The Sound Of The Belgian Underground 2020 - De vinger aan de pols van de Belgische Underground anno 2020
Het is in ons land niet altijd even gemakkelijk om, vooral bij een groot publiek, de waardering te krijgen, die internationale bands of artiesten binnen een vaak middelmatiger niveau wel mogen ontvangen. Dat is niet alleen in de muziekwereld zo, de Belg staat gewoon een beetje sceptisch tegenover eigen kweek krijgen we vaak de indruk. Wij weten het echter al langer, er bloeit wel degelijk al veel jaren iets in België. Vanuit o.a. Gent en Brussel ontluiken er opmerkelijke projecten en bands die wachten op een beetje erkenning. Gelukkig zijn er nog organisaties als Subbacultcha die al jaren proberen om deze tendens te doorbreken, door het organiseren van optredens waar artiesten die buiten de lijntjes kleuren de nodige speelkansen te geven.
Ook de Ancienne Belgique sprong in 2014 op de kar door samen met hen The Sound Of The Belgian Underground te organiseren. Een tweejaarlijks gebeuren waarbij de vinger aan de pols wordt gelegd van wat leeft in die Belgische underground. In 2020 is dit evenement aan zijn vierde editie toe, wij waren er uiteraard ook bij.
Voor het plaatsgrijpen van de optredens in AB Box was er een 'The Talk of the Belgian Underground' in de AB Club. Met interviews over het reilen en zeilen in het muziekland België en alles daarom heen. Een zeer interessant concept dat eveneens voor herhaling vatbaar is.
Gezeten op de grond net voor het podium met een bas klarinet en een mengelmoes aan mengpanelen, doet Ben Bertrand (****) de aanwezigen voor het eerst zweven. Een groot deel van het aanwezige publiek gaat er zelfs rustig bij zitten, om ten volle te genieten van de minimalistische en dromerige soundscapes die de man uit zijn klarinet tovert. Bovendien gebruik makende van de vele toetsen rondom zich om zo een klankentapijt uit te spreiden dat je tot een soort innerlijke rust brengt, waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt. Het zorgt voor een spookachtige, soms lichtjes dreigende, maar voor intensieve totaalbeleving die zeer onaards mooi aanvoelt. Ben Bertrand krijgt iedereen muisstil, en is zelf onder de indruk dat er al zoveel volk is komen zien naar zijn optreden. Het daverend applaus na zijn optreden, was even warm en oprecht als de man zelf. Tussen de songs spreekt hij namelijk zijn publiek even warmhartig aan, als de klanken die hij uit zijn klarinet en mengpanelen tovert. En dat laatste is minstens even opmerkelijk.
Percussie is de rode draad doorheen het werk van Rogergoon (****). De man is ook bekend van het Brusselse Slagwerk collectief. Maar doet het in AB eigenlijk iets rustiger aan. Achteraan de zaal zorgt hij voor een mooie strijd tussen licht en klank. Wat dan weer zorgt voor een filmische totaalbeleving die de lading dekt. Rogergoon slaagt er daardoor, net als zijn voorganger, in een intense gemoedsrust te doen neerdalen over de zaal. Zonder je daarbij in slaap te wiegen, integendeel. Rogergoon experimenteert ten volle met elektronische muziek, strooit daar enkele Ambient getinte kruiden bovenop en doet je daardoor voortdurend naar adem happen. De beats die hij uit zijn instrumenten tevoorschijn brengt schipperen dan ook voortdurend tussen opzwepend op de dansheupen inwerken en intimiteit die je hart verwarmt. Waardoor de aanhoorder niet echt staat te dansen, maar eerder in een diepe trance heupwiegend wordt weggevoerd naar die andere oorden.
IKRAAAN (***1/2) is een 21 jarige artieste die nu al een gouden toekomst wordt voorspeld. Via haar Instagram noemt ze zichzelf ‘glitterprincess’. Glitters en kitsch zijn er zeker bij, maar ook veel soul en hip hop vanuit het hart. IKRAAAN is ondertussen finalist voor de Nieuwe Lichting op StuBru, en drukt ook in de AB haar stempel op de nieuwe lichting artiesten binnen R&B met een soul invloed. IKRAAAN brengt dan ook een aanstekelijk potje R&B/hip hop op een energieke en gedreven wijze, alsof ze al twintig jaar op de bühne staat. Deze artieste straalt een zelfverzekerdheid uit die we enkel zien bij artiesten die al zeer veel waters hebben doorzwommen, en stelt zich zeer charismatisch op waardoor ze met het grootste gemak iedereen uit haar hand kan doen eten. De opzwepende R&B en Hip hop klank combineert ze bovendien met een zeer soulvolle stem. IKRAAAN brengt haar teksten op de koop toe in het Nederlands en verovert door de combinatie van al die superlatieven nu al menig harten. We merkten echter ook dat er zeker nog groeimogelijkheden zijn naar de toekomst toe, onlogisch is dat niet uiteraard gezien haar jonge leeftijd. Maar potentieel om potten te gaan breken? Daarover beschikt IKRAAAN zeker en vast, wij waren alvast overtuigd. Nu de rest nog.
We citeren even de omschrijving op de website van Ancienne Belgique over OLD PAINLESS (***) 'inspireerde zich voor zijn naam op het vuurwapen van sergeant Blain Cooper uit de sciencefictionserie The Predator.' En daarmee is zo een beetje alles gezegd. Prompt wanen we ons midden in een oorlogsgebied met geluiden van ontploffende granaten en geluid van luide schietgeweren. Luid, luider en luidst is dan ook het sleutelwoord bij deze artiest die trouwens als waanzinnig geworden over het podium, en vóór het podium zijn woede uitschreeuwt. Wie graag zijn trommelvliezen liet barsten door zoveel opeenhoping van snerpende geluiden, bleef rustig staan. Oordopjes waren daarbij zeker geen overbodige luxe, maar velen verlieten de zaal. Buiten de zaal hoorde je echter nog steeds dat oorverdovende geknetter. Zo luid dat we even vreesden dat er barsten zouden ontstaan in de muur van de AB. Zijn 'noise-hop' - zoals het eveneens wordt omschreven op de website - zorgde dan ook voor een eerste aardverschuiving zoals er eigenlijk geen meer zouden volgen. Bij wie was blijven staan, viel vooral de intensiviteit op waarbinnen deze artiest geluidsnormen overschrijdt waardoor hij je totaal verweesd achterlaat in de donkerste hoek van de zaal. Dat niet iedereen hier voor te vinden is, kunnen we echter best begrijpen.
Eerlijk gezegd, we houden van luide muziek maar deze trip was er toch lichtjes over. Geef ons dan maar het duo Femke Fredrix en James de Graef ofwel Partners (*****). Dit duo dompelt de zaal onder in een badje van donkere soundscapes met voldoende beats om je tot dansen aan te zetten. De band bracht met ' City of Freaks' een gloednieuwe plaat uit. Was het debuut 'Faust' nog genoemd naar hun kat, dan graaft de band, volgens de biografie op de website, naar wie we echt zijn als de zon onder gaat en de maskers afvallen. Het duo slaagt er inderdaad in een sfeer te creëren die we vereenzelvigen met de mysterie van de nacht, als iedereen slaapt, en bepaalde wezens uit de duisternis ontwaken.
Het meest opmerkelijke echter is de uiteenlopende wisselwerking tussen de heel verschillende stemmen van Femke en James, die elkaar zowel muzikaal als vocaal perfect aanvoelen tot aanvullen. Zo ontstaat een kruisbestuiving, waardoor een vreemde magie in de lucht hangt, alsof die nachtelijke wezens uit bepaalde songs elk moment zullen verschijnen. Angst krijgen we er niet van, maar er daalt wel een rust over ons heen die rillingen over onze rug doen lopen binnen een dansbare omkadering. Want eens gehypnotiseerd door dit duo, zweef je over de dansvloer in een diepe trance. Een trance waarbij licht en duisternis akelig perfect met elkaar worden verbonden.
Ze combineert Nederlandstalige en Russische teksten. De twintigjarige Sabina Nurijeva aka Chibi Ichigo (*****) heeft immers Russische roots. In 2019 kwam haar EP 'Legenda' uit, waarvoor ze onder andere samenwerkte met Zwangere Guy. Chibi straalt de zelfverzekerdheid uit van een Russische diva, en combineert dat met een soulvolle warme stem die aanvoelt als een deken tegen koude winternachten. Daardoor raakt ze menige snaren, en doet door de toch wel zeer toegankelijke maar daarom niet minder interessante manier waarop ze teksten brengt en de dansspieren nog maar eens in actie schieten. Chibi kan met deze aanpak een leuke club doen zweten, maar ook een volledig Sportpaleis omzetten in een kolkende massa dansende lichamen. Ze heeft het gewoon in zich om groot te worden, want ze beschikt over een charisma dat je zelden tegen komt. Deze dame brengt trouwens het soort hip hop vanuit het hart van die muziekstijl, daarvoor krijgt ze een sterretje meer op haar plantsoen.
Dat Chibi Ichigo bovendien een entertainer is die iedereen uit haar hand doet eten, zorgt ervoor dat we hier een hoogtepunt van de dag/avond beleefden. Een artieste om in het oog te houden naar de toekomst toe. Ons kon ze door deze adembenemende set alvast nu al compleet overtuigen en over de streep trekken.
Benjamin Abel Meirhaeghe (*****) zorgt voor de meest humoristische noot op deze editie van The Sound of the Belgian Underground. Benjamin is acteur, theatermaker en zoveel meer en dat zie en hoor je ook. Hij beschikt over een sopraan stem waarmee hij zo hoog gaat dat het dak er dreigt af te vliegen, maar kan ook intiem en binnen een walm van weemoedigheid een gevoelige snaar raken. Ondanks de vrij melancholische aanpak, is ook daar die humor en zelfrelativering nooit veraf. De theatrale aanpak werpt zijn vruchten af, want het publiek gaat volledig voor de bijl met een lach en een traan. Wat Benjamin voorschotelt, is dus vooral een theater waar woord en beeld worden verbonden. De man haalt zijn kunsten als acteur boven en voegt daar die bijzondere vocale capaciteit aan toe waardoor ook wij compleet uit de bol gaan, en vallen voor zijn veelkleurige aanpak.
Grid Ravage (****) is Gino Coomans op cello, Louis Evrard op drums en Yves De Mey aan de elektronica. Drie top muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. De vrij statische houding op het podium stoort allerminst. Elke toverkunst die de heren met hun instrument uithalen, zorgt ervoor dat elk haartje op onze armen recht komt te staan. Dit trio vult elkaar perfect aan, en daar knelt eigenlijk ook het schoentje een klein beetje. Want van enige spontaniteit is weinig sprake. Echter laat Grid Ravage vooral de muziek voor zich spreken, en daar valt dan weer geen speld tussen te krijgen. Groovy klinkende cello lijnen worden aangevuld met een strakke drum inbreng, aangesterkt door elektronische klanken die elke hoek van de kamer uitgaat. Waardoor je vol bewondering voor zoveel virtuositeit ademloos staat toe te kijken en intens te genieten. Intensiviteit is dan ook het sleutelwoord bij dit project, want Grid Ravage zorgt voor een veelkleurig klankentapijt dat emoties verbindt met dansbare beats die je echt doen zweven over de vloer van de AB. Prachtig!
Afsluiter Clara! Y Maoupa (****) brengt een dansbare mix van trap, perreo en dance hall muziek gekruid met de nodige reggae invloeden. Het zorgt voor een Zuiders aanvoelende kers op de taart, waarbij de laatste aanwezigen - de zaal was sterk uitgedund voor deze afsluiter - nogmaals begon te zweven en zwieren met de dansspieren. Want inderdaad, ook op deze aanstekelijke kruisbestuiving tussen opzwepende klanken en een zangeres die daar gewoon enkele scheppen bovenop doet, is het onmogelijk stil zitten. Neem daarbij dat knoppendraaier Maoupa eveneens een lekker streepje trompet kan spelen, en zich ontpopt tot een ware multi-instrumentalist. En dan is het hek volledig van de dam. Clara! Y Maoupa zorgt voor een club sfeertje, dat ons wegvoert naar een dans tent of pub waar de DJ van dienst zijn publiek doet zweten terwijl de bevallige zangeres de gemoederen tot een kookpunt doet stijgen. Want inderdaad, prompt ging de temperatuur in de AB helemaal de hoogte in bij deze bijzonder warme performance van dit duo. Waardoor dat dak er nog een laatste keer volledig af op deze tweejaarlijkse ontdekkingsreis door de Belgische underground. Een mooiere kers op een geslaagde dag/avond konden we ons niet dromen.
Organisatie: Subbacultcha ism Ancienne Belgique, Brussel
Persistence Tour 2020 - Wedstrijdjes stagediven voor gevorderden in AB
Januari staat traditioneel in het teken van het wederkerende evenement Persistence Tour dat ook in 2020 halt hield in België. Deze keer niet in De Mast of Brielpoort Deinze maar in Ancienne Belgique, Brussel. Eigenlijk een terugkeer naar Brussel, aangezien deze tour in het verleden ook in de AB is doorgegaan. De zaal was zodanig opgesteld dat de zitplaatsen waren afgesloten, en enkel de staanplaatsen in de zaal waren voorzien. Naarmate de avond vorderde kwam er steeds meer publiek binnen sijpelen. Bij de laatste vier bands stond de AB zo goed als vol tot ver achteraan. Opvallend? Hoe sterker het optreden, hoe meer stagedivers er te zien waren. Want inderdaad kregen we hier vooral meerdere wedstrijdjes stagediven voor gevorderden voorgeschoteld. In grote mate kwam dit doordat er in AB geen pit voorzien is met dranghekken die de zaal scheidt van dat podium. Waardoor de fans vrij spel hadden om dat podium te betreden, vaak daartoe aangespoord door de betreffende band zelf.
De lont aan het vuur steken …
De uit LA afkomstige band Countime (***1/2) verving This Means War, die door het wegvallen van hun drummer wegens persoonlijke problemen, verstek moesten geven. De band bestaat uit letterlijk allemaal zwaargewichten, en profileert dit eveneens figuurlijk op het podium. Countime gaat namelijk vanaf de eerste noot als een pletwals tekeer, en slaagde er daardoor enige beweging te krijgen in de nog wat magere opkomst voor de eerste band. Dat zorgde zelfs voor enkele voorzichtige moshpits. Dat deze band niets nieuws brengt, het is zoveel keer voorgedaan, is door die aanpak een kritische benadering die we prompt naar de vuilnisbak doorverwijzen. Dankzij deze daverende start was het publiek alvast opgewarmd voor wat nog moet komen. Maar een blijvende indruk heeft Countime niet achtergelaten. Datzelfde kan feitelijk gezegd worden over Cutthroat (***1/2). De stadsgenoten van Countime leggen de lat iets hoger, en zorgen voor nog wat meer beweging in de menigte. Die pits werden zelfs wat groter door. De band brengt een mix van typische jaren '90 hardcore en voegt daar een scheutje thrash aan toe. Dat smaakt uiteraard altijd. Ook hier stellen we echter vast dat hier een band staat te spelen, zoals er wel dertien in een dozijn tegenkomen binnen de scene. Kwalitatief valt hier echter geen speld tussen te krijgen, want ook nu davert AB lichtjes op zijn grondvesten.
Maar toch willen we na beide optredens een kleine kanttekening plaatsen. In ons land lopen voldoende hardcore en punk rock bands rond die op zelfs veel hoger niveau hun ding doen zoals CLCKWS, F.O.D. of Mindwar tot piepjonge maar zeer talentvolle acts als Low Life, Pebble en Animal Club. Waarom boek je als organisatie niet één van deze locale kleppers om je festival te openen? De zaal zal gegarandeerd al vanaf de eerste band vol staan, zeker weten.
Tot de boel een eerste keer echt onploft!
Wisdom In Chains (**** 1/2) heeft ondertussen een ijzersterke reputatie opgebouwd, dat merkten we al aan de veelvuldige T-shirts van de band. De zaal stond dan ook prompt heel goed gevuld om deze Amerikaanse Hardcore/punk band aan het werk te zien. Gestuwd door een bijzonder bewegelijke en charismatische frontman, gaat de band verpletterend tekeer. Het duurt niet lang of de eerste stagedivers duiken in het publiek, aangespoord door een band die daar nog wat scheppen bovenop doet. De Hardcore met een boodschap, die ze brengen gaat er in als zoete broodjes, en blijft op de maag liggen. Dat is het soort Hardcore Punk waarvoor ook wij graag uit onze luie zetel komen. Wisdom in Chains voelt prompt aan dat ze hun publiek gemakkelijk uit hun hand kunnen doen eten, en legt de lat gewoon nog wat hoger. Voor je het weet staat de AB nu pas echt op zijn grondvesten te daveren, en dat zal blijven duren tot het bittere einde. Zo zou later blijken.
Kortom: Wisdom In Chains voldoet aan de hoogstaande verwachtingen, en mocht op basis van dit toch gedenkwaardig aantreden gerust een paar treden hoger op de affiche hebben gestaan.
In de voetsporen van Biohazard
Billy Bio (****) De frontman van Biohazard bracht onlangs zijn solo debuut uit 'Feed The Fire'. Dat de man niet kan stilzitten, blijkt uit de zoveel andere projecten waaraan hij heeft meegewerkt. Maar ook als solo artiest bewijst Billy Bio waar hij de mosterd heeft gehaald. Uiteraard kun je niet voorbij aan de verwijzingen naar Biohazard, de muziek van de band zit verankerd in zijn genen. Billy Bio vertelt ook een verhaal, en ramt dat met veel plezier door je strot. Op het podium zorgt dit voor knallend Hardcore/Punk vuurpijlen, die in je gezicht als bommen tot ontploffing worden gebracht. Niet alleen kun je hier onmogelijk op stil blijven staan, er wordt de maatschappij ook een spiegel voorgehouden. Billy Bio straalt echter vooral spelplezier en oerkracht uit, niets routineklus afwerken of sterallures. Integendeel zelfs! De waardering naar zijn publiek, bandleden en entourage toe? Daarvoor krijgt de man van ons een sterretje meer op zijn plantsoen. Vooral geeft Billy Bio je een mokerslag, op de wijze zoals enkel Biohazard dat kan en kon. Is onze eindconclusie.
De gouden medaille voor ''meeste stagedivers op het podium krijgen'' gaat naar …
We gaven het in de titel al aan. Peristence tour 2020 mondde uit in wedstrijdjes stagediven voor gevorderden. De band met het meeste stagedivers ging dan ook met het gouden medaille naar huis. Toby Morse, in een vorig leven roadie van Sick of it All, is een frontman met tonnen charisma en beschikt over een oneindige dosis energie. Hij zoekt zijn publiek voortdurend op. Na al die jaren, H2O is toch al sinds 1994 deuren aan het open stampen, blijkt de band net als zijn voorganger niet te doen aan een routineklus afleveren. Integendeel. Punkrock pioniers H2O (*****) gaan vanaf de eerste tot de laatste noot als wildemannen tekeer op het podium, waardoor een lekkere chaos ontstaat die zijn uitwerking heeft op het podium zelf. Menig frontman van de overige bands kwam een streepje meebrullen. Tot hilariteit van het publiek. Maar ook voor het podium ontstond een aardverschuiving die het dak er deed afgaan. De stagedivers volgden elkaar op, en sommige fans namen ook de vocalen soms eens over. Om maar te zeggen, H2O zorgde voor een wervelend punk/hardcore feest zoals je zelden tegen komt. En drukt anno 2020 nog steeds stevig zijn stempel op datzelfde punk en hardcore gebeuren, zoveel is zeker.
Straat honden bijten wel!
Ook Street Dogs (****) hoeft geen introductie meer. De band rond ex-Dropkick Murphys zanger Mike McColgan deed ons ooit in 2005 met verstomming achterblijven op het festival Groezrock. Vanaf hun ontstaan heeft Street Dogs zijn stempel gedrukt op de punkrock scene. en ze doen dat nog steeds. Ook al hoor en zie je de invloeden van Dropkick Murphys binnen hun muziek duidelijk passeren, de band heeft een eigen smoel ontwikkeld. Ook in de AB haalt de band verschroeiend uit, en bewijst nog steeds ijzersterk in zijn schoenen te staan. Het is echter wel opvallend dat Street Dogs in tegenstelling tot die keer op Groezrock een beetje van hun wilde haren verloren is, ze worden er allemaal niet jonger op. Maar de vuurkracht van toen, is gelukkig nog overeind blijven staan. Mike zoekt eveneens zijn publiek op, en blijft doorgaan tot niemand meer stil staat. Na de vorige muzikale wervelstorm, geen gemakkelijke opdracht. Maar Street Dogs slaagt er toch in dat publiek uit zijn hand te doen eten. Als ervaring in het vak nog steeds uitmondt in spontaniteit waardoor je als aanhoorder compleet wordt weggeblazen, dan stijg je zeker in onze achting. Street Dogs doen wat ze moeten doen, en laten niet los tot niemand meer stil staat. Missie geslaagd dus!
We sluiten af met twee feestjes
Agnostic Front (*****) deed medio 1984 New York op zijn grondvesten daveren met hun ondertussen legendarische debuutalbum ‘Victim In Pain’. Vorig jaar vierden ze hun 35 jarig jubileum, die hen ook naar de Casino in Sint-Niklaas bracht. De band mag en kan gezien worden als één van de grondleggers van de hardcore scene. En zet op een bijzonder verschroeiende wijze, als co-headliner op deze avond, de puntjes op de 'i'. Na een bijzonder dreigende intro, 'The Good, the Bad and the Ugly', zaait Agnostic Front dood en vernieling om zich heen, en maait gewoon alles omver tot geen spaander geheel blijft.. De potentiële opvolgers bonken al een tijdje op de poort, maar Agnostic Front blijft zijn plaats binnen de scene hard en meedogenloos verdedigen. Ook na circa 35 jaar staat er nog geen sleet op de wild om zich heen slaande band. Daarbij wordt bovendien met volle overgave elk heilig huisje omver geduwd. Want inderdaad is ook Agnostic Front een band die een boodschap verkondig, dat wordt eveneens in de verf gezet. Songs als “Police State”, “Old New York”, “Gotta Go” worden in een razend tempo door je strot geduwd. Na afsluiter “Blitzkrieg Bop” blijft er dan ook alleen maar een ravage achter. Niet enkel door de doortocht van deze grootheden, maar als een band ervoor heeft gezorgd dat het toch al stevig murw geslagen publiek, nog maar eens compleet uit zijn dak gaat na al die vorige upper cuts, dan was het Agonstic Front wel.
Plots stond er toch iets minder volk in de zaal voor afsluiter Gorilla Biscuits (****), nochtans ook een grote naam binnen de scene die zijn sporen ruimschoots heeft verdiend. De albums 'Gorilla Biscuits' en 'Start Today' zijn uitgegroeid tot ware hardcore klassiekers. De band hield er in 1991 mee op maar werd in 2006 heropgevist. Eigenlijk teert de band nog steeds op die ene plaat uit 1989, maar daar maalt niemand om. De set werd ingezet door trompet geschal, waarna al de registers voor een laatste keer open werden getrokken. Songs als “Stand still”, “New Direction” en “Good Intentions” worden uit volle borst meegebruld, alsof Gorilla Biscuits die plaat nu pas heeft uitgebracht. Met enkele stevige covers daarboven op zoals “Minor Threat” van Minor Threat, “As one” van Warzone en “Sitting round at home” van Buzzcocks, zorgt Gorilla Biscuits voor een perfect slotakkoord van deze bijzonder geslaagde avond. En dat wordt met afsluiter “Start Today”, als ultieme kers op de taart, nog maar eens stevig in de verf gezet.
Organisatie: Persistence Tour + Madtour Booking + MCLX ism Ancienne Belgique, Brussel
Grimm Gent 2020: Splendidula - Fabulae Dramatis - Left Eye Perspective - Turpentine Valley - Een ontdekkingsreis in duistere, fantasie prikkelende paden
Grimm Gent 2020: Splendidula - Fabulae Dramatis - Left Eye Perspective - Turpentine Valley
Jeugdhuis Asgaard
Sint-Amandsberg (Gent)
De liefhebber van Doom, post en andere eerdere donkere aan stoner verwante rock en metal kon op zaterdag 10 januari in het gezellige Jeugdhuis Asgaard een uitgesteld nieuwjaarsfeestje vieren. Nieuwjaarswensen werden uitgesproken, traktaties op een drink op het nieuwe jaar eveneens. De organisatie GRIMM Gent stelt alles in het werk om de muziekliefhebber dan ook een donker en aangenaam nieuwjaarsfeest te bezorgen. Op de affiche stonden vier bands die we, gemakshalve, het label 'veelbelovende acts naar de donkere toekomst toe' zouden opkleven. Ook al hebben sommige al wat meters op hun teller staan. Het zou echter de rode draad vormen op deze bijzonder aantrekkelijke avond.
Eén van de reden waarom ondertekende afzakte naar Asgaard was Turpentine Valley (***1/2). De band bracht een ijzersterke post rock plaat uit, die overal goede recensies mocht ontvangen. Ook onze recensent was danig onder de indruk. De recensie kunt u hier nog eens nalezen. http:-www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76773-etch.html . Na meerdere luisterbeurten viel ons vooral de bijzondere intensieve geluidsmuur op, die als een mokerslag je compleet van je sokken blaast. We waren in Asgaard dan ook voorbereid op een oorverdovende samensmelting van drum geweld en snijdende gitaar lijnen, die de muren van het jeugdhuis op hun grondvesten zouden doen daveren. Maar we stelden vast dat dit deze keer niet volledig het geval bleek te zijn. Die riffs - we waren danig onder de indruk van wat de gitaristen puur technisch bekeken voortdurend deden met diezelfde gitaren - sneden wel degelijk als een bot mes doorheen onze ziel, en de drummer van dienst geselde zijn drumvellen voortdurend door het uitdelen van meppen rond de oren die klonken als oorverdovend vuurwerk. Laat het dus duidelijk zijn deze band beschikt over drie top muzikanten binnen hun gelederen, over voldoende potentieel om binnen die post rock en metal kringen meerdere potten te breken. De energie om dit punt te bereiken was in Asgaard dus zeker aanwezig, maar het vuurwerk en de uiteindelijke mokerslag die ons totaal verweesd zou moeten achterlaten in de donkerste hoek van de kamer, ontbrak helaas een beetje, waardoor we lichtjes op onze honger bleven zitten.
Dat laatste bleek toch helemaal anders uit te draaien bij Left Eye Perspective (****) die zich ontpopt tot de ontdekking van de avond. De band wordt op hun facebook pagina omschreven als ProgSludge en bracht in 2019 een EP uit 'Defiance' die zodanig gevarieerd klinkt dat je op deze band geen label kunt kleven; dat laatste trok ons nog het meest over de streep. De verwachtingen waren dan ook zeer hoog gespannen. In het begin van de set was het even zoeken om de juiste drive te vinden en vreesden we ook nu weer op diezelfde honger te blijven zitten, maar eens de teugels gevierd en alle registers open getrokken naar een verschroeiende finale toe, vloog dat dak er uiteindelijk toch compleet af. En kregen we uiteindelijk toch die gevarieerde set, die alle kanten van de zaal uitging, waar we op hadden gehoopt. Naast stomende stoner klanken gekruid met voldoende verschroeiende grunge in een bijzonder golvende beweging, waren we danig onder de indruk van de bijzondere vocale inbreng die zelfs wat vreemd aanvoelt binnen dat stomend geheel, maar daardoor een interessant onderdeel blijkt te vormen. Want daardoor blijf je aandachtig luisteren, headbangen en genieten tot de toppen van je tenen. Ondanks al deze positieve superlatieven voelen we echter toch ook aan dat er nog groeimogelijkheden zijn binnen deze band, het eindpunt is zeker nog niet bereikt. Vooral hebben we een band ontdekt die vrij duistere Progressieve StonerGrunge aankleedt met voldoende aanstekelijke elementen waardoor een lichtje schijnt aan het einde van die donkere tunnel. Left Eye Perspective is dan ook band om in het oog te houden naar de toekomst .
Naderhand vernamen we dat de band volop bezig is aan een nieuwe schijf, en dat is op basis van dit zeer geslaagd optreden in Jeugdhuis Asgaard dan ook iets om naar uit te kijken.
Fabulae Dramatis (*****) is een band die een streepje avant-garde verbindt met een occulte inbreng waarbij natuurelementen als water, vuur en aarde een belangrijke rol spelen. Waardoor zowel de poorten van de Hel als deze van de Hemel prompt open zwaaien. De band bestaat uit één voor één top muzikanten die als tovenaars klanken uit hun instrumenten toveren die zorgen voor een bijzonder intensieve sfeerbeleving waardoor zowel emoties van angst als weemoed je doet wegdrijven naar verre oorden, in een sprookjesachtige fantasiewereld. Echter, mijn excuses aan de muzikanten, is het de frontvrouw Isabel, die met haar uiteenlopend stembereik en tot de verbeelding sprekende uitstraling de meeste aandacht naar zicht toetrekt. Zowel door de vele verkleedpartijen, als door middel van haar stem, krijgen we enerzijds een demonisch wezen te zien, uit de donkerste bossen en anderzijds een fee van het licht die je hart verwarmt. Zo draagt ze op een bepaald moment een masker. Met dat masker op , boezemt ze je eerder angst in, mede wanneer grauwe growls zorgen voor rillingen over je lijf. Eens ze dat masker afneemt, en met haar kristalheldere stem je doet neervlijen in het malse gras brengt Isabel hetzelfde hart echter wederom tot intensieve rust. Door dat voortdurend schipperen tussen vele uitersten, tussen Hemel en Hel dus, krijg je geen seconde rust.
Bovendien is Fabulae Dramatise een band die niet alleen op plaat, maar dus ook live, de fantasie van de aanhoorder prikkelt waardoor je vertoeft in een sprookjesachtige wereld boordevol wezens uit de duisternis en het licht, die de strijd aangaan om je ziel ofwel te doen branden in de Hel of je een Hemels geluk bezorgen waardoor je zweeft over de wolken. Na deze bijzonder gevarieerde trip, moesten we even bekomen en hapten naar adem.
Met dank aan de inbreng van een tot de verbeelding sprekende vocale en visuele inbreng van Isabel die perfect inspeelt op deze emoties, gerugsteund door muzikanten die haar daarbij telkens perfect aanvullen. Indrukwekkend!
Setlist: Kein Schmerz - Agni's Dynasti (Fire) - Coatlicue , serpent, skirt (Earth) - Smoke for the clouds (Water) - Vigil - Heresy (Steel) - Sirius wind - Roble Para el corazon (Wood) - Sati (Fire) - Bastion
Een van de ontdekkingen van 2019 was Splendidula (****1/2) , dit zowel op als naast het podium. Het is altijd fijn om een band te zien evolueren en dat blijven doen tot het oneindige. Bij onze eerste kennismaking viel vooral de bijzondere stem van zangeres Kristien Cools het meest op. Dat is anno 2020 nog steeds het geval. Bij het laatste optreden in JC Paddestoel in Groot-Bijgaarden bleek haar stem regelmatig te worden aangevuld door deze van Pieter wiens rauwere stem perfect aansluit op deze van Kristien.
Ook in Jeugdhuis Asgaard was dit een enorme meerwaarde. Bovendien werden er mooie beelden getoond op het scherm, die deze doom atmosfeer ten goede kwamen. Een visuele inbreng prikkelt namelijk altijd de donkere gedachten in je hoofd. De band bracht enkele nieuwe nummers, en die laten een voller geluid horen waarbij de muzikanten en vocalisten dichter bij elkaar komen te staan, letterlijk. Het is dus niet meer zo dat de last enkel op de schouders van Kristien rust, hoewel haar magische inpakt zowel vocaal als wat uitstraling betreft je hart sneller doet slaan.
We hebben echter wel de indruk dat de nieuwe nummers nog verder moeten worden uitgewerkt op dat podium, het ging er vaak wat stroef aan toe. We wijten dit aan de zenuwen, want eens die nummers meerdere keren zijn gespeeld zullen ze zeker zorgen voor een climax die je weg doet zweven naar weer eens donkere oorden. Een intensiever einde van deze bijzondere avond konden we ons niet wensen. We zien dus vooral een band die groeit en blijft groeien op het podium staan, dat eindpunt is niet bereikt en dat stemt ons gelukkig. Want eerlijk Splendidula voorspelden wij een gouden toekomst binnen typische doom en aanverwante stijlen, en op basis van dit concert worden steeds meer grenzen verlegd waardoor dat er eens echt gaan van komen.
Setlist: When God Comes Down - Oculus - Void - 38 - Drocht – Somnia
We zien om die reden dan ook al uit naar een volgende meeting op 1 februari: https://www.facebook.com/events/1269184889926327/ met ook Wiegedood, The Fifth Aliance en Onrust.
Organisatie: GRIMM Gent + Jeugdhuis Asgaard + Splendidula
Puur Puur Puur - Een akoestische wervelstorm in alle kleuren van de regenboog
Puur, Puur, Puur - akoestische eindejaarshow
Een avond boordevol akoestische muziek uit zowel metal, wereldmuziek als jazz tot blues of aanverwante stijlen, in een omkadering, dat aanvoelde als een gezellige kerkdienst met muziek, drank en de nodige versnaperingen. Het leek een zeer goed idee. Beyond The Labyrinth zou deze avond boordevol diversiteiten - een akoestische wervelstorm in alle kleuren van de regenboog - afsluiten en kreeg o.a. het gezelschap van een andere Belgische sterkhouder binnen de metal Eternal Breath. Helaas was de opkomst niet zo hoog, maar zij die erbij waren genoten met volle teugen van dit toch zeer unieke concept.
Diezelfde Eternal Breath (****1/2) brengt een wilde mengeling van power en heavy metal. Doorgaans gebouwd rond verschroeiende riffs en drum salvo's en bulderende vocalen die de aarde op zijn grondvesten doen daveren. De heren van Eternal Breath zouden voor het eerst een akoestische set brengen en stonden toch een beetje zenuwachtig op het podium. Er werden amper drie songs gebracht, maar al direct valt nog maar eens op wat voor een topmuzikanten er binnen deze band toch zitten. En vooral, dat is het belangrijkste, voelen elk van hen perfect aan. Dat is bij een akoestische set, waar je geen gebruik kunt maken van technische snufjes, meer dan belangrijk. Zanger Andy Polfliet , zijn bijzonder hoge stembereik , deed dan ook voor het eerst elk haartje op onze armen recht staan.
Kortom: De vuurdoop van Eternal Breath om akoestische power en heavy metal te brengen, werd dus vooral in goede banen geleid door een combinatie tussen professionaliteit en spelplezier, waardoor we ademloos zaten te genieten op het puntje van onze stoel. Missie geslaagd!
Mean Missy and the oldtimers (****) brengt een mengelmoes van jazz, blues en swing. Gerugsteund door de akoestische inbreng van Geert en Wilfried van Beyond the Labyrinth, gooit een bevallige zangeres haar aanstekelijke stem in de strijd om de temperatuur tot een kookpunt te doen stijgen. Die swingende aanpak werkt op de dansspieren Wij konden zeker niet blijven stil zitten op onze stoel. Mean Missy - ofwel Manon De Schepper - beschikt trouwens over een soort diva uitstraling dat ons terugbrengt naar die wilde jaren '40 tot '50. Zowel bij de hoge tonen als de ingetogen momenten geraak je dan ook prompt in vervoering door deze bijzonder getalenteerde zangeres, die swing en blues zodanig perfect verbindt dat het lijkt alsof diezelfde jaren '50 zijn teruggekeerd, met alle swingende elementen zo eigen aan die tijd daarbovenop. Meermaals deed het ons denken aan actrices als Marlene Dietrich of Audrey Hebpurn die door hun gracieuze en sensuele uitstraling menig mannenhart sneller deden slaan.
In elk geval sprak Mean Missy zowel door haar stem en uitstraling tot onze verbeelding, en liet een diepe indruk na die we niet snel zullen vergeten.
De muziek van Sproqueville Ramblers (****1/2) wordt omschreven als '’Raw, rural, hard-core, no-nonsense Cajun Music’. Een muziekstijl waar blues elementen worden verbonden met folklore. In sommige gevallen is dat ook met inbreng van viool. Dit bijzonder veelzijdig trio, maakt echter gebruik van traditionele instrumenten als banjo, accordeon, washboard en harmonica om JC Castelhof onder te dompelen in een gezellig kampvuur atmosfeer. Net zoals tijdens lange zomeravonden rond dat kampvuur gezeten , daalt dan ook een intense warmte over je heen. Bovendien brengt elk van hen een al even gevarieerde vocale inbreng, waardoor je van de ene aangename verrassing in de andere terecht komt. En je je bijgevolg geen seconde verveelt. Elk van hen straalt bovendien tonnen spelplezier uit, en ze vullen elkaar bovendien perfect aan , zowel vocaal als instrumentaal, waardoor nergens een speld valt tussen te krijgen.
Kortom Sproqueville Ramblers hun stijl past perfect binnen dit warmhartig concept, waar iedereen gezeten rond dat kampvuur met volle teugen zit te genieten. Lekkere aanstekelijke zigeuners muziek - als je dat zo kunt noemen - opzwepende klanken en zoveel diversiteit in klank en beeld, deden ons dan ook van begin tot einde naar adem happen. En vooral zitten genieten op het puntje van onze stoel.
Tijd voor een potje dub roots reggae, met dank aan het veelkleurige gezelschap SISTA MIKA (****) . Als een pionier van reggae in België is SISTA MIKA een van de weinige vrouwelijke vertegenwoordigers van dubreggae in België. Met haar begeleidingsband zorgt ze ervoor dat Castelhof wordt ondergedompeld in een soort wereldmuziek atmosfeer, omgeven door elke kleur van de regenboog. Door een bijzonder aanstekelijke mengelmoes van opzwepende klanken en percussie met twee vocalisten die zowel wat stembereik als uitstraling de zon deed schijnen in ons hart, kon je op deze muziek onmogelijk stil zitten op je stoel. In normale omstandigheden gaat dat dak er dan ook prompt af. Wij, en elke aanwezige, genoot iets meer ingetogen, maar toch met volle teugen van zoveel zuiders temperament met een duidelijke Franse inbreng. SISTA MIKA gooide dan ook alles in de strijd om van dit kerstfeestje een uitbundig en temperamentvol dans feest te maken en slaagde er in mondjesmaat toch in wat beweging te krijgen in het zittende publiek. Daarvoor krijgt de band prompt een pluim meer op zijn hoed.
We hebben het al meermaals vermeld maar door Filip Lemmens binnen te halen heeft Beyond The Labyrinth (*****) niet alleen de perfecte vocalist gevonden, die als gegoten past binnen dat concept. De man kan wat stembereik betreft werkelijke alles aan en straalt bovendien tonnen charisma uit, van zelden hoog niveau. Of dat ook akoestisch zou lukken, vroegen we ons af? Vanaf de eerste song was al vrij duidelijk dat Filip zijn stem ook met een akoestische inbreng je hetzelfde kippenvel bezorgt zoals ooit een zanger als Ronnie James Dio dat ooit deed op een zomeravond op Graspop. Een overdreven vergelijking wellicht, maar beter dan dit kunnen we niet uitdrukken wat door ons lijf heen ging bij de manier waarop Filip al die songs naar voor bracht. Niet eenmaal , maar een hele set lang stonden de haren op onze armen recht van puur innerlijk genot. Je zou haast vergeten dat er nog andere topmuzikanten op dat podium staan, wiens backing vocale inbreng minstens even belangrijk is.
Ook akoestisch worden we bij de keel gegrepen door die bijzonder aanstekelijke keyboard klanken, krijgen we de krop in de keel als de bas en gitaarlijnen elkaar kruisen, en zorgen die bovendien voor een magie die ons doet kwijlen van genot. Bovendien is er die lekker akoestische drum inbreng, als ultieme kers op de taart om ons naar hogere oorden door te verwijzen zonder gebruik te maken van geestenverruimende middelen.
Besluit: Beyond The Labyrinth is meer dan ooit een gestroomlijnde en goed geoliede machine, dat heeft de band dit jaar weer bewezen. En dat bewijst de band dus ook akoestisch door nog maar eens ons rock hart diep te ontroeren. Elke song opnieuw, maar vooral dat ene indrukwekkende moment bij “Carry On” deed ons een traan wegpinken, terwijl we de tekst zachtjes meebrullen.
Wellicht zijn alle superlatieven voor sommige wat overdreven, maar we kunnen niet anders uitdrukken hoe diep onder de indruk we weer eens waren van een band die na al die jaren nog steeds teveel wordt onderschat, want beter dan dit vind je nauwelijks binnen de symfonische rock en metal muziek. Ook akoestisch werd dat op alle instrumentale en vocale vlakken nog maar eens fijn in de verf gezet.
Organisatie: Puur Puur Puur
Bim Fest 2019 - Donkere en intensieve beats, binnen een gevarieerde, spirituele en feestelijke omkadering
In België is altijd wel een scene geweest voor EBM en de donkere elektronische muziekstijlen, en dan hebben we het niet alleen over een topper als Front242 of Neon Judgement. Ook anno 2019 zijn er nog voldoende artiesten of bands die binnen die duistere elektronische muziek platen hebben uitgebracht die - moest ik doen aan eindejaarslijstjes - daar zeker zouden in voorkomen. Om maar een paar voorbeelden te geven. De nieuwste van Psy'Aviah 'Soul Searching', Enzo Kreft 'Control' en Motor!k 'Motor!k' zijn daar drie van. Twee van die rij stonden ook op BIM Fest 2019 , dat op 13 en 14 december plaats greep in De Casino in Sint-Niklaas.
Reden genoeg om op beide dagen er vroeg bij te zijn, we hebben het ons niet beklaagd. De Belgische acts bleken naderhand te behoren tot de grote smaakmakers van deze editie. Maar vooral kregen we twee avonden voorgeschoteld boordevol donkere en intensieve beats, binnen een gevarieerde, spirituele en feestelijke omkadering.
dag 1 - vrijdag 13 december 2019 - Een geluidsmuur die in je gezicht terecht komt en ondergedompeld wordt in donkere atmosferen die je tot dansen aanzetten. BIM Fest dag 1 in een notendop.
Op de eerste avond was er nog niet zoveel volk komen opdagen. En toch, bij het begin van de avond viel ons op dat opvallend veel aanwezigen wat dichter tegen het podium kwamen aanschuiven om de Belgische band Motor!k (****) aan het werk te zien. Niet zo verwonderlijk want deze band bestaat uit een trio dat ondertussen al veel vaarwater heeft doorzwommen binnen diezelfde donkere elektronische muziek. Motor!ik is: Dirk Ivens (Absolute Body Control / The Klinik / Dive en Sonar) - Dries D'Hollander (Suburb Songs) en Joeri Dobbeleir (The Whereabouts of J. Albert ) "Motor!k brengt een sfeervolle Krautrock schijf op de markt, overgiet die met voldoende dromerige sausjes, maar kruidt die net genoeg om je niet in slaap te wiegen. De best hypnotiserende inwerking en botsende beats, zetten je dus eerder aan tot dansen. Waardoor je heupwiegend je gewillig laat meedrijven naar heel andere oorden" , schreven we over de titelloze schijf van deze band. Dat laatste bleek dus ook op het podium het geval te zijn.
Het combineren van tonnen ervaring, met muzikale huzarenstukken die je, net zoals op de schijf, bedwelmen of eerder door het uitdelen van uppercuts omver blazen, trok ons op BIM Fest eveneens compleet over de streep. Motor!k bespeelt dan ook emoties op zeer uiteenlopende wijze, waardoor die vrij monotone en quasi instrumentale aanpak niet stoort. Eerder word je als aanhoorder gehypnotiseerd tot je in een trance terecht komt die het dus enerzijds doet aanvoelen alsof een bulldozer over je hoofd dendert , anderzijds daalt een donkere gemoedsrust over jou heen. Een indrukwekkende start van het festival.
Fïx8:Sëd8 (*****) zorgde voor een van de meest aangename verrassing op BIM Fest 2019 . Dit Duitse dark electro/EBM project rond veelvraat Martin Sane zag het levenslicht in 2005. Al vrij vlug wist Fïx8:Sëd8 zijn stempel op het genre te drukken na het uitbrengen van zijn debuut ' Humanophobia' . Ook zijn recente meesterwerk 'Warning Sings' kon op heel wat bijval rekenen.
Ook live blijkt deze Fïx8:Sëd8 een ware ontdekking van formaat te zijn. Dit door een geluidsmuur op te trekken, en dat tempo vanaf de eerste tot de laatste seconde zo hoog en strak te leggen dat De Casino op zijn grondvesten stond te daveren. Fïx8:Sëd8 deelt dan ook niet zomaar een mokerslag uit. Martin haalt zodanig verschroeiend hard en meedogenloos uit dat het geluid, in combinatie met al even tot de toon aansprekende beelden, aanvoelt als een oorverdovende geluidsmuur die in je gezicht terecht komt, en blijft komen. Tot je totaal murw geslagen, niet meer recht komt na zoveel uppercuts die als een pletwals je hersenpan tot gruzelementen slaan en je trommelvliezen doen barsten. Martin beweegt zich bovendien als een wildeman voort op dat podium, alsof hij iedere aanhoorder in een oogwenk zal verscheuren.
Bovendien zijn de bandleden getooid in vervaarlijk uitziende pakken, waardoor ze letterlijk demonische wezen lijken , komende uit de putten van de Hel. Die aanpak zorgt er uiteindelijk voor dat ook het publiek compleet uit de bol gaat, tot ver naar achter. Zonder verpinken blijft Fïx8:Sëd8 zijn verschroeiende harde en meedogenloze tocht verder zetten tot niemand in de zaal nog stil staat. De ravage naderhand, nadat de lichten terug aangaan, is niet te overzien. Kortom: Voor mij persoonlijk was deze Duitse band een volslagen onbekende, waarvoor mijn excuses. Op BIM Fest wist Fïx8:Sëd8 me echter vanaf het begin tot bitter einde compleet omver te blazen, en deed de zaal ontspringen in een kolkende massa dansende lichamen die eens onder hypnose gebracht, die oerknallen die hen tot moes sloegen, gewillig leken te ondergaan.
Kwam het door die voornoemde wervelstorm? We hebben er het raden naar. Maar tijdens het aantreden van Torul (***) stond er plots opvallend minder volk voor het podium. Naarmate de set vorderde dunde dat publiek zelfs nog uit. Nochtans deed de uit Slovenië afkomstige band zijn uiterste best dat publiek te vermurwen. En slaagde daar, op uitzondering van enkele fans vooraan, maar matig in. De zeer vriendelijke en enthousiaste frontman Maj beschikt over tonnen charisma en steekt zijn liefde voor ons land, en vooral het Belgische bier, niet onder stoelen of banken. Bovendien brengt de band een combinatie tussen club elektronica en overgiet die met de nodige indie pop, rock en streepjes synthpop waardoor ze ons en het publiek met het grootste gemak over de streep zouden moeten kunnen trekken. Ook beschikt Maj over een stem die je ergens wel kippenvel bezorgt, binnen een vrij donkere omkadering.. Helaas. De band mag dan een zeer sterke live reputatie hebben opgebouwd, zo staan ze in januari ook op het gerenommeerde Eurosonic - Noorderslag. Die verdovende mokerslag die we nodige hadden om ons over de streep te trekken, zoals dat meestal gebeurt binnen dit genre en later ook het geval zou zijn bij The Cassandra Complex, ontbrak in dit geval. Kortom: Torul bleef allemaal een beetje teveel hangen binnen een al te gezapige middelmatigheid, waardoor wij - en blijkbaar toch ook een groot deel van het publiek - wat op onze honger bleven zitten. Jammer, want over potentieel en charisma om dat net wel te doen beschikken Maj en de zijnen zeker en vast.
The Cassandra Complex (****) had nog iets goed te maken. Door gezondheidsproblemen van frontman Rodney Orpheus, die een medische ingreep moest ondergaan, had de band zijn aantreden op BIM Fest 2017 op het laatste moment geannuleerd. Rodney excuseerde zich daarvoor, en de band maakte dat inderdaad goed door het brengen van een verrassende hoogstaande set boordevol streepjes postpunk, overgoten met EBM en scheuten synthpop. Bovendien vermengt The Cassandra Complex dit met opvallende visuele effecten die de feestelijke stemming alleen maar ten goede komen. Je waande je prompt weer in een van die clubs of danstenten die uit de grond werden gestampt in diezelfde jaren '80. Vanaf de eerste song wordt de lat dan ook hoog gelegd, en blijft de band het tempo aanhouden tot het einde. Waardoor een wervelend synthpop/postpunk feest ontstaat dat je inderdaad doet keren naar diezelfde jaren '80 toen zulke feestjes in de danstempel danslustige liefhebbers van postpunk en synthpop in vuur en vlam zetten. Ook anno 2019 lukt dat nog steeds, zo blijkt aan de reacties van het uitbundige publiek te zien.
Kortom: The Cassandra Complex brengt, ondanks de vele jaren op hun teller, geen routineklus. Eerder spat de spontaniteit en het spelplezier uit de boxen, en dat werkt aanstekelijk op de dansspieren waardoor het dak van De Casino er nog maar eens afgaat. Zonder meer sluit The Cassandra Complex deze eerste avond dan ook op een wervelende wijze af, alsof die jaren '80 weer zijn begonnen.
Gelukkig blijft The Cassandra Complet met beide voeten voldoende in het heden staan waardoor ze totaal niet gedateerd klinken. Zo eten wij onze boterham met postpunk/synthpop na al die jaren nog steeds het liefst.
dag 2 - zaterdag 14 december 2019 - Old School EBM feestjes, duistere rituelen en spirituele ervaringen. Dag 2 in een notendop
Enkele uren voor we zouden vertrekken naar de tweede avond BIM Fest in Sint-Niklaas ontvingen we het spijtige nieuws dat Die Krupps hun optreden op het festival had geannuleerd. Er werd vrij snel een vervanger gevonden in de vorm van Suicide Commando, en dat zorgt altijd voor een lekker Old School EBM feest van de bovenste plank. Toch was dit een beetje een streep door de rekening van vele fans die toch speciaal voor Die Krupps zouden afzakken naar Sint-Niklaas. Gelukkig was er op deze tweede festivaldag genoeg ander moois te beleven, zoals duistere rituelen en het ontstaan van menig EBM getint feestje al dan niet met een onderliggende boodschap.
Er vroeg bij zijn was ook op de tweede avond een must, want Enzo Kreft (****) mocht de tweede avond openen. Op zijn laatste schijf 'Control' drukt Enzo Kreft zijn bezorgdheid uit over een maatschappij die ons als mens voortdurend controleert en dirigeert. Het zorgt voor een zeer confronterende schijf, waarbij ieder van ons een spiegel wordt voorgehouden. Of hij diezelfde sfeer ook op het podium - want de man staat daar helemaal alleen te soleren - kon creëren, vroegen we ons af. “Subtiel zet hij daarbij uiteraard ook aan tot dansen in zijn wereld, maar doet je eveneens voortdurend nadenken. En dat laatste maakt deze schijf een bijzonder meesterwerk binnen EBM/Donkere Elektronica om te koesteren. En daardoor heeft Enzo Kreft bovendien ook controle over u en mijn leven, en is de cirkel rond.", schreven we over die plaat 'Control'. En ja hoor, net door grauwe beelden te combineren met hypnotiserende beats en teksten die je rillingen bezorgen, wordt dat confronterend gevoel met de realiteit plots werkelijkheid. In beeld gebracht door een artiest die ook niet nalaat zijn publiek aan te spreken, maar vooral die verschroeiende beats en klanken hun werk laat doen. Net door zo filmisch en visueel tewerk te gaan, komt deze plaat 'Control' werkelijk tot leven in een al vrij goed gevulde zaal De Casino zo vroeg in de avond, waardoor Enzo Kreft met brio in zijn opzet is geslaagd.
Beelden combineren met klanken, het is eigenlijk een beetje een rode draad op de volledige tweede avond. Vooral als die perfect in elkaar passen als een puzzel, zorgt het ervoor dat je wordt meegezogen naar een andere wereld. En eens onder hypnose gebracht, kom je dan ook in een diepe trance terecht waarop stil staan onmogelijk is. Dat is dus ook wat Zweite Jugend (***1/2) doet met de aanhoorder. Gewillig drijf je mee op dat aanstekelijk klankentapijt dat de band uitspreidt op het podium. Bij dit duo is het vooral de opzwepende percussie gecombineerd met een heel beweeglijke frontman, die niet alleen zijn verschroeiend stembereik in de strijd werpt, hij gaat ook zijn publiek letterlijk opzoeken, wat alleen maar die feestelijke stemming ten goede komt. Vernieuwend en wereldschokkend is het allemaal niet, het is wel een etmaal keer voorgedaan. Maar eens die combinatie tussen klank en beeld elk van je zintuigen heeft geraakt, is er geen terugkeer meer mogelijk. Daardoor slaagt Zweite Jugend er niet alleen in een feest te doen ontstaan in ons hoofd, maar ook de benen aan te zetten tot mee bewegen tot de vroege uurtjes.
Ook Raderkraft (***1/2) blijft uit datzelfde vaatje tappen, daar is uiteraard niets mis mee. Als het ervoor zorgt dat het feest van je voorganger wordt verder gezet, binnen een wat andere meer gestroomlijnde aankleding, an blijven we gewoon lekker uit de bol gaan tot het einde van de set. Echter keken we toch uit naar de iets meer unieke binnen het aanbod. Daarvoor was het wachten op de acts later op de avond. Raderkraft zorgde er echter wel voor dat diezelfde combinatie tussen mooie beelden en opzwepende klanken zijn werk deed, en wederom een wervelend dansfeest doet ontstaan, waarop stilstaan nog steeds onmogelijk is.
De Zweedse EBM band Sturm Café (*****) doet net hetzelfde, klanken perfect met beelden verbinden, en legt de lat toch wat hoger dan hun voorganger. Dit door een ondoordringbare geluidsmuur op te trekken, waar je voortdurend met je hoofd tegen botst waardoor je dan weer totaal murw geslagen aan het dansen, dansen en dansen gaat. Alsof de band je op een haast rituele wijze letterlijk hypnotiseert, waardoor je als aanhoorder niet meer kunt en eigenlijk ook niet meer wil stil staan. Zo grondig gaat deze Zweedse band tekeer op dat podium. Niet alleen laten ze de muziek voor zich spreken, de heren spreken datzelfde publiek ook aan.
Toen we Sturm Café in 2010 aan het werk zagen, bleken ze één van de absolute hoogtepunten van die editie te zijn. Nu, 9 jaar later, slaagt de band er dus nog steeds in de dansspieren van iedereen aan te spreken, van vooraan tot ver voorbij de PA. Daarvoor moet je als typische EBM formatie zeer sterk in je schoenen staan.
Kortom: Sturm Café blijkt dus net als toen in 2010 nog steeds een absoluut hoogtepunt te vormen binnen het globale EBM gebeuren. Op deze 18ste editie van BIM Fest doet Sturm Café dat trucje van weleer gewoon dubbel en dik over, door gewoon op de hoogste versnelling tekeer te gaan zodat er geen doorkomen meer mogelijk is. Puurder dan dit kan een lekker Old School EBM feestje gewoon niet zijn.
We zeiden het al, voor eens iets anders dan het doorsnee EBM aanbod binnen de line-up moest je wachten tot later in de avond. The Devil & The Universe (****1/2) - de naam zegt het zelf - moet het hebben van donkere en mysterieuze rituelen die ontstaan in je hoofd en ver daarbuiten. Demonisch uitziende wezens met een geitenkop op het hoofd betreden het podium, en zorgen door psychedelisch aanvoelende percussie klanken naar voor te brengen, dat de poorten van de Hel langzaam maar zeker open gaan. Wie zich gewillig liet meevoeren over die walmen van pure duisternis, kwam dan ook in een trance terecht waaruit het weer eens onmogelijk was te ontsnappen. . Door een eerder occulte aankleding voor te schotelen, omgeven door die walm van rook, voel je inderdaad dat die tongen van diezelfde Hel prompt je voetzolen likken. Dat is de verdienste van een band die weet hoe ze op een eerder rituele wijze er kan voor zorgen dat het publiek, eens onder hypnose, zich prompt die folkloristische taferelen voor de geest haalt. Niet door echt een geluidsmuur op te trekken, rustig ging het er uiteraard ook niet aan toe, maar vooral door een intensieve, verstikkende sfeer te creëren waardoor het dus daadwerkelijk aanvoelt alsof ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen waardoor je dan weer , eens die hypnose zijn werk doet, u gewillig laat meevoeren naar diezelfde kerkers van de Hel die The Devil & The Universe je voorschotelt. Een indrukwekkende, spirituele totaalbeleving die in ons geheugen staat gegrift.
Eindelijk ook eens wat meer vrouwelijk schoon op het podium. Het duo REIN (****) bestaat uit twee bevallige dames, die duidelijk hun mannetje kunnen staan tussen die hoge dosis testosteron die we al voorgeschoteld kregen. REIN werd opgericht in 2015 door zangeres, coproducent en schrijfster Joanna Reinikainen die goed weet waar ze mee bezig is. Door middel van opzwepende percussie en een frontvrouw die niet alleen over een verbluffend stembereik beschikt, maar ook over een indrukwekkende charismatische uitstraling, gaat het dak van de Casino er dan ook moeiteloos af. Net die aanstekelijke en opzwepende aankleding, binnen een toegankelijke omkadering, zou ervoor moeten zorgen dat een ruim publiek aan elektronische muziek liefhebbers, over de streep moet worden getrokken.
In Concertzaal De Casino zorgde REIN er alvast voor dat het publiek volledig uit zijn dak ging. Deze dames brengen eveneens een theatraal ogende show, waar klank en beeld elkaar wederom moeiteloos vinden en dit binnen een haast erotisch aanvoelend geheel. REIN spreekt door deze aanpak al uw zintuigen aan, waardoor je prompt in een zwevende beweging gaat dansen in de zaal, weer eens gehypnotiseerd door deze bijzonder opzwepende show die de band je voorschotelt. Daar kunnen mening potje Testosteron nog iets van leren.
Over een overdosis testosteron gesproken. Met een band als Suicide Commando (****) weet je bij voorbaat al wat je voorgeschoteld krijgt. Ondanks veel jonge EBM bands aan de poort kloppen om de troon over te nemen, zit Suicide Commando nog steeds stevig in het zadel. Dat bewezen ze als afsluiter op BIM Fest nog maar eens uitvoerig. Want vanaf die eerste beat tot de laatste toon grijpt de band je met een oorverdovende knal bij de keel, en laat niet meer los tot je weer eens murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft. Voor minder doet de imposante frontman Johan Van Roy het niet. Dat was reeds in de jaren '90 zo, dat is nog steeds het geval. De band haalt niet alleen verschroeiend uit, diezelfde Johan is een klasse entertainer die zijn publiek letterlijk - hij springt zelfs tussen de fans vooraan, of kijkt hen strak in de ogen - opzoekt en hen tot het uiterste aanvuurt tot niemand meer stil staat.
Suicide Commando zorgt dus niet alleen voor een stevige dosis testosteron op dat podium, maar vooral voor een wervelend Old School EBM feest om deze editie van BIM Fest met een knaller van formaat af te sluiten, waardoor het gemis van Die Krupps vrij snel was vergeten en vergeven.
Besluit: BIM Fest is ondertussen aan zijn 18ste editie toe, en nog steeds een toonaangevend festival binnen het EBM en aanverwante gebeuren. Dat is ook nu weer gebleken. Een affiche boordevol diversiteiten schotelt de organisatie voor. Waar iedereen die houdt van opzwepende beats, binnen een gevarieerde en soms rituele omkadering, aan zijn trekken komt. Iedere aanwezige genoot vanaf de eerste tot de laatste band. En ook wij verlieten met een brede glimlach de zaal. Er is duidelijk nog steeds een ruim publiek voor deze typische EBM, en bovendien kijkt de organisatie met programmeren van bands zoals The Devil & The Universe, Rien en Fïx8:Sëd8 duidelijk vooruit en treedt bewust buiten de comfort zone van het Old School EBM genre, met succes zo bleek.
We zien dan ook al uit naar meer, in het komende jaar 2020. Op weg naar de twintigste editie in 2021!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/bimfest-2019.html
Organisatie: BodyBeats (ism De Casino, Sint-Niklaas)
Oorstof 2019 - G A B B R O + Rodrigo Amado & Farida Amadou - Het licht aan het einde van de tunnel, eens de chaos in je hoofd is doorprikt
Oorstof 2019 - G A B B R O + Rodrigo Amado & Farida Amadou
2019-12-08
Ancienne Belgique (AB Salon)
Brussel
Er was eens een vrij frisse en regenachtige dag in Brussel. De regendruppels vallen op het marktplein in de vorm van een plensbui, mensen vluchten binnen of reppen zich naar een plaats om te schuilen. In het midden van het plein schittert de immens grote kerstboom, in alle kleuren van de regenboog. Als een fel licht, aan het einde van een donkere tunnel. Het is een gevoel dat ons na het fijne concert van G A B B R O + Rodrigo Amado & Farida Amadou in de AB Salon ook overvalt. Het licht aan het einde van die tunnel, eens de chaos in je hoofd is doorprikt. Soms zijn er bijzondere avonden, als deze, die op een onverwacht moment komen. Dankzij deze optredens in AB Salon werd trouwens een huiskamersfeertje geschapen, die perfect past binnen dit bijzonder intensief concept.
Normaal gezien zou saxofonist Rodrigo Amado zich ter gelegenheid van dit Oorstof evenement laten begeleiden door gitarist Dirk Serries. Echter moest deze laatste door familiale omstandigheden verstek geven. Hij werd vervangen door bas virtuoze Farida Amadou. Het duo zet eigenlijk al de toon van de avond. De stilte doorbreken door te improviseren tot het oneindige. In dit geval werd een gevecht aangegaan tussen saxofoon klanken met verschroeiende baslijnen, die naar alle hoeken van de kamer uitgaan.. Rodrigo Amado & Farida Amadou (*****) doen de bubbel die ze aanbieden openbarsten, in golvende bewegingen van intimiteit waarbij je een speld kon horen vallen en een oorverdovende maar vooral zeer gevarieerde climax die alvast de chaos in je hoofd doet ontstaan. Intensiviteit tot het kwadraat is dan ook de rode draad doorheen deze set, en dit met dank aan Rodrigo Amado & Farida Amadou die beide hun instrumenten enerzijds strelen, en anderzijds alle registers open trekken binnen die chaotische aankleding. Beide muzikanten voelen bovendien elkaar niet alleen aan, ze vullen elkaar eveneens blindelings aan binnen dat potje improviseren tot het oneindige. Waar grenzen worden afgetast, tot verlegd.
G A B B R O (*****) is het project rond bariton sax speelster Hanne De Backer. Dit in samenwerking met: vocalist Agnes Hvizdalek. Bassist Raphael Malfliet, en nieuwkomer binnen de band, trombone speler Hendrik Munkeby Nørstebø. G A B B R O komt in AB Salon de nieuwste schijf 'Granular' voorstellen, op de markt gebracht via Dropa Disc. Hieraan besteden we ook de nodige aandacht. Het doorbreken van die chaos in je hoofd, is ook nu weer de rode draad.
Het meest interessante is hoe een band als G A B B R O stilte zo oorverdovend luid kan doen klinken dat de trommelvliezen trillen dankzij het uitspreiden van dat intensief klankenbord. Hendrik zijn bijzonder veelkleurige trombone, gecombineerd met die bariton sax lijnen van Hanne doen enkele rillingen door de AB Salon ontstaan, aangevuld door baslijnen van Raphael , die eveneens schipperen tussen je oorschelpen strelen of eerder de geluidsmuur doorbreken.
Zorgt dit ervoor dat de Chaos in je hoofd nogmaals compleet is? Deze chaos wordt enkel doorbroken door de zachtjes fluisterende en bijzonder veelkleurige nachtegalenstem van Agnes, die daardoor uiteindelijk zorgt voor dat eerste lichtpunt in het pikkedonker van de nacht. Zalvend streelt ze je ziel binnen een instrumentale samensmelting van klanken die aanvoelen als een sloophamer die zachtmoedig je hoofd verbrijzelt. Langzaam maar zeker wordt, wederom in golvende bewegingen van intensieve stilte en dat voortdurend met elkaar duelleren, een rookgordijn opgetrokken dat eindigt in een climax tussen de bariton sax van Hanne en de baslijnen van Raphael die elkaar vinden binnen een bijzonder intensief en eerder verstilde tot intieme atmosfeer.
Besluit: G A B B R O + Rodrigo Amado & Farida Amadou zijn muzikanten die een soort magie uit hun instrumenten toveren door de mogelijkheden daarvan tot het oneindige af te tasten. Waardoor we beide optredens enkel kunnen omschrijven als onaards en ongezien. Beiden bands slagen er bovendien in stilte zodanig oorverdovend luid te doen klinken, waardoor enerzijds trommelvliezen dreigen te barsten maar anderzijds je ziel zacht wordt gestreeld.
Het voortdurende schipperen tussen vele intensieve uitersten zorgt ervoor dat je als aanhoorder in een diepe trance belandt, waaruit je nooit meer wil ontsnappen. Bij beide sets is het uiteindelijk het eindpunt, dat als de ultieme kers op de geïmproviseerde taart, ervoor zorgt dat de chaos in ons hoofd eindelijk compleet wordt doorprikt. Als een magisch licht op het einde van de tunnel. Net als die mooie verlichte kerstboom schittert, op een regenachtige , donkere dag in het hartje van Brussel.
Organisatie: Oorstof ism Ancienne Belgique, Brussel
Blast From The Past 2019 - Nostalgietrip met voldoende sausjes boordevol jeugdige spontaniteit
Blast From The Past is een festival waarbij metal en hard rock liefhebbers een nostalgietrip wordt aangeboden naar lang vervlogen tijden. Dit festival gaat door sinds 2013, toen in Harelbeke. Naast het eigenlijke festival zijn er doorheen het jaar ook club shows gepland rond het thema 'Old School Rock en Metal'. Sinds 2017 gaat Blast From the Past festival door in Kubox in Kuurne. Vooral wordt hierbij dus gelonkt naar de jaren '80 en de NWOBHM scene. Dat zie je ook aan de opkomst van een toch iets ouder publiek. Echter stopt het daar niet bij. Wij kregen op deze zaterdag vooral een nostalgietrip voorgeschoteld, boordevol voldoende sausjes jeugdige spontaniteit om ons bij de les te houden.
Eternal Breath (****) - Meer dan ooit een goed geoliede machine, die spelplezier uitstraalt
Hoewel Eternal Breath, die eigenlijk een beetje mede in de organisatie van dit evenement zit, een thuismatch speelt, dient zo een wedstrijd altijd eerst te worden gespeeld. Het publiek was langzaam aan het binnen sijpelen, maar de zaal stond eigenlijk al zeer goed gevuld. Aanvankelijk had de band het een beetje moeilijk om de handen op elkaar te krijgen, maar gelukkig beschikt Eternal Breath over een imposante frontman met niet alleen een stem als een klok maar vooral een charismatische uitstraling. De man vuurt zijn publiek aan alsof hij staat te spelen voor 10 000 wilde fans, en daarvoor krijgt hij toch een sterretje extra op zijn plantsoen. Eternal Breath bestaat eveneens uit top muzikanten, ware tovenaars met riffs en een drummer van dienst die zijn drumvellen met zoveel enthousiasme bedient, dat de adrenaline al vroeg op de dag door onze aders stroomt. Eternal Breath heeft sinds 2017 een nieuwe adem gevonden, merkten we in het verleden op. Op hun laatste EP bewezen ze eveneens dat iedereen binnen de band, meer dan ooit tevoren, dezelfde richting uit kijkt. Ook live zie je een goed geoliede machine op dat podium staan waarbinnen iedereen inderdaad diezelfde kant uitkijkt. Daardoor zien we anno 2019 dan ook een band die enorm zeer zelfverzekerd op het podium staat en bovendien tonnen spelplezier uitstraalt en daardoor met het grootste gemak iedere aanwezige, waaronder wij zelf, over de streep trekt.
Troyen (***1/2) - Technisch hoogstaande riffs, die door je ribben snijden
De NWOBHM band Troyen zag het levenslicht in 1981 maar hield er in 1982 vroegtijdig mee op na het uitbrengen van twee demo's. Pas in 2014 herrees de band uit zijn as. Onder impuls van twee originele leden Steve McGuire (gitaar) en Jeff Badley (vocalist) werd daar nieuw bloed aan toegevoegd. Sinds 2018 is de band versterkt met gitarist Steve Haslam en recent bassist Mark Notley. Samen vormen ze een motor die niet alleen op volle toeren draait, maar ook toveren de heren enorm hoogstaande manier riffs uit hun instrumenten die door je ribben snijden als een bot mes. Meermaals stonden bij menig solo's de haren op onze armen recht, van innerlijk genot. Ook al ging dat allemaal wat diezelfde strakke lijn uit, het stoort net door het brengen van een set boordevol voornoemde technisch vernuft totaal niet. De lat wordt dan ook zeer hoog gelegd, en er valt nergens een speld tussen te krijgen. Iets meer spontaniteit had wellicht gemogen, maar riff liefhebbers die houden van een potje snedige gitaar partijen die hen koude rillingen bezorgen, kwamen bij deze band zeker aan hun trekken.
Asomvel (****) - In het voetspoor van Lemmy
De Engelse heavy metal formatie Asomvel doet al sinds 1993 de grond onder onze voeten daveren. In 2010 kwam de voormalige zanger en bassist om in een auto ongeluk. De band rekruteerde daarop Ralph Robinson, wiens vader gitaar speelt in de band. De band bracht dit jaar zelfs een nieuwe schijf op de markt. 'World Shaker'. Waarmee ze bewijzen niet te teren op oude successen alleen, maar ook vooruit te kijken. Een toverwoord dat voor Asomvel wordt gebruikt is 'Motörhead", schreven we in onze preview over deze band. De zeer beweeglijke frontman/zanger stormt tijdens de set van de ene naar de andere kant van het podium. Niet alleen is hij zeer beweeglijk, wat uitstraling betreft doet de man aan een jonge versie van Lemmy denken. In het voetspoor van Motörhead haalt Asomvel even verschroeiend en snel uit als hun voorbeelden. De geluidsmeter staat te trillen, dankzij het oorverdovend klankenbord dat de band uitspreidt in de zaal. Zonder opkijken gaat Asomvel van begin tot einde op dat verschroeiend snel tempo door, tot geen geluidsmuur meer recht staat. Een mokerslag in je gezicht, waardoor je compleet murw wordt geslagen , dat schotelt de band ons voor. Motörhead 2.0 gaan we dit niet direct noemen, maar in de Geest van hun grote helden slaat Asomvel wel degelijk even grote gensters in ons rock hart.
Dark Sky Choir (*****) - De absolute ontdekking van Blast From the Past 2019
Dark Sky Choir, die op de valreep FIST kwam vervangen op Blast from the past, ontpoppen zich tot een van de absolute hoogtepunten van Blast From the past 2019. Deze vrij jonge band, pas ontstaan in 2016, legt de lat vanaf de eerste noot enorm hoog. Niet alleen hun laatste plaat 'End of Days' is een mijlpaal, ook live blijkt deze band meesters te zijn in het doen opborrelen van adrenalinestoten, die zorgen voor menig kippenvelmomenten. Elk van de bandleden heeft echter het nodige metal water doorzwommen. Zo is vocalist Brian Allen een vroeger lid van Vicious Rumours en heeft ook gitarist Ira Black zijn sporen verdiend bij voornoemde, maar ook heeft ie in enkele andere prestigieuze projecten zijn kunnen getoond. Die tonnen ervaring in het vak, zorgt gelukkig niet voor het brengen van een routineklus. Integendeel zelfs. Dat de heren een potje gitaar en drum kunnen spelen, bewezen ze trouwens uitvoerig door menig solo op de planken te brengen, waar grenzen werden verlegd.
Drummer Jordan Cannate jutte het publiek op, en bespeelde zijn drums niet alleen met handen maar ook met de voeten. We hebben nog maar zelden een publiek zo wild zien worden van een drum solo, bij deze solo ging het dak er zelfs prompt af.
Ook gitarist Ira Black mocht door een meesterlijke solo tonen wat hij in zijn mars heeft, en ontpopt zich tot een tovenaar met riffs. De al even verschroeiende baslijnen, en bijzonder hoge stem van Brian Allen zorgen voor een kers op de taart, die ons met verstomming achterlaat. Wat ons echter nog het meest over de streep trekt, ook al ligt het technisch vernuft zeer hoog, het wordt met zoveel spelplezier gebracht dat de band er moeiteloos in slaagt iedereen uit hun hand te doen eten.
Meer nog , de heren voelen aan dat ze hun publiek gemakkelijk kunnen inpakken, en doen er prompt een paar schepjes bovenop. Daardoor ontpopt Dark Sky Choir zich zowaar tot DE ontdekking van Blast From the Past 2019 door een verschroeiend hete mokerslag uit te delen, die ons compleet van de kaart doet achterblijven naderhand.
Cage (***1/2) - Strak in het pak heavy/power metal dat aan de ribben kleeft
Heavy/Power metal band Cage is al sinds 1992 actief. De band heeft ondertussen talloze platen uitgebracht, en menig podia onveilig gemaakt. In 2015 bracht de band, in een heel andere line-up maar met nog steeds twee originele leden in hun midden, een nieuwe mijlpaal van een plaat uit 'Ancient Evil'. Het heeft hen geen windeieren gelegd, want de band werd daardoor eigenlijk prompt nieuw leven ingeblazen. De heren brengen een potje strakke power overgoten met de nodige heavy metal riffs. Zonder daar eigenlijk meer of minder aan toe te voegen.
Sean Peck beschikt bovendien over een bijzonder uiteenlopende stembereik, dat sterk aanleunt bij die typische heavy/power metal stijl. Die typische Amerikaanse heavy/power metal zorgt dus wel degelijk voor menig adrenalinestoten, maar door daar niet echt iets nieuws aan toe te voegen, blijven we lichtjes op onze honger zitten. Het zal het publiek echter worst wezen, want die stonden lekker te headbangen op de strakke en energieke set die Cage hen voorschotelde. Over het technisch hoogstaand vernuft, en dat zanger Sean een ware klasse entertainer is die zijn publiek voortdurend aanport, bestaat namelijk het minste twijfel.
Besluit: Een gewoon fijn concert van een band die strak in het pak heavy/power metal brengt dat daardoor zeker aan je ribben kleeft. Dat is wat Cage ons voorschotelt op Blast From the Past.
Trance (*****) - De Hemelse kruisbestuiving tussen jonge wolven in het vak, en top muzikanten met levenservaring werkt!
Hoogtepunt nummer twee kwam van de hand van de epische band Trance. Deze Duitse band timmert eigenlijk al sinds 1978 noest aan de heavy metal weg. In 1989 was dat onder de naam Trancemission. Het jaar daarna terug onder Trance. De band hield er in 1998 mee op. Terwijl oorspronkelijke leden Antoni en Meyer Trancemission hervormden in 2000, was het eigenlijk een nieuwe band en geen naam verandering. Markus Berger en Thomas Klein vormden Trance in eveneens een nieuwe line up en brachten onder die naam in 2017 een plaat op de markt 'The Loser Strikes back'. Het meest opvallende bij Trance is die meesterlijke kruisbestuiving tussen de inbreng van oude rotten in het vak met oprichters Berger en Klein op het voorplan, en jonge wolven die het tempo zelfs nog naar omhoog duwen. In grote mate is dit de verdienste van frontman Nick Holleman, die van veel markten thuis is. Niet alleen beschikt Nick over een hoog stembereik, hij straalt eveneens tonnen charisma uit. Hij spreekt het publiek voortdurend aan, beweegt als een wervelwind over het podium, en ontpopt zich tot een klasse entertainer. Dankzij die samensmelting tussen jonge virtuozen, met muzikanten die zoveel ervaring tentoon spreiden, ontstaat een indrukwekkende magie, die dan weer zorgt voor een wervelend heavy metal feest van vooraan tot ver achteraan de zaal. Trance laat daardoor een onuitwisbare indruk achter, die we niet gauw zullen vergeten.
Praying Mantis (***1/2) - Een verdiend herkenningsapplaus tot op de hoogste tribunes
De legendarische band Praying Mantis viert zijn veertigste verjaardag, met een knaller van formaat. De band brengt het soort heavy metal dat zeer goed in het gehoor ligt, je brult de songs dan ook prompt uit volle borst mee. Elk van de bandleden doen er op hun eigen wijze alles aan om het publiek warm te houden. Niet alleen toveren de muzikanten meesterlijke riffs uit hun instrumenten, de bijzonder goed bij stem zijnde frontman doet menig hart sneller slaan door zich te ontpoppen tot een klasse entertainer. Die jarenlange ervaring heeft ook nu weer niet gezorgd voor het afleveren van een routineklus. Het zou naderhand zelfs een rode draad blijken op elk van de concerten, want spontaniteit kwam overal om de hoek kijken. Het meest memorabele moment was toen de band een prachtige versie bracht van “Simple Man”, een song van Lynyrd Skynyrd . Een song die door de hele zaal werd meegebruld. Wat dan weer zorgde voor een ware golf aan kippenvelmomenten. Praying Mantis breit daar een mooi vervolg aan met songs als “Children of Earth”, die werden gevolgd door een daverend herkenningsapplaus en de old school heavy metal fan in ons, weer een oorgasme van jewelste bezorgde.
Exiter (****1/2) - Snel, sneller, snelst
Plots werden alle registers compleet open gegooid, met dank aan de Canadese speed metal pioniers Exiter. Deze legendarische band, gevormd in 1978, heeft een grote invloed gehad op thrash metal gebeuren. En dat zetten ze door middel van een verschroeiende harde, snelle en oorverdovende set dan ook meermaals in de verf. 'Of het dak er gaat afgaan? Daar bestaat het minste twijfel over' , schreven we in onze preview. Nu Exiter legt de speed metal lat inderdaad enorm hoog en laat er geen twijfel over bestaan dat ze ook anno 2019, ondanks vele personeelswissels, nog steeds stevig in hun schoenen staan. Exiter is zo een band die je letterlijk bij de strot grijpt, en niet meer loslaat tot niemand meer stil staat. Ook nu weer verdrijft spontaniteit elke vorm van het afleveren van routine klussen, en daar zijn we zeker niet rauwig om. Mokerslag na uppercut deelt Exiter uit, van begin tot einde gaat de band als een alles vernietigende pletwals tekeer. Het publiek wordt volledig wild, en Exiter voelt prompt aan dat ze het publiek gemakkelijk mee krijgen en blijft dus gewoon doorgaan tot inderdaad niemand meer stil staat. Het zorgt zelfs voor enkele stevige moshpits. Er vliegen wat bekertjes in de lucht, samen met de meerdere daken.
Kortom: Zoals was te verwachten, doet dit aantreden van Exiter de zaal op zijn grondvesten daveren. Waardoor je naderhand totaal verweest achterblijft.
Grave Digger (***1/2) - Herkenbare songs met een hoog meebrul gehalte, zorgen voor een nostalgische kers op de taart
De Duitse band Grave Digger zijn door de jaren heen uitgegroeid tot pioniers wat betreft power/speed metal en het maken van mythologische en historische teksten en onderwerpen binnen hun muziek. Het zorgt voor knappe platen als 'Heavy Metal Breakdown' (1984), 'Witch Hunter' (1985), 'War Games' (1986), 'The Reaper' (1993). Eén voor één schijven die zijn uitgegroeid tot ware klassiekers binnen hun genre.
Grave Digger verstopt veel sage en ridderverhalen in hun muziek, dat zie je niet alleen aan de teksten. Ook de manier waarop de songs worden gebracht, doen je terugkeren naar de Middeleeuwen.
Naar goede gewoonte was de podium aankleding vrij sober. Enkel de opkomst van de gemaskerde 'reaper' in monnik pij zorgde voor een beetje visueel effect. Grave Digger heeft echter nooit die visuele effecten nodig gehad om je met hun toch herkenbare songs compleet murw te slaan. Dat laatste is ook nu weer het geval. De band rond een nog steeds vrij goed bij stem zijnde Chris Bolthendahl, die zijn publiek voortdurend aanport, doet dan ook een wervelend power/speed metal feest ontstaan waarbij de haren op onze armen nog een laatste keer omhoog kwamen te staan.
Ook al zitten er veel clichés in zowel de songs, als de bindteksten van Chris. Het zorgt ervoor dat je die songs als “The Dark of the sun”, “Exhalibur” en ander moois van begin tot einde staat mee te brullen. Ook al was dat publiek naar het einde toe, het was toch al rond middernacht, sterk uitgedund.
Grave Digger zorgde uiteindelijk met het overbekende “Heavy Metal Breakdown' voor een nostalgische kers op de taart, om deze zeer geslaagde editie van Blast from the Past met een knaller van formaat af te sluiten.
Organisatie: Blast From the Past + Loud & Proud VZW
Pluto Metal Fest 2019, Oosterzele - Een gevarieerd aanbod van metalstijlen, binnen een gezellige sfeer
Pluto Metal Fest, dit jaar aan zijn tweede editie toe, is een boeiend festival georganiseerd door een groep sympathieke metal liefhebbers met het rock hart op de juiste plaat die bovendien zelf vaak op menig ander festival of evenementen in de omtrek aanwezig zijn. Op het programma stonden trouwens zes bands uit alle hoeken van de metal en zelfs punk wereld. Dit allemaal aan een zeer democratische prijs van amper 15 euro. En toch is dit evenement niet uitverkocht? Wat ons betreft, toch enigszins onbegrijpelijk. Ook al zat het feit dat er op diezelfde dag nog meerdere andere interessante evenementen plaats grepen er ook voor iets tussen.
Nu, de aanwezigen lieten dit niet aan hun hart komen, en genoten van de eerste tot de laatste seconde met volle teugen.
Met Tyrant's Kall (***1/2) kregen een female voice doom/death heavy metal formatie voorgeschoteld, met heel wat potentieel en groeimogelijkheden. De band bestaat inderdaad uit top muzikanten, die door middel van oogstrelende riffs en drum partijen ons rock hart sneller doen kloppen in de keel. De meeste aandacht gaat echter uit naar frontvrouw Esmee Tabasco. Die beschikt namelijk over een zeer uiteenlopend stembereik. Vaak gaat ze van lichtjes strelende, binnen een dreigende ondertoon, over naar growls die de haren op je armen doen recht komen van pure angst. Ook wat uitstraling betreft schippert ze voortdurend tussen die uitersten. Gerugsteund door muzikanten die de knepen van het vak meer dan onder de knie hebben , bezorgt de band ons enkele duister aanvoelende adrenalinestoten van formaat. Tryant's Kall brengt dan ook een mengeling van doom/death en heavy metal en grijpt je vocaal en instrumentaal stevig bij de keel, waardoor je demonische wezens uit diepe krochten van de Hel diep in de ogen kijkt. Helaas is er ondanks die boeiende combinatie tussen donkere vocalen en duistere instrumentale kunsten, iets te weinig beweging op het podium. De vrij statische houding, en het feit dat we aanvoelen dat de band nog kan groeien in zijn kunnen, zorgt er dan ook voor dat we ondanks al die positieve elementen een klein beetje op onze honger blijven zitten. Maar dat we hier een leuke doom/death metal band aan het werk zagen met zeer veel potentieel naar de toekomst toe, daar bestaat het minste twijfel over.
Helaas kon de daarop volgende band Balance Of Terror (**1/2) ons veel minder bekoren. De Franse Death/grindcore metal band gaat wel degelijk, eens ze de teugels vieren, als een pletwals tekeer op het podium. Maar helaas, door de stille momenten na elke song en het ontbreken van enige interactie, voelt het aan alsof je steeds naar diezelfde song aan het luisteren bent op de 'repeat' knop. Dat is leuk voor een kwartiertje of zo, maar gaat ondanks het uitdelen van snoeiharde mokerslagen na een tijdje vervelen. Waardoor we onze aandacht richten op een versnapering en drankje aan de toog. Begrijp ons niet verkeerd, de gitaar riffs klieven wel degelijk door je vege lijf, de bulderende stem voelt aan alles om zich heen tot moes slaande pletwals en de drumpartijen als meerdere donderslagen bij heldere hemel. Maar door het ontbreken van enige variatie tijdens de set, blijven we deze keer dus niet een klein beetje maar volledig op onze honger zitten. Jammer.
Carrion (*****) zorgt dan weer voor een dik hoogtepunt op deze avond. De band heeft al heel wat personeelswissels doorgemaakt, en bracht vorig jaar met 'Time To Suffer' een ware death metal klassieker uit wat ons betreft. Ook live weet Carrion ons door een verschroeiende aanpak, telkens opnieuw compleet over de streep te trekken. Ook op Pluto Fest worden alle death metal registers vanaf de eerste minuut open getrokken, en stopt Carrion niet tot iedereen compleet murw geslagen en totaal verweesd achterblijft. De grote sterkte van de band is dat hier één voor één tovenaars met riffs en drumsalvo's op het podium staan, maar vooral ook een zeer charismatische en vrij spraakzame frontman die zich niet alleen ontpopt tot een klasse entertainer. De man beschikt bovendien over een klok van een stem, die ervoor zorgt dat de zaal op zijn grondvesten staat te daveren. Wat mij persoonlijk betreft was het de zevende keer dat ik de band aan het werk zie, de setlist is eigenlijk nagenoeg hetzelfde gebleven. Maar telkens blies Carrion ons door hun inzet en gedrevenheid compleet omver. Dat laatste was ook nu weer het geval. Wat ons echter het meest over de streep trekt, is het feit dat er meer dan ooit een zeer goed geoliede machine op dat podium staat, waarbinnen iedereen dezelfde death metal kant uitkijkt. Carrion deed het dak van Zaal Amb8 er dan ook zonder moeite compleet afgaan door middel van deze verschroeiende set, die de temperatuur tot een kookpunt deed stijgen.
De Genkse melodieuze power metal band Nightqueen (***1/2) timmert sinds 2004 aan de weg. Sinds 2017 is dat met een andere frontvrouw, zijnde Hellen Heart. De band bracht dit jaar nog een gesmaakte schijf op de markt 'Seduction', dit dus in heel andere line-up. Voormalige zangeres Keely Larriena moest door een ernstig ongeluk de band verlaten. Ook gitarist Adagio verliet de band en zijn plaats werd ingenomen door Cosi Maatrigiani. Paddy Lee, toetsenist Gio Zuccari en drummer Andy Hermans maken die nieuwe line-up compleet. Dat Hellen over een uiteenlopend stembereik beschikt, merkten we al op die voornoemde plaat. Ook live doet de bijzonder charismatische zangeres er alles aan om iedereen uit haar hand te doen eten. De aanstekelijke power metal die Nightqueen naar voor brengt, raakt over de hele lijn bekeken zeker de gevoelige snaar. Uiteraard bestaat deze band uit muzikanten die de kneepjes van het vak voldoende onder de knie hebben. Hellen haar stembereik en charisma doet ons eveneens watertanden. Maar alles blijft iets te nadrukkelijk diezelfde lijn uitgaan waardoor de aandacht gaandeweg toch wat verslapt, tot het einde van de set. Want de meest interessante wending kwam er toen Filip Lemmens (Beyond the labyrinth) bij enkele songs zijn bijzonder veelzijdige stem mocht laten samenvloeien met deze van Hellen. Een kruisbestuiving die zorgde voor opborrelende kippenvelmomenten en adrenalinestoten, die we over de gehele set bekeken een beetje ontberen om ons compleet over de streep te trekken De meningen achteraf bleken echter sterk verschillend. De ene was diep onder de indruk van dat potje female power die de band door de strot ramt, de andere vond dat er dus iets meer variatie had mogen inzitten. Wij schipperen een beetje tussen beide stellingen in, geven we eerlijk toe.
Black Tartans (*****) verbindt Celtic folk elementen met de nodige humor en voegt daar bovendien de nodige snuifjes duisternis aan toe. Aanstekelijke doedelzak klanken en lekker loos gaande gitaar en drum werk. Het zit allemaal verborgen binnen de sound van Black Tartans. Bovendien bestaat de band uit twee uiteenlopende vocalisten, die elkaar vocaal blindelings aanvullen. De band is wellicht een vreemde eend in de bijt tussen al dat metal geweld, maar krijgt de handen door deze aanpak toch als enige van begin tot einde op elkaar. Meer nog, plots staat de zaal toch redelijk goed gevuld tot net voor de PA. Black Tartans is dan ook een band die een feestelijke sfeer doet ontstaan in je hoofd, wat zijn uitwerking heeft op de dansheupen. Want hierop stil staan is bijna onmogelijk. Door dat voldoende te kruiden met de nodige donkere kantjes, wordt ook de liefhebber van duistere muziek - waaronder ik mezelf rekenen - aangesproken. Ook al had de band wat meer moeite om iedereen murw te slaan, in vergelijking met eind deze zomer op Frietrock, de aanwezigen gingen uiteindelijk compleet uit de bol op deze versmelting van aanstekelijke Celtic Folk met een dubbele vocale aankleding, die even gevarieerd klinkt als de muzikale omlijsting. Want die laatste gaat dus van doedelzak klanken telkens over naar verschroeiende harde gitaar lijnen alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.
Kortom: Black Tartans is vooral een band die punk en rock perfect met elkaar verbindt, en daardoor een ruim publiek over de streep trekt. Dat werd op Pluto Fest op een stevig, energiek en vooral op enorm aanstekelijke wijze nog maar eens in de verf gezet.
De Duitse speed metal band Warrant (****1/2) timmert sinds 1983 aan de weg, en speelt die jarenlange ervaring uitvoerig uit om zijn publiek te bekoren. Ondanks die ervaring, doet de band dus niet aan het afleveren van een routineklus. Integendeel. Afsluiter Warrant speelde, voor een sterk uitgedund publiek, namelijk een set alsof ze voor 10 000 man stonden te soleren. Dat zorgt toch voor enkele sterretjes extra op hun plantsoen. Uiteraard is dat de verdienste van één voor één klasse muzikanten, ware virtuozen met gitaar klanken en drum salvo's. De frontman van dienst Jörg Juraschek straalt bovendien tonnen charisma uit, en ontpopt zich niet alleen tot een klasse entertainer die iedereen uit zijn hand doet eten. Zijn heldere stembereik waarop na al die jaren nog geen sleet zit, doet de haren op je heavy/speed metal armen recht komen. Warrant schuwt trouwens het theatrale niet. Een vervaarlijk ogende beul komt geregeld met zijn bijl over de hoofden van zowel de muzikanten als de fans zwaaien, tot hilariteit van de aanwezigen.
Op het einde van de set gooit hij enkele gratis T-shirts in het publiek, en zorgt zo voor die extra visuele aankleding binnen de voor de rest lekker verschroeiende set die Warrant hier neerpoot.
Besluit
Daardoor ontpopt de band Warrant zich tot een gedroomde afsluiter van een bijzonder gevarieerde avond waar ieder metaliefhebber gaande van doom, death over speed naar Celtic punk tot grindcore en power metal aan zijn trekken komt. Die diversiteit in metal muziekstijlen viel ons bij de eerste editie al op, en was de reden waarom we ook dit jaar - ondanks dat overaanbod aan zeer interessante evenementen op deze zaterdag avond - bewust hebben gekozen voor een concept als Pluto Fest.
Hopelijk slaagt de organisatie erin om hieraan een vervolg te breien, wij waren alvast onder de indruk van zoveel uiteenlopende gerechten die de kok van dienst ons voorschotelde op Pluto Fest, en dat smaakt ook na deze tweede editie naar meer. Op naar 2020.
Met dank aan Musika http://www.musika.be
Organisatie: Pluto Metal Fest - Jeugdhuis Pluto Herzele
Night Of The Proms 2019 - Ambiance met Bart Peeters
Sportpaleis
Antwerpen
Voorafgaand aan de show werden op videoschermen de talrijke artiesten getoond die sedert 1985 de revue zijn gepasseerd. En daar zijn heel wat grote namen bij. Art Garfunkel, Joe Cocker ,Bryan Ferry, Meat Loaf enz.
Tegenwoordig zijn er nog maar 2 shows en is het verleden moeilijk te overtreffen.
De keuze voor de presentator viel dit jaar op Bart Peeters en dat bleek een goede zet. Zijn enthousiasme blijft aanstekelijk en de show kon beginnen met de ouverture. Daarna was het de beurt aan Tony Henry die op het laatste moment Natalie Choquette moest vervangen. Ze had haar enkel gebroken. Hij bracht onder andere “Largo Al Factotum” uit Rossini’s ‘De Barbier van Sevilla’.
Na het Zwanenmeer was er Bach meets Timberlake. Gooi ze beiden in de centrifuge volgens Bart Peeters en men krijgt een mooi spektakel zeker mede door de topdansers van ‘Let’s go Urban’.
De eerste grote naam die opkwam was het Britse 10cc. Nog steeds met frontman Graham Gouldman brachten ze gesmaakte versies van “Wallstreet Shuffle”, “I’m not in Love” en “Dreadlock holiday”. Graham liet ook nog even weten dat ze volgend jaar opnieuw touren. In april 2020 zijn ze dus in België te zien.
Na een kort klassiek intermezzo van Fine Fleur was het de beurt aan Bart Peeters. Hij was er niet alleen als presentator, maar mocht ook drie nummers brengen. “Kies mij” (een cover van Peter Skellern’s “You’re a lady”), “Brood voor morgenvroeg” en “Ik hou meer van Folk”. Op onnavolgbare wijze slaagde hij erin ambiance in de zaal te krijgen. Een geboren entertainer.
Daarna nam Tony Henry het over met “Fa que Che Voi/ La Nostra Favol” met medewerking van het publiek. “Delilah” van Tom Jones was even te horen.
De Bolero van Ravel mocht ook niet ontbreken en werd ook weer uitstekend gebracht door het Antwerp Philharmonic Orchestra, het koor Fine Fleur en de Let’s go Urban dansers.
John Miles mocht voor de eerste maal opdraven voor een duet met backing vocal Julia van de Ketterij. We hoorden een mooie versie van “Don’t give up van Kate Bush/Peter Gabiel.
En toen kwam Ronan Keating. Alle vrouwelijke fans stormden naar voren. Het gewezen lid van Boyzone zit al 26 jaar in het vak maar heeft nog steeds een mooie stem en zag er nog steeds zeer fit uit voor zijn 42 jaar. Hij bracht “If tommorrow never comes” en daarna “When you Say Nothing at all” de song die bekend is geworden door de film ‘Notting Hill’. Een hoogtepunt gevolgd door een ander “Life is a rollercoaster” gebracht op de catwalk wat een extra dimensie gaf.
Om even te bekomen mocht Tony Henry “Nessun Dorma” brengen.
Maxi Jazz van Faithless was een beetje lauwtjes. Nummers als “God is a DJ” en “Insomnia” lenen zich ertoe om het publiek volledig uit de bol te doen gaan. Maar dat is toch niet volledig gelukt. Of lag het aan de gemiddelde leeftijd van het publiek?
Deze keer mocht John Miles afsluiten. “Human” van Rag’n’Bone Man en “Bohemian Rapsody” van Queen. En daarna zijn onvermijdelijke “Music”. Prachtig gebracht opnieuw.
Doordat er dit jaar geen pauze was volgde alles elkaar snel op. Voor je het wist waren ze aan de afsluiter “All you need is Love”. Waarbij alle artiesten nog even op het podium kwamen. Maar op zich is dat een goede zaak. Als het vlug voorbij is wil het zeggen dat het goed was. Enkel 2 shows dit jaar maar wel volledig uitverkocht. Hopelijk ook volgend jaar met Bart Peeters als presentator.
Organisatie: NOTP + Sportpaleisgroep, Antwerpen
Angelo's Birthday Bash 2019 - Knallend HC verjaardagsfeest, doet Daknam op zijn grondvesten daveren
FC Daknam
Lokeren
Zover ik me herinner (het is ook al zeer lang geleden) was mijn 25ste verjaardagsfeest een gezellige bedoening met familie en vrienden, of we in de avond nog een stapje in de wereld hebben gezet weet ik zo precies niet meer. Zeer leuk allemaal, maar sommige mensen organiseren gewoon een heus festival vlak bij de deur voor hun verjaardag. Wij zakten af naar de 25ste verjaardag Bash van Angelo Atmani, frontman en zanger van Pebble. Hij wist een zeer smakelijke Hardcore feest op poten te zetten, en enkele straffe, vaak vrij plaatselijke, bands te strikken. Naarmate de avond vorderde stond het lokaal van FC Daknam zeer goed gevuld. De sfeer zat er vanaf begin tot einde goed in. Zelfs tijdens de ruwe mosh pits, die eigen zijn aan HC genre, bleef die sfeer zelfs uiterst gemoedelijk. Zo hoort da ook.
Hardcore bands met potentieel
Face First (***1/2) is een vrij jonge melodieuze hardcore band uit Zele. De band ontstond in 2018 en bracht ondertussen een gesmaakte EP uit 'Hold On/Move On'. De energie die op deze schijf uit de boxen loeit, gaf ons een warm gevoel vanbinnen. Op het podium van FC Daknam zien we een gemotiveerde bende jonge, getalenteerde muzikanten die alles in het werk zetten om het nog karig publiek tot bewegen aan te zetten. De bijzonder krachtige drum partijen, lekker loos gaande gitaar riffs en brullende vocalen worden gecombineerd met zeer veel beweging op dat podium, en dat zien we graag. Een mooi moment was toen de band bijna a capella, met enkel de basdrum op de achtergrond, een song inzet om daarna alle registers open te trekken in een wervelende finale. Maar vooral, de beste manier om een feest pas echt te doen losbarsten, is gewoon doorgaan tot niemand meer stil staat. En daarin slaagt Face First dus met brio. De eerste indruk is echter vaak belangrijk, en Face First wist ons op hun vschijf al te overtuigen van hun kunnen, en liet nu dus ook live een ijzersterke indruk achter die ons doet uitzien naar meer in de nabije of verre toekomst. Ook al zien we binnen dit concept links en rechts toch ook nog enkele werkpunten tot groeimogelijkheden.
Kortom: Face First is vooral een band die, naar de toekomst toe, in staat is om potten te breken binnen dat Hardcore en aanverwante gebeuren, geeft ze vooral nog de nodige kans om verder te groeien.
Een band die ons ondertussen niets meer hoeft te bewijzen is CLCKWS (****)."Wij werden compleet murw geslagen door een band die ons punk hart sneller deed slaan in het verleden, en dat in het heden nog steeds doet. Wat ons doet uitzien naar een gouden toekomst, die hopelijk gespaard blijft van verdere perikelen." , schreven we nog over het optreden van CLCKWS op Frietrock metal festival in Oud-Turnhout. De band bracht onlangs nog een gesmaakte plaat uit 'Popular Polarization '. De recensie hiervan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76110-popular-polarization.html
Er was ondertussen al wat meer volk komen opdagen, en de band rond Seppe Van Ael staat bijzonder scherp te soleren en bovendien zeer bewegelijk op het podium. De lat direct hoog leggen, en een energiebom afschieten die in je gezicht tot ontploffing komt. Waardoor je niet meer stil kunt staan. Dat is wat CLCKWS vanaf begin tot einde van de set doet. Bovendien worden menige boodschappen door de strot geramd, en drijft de band het tempo op naar een verschroeiend hoogtepunt. Meer nog. Het lijkt wel alsof CLCKWS in die paar maand tijd, tussen eind augustus en nu, gegroeid is in zijn kunnen. Want meer dan ooit zien we een solide en vooral goed geoliede machine op dat podium staan. Waar iedereen bovendien dezelfde kant uitkijkt.
Ons advies: Houden zo jongens! Want die energie die uit de boxen spat, zorgt niet alleen voor het omver stampen van heilige huisjes maar ook dat het dak van FC Daknam er compleet afging. Niet voor het eerst op deze avond, maar toch.
Want Low Life (****) doet daar nog een paar scheppen bovenop. De H8000 hardcoreband uit Meulebeke doet West-Vlaanderen en omstreken op zijn grondvesten daveren sinds 2017. En doen dat nu in Lokeren weer fijntjes over. Ondertussen heeft de band al op verschillende podia in binnen- en buitenland gestaan, en dus de nodige podium ervaring opgedaan. Het heeft hen geen windeieren gelegd. Op het verjaardagsfeest van Angelo willen ze, net zoals alle bands voor en na hen trouwens, alles in het werk zetten om daar een onvergetelijk feest van te maken. Low Life gooit die podium ervaring dan ook compleet in de strijd en drijft het tempo vanaf de eerste tot de laatste seconde op tot een absoluut hoogtepunt. De zeer beweeglijke en charismatische frontman van dienst jut het publiek bovendien nog wat meer op, en zo ontstaat menig mosh tot andere pit.
Kortom: Deden de vorige bands al meer dan hun duit in het zakje, dan liet Low Life het vat pas echt overlopen, en het feest compleet uitbarsten. Het zou niet meer stoppen tot de laatste noten van Mindwar. Zo zou later blijken.
Zwitserse kaas zonder gaatjes
Vanuit Zwitserland kwam Cage (****) speciaal voor dit verjaardagsfeest afgezakt naar Lokeren. De band brengt melodieuze hardcore, waar technisch hoogstaand vernuft wordt gecombineerd met mokerslagen in het gezicht uitdelen, waardoor je weer eens niet kan stil blijven staan. De bijzonder spraakzame zanger doet zelfs zijn best om een woordje Nederlands te praten, tot hilariteit van de aanwezigen. Vooral zien we echter een band die duidelijk al wat water heeft doorzwommen, en als een ijzersterk collectief op dat podium staat. Gelukkig zonder de spontaniteit uit het oog te verliezen. Cage brengt typische HC vanuit het hart van die muziekstijl, daarvoor krijgen de heren en dame zeker een sterretje extra. En dit vooral omdat het wordt gebracht op een bijzonder energieke wijze, zoals het hoort binnen dat genre.
Mijn persoonlijke ontdekking van deze avond
Nog meer vuurkracht? Of dat nog kan! Jawel, daarvoor moest je bij Animal Club (****1/2) zijn. De band gaat tekeer als een alles vernietigende wervelstorm. En dat is grote te mate te danken aan de muzikanten die de ene vuurpijl na de andere op de aanwezigen afschieten. Maar vooral die bijzonder beweeglijke frontman Davy, die niet nalaat zijn publiek letterlijk op te zoeken, zorgt ervoor dat we compleet murw werden geslagen door deze Hardcore act zonder franjes. Davy (ook zanger bij de gerenommeerde xVICIOUSx die al sinds 2010 straight HC brengen) ontpopt zich tot een geboren entertainer en charismatische verschijning. De energie die hij vocaal maar ook visueel uitstraalt, heeft niet alleen zijn uitwerking op de muzikanten die de lat prompt nog hoger gaan leggen (we dachten dat dit niet meer kon!) . Het heeft uiteindelijk ook zijn uitwerking op het publiek compleet waanzinnig geworden door zoveel bommen energie, volledig uit de bol gaat. Om maar te zeggen, de 'straight forward 'Hardcore van Animal Club gaat erin als zoete broodjes, en zorgt ervoor dat de zaal ontploft van voor tot ver naar achter. Dat is hoe we onze boterham Hardcore het liefst gereserveerd krijgen trouwen. Missie, mokerslagen uitdelen tot niemand meer stil staat? Geslaagd! Wat mij betreft werd Animal Club zelfs DE ontdekking van de avond.
De bevestiging
Birthday boy Angelo mocht eindelijk het podium zelf betreden met zijn band Pebble (****). Deze toch wel vrij jonge band, rond plaatselijke top muzikanten, bracht recent nog een gesmaakt plaatje uit 'False Step'. De recensie hiervan kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/74758-false-step-ep.html . Ondanks het feit dat de band ondertussen al op menig podium heeft gestaan, hadden we ze tot op heden nog niet live gezien. We kregen eigenlijk de bevestiging die we al merkten op deze plaat: ''De heren vertellen geen fabeltjes, maar steken enorm veel emoties, woede en frustratie in hun muziek. Waardoor we prompt onze stoute schoenen aantrekken, om samen met deze klasse muzikanten ook al die heilige huisjes omver te gaan duwen. Meer nog, we zijn er op basis van deze knallende EP ook zeker van dat live de daken er compleet zullen afvliegen.'' Dat laatste is feitelijk ook het gevoel dat ons overviel toen we de band live zagen optreden in hun eigen geboortestad. Pebble kreeg trouwens nog de hulp van zanger Mindwar, wiens stem perfect aansloot op deze van Angelo. Een waar hoogtepunt binnen een korte maar hevige set boordevol Hardcore parels die aan je ribben kleven, en me zelfs kippenvelmomenten bezorgden.
Kortom: Deze band is duidelijk nog steeds aan het groeien in zijn kunnen. Maar bewijst nu al over enorm veel potentieel te beschikken om tot ver buiten alle HC en aanverwante grenzen potten te gaan breken. Tijdens deze op alle punten gewonnen thuismatch, scoren ze daardoor niet alleen veel punten bij het publiek , ook van ons krijgen ze om deze reden een sterretje meer.
Tsunami, voor de wervelende finale
Over naar Travølta (****) een hardcore band die muzikaal en vocaal ook flirt met grunt/grind core . "Een alles vernietigende tsunami", zo omschreven we het optreden van de band nog toen ze in o.a. T-klub in het voorprogramma van Siege, maar ook in 2018 toen ze in Westmalle het podium onveilig maakten. In de zaal van FC Daknam deden ze dat kunstje fijntjes over. De band stond te spelen voor een h sterk uitgedund publiek, dat blijkbaar nog moest bekomen van de voorgaande wervelstormen en vermoedelijk ook wachtte op de headliner van dienst. Echter laat de band dat niet aan zijn hart komen, en haalt vanaf het begin tot einde van de set verschroeiend uit. Geen seconde rust wordt gegund bij Travølta. Geluidsnormen overschrijden, en de aanhoorder op een kort en bondige wijze een boodschap door de strot rammen, dat is er ook deze keer weer bij.
Kortom: Travølta doet duidelijk niet aan compromissen sluiten, en zorgt voor een niet te stoppen aardverschuiving, waarbij elk heilig huisje prompt sneuvelt. Ook al gaat alles een beetje diezelfde lijn uit, dat stoort allerminst. Mede omdat je als aanhoorder gewoon niet de kans krijgt je daar aan te storen, zo verschroeiend hard en snel gaat het er aan toe bij deze absolute toppers binnen hun genre.
Hardcore van internationaal niveau!
Een beetje trots is me niet vreemd. Want met Mindwar (*****), een Lokerse Hardcore van internationaal kaliber kregen we de ultieme kers op de taart van dit verjaardagsfeest voorgeschoteld. Deze Lokerse band hoeft eigenlijk niets meer te bewijzen. En is ondertussen inderdaad uitgegroeid tot een band met internationale allures. Dat bewezen ze al meerdere keren, in voorprogramma's van de grotere bands binnen het genre en ook in het buitenland. Dat werd in eigen streek nog maar eens in de verf gezet. "Mindwar brengt pure hardcore, van de meest zuivere diamant. Niet alleen met enorm veel melodie - zo waren we onder de indruk van enkele heel stevige gitaar solo's - bovendien spat de spontaniteit en spelplezier van het scherm" , schreven we ooit over een optreden van hen in T-klub te Lokeren. Gestuwd door een altijd bewegelijke frontman, die met blote bast op het podium stond, worden alle registers compleet open getrokken. Een thuismatch spelen? Dan moeten we de lat nog een beetje hoger leggen moet Mindwar hebben gedacht. Zonder meer hoor je echter enorm veel melodie in de HC die ze brengen, wat ons meerdere kroppen in de keel bezorgt. Maar vooral gaat hier niet alleen meerdere daken af. De moshpits worden ruwer en energieker, tot ver naar achter in de zaal. Mindwar sluit deze geweldige HC avond gewoon af met een knaller van formaat, verlegt meerdere grenzen en bewijst waarom ze in die hardcore kringen zo hoog worden aangeschreven. Want laat ons eerlijk zijn, deze heren brengen namelijk kwalitatief hoogstaande HC en rammen dit door je strot op een zodanig vuurkrachtige wijze, zodat je totaal murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft. Op het einde van de set nodigt de band Angelo uit op het podium en sloot af met een verschroeiende versie van “Ace of Spade” van Motorhead. Een kers op de taart . Als trotse Lokeraar, om zo een top HC act van uitzonderlijk kaliber in mij eigen stad terug te vinden, verliet ik dan ook met een brede glimlach de zaal.
Algemeen besluit - Wat mij betreft, mogen alle verjaardagsfeestjes zo verlopen. Een knallend feest, met bevriende bands, fans en vrienden. Die met volle overgave uit de bol gaan tot de vroege uurtjes.
Organisatie: Pebble + Fat Bastard Promotions
Sonic City 2019 - van 8 t-m 10 november 2019 - Shame en Cate Le Bon cureert
Sonic City 2019
2019-11-08 t-m 2019-11-10
Départ
Kortrijk
Emile Dekeyser
“Stilstaan is achteruitgaan” is de volkswijsheid die in de kantoren van de Kortrijkse concertorganisatie Wilde Westen op de muur prijkt, en niet “never change a winning team.”
Voor hun herfstfestival Sonic City hanteerden ze jarenlang dezelfde formule: 1 artiest, de curator, krijgt carte blanche om een line-up samen te stellen en de bezoeker een weekend lang te laten onderdompelen in de muzikale leefwereld van de artiest in kwestie.
Dit jaar gooiden ze die formule helemaal om en kozen ze voor twee curatoren: het Londense Shame en de Welshe Cate Le Bon. Beide curatoren belichamen zowel door hun muziek als programmatiekeuzes elk een kant van het ruimere alternatieve rockspectrum. Op papier een te verdedigen keuze, het zorgt voor een eclectisch programma dat een breder publiek aanspreekt, en die bezoeker ook aanspoort nieuwe horizonten te verkennen.
In de praktijk helde het echter soms iets te veel over richting een festival met twee gezichten: de overwegend experimentele en uitdagende keuzes van Le Bon vielen vaak moeilijk te rijmen met de meer rechttoe rechtaan bands die Shame naar Kortrijk had gehaald.
Ook de sets die beide curatoren op Sonic City brachten was een mooie indicatie van de tweespalt. Een set spelen als curator lijkt mij geen cadeau, als verantwoordelijke voor het hele gebeuren val je maar beter niet door de mand. Afgelopen weekend leerden we dat er twee manieren zijn om met de druk die gepaard gaat met het curatorschap om te gaan: (1) de Cate Le Bon-way – je besteedt er niet al te veel aandacht aan en brengt een verdomd strakke en intrigerende set waarin je bewijst waarom je deze prestigieuze curatortitel dubbel en dik verdient, en (2) de Shame-way – je gebruikt het podium om een feestje te bouwen waarin je quasi al je uitgenodigde gasten betrekt en de scene waartoe je behoort uitgebreid fêteert.
zaterdag 9 november 2019
Verdomd strak en intrigerend dus, die set van Cate Le Bon (zaterdag 09/11, 19u50). “I have some time, I have some thoughts,” zong ze ergens halverwege opener “Miami”. Het leek wel een mission statement, want wat Cate deed was exact uitgebreid de tijd nemen om een bepaalde sfeer te scheppen die je als publiek meesleurt in haar eigen universum, en waarin ze vervolgens haar gedachten de vrije loop kan laten gaan. Gedachten die vooral draaiden rond liefdessmart, het centrale thema van haar recent verschenen album ‘Reward’. Op het podium verscheen ze echter niet als getormenteerde vrouw, Cate keek stoïcijns-cool voor haar uit toen ze “I love you, but you’re not here, I love you, but you’ve gone” verkondigde, of in “Sad Nudes” bekende hoe ze droevige naaktselfies maakt.
Nee, het was voornamelijk de muziek die sprak. Het begin, met naast “Miami” ook “Daylight Matters” en “Home To You” was sfeer scheppend, zowel qua vibe als introductie tot het uitgebreide instrumentarium, van xylo-tot saxofoon, van synthesizer tot allerhande percussie-instrumenten, en misschien wel het mooiste instrument: Le Bons verbluffende en karakteristieke stem. In het daaropvolgende drieluik werden 3 van de 4 oudere nummers die de setlist haalden netjes na elkaar gespeeld. “Wonderful”, “Love is Not Love” en “No God” met hun Velvet Underground-gitaartjes waren voorzichtig dansbaar, en toonde aan waarom Cate in haar begindagen vaak met Andy Warhols protegé Nico vergeleken werd.
Het hoogtepunt van de set lag in het midden, alsof de Welshe perfect wist te vatten dat het publiek toegetreden was tot haar universum, en er ruimte gecreëerd was voor experiment. Het vierluik “Mother’s Magazines”, “Magnificent Gestures”, “Sad Nudes” en “The Light” stonden bol van de interessante zijsprongetjes, eigenzinnige saxofoonstukken, en wonderbaarlijke gitaarsolo’s. Dankzij de snedige outro’s die heerlijk alle kanten opgingen, kwamen hier de krautrockfundamenten waarop ‘Reward’ gebouwd is mooi naar boven.
Het laatste luik bestond uit 2 nummers en werkte eerder hypnotiserend, het symboliseerde de thuiskomst van de trip die de mooi opgebouwde setlist was. In “What’s Not Mine” sloeg Le Bon opnieuw een adembenemende gitaarsolo uit haar vingers, en “Meet the Man” had eerder een catharsiseffect. In haar slotstrofe - “Love is you, love is beautiful to me, love is you” - leek ze na (en dankzij) een heuse trip vol intrigerende zijsprongen, hartzeer, en somberigheid, een hernieuwd geloof in de liefde te hebben ontwikkeld. Zielszuivering als afsluiter, dat kan alleen maar betekenen dat dit om een straf concert ging.
Het enige minpuntje hierbij - als er echt een moet genoteerd worden - was dat Le Bon Bradford Cox van Deerhunter niet op het podium haalde om een nummer uit hun samen opgenomen en recent uitgebrachte EP ‘Myths 004’ te brengen. Cox was nochtans aanwezig, maar in de Cate Le Bon-way was er geen ruimte voor speciallekes. Jammer, maar de trip doorheen haar universum was overtuigend genoeg en bewees waarom Cate Le Bon op basis van haar set de prestigieuze curatortitel wel degelijk verdient.
Op de zaterdag van Sonic City had Cate Le Bon absoluut niet het alleenrecht op concerten die als trip aanvoelden. Ook Michele Mercure, Eiko Ishibashi, Whispering Sons, Vivien Goldman, Thurston Moore Group en Holly Herndon namen het publiek mee op een verschillende reizen, met uiteenlopende bestemmingen. Een reisverslag.
Michele Mercure (zaterdag 09/11, 13u15) releasete in 2018 het compilatiealbum ‘Beside Herself’, met 19 songs die ze tussen 1983 en 1990 had uitgebracht op verschillende cassettes. De experimentele minimal synthesizer muziek op het album doet live eerder dienst als soundtrack van de filmische, vaak avant-garde, zwart-wit visuals die geprojecteerd worden. De beelden namen je mee in de ruimte, op de maan, een tanker op zee, een geheime handelsmissie (“Are you the salesman from Luxembourg?”) en de wondere wereld van de elektronische muziek (How is electronic music made?). De muziek had maar een bestemming: het onbewuste.
Ook Eiko Ishibashi (zaterdag 09/11, 15u10) nam je mee naar het onbewuste. De set-up was al veelzeggend: 2 drummers aangevuld met Eiko die afwisselend de synthesizer en dwarsfluit (via een microfoon verbonden met een aantal effectpedalen) bespeelde. De Japanse deed in het extreme wat Cate Le Bon ook later op de avond zou doen: uitgebreid de tijd nemen om een bepaalde sfeer scheppen en het publiek te laten wennen aan de aparte sound, de gecreëerde sfeer liet Ishibashi vervolgens toe haar experimentele jazznoise op het publiek los te laten. Al was het net iets te vaak heel lang opbouwen richting een vrij korte jazzexplosie.
Je moet flink je best gedaan hebben als je Whispering Sons (zaterdag 09/11, 17u40) afgelopen zomer gemist hebt op een Belgische festivalweide. Van dorpsfestival tot het Rock Werchter hoofdpodium, overal kwamen ze met dezelfde gretigheid en achteloze klasse voor de dag. Dit was op het indoorfestival Sonic City niet anders, hun set was wederom een post-punk & new wave masterclass die zo on fire was dat het brandalarm afging. De Limburgers speelden onverstoord verder en transformeerden de toeschouwer richting Noord-Engelse industriesteden midden jaren ‘80, waar de roots van het genre liggen. Toen zangeres Fenne Kuppens Fontaines DC bedankte voor hun cancel - Whispering Sons werd last minute nog toegevoegd nadat de Ieren lieten weten dat hun prioriteiten elders lagen - werd wat groen gelachen door de aanwezige Fontaines-fans. Al moesten ook zij na het verschroeiende “Waste”, hun traditionele afsluiter, door de knieën gaan.
Nam Whispering Sons je mee naar de grauwe jaren ’80, dan toonde de Britse Vivien Goldman (zaterdag 09/11, 18u50) dat ditzelfde decennium ook een zonnig feel good-kantje had. Vivien, 65 intussen, is een klinkende naam in zowel de journalistieke, muzikale als academische wereld. Zo was ze eind jaren ’70 journaliste bij de toonaangevende muziekbladen Sounds, Melody Maker en NME, werkte ze voor Island Records waar ze publicist was van Bob Marley, bracht ze in ’81 een dub EP uit geproducet door John Lydon en Adrian Sherwood, was ze samen met Chrissie Hynde (The Pretenders) en Viv Albertine (The Slits) lid van de feministische synthpunkband The Flying Lizards, en draagt ze de officiële titel Professor of Punk and Reggae aan de New York University. Een icoon, met andere woorden.
Goldman, gerugsteund door bassist Max en percussioniste & achtergrondzangeres Dunia Best, bracht een carrièreoverzicht van haar muzikale output aangevuld met een aantal nieuwe dubnummers van een nog te verschijnen album (dat dan weer geproducet werd door Youth van Killing Joke, nog zo’n ronkende naam). Al vanaf de opener “Laundrette”, geplukt uit die eerste EP, slaagde de enorm charismatische Vivien erin haar enthousiasme over te brengen en een glimlach te toveren op de vele gezichten in de Club. Dat de liefde wederzijds was, bleek uit het feit dat ze de cameravrouw vroeg de kijklustigen wat meer in beeld te brengen, “because they are the real stars, you know.” Goldman vertelde met veel namedrops verhalen over vroeger zonder dat het opschepperig werd, brak een lans voor meer empathie, hekelde zowel geldzucht als de onmenselijkheid van de vluchtelingencrisis, en liet het publiek “we gotta do it together, keep giving, keep living” zingen.
Muzikaal gezien klonk hun dub en reggae - ondanks Max’ uitmuntende baslijntjes - niet altijd even goed, maar daar maalde niemand echt om. Op zaterdag zat de vibe - zeker tijdens de afsluitende cover van The Wailers ‘Same Thing Twice - nergens zo goed als bij de Professor of Punk, the real star.
Ook Holly Herndon (zaterdag 09/11, 00u10) heeft een academische titel, die van doctor in Computer Research, specialisatie Music and Acoustics. Haar laatste plaat ‘PROTO’ kwam tot stand met behulp van Spawn, Herdons eigen computerbaby die ze met behulp van artificial intelligence heeft geprogrammeerd tot mede-collaborator, en stelt vragen bij de rol van muziek in een samenleving die steeds meer computergericht wordt. Of liveoptredens zullen evolueren richting de performance van Herndon op Sonic City, valt af te wachten. De robotachtige, grillige synthesizermuziek leek slechts bijzaak in het waar spektakelstuk waarin veel aandacht was voor de kleinste details. Herndon poogde met haar futuristische litanieën (in de ‘band’ zaten twee nonnen) en theatrale handelingen het publiek mee te nemen op een bevreemdende trip richting een dystopische samenleving, maar het leeuwendeel van dat publiek had er al lang de brui aangegeven. Echt ongelijk kon je hen niet geven.
“How, doet iets!” riep een dronken West-Vlaming richting The Thurston Moore Group (zaterdag 09/11, 21u50), op dat moment 1 minuut ver in hun feedbackintro. Geen idee of Thurston, die de laatste jaren vaak in België komt spelen, ondertussen ook West-Vlaams verstaat, maar het leek wel of hij deze persoon bewust begon te pesten. Exact 13 minuten duurde die bewuste intro, de Koning van de Feedback (officieuze, non-academische titel) was niet naar Sonic City gekomen om zich te laten opjagen. Ook niet om veel nummers te spelen, op de setlist prijkte welgeteld 1 nummer, het 63 minuten durende “Alice Moki Jayne” uit Moore’s recent uitgebrachte plaat ‘Spirit Counsel’.
Tijdens het nummer, en dus ook het optreden, deed Thurston dienst als orkestleider. De drie bandleden (gitaristen James Sedwards & Debbie Googe (My Bloody Valentine!) en rechtstaande drummer Jem Doulton) stonden continu naar hem gericht, en 1 knikje van de Grote Leider was voldoende om te weten wat er moest gebeuren.
Naast het trip/reiselement lijkt een andere rode draad doorheen de zaterdagoptredens wel dat tijd genomen werd om een sfeer te creëren die het experiment toelaat. Op de eerste pompende drums was het een halfuur wachten, het lange voorspel zorgde ervoor dat ik intens kon genieten van waar naartoe was gebouwd. Een muzikale vrijpartij, maar dan wel eentje waarbij de betrokkene ferm geteased en aan het lijntje gehouden werd. De vijftal oerknallen die er kwamen na een rondje oeverloos getjingel-tjangel, waren de grootste ontploffingen van de avond. Een aanslag op de trommelvliezen.
Visuals hadden de show allicht naar een hoger niveau getild, al was het maar om de aandacht af te leiden tijdens die ellelange opbouwstukken. Oh, en vocals, die miste ik ook. Maar zelfs zonder die visuals en z’n prachtige stem nam Thurston tijdens de beste momenten van de set me mee op een TGV met als eindbestemming ‘Daydream Nation’.
zondag 10 november 2019
“Dit was onze 9/11” was de nogal kromme vergelijking van Kortrijks burgemeester Vincent Vanquickenborne toen de glijbanen van het nieuwe zwembadcomplex LAGO afbrandden. Of Q – aanwezig op Sonic City en gretig poserend voor selfies - ook Shame (zondag 10/11, 23u10) gezien heeft , kan ik niet met zekerheid zeggen, maar met zijn zin voor overdrijving had hij zeker gesteld dat de passage van de Zuid-Londense punkers het Kortrijks equivalent was van de Val van de Berlijnse Muur. Want oh, wat werden die muren van Départ heerlijk gesloopt door het uitzinnig publiek. Het leek allemaal niet te deren wat Shame nu juist speelde, en of dat nu wel goed klonk. Rommelig nieuw werk, bij momenten slordige versies van de songs die hun debuut ‘Songs of Praise’ zo’n cultplaat maakten, verdikke, zelfs al hadden ze een uur lang Tom Jones punkcovers gebracht, nog ging dat extatisch publiek een gooi gedaan hebben naar het Belgisch Record stagediven en crowdsurfen. Die sfeer werd mede mogelijk gemaakt door de bevriende bands die zij hadden uitgenodigd om een set te spelen.
Alsof ze vooraf vreesden dat Belgen niet weten hoe een feestje te bouwen, verschenen de jongens van The Murder Capital op het podium tijdens het openingsnummer om vervolgens allen tegelijk met veel bravoure de masse in te duiken. Doorheen de set deden ze te pas en te onpas dit trucje over, vaak met gevaar voor eigen leven. The Murder Capital, Shame’s persoonlijke knokploeg. Dat Shame ook een inclusieve band is, bleek uit het hoge aantal vrouwen die zich ook waagden aan een stagedive. Ergens in Gent zijn de voorvechters van Girls Go Boom met hun mantra girls to the front vast trots op dit schouwspel.
Shame bracht de apotheose waar het festival een heel weekend lang naar had opgebouwd. Moeilijk te zeggen ook hoe ze juist zo’n status ontwikkeld hebben. Het is alvast niet via de traditionele kanalen gegaan, de band wordt amper gedraaid op Belgische radiozenders en interviews in de muziekkaternen van Knack en Humo zijn eerder schaars. De kracht van de mond-tot-mond reclame, het internet, en het kilometers vreten van de band. Respect.
En muzikaal vraagt u? Tja, zanger Charlie Steen verklaarde achteraf in de smoking section dat hun vaste klankman op huwelijksreis was, en dat was duidelijk merkbaar. De geluidsbrij klonk bij momenten vrij belabberd, al was dat heus niet het geval voor ieder nummer. “The Lick”, “One Rizla”, “Tasteless” en “Gold Hole” klonken snedig en stuk voor stuk punky-er dan de versies op plaat. Punky-er klonk ook het nieuw werk: “Another” en “Nigel Hitter” waren knallers van een openingsnummers, slodderige songs “Cowboy Supreme” en “Snow Day” (eerste keer live gebracht) klonken als Television en OMNI op speed dankzij de riffs leadgitarist Eddie Green. De beste nieuwe song is minder punky en zit al in hun set sinds de show in de Rotonde (Botanique) in mei 2018: “Human, for a Minute”, een radiovriendelijke popsong à la “One Rizla”.
Shame pakte het dus anders aan dan hun collega-curator Cate Le Bon. Waar zij verkoos om haar prestigieuze titel glans te geven door een strakke en kwaliteitsvolle set te brengen, waren de Britse jonkies eerder uit op een legendarisch punkfeestje. Bassist Josh Finnerty verkende alle hoeken van het podium, volksmenner Charlie Steen dook meermaals het publiek in. Knipogend naar Steens Rolling Stones t-shirt (dat weliswaar vroeg uitging) en z’n vaak herhaalde slagzin “enjoy yourselves, it’s only entertainment!”, moeten veel mensen in het publiek “it’s only entertainment, but I like it!” gedacht hebben.
Na afloop van de show wou Steen z’n bevriende bands van o.a. Squid, Black Country New Road & The Murder Capital op het podium halen, om hen ook nog eens in de bloemetjes te zetten. In z’n hoofd was het vast een beter plan, want de enkelingen die niet te schuchter waren ook effectief het podium op te stappen stonden er toch vooral ongemakkelijk bij. Met uitzondering van de Ierse knokploeg The Murder Capital uiteraard. Het zette mooi in de verf hoe de scene - de nieuwe lichting ‘Britse’ Gitaarrock - die Charlie Steen met het gebaar wou fêteren lak heeft aan het concept van de rockster. Geen Oasis/Mbaye Diagne-achtige Rolls Royce-fratsen hier, gewoon no-nonsense met de voetjes op de grond.
Hoe verging het die bandjes die tot de Nieuwe Generatie ‘Britse’ Gitaarrock behoren eigenlijk op dag 3 van Sonic City?
Omni (zondag 10/11, 14u50) behoort niet tot die nieuwe generatie Britse Gitaarrock, om de simpele reden dat het Amerikanen zijn. Toch zijn ze zielsverwanten van de bands uit die scene doordat ze uit dezelfde proto-en postpunkinspiratiebronnen putten. Met hun 3 bandleden, zanger/bassist, gitarist en drummer, was het niet de meest vernieuwende samenstelling die je afgelopen weekend kon vinden op Sonic City, maar spannend klonk het wel. Dat kwam vooral door de quirky gitaarriffs van Frankie Broyles (in een vorig leven nog lid van Deerhunter), die mij al vroeg in de set aan Television deden denken. Hoewel hun korte nummers met abrupte eindes zeker konden charmeren, was Omni live vooral op z’n best in songs als “Type”, zo’n moment waarop ze eens niet alles rap afhaspelden, maar puike outro’s afleverden. Het (onbedoeld) onbedoeld grappigst waren ze toen ze “Present Tense” aankondigden: “we wrote this song (iets te lange pauze, publiek lacht) well yes, obviously we wrote it.” Het meest als Television klonken ze in “Courtesy Call”, met die riff waarin zo hard geprobeerd wordt de Marquee Moon-invloed weg te moffelen. En hun beste song, dat is nog steeds hun afsluiter: culthitje “Wire”.
Next up waren twee bands van Speedy Wunderground, het Britse label dat onder andere ook de onnavolgbare sensatie Black Midi huist. Squid (zondag 10/11, 15u30), in eigen land ook een heuse sensatie, zorgde op de Main Stage al vroeg op de dag voor een van de excellentste performances van het volledige festival. Opener “The Cleaner” zette meteen de juiste toon, de songteksten die het banale tot kunst verheven, de associatieve stream of consciousness-manier van zingen van drummer Ollie Judge, aangevuld met het hyperkinetische van LCD Soundsystem en het experimentele van Talking Heads. De jongens zien er misschien uit als aardrijkskundeleerkrachten, maar stonden wel met de overgave van echte rocksterren te spelen. Dat een cymbaal al vroeg in de set sneuvelde, belette hen niet om te blijven rammen. Vooral “Houseplants” was schitterend, zeker hoe ze alles vakkundig neerhaalden om na een trompetintermezzo opnieuw te knallen. Dat trucje kenmerkte eigenlijk zowat elk nummer in de set, en toch bleef het dankzij Squids hoog niveau immer spannend.
Nog niet goed en wel bekomen van Squid of de zeven(!) bandleden van Black Country, New Road (zondag 10/11, 16u30), die andere Speedy Wunderground-band, stonden al klaar in de Club. Jawel, zeven bandleden: 2 gitaristen (waarvan 1 zanger die dezelfde dadaïstische stream of consciousness-stijl van zingen had als z’n labelmaatje van Squid), een bassiste, drummer, violiste, keyboardspeelster en saxofonist. Die laatste werd centraal opgesteld en stond er nogal apathisch bij tijdens de momenten waarin hij niet aan de beurt was, eens hij echter zijn kunnen kon tonen kwam hij helemaal los. Dat was bijvoorbeeld het geval in afsluiter “Sunglasses”, een verrassend goed werkende combo van punk en jazz, waarin Kayne én punkheld Richard Hell werden bezongen. Het is een van hun twee enigste singles - de andere (“Athens, France”) fungeerde als opener. Daartussen speelden ze, naast een nummer waarin de vraag: “Have you seen Black Midi? What are your sexual preferences?” gesteld werd, ook een dansbare instrumentale song die enkel omschreven kan worden als extreem opzwepende balkan vermengd met keyboards, iets wat in theorie een verschrikkelijk kut idee lijkt, maar Black Country, New Road raakte ermee weg. Moet je kunnen.
Er was no rest for the wicked op zondag, want The Murder Capital (zondag 10/11, 17u10) begon vlak na de laatste Black Country, New Road-noot. De band wordt beschouwd als de vierde voortrekker van de revival van de Gitaarmuziek op de Brits-Ierse eilandengroep, naast Shame, IDLES en Fontaines DC. Hoewel hun debuut ‘When I Have Fears’ enkele verduiveld straffe songs bevat, is het toch minder consistent dan de releases van deze drie bands. Ook hun optreden had een rare opbouw. Op zich was het wel verstaanbaar, dat openen met alle tragere nummers van de plaat. Eerst slepend beginnen met “Slowdance I” en “Slowdance II”, opbouwend naar hun harder werk dat meer in de lijn van Shame en IDLES ligt. Bassist Damien Tuit deed z’n stinkende best het er in deze kalme beginfase ook allemaal stoer te laten uitzien door uitdagend rond te paraderen. Het deed wat denken aan Stranglers-bassist Jean-Jacques Burnel in de jaren ’70, al leek het bij Tuit veel meer pose dan bij Burnel, de wildebras die op het Belgische punkfestival Seaside ooit z’n basgitaar in het gezicht van de podiummixer sloeg.
Na de beide Slowdance-nummers brachten ze ook nog “On Twisted Ground”, “Love Love Love” en “Green and Blue”, wat ervoor zorgde dat het slepend dreigende effect dat ze wouden creëren bijna overhelde richting saai. Ook de subtiliteit die de albumversies van vooral die laatste twee songs kenmerkt, ging jammer genoeg wat verloren. Alsof hij aanvoelde dat het publiek wat in slaap gedommeld was, vroeg zanger James McGovern: “Are you alive?!” vlak voor de band een eerste maal een versnelling hoger schakelde met “For Everything”. Wat volgde was iets waar vooraf op gehoopt werd, maar door hun vreemde aanpak niet meer verwacht werd; de boel ontplofte. Het refrein van “Don’t Cling To Life” werd met gebalde vuisten meegezongen, de helft van ‘More is Less’ zong McGovern te midden van een keiharde moshpit, en op het einde van de aan The Stooges schatplichtige afsluiter “Feeling Fades” stagedivede diezelfde McGovern vol overgave, zoals hij dat later op de avond ontelbare keren tijdens de set van Shame zou doen. Too little too late? Dat nu ook weer niet, daarvoor was het eindstuk te goed, maar dat de passage van The Murder Capital eerder gewoon goed en geen Shame-proporties aannam, hebben ze vooral aan zichzelf te wijten.
Op zondag was er niet enkel plaats voor beloftevolle gitaarbands, ook gevestigde waarde Deerhunter (zondag 10/11, 21u00) mocht aantreden dankzij curator Cate Le Bon, de producer van hun laatste plaat ‘Why Hasn’t Everything Already Disappeared?’. De Amerikaanse band is een klinkende naam in de indierock, maar heeft een wisselvallige livereputatie, vaak door toedoen van zanger-genie Bradford Cox die door z’n laag concentratievermogen soms aan het brabbelen slaat en de draad wat kwijtraakt.
Op Sonic City toonde Deerhunter dat als de frêle frontman bij de les blijft, ze in staat zijn pure schoonheid te creëren. De back catalogue waar ze uit kunnen putten is veelzijdig, en bevat zowel psychedelische shoegaze, primitive garagerock, hypnotische dreampop, en zelfs elementen van glam- en bluesrock.
In Kortrijk putten ze vooral uit hun laatste release en hun magnum opus ‘Halcyon Digest’, waardoor we het ene moment heerlijke shoegaze (zonder dat het een geluidsbrij werd) en het andere moment escapistische dreampop (zonder dat het ooit nog maar in de buurt van cheesy kwam) geserveerd kregen. De band wist perfect het evenwicht te behouden op de slappe koord tussen verfijndheid en zwaar uithalen. Naar het einde toe verloor Cox eventjes de concentratie toen hij begon te mijmeren over het missen van z’n spirituele zus, de reeds uit Kortrijk vertrokken Cate Le Bon. ”Plains” moest herstart worden, omdat hij moeite had dit live te brengen zonder Cate: “This is a song I normally perform with Cate. I’m thinking about her and how much I miss her. She’s my friend, my very good friend. I’d trade most of the bands playing today for Cate, I’d trade ourselves for Cate.” Dat het écht in een bad mood verkeerde bleek toen hij dramatisch meedeelde hoe hij uit pure heimwee al drie keer z’n hond geskypet had. Zo teder, zo breekbaar. Het had geen invloed op de performance, en het Kortrijks publiek sloot de even fragiele als effortlessly coole Bradford Cox in de armen. En wat had die, zeker na de “where did my friends go?”- jeremiades in “He Would’ve Laughed”, zo verdomd hard nood aan die collectieve warme groepsknuffel.
Voor Deerhunters breekbare prachtset had zich een volledig ander schouwspel voorgedaan op hetzelfde podium. De performance van het duister queer icoon Mykki Blanco (zondag 10/11, 19u00) was namelijk een heuse belevenis. Na een minutenlange intro van z’n DJ, verscheen Mykki op het podium met een speervormig voorwerp dat vermoedelijk ergens in een hoekje backstage lag. Blanco kroop de DJ-booth op, om zich vervolgens Christus-aan-het-kruis-gewijs te presenteren aan het verbouwereerde rockpubliek. “Welcome to my little cabaret, let’s party, Sonic City!” Bars over weed, bh’s, American boys en back alleys werden gespit op donkere hip hop trap beats. Het ging van stoelen kapot gooien in een Spaanse furie naar het citeren van Madonna’s teder “Don’t Cry For Me, Argentina”, van de zaal rondcrossen met speer in hand naar de bekentenis redelijk onzeker te zijn over het brengen van “You Will Find It”, de collaboratie met folkartiest Devendra Banhart.
Het meest hallucinante was het laatste kwartier van de performance, toen de DJ remixes draaide van The Prodigy, Jessie J en Dire Straits. Eerst heerste er verwarring, tot de menigte uitzinnig hard begon te feesten. Wat er juist gebeurde , is me nog steeds een raadsel, maar plots waande ik me, vermoedelijk door de belabberde muziekkeuze, het bier dat in de lucht vloog en het om onverklaarbare reden gescandeer van “boereeeuh”, op een Scoutsfuif, een vrij mythische Scoutsfuif dan welteverstaan. En Mykki Blanco, die feestte gewoon mee, zichtbaar genietend.
vrijdag 8 november 2019
Volkomen asynchroon wordt in dit laatste luik kort ingegaan op de bands - gecureerd door Sonic City zelf - die op de openingsavond mochten aantreden. Het Kopenhagens duo Lust For Youth (vrijdag 8/11, 20u20) speelde zeker geen zwakke set, maar de band bewees vooral het Pet Shop Boys synthpop-recept goed onder de knie te hebben. Interessanter werd het als ze ook begonnen te experimenteren met de knoppen, en de beats er meer door kwamen. Al klonk elk nummer een beetje als een mindere versie van hun afsluiter, het très New Order-esque beeldschoon popnummer “Great Concerns”.
Boomers, vitalo’s en andere jaggers konden hun hart ophalen bij de 70’s arenarock van Sheer Mag (vrijdag 8/11, 21u40). Die stadionrockinvloed lijkt bij hen vooral een gimmick, een beetje Spinal Tap met minder cymbalen en flying V-gitaren. Frontvrouw Tina Halladay trapte af met een oer Amerikaanse “yeaaaaaah!”, waarna songs passeerden die schatplichtig waren aan Thin Lizzy en Iron Maiden. Die songs werden nooit té bombastisch, en aan zelfrelativering was er ook geen gebrek (Halladay verklaarde sarcastisch dat ze hoofdpijn had omdat ze eerder op tour een aantal skinheads wat kopstoten verkocht had), al was de gimmick er na drie kwartier wel een beetje af.
Nee, Ceremony (vrijdag 8/11, 23u20) was de winnaar van de avond, en zorgde tot Shame het festival zondagavond afsloot voor de grootste explosie in het publiek. Ceremony is een wat vreemde band, maar wel veruit de interessantste punkband van de afgelopen 10 jaar. Hun roots liggen in de hardcore punkscene, debuut ‘Violence Violence’ uit 2006 klinkt exact als wat je verwacht van een powerviolence plaat met 20 nummers in even veel minuten. Hun geluid evolueerde echter via een aantal omweggetjes - meer gepolijste hardcore op ‘Rohnert Park’ (2010), het Wire-achtige ‘Zoo’ (2012) en ‘L-Shaped Man’ (2015) dat verdacht veel weg heeft van Joy Division - richting de elektronische post-punk van ‘In The Spirit World Now’, dat afgelopen zomer uitkwam.
Ze klinken altijd anders, maar altijd als zichzelf. Hun set kan dus ook alle kanten uit, vooraf was het moeilijk in te schatten of ze vooral nieuwer (en dus zachter) werk gingen brengen, of Ceremony-gewijs geheel eigenzinnig een pure punkset zouden brengen op een festival waar driekwart van het publiek hen niet kent. Wel waren er opvallend veel hardcoreboys uit Kortrijk (die altijd een bruisende scene gehad hebben mede dankzij het pionierswerk van The Pit’s, de beste punkzaal in België) naar Sonic City afgezakt, zij hoopten allicht op dat tweede scenario.
Het werd een mengelmoes zoals alleen Ceremony dat kan, openen met “Presaging The End”, een post-punknummer, om dan daarna het keiharde “Open Head” te spelen. De hardcoreboys begonnen de zaal af te breken met hun side-to-sides en stagedives, maar moesten kort erna weer vrede nemen met nieuwer werk. Zo ging dat eigenlijk een heel optreden lang, ofwel zag je een post-punker dansen op een nummer als “Turn Away The Bad Thing” waarbij de punker met armen gekruist stond, ofwel werd de punker helemaal wild en maakte de post-punker zich pijlsnel uit de voeten vanwege het gevaar op blauwe ogen. “Hysteria” was een hoogtepunt, maar even goed was “In The Spirit World Now” met z’n keytar (je weet wel, zo’n überfoute draagbaar keyboard) dat. De keytar was in geen velden of wegen te bekennen bij de 2 afsluiters: “Sick”, hun anthem bij uitstek, zorgde samen met de powerviolence van “Kersed” voor de hardste moshpits van de avond.
Aangezien het toch bijna eindejaarslijstjes tijd is, afsluitend een Sonic City Top 5: Shame – Ceremony - Squid - Vivien Goldman - Cate Le Bon
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Unholy Congregation 2019 - Occulte totaalbelevingen op een koude novemberdag
Unholy Congregation 2019
De Qubus
Oudenaarde
2019-11-09
Erik Vandamme
Unholy Congregation is een gezellig festival omgeven door walmen van duisternis. Binnen een intieme sfeer krijg je hoogstaande black metal voorgeschoteld, In 2018 ging de eerste geslaagde editie door in The Qubus, Oudenaarde.
Het verslag hiervan kunt u hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/71878-unholy-congregation-2018-donkere-intensiviteit-binnen-een-geladen-en-sombere-sfeer.html
Op 9 november ging de tweede editie door, deze keer kwam er toch een pak meer volk dan op de eerste editie. Waardoor dit gezellige festival wel eens een blijvertje zou kunnen worden binnen de underground van black, doom en andere donkere metalen. Wat het programma betreft zagen we over de gehele avond bekeken niet allemaal hoogvliegers, maar wel acht bands die ons donker hart innig konden verwarmen door het brengen van een occulte totaalbeleving binnen een zeer duistere setting.
Omstreeks 15u gingen de deuren van de Hel open en trad een gemaskerde en onherkenbare groep demonische wezens aan op het podium. Iteru (****) bestaat uit enkele topmuzikanten met al veel meters op de teller, en een imposante zanger die niet alleen vervaarlijk zwaaide met zijn armen maar ook door middel van een ijzingwekkend stembereik je op dit vroege uur al een eerste angstaanval bezorgde. Vooral de gevarieerde setting, met stevig uitpakken en kalmere, maar daarom niet minder dreigende momenten, zorgden ervoor dat je u als aanhoorder gewillig liet meedrijven over die donkere en intensieve walmen die Iteru je aanbood. De band zou, zoals we hadden vernomen, in december een plaat op de markt brengen: 'Into Demise'. Een schijf waaraan ook wij de nodige aandacht zullen besteden. Live wist Iteru alvast de eerste gensters in ons donker hart te slaan, en liet ons totaal van de kaart achter in de duisternis.
Het contrast met die vervaarlijke demonische wezens van voorheen, en de liefelijke verschijning van de dames van Doodswens (****) kon niet groter zijn. Vergist u echter niet eens het uit Eindhoven afkomstige duo Fraukje van Burg (vocalist en gitaar) en Inge van der Zon (drums) die doos van Pandora open smijt, ontstaat wel degelijk een duistere wervelstorm die aanvoelt als klauwen die je bij de strot grijpen en niet meer los laten tot je nog maar eens totaal murw geslagen in de donkere hoek van de ring terecht komt. Dit is in grote mate de verdienste van een drumster die haar drumvellen bedient alsof demonische wezens het van haar hebben over genomen. En een zangeres die cleane vocale inbreng combineert met duivelse screams komende vanuit de donkerste krochten van de Hel. Het zorgt voor een intensieve atmosfeer, waardoor je eens onder hypnose gebracht staat te trillen op je benen van pure angst. Dat Doodswens met twee op het podium kunnen verwezenlijken, waar een voltallig band zelfs niet in slaagt, dat is een extra duistere pluim op de hoed van dit bijzondere duo, die na het optreden weer veranderen in uiterst vriendelijke dames, die met een brede glimlach hun fans te woord staan. Over contrasten gesproken.
Na deze twee eerste mokerslagen hadden we gehoopt dat de avond verder zou verlopen op diezelfde wijze. Echter kon CRONE (***) ons iets minder bekoren. De band bestaat uit top muzikanten die eveneens pure duisternis uitstralen, vooral instrumentaal werden dan ook diepe gensters geslagen. Daarover bestaat het minste twijfel. De vocale inbreng was echter iets minder overtuigend. Bovendien bleef alles wat te nadrukkelijk hangen binnen een iets te gezapige atmosfeer. Het gemis van diepe intensiviteit, die toch nodig is om ons over de streep te trekken bij een black metal concert, ontbrak hier een beetje waardoor we dus jammer genoeg op onze honger bleven zitten.
Kludde (****) brengt atmosferische black metal, waarbij ook een mythisch en donker verhaal wordt verteld. Op hun laatste schijf 'In De Kwelm' gaat het over de Aalsterse Folklore, een schijf die we gezien de achtergrond daarvan zeker kunnen aanraden. De voorwaarde om Kludde te begrijpen, is dan ook totaal mee zijn met het verhaal dat ze vertellen. Eens je in dat boek begint te bladeren, stijgt de spanning en voel jeje wegglijden naar ofwel een ver verleden, ofwel die sprookjesachtige wereld van mythes en legendes. Een optreden van Kludde is eigenlijk niet verschillende songs, maar een samenstelling van een verhalenbundel met begin, tussenstuk en oorverdovend slot. We vleiden ons dan ook dicht bij het podium, om die intensiviteit die de band in een lang uitgesponnen set - er ware amper of geen rustpunten - ons aanbood echt te voelen. Niet alleen de samensmelting van verschroeiende gitaar en drum geluiden, gebracht door één voor één topmuzikanten binnen hun genre, dreven ons tot pure waanzin. Eens de frontman van dienst zijn strot open zet, voelt het aan als een koude wind die recht doorheen je hart boort. Waarna die demonische wezens uit Folkloristische verhalen je voor de geest verschijnen en het letterlijk van jou overnemen.
Kortom: Bij zo een bijzonder intensief optreden van Kludde laat je best je fantasie de vrije loop, wat wij dus ook bewust hebben gedaan. Waardoor we na een hevige set van circa drie kwartier totaal verweesd achterbleven in wederom die donkerste hoek van de zaal.
Ook de Nederlandse band Bezwering (***1/2) verstopt veel verhalen over mythes en legende in zijn muziek. Deze band is eigenlijk een soort van wederopstanding van Wederganger, een band die in het verleden voldoende zijn stempel heeft gedrukt op het typische black metal gebeuren. Bezwering bewandelt eigenlijk min of meer diezelfde paden als Kludde, en brengt eveneens een set boordevol occulte atmosferen.
Voor ons persoonlijk ging het net te iets teveel diezelfde lijn uit om ons echt over de donkere streep te trekken. Maar Bezwering zorgt, wederom in verlengde van Kludde, toch weer voor een fantasie prikkelende sfeer in ons hoofd en donkere hart, waardoor we nog maar eens afgleden naar een spookachtige wereld met trollen, feeën, weerwolven en andere mythische wezens uit het fantasierijk dat we ons prompt voor de geest haalden.
De band bestaat bovendien uit muzikanten en een zanger met enorm veel kilometers op de teller, en liet niet los tot iedereen in de zaal gewillig uit zijn donkere hand zou eten. Missie geslaagd dus, met dank aan de knipoog naar folklore en occultisme binnen het verhaal.
"Black Metal with a melodic darkness" Zo wordt Djevel (***1/2) op zijn facebook omschreven. Na enkele occulte totaalbelevingen schakelt Djevel dan ook over naar een andere versnelling. We krijgen een pure black metal set voorgeschoteld met een melodieuze tongval. Daarbij viel vooral de gestroomlijnde wijze waarop de gitaristen van dienst meerdere donkere riffs door de strot rammen, nog het meest op. Djevel bestaat dus vooral uit een instrumentaal technisch hoogstaand combo van muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Dat wordt over de gehele set voortdurend in de donkere verf gezet. Vocaal werd daar niet zoveel aan toegevoegd, maar dat instrumentaal vernuft zorgde toch voor meerder kippenvelmomenten en haren op de armen die recht kwamen van puur innerlijke pijn en genot.
Waardoor Djevel ons toch gedeeltelijk over die donkere streep kon trekken. Maar helaas, doordat alles wederom bleef hangen binnen een iets te gezapige atmosfeer, bleven we ook nu weer een klein beetje op onze honger zitten. Want dit smaakte eigenlijk naar meer intensiviteit, die we helaas niet voorgeschoteld kregen. Voor de rest hoor je ons echter niet klagen. Deze Noren raken ons net door dat voornoemde instrumentaal vernuft, wel degelijk op de juiste donkere plaats in ons hart.
De Noorse band Helheim (****), die al sinds 1992 aan de weg timmert, wordt omschreven als pioniers van Viking metal, met een donkere twist. De ervaring binnen het vak zorgt ervoor dat je een set voorgeschoteld krijgt, waar nergens een speld valt tussen te krijgen. Liefhebbers van typische Viking metal zullen wellicht hebben genoten van deze toch zeer hoogstaande set, waar je een band hoort en ziet die eigenlijk niets meer hoeft te bewijzen.
Puur technisch bekeken, slaat Helheim dan ook een intensieve weg in die ofwel je tot waanzin drijft, of net ervoor zorgt dat je richting bar een vers drankje gaat halen. Er is geen tussenweg mogelijk. Wijzelf geraakten wel in vervoering van dit black metal concept gekruid met die elementen uit het Vikingrijk die de band ons voorschotelt. En lieten ons dan ook gewillig meevoeren naar die duistere tijden van toen. Maar de meningen over dit optreden zullen naar onze mening wel degelijk uit elkaar liggen, vrezen we een beetje. Want we zagen ook veel mensen de zaal verlaten en genieten van een frisse pint op de bankjes buiten de zaal.
Ook de in 2000 opgerichte band Vemod (***1/2) komt vanuit Noorwegen naar Oudenaarde afgezakt, om deze tweede editie van Unholy Congregation af te sluiten binnen een eerder doomachtige atmosfeer. De ingrediënten van doom metal waren alvast aanwezig, al is dat eerder subtiel te noemen. Want het draait bij Vemod zeker om pure black metal. Ook deze band blijft, wat aankleding betreft, diezelfde lijn bewandelen. Je moet dus als aanhoorder, en dat is aderhand bekeken toch een rode draad doorheen deze hele avond, mee zijn met het verhaal dat de band je aanbiedt. Vemod zorgt voor een intens en donker sluitstuk, dat ons in donkere gedachten achterlaat. En zet de puntjes op de 'i' wat betreft de titel van dit verslag: 'Een occulte totaalbeleving, binnen een donkere omkadering'.
Besluit: Deze tweede editie van Unholy Congregation is niet alleen door de grotere publieke opkomst een geslaagde editie geworden. De bijzonder gezellige sfeer - als je dat zo kunt noemen bij black metal optredens - zorgt ervoor dat dit evenement een blijvertje kan en zal worden binnen dat typische black metal gebeuren. Want ook al zie je wat festivals betreft door het bos de bomen niet meer, de black metal liefhebber vindt niet zo vaak festivals die puur en alleen hen aanspreken, ook al zijn er links en rechts zeker nog alternatieven. Waardoor een evenement als Unholy Congregation in de toekomst zijn stempel zal kunnen blijven drukken op dat black metal gebeuren, mede door een puike organisatie waar geen donkere speld valt tussen te krijgen.
Organisatie: Unholy Congregation
Nederlands 
Français 
