dat daar vrij weinig nummers uit hun laatste prima ‘Symptoms + Cures’ tussenzaten en opvallend veel van de oudere albums ‘Wake The Dead’ en ‘Turn It Around’.  Heel wat kids namen een duik van het podium, verschillende aanwezigen wilden daarbij  zanger Andrew Neufeld een handje helpen met het zingen in de microfoon maar die kon dat maar matig appreciëren.  Een klein minpuntje in deze overigens oerdegelijke show met als absolute uitschieters  de klassiekers “Lorelei”, “All in A Year”, “Because Of All”, “Wake The Dead” (waar Neufeld werkelijk overspoeld werd door een horde enthousiastelingen) en het daarbij aansluitende “Final Goodbye”. 

Een prima afsluiter dus van de eerste dag van het prima georganiseerde Ieper Hardcore Fest!  We geven nog mee dat begin 2012 de Wintereditie van dit festival plaatsvindt en meer bepaald op zaterdag 18 februari in JOC ‘Het Perron!

Organisatie: Ieperfest, Ieper

Binic Folks Blues Festival 2011 van 05 t/m 07 augustus 2011

Binic is een schilderachtig stadje van iets meer dan 3000 zielen gelegen in het hartje van de Côtes-d'Armor, net voorbij Saint-Brieuc. De streek kwam recentelijk in het nieuws wegens de massaal aangespoelde en blijkbaar giftige algen maar daar hebben we niets van gemerkt. Grootste troeven van Binic zijn het strand met zeezwembad, de jachthaven en sinds enkele jaren misschien ook wel het gratis Binic Folks Blues Festival.
Een ietwat misleidende naam (vandaar misschien die toevoeging van een 's' aan folk dit jaar?) want folk viel er niet te bespeuren tenzij je daar die enkele Australische singer-songwriters zoals Jamie Hutchings onder klasseert terwijl ze de blues meer in garagemiddens zochten. De unieke locatie (de twee podia staan aan beide uiteinden van een druk bezochte kaai vol restaurants, terrasjes en winkeltjes) zorgde voor een heel speciale sfeer die de grens tussen publiek en artiesten deed vervagen. Wanneer je langs de kaai wandelde moest je al echt moeite doen om geen muzikanten tegen te komen. Zo kon je er Johnny Walker maar liefst drie ‘galettes’ na elkaar zien verorberen, kersverse papa Brenn Beck kinderkleertjes zien checken in een boetiekje of James Leg er met een ongetwijfeld hardnekkige kater zijn ogen zien uitwrijven op zaterdagmorgen.
De meeste groepen speelden er trouwens elke avond wat ik op zich geen nadeel vond. Zo kon je er je favoriete groep meteen liefst drie keer aan het werk zien of kon je mits wat puzzelwerk alle groepen minstens één keer bewonderen. De affiche was volledig vrij van topnamen en de line-up leek eerder lukraak te zijn opgesteld. Zo vond de apotheose plaats op het kleinste podium (Place de la Cloche) terwijl de Franse one-man-band Chicken Diamond mocht afsluiten op het grotere Place Pommelec.

Op die Place Pommelec begon ik mijn driedaagse met Left Lane Cruiser en dat optreden alleen al leek me de verre verplaatsing te kunnen verantwoorden. Dit duo uit Fort Wayne, Indiana blijft me keer op keer verbazen. Met een verbeten intensiteit leken zanger-gitarist Freddy J. IV en drummer Brenn ‘Sausage Paw’ Beck de blues ter plekke opnieuw uit te vinden. Terwijl oudere nummers als "Big mama" en "Pork n' beans" het blijven doen kregen we ook enkele songs uit de nieuwe plaat (o.a. "Lost my mind") voor de kiezen en werd dit keer ook het hardere werk niet geschuwd. Met een verschroeiende slide, een onwaarschijnlijk rauwe stem en exploderende drums bewees Left Lane Cruiser één van de beste live-acts van het moment te zijn.

De Franse one-man-band Chicken Diamond was op zijn best als hij de blues van een flinke neut psychedelica voorzag. Behoorlijk meeslepend maar zijn covers van "Love in vain" (Robert Johnson) en "Waiting for my man" had hij achterwege mogen laten.

Daarna opnieuw een man alleen op het podium. Mark Porkchop Holder was me tot twee maal toe persoonlijk getipt door James Leg. Dit zwaargewicht (letterlijk) uit Chattanooga, Tennesseee zat in de allereerste versie van de Black Diamond Heavies maar moest al vlug om gezondheidsredenen afhaken. Waarna hij in de vergetelheid sukkelde tot hij nu plots weer boven water komt drijven en terecht. Dit natuurtalent bezorgde me meteen koude rillingen. Het ritme aangevend met een houten blok en een tamboerijn aan de voeten, soms uithalend op mondharmonica wekte hij met zijn National Steel gitaar de geesten van Robert en Blind Willie Johnson opnieuw tot leven terwijl hij voor ons ook nog een machtige cover van Johnny Cash' "Delia" haast achteloos uit de mouw schudde. Porkchop beschikt over een krachtige stem, misschien net iets te vlak, maar het is toch vooral op de gitaar, die reeds ferm aan het roesten was, waarschijnlijk door het zweet dat er voortdurend op droop, dat hij de ware meester is. Grappig moment : toen hij een gebroken snaar wou vervangen schoten meteen twee Franse vrijwilligers hem hierbij te hulp waarvan één bij gebrek aan iets nuttigers het publiek dan maar via de micro wat bezighield. Mark Porkchop Holder was beslist de ontdekking van Binic en hopelijk mogen we hem binnenkort ook eens verwelkomen in een Vlaamse club.

Johnny Walker zag ik maar liefst vier keer aan het werk (zijn collaboraties met andere groepen niet eens meegerekend) en dat was zeker geen keer teveel. Ondanks wat problemen met zijn been (waar op het podium overigens niets van te merken viel) voelde hij zich hier solo op het podium bijzonder goed in zijn vel. Hier geen Cut In The Hill Gang, Johnny viel volledig terug op het werk van de Soledad Brothers wat ik alleen maar kon toejuichen. Een subtiele gitaar en af en toe wat gepomp op de mondharmonica volstonden om zijn blues heerlijk te laten swingen en telkens weer wat dansers op zijn hand te krijgen. Naast de Soledad Brothers-nummers kregen we fijne covers van ondermeer Hound Dog Taylor, The Gun Club en Skip James. Tijdens "I'm so glad" van die laatste dat bijzonder hoog werd gezongen miste hij al eens een noot maar dat maakte hem alleen maar sympathieker. Na de wat tegenvallende Cut In The Hill Gang-concerten liet Johnny Walker de hoogtijdagen van de Soledad Brothers nog eens herleven. Schitterend muzikant.

Henry's Funeral Shoe uit Wales staat voor de broers Aled & Brenning Clifford. Zij vonden hoogstwaarschijnlijk hun inspiratie bij andere duo's, zoals The White Stripes of Le Chat Noir. Vette en soms behoorlijk heavy riffs, explosieve drums en een aparte, wat zeurderige stem volstonden moeiteloos om me bij de les te houden. Enige theatraliteit is hen niet vreemd en de zanger had de kniezwengel (wie kent die nog?) perfect onder de euh... knie. Voorzien van een humoristische toets dus en op 28 oktober mee te maken in de 4AD.

De jonge snaken van Radio Moscow (Ames, Iowa) houden het nog steeds bij de muziek van hun grootvader. Loodzware bluesrock met invloeden van The Cream en vooral Jimi Hendrix. Niet direct mijn cup of tea maar live was het er aangenaam een pint op drinken. Toen een jongen van de Franse band Dirty Deep wat op de mondharmonica kwam blazen was dat meer dan een welgekomen afwisseling.

Naar verluid waren Magnetix uit Bordeaux indrukwekkend maar ik zag slechts een flard wegens te lang op een terrasje gezeten.

Zeggen dat ik een fan ben van Black Diamond Heavies is haast een understatement en laat dat nu net de groep zijn waar ik enigszins gemengde gevoelens bij heb. Maar er zijn verzachtende omstandigheden. Vooreerst waren dit eigenlijk de Black Diamond Heavies niet maar James Leg met alweer een nieuwe drummer die op vrijdag voor het eerst samenspeelden. Bovendien had het organiserend comité ‘La Nef D Fous’ deze derde editie, na het succes van de Heavies vorig jaar, tot ‘James Leg’s Festival’ gedoopt wat de druk toch vrij groot moet hebben gemaakt. Tijdens de eerste avond zagen we James zijn Amerikaanse vrienden telkens enkele nummers vanop de eerste rij aanmoedigen. Je zou bijna denken uit een soort van verantwoordelijkheidsgevoel. De man werd voortdurend door talloze mensen aangesproken en leek werkelijk God daar in Binic. Had hij die druk wat weggespoeld met whisky? Feit was dat hij vrijdag behoorlijk beschonken op het podium verscheen en dat haalde de vaart volledig uit de anders altijd zo strak gespeelde set. Vanalles liep er mis en de hulp van Johnny Walker op het einde kon een uiteindelijke afgang niet vermijden. Erg pijnlijk.
Gelukkig kon hij nog revanche nemen en dat deed hij ook de tweede avond. Dit keer zoals in ‘the old days’ met vanaf het begin oude kompaan Mark Porkchop Holder op gitaar. Het bleef uiteraard rommelig, de mannen hadden in geen jaren meer samengespeeld, maar regelmatig vlogen er toch serieus vonken af. Soms liep het al eens fout : toen James "Georgia" inzette roffelde de drummer een andere drumpartij uit zijn sticks. Desondanks kregen we een meer dan behoorlijke set.
De derde avond begon James Leg (dit keer met Porkchop en Johnny Walker in de rangen) dan maar met het de vorige nacht de mist in gegane "Georgia" maar het nummer verdronk in de soep. Gelukkig beterde het geluid snel maar dan dook het spook van de whisky weer op. Op het podium alleen al dronk hij twee dubbele whisky's en twee flinke slokken uit een vanuit het publiek aangereikte fles. Dit keer kon hij echter terugvallen op een uitstekende Porkchop en Johnny Walker die het schip behoedden van kapseizen. Toen James even het publiek indook om daar wat mee te dansen werd nog maar eens duidelijk hoe populair hij daar wel is. Zo stormde een vrouw van reeds gevorderde leeftijd naar voor om hem toch maar eens te kunnen aanraken!

Na dit spektakel toonden Left Lane Cruiser hoe het echt moet. Strak zoals het hoort en dan ook een wereld van verschil. Als apotheose kwamen de Black Diamond Heavies Left Lane Cruiser vervoegen. Later kwamen ook nog wat Franse muzikanten meejammen. Leuk om te zien maar muzikaal stelt dit soort toestanden nooit veel voor. Ten slotte ging James Leg, intussen compleet lazarus, nog eens volledig uit zijn dak en speelde de bastoetsen met het klavier onder de arm en wat er al een tijdje zat aan te komen gebeurde dan ook : zijn zo gekoesterde Fender Rhodes ging tegen de vlakte. Het volk lustte er wel pap van maar voor mij hoefde dit allang niet meer. Het was een schitterend en uniek festival geweest, benieuwd of onze Franse vrienden hier volgend jaar een passend vervolg aan kunnen breien.

Organisatie: Binic Folks Blues Festival

Lokerse Feesten 2011: DAG 09: Arsenal - Interpol - Sharon Jones & The Dap-Kings
Je kent dat gevoel, maandenlang kijk je uit naar de komst van die ene band die nog op je live palmares ontbreekt, en dan ... Wat? Hoezo, exit The Baseball Project, de miskende supergroep rond de veteranen Steve Wynn, R.E.M.’s Peter Buck en The Minus 5 opperhoofd Scott McCaughey die afgelopen zaterdag normaliter hun eerste optreden ooit op Belgische bodem zouden komen geven? Bij zulke laattijdige annuleringen is de kans bovendien wel heel erg groot dat een Belgische band in extremis wordt opgetrommeld om het gat in de programmatie op te vullen. En ja hoor, onze Amerikaanse helden werden uiteindelijk vervangen door Customs, met voorsprong de beste coverband die Interpol zich kan indenken. Maar omdat nu eenmaal niets boven het origineel gaat, en ironisch genoeg onze New Yorkse vrienden diezelfde avond ook naar Lokeren waren afgezakt, lieten we de opener deze keer rustig aan ons voorbij gaan en werd er ondertussen wat gekletst met een bijzonder sympathieke (andere) Geert in de perscabine.

Hun muzikale copycat daargelaten, de heren van Customs hadden er intussen wel mooi voor gezorgd dat de hemelsluizen boven Lokeren nagenoeg volledig werden dichtgedraaid tegen de komst van SHARON JONES & THE DAP-KINGS (****). Kijk, we gaan er geen doekjes omwinden. Ook al is mijn hoofdredacteur volledig weg van een souldiva als Joss Stone, het brave kind met de bambi-ogen wordt gewoon weggeblazen wanneer ze ooit het podium zou moeten delen met Sharon Jones. Dit 55-jarige blackalicious manwijf timmert al sinds de 70ies gestaag aan de weg die haar uiteindelijk tot aan de top van de retro-soul beweging heeft gebracht. Wie erbij was in Lokeren stond met open mond te kijken hoe werkelijk elke vezel in het potige lijf van Jones stijf staat van de funky soul. Ze onderscheidt zich met sprekend gemak van de meer statische neo-soul diva’s genre Stone of Badu door haar rauwe en agressieve stem en de wilde mimiek die ze al van kindsbeen af imiteerde van haar soulbrother James Brown.
We zouden bij zoveel lyrische lofzang op Jones bijna vergeten dat er verder nog tien man op het podium stond die zich laten aanspreken als The Dap-Kings, een uiterst hecht collectief van snarenplukkers, percussionisten, blazers en backing vocalisten dat ooit op een blauwe maandag werd ingehuurd door Amy Winehouse om een aantal nummers in te blikken voor haar opus magnum ‘Back In Black’. The Dap-Kings doen de retestrakke en rauwe Stax sound helemaal herleven en weten de vocale improvisaties van Jones moeiteloos op te vangen. Improviseren zit Jones namelijk in het bloed. Al wie zich te dicht richting frontstage waagt loopt immers het risico om uit de massa te worden geplukt en on stage een body-to-body met Jones te ondergaan. In het geval van een gezellige punk zorgde dit voor een sterk staaltje body talk, maar wanneer deze eer te beurt viel aan een bedeesde tiener tijdens “Be Easy” dreigde alles toch een beetje genant te worden.
Een in het zweet gewerkte Jones en haar mighty Dap-Kings hadden gerust ook de rest van de avond kunnen opvullen zonder dat de verveling ook maar even de kop zou opsteken, maar toen plots bleek dat er hen nog slechts anderhalve minuut restte moesten ze wat hals over kop afscheid nemen met een ingekort doch stomend “100 Days, 100 Nights”. We gunnen Aretha Franklin best wel nog een aantal jaartjes, maar wat ons betreft doet de voormalige Queen Of Soul beter nu al troonsafstand.

Een band als INTERPOL (****) zou dit jaar zeker niet hebben misstaan op Pukkelpop om het toch wat magere lijstje headliners aldaar wat aan te dikken, maar kijk, Chokri en Eppo werden in snelheid gepakt door hun Lokerse collega’s voor wat één van de absolute hoogtepunten van de festivaltiendaagse zou worden. Het New Yorkse postpunkgezelschap mag op haar jongste twee albums dan wel wat ter plaatse zijn blijven trappelen, met hun live reputatie is het sinds hun klassieke debuut ‘Turn On The Bright Lights’ (’02) enkel maar crescendo gegaan. Uit die eersteling kregen we al vroeg een snedig “Say Hello To The Angels” voorgeschoteld, trouwens het beste nummer dat Morrissey & Marr vergaten te schrijven. Andere klassiekers uit de Interpol catalogus zoals “NARC”, “Evil” en “C’mere” bewijzen nog steeds met verve dat je ook creatief met de erfenis van Joy Division en The Chameleons kan omspringen. En ja, zelfs nummers uit het toch wat middelmatige laatste album zoals “Barricade”, “Summer Well” en “Memory Serves” wist de groep moeiteloos in de set binnen te smokkelen zonder zichzelf in de voet te schieten.
In elk zichzelf respecterend  postpunk decor horen geen opruiende bindteksten of flauwe one-liners, en dat heeft frontman Paul Banks maar al te goed begrepen. Daar waar een genregenoot als Editors zich wel eens durft te buiten gaan aan stadiumposes blijft Interpol de nodige afstand bewaren tussen mythe en werkelijkheid. Een gitzwarte werkelijkheid, dat wel, waarin de jongste aanwinst en voormalig Animal Collective bassist Brad Truax nu ook volledig zijn draai lijkt te hebben gevonden.
De vijf kwartier die Banks & co toebedeeld kregen waren eigenlijk zo om, wat voor ons nog steeds geldt als het beste bewijs dat we hier een beklijvend optreden kregen voorgeschoteld. Banks nam voorzichtig afscheid door het publiek te bedanken voor hun warme ontvangst en de mededeling dat er nog ‘a couple more songs’ zouden volgen. Een understatement zo bleek, want het bleek te gaan om het indrukwekkende trio “Slow Hands”, “Not Even Jail” en “Obstacle 1”. Chokri & Eppo, eat your heart out!

De meute langs de Grote Kaai was intussen flink aangedikt voor afsluiter ARSENAL (**) die hun feestje van een paar dagen voordien in de tent van Dranouter nog eens mochten komen overdoen. Toegegeven, de op exotische beats drijvende worldpop van Hendrik Willemyns en John Roan is niet onmiddellijk onze cup of tea. Het Lokerse publiek zal dit echter (paarden)worst wezen, want vanaf grijsgedraaide opener “Melvin” werd prompt een nationaal zangfeest ingezet en gingen de handjes vlotjes op elkaar. Arsenal vervulde dus perfect de rol van publiekstrekker op de voorlaatste dag van het Lokerse muziekfestijn, maar hun resem meezing anthems moesten het wat spankracht en intensiteit betreft toch afleggen tegen de memorable sets van Sharon Jones en Interpol. Minderheden met afwijkende meningen? Nu weten we eindelijk ook eens hoe dat voelt …

Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Festival Dranouter 2011: zondag 7 augustus 2011
Na een helse zaterdagnacht in de modder, hoopten we op de afsluitende dag op beter weer en inderdaad ondanks de regen voordien hadden we net als de vrijdag een bewolkte dag en tussenin de zon; het terrein bleef grotendeels droog. We konden zonder moeite het terrein op om de artiesten aan het werk te zien, en maakten er een fijne familiedag van. Het was wel zo dat het vele dagjesmensen, (jonge) gezinnen en late beslissers weerhield de weersomstandigheid te trotseren. De trouwe Dranouter festivalganger kregen ze inderdaad nog niet klein. Al bij al opnieuw een geslaagde dag …

Katzenjammer was al meteen de vrolijke eend in de bijt op zondagnamiddag . Ze zijn zo beetje de vaste vrouwelijke gasten geworden van de organisatie, want ze werden al een paar keer gecontacteerd op het festival en in ‘t Folk. De vier Noorse deernes uit Oslo gaan een succesvol jaar tegemoet, want de fris sprankelende plaat ‘Le Pop’ werkt aanstekelijk; ze brachten hun eigenwijze en gevoelige folkloristische Scandinavische muziek onder in een onstuimige mix van klezmer, mariachi, hoempa, circusdeunen, zigeunermuziek en bluegrass. In het najaar zien we hen zelfs in de AB. Een nieuwe cd mogen we in het najaar verwachten en de dames stelden er al enkele songs van voor, die  in eerste instantie toegankelijk klinken en meer richting pop gaan. De speelse droomwereld en het entertainment gehalte blijft behouden . De dames als multi-instrumentalisten en hun elfen ’acapella’ zang, stoomde en naast een soort ‘french can can’ gevoel, staan ze garant voor enkele ingenieuze covers, waaronder Genesis’ “Land of Confusion. Verwarrend en verrassend klinkt hun kattengejank wel, met de opvallende balalaikabas in het vizier … Katzenjammer was leuk op deze afsluitende dag!

We kijken al uit naar de najaarsconcerten van CW Stoneking, de Australiër die getipt wordt als een van de doorbraakartiesten . Hij kwam al in de spotlights in de Bota en terecht , want de mengeling van de Dylans ‘subterranean homesick blues’’, 30’s doowop, jumpin jive en jazz zorgde voor een opvallende boombalswing. De ‘coole man in white’ met z’n doorleefde in whiskey gedrenkte stem tokkelde op banjo en gitaar en was aangevuld met blazers en een contrabas. Net als op de plaat wordt het als ‘Jungle blues’ omschreven, die de Clubtent in een authentieke jaren ‘30 nachtclub omtoverde. Invloeden van uit de oude doos van Robert Johnson, Leadbelly en Blind Willie McTell. Hij profileerde zich als een jonge Seasick Steve. dit was de Mississippi delta blues, letterlijk ‘from the graveyard …’.

Het Londense Oi Va Voi staat bekend voor hun broeierige mix van pop, folklore, zigeunermuziek, klezmer en jazz. De brede, sfeervolle aanpak, die opzwepender kan klinken, siert de band. Ze hebben trouwens al voorname artiesten voortgebracht als violiste Sophie Solomon en de zangeressen KT Tunstall en Alice MacLaughlan, die een solocarrière uitbouwden. Hun dromerige, aanstekelijke groovy sound op z’n Red Snappers overtuigde en kreeg elan met een zanger die hoog kon uithalen, en een zangeres die de soul op de juiste plaats had.

We namen nog iets mee van Villagers, het project van de Ierse sing/songwriter Conor J. O’Brien, Hij put trouwens  uit de traditie van de Brits/Ierse folkmuziek en de onvolprezen Elliott Smith. Hij is in één adem op te noemen met het werk van Bright Eyes en Bon Iver. Spijtig genoeg was hij nog onvoldoende gekend bij het Dranouterpubliek met z’n intieme, hartverwarmende muziek, gekenmerkt van een sterke opbouw. Ook John Grant, later op de avond, was iets apart! Hij speelde het materiaal van z’n ‘Queen of Denmark’ op piano en werd bijgestaan door een toetsenist. Grant, toch al getekend door het leven, bracht sober, elegant en ruw de songs, geflankeerd door z’n baritonzang.

De Ierse sing/songwriter Luka Bloom was de curator van het festival en had eerder het jaar al een succesvolle theatertournee op zitten. ‘Riverside’, ‘The acoustic motorbike’ en ‘Turf’ zijn alvast in het geheugen gegrift. De charismatische zanger/gitarist speelt solo alsof hij met twee gitaren tegelijk speelt. Hij was vandaag de eerste artiest die heel wat volk naar de Kayam tent dreef. “Love is a place I dream of” en “City of Chicago” effenden het pad van de puike set, de sober gespeelde “To make you feel my love” en “Diane” ontroerden, en toen een accordeonist, een violist en een tweede gitarist erbij kwamen, klonk het geheel intenser en traditioneler binnen de folkwortels. Het laat hem ook niet los wat er rond hem in de wereld gebeurt. Eva De Roovere kwam erbij voor “Sunny sailor boy” en een dynamisch “You couldn’t have come at a better time” besloot het fijne, heerlijke concert van de immer sympathieke troubadour …

De Leuvense sing/songschrijver Jonathan Vandenbroeck aka Milow is groot geworden. Op een paar jaar tijd krijgt hij het ticketje van headliner. Ook hij is zo’n beetje een vriend des Dranouters. Tot voor kort was dit het enige concert op een festival (zal nog te zien zijn op Pukemarock Puurs). Hij bracht uiterst genietbare, hapklare poprock (kon wel eens stevig uithalen), enkele neofolky ‘on the road’ en campfire songs die  van ‘7 tot 77’ konden boeien. De charismatische Milow deed vele harten smelten, had een goed spelende band achter zich en heeft met Nina Babet een sterke backing vocaliste . Tijdens de ‘Milow’ pop stond ‘North & South’ in de spotlights en hadden we een puike hitreeks als “You don’t know”, “Never gonna stop”, “You & me “(met een flard “You can call me All”), “Little in the middle” en “Ayo technology” , waarop de gsms en aanstekers de lucht ingingen. Massaal werden de refreinen meegezongen. Milow kwam heel sterk voor de dag!

Tot slot Ben Harper, die een tweede adem heeft herontdekt sinds hij met The Relentless7 een paar jaar terug een plaat opnam en op tournee trok. ‘White lies for dark times’ en het recente ‘Give till it’s gone’ bevatten snedige, energieke songs. De belangstelling was merkelijk minder dan bij de twee vorige artiesten in de Kayam. Hij gaf de songs met z’n slidegitaar een vinnige trek en gaf ruimte aan z’n bandleden . Gitaar en drumsoli drongen door in het strakke materiaal als “Number with no name”, “Faded”, “Burn to shine”, “Rock’n’roll is free” en “Diamonds on the inside”. Hij gaf met z’n (nieuwe?) begeleidingsband de songs extra geladenheid.
Harper besloot een drassige Festival Dranouter editie, die van de festivalganger veel energie had gevraagd.

Neem gerust een kijkje naar de pics van de bevriende collega’s Indiestyle http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2011 (Pieter V) http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-2011/

Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter