Les Ardentes 2011 – zaterdag 9 juli 2011
Dat Carl Barât op de affiche van Les Ardentes 2011 stond was niet echt een verrassing. We herinneren ons immers allemaal wel nog de fantastische doortocht van Peter Doherty en zijn Babyshambles op hetzelfde festival een jaar terug.
De reviewer himself (een vurig Peter Doherty fan) was er natuurlijk ook bij, samen met zijn vader en diens paar kritische ogen+oren.  En het moet gezegd worden, zowel in mijn lijstje als hetgeen van hem staat Babyshambles geboekstaafd als 1 van de beste optredens ooit.
De organisatie besefte dus maar al te goed dat alles wat ook maar naar Peter Doherty rook, van goud waarde kon zijn.

Was het vorig jaar nog bloedend heet (ik heb het hier over temperaturen van om en bij de 40 graden), was het nu één uitgeregende bedoening.
Dat het festival een groot deel van zijn charme verliest in de regen werd al snel duidelijk door het aantal mensen dat naar Chapel Club stond te kijken. Je kon ze op 10 paar handen tellen.
Volgens het programmaboekje zou Chapel Club een mengeling tussen Echo and The Bunnymen, Joy Division en The Smiths zijn en laten net dat 3 van mijn favoriete groepen zijn.
Het programmaboekje loog niet, dit was wel degelijk onvervalste Engelse Post-Punk, waarin we ook een vleugje van de stage presence van The Horrors herkenden.
En dan hebben we het vooral over de gitarist die mij voordurend deed denken aan Joshua Hayward, zowel qua kledij, kapsel als gitaar(werk), en laten we eerlijk zijn, we zijn allemaal fan van (/verliefd op?) Joshua Hayward van The Horrors.

Toen Carl Barât begon was het volk als iets talrijker, maar niks vergeleken met de massale opkomst voor Babyshambles vorig jaar.
Carlos kwam het podium op met de boodschap dat zijn vingers ernstig verwond waren en dat hij bijgevolg minder gitaar zou kunnen spelen. Wat als gevolg had dat de nummers minder strak waren dan anders, aangezien Carl de leiding niet volledig meer in de vingers (ja, dit is een woordspeling) had.
Mij baatte het niet, de wonderschone solo-songs waren alweer bijzonder mooi live gebracht en de stevige up-tempo nummers van The Libertines en Dirty Pretty Things (met Carlos op gitaar!) waren het sein voor het publiek om zich volledig te geven.
Oké, nu ga ik te ver, afgezien van een aantal enkelingen (lees: de ‘diehard Libertines fans’) ging eigenlijk gewoon niemand uit z’n dak. Lag het aan het tijdstip (zo vroeg op de dag)? De zachte solo nummers die de vaart uit de set haalden? Het feit dat Carl niet zo bekend is als z’n maatje Pete?
1 ding kan je hem niet verwijten en dat is het respect dat hij heeft voor zijn publiek. Wie iets roept, krijgt meestal een antwoord, zo weten we nu ook dat zijn nieuwe E.P. ‘Death Fires’ hoogstwaarschijnlijk uitkomt op 16 juli.
Maar let’s face the truth, als de organisatie toch iets wil binnenhalen dat naar Doherty ruikt, halen ze best volgend jaar het onderste uit de kan om The Libertines te boeken, dan ruiken we Doherty zelf ook nog eens. (iedereen mag toch dromen, ja?)

1 van de leukste dingen op een festival is natuurlijk het ontdekken van bands. Chapel club was al een aardig begin, maar ook over The Subways stond er in het programmaboekje veelbelovende dingen. (op een festival is het programmaboekje als een bijbel/koran, mag het?). “beïnvloed door The Ramones, Sonic youth en The Smashing Pumpkins, maar het was «Supersonic» van Oasis dat hen aanzette tot het oprichten van een band.” Lezen we dat goed? Werd daar mijn favoriet Oasis nummer ooit vernoemd? Ik kon alvast niet wachten tot The Subways!
De roadie, mét Fred Perry polo, was alvast een mooi begin. De vocal checks werden gedaan d.m.v. het tellen tot 11 in “vlekkeloos” Frans. Frans met een accent Britser dan The Queen.
Brits! Wat heb ik toch met Britse groepen? En waarom kunnen slechts enkele Amerikaanse mij bekoren?
Waren het tijdens Carl Barât nog enkele verdwaalde punkers die wat pogoden werd nu de helft van het plein (en ik overdrijf niet) 1 grote moshpit.
This is it. 2 broers (de zanger-gitarist en de drummer) en een bassiste om u tegen te zeggen, met een mix van pop-punk, indie, grunge en een vleugje britpop.
Nog 1 klein ding: zou Les Ardentes volgend jaar alsjeblieft een handleiding willen maken met daarin het verschil tussen een wall of death en een circlepit?
Mijn vreugde was bijzonder groot toen de zanger een circlepit vroeg! Een circlepit! Hoe lang was dat niet geleden?
De teleurstelling was daarna echter nog groter toen bleek dat de helft helemaal daarvan nog nooit gehoord had en als een bende zotten naar elkaar begonnen te rennen, een wall of death dus.
GODVERDOMME!

Nog zo’n typisch Brits feestje was er tijdens Kate Nash. Ik was alweer verschoten van hoe ‘stevig’ het wel niet klonk live. Heerlijke nummers, heerlijke teksten (Londen cockney for the win!) gezongen door een (het moet gezegd worden) heerlijk wijf. Maar het was niet Kate’s schoonheid die de aandacht v/h publiek trok. Nee, het was de schoonheid van de bassiste.
Mijn voorliefde voor een menselijk wezen van het vrouwelijke geslacht met een basgitaar steek ik nooit onder stoelen of banken, maar deze bassiste sloeg echt alles.
Genoeg over de bassiste, terug naar Kate Nash en haar liefdesverhouding met het publiek. Een ‘I love you guys’ na ieder nummer werd steevast onthaald op een ‘We love you Kate, we do, we love you Kate we do, Oh Kate, we love you’ door het publiek.

Afsluiters Asian Dub Foundations en Pumpkin Soup waren dé absolute hoogtepunten van dit feestje.
Vervolgens spurtte ik naar de HF6 stage voor die andere Foundations. Asian Dub Foundation, zo’n band dat al veel gedaanteverwisselingen ondergaan heeft maar mij altijd weet te bekoren. Mede dankzij de punkinvloeden gecombineerd met dub beats en ragga en niet te vergeten de politiekgeëngageerde teksten. Helemaal terug met hun album ‘A history of Now’ is ADF in bloedvorm. Met in de setlist nieuwe songs “Urgency Frequency”, “Futureproof”, “History Of Now” en meest recente single “A New London Eye”, 1 van mijn lievelingsnummers van dit moment, helaas klonk het live minder stevig. Hoogtepunt was alweer de afluister, “Free Satpal Spam” (Jump for justice! Jump for justice!).

Na ADF was het spurten (ik voel de krampen vandaag nog altijd) naar Cake op de main stage.
Van Cake heb ik slechts een handvol nummers kunnen meepikken, het beloofde niet veel goeds toen hij zei: “You’re such a terrible crowd, you’re so big and I can’t fucking hear you”, tja, dat heb je als ¾ van het publiek dat vooraan staat eigenlijk staat te wachten op Snoop Dogg.
Maar hét signaal om te vertrekken was toen hij het volgende predikte “There’s a lot of things going on, socialism versus capitalism, pro government or anti government. I think capitalism is fine and the government does a lot of good things”. Ten eerste, we have no fuckin’ government en ten tweede voor een punker als ik is het uitdrukken van liefde t.o.v. the government not done.
Tja, zoals ik eerder al zei: Waarom kunnen slechts een aantal Amerikaanse bands mij bekoren?

Spurten dan maar, alweer, richting de hf6 stage voor Arno.
Arno, onze Belgische trots. Universeel, als je universeel kunt beschouwen als ‘bekend in Vlaanderen en Wallonië’, want het aantal artiesten die bekend zijn in beide landsdelen zijn beperkt.
Of Arno’s “Bonjour à tous les Belges” een sneer richting het verlangen tot splitsen van Bart De Wever en de zijnen was, wil ik graag geloven. Belgisch eenheidsgevoel was er toch vooral tijdens “Les filles du bord de mer”, het kippenvelmoment dat door iedereen, van de voorste contreien tot ver achter de P.A.-stand en misschien wel nog het meest aan de toog, werd meegezongen.

Het spurten was over, na 3 nummers meegepikt te hebben van Snoop Dogg slenterde ik naar de hf6 stage voor Sexy Sushi.
Sexy Sushi, met zo’n bandnaam weet je het al, dit wordt iets speciaals. En dat werd het ook, het raarste optreden uit mijn hele leven, 2 gemaskerde pornokings, een kamerplant en een zangeres met ontbloot bovenlijf (en 2 stickertjes in een kruis op haar tepel geplakt). De technobeats knalden door de speakers terwijl de zangeres stagedivede. En ja, je zag het al van ver aankomen, de jeugd van tegenwoordig, de plakkertjes op de tepels hielden het niet lang vol.
En ook haar broek hield het niet lang vol, alleen werd het de broekuitrekker onthaald met een harde knal op zijn kop als was ze Alice ‘you toch my bloody boobs, I kick you in the fucking nuts’ Glass van Crystal Castles.

Het feestje werd verder gezet door Kele, jawel, de zanger van Bloc Party. Kele, duidelijk verdikt en kaalgeplukt, had er zin in. De single ‘Everything you wanted’ kwam vroeg in de set maar Kele toverde nog enkele konijnen uit de hoed door het publiek te geven wat ze wouden. ‘I don’t know if everybody knows it, but I’m also the singer from another band…The Jackson Five’. Aan humor geen gebrek! Ook niet toen hij ‘Tenderoni’ een teddybeer aannam uit het publiek en die voordurend stevig tegen zich aandrukte.
We werden aangesproken met ‘Hello Festival’ en we waren een beter publiek dan ‘where we were yesterday’, het touren eist zijn tol zeker?
Afluister “Flux” was dan weer hét absolute hoogtepunt, in een quasi gelijkaardige versie (in tegenstelling tot “One More Chance”) als diegene van zijn ‘bijkomstig bandje’ The Jack..euh Bloc Party.

Een mooi einde van de geslaagde avond, ware het niet dat ik de nacht nog moest zien door te komen tot aan de eerste trein. Ik wil het wel, maar zal dan toch maar niet de DJ’s op het Elektropedia podium afbreken.

Organisatie: Les Ardentes, Luik

Rock Werchter 2011 - zondag 3 juli 2011
Een beetje de dag van Contrasten op de Manistage: springerige gitaarpop van Kaiser Chiefs, de doorleefde noiserock van Grinderman, de hardrockende veteranen van Iron Maiden en tot slot de bubble ’hitparade’ gum van The Black Eyed Peas. Kan het nog meer verscheiden om iedereen samen te brengen?

De punkpop vroeg op de middag lieten we aan het hoofdpodium aan ons voorbij gaan. In de Marquee stonden een resem debuterende bands geprogrammeerd. Even een check up:

Het Britse Everything Everything speelde broeierige, stekelige pop. De energieke opstootjes en de bevreemdende afwisselende vocals (normaal – falset zang) namen we erbij, maar verrassen deed het niet.

De jonge snaken van The Vaccines mogen zichzelf tot de revelatie van Rock Werchter 2011 kronen. Vroeg op de middag staken zij al de lont aan en brachten zij een kolkend setje met onversneden rock’n’roll met fifties invloeden en met een flinke scheut Ramones. ”Wreckin’ bar” was met zijn 80 seconden de kortste song van heel Rock Werchter, maar meteen ook de meest opwindende. Voeg daar nog eens een al even stomend “If you wanna” en “Norgaard” bij en je hebt uw rock’n’roll zo puur, spits en snel als het maar kan zijn. Wat die fantastische debuutplaat ‘What did you expect from The Vaccines’, die er hier helemaal werd doorgedraaid, al deed vermoeden, is nu met verve bevestigd. The Vaccines zijn de meest spetterende nieuwe band van het laatste jaar.

Wisselend klonk het Australische Tame Impala. Ze schoten vorig jaar als een komeet de lucht in na hun krachtige psychedelische trip op Pukkelpop. Het debuut ‘Innerspeaker’ en de retrostonersingle “Solitude is bliss” zorgden ervoor dat het jonge bandje meteen één van de ontdekkingen van het najaar waren. In het clubcircuit breiden ze hun songs aaneen en klonken ze gemoedelijk en dwarrelend. Ook hier vandaag in Werchter. Toegegeven, ze kunnen er wat van, richten de ogen op de pedaaleffects en de snaren, gaan volledig in hun sound op en zorgen voor begeesterende partijen, zoals op “I not meant to be”, met een prachtige outtro, “Desire be desire go” en hun doorbraaksingle. De kennis en de kunde waren aanwezig maar er kon wat meer enthousiasme van af.

Nog meer fijne deuntjes uit de UK kwamen van Kasabian, nog zo een band die gelukkig de wanprestatie van Beady Eye deed vergeten. Een lekker hypnotische sound verpakt in songs met een hoge verslavingsfactor en stilaan opbouwend naar een heuse climax toe. Elders in de wereld staat Kasabian steevast hoger op de affiche geprogrammeerd en nu weten wij waarom.

De Noord-Ierse teenagers van Two door cinema club waren de kers op de taart binnen de ontdekkingsreis in de Marquee vandaag. De frisse, lieflijke, fijne, catchy, dansbare indiepopsongs die kort, vaardig en kernachtig klinken van hun debuut ‘Tourist History’ zijn live even springerig, sprankelend en aangenaam. Een afgeladen volle Marqauee wou hun Jeugdig Optimisme niet missen. Probleemloos konden we van de popmelodieën genieten, van “Undercover Martyn”, “Do you want it all”, “This is the life”, “Something good can work” tot “What you know”, “Come back home” en “I can talk”. Ze hielden het boeiend door de tempowisselingen, de forse injectiestoten, de gitaarriedels en de leuke tunes. Die kerels zijn net als Air Traffic, een paar jaar terug, klaar om het grote publiek te bereiken. Ze hebben de kunst om toegankelijke, speelse en intense goede popsongs te schrijven! Dit popvaatje kan een mooie toekomst bieden …

Kaiser Chiefs is zo stilaan het huisorkest geworden van Rock Werchter, maar zij mogen blijven terugkomen omdat ze altijd voor een uitbundig feestje zorgen. En dat was nu niet anders, wij vonden het helemaal niet erg dat dit een uiterst voorspelbaar concertje was want we hebben er nog maar eens met volle teugen en bierbekers van genoten. Volle fun dus met “Everyday I love you less and less”, “I predict a riot”, “Ruby” en “Oh My God”. Ook het nieuwe materiaal kon bekoren, er zit dus nog niet onmiddellijk sleet op.

De band die ons het meest naar de strot greep en ons in een donkere poel van lust, verderf en brute agressie sleurde was het duivelse Grinderman. Nick Cave stortte zich als een uitgehongerde wolf op het podium en in het publiek, hij maaide zijn al even krankzinnige kompaan Warren Ellis hardhandig omver, rukte met forse kracht zijn keyboard naar de fillistijnen en brieste bezeten door, als de duivel hemzelve. Zelfs naar Cave zijn maatstaven was dit buitensporig.
De rauwe, primitieve en destructieve blues van Grinderman raasde als een bloeddorstige hyena over Werchter. De Iron Maiden fans stonden er op te kijken alsof ze net een UFO hadden zien landen. Wij waren volledig in extase van dit brute geweld met briesende songs als “Mickey Mouse and the goodbye man”, “Get it on” en het verpletterende “No pussy blues”.
Hierna moest Iron Maiden komen op de mainstage, wij waren al overtuigd: The number of the beast may be 666, but the name of the beast is Grinderman ! Dit was ronduit geweldig, fenomenaal, monsterlijk, vernietigend, beestig en duivels.

Het publiek is te vinden voor de uit Seattle afkomstige Fleet Foxes. Hun dromerige indiepop, americana, folk, ‘60s pop en psychedelica, onder een meerstemmige zang, bepaald door de warme, hemelse stem van songschrijver Robin Pecknold, intrigeerde. Het sextet is nog maar toe aan de tweede plaat (‘Fleet Foxes’, ‘Helplessness Blues’) en net als Two door cinema club was het hier koppen tellen in de Marquee. Niet voor niks staat de band met de winter in Vorst Nat. Maar zo winters klonken ze op deze zomeravond niet! Want ze speelden hun songs krachtiger en steviger. Het sterke onthaal bracht de band onder de indruk en ze genoten ervan. Ze leverden een puike set af; het was lekker genieten van de subtiliteit van akoestische en elektrische gitaren, toetsen, flutes, bezwerende drums en de stemmenpracht. Een ‘waaw’ gevoel creëerden ze met songs als “Your protector”, “White Winter Hymnal”, “Ragged wood” en “Lorelei”, die mooi naast elkaar stonden. Op de titelsong van de tweede cd gingen de heren lekker tekeer. Mooi gedaan, Fleet Foxes …

Vorig jaar op Pukkelpop konden de ouwe hardrockers van Iron Maiden ons wel twee uur lang blijven boeien, en vandaag was dit niet anders. De groep is nu populairder dan ooit. De mensen zijn blijkbaar al die extreme metal varianten beu (death, gore, grind, speed, black en weet ik veel wat nog allemaal) en grijpen terug naar ‘old school hard rock’ met om de haverklap gitaarsolo’s en stoere vocals. Soms kan een beetje te veel van dergelijke muziek danig op de zenuwen gaan werken maar voor Rock Werchter was het een welgekomen afwisseling, want afgezien van vaste klanten Metallica zijn ze hier nog niet zo veel gewoon op dat gebied.
Bruce Dickinson was alweer prachtig bij stem en zette een toeschouwer koud op zijn plaats door hem de huid vol te schelden nadat die met een laserstraal constant in de ogen zat te schijnen. Fijne kerel, die Bruce. Het gitaristentrio van Maiden stond professioneel en messcherp te spelen, de solo’s vlogen ons om de oren maar de clichés namen wij er met graagte bij, want dit was een beresterk concert van een bende bedreven ouwe rotten. Wij hadden de indruk dat het nog iets straffer was dan de Pukkelpop passage van vorig jaar, vooral wanneer in het laatste half uur in een stroomversnelling werd gestapt met bronstige uitvoeringen van “The number of the beast”, een geweldig “Hallowed by the name” en het oudje “Running Free”.
Iron Maiden is op gezegende leeftijd nog steeds een topper in het genre en was een aangename ‘ongewone’ band voor een festival als Rock Werchter. Volgend jaar Motorhead, graag.

Hoogtepunten alom als in die Marquee tent bleef rondhangen, want ook de dertigjarige Robin Miriam Carllson aka zweedse Robyn beleeft ‘the time of her life’. Met haar vierde cd, simpelweg ‘Robyn’ genaamd wist ze met de single “With every heartbeat” een definitieve re-entry te forceren na haar monsterhit “Show me love” (Robin S), bijna vijftien jaar terug.
De aanstekelijke briljante electropop brengt ze momenteel in het luik ‘Body talk pt 1 & pt 2’. We werden overweldigd door synths en electrodrums in een onweerstaanbare party mix. Robyn dartelede als een wulpse deerne rond op haar dancefloorkillers. Ze stond geen seconde stil en danste zich de ziel uit haar lijf.
Een veroveringstocht werd het met ratelende “Dancing on my own”, “Dance to the beat”, “Love kills”, “Indestructable”, “Call your girlfriend”, “Hang with me” en haar doorbraaksingle “With every heartbeat”.
Wat kan de muziek en het leven mooi zijn met Robyn. Zij danste hier niet ‘on het own’. Een heerlijk optreden, dat nazinderde …

De NYse A-Trak had de taak een brug te slaan tussen Iron Maiden en The Black Eyed Peas, gezien er heel wat moest afgebroken (van Iron Maiden) en opgebouwd worden ( The Black Eyed Peas) op het hoofdpodium. Het voelde allemaal een beetje vreemd aan dat een DJ op de afsluitende RW-dag het publiek moest opwarmen. Intussen hadden alle leeftijden postgevat om na een welgesmaakte mix het Amerikaanse ‘hithippopcollectief’ The Black Eyed Peas aan het werk te zien; na eerdere gigs op RW en TW Classic 2010 waren ze terug met hun ‘Where’s the party’- time .
Ze zorgden voor een afgelikte American show die MC Will.I.Am en Fergie in de spotlights plaatste. De vier kernleden konden hun raps, zang en dans doen in een op z’n Muse’s futuristisch opgebouwd huis met dakterras. De leden waren soms in Robocop stijl gekleed.  Tussenin kon Fergie met “Big girls don’t cry” één van haar successen zingen. Om de  kledijwissels en haarkapsel van Fergie te verzekeren gaf Will.I.Iam een veel te lange DJ set vol ‘oldtime classic’ hits, die eindigde in de streetdance van LMFAO “Party rock anthem”. Die verzilverden ze dan in een chiroreeks BEP jukebox hits als “Pump it”, “Where is the love”, “Boom Boom Pow”, “The time (dirty bit)” en “I gotta feeling”.
De menigte kon hier lustig op dansen en uit hun dak gaan en met het vuurwerk er bovenop knalde Rock Werchter letterlijk nog 1 keer …

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

Rock Werchter 2011 - zaterdag 2 juli 2011
‘Tonight’s the night’ voor Coldpaly, want hier was het meeste publiek voor gekomen. Goed degelijke set, maar ze voegden aan deze tour niks toe … Eerder waren we onder de indruk van Elbow en komt er met Bruno Mars een opkomend ‘hitparade’ talent. Selah Sue wordt met Triggerfinger het Belgische festivalbeest. PJ Harvey en Portishead zijn voorbijgestreefd en zijn al bedoeld voor een oudere generatie van … + 40 …

’s Middag begon dag 3 met een reeks ontdekkingen: Rival Sons en Evaline speelden op zich goede sets, maar gaven geen weergaloze indruk.
Rival Sons greep terug naar de jaren van Free, Led Zeppelin - Robert Plant, CCR – John Fogerty en Black Crowes. Doorleefde en broeierige ‘70s retrorock met een bluesy ondertoontje en lekkere soli.
Evaline greep op z’n beurt naar de ‘80s waverock en koppelde het aan Interpol, Editors, White Lies en I Like Trains. Een overenthousiaste zanger ging wild tekeer en was al na één minuut het publiek in. Snedig, gedreven setje van de heren, maar het is koffiedik kijken hoe hun toekomst er zal uitzien.

De tieners hadden zich vooraan verzameld om hun idool Taylor Momsen aan het werk te zien. De bekende ‘Gossip Girl’ (zo lezen we toch), jonge deerne was nogal redelijk opvallend gekleed met Zweedse vlechtjes, een ‘Kill ‘em al’ t-shirt van Metallica, lederen jasje en was kortgerokt … Een jonge Wendy James - Transvision Vamp, die aanslaat bij de jonge generatie. Samen met de band bracht ze eerder kleurloze Amerikaanse rock die de eerste rijen misschien kon ontroeren, maar verderop en bij ons enkel een glimlach ontrafelde.

Compromisloze noeste werkmansrock, daarvoor staat The Gaslight Anthem. Wij hebben hen vorig jaar een stuk feller aan het werk gezien in de Brusselse AB, maar ook nu kregen ze onze volle sympathie. Het is gewoon lekkere Amerikaanse rock met een heuse punk spirit en zonder franjes.

Het gelegenheidsproject Jenny & Johnny van Jenny Lewis  en Jonathan Rice klonken als het zoveelste bandje binnen de indie/americana. Toegegeven, ze boeiden wel, maar verrassen deden ze helemaal niet. Ze plaatsten zich ergens tussen Angus & Julia Stone en The Kills. Op die manier gingen ze van een frisse, dromerige naar een meer rauwe, stekelige melodieuze aanpak.

Opkomend talent Peter Gene Hernandez alias Bruno Mars komt uit Haïti en is pijlsnel de hoogte ingegaan met z’n debuut ‘Doo-wops & Hooligans’; hij scoorde al enkele hits “Grenade“, “Just The Way You Are”, “The Lazy Song” en “Easy come, easy go”  en heeft het jonge publiekje veroverd. Er was dus heel wat jong volk iets na vieren om deze artiest, die al een Grammy in de wacht sleepte als beste popzanger, aan het werk te zien. Hij beschikte over een uitgebreide, enthousiaste band. Blazers, toetsen en backing vocalisten vullen aan en geven de subtiele muzikale smeltkroes van pop, rock, soul en funk nog wat meer kleur door ska, reggae, folk en gospel.
… Zomers! … Een sterke podiumprésence, het publiek bij de songs betrekken, refreinen laten meezingen en variatie in het songmateriaal … De jonge artiest had veel in z’n ‘Mars’. De singles ontbraken niet en middenin de set trakteerde hij ons op een puike versie van Michael Jacksons “Diane”. Inpalmen deed hij me niet, maar dat zal worst wezen voor ‘the next generation’!
De man gaat alvast een mooie toekomst tegemoet en staat in het najaar al meteen geprogrammeerd in Vorst Nat.

I Blame Coco: I Blame ‘Rliot Paulina’ Coco (Sumner) is de 20 jarige dochter van Sting. Zij debuteert met lichtvoetig popwerk van eenvoudige, sfeervolle, hartverwarmende, groovy melodieuze songs. De singles “Selfmachine” en “Quicker” zaten netjes verdeeld in de set. Haar indringende, lage stem waren geen toegevoegde waarde. Het geheel klonk tamelijk onschuldig. Toch twee pareltjes die ‘het-meer-van-hetzelfde’ gedoe ontkrachten, “The chain” (van Fleetwood Mac) en afsluiter “Caesar”.

Er straalde magie over de weide met het wonderlijke Elbow wiens set volledig was opgebouwd rond de laatste twee platen ‘Build a rocket boys’ en ‘The seldom seen kid’, twee pareltjes die bij elke aanraking nog beter worden. Nochtans geen voor de hand liggende muziek om een menigte van duizenden in te palmen, maar dat was buiten Guy Garvey gerekend, hij wist het publiek mee op te slorpen in de fantastische songs van Elbow en zo een uniek gevoel van gelukzaligheid over de wei te laten heersen. En het leek allemaal oprecht, gemeend en spontaan, wat bijvoorbeeld bij Coldplay later op de avond wel anders zou zijn. Van bij de eerste klanken van het wondermooie “The Birds” wisten we dat er iets magisch stond te gebeuren en dat gevoel hield aan tot de laatste noten van de overweldigende afsluiter “One day like this”. Een mens zou er euforisch van worden. De winnaar van dag 3 was meteen gekend.


Midden de jaren ’90 zou het anders geweest zijn om PJ Harvey on stage te zien; dan zou iedereen rechtgeveerd zijn om de Engelse ‘rockchick’ te zien. Ruim tien jaar later vindt ze niet meer de aansluiting met het jonge publiek en is haar sound geëvolueerd naar  luistermuziek, toegankelijk, gewaagd, kronkelend en experimenteel … Muziek van Contrasten …
En daarenboven was een groot deel van de wei naar ons Belgisch talent Selah Sue gaan kijken (zie recensie Couleur Café). Zo zie je maar hoe het kan gaan met de artiesten. Polly Harvey pinde John Parish en voormalig Bad Seed Mick Harvey vast aan het recente ‘Let England Shake’. Haar engelenkostuum (een bijzondere witte jurk en een verentooi) paste wel op het broeierige, bezwerende, spannende, ‘zoekende’ materiaal, gedragen door een etherische Polly zang, die nauwelijks declamerend, kirrend, schreeuwend of rauw was. Korte songs op autoharp en akoestische/elektrische gitaar, vakkundig ondersteund door de andere leden die mijlen ver van haar stonden op het hoofdpodium.
Ze liet ons meedrijven in de rijke traditie van de Britgeschiedenis. Af en toe dreef een oudje ietwat ongeïnspireerd boven als “C’mon Billy en “Down by the water”. Beter waren de ongepolijste ruwe (weliswaar korte) versies van “Big exit” en “Meet ze Monstra”. PJ Harvey moet het duidelijk hebben van de 35 plussers die een paar maanden geleden nog alle moeite deden om een ticketje te bemachtigen van haar twee snel uitverkochte concerten in het KC!

Een hoop minder volk ook voor Portishead. De jonge garde had blijkbaar nog nooit van dit groepje gehoord, van ons zouden ze dit als verplicht huiswerk mee krijgen. Wij waren gelukkig gebleven en stonden bij momenten perplex van de fluwelen stem van de zalige Beth Gibbons en van de heerlijk onderkoelde sound van haar band.
Het zal u misschien ontgaan zijn dat Portishead in 2008, jaren na hun zogenaamde glorieperiode, een fantastische plaat ‘Third’ heeft gemaakt. Vandaag werd hier gretig uit geserveerd en het was buitenaards mooi. Portishead stond misschien te vroeg op het podium, dit soort muziek snakt naar de duisternis, maar ook bij klaarlichte dag greep de groep ons naar de keel met een donkere trip van een uur die uitmondde in de bezwerende tonen van de dreigende en angstaanjagende afsluiter “We carry on”. Ongekende duistere pracht.

De set van de duurste, maar daarom niet de beste, band van het weekend Coldplay was wat je  mocht verwachten : majestueus, professioneel, af, vermakelijk en klassevol, maar ook glad en voorspelbaar. Coldplay ontgoochelde dus hoegenaamd niet, het gewillige publiek was meteen verkocht, maar het verrassingseffect is al enkele jaren weg. De nieuwe songs brachten geen ‘waaw’ gevoel en verder bleek dat de heerlijkste momenten nog steeds veroorzaakt worden door songs van de eerste twee platen zoals “Shiver”, “Yellow”, “The scientist”, “Everything’s not lost” en een briljant “Clocks”.
Een waardige afsluiter, dat wel, want zowat iedereen houdt van Coldplay (inclusief onze grootmoeder en haar poedel) maar er zijn geen scherpe kantjes aan. Een band die nu nog op zijn top is, maar vanaf hier kan het enkel maar bergaf gaan. Binnen een jaar of vijf zien we hen wellicht op de affiche van Night Of The Proms staan.

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

Rock Werchter 2011 - vrijdag 1 juli 2011
Op de tweede dag RW bewezen Kings Of Leon, Arctic Monkeys en onze Triggerfinger dat rock (’n’roll) leeft! Puike sets hoorden we van de topbands . Ook de ingedrongen wave van The National en White Lies klonk aanstekelijk. In de Marquee bouwden Goose, The Subs en Kesha een feestje … Proost … A hot summer in Werchter …

Het Amerikaanse kwartet Mona opende op het hoofdpodium. Ietwat te hoog gegrepen, want een bescheiden hitje als “Listen to your love” kon de rest van hun doorsnee  melodieuze gitaarpoprock onvoldoende boeien. Toch hadden we nog iets aan “Trouble on the way” en “Teenager”, een song die een jong meisjeshart sneller deed slaan.

Op naar Grouplove. Hun debuut verschijnt pas in september. De hippe indie/neofolkys leunen aan Arcade Fire en Magic Numbers en zorgden voor intense, frisse, aanstekelijke en dynamische nummers. Eerlijke, oprechte en opgewekte popsongs gekenmerkt van energieke opstootjes en een fijne samenzang van Christian Zucconi en Hannah Hooper, die zich met haar zwierige, lange witte jurk, in de kijker zong. Aangenaam verrassend en zomerfris. Gitaren, toetsen, mandoline en drums, meer moet het soms niet zijn om spitsvondige, leuke en lekker in het gehoor liggende pop te brengen. Family of the year en Fanfarlo mogen met dit bandje rekening houden.

Een glimp zagen we van My Chemical Romance. Ze scoorden een paar jaar terug een aardige hit met “The black parade” en veroverden de tieners. Ook vandaag  stonden heel wat jongeren vooraan om de geestesgenoten van 30 Seconds to Mars te zien. De band brengt melodieuze rock, zonder gevoel en diepgang, en raakte ons écht niet. De songs hadden weinig om het lijf. Veel pose, weinig inhoud.

Lissie, net als Grouplove één van de onbekenden, kon degelijk bekoren. Oerdegelijke gevoelige Amerikaanse rock met een ‘positive vibe’. Het raakte het publiek, want heel wat volk bleef staan om Elisabeth Maurus en Co te zien spelen. Ze linkte aan Emmylou Harris, bijgevolg fijne (americana) pop met gitaarsoli, maar die niet écht beklijfden; we onthouden “Bully” en de origineel gebrachte Kid Cudi- cover “Pursuit of happiness”.

Tot vorig jaar waren de jonkies van Black Box Revelation nog dé Belgische live sensatie, nu zijn zij daarin met glans voorbijgestoken door de ervaren rotten van Triggerfinger. De hitsige bok Ruben Block slaagde erin de weide tot ver achter de PA toren in vervoering te brengen met een portie onstuimige, vuile, extreem vettige rock’n’roll en smerige blues. Nog nooit eerder hebben wij een Belgische artiest of band dit effect weten teweegbrengen op het hoofdpodium van Werchter. Het zat er eigenlijk al aan te komen met hun wervelende laatste plaat en hun loeiende passages in de AB. Triggerfinger is ‘hot as hell’ dezer dagen, en we zullen het geweten hebben. Het bruiste, rockte en vlamde als de beesten.

Kesha was andere koek. De jonge Amerikaanse was ooit nog te zien in een clip van Katy Perry en is nu het popsterretje van dienst naast Perry en Lady Gaga. Begin december was ze nog te zien om het jonge publiekje te veroveren in de AB. Girl power! Meteen werd de Marquee omgetoverd in een ‘dans-art -act’ event. Entertainment, show en choreografie op z’n ‘Mad Max’ verzilverden haar danspop. Kesha rules!
Soms tartte de act en haar uitdrukkingen werkelijk alle verbeelding, maar ok, dit nemen we erbij als we de andere voorgenoemde acts bezig horen. De gemaakte vingerhartjes maakten de laagbijdegrondse act dan weer goed.
Muzikaal een ‘Ultratop dance’ formule met o.m. “YLIMD”, “Glitter” en “Tik Tok”, serieuze ambiance nummers, met een wildebrasparty als gevolg! Prettig gestoord zeker ...

Naar verluidt was White Lies op het grote podium van Pinkpop door de mand gevallen. Zo zat de vrees er een beetje in voor Werchter, maar wat in Pinkpop niet lukte, bleek in Werchter des te meer te lukken. De eighties sound, met de nodige galm, had al van bij de eerste noten van “Farewell to the playground” Werchter in zijn greep en zou die voor de rest niet meer lossen. White Lies speelden met volle vertrouwen een overtuigende set met geweldige uitvoeringen van krakers als “Death”, “To lose my life” en de ultieme apotheose “Bigger than us”, allemaal songs gemaakt op maat van de grote festivalpodia.

U mag dan al de eerder donkere sound van The National ongepast vinden voor een zomers festivalpodium, feit is dat de band er wonderwel in slaagde met hun verslavende songs de aandacht vast te houden van de massa, zelfs van de Kings Of Leon fans. Dat was voornamelijk de verdienste van de begeesterende zanger Matt Berninger die zijn songs steeds naar een hoger niveau verheft. Prachtsongs als “Anyone’s ghost”, “Bloodbuzz Ohio”, “Afraid of everyone” en “Fake empire” zorgden voor een dikke laag kippenvel. Tijdens een uitmuntend “Terrible love” gooide Berninger zich niet zonder risico in het publiek, één van de meest opmerkelijke momenten van het weekend. De set van The National hield een uurlang een ongebreidelde spanning in zich, het was zonder meer geweldig.

Winnaar van de dag waren de jonge snuiters van Arctic Monkeys. Zij zorgden voor de meest vinnige en frisse rock van het festival. Hun overwegend korte songs waren stuk voor stuk bommetjes die ontploften en abrupt eindigden, de meute wist soms niet wanneer ze moesten applaudisseren of juichen. Feit is dat wij de ganse set lang opgewonden waren van de stevige salvo’s songs als een knetterend ‘brainstorm’, een superheet “I bet you look good on the dancefloor”, een gloeiend “Crying lightning” en natuurlijk die moordend fantastische nieuwe single “Don’t sit down cause I moved your chair”. De Monkeys slaagden erin om 20 songs in hun setlist te wurmen, en die waren allemaal zo aanstekelijk als een nest egels in een rollercoaster.
Ook de kersverse songs van het nieuwe album ‘Suck it and see’ scheerden hoge toppen en meenden ons te doen concluderen dat het nieuwe album terug van het onnoemelijk hoge niveau van die eerste twee albums zal zijn (‘Whatever people say I am, that’s what I’m not’ en ‘Favourite worst nightmare’), dit na het ietwat licht ontgoochelende ‘Humbug’ (nou ja, ontgoochelend, naar Arctic Monkeys normen wel te verstaan). Van alle hypes waar de Britse pers de laatste jaren al mee gedweept heeft, zijn Arctic Monkeys diegenen die het meest overeind zijn gebleven. Het beste wat Britpop ooit kon overkomen, en live een absolute knaller.
We waren er stellig van overtuigd dat dit het beste optreden van Rock Werchter 2011 was, maar toen hadden we Grinderman nog niet gezien …

In een vorig verleden speelde Goose nog rock. Daar is nu geen sprake meer van. Op de twee platen bogen ze het om naar opzwepende en bezwerende elektropop en net als op Pukkelpop vorig jaar bouwden ze daadwerkelijk in de Marquee een feestje. Hun sound ging erin als zoetekoek! Hun recentste single “Synrise” kon tellen als opener. Meteen de vlam in de pan, die het publiek uit de bol deed gaan.
Zonder een inspanning te doen, gingen we centimeters van de grond door het veren van de houten vloer door de uitgelaten menigte! “Can't stop me now” werd door iedereen letterlijk genomen en de Gooseparty duurde ruim een uur …
Een summiere verlichting en de halfdonkere opstelling van het kwartet pasten perfect hierbij.
De leden brachten ons in extase: zanger Mickael dweepte met z’n publiek, de twee synths en ook de drummer, die in een verlichte piramide zat, droegen hun steentje bij.
Even kregen we een rustpunt op “Hunt”, maar meteen daarna werd de finale ingezet met het daverende, pompende “Words”. Het publiek werd crazy. Een geweldig optreden, internationale klasse en een plaats op de Mainstage waardig. Een overtuigende setlist dus van “Synrise”, “Can't stop me now”, “Black Gloves”, “Bring it on”, “After”, “Tron”, “As goods as it gets”, “Low mode”, “British mode”, “Everybody”, “Hunt” en “Words” ( met dank aan Danny F).

Kings Of Leon waren verrassend vinnig en stevig. Dit hadden we echt niet meer verwacht na die zwakke laatste plaat, maar ook de songs daaruit hadden een extra vitaminekuur gekregen en klonken een stuk vitaler. Bovendien kwamen de Kings ons aangenaam verrassen met een paar potige rockers uit hun beste werk, namelijk uit die twee eerste plaatjes ‘Youth and young manhood’ en ‘Aha shake heartbreak’. De heren waren dus blijkbaar de fans van het eerste uur nog niet vergeten, waarvoor onze oprechte dank. Uiteraard werden stadionrockers als “Use somebody” en het door de ganse wei meegekeelde “Sex on fire” tot op het laatste gespaard om de boel te doen ontploffen, maar ook deze gingen er bij ons lekker in.

Tot slot kon het feestje in de Marquee worden verdergezet met het Gentse The Subs. Geschifte mannen toch! Beukende techno, house, rave, rollende beats en overstuurde sounds, ongelofelijk!
De mannen lieten hun elektrische instrumenten, gitaar en drums afzien. De schreeuwende, briesende zanger (‘leeuw’) ging als een gek tekeer op het podium en dook in het publiek. The Subs raasden als een orkaan over je heen met songs als “Hannibal”, “Mitsubichi”, “Fuck that shit” en “Face of the planet”.
Een stomende set … en we kregen er enkele verrassingen bovenop met opgeblazen wereldbollen en de geestelijker leider van het Luikse dancecollectief The Partyharders, die met z’n Sinterklaasmijter aan een kabel door de tent zweefde op “The pope of dope”. Dit feestje was compleet … Slapstick op z’n best én af! Gracieus om het mee te maken. Ook hier werd met de vingers het Subsdriehoekje gevormd! Eens zot doen, doet geen zeer, hoewel …

We konden nog even nazinderen op de laatste tunes van Arsenal die op het hoofdpodium charmeerden en de koele avondtemperatuur deden stijgen, met o.m. “Lotuk” en “Melvin”.

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter