Fogerty kwam, zag en overwon. Main-act Bon Jovi werd overklast door de vroegere acts.
TW Classic kon terugblikken op een succesvolle editie van ongeveer 55 000 toeschouwers.
Een overzicht
Onder de muzikale begeleiding van Jimmy Barnes wandelen we gezwind in de richting van de 'heilige weide', Twee weken geleden bij Rock Werchter konden de meeste festivalgangers wel mijn kinderen zijn, vandaag dan weer meer mijn ouders en daar zal de affiche wel voor iets tussen zitten. Naast de Bon Jovi shirts, ontwaar ik ook al menig John Fogerty fan, benieuwd wat dat zal geven, maar daarvoor is het nu nog even wachten.
De Schot geeft zich intussen vollen bak en we vangen hier en daar al een glimp van hem op tussen de zeildoeken van de omheining door. De vergelijking die ik ergens las met De Kreuners lijkt niet geheel terecht, want dit rockt toch iets meer. Barnes die opgroeide in Australië heeft zijn memoires van een woelig leven laten optekenen en verfilmen, eens de zestig voorbij heb je als rockster wel al menig duister watertje doorzwommen en dat is bij deze kerel niet anders. Tegen de tijd dat wij goed en wel op het terrein staan, is hij alweer achter de coulissen verdwenen om plaats te maken voor Switchfoot.
Switchfoot - De kerels uit San Diego (California) worden als primeur in België aangekondigd door Ann Lemmens en dolenthousiast betreden de bandleden het podium. Met een snedige quote "Thanks for letting us in" hebben ze gelijk de sympathie van het reeds aanwezige publiek gewonnen. Twee fans van het allereerste uur beleefden de dag van hun leven, met hun spandoek "Finnaly in Belgium, after 18 years" want niet alleen springt de zanger hun beider in de armen, maar nodigt hen nadien ook nog uit op het podium. Jon Foreman springt en rent zich in het zweet en slooft zich uit voor een dankbaar publiek, de zanger is overal tegelijkertijd en met zijn broer Tim op de bas, die als twee druppels op hem lijkt, zie je hem precies nog dubbel ook. De beide broers zaten in hun jonge jaren in een Led Zeplin cover band en met de song “Rock and roll" bewijzen ze dat ze die songs nog niet verleerd zijn. Met hun eigen nummer “Dare you” gaan ze er uit, maar niet alvorens ons nog amazing day toe te wensen en een kleine verwijzing in hun song te verwerken : Dare you ... livin' on a prayer.
En dat brengt ons bij de derde act voor vandaag, John Butler trio, ook al uit Australië, zat wellicht samen met Barnes op het vliegtuig. Butler oogt wat als een goeroe uit één of andere ashram, behangen met kettingen & geluksstenen, piercings & tattoos. Hij opent met zijn lap-steelgitaar, één van de véle muziekinstrumenten die hij meester is en we krijgen songs te horen die een mix zijn van verschillende stijlen, indie & folk, reggae & blues.
De man die bekend staat om zijn uitgesproken politieke meningen , houdt het nu opvallend rustig, de interactie die we daarnet nog hadden met Switchfoot blijft nu zo goed als achterwege. De voormalige straatmuzikant is muzikaal een duizendpoot, dat bewijst hij ook met de 12 snarengitaar in de hand. Hij spint enkele indrukwekkende riffs uit zijn instrumenten en met het meer bekende “Funky tonight” zijn we aan het sluitstuk toe. Goed maar niet begeesterend, een omschrijving die vermoedelijk wel van toepassing zal zijn op de volgende artieste, want terwijl de hippie ons muzikaal entertainde, voelde je de fans toestromen en posities innemen ... al vrees ik dat dat niet voor dit trio was ...
Skunk Anansie - En of ze begeesterde, Skin, wat een moordwijf is me dat ! De kaalhoofdige zwarte panter met een héél hoog aaibaarheidsgehalte lacht, zingt, geniet en zweept de héle meute op. Ze oogt vervaarlijk, maar is zo goedlachs, daar kan je niet naast kijken. Ze lacht veelvuldig haar puntgave gebit bloot en zodoende kleurt haar microfoon knalroze van de lippenstift ... want wat een zangtalent. De nummers rijgt ze aan elkaar en onderwijl houdt ze haar publiek nauwlettend in het oog, wie niet oplet heeft het geweten " You're on the phone, you little shit" hilarisch.
Dat ze gekomen zijn om hun 25ste verjaardag te vieren, maar evenzeer om ons op te warmen en klaar te stomen voor de main act van vanavond en dat deed ze met verve. Terwijl ze “I can dream” ten berde brengt , duikt ze het publiek in, tot groot jolijt van de omstaanders en gekreun van de security boys. Met “Weak” zingt iedereen uit volle borst mee en deinen alle lichamen in hetzelfde ritme, genieten van de bovenste plank.
Het nieuwere werk wordt afgewisseld met het al wat bekendere werk en noch de zangeres, noch haar backing staan stil, muzikale hoogstandjes gepaard met een fitness workout op olympisch niveau. Als kind van immigranten kan een sneer naar de er aankomende Brexit niet ontbreken, tevens de haat en racisme in de wereld tegen alles wat onbekend is, het zou ons geen schrik mogen aanjagen. Met het nieuwe felle “This means war” wakkert ze het vuur weer stevig aan en bij “Intellectualise my blackness” zingen we weer woord voor woord mee. Met “Get of me” luidt ze het einde van een fel gesmaakte set in, 'you were amazing' gooit ze ons nog toe. We blijven versteld en met open mond achter, you too, you were more than amazing.
Tijd voor Girl Anouk , die andere rockchick, een dijk van een stem, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar na het show- en podiumbeest van daarnet blijft de Nederlandse zich de eerste nummers angstvallig achter haar microfoon verstoppen. Het is geen geheim dat optreden niet echt haar favoriete bezigheid is, maar een kroostrijk gezin als het hare behoeft brood op de plank, dus vooruit met die geit, on stage !
Ze oogt vrolijk EN welgezind en strak in het vel maar van veel interactie met haar publiek is wederom geen sprake. Haar band omringt en ondersteunt haar opperbest en we krijgen kwaliteit te horen, want perfectionistisch is ze wel. Wanneer ze een noot niet haalt bij “One day in a row” verontschuldigt ze zich daarvoor oprecht, 'knap Klote en dat voor zo'n groot publiek, dat overkomt me haast nooit ...' Het is je vergeven, want we kennen je goed genoeg daarvoor. Misschien was het de muziekkeuze (meer ingetogen, rustigere nummers) of hoorden we haar al een keertje te vaak, je kan er niks verkeerds van zeggen, maar beklijven deed het niet deze keer. Pas na “Jeruzalem” kwam er wat schwung in en dat werd gesmaakt, gevolgd door “The Dark” waarna het toch weer genieten werd van enkel haar stemgeluid bij “Lost”. Met hoe kan het ook anders “Nobody's wife” en “Good God” verlaten onze Noorderburen het podium en laten ons met een goed gevoel achter.
In de aanloop naar de rocklegende himself, worden we ondergedompeld in de sfeer van flower power & Woodstock aan de hand van foto's & filmpjes. Met songs als “Sweet Caroline” of “I can get no satifaction” pogen ze ons in de juiste sfeer te brengen en twee hippie figuurtjes huppelen vrolijk rond op en naast het podium. Wanneer Steppenwolf hun “Born to be wild” door de boxen schalt, voel je dat de heer John Fogerty niet lang meer op zich zal laten wachten.
Van “Born to be wild” net nog naar “Born on the Bayou” is een kleine stap en we zijn vertrokken voor een wervelende show. Fogerty komt er goed voor als kranige zeventiger toch al weer en hij oogt zoals steeds als een cowboy met zijn geruite flanellen hemd aan. Dat we geen schrik moeten hebben van een groep die al 50 jaar toert en dan doen we ook niet, integendeel, we genieten van “Suzie Q”. Nadat we zijn voorgesteld aan zoon Shane, een begenadigd gitarist zal nog blijken , krijgen we één van de véle Woodstock anekdotes te horen. Hoe het optreden van CCR gepland voor 21:00 hopeloos verlaat werd tot ergens vroeg in de ochtend van de volgende dag na het fel uitgelopen en door LSD gelardeerde concert van de Greatful Dead. Het verhaal wordt smakelijk verteld en gevolgd door een nummer wat naar die tijd verwijst, “Who'll stop the rain”.
De verwijzingen naar Woodstock zijn nooit uit de lucht of van het scherm en enkele covers van bevriende collega's uit die vervlogen tijden mogen dan ook niet ontbreken. Zo krijgen we “I heard it through the grapevine” met een fantastische solo op de keys, gevolgd door “With a little help from my friends” . Een familieman is onze frontman zeker, eerder maakten we al kennis met een Shane en nu ontmoeten we ook Taylor, die andere zoon, schreef ik nu Taylor, ik bedoelde eigenlijk Tyler … Een iets minder muzikaal begaafd talent, maar ach 'it's all in the family' en genieten doen we allemaal en hij nog wel meest van al.
Met een vol podium, een allegaartje van familie, Woodstock figuurtjes, backings en muzikanten krijgen we “Dance to the music” en een sympathieke versie van “Give peace a chance” gevolgd door de eigen nummers als “Down on the corner” en hoe kan het ook anders “Fortunate son” met vader John & zoon Shane front, hartverwarmend om zien.
De volgende nummers brengen ons naar de finale met “Proud Mary” en zo komt er een einde aan een uitmuntende show met een schitterende zanger, die geen moment zijn ware leeftijd moest prijs geven, niet met dans en zeker niet met zang. Dit was al top of the bill en dan moet de hoofdact nog komen, dat wordt smullen straks.
Wie een goed plekje heeft gevonden, geeft dat niet meer prijs, dorstig weer is het toch niet, integendeel, het is wel aangenaam met z'n allen op mekaar gepakt want het is een kille avond ... maar vol verwachting klopt ons hart. Een imposante 'wall of fame' toont ons foto's en souvenirs van het afgelegde tour parcours in de voorbije decennia.
We worden vergast op publiciteit allerhande, gaande van merchandising, over een Bon Jovi cruise tot en met de Bongiovi pasta saus (ik verzin dit niet) en om de wachttijd te doden krijgen we nog een Bon Jovi quiz voorgeschoteld. Allemaal vermakelijk en héél erg Amerikaans, wanneer de beelden en de quiz opnieuw voorbij komen begint het ons te dagen dat het strakke gevolgde tijdsschema plots niet meer geldt. Maar ach een diva mag op zich laten wachten en ja hoor, na 15 extra minuten wachten worden we beloond met prachtige beelden van de Brusselse Grote Markt en met “This house is not for sale” worden we overrompeld door de band.
De video wall is van een ongezien niveau en we weten niet waar eerst gekeken, wat een loepzuivere beelden. Met een nummer als “Raise your hands” hoef je niet veel meer te doen om iedereen in beweging te krijgen, de handen gaan als vanzelf in de lucht en mister John bespeelt zijn publiek met guitige knipoogjes en een tandpasta-witte glimlach. John Fogerty wordt even geroemd als levende legende en dan krijgen we met “You give love a bad name” een eerst hit voorgeschoteld. De zang komt hoofdzakelijk van de band ... en dan nog geeneens synchroon, want die grijze wolf heeft zijn streken misschien nog niet verleerd, maar zijn stem die laat de wensen over en mist aan kracht.
Terwijl de muzikanten in blote bast de show stelen en de show maken, stelt de spil van de groep teleur qua sound. Misschien een kou gevat want hij draag een trui, sjaal en dikke lederen vest ? Excuses komen er niet, en we hebben er het raden naar ... Maar nu we hier toch zijn genieten we van de prachtige beelden en de inzet van de muzikanten, want die geven zich voor de volle 100%.
We smaken nummers als “Runaway”, maar bij “Have a nice day” mis je opnieuw de power en je voelt ook aan het publiek de ergernis en ook wel de meelijwekkende blikken naar zij die een 'golden circle bandje' kochten. Bij “Blood on blood” krijgen we iets meer stemgeluid van de leadzanger te horen, die zich intussen nog warmer is gaan induffelen.
Ik kan niet anders zeggen dan dat het een vreemd optreden is geworden, de man die de ganse dag werd opgehemeld, de rockster en womanizer gooit zijn laatste energie er uit bij “Lay your hands on me” dan daalt hij af en nadert het publiek en laat het zangwerk vooral aan hen over. Na “I sleep when I'm dead” met prachtige glasramen op de video wall gevolgd door “Bad medecine” verlieten ze het podium om dan terug te komen met slechts één bisnummer “Livin' on a prayer”.
Ruim een kwartier eerder dan gepland verdwijnt Jovi en co in de nacht en laat ons toch wat op onze honger zitten. Op weg naar de uitgang wil ik toch nog eens mijn gevoel dubbel checken met de mannen van de security en inderdaad, op de helft van de set begaven de concertgangers zich al huiswaarts. Daar zal nog menig woord over worden neergepend vrees ik.
Het is niet de eerste keer & zéér zeker niet de laatste keer, dat de main act wordt overklast door een band eerder geprogrammeerd op de affiche. Den John komt er wel overheen, die eet een goede pasta met zijn eigen Bongiovi saus, gaat op cruise en tracht misschien om toch 'ook bij leven' al wat bij te slapen.
Wij hebben genoten van onze dag & kijken nu al uit naar volgend jaar
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
NOS Alive Festival 2019 - Obrigados NOS!
NOS Alive Festival 2019
Passeio Maritimo
Algès
2019-07-11 t-m 2019-07-13
Jasper Vanassche
2019Algès, de idyllische buitenwijk van Lissabon, wordt eenmaal per jaar omgetoverd tot het NOS Alive festival, een festival dat qua line-up en sfeer gerust naast Rock Werchter en Pukkelpop kan staan. Op een zonovergoten zaterdagavond worden we dan ook volledig ingenomen door vier echte rasartiesten.
Overzicht van een dagje … zaterdag 13 juli 2019
Allereerst verschijnt Bon Iver op het hoofdpodium. Justin Vernon, met zijn gekende hoofdband-koptelefoon, zet meteen de toon met “Perth” en “Minnesota, WI”, en zo vormen de eerste twee nummers van hun tweede (self-titled) album meteen een ijzersterke start. Zij die gekomen zijn om nieuwe nummers te ontdekken, zijn er helaas aan voor de moeite. Hoewel ‘i,i’ eind volgende maand al in de winkelrekken ligt, maakt dit concert nog steeds deel uit van de ‘22, A Million’ tour. Wat volgt is dus veel geëxperimenteer en (te)veel autotune, maar de band probeert wel telkens een iets andere versie te brengen live.
Het duo “Flume” –“ Skinny Love” maakt het publiek pas echt wakker, en de Portugese tienermeisjes rondom mij laten hun tranen de vrije loop. Het sterkste nummer van de set is ongetwijfeld “Creature Fear”, in het begin wat sneller en daarna wat trager dan op cd, met een knallend postrockeinde. Gedurfd geniaal, zou je kunnen zeggen. De creatieve trip wordt beëindigd met “22 (OVER S∞∞N)”. “It might be over soon”, zegt zijn computerstemmetje op het eind, en we beseffen dat deze magische avond wel eens heel snel gedaan kan zijn.
Reden te meer om nostalgisch te genieten van Smashing Pumpkins. Wanneer het doek valt, weerklinkt George Frideric Handel, zien we gigantische poppen verschijnen, en stapt de reeds 52-jarige Billy Corgan in een Voldemort-achtig kostuum richting microfoon. Met “Siva” en “Zero” krijgen we meteen twee gouwe ouwe voorgeschoteld, daarna valt het wat stil met nummers uit hun meest recente ‘Shiny and Oh So Bright, Vol. 1’. Bij “Bullet With Butterfly Wings” valt het ons op dat Billy de hoge noten bij momenten niet meer aankan, maar dan neemt het publiek maar al te graag over. Net wanneer we twijfelen om reeds naar de tent te gaan en een goed plekje voor Thom Yorke te bemachtigen, spelen ze achtereenvolgens “Disarm”, “The Everlasting Gaze”, “Ava Adore”, “1979”, “Tonight Tonight” en “Cherub Rock”. De heerlijke best-of set wordt afgesloten met “Today”, en ‘The greatest day I’ve ever known’ weergalmt nog minuten verder bij het laaiend enthousiaste publiek.
Op dat moment is Thom Yorke reeds begonnen aan zijn optreden, en hebben we zijn eerste hit “Harrowdown Hill” helaas gemist. Niet getreurd, hij trakteert ons op een gevarieerde mix van nieuw en oud werk. Op weergaloze manier laat hij jou toe in zijn eigen, vreemde, elektronische bubbel, hij danst en zingt met volle overgave. Zowel muzikaal als visueel krijgen we een show van het allerhoogste niveau. “Two Feet off the Ground”, zo heette de bonustrack op ‘ANIMA’ oorspronkelijk, en door dit zinnetje minutenlang te herhalen met een tv-sneeuwscherm op de achtergrond, brengen Thom en Nigel de tent in hogere sferen. De twee nummers van zijn ene band Atoms for Peace vormen eveneens een hoogtepunt, songs van zijn andere band, Radiohead, krijgen we helaas niet.
Als encores brengt Thom eerst “Dawn Chorus”, een bloedmooi, ingetogen pianonummer, en daarna “Atoms for Peace” (het lied, niet de band). Hij sluit af met de legendarische woorden ‘Thank you machines, thank you Nigel’. Awel, gij ook merci, Thom!
Al dansend gaan we tenslotte de nacht in met The Chemical Brothers. Tom Rowlands en Ed Simons serveren ons een ferme dj-set waarin “Chemical Beats” het eerste herkenningspunt vormt. Bij “Hey Boy, Hey Girl” ontploft de wei en worden we 20 jaar terug-geflitst in de tijd. Helaas voelen we ons bij de andere, recentere nummers dan weer vrij oud, al kunnen we dan telkens wel genieten van de leuke achtergrondfilmpjes.
Het ultieme dansfeest wordt afgesloten met kleppers als “Galvanize” en “Block Rockin' Beats”, het nummer waarmee de wereldwijde doorbraak een feit werd.
Lissabon heeft ons aangenaam verrast met dit festival, onze city-trip voor volgend jaar is bij deze geboekt!
Organisatie: NOS Alive Festival
Het vredige Henegouwse Dour wordt 5 dagen omgetoverd in één van de grootste Belgische festivals met dit jaar een bezoekersrecord van 251000 festivalgangers. Zelf kon ik er 3 dagen aanwezig zijn op het nieuwe festivalterrein tussen de windmolens.
Een overzicht
vrijdag 12 juli 2019
De vrijdag startte voor mij met een prachtig funky electropop optreden van Charlotte Adigéry in La Petite Maison dans la Prairie. Adigéry werd bijgestaan door haar vaste muzikale medewerker Bolis Pupul op de toetsen en bracht o.a. de bekendere songs “Paténipat” en “Cursed and Cussed”. Dit was echt een optreden om van te genieten. Ik voorspel dat CharlotteAdigéry een bloeiende muziekcarrière tegemoet gaat en dat ze de volgende keer veel hoger op het programma zal staan.
Marina P. & Stand High Patrol, met Rootystep en Mac Gyver aan de knoppen, Merry aan de trompet en Marina P aan de microfoon, brengen goed klinkende Dub, die misschien beter in de Dub Corner geprogrammeerd was. De Salle Polyvalente vulde zich snel met een dansgekke menigte. Marina P., mag dan klein van gestalte zijn, ze heeft een grootse stem die erg Jamaicaans klinkt. Dit en de aanwezigheid van en trompettist kwam het live-gevoel ten goede.
Flavien Berger vervolgens brengt in La Petite Maison... aangenaam klinkende electropop met de Franse slag. De tent raakt snel gevuld. De muziek klinkt verre van slecht, maar het is duidelijk op een Franstalig publiek gericht.
Op naar de Boombox dus waar ik met Octavian een goede rapper vindt. Hij werd geboren in Rijsel en groeide op in Londen en scoort vooral in Frankrijk. Met zijn ietwat nasale stem liggen zijn vocalen vaak halfweg tussen rappen en zingen.
De Belgische Claire Laffut brengt in Le Labo Franse poprock met nadruk op pop. Het is allemaal nogal zoet en commercieel en eigenlijk niet wat men onder typische festivalmuziek zou klasseren.
Na een tijdje vlucht ik naar het naburige La Salle Polyvalente voor Undubground X Misc die een feestje bouwen met elektronische dub, waarin ze soundsystem met ethno electro vermengen.
Tegelijkertijd speelt in de Dub Corner Blackboard Jungle meer authentieke dub met een soundsystem en traditionele MC’s.
Van de ene jungle gaat het naar de andere. Het duo La Jungle uit Bergen (Mons) speelt in Le Labo hypernerveuze rockmuziek slechts gewapend met gitaar en drums. Hun muziek zou je kunnen bestempelen als noiserock en trancerock. Alleszins zorgen ze voor een bezwerend optreden.
Congo Natty & The Rezistance Live brengenintussen in La Salle Polyvalente uitstekende dancehall en Dub.
David August in La Petite Maison pakt uit met aanstekelijke techno met zware bassen en trancy sound. Zijn logge dansmuziek zorgt voor een echte trip.
zaterdag 13 juli 2019
De zaterdag start voor mij met Black Mirrors in La Petite Maison dans la Prairie. Ze geven een fantastisch optreden, mede dankzij een zeer goede zangeres. Hun muziek zou je kunnen omschrijven als Pearl Jam meets Janis Joplin. Als bandje uit klein Belgenland zijn ze er toch maar mooi in geslaagd een album (‘Look Into The Black Mirror’) uit te brengen op het vermaarde Napalm Records.
De zaterdag is ook de Avantgarde Metal Day op Dour. De eerste band Vonnis heb ik gemist door het gelijktijdig optreden van Black Mirrors, maar zal ongetwijfeld een degelijk optreden gegeven hebben.
De volgende band is Birds In Row - een bende Fransen maar ze zingen in het Engels. Nou ja ‘zingen’, schreeuwen is een meer toepasselijk woord. Ze spelen aanstekelijke hardcore, screamo en af en toe ook een rustiger rocknummer. Tijdens hun set speelt op de achtergrond een heel mooie bondagevideo met het betere doe-het-zelf knopen- en suspensiewerk. Wiegedood doet allesbehalve ons in slaap wiegen. Ze bouwen een geluidsmuur van blackened metal. Het is geen pure metal meer eerder post-black extreme metal.
Bij The Body and Full Of Hell - een samenwerking tussen 2 Amerikaanse bands met gemeenschappelijke raakvlakken - bots ik nogmaals op een geluidsmuur, ditmaal één opgebouwd uit avant-gardistische noise, sludge en harsh grinding death. Het is hard, luid maar ook hypnotiserend en aangenaam.
Electric Wizard heeft dan weer letterlijk een muur van versterkers op het podium gezet. Helaas neemt deze muur een groot deel van het zicht op de interessante videoprojectie weg die bestaat uit filmfragmenten verwijzend naar het satanisme en Anton Lavey maar ook uit stukken uit bikersfilms. Muzikaal brengt Electric Wizard een geslaagde mix van hardrock stoner en doom. Gekleed in jaren 70 broeken met wijde pijpen nemen ze me mee op een heavy trip.
Neurosis zorgt ook voor een heavy trip. Minder groovy dan bij Electric Wizard en met een nog logger geluid. Ik word meegezogen door de zware muziek als in een donkere draaikolk, waarop ik vervolgens opgeslokt wordt door een enorme walvis en half verteerd weer uitgespuwd wordt. Zo voelt het althans aan.
Na Neurosis moet ik nog even bekomen vooraleer ik nog even ga kijken naar Skee Mask. Skee Mask kun je bestempelen als een drum ‘n’ bass DJ of misschien beter als kortweg bass DJ, gezien zijn voorliefde voor zware bastonen. Naast bass music hoor ik ook industrial invloeden in ‘zijn’ muziek. Wat ons de zaterdag doet besluiten .
zondag 14 juli 2019
Dijf Sanders blijkt zowaar een duo te zijn. Want Dijf Sanders krijgt versterking van muzikant Matthias Decraene, die goed aanvult met saxofoon, klarinet, percussie-instrumentjes uit bamboe en sambaballen. Dijf Sanders brengt Oosterse en Aziatische ritmes. En zingt zelf een nummer in het Indonesisch.
It It Anita pakt uit met stevige punk rock. Naar het einde van hun set wordt zelfs het volledige drumstel stuk per stuk verplaatst naar het publiek. Het is eens wat anders dan een zanger die zingend een wandeling door het publiek maakt.
Whispering Sons moet duidelijk nog doorbreken in Wallonië. Het voelde dan ook een beetje vreemd om de band in Le Labo, de kleinste concertlocatie van het festival te zien. Maar zoals verwacht gaven ze een geweldig optreden met hoogtepunten “Alone”, “White Noise”, “Hollow” en “Waste”.
Na Whispering Sons klimmen zeven Zweedse mannen het podium op geleid door de krankzinnige brulboei Sebastian Murphy. Viagra Boys brengen een energetisch rock’n’ roll optreden met een zanger met een over the top podiumattitude. Zo zingt hij minstens de helft van de songs met een bierblikje in de hand. Hij drinkt van zijn bier, maar spuwt het ook uit en overgiet er zichzelf mee. Bij gelegenheid gebeurt het zingen ook in horizontale positie. En als Sebastian Murphy niet bezig is met bier of zang, maakt hij wel tijd voor sarcastische bindteksten.
Vendredi Sur Mer is het project van de Zwitserse Charline Mignot die sinds haar aankomst in Parijs zangeres is geworden die Frankrijk in een korte periode heeft verleid. Charline Mignot, de volslanke zangeres met de mooie stem heeft 2 dansers meegebracht naar La Salle Polyvalente. Ze brengt aangenaam klinkende onschuldige electropop, die het goed doet bij het publiek. Haar optreden is zeker niet slecht, maar na een tijdje beginnen de nummers teveel op elkaar te lijken. Dus , hou ik het na een tijdje voor bekeken en ga in de naburige Le Labo even kijken naar Gus Dapperton, die rustig voortkabbelende zonnige poprock brengt.
Action Bronson is kennelijk een grote meneer in de Amerikaanse hiphopwereld. En ja, de man kan inderdaad goed rappen. En daarmee is zowat alles gezegd van dit routineus optreden in The Last Arena.
In Le Labo brengt Boy Pablo veel te brave luchtige poprock. Dit is ideale muziek voor een strandbar, maar komt op een festival als Dour niet echt tot zijn recht. Ik blijf dan ook niet lang hangen, maar begeef me naar de Dub Corner waar Blackboard Jungle feat. Dixie Peach een lekker Dub feestje organiseren, waarbij menig in het publiek liefst zo dicht mogelijk bij de speakers van de soundsystem staat te dansen.
Tale of Us brengt in de Red Bull Electropedia Balzaal een verschroeiende set van in vervoering brengende electro en techno.
Fat White Family speelt in Le Labo indierock met post-Britpop en post-punk invloeden en levert een degelijk optreden af.
En dan komt in La Salle Polyvalente het optreden waarop ik al de hele dag wacht, namelijk dat van Kompromat. Achter de mysterieuze naam Kompromat verschuilen zich de electrogrootmeester Vitalic (Pascal Arbez-Nicolas) en Rebeka Warrior (aka Reby Combat) van het electropunkcombo Sexy Sushi. Ik had het voorrecht hun album ‘Traum und Existenz’ te reviewen en schreef toen als conclusie: “Kompromat levert met ‘Traum Und Existenz’ een gevarieerd, intelligent en vaak nogal minimalistisch electro-meesterwerk, dat een divers publiek kan aanspreken. Een aanrader.”
Vitalic tovert super klinkende electroklanken uit zijn laptop en andere apparatuur, maar het is vooral het charmante Duits met Frans accent van Rebeka Warrior die het live doet. Ik laat me volledig verleiden door de muziek en dans mee met de uitzinnige menigte. Dit is voor mij het beste optreden van de dag.
In Le Labo smijt Kiddy Smile live zich volledig in een nogal camp optreden. Hij brengt soulful house met live zang en veel extravagantie. Kiddy Smile leeft in een fluowereld van extravagante pakjes, crossdressing en oversized plastic pruiken. Kortom een aanrader om live te zien.
Lenny Dee & Malke zetten in La Salle Polyvalente een set neer van hard techno en gabber, begeleid met coole samples en live drums.
Tegelijkertijd bewijst Mr. Oizo in The Last Arena dat hij nog altijd een meester is in de hedendaagse technoscene. Je kan je wel de vraag stellen in hoeverre het live is. Wellicht is alles voorgeprogrammeerd. Mr.Oizo maakt wel een goede keuze van nummers en sidekick Flat Eric, een veredelde handpop die lijkt op een geel aapje, mag regelmatig eens wat mee bewegen op de muziek.
In Le Labo draait Kampire, een vrouwelijke dj die grossiert in afrobeat en bassen. Al zitten er ook bekende dancetracks in haar set.
Casual Gabberz brengen in La Salle Polyvalente een dj set van - u raadt het nooit - gabber. Ik zag dan ook veel festivalgangers het typische gabber danspasje met wisselend resultaat proberen.
Afsluiten doe ik door in La Petite Maison dans la Prairie nog even wat nummers mee te pikken van de dj-set van het New Yorkse dj-trio Body And Soul die een mix draaien van disco, latin beats en hiphop.
En op die manier kan ik drie dagen Dour besluiten
Met dank aan Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dour-festival-2019.html
Organisatie: Dourfestival , Dour
Gent Jazz Festival 2019 - John Zorn Bagatelles - Niemendalletjes van buitenaards niveau
Gent Jazz Festival 2019
Bijlokesite
Gent
2019-07-09
Lode Vanassche
Sting die gisteren te elfder ure had afgezegd kon geen roet in het eten gooien. Gent Jazz heeft alweer een recordopkomst van een kleine veertig duizend mensen. Maar laten we niet over Sting hebben. Met Zorn en zijn entourage hebben we een gedurfde en cum laude geslaagde afsluiter van dit prachtige festival. Een pluim voor de puike organisatie.
De legendarische experimentele jazzcomponist John Zorn, gekend van samenwerkingen met onder meer Joey Baron, Dave Douglas, Mike Patton, Marc Ribot, Wu Fei en Fred Frith, heeft enkele jaren enkele (nou ja, een kloeke drie honderd) bagatellen geschreven en brengt er een stuk of veertig met een resem gastmuzikanten ten berde aan het Gentse publiek. Goed voor een marathon van vier uur. Meer nog, een muzikale Iron Man waar de muzikale Van Lierdes hun interpretaties konden presenteren.
Zijne Zornheid zet de estafette zelf in met Sylvie Courvoisier & Mark Feldman, Masade & Mary . Het openend geweld wordt vervolgd door twee cello’s en voorspelde een avond vol variaties in geluidsniveaus, instrumentarium en tempo’s. Het klinkt goed omdat het door de complexiteit niet kan botsen.
Met Craic Taborn Solo, Trigger, Erik Friedlander, Mike Nicolas Duo & Kris Davis krijgen we pure vituoze chaos en heerlijk agressieve dissonanten. De marathon van korte, krachtige energieke flarden gaat dus gewoon door met Zappa-eske dito pianostukken. Eigenlijk valt er weinig over te schrijven. Je kan het maar een keer horen en er wordt niets van uitgebracht. Duizendpoot Zorn creëert sessies met legio muzikanten, gaf ooit concerten voor honden en speelde ooit samen met dé man die maar drie akkoorden kent, Lou Reed. Om maar te tonen dat den John niet zo maar in een hokje te stoppen valt. Trigger doet het meest aan een moise-rock trio denken die met de rug naar het (zittend) publiek speelt en je pletwals met een wall of sound waar ontsnappen onmogelijk is. Craig Taborn brengt stilte met een ingetogen pianospel en streelt de toetsen als was het dat hij zijn vingers zou verbranden mocht hij te hard aanslaan.
Cyan Riley & Julian Lage, Brian Marsella Trio, Ikue Mori & John Medeski Trio. Ikue Mori flanst wat geluiden uit zijn software en kon wat minder bekoren. Grootmeester Mediski op de gitaar. Alternatiever en ontoegankelijker kan het niet en het kennerspubliek smult ervan. Het Spaanse fantastische gitaarwerk van Cyan en Julian doet de chaos vergeten en maakt plaats voor subtiliteit. Je leest het goed : zowat alles en iedereen komt aan bod. We worden stil maar zeker klaargestoomd voor de absolute finale van een alweer sublieme GJ met Nova Quartet, Peter Evans Solo & Asmoseus. We eindigen met de meest toegankelijke en poppy set van de hele avond. Het speelplezier, de zin om te spelen druipt er met de vibrafoon gewoon af. Intens, gevarieerd en een lust voor oog en oor.
Voor de mensen de er niet bij waren op dit absolute unicum: spijtig.
By the way: Greet en Patje, bedankt voor het super warme onthaal!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Cactusfestival 2019 - van 05 t-m 07 juli 2019 - Sfeer, gezelligheid, straffe muziek en positieve vibes! Een overzicht
Cactusfestival 2019
Minnewaterpark
Brugge
2019-07-05 t-m 2019-07-07
Hans Devriendt
Vrijdag avond vier uur, de eerste mensen schuiven rustig aan voor de ingang. Ze hebben er duidelijk allemaal héél veel zin in en kijken enthousiast om zich heen. Muziek klinkt al door de luidsprekers, de unieke sfeer van Cactus lonkt naar ons allen. En dan is het eindelijk zover. Een twintigtal minuutjes later openen de sluizen tot de festival site.
Ik beslis om even op verkenning te gaan en wat mij meteen opvalt zijn de mooie, unieke sculpturen die de site decoreren tot één mooi geheel van warmte en gezelligheid met een hoekje af. Ik ontdek ook de vele eetkraampjes, de aparte dansweide en zelfs een Win For Life stand. Mijn keuze was echter snel gemaakt. Ik zou mij niet wagen aan die Win For Life, maar wel aan het ontdekken van de vele, diverse muziekgroepen die onze oren zouden prikkelen, strelen en soms zelfs bijna doen ontploffen … in de positieve zin.
En toen was het vijf uur. Kirsten Lemaire stapte als presentatrice het grote podium op en gaf het officiële startsignaal voor Cactusfestival 2019!
dag 1 - vrijdag 5 juli 2019 - Zegeviering der Belgische bands!
ELIZA - Ik kan het mij niet inbeelden hoeveel stress ik als muzikant zou hebben om een festival te mogen openen. Deze laatste opdracht was weggelegd voor Eliza Doolittle en haar entourage. Deze jongedame (van Londense afkomst) begon reeds op jonge leeftijd met muziek, maar vervoegde zich tot korte tijd geleden nog tot het popgenre. Sinds haar laatste plaat heeft ze echter gekozen voor een merkwaardige koerswijziging. Daarom bracht ze tijdens haar set op Cactus vele songs van haar nieuwe plaat ‘A Real Romantic (2018)’. Deze songs behoren duidelijk tot het R&B genre, geïnfuseerd met een vleugje jazz. “Wasn’t Looking” was voor mij de leukste, meest boeiende song van haar set. Algemeen gezien vond ik haar optreden geen straffe opener. Haar stem mocht krachtiger en ze gaf mij ook de indruk niet zo zelfzeker te zijn. Ze stond ook nogal statisch en braafjes op het podium. Ik bleef op mijn honger zitten…
FACES ON TV - Faces on TV is het muzikale kindje van Jasper Maekelberg. Deze laatste werkte als gekend muziekproducer reeds samen met Warhola, Tsar B, Soldier’s Heart, Jef Neve, enz. Al sedert het begin van de set werd duidelijk dat Faces on TV garant staat voor energie, speelsheid en dansbaarheid. Hun psychedelische pop deed mij af en toe denken aan Balthazar (ondanks het genreverschil), maar niet in een mate waarin ik er mij aan ergerde. Ze differentiëren zich echter ook van vele andere bands dankzij Jasper’s muzikale flexibiliteit. Hij zong, gebruikte speelse percussie, gitaar, en zelfs ook mondpiano. Faces on TV stond krachtig op het podium en speelden vol spontaniteit lekker samen. Ze leken er zelf ook van te genieten, Jasper liep tijdens het 3de nummer zelfs recht het publiek in. De mensen begonnen af en toe te dansen en leken volledig ‘in the mood’ te geraken. Opvallend feit: hoe fantastisch waren de backing vocals van Dienne Bogaerts niet. Zonder deze jongedame zou de band een stuk minder compleet geklonken hebben. Volgens mij zullen we zeker nog van haar horen, in één of ander solo-/zijproject. Dat hoop ik althans. Het was een puike set waarvan ik ‘vollen bak’ genoot.
SX - In vergelijking met hun optreden, enkele jaren geleden op Cactusfestival leek Stefanie Callebaut (zangeres) een stuk meer zelfverzekerd. Toch leek het publiek opnieuw iets minder enthousiast te reageren op de indiepop van SX. Hadden ze last van een postprandiale dip? Of lag het toch aan de setlist waarin eerder de recentere nummers overheersten? Ik had alleszins de indruk dat het publiek meer ‘mee’ was met de oude nummers, dan met de nieuwe. Die laatste zijn voor mij eerder een verlengde van hun oudere werk, zonder echt te vernieuwen. Toch vind ik het belangrijk om te benaderukken hoe straf Stefanie Callebaut’s stem live wel klonk. Bij momenten deed haar stemgeluid mij zelfs denken aan Lou Rhodes van Lamb. Hoe dan ook klonk het geheel eerder als een monotoon verhaal en kon SX zowel mij, als het publiek niet echt overtuigen. Het was in ieder geval wel een goede opwarmer voor - de mede ‘Kortijkzaanse’ band - Goose!
GOOSE - Tien seconden… Inderdaad, niet meer dan 10 seconden had Goose nodig om al vanaf het eerste nummer het hele park te doen exploderen tot één groot feest. Hun oorverdovende electro-rock met vele gitaren, harde drums en synths, waren tot alles in staat. Ook de stroboscopen en straffe laserbelichting mochten zegevieren. Van voor tot helemaal achteraan de festivalterrein, was iedereen dolenthousiast. Iedereen vierde feest. Om het bescheiden te houden, zou ik kunnen neerpennen dat Goose vele hits heeft gespeeld. Maar eerlijkheidshalve kan ik niet anders, dan ieder nummer van hen als hit-waardig te omschrijven. Los van een klein probleempje met de basgitaar, dat snel werd opgelost, speelde Goose van de eerste tot laatste seconde een top-show. Stilstaan behoorde niet tot de mogelijkheden en vaak werden nummers luidkeels meegezongen. Om er maar enkele te noemen passeerden o.a. “What You Need”, “Call Me”, “Control”, “Can’t Stop Me Now” en “British Mode” de revue. Op het einde van hun optreden bleef bij mij enkel nog één, moeilijke, prangende vraag over: zou Oscar & The Wolf hen nog kunnen overtreffen?!
OSCAR & THE WOLF - Het podium was helemaal omhult door grote, witte doeken. Witter dan wit, is de juiste omschrijving. De bandleden stapten het podium op en werden nog voor de eerste noot onthaald met een massaal applaus. Een korte intro werd gespeeld en toen kwam ook één van de grootste Belgische relevaties ten tonele. Max Colombie werd voor de zoveelste keer overdonderd door een immens grote hoeveelheid meisjes die schreeuwden om een indruk van hem op te vangen. Toen ging het optreden ècht van start. Zowel oudere nummers, zoals “Undress” (langspeler ‘Entity’) als nieuwere nummers (“So Real”, “Breathing”, “Runaway”, etc., langspeler ‘Infinity’) werden in een vlot tempo gespeeld. Opvallend was hoe goed de groepsleden op elkaar zijn ingespeeld en natuurlijk ontbraken Max’s typerende dansmoves niet. De show was sensueel, sexy en uiterst dansbaar. Ook de belichting moest zeker niet onder doen. En als kers op de taart werden ook nog eens confetti kanonnen ingezet. Je leest het juist: hun show was groots, enfin… werd ook groots gemaakt.
Ik durf toch stellen dat ook Goose een terechte headliner van de avond zou geweest zijn. De eerste dag van het volledig uitverkochte Cactusfestival kenmerkte zich vooral door vele Belgische bands, de grote (soms ongezellige) drukte en zalig warm weer.
dag 2 - zaterdag 6 juli 2019 - Voor elk wat wils…
REENA RIOT - De tweede, zonovergoten dag van Cactus ging van wal met Reena Riot. Dat deze band compromisloos is sedert de opname van hun debuutplaat (‘Nix’, 2018), tot op het terrein zelf, werd meteen duidelijk. Songs met sketchy, scheurende en melodieuze gitaarlijnen werden afgewisseld door meer meeslepende songs die mij steeds wisten te ontroeren. Toch explodeerden de meeste nummers tot een ‘je m’n foutisme’ - einde waarbij ze iedere aandachtige luisteraar perplex achterlieten. De prachtige, gouden stem van Naomi Sjimons (zangeres) deed mij af en toe ook denken aan de vocale kunsten van Rachel Davies, zangeres in Esben And The Witch, een dark pop/post-metal band uit Groot-Brittannië. Ook de bassist toonde zich overduidelijk als een zeer competente muzikant. De band steunde naast de drums, ook volledig op de strakke, ruigere baslijnen. Reena Riot zorgde voor een krachtig en perfect begin van de dag!
ROLLING BLACKOUTS C.F. - Helemaal uit Melbourne (Australië), kwamen de indie-rockers van Rolling Blackouts Coastal Fever om ons te verrassen met hun eerdere up-tempo en met post-punk verrijkte songs. Ik kende deze band nog niet, maar genoot van hun opgetogen en melodieuze songs. Vaak deden ze mij denken aan bands als Fugazi en Basement. Toch een paar punten voor verbetering vatbaar: de vocalen mochten een stuk luider en krachtiger. Ook had ik een nogal ‘been there done that’ gevoel bij afloop van hun optreden. Ik merkte dat het publiek niet erg enthousiast was. Het was een goed optreden, dat goed paste in het zonnige Minnewaterpark, maar daarmee is voor mij de kous ook af.
OMAR SOLEYMAN - Ik had geen enkel idee wat deze artiest ons brengen zou. Wel wist ik dat Omar’s muzikale carrière oorspronkelijk begonnen is als parttime bruiloft zanger in Syrië, zijn land van herkomst. Toch heeft deze man ondertussen al een groot repertoire van meer dan 500 songs bijeen geschreven. Zijn ‘band’ bestond maar uit een povere bezetting van één toetsenist en Omar Soleyman zelf, als zanger. Zijn muziek klonk heel werelds en was duidelijk Arabisch getint, waardoor ze lekker dansbaar waren. Op het terrein waren de reacties nogal gemengd: sommige mensen gaven de indruk totaal niet geboeid te zijn in het optreden, terwijl anderen in het midden een groot dansfeest hielden. Ondanks dit feestje, bleef ik achter met gemengde gevoelens. Het was misschien leuk entertainment en eens een compleet andere soort muziek dan we gewoon zijn… Maar ik miste een groter ensemble van muzikanten en muziekinstrumenten. Dit zou het geheel veel krachtiger en geloofwaardiger gemaakt hebben. Ik had tevens de indruk dat de toetsenist slechts één toets van zijn synthesizer hoefde in te drukken en de hele soundtrack van het nummer automatisch afspeelde. Het live-gevoel bleef bij mij bijna compleet afwezig. Ook leek Omar soms verloren te lopen op het podium. Ondanks deze kritische noten, was Omar Soleyman wel een prachtig voorbeeld van hoe divers de muziekgroepen mogen zijn op Cactus en hoeveel mensen hier ook voor open staan.
“CLAP FOR CLIMATE” - Inderdaad, dit is geen muziekgroep en werd ook ons niet aangekondigd… De grootste verrassing van Cactusfestival 2019 gebeurde nèt voor het optreden van Whispering Sons. Na een korte aankondiging van Kirsten Lemaire kwamen Nic Balthazar, Michael Pas en een groepje jonge mensen het podium op met de boodschap of wij, het publiek van Cactus wilden bijdragen aan een grote primeur. We werden echter gevraagd om mee te klappen op een korte song ten voordele van Youth For Climate, de milieuorganisatie van Anuna De Wever en co. Dit zou dan gefilmd worden in functie van een videoclip. Zo gevraagd, zo gedaan, reageerde bijna iedereen enthousiast en werd de song vereeuwigd op videoband.
Benieuwd wanneer dit over ons televisiescherm zal rollen en wat dit maatschappelijk verder teweeg kan brengen. En dan was het nu tijd voor…
WHISPERING SONS - Het contrast met Omar Soleyman kon niet groter zijn wanneer het Limburgse’ Whispering Sons begon te spelen. De ijzige new-wave/post-punk zorgde voor een geheel andere sfeer op de weide: de opgekropte woede in de vocalen van zangeres Fenne Kuppens, de meeslepende teksten, de semi-akoestische drum, de zware baslijnen… Ze hadden in ieder geval toch op mij een nefaste invloed. Vele nummers vanop hun eerste langspeler ‘Image’ als “Hollow” werden gespeeld, maar ook de nummers “Time”, en “Wall” vanop hun eerste EP werden ons vol toewijding voorgeschoteld. Enige minpunt was dat het volume van de zang iets luider mocht zijn. Ondanks het minder toegankelijke genre, bleken vele mensen aandachtig te luisteren en te genieten. De nummers zijn in sé al zo straf geschreven, maar kwamen live nog eens extra krachtig tot hun recht. Ik hoefde maar mijn ogen te sluiten en deinde mee in hun fantastische muziek. Soms deed hun sound mij denken aan ‘The L-shaped Man’, de laatste plaat van de Amerikaanse hardcore/punk band Ceremony. De bandleden speelden samen heel strak en Kuppens keek vaak zeer bezwerend naar het publiek. Toch viel mij op dat ze soms haar glimlach van gelukzaligheid, niet enkel bij haarzelf kon houden.
Whispering Sons speelde een ongelooflijk beklijvende set en volgens mij heeft deze band nog een grote toekomst voor zich staan. Ik ben fan, zonder twijfel.
DEAD MAN RAY - De in 1998 opgerichte rockband die bestaat uit topmuzikanten Rudy Trouvé, Daan Stuyven, Herman Houbrechts, Elko Blijweert en Wouter Van Belle doen na twee decennia eindelijk nog eens Cactusfestival aan. Het eerste nummer was eerder aan de rustige kant, maar was slechts een voorsmaakje van wat komen zou. Daan stond (toch zichtbaar) nuchter op het podium en had er duidelijk heel veel zin in. Ook zijn gekende – sappig/rauwe - humor ontbrak niet: “Het is zo’n 20 jaar geleden dat we hier stonden, en we zijn blij hier te zijn. Dus voor onze volgende passage wachten we opnieuw 20 jaar hé…”, gniffelde Daan Stuyven. De toon was gezet en Dead Man Ray bracht een ongelooflijk sterk gespeelde, gevarieerde set dat bestond uit topnummers zoals “Chemical”, “Out”, “Blisters” en “Landslide”.
Iedereen genoot duidelijk met volle teugen en hun optreden werd onthaald met grote onderscheiding.
CAT POWER - Zangeres Chan Marshall en haar entourage kwamen enkel en alleen voor ons, de luisteraars. Dit werd al snel duidelijk door het feit dat de persfotografen enkel tijdens de eerste nummers beelden mochten nemen, en dan nog vanop een beperkte zijpositie voor het podium. Daarna richtte Chan zich volledig op ons. Haar magnifieke en uiterst fijne stem wist meteen heel Cactus te betoveren. De mensen stonden dicht tegen elkaar gepakt en waren opvallend stil door de bijzonder rustige en minimalistische songs van Cat Power. Het hoge niveau waarop Chan zong, en haar band speelde, levert hen een terechte vergelijking met Norah Jones en Sinead O’ Connor op. Al na enkele songs gleed ik mee in de - met tristesse getinte - narratieven en melodieën. Vaak nam Chan ook twee microfoons in de hand, waardoor ze een nog dieper, gelaagd stemgeluid had. Ondanks de plotse regenbuien, bleef het publiek volhoudend en volhardend staan en luisteren. Chan bedankte ons daar ook uitgebreid voor. Het nummer “In Your Face” was voor mij het absolute hoogtepunt van de set.
Na het bijzonder beklijvende optreden bleef ik achter met een gevoel van ontgoocheling. Niet omdat het optreden te wensen overliet, integendeel. Wel, omdat ik niet begreep waarom ik Cat Power nooit eerder gekend heb. Wat daar gebeurde op het podium, was uniek.
JOE JACKSON - En dan was het tijd voor de grote man, Joe Jackson. Het podium was gedecoreerd met grote, fluwelen gordijnen die vaak grijs/royaal rood belicht werden. En zowel Joe Jackson, als zijn ‘camaraderie’ waren bijzonder stijlvol gekleed. Zowel de grote bekende hits als “Is She Really Going Out With Him?”, als minder bekende nummers passeerden de revue. Niet moeilijk natuurlijk, voor een man met zo’n groot oevre aan songs. Ik stond vaak met open mond te bewonderen hoe goed Joe’s stem nog klonk, ondanks zijn ‘65 lentes jong’. En dan nog niet gesproken over zijn perfecte pianospel. En niet alleen Joe, maar iedere muzikant speelde heerlijk nauwkeurig. Het optreden was een ode aan de tijdloosheid van muziek. Cactus genoot van achter naar voor en meerdere malen terug. Top-optreden!
BLOC PARTY - Wat gaat de tijd toch ongelooflijk snel. Het uur voor de laatste act van de dag kwam alweer aangevlogen. Toen de Londense’ heren van Block Party het podium opstapten, viel mij plots binnen, dat ondanks er bij alle vorige acts gepresenteerd werd, nu geen presentatie werd gedaan door Kirsten Lemaire. Jammer, of net niet? Ik maak van de gelegenheid gebruik om te melden Kirstens presentatie dit jaar, heel wat saaier en minder krachtig over kwam als die van Nic Balthazar. Die reeds veel edities van Cactus voorzag van presentatie met een aangename en sappige portie humor.
Nu over naar de essentie: Bloc Party! Op Cactus was het drummen om nog een plaatsje te kunnen bemachtigen en toen startten ze… De eerste noten van “Like Eating Glass” weerklonken en Bloc Party’s debuutplaat ‘Silent Alarm’ werd integraal gespeeld. Het werd mij jammer genoeg al vrij snel duidelijk dat er een bepaalde verdeeldheid heerste tijdens dit optreden: fans vanaf het eerst uur zongen en genoten mee, vanuit een groot gevoel van jeugdsentiment. Een ander, groot deel van het publiek keek naar een band en nummers die ze (nog) niet kenden.
Als kenner en grote fan van hun debuutplaat lagen mijn verwachtingen echter vrij hoog. Ik vond het jammer dat Kele Okereke (frontman) een nogal ongemotiveerde indruk gaf tijdens de eerste nummers. Hij probeerde wel interactie met het publiek te krijgen, maar ik zag dat dit hem vaak niet vlot lukte. Ondanks alle bandleden heel strak speelden, vond ik Kele’s zang ondermaats. Hij zong soms te stil, maakte zinnen niet af en hield vaak te veel afstand van zijn micro waardoor sommige teksten zelfs niet verstaanbaar waren. Het was leuk om ‘Silent Alarm’ nog eens te horen, maar ik had toch het gevoel dat Bloc Party voorbij gaande glorie wordt. Ondanks enkele bisnummers (o.a. “The Prayer”) en confetti-kanonnen leek ook het gros van het publiek niet ‘mee’ te zijn met het optreden. Best jammer, want ooit was dit in mijn ogen een heel grootse band.
De tweede Cactus-dag heb ik ervaren als een eerder matige dag en typeerde zich voornamelijk door het motto ‘voor elk wat wils’, waar dit festival ook ieder jaar garant voor staat. En siert! Op naar morgen.
dag 3 - zondag 7 juli 2019 - Dag van het grote gitaargeweld!
De laatste dag is alweer aangebroken, en dit was ook zichtbaar door enkele blekere, vermoeide gezichten. Toch zou deze dag - ondanks het voorgaand, gekende fenomeen - een absolute topdag worden.
BOY AZOOGA - De dag openen mochten de jongeheren van Boy Azooga. Een band met een stevige rock-sound, maar toch tot een originele cocktail geschud door de vele, toegevoegde muziekstijlen. Ik werd verrast door het opgewekte en melodische gitaarwerk. Hun sound klonk af en toe iets ruiger en deed mij toen denken aan de stoner-rock van Wallace Vanborn. Ook speelden ze evengoed rustigere, gevoelige nummers, die ze met een evenredig gediminueerd volume op ons afvuurden. Het publiek was nog niet zo actief maar was wel oprecht op een rustige manier aan het genieten van Boy Azooga’s optreden. Toen ze het nummer “Jerry” inzetten, moest ik bij de intro denken aan Team William, een meer dan fantastische band uit ons Belgenlandje. Soms had ik wel de indruk dat Davey Newington (zanger en gitarist) de hogere zanglijnen niet altijd aankon, al beschadigde dit hun performance absoluut niet. Boy Azooga was als boeiende en frisse act een goede ‘kickstart’ voor deze laatste festivaldag.
ALDOUS HARDING - Eerder bij uitzondering had Kirsten Lemaire ditmaal meer te zeggen dan anders, bij de aankondiging van Aldous Harding. Kirsten outte zich echter als grote fan en beloofde ons dat ze het publiek zou vervoegen van begin tot einde. Aldous Harding is het folk getinte singer-songwriter project van Hannah Harding (frontvrouw). Toen Hannah begon te zingen, viel mij meteen haar unieke, fluweelzachte stem op. Hannah en haar bandleden brachten vele, kwetsbare songs op zo’n intrigerende manier. Het terrein stond nu vol en de massa mensen luisterden genietend met een grote portie interesse. De set was zo innemend en vertederend, dat er een grote stilte heerste. Aldous Harding gaf mij ook een groot gevoel van ongedwongenheid, dit werd o.a. duidelijk door de tijd dat Hannah vaak nam tussen verschillende nummers door, om haar gitaar te stemmen. Dit kon en mocht ook, want onze hoofden liepen vrij van zorgen en wij konden enkel maar genieten. Een zeer sterke act en bijzonder goede programmatie.
MONO - Opnieuw een straffe programmatie, was Mono. Een binnen het genre zeer populaire post-instrumentale rockband, rechtstreeks overgevlogen vanuit Tokyo, Japan. Van decoratie was geen sprake en de plaats die de band op het podium zou innemen leek ook zeer bescheiden. Beginnen deed Mono met “God Bless”, de eerste song van hun laatst uitgebrachte plaat ‘Nowhere Now Here (2019)’. Een eerder rustig, opbouwend nummer. En daarna begon Mono het grote publiek op te zuigen binnen hun beeldende, atmosferische, bijna transcendente muziek. Ze speelden verschillende nummers van hun laatste plaat, waaronder “Sorrow”: een nummer met een rustige en melodieuze start, maar uiteindelijk dat evolueert naar een grote, heftige en emotionele climax.
Het was duidelijk: decor of grote show heeft Mono niet nodig om tot hun recht te komen. Voor de mensen en de ruimte om mij, had ik al snel geen oog meer. Ik werd volledig ingenomen door hun muziek en vele emoties kwamen in mij op. Hun setlist bestond niet enkel uit nieuwe nummers, maar ook uit oudere , waaronder “Ashes In The Snow” vanop ‘Hymn To The Immortal Wind (2009)’ en “Surrender” vanop ‘Rays Of Darkness (2014)’. Voor ik het wist, eindigde hun set op heel intense wijze en bleef ik met een gevoel van grote dankbaarheid nagenieten. Mono was ongelooflijk goed.
PARQUET COURTS - Strakke rocknummers in een jasje van oldskool-punk/indie, daar stonden Parquet Courts (ook wel Parkay Quarts genoemd in de underground scene) garant voor. Ik had nog nooit gehoord van deze band, maar was al meteen fan van hun strakke gitaarspel, puike baslijntjes en uiterst fijne lyrics. Hiernaast hielden ze zich ook niet in om eens een grapje uit te halen met het publiek. En dit lukte hen buitengewoon goed, waardoor ze zelfs vele mensen op de achterkant van het festival meekregen. De zangstem van Andrew Savage (zang en gitaar) deed mij soms zelfs denken aan die van Peter Perrett (check Only Ones) . En dit compliment geef ik met veel plezier. Een band waarin ik mij zeker nog verder zal verdiepen!
NENEH CHERRY - Om ons even los te koppelen van de gitaren, kwam de Zweedse’ Neneh Mariann Karlsson ons trakteren op een grote portie hip-hop, electronica, funk, soul, jazz en nog zo veel meer muziekstijlen. Cactus stond van voor tot helemaal achteraan goed vol en er werd massaal gedanst op de bijzonder zomers getinte songs van Neneh. Leuk was ook dat Neneh vaak in interactie en zelfs dialoog ging met het publiek. Dit gaf een groot gevoel van connectie, alsof Neneh gewoon één van ons was. Ook het grote gamma aan instrumenten (gitaar, piano, harp, etc.) was vrij indrukwekkend. Het in bloemen gehulde statief van Neneh maakte dit allemaal nog meer tot één samenhangend geheel. De zangeres maakte mij duidelijk dat ze van alle markten thuis is en dit ook zonder moeite aankan. Ze speelde een topset met o.a. de hits “7 seconds” en “Woman”. Als je het mij vraagt, mocht ze zo nog enkele uurtjes doorgaan.
BAND OF HORSES - Achter het podium hing één groot spandoek met een - typerend Amerikaans bos - erop. Dit zette meteen ook de sfeer voor wat komen zou. Band of Horses, de Amerikaanse indie/americana rockband uit Seattle trakteerde ons op puike, up-tempo songs. Dankzij het decor, de country invloeden binnen de vele songs en de unieke stem van Ben Bridwell (frontman) waande ik mij in een Amerikaanse camping aan een gezellig kampvuur. Hun grootse nummers, werden ongelooflijk nauwkeurig gespeeld en de bandleden ‘smeten’ zich volledig. Ik ervaarde vaak een immens groot gevoel van gelukzaligheid en werd regelmatig overdonderd door het enthousiasme van zowel de band, als van het publiek. Hoogtepunten waren voor mij “No One’s Gonna Love You”, “The Funeral”, “Compliments” en “The Great Salt Lake”. Ik genoot met volle teugen en voelde mij lekker voldaan na hun optreden. Die mannen van Band of Horses, kunnen het live zo goed brengen. Top optreden!
TRIXIE WHITLEY - Als trouwe fan keek ik enorm uit naar het optreden van Trixie Whitley. Los van enkele technische problemen waar zij niets aan kon doen (zoals een gebroken snaar) loste ze echter al mijn verwachtingen in. Haar optreden begon met het eerste nummer van haar nieuwste plaat “Lacuna Coil”. De setlist bestond uit een gezond evenwicht van nieuwe en oudere nummers die Trixie ongelooflijk straf bracht. Bij het horen van haar volle, krachtige stem werd ik nog enthousiaster: dit is gewoon waar Trixie voor staat. Afgelopen jaar beviel ze echter ook van een dochter, waardoor ze volgens mij ongekend gevoeliger (in vergelijking met haar eerdere optredens) op de planken stond. Ook de teksten kwamen opnieuw zo treffend binnen: “As we grow older, imagine me closer, to you. This space in between us, will separate my love, for you.” Hoogtepunten waren voor mij “I’d Rather Go Blind”, “Breathe You in My Dreams”, “Closer” en “Fishing for Stars” (opgedragen aan haar dochter). Bij afloop van haar optreden was ze het publiek bijzonder dankbaar en dit was zonder twijfel wederzijds! Wat een heldin.
dEUS - Ik had het geluk om dEUS een tweede keer te mogen treffen tijdens hun ‘The Ideal Crash Tour’. Tom Barman kwam zoals oudsher in kilt het podium op en de band stak meteen van wal met “Put the Freaks Up Front”. De toon werd gezet en de band gaf zich meer dan 100%. Het publiek reageerde razend enthousiast en toen de dansers met hun schitterende choreografie het geheel kwamen verrijken, werd het enthousiasme alleen maar groter, groots, grootst. Iedereen gaf nog voor een allerlaatste keer alles wat ze hadden!
Voor velen onder ons was het een uitgelezen kans om ‘The Ideal Crash’ nog eens integraal live te horen. dEUS deed hun prachtige plaat dan ook alle eer aan. Een hoogtepunt durf ik niet te noemen, het geheel van alle ‘The Ideal Crash’ - songs vormden dit op zich. Tom’s stem was in topvorm, de muzikanten speelden foutloos, de gekleurde lichtmuur op de achtergrond gaf alles extra cachet, de vele dansers en nog zoveel meer… De show was gewoon volledig àf. Toen dEUS klaar was met ‘The Ideal Crash’, gaf Tom aan dat hij het zalig vond en eigenlijk nog tot twee uur wou doorspelen (indien hij mocht van de organisatie). Hier konden wij als publiek alleen maar dankbaar om zijn. Toch bleef de tijd beperkt en bracht dEUS nog enkele bisnummers, waaronder “Quattre Mains” en als laatste song “Roses”.
Tom Barman en zijn bandleden brachten volgens mij het allerbeste optreden van de gehele programmatie en waren daarom de meer dan gedroomde, perfecte afsluiter van het Cactusfestival 2019!
Deze zondag was naar mijn mening de beste festival dag op alle gebied, en liet zich duidelijk ook gelden als de dag van het gitaargeweld.
Tot slot kan ik nu nog maar één belangrijke conclusie nemen: Cactusfestival 2019, was opnieuw een topeditie! Heel graag tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/cactusfestival-2019.html
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Ieperfest 2019 - van 5 t-m 7 juli 2019 - Meer dan Muziek!
Ieperfest 2019
Festivalterrein
Ieper
2019-07-05 t-m 2019-07-07
Pieter Maene
Ieperfest, het hardcore festival in het hartje van de H8000 Regio, gaat voor het eerste jaar door in juli in plaats van augustus. 2019 markeerde ondertussen al de 27 e editie van Ieperfest waardoor het al een ware standaard geworden is in de hardcore-wereld.
De Hardcore in Ieper Hardcore Fest slaat niet enkel op de muziek. Uiteraard zijn er een hele hoop hardcore bands die spelen, maar de muziek is zeker niet beperkt tot hardcore alleen. De Hardcore beslaat de volledige subcultuur. Zo is het een festival die al meerdere malen een prijs gewonnen heeft als ecologisch en groen festival.
Een groot deel van het festival draait dus om het milieu, zo wordt er, in tegenstelling tot veel andere festivals, overal gesorteerd. De bekers zijn herbruikbaar, zoals wel al vaker gebeurt, maar zelfs de bakjes frieten en de borden zijn herbruikbaar. Alles wordt zo ecologisch mogelijk aangepakt, en de festivalgangers helpen hier zeker aan mee. Na afloop van het festival was er amper afval aanwezig op de camping en de weide.
Naast hun inzet op ecologisch vlak, is er ook een groot aandeel van het festival gefocust op activisme. Alle eetkraampjes verkopen enkel veganistisch eten en in de MTM-tent (more than music) speelden er documentaires in verband met dierenmishandeling of veganisme.
Het is een festival met een kleinere omvang waar dit jaar ongeveer 4500 personen aanwezig waren. Er zijn drie tenten op Ieperfest: de mainstage, de Trench en de MTM-tent. In die laatste is er vanalles te doen, zo worden er toespraken gehouden, documentaires getoond of kan je er muziekmagazines lezen terwijl je even bekomt in de zetel.
dag 1 - vrijdag 5 juli 2019
De vrijdag is een dag om op te warmen. De weide opent pas om 14u en de Trench is nog niet open. Er zijn enkel optredens op de mainstage. Om 14u opende het festival redelijk stipt. Na amper 10 minuutjes aanschuiven, heb ik mijn bandje en kan ik binnen op het festival.
Het eerste optreden begon pas rond 15u, dus ik ging eerst even de MTM-tent verkennen. Er is een groot stuk van de MTM-tent voorbehouden voor merchandise, zowel van bands die spelen als bands die niet aanwezig zijn, alsook merchandise van verschillende ngo’s zoals Animal Rights en Sea Sheperd.
Stipt om 15u kon je de vocalen van Hold the Crown horen weergalmen over de kleine weide. Het weinige volk die al aanwezig is, is duidelijk nog niet wakker genoeg om zich volledig te laten gaan. De zanger, Timme, is duidelijk het meest energieke lid van de band, hij gebruikt het volledige podium terwijl de rest van zijn band er nogal statisch bij staat. De bassist is misschien niet zeer energiek, maar strak speelt hij wel.
Als Kill for Peace begint, is er al wat meer volk aanwezig. De eerste pits van het festival zijn dan ook een feit. Terwijl Kill for Peace een stevige set speelt, gevuld met gitaarriffs die zich laten inspireren door de oldschool NYHC, speelt er in de MTM-tent een documentaire in verband met veganisme.
Na Kill for Peace is het de beurt aan Risk It. Hier is het festival ècht van start. Met basgitaar die volledig opengedraaid staat en de gitaren die door een 5150 en een rectifier geblazen worden, heeft de band een schitterende, ruwe sound die perfect hun enorme energie op het podium complementeert.
Vervolgens mag SECT de mainstage innemen. Ondertussen is het 19.35u en is het grootste deel van het volk al toegekomen. SECT speelde een show van 3 kwartier waar de volledige tent van daverde. Hun metal-gedreven versie van hardcore werd gedreven door blast beats en hevige vocals.
The Setup speelde hun laatste show ooit samen. Ze speelde korte, stevige nummers die telkens snel en rechtdoor waren. Zelfs de korte stroompanne zorgde niet voor een vermindering in enthousiasme vanuit het publiek.
De voorlaatste band van de avond was Harm’s Way. Ook al eindigde No Turning Back met een stevige set, toch konden ze niet op tegen de enorm energieke set van Harm’s Way waardoor Harm’s way het hoogtepunt bleef voor velen. Harm’s way was duidelijk de meest technische band van de dag en kon dit ook extreem strak overbrengen.
Onze Noorderburen van No Turning Back sloten de eerste festivaldag stevig en snel af met hun energieke hardcore. Je kon zeer duidelijk horen dat No Turning Back zich sterk liet beïnvloeden door de NYHC-bands zoals Sick of it All. Martijn praatte misschien nèt wat te veel, maar dat werd zeker goedgemaakt door zijn energie op het podium.
Een van hun nieuwe nummers “Cut the cord” was zelfs een van hun meest energetische nummers van de set.
dag 2 - zaterdag 6 juli 2019
Vanaf de zaterdag was ook het tweede muziekpodium geopend, de Trench. Een kleiner podium waar er ofwel meer uiteenlopende genres aanwezig waren of kleinere bands. Ik begin mijn dag met Raw Peace in de Trench.
De zanger stond op het podium met een kruk en hoewel de rest van de band wèl mobiel was, hadden ze toch weinig energie. De muziek daarentegen was meer dan energiek genoeg. Helaas werd dit niet gereflecteerd op het podium of onder het publiek. Hierna volgde chain reaction op de main stage, ook zij waren niet in staat om de festivaldag op gang te zetten.
Vervolgens besloot ik om nog eens een bezoekje te brengen aan de more than music tent. Er was een lezing aan de gang in verband met ‘Urban Farming’. Een zeer interessant concept en redelijk diep in detail gebracht waardoor het af en toe wat langdradig was.
Na deze toch wel kalme start van de dag was het de beurt aan Optimist. Zij trokken met hun mix van death metal en hardcore de Trench vol.
Vervolgens mocht de Gentse band Soul Grip met hun mix van post-black metal voor de mainstage spelen. Het aparte genre was zeker welkom tussen de vele hardcore bands. Hun kalmere stukken toonden zeer goed hoe sterk de samenwerking tussen bas en drum was.
Na de post black metal van Soul Grip was het weer de beurt aan pure hardcore punk, dit keer gebracht door Ninebar. Ze konden in een mum van tijd alle aanwezigen direct terug in de punksfeer brengen.
Na de stevige shows was het voor mij even tijd om te bekomen en op het gemak te genieten van de veganistische hotdogs, met een kombucha. Het verteren gebeurde voor mij tijdens een toespraak van Sea Sheperd in de MTM-tent. Uitleg over hun werking en met een volledige merchandise-tafel om hen direct te kunnen steunen achteraf. De MTM-tent trekt constant een gezellige hoeveelheid volk.
Ik volgde nog snel een stukje mee over het klimaat voor ik mij moest verplaatsen naar de mainstage om Wiegedood te aanschouwen.
Wiegedood vloog er onmiddellijk hard in, er was geen moment rust in de show. Op zich staan de leden van Wiegedood redelijk statisch op het podium, maar dit heeft geen invloed op de ervaring. De volledige tent voelt de energie die ze uitstralen met hun show. Ze zijn ook het perfecte voorbeeld dat je bijvoorbeeld zonder basgitaar kan spelen, mits je maar genoeg nadenkt over je sound en het natuurlijk past bij de sfeer van je muziek.
Na de donkere sferen van Wiegedood volgt Belgian Associality in de Trench. Voor punk-liefhebbers is dit zeker geen onbekende. Ze geven een van de minst professionele shows van Ieperfest, maar dit is voor Belgian Associality zeker geen negatief punt. Er worden veel mopjes gemaakt en ze krijgen de tent toch goed vol.
Vervolgens kwam Turnstile op. Vanaf de eerste noten kregen de gehele tent mee en ontstond er pure chaos. Het podium zelf is vanaf begin tot eind continu gevuld met stagedivers. De zanger straalt zelfvertrouwen uit en heeft tonnen charisma. In plaats van moshen en springen, danst hij liever. De band speelt enorm strak. Er was zelfs een snaar gebroken, maar de gitarist stond voor het einde van het nummer terug op het podium met een hersnaarde gitaar mee te spelen. Ze geven het gevoel dat niets hen tegen houdt, waardoor ze voor mij ook het hoogtepunt van de avond zijn.
Madball mocht hierna nog volgen op de mainstage en geeft zoals verwacht een schitterende show. Een zanger die een overvloed aan energie heeft, trekt de volledige zaal met zich mee. Een prachtige afsluiter die een explosie van energie met zich mee bracht. Hun oudste nummers sloegen nog steeds het beste aan.
dag 3 - zondag 7 juli 2019
Na twee zonovergoten dagen is de zondag een meer typisch Belgische dag. Grauw en bewolkt en met de sporadische spetter. Na een koffietje te kopen in de campingshop, die trouwens ononderbroken geopend blijft, vertrek ik naar de weide. Ik begin de dag met Pijn. Deze donkere post-metal is de perfecte band om wakker geschud te worden op deze regenachtige dag. Hun melodische, atmosferische riffs in combinatie met het grijze weer en de slaperige gezichten van het publiek rondom je, zorgen ervoor dat je volledig meegesleurd wordt in de muziek.
Na Pijn is er terug een volledige volksverhuizing naar de mainstage voor Spirit Crusher. De toeschouwers slapen nog half, maar dit weerhoudt de bandt er niet van om alles te geven. De leden van Spirit Crusher waren zelf energiek en wakker genoeg om toch het grootste deel van het publiek wakker te schudden. Met hun melodische, maar stevige verse riffs en hun snelle chorus riffs, met nog wat extra trage breakdowns heb je een formule die perfect thuishoort op Ieperfest en toch nog steeds origineel aanvoelt na twee dagen hardcore.
Vervolgens mocht Slow crush nog eens wat afwisseling brengen in de muziek. Hun naam zegt al genoeg, ze spelen trage muziek die volgens mij geen enkele keer boven de 100bpm gestegen is. Er is duidelijk veel nagedacht over hun sound, de gitaren met gemoduleerde delay klinken prachtig en in combinatie met de atmosferische zang en drijvende drum was hun set van een half uurtje voorbij in een oogwenk.
Regulate gaf erna het beste van zichzelf en kon een stevige set neerzetten. Gevolgd door Poison idea die niet echt kon tippen aan Regulate en een redelijk teleurstellende show gaf.
Toen Leiah begon te spelen, bleek dit voor de meeste mensen het perfecte moment om op een afstand al zittend te genieten van de muziek en de zon die doorbreekt.
De zang bij Leiah zat vol valse noten, maar toch kon iedereen ervan genieten omdat de combinatie van hun pop-punk in major toonladder met de eerste zonnestralen van de dag iedereen gelukkig maakte.
We verspringen de zondag duidelijk veel van genre, want na de pop-punk van Leiah speelt Der Weg Einer Freiheit. Stevige black metal waar de drummer voor mij zeker het belangrijkste lid was. Originele drumriffs die niet enkel bestaan uit blast beats kregen het hardcore publiek verrassend enthousiast voor hun originele black metal.
De zondag was duidelijk het meest afwisselend qua genres en dit was ook meer dan welkom.
Na de black metal van Der Weg Einer Freiheit bleef ik aan de mainstage plakken waar achtereenvolgens H20 en Comeback Kid speelden.
H2O kon, zoals verwacht, de volledige mainstage vullen met overenthousiast publiek. Ze waren in staat een onvergetelijke show te geven waar iedereen de nummers zonder veel moeite kon meebrullen.
Comeback Kid, de hardcore headliner van de zondag en van het festival, blies de zaal volledig omver. Met hun gekende nummers worden ze graag gezien door bijna elke hardcore-fan. Zelfs na het overduidelijk uitputtend weekend, slaagt Comeback Kid er toch in het laatste beetje energie uit de vermoeide massa te persen. Drie kwartier aan pure energie.
Tot slot, Amenra. De band die, volgens hun eigen woorden, opgegroeid is op Ieperfest. Afsluiten in stijl. Net voor de show wordt de tent grotendeels afgesloten. Hoe minder daglicht hoe beter.
Amenra is een gekende naam, ook buiten België, wat ervoor zorgde dat een groot deel v/het internationale publiek op Ieperfest zelfs blij was met Amenra als afsluiter. Ze beginnen hun show gevuld met mysterie. De zanger komt op en hamert op metalen voorwerpen terwijl zijn rug naar het publiek gekeerd zit. Samen met de visuals die het gehele optreden geprojecteerd worden en het feit dat de band geen pauze neemt om het publiek toe te spreken, maakt hun show meer een ervaring dan het doorsnee optreden. Ze zetten de enige show neer van het weekend waar de lichtshow effectief een grote meerwaarde geeft aan het optreden.
Het was een zeer geslaagd festival, de kleinere omvang dit jaar heeft geen negatieve impact gehad op de namen of de sfeer. Dankzij het enorm strakke schema tussen mainstage en de Trench, krijg je toch de kans om een groot aantal bands te zien in een weekend! Het werk dat Ieperfest doet voor het milieu werkt op z’n minst inspirerend en aanstekelijk en het veganistische eten zorgde voor beter uitgedachte maaltijden dan de klassieke festival-kraampjes met hamburgers of braadworsten.
Neem gerust een kijkje naar de pics (@Stef Bonne)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/ieperfest-2019.html
Organisatie: Ieperfest, Ieper
Geike Arnaert - Te elfder ure als vervangster voor een visumloze Keniaanse singer- songwriter. Dat ze in zee gaat met Joost mag het weten - Novastar, verwondert me geen zier. Niet dat ik iets tegen Novastar heb, wel integendeel... Het gros van de nummers van Geike heeft er een handje van weg, en klinken poppy en melodieus. De periode Hooverphonic achter zich gelaten, een eerste keer door de mand een 7-tal jaar geleden (‘For the beauty of confusion’), maar nu een sterke mature indruk, en nog steeds met die hemelse stem. “Off shore” en het zopas gereleasde “Middle of the night” maakten indruk.
Tiny Legs Tim - Al een paar keer aan het werk gezien, en na ettelijke jaren van ‘one man blues’, zowel als plaat (2011), als in de feiten, is Tim nu te zien met een heuse band. Wel - als ik goed telde - 8 man sterk. Het kunnen er ook 9 geweest zijn. Blazers, percussie en alles erop en eraan. Vree wijs, zeggen ze in Gent. Zijn laatste plaat passeerde de revue, en terecht want het is ook een zot goeie plaat van de man van Westouter. (was Geike ook niet van daar afkomstig? Inderdaad). Tim De Graeve speelde tot driemaal toe in de garden stage - telkens een andere set. Hij heeft als bluesman dan ook een repertoire om uit te putten. Uitputtend eigenlijk. Dat kan blues zijn, maar niet bij Tim.
Cowboy Junkies - De immer sympathiek ogende Margot Timmins, moet nog steeds niets van haar schoonheid inleveren, al is ze dan een jaartje ouder. Wie niet? De Canadese broertjes en zus teren al een tijdje (30 jaar dus) op hun fameuse ‘Trinity sessions’, waarop ondermeer de beste cover (zo zei wijlen Lou reed toch) van “Sweet jane”. Andere songs zijn me niet zo bekend, dus het werd languit achterover leunen en genieten van een dikke streep alt-country-folk. Een hele mond vol, zeg maar.
Julia Holter - Onbekend tot nu dus. Voor altijd in geheugen gegrift hoe deze dame het podium inneemt. Moeilijk thuis te wijzen en te labelen stijl. Hele grote arrangementen, met onverwachte wendingen, gekleurd in een tapijt van trompet, viool en veel synths. Barokke muziek, kleurig, vaak triest of nee, noem het dramatisch. Dramatiek, dat is Julia Holter. Ze maakte ooit een cover van Roxy Music’s “2HB”. Heb het niet herkend op Gent Jazz. Of ik was net weg, of het typeert hoe ze muziek naar haar hand zet. Te onthouden dat mens!
Joan Baez - Is 78 geworden en bezig aan een afscheidstournee. Op het ogenblik van het concert was ondergetekende ook reeds bezig aan afscheid van Gent Jazz-dag, dus het volledige optreden niet uitgezeten. Toch sterke madam, die Joan. Op haar leeftijd stemvast, en fingerpicken op akoestische gitaar als de beste. Naast haar multi-instrumenalist Dirk Powell (met Rhiannon Giddens goed bezig) op viool, banjo etcetera. Ook haar zoon Gabe Harris was er van de partij op drums.
Protestzangers uit de sixties, niets van haar strepen verloren. Met songs van Bob Dylan “It ain’t me babe”, “Forever young” en “Don’t think twice, it’s allright”! Maar ook met bewerkingen van Antony and the Johnsons en een zekere Tom Waits. Maar evenzeer getuige van een intimistisch lied betreffende het lot van Mexicaanse gastarbeiders… Ze is het niet verleerd en zal dat nu ook waarschijnlijk niet meer doen. Geïntrigeerd door vooral de kracht van de songs die na zo’n lang carriere nog steeds overeind blijven en ook brandend actueel eigenlijk. Topdame.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
De derde Gent Jazz-dag was mogelijks de meeste diverse van het festival. Jazz vermengd met wereldmuziek, het is een vaak beproefd en succesvol recept, dat ook hier een smaakvol aperitief vormde voor de Main Stage.
De Kameroense singer-songwriter Blick Bassy serveerde ons sfeervolle, rustige deuntjes met pittige, Afrikaanse kruiden. Hoewel nummers van zijn nieuwe plaat ‘1958’ niet helemaal overtuigden, deden de klassiekers vanop ‘Akö’ dat des te meer. Het feest was compleet toen zijn blanke medemuzikanten lekker houterige danspasjes uitvoerden op het bisnummer.
Snel over naar de Garden Stage, waar Simon Segers ons een hapje van eigen bodem aanbood. Segers drumt bij verschillende bands (De Beren Gieren, Black Flower, STADT, en MDC III), maar ook alleen kan hij een onderhoudende en bij momenten indrukwekkende set spelen. Het is een eerste signaal dat het vandaag de dag van de drummers zou gaan worden.
Het voorgerecht kwam er met Makaya McCraven. Aan de manier waarop iemand het podium betreedt, kan je soms al zien wat het worden zal. Met zoveel zelfvertrouwen achter het drumstel kruipen, en dan zo een performance brengen, het is weinigen gegeven. De vaandeldrager - samen met Kamasi Washington - van de moderne Amerikaanse jazz-stroming toonde eventjes dat hij de beste en meest getalenteerde van allemaal is. Op “This Place, That Place” speelden zijn muzikanten geheel ten dienste van de meester, daarna volgden de vette baslijnen van “She Knew” vanop zijn grote doorbraak “In The Moment”, om uiteindelijk een solo te gunnen aan de saxofonist, een echte saxgod: blik op oneindig en knallen maar.
De set beëindigden ze met “Where We Come From”, een nummer over hun thuisstad Chicago, en we willen meteen mee met hen naar huis. Veel te vroeg stonden ze geprogrammeerd, gelukkig waren wij op tijd.
Na de funky beats van Paard., kwam er opnieuw een stevige drummer de tent omver blazen. De Britse Moses Boyd verdiende zijn strepen bij Sons of Kemet en liet ons vorig jaar kennismaken met eigen materiaal op ‘Displaced Diaspora’. Boyd roffelde de trom, misschien net niet op het niveau van McCraven, maar we genoten wel van zijn actieve, ritmische jazz volgens het boekje. De drum ging ‘vollen bak’, de keyboards begeleidden heerlijk zwevend, en trompettist Theon Cross maakte het af door luidkeels mee te huilen. Heerlijk.
Hast, de toekomst van de Belgische jazz, kon natuurlijk ook niet ontbreken op dit smulfestijn. Debuutplaat ‘Elegy’ kwam ook live volledig tot zijn recht: stevige, strakke, zorgvuldig opgebouwde riffs, doordrenkt in jazz, met af en toe een metal- en zelfs postrocksausje. Knap. Hebben we dan alle genres gehad op deze eclectische dag?
Nope, here comes James Hold-‘my beer’-en. Anne Clarke-gewijs tastten hij en zijn Animal Spirits de grenzen van de duistere elektronica af. Het repetitieve in zijn nummers werkte bezwerend, Gent Jazz smikkelde van deze verfrissende sorbet.
Nadat we even ons eten konden laten zakken bij Steiger, drie klassiek geschoolde muzikanten die fijne, rustige muziek brengen, kwam opa Mulatu Astatke met het hoofdgerecht van de avond. De peetvader van de Ethio-jazz opende met muziek uit de film ‘Broken Flowers’, om daarna te variëren tussen oud (uit 1966!) en relatief nieuw (uit 2013) materiaal. Het was puur genot om zo een oude multi-instrumentalist het beste van zichzelf te zien geven. Zijn glimlach is er één uit de duizend, de vreugde spat ervan af. Zijn nauwkeurig uitgesponnen liedjes werden nog sterker gemaakt door een heerlijke djembé-solo en een beestige saxofonist die zijn harmonieuze boventonen tot dichtbij het onmogelijke liet klinken.
Tot slot werd het dessert geserveerd door STUFF., de opwindendste Belgische band van het moment. De mannen hoeven al lang geen introductie meer, ze nemen het publiek gewoon volledig mee op hun explosieve trip. Jazz is dansbaar, dat bewees rijzende ster Lander Gyselinck op drum. De onheilspellende muziek, de gekke lichtshow, het toetje was af. Ritmisch zat het er vandaag ‘boenk’ op, onze maag zal dit smakelijke drummers-diner morgen nog wat moeten verteren.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Na een geslaagde eerste dag keek De Bijloke uit naar opnieuw een veelbelovende line-up. Diva-in-wording Judi Jackson deed ons als eerste naar adem happen. Een zelfzekere dame met pit, dat is ze. Op blote voeten en met een veel te grote zonnebril , liet ze ons kennis maken met haar sterke, ietwat hese, stem. Het publiek at uit haar hand en klapte lustig mee wanneer ze op piano “With You” bracht, over iemand die ironisch genoeg nu weg is. Als afsluiter presenteerde ze een eigenwijze versie van “House of the Rising Sun”. Dit concert was af en smaakt naar meer!
De singer-songwriter van Arid Jasper Steverlinck met de engelenstem gaf ons ook meer. Opener “So Far Away From Me” kon evengoed van Leonard Cohen zijn (zijn eigen woorden), en zette meteen de toon voor de rest van het concert. Jasper bracht vooral songs uit ‘Night Prayer’, maar ook nieuw materiaal en covers van de Doors (“Riders on the Storm”) en eentje uit Niels Destadsbaders Liefde Voor Muziekcollectie. Immer zuiver zingend liet hij ons wegdromen met “That's Not How Dreams Are Made”, misschien wel zijn mooiste. Begeleid door drie strijkers volgde “Colour Me Blind”, een lied voor het kindje van een vriendin dat aan het syndroom van Usher (doof-blindheid) lijdt.
Na een interessante bewerking van Within Temptation’s “Ice Queen”, sloot Steverlinck af met “On This Day”, tevens het laatste nummer van zijn cd. Genieten in de vooravond, heet dat dan.
Het bleef namelijk uitkijken naar headliner Jamie Cullum. Na zijn passages in 2009 en 2013 was hij nu helemaal klaar om zijn hattrick te vervolledigen. Hij liet ons kennismaken met zijn nieuwe ‘Taller’, een fijne plaat waarop hij zijn succesvolle toverformule om poppy jazz als vanouds toepaste. Scoren deed hij een eerste keer met zijn aangepaste teksten voor het Belgische (vrouwelijke) publiek, en ook met zijn covers van Nina Simone’s “Sinnerman” en “The Man” van The Killers. Een tweede schot in de roos was een nummer uit zijn eerste worp “Pointless Nostalgic” als bedankje omdat zijn eerste optreden buiten de U.K. in België was.
Hattrick Jamie, hij kent het Gentse publiek en zij kennen hem. Het vormt een match made in heaven, een heerlijk samenspel tussen een rasentertainer in bloedvorm en een erg dankbaar publiek. Talentvol en veelzijdig als hij is, weet Cullum als geen ander een perfect gebalanceerde afwisseling van trage en uptempo nummers op te voeren, er kan zelfs een gospellied over de nakende(?) Brexit bij.
Gent Jazz danste en bewoog, de stappenteller stond op 10.000 na zijn show. Ook Jasper Steverlinck kwam op het einde tussen het publiek staan, en zag Jamie zelf achter drumstel én de camera kruipen.
Met “Mixtape” scoorde Jamie zoals altijd de afsluitende penalty in blessuretijd. Mooi in de hoek gekruld, hattrick compleet, zou je denken. Maar dan komt “High and Dry” van Radiohead en nog een streepje “Amazing Grace” en krijgen we zowaar kippenvel bij 27℃. Geen drie, maar wel vier uitschieters; nodig die man volgend jaar gewoon voor de vierde maal uit!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
We herinneren ons een Rock Werchter dat de Liefde en de Muziek universeel maakt. Muzikaal veel goede, overtuigende concerten. Thema’s die aangesneden werden: blijven vechten voor de rechten van de gay community, gelijkheid en respect voor vrouwen.
Rock Werchter heeft aandacht voor de gerespecteerde waarden, artiesten , opkomend talent en Eigen Werk .
Rock Werchter bracht verschillende generaties samen , danst, popt en rockt . Het festival klinkt vertrouwd, leuk , gezellig, aangenaam en spannend.
Headliners bevestigen . Pure pop en straf hoogtewerk bij P!nk, de geweldige terugkeer van Tool, een magistrale carrièreset van The Cure , een stralende Florence & The Machine, een groot kampvuur bij Mumford & Sons., de Zep retro van Greta Van Fleet en de futuristische zet van Muse. En dat allemaal in een editie die warm , heet was . Een hittemeter die op zaterdag zelfs op Tien stond …
Het festival was erg geslaagd qua aantal . Op enkele combi’s en wat dagtickets voor donderdag en zondag na , was het festival volledig uitverkocht. 59.500 toeschouwers kwamen de volle vier dagen, dagelijks kwamen daar 28.500 mensen bij.
Het blijft Vlaanderens meest prestigieuze en het best georganiseerde festival ter wereld …
Vier stages … The Slope succesvol als bijkomende , mooi ingericht en versierd.
Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer terrein, meer ruimte voor de bezoekers , meer mooie momenten … De grote tenten in een nieuwe outfit - strak gestyleerd , met een knipoog naar het Sportpaleis.
Rock Werchter - Rust en geniet plek - Meer dan Muziek – Comfort - Een entree in multicolour, de multifunctionele helling aan de Slope, banken, een uitgebreid assortiment van lekker eten en drinken , bars, togen en eetstandjes waren echt mooi ingericht.
Rock Werchter is en blijft een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek …
Summer starts here... Een overzicht van ons parcours - Cheers mate!
dag 1 - donderdag 27 juni 2019 - Vrouwen aan de macht
Op deze eerste warme dag lag de klemtoon op ‘Women power’ , met Pink finaal aan zet. Show en entertainment , die de muziek kleur gaf …
Meteen van wal om de zomer en Rock Werchter te delen met onze Zwangere Guy, die hier vorig jaar nog stond met Stikstof . Zwangere Guy deed al 2 keer de AB uitverkopen , ook nu vroeg op de middag steeg de temperatuur in The Barn . Zijn scherpe teksten rolden over ons heen van z’n debuut ‘Wie is Guy?’ . “Gorik pt 1” heeft heel wat te vertellen. Hiphop met een sterke boodschap naar vrouwenemancipatie en opvoeding . Much respect. Hij kan het allemaal kwijt aan zo veel mensen op de festivals en is hen dankbaar. Pakkend. Met een zekere relativering en dosis humor beet hij sterk van zich af . Samen met z’n muzikanten bleef het tempo en de beats spannend, of ze nu hard , loom of slepend klonken . Enkele guestrappers passeerden de revue . Iedereen was klaar om helemaal ‘loco’ te gaan. Er werd gedanst , gesprongen en meegebruld, er waren openingen , moshpits in het publiek. Belgisch Brusselse rap op z’n best. Zwangere Guy maakt z’n publiek warm en trekt hen naar zich toe. Hij houdt van hen en zij houden van hem …
Ook de Klub C zat afgeladen vol om de vrienden van Zwangere Guy aan het werk te zien, The Black Box Revelation. Het rockduo is intussen verdubbeld en is qua sound voller en dieper . Deze namiddag speelden ze in een klein uur een ‘best of’ . Ze hebben al een handvol passages achter de rug op Werchter en evenveel platen ,vóór hun dertigste . Het vuur blijft aangewakkerd met rauw , broeierig , doorleefd , intens bluesrockende roots … Als ‘t door het sterke onthaal allemaal leuk is, dan is de goesting en de ruimte voor improvisaties en uitspinnen groot . Heerlijk genietbaar als de nummers op zo’n manier worden gespeeld , “High on wire” , “Never alone/always together”, “My perception” , “Gloria”, “Warhorse”, “Built to last”, “I think I like you”. Je weet het wel als je deze hoort … Black Box Revelation knalde. De processierupsen waren intussen verdwenen …
Bijna zijn de Schotse postrockers van Mogwai 25 jaar bezig. Muzikaal stroomt de lava nog steeds bij hun vulkaanuitbarstingen. Tien jaar trok het kwintet de kaart van een sfeervollere aanpak , nu mag die weemoedige cinematografische sound gejaagder , nerveuzer, exploderend, opwindend zijn. Wat een intensiteit . Ze zijn nu niet direct een toegankelijke band op het festival , maar soit , net als op The Slope mag het even avontuurlijk, alternatief zijn in de Barn.
Een goede afwisselende songkeuze met de extravertie in gitaren op “Mogwai fear Satan”, “Rano pano”, “Old poisons” en “New paths to helican”. “Friend of the night” , “Coolverdine” zijn de rustmomenten, de keys krijgen meer armslag. Een rijkelijke carrière hebben ze. Het was likkebaarden voor de fans van het genre. We genoten van de quasi-instrumentale sound van de band die at last werd toegevoegd , die kon huiveren en kippenvel bezorgen. Mogwai blijft zichzelf heruitvinden en daar smelten we van …
Geike (The Slope) - Komt het ooit goed met de solocarrière van Geike Arnaert? Die vraag kunnen we stellen. Haar Hooverphonic verleden ligt ondertussen ruim tien jaar achter ons . Het monstersucces van “Zoutelande” heeft bijna een jaar de hitparade bestookt, wat fris in het geheugen ligt. Maar het zijn die grote successen die Geike links laat liggen. Een vraag van de fans op één van de talrijke kartonnen bordjes was: “Zoutelande”?!. Die vraag werd licht geïrriteerd weggelachen. Alsof ze wil aantonen dat ze het alleen ook kan. Kost wat kost wil ze slagen. Haar eerste soloplaat ‘For the Beauty of Confusion’ verscheen in 2011 en dit najaar verwachten we nieuw werk. “Off Shore” is een leuke, fris klinkende nieuwe single. Allemaal goed gezongen, met passie en veel ingetogenheid. Een manier zoals ze haar ‘nieuwe ik’ wil etaleren. We konden het zien aankomen. Als ze nog eens de grote singles van Hooverphonic bracht nadat ze de groep had verlaten, dan werden die versies ook heel ingetogen en sereen gebracht. Zijn wij het die nog steeds het oude pad van Geike bewandelen en ergens een afslag hebben gemist? Hopelijk wordt het pad in de toekomst terug helemaal recht voor Geike.
De keuze op de Mainstage werd bepaald door de hoofdact Pink … Het Britse Bang Bang Romeo is hier nog niet doorgebroken, maar in ware Gossip stijl raast Anastasia Walker, beetje dezelfde look als Beth Ditto, over het podium; ze heeft nog niet dezelfde uitstraling. Muzikaal rockt deze band , die soul , funk , r&b en disco laat doorsijpelen. De nummers hadden dezelfde Gossip groove, ritme en een meezinggehalte , wat hen als onbekende op de Mainstage deed overleven . Het gekende “7 nation army” kon de kennismaking van de Gossip-kloon besluiten.
Male dominated state? No way, als je het programma vandaag bekijkt op Rock Werchter … Miss Angel was uiterst tevreden dat ze hier mocht staan (The Slope). Mooi , de rijzende Antwerpse rapster treedt in de voetsporen van Coely en heeft wat te vertellen dus . Vrouwenrap zonder meer , met een boodschap in een zomers, groovy geheel van hiphop en r&b/2step, ondersteund van haar warme , indringende vocals. Ze was goed omringd door een tweede rapster en MC. “Like that” , “Squendo” en “Lavish life” tonen de klasse van deze ontluikende bloem in het genre…
Richard Ashcroft is de voorbije jaren niet weg te slaan op de festivals. Eerder was hij hier nog met de reünie van The Verve , twee jaar terug op Cactus en vorig jaar zelfs nog op TW Classic . Vanavond stond hij in Werchter op z’n best (The Barn). Qua setlist houdt hij op een evenwicht van Verve krakers met enkele sterke solo nummers . Het mooie Britpoprockende “Sonnet” trapte de handvol Verve nummers af . O.m. volgden “The drugs don’t work” en op het eind , “Lucky man” en “Bitter sweet symphony” , heerlijk uitgesponnen surplus een gitaarpush, onder z’n lijzige, ietwat krakende stem. De hymne doorstaat de tand des tijd als de beste en klinkt nog even fris. “A song for the lovers”, “Music is the power” , “Hold on” en “They don’t owe” waren een goede eigen songkeuze .
Na een paar nummers deed hij pas bij deze hitte z’n jacket af . De brommende Britse ‘f..; you’ attitude had hij opzij geplaatst . Hij gaf zich volledig in de nummers , van begin tot eind, en betrok het publiek er steeds bij. Ashcroft plaatst zich weer bij de groten van de Britpopscene door dit uitstekende , bezielde concert .
Charlotte Gainsbourg , dochter van Serge en Jane Birkin , komt ook graag naar ons landje en op de festivals . Het nieuwe album ‘Rest’ bracht haar vorig jaar op Cactus , en dit jaar al op Bestkeptsecret , naast enkele zaalconcerten . Naast de overgave als actrice , wordt ze ook als zangeres geapprecieerd, zeker bij onze Franstalige vrienden. In haar retro-futuristische sound is er een ‘pop noir’ en een ‘french electrodisco’ touch . Air , Daft Punk , Cassius , Sébastien Tellier , Christine & The Queens vormen aangename referenties. Charlotte en haar bandleden (Klub) kwamen bijna allen op in hetzelfde uniform: een witte t-shirt en blauwe jeans, in een futuristisch rechthoekig of vierkant decor met buislampen. Haar zangstem lijkt erg op die van haar moeder, is dus wat onvast en beperkt, maar wordt bijgestaan door één van de mannelijke leden. Het was niet altijd duidelijk of ze nu in het Frans of het Engels zong, ze is ook een volwaardig bandlid op piano en keyboards. Wat onwennig , schuchter worstelde ze zich door de set . “Heaven can wait” , “Deadly Valentine” staan in voor een sensuele, zwoele, sfeervolle sound met enkele ferme electrodisco kopstoten . Het schandaalnummer “Lemon incest” , dat ze op tienerleeftijd opnam met vader Serge , kreeg een aangepast kleedje op z’n Charlotte’s en besloot het Franse verhaal. Puike set.
Deaf Havana (The Slope) - Britten die niet weten wat ze willen … Geëvolueerd van post-hardcore naar poprock. Al heel wat jaren en albums op de teller en nog steeds experimenterend naar dat tikkeltje extra. Meer elektronica, gospel invloeden en minder gitaar. Een keuze die gemaakt is op hun laatste album ‘Rituals’. De namen van de nummer zijn religieus getint (‘Evil’, ‘Saint’, ‘Holy’ …) maar klinken minder angstaanjagend dan je zou vermoeden. De stem van zanger James Veck-Gilodi houdt veel overeind …van hier tot Havana!
De avond viel … Show en entertainment op de Mainstage om de muziek te ondersteunen . Bastille gaf de aftrap en vond het een eer door Pink uitgekozen te worden als haar support. Een klein anderhalf uur traden ze op, goed voorbereid, met een doordachte podiumopstelling en acts van glamour, kitsch en glitter met de vele dansmoves van zanger Dan Smith. Een feestgevoel creëren met z’n band, die de fijne popmelodieën kracht gaf, was het doel . Een uitgebreid collectief met een blazerssectie , gospel , (soulfulle) backing vocalistes bracht Bastille tot wel vijftien leden . Het nieuwe materiaal raakt onvoldoende de feestvreugde , verdronk in bombast, maar de happy feelings en het samenhorigheidsgevoel trekt hen over de streep een festivalband te zijn. “Warmth” en “Things we lost in the fire” hielpen het eerste deel overeind . Het tweede deel bood de sterkte van een ‘Rhythm of the night’ - gevoel (check: Corona cover) met “Bad blood” , “Joy” , “Laura Palmer” , “Good grief” en “Pompeii”, die een breder concept kregen. Handjes in de lucht , heen en weer zwaaien en meezingen op die poptunes … Aan hen om beklijvende songs als blijvertjes in zo’n decor te plaatsen …
Paul Kalkbrenner - Wat een zege voor de techno-wereld is deze Paul Kalkbrenner! Zijn het de kleuren van de Duitse en Belgische vlag die ervoor zorgen dat we allemaal één zijn met deze Duitse DJ? Paul zijn kale knikker torent boven de immense installatie die van de Klub C een ware danstempel moet maken. Anderhalf uur intens dj-werk wordt onderschat maar krijgt van ons het diepste respect. Grabbelen uit bijna twintig jaar materiaal met hier en daar wat improvisatie en zekerheden als een “Te quiero” van Stromae. Het is niet die set waarbij je van de ene explosie in de andere terecht komst. Het is een set die je op het einde pas naar waarde kan schatten. Je hebt de beats en tempoverschillen maar ook ingetogenheid. Ogen en mond wijd open en alles halen uit die mengtafel, dat is onze Paul! Gemist? Herkansing op Pukkelpop.
Elbow keert hier ook met plezier terug … “we feel very at home here” … liet knuffelbeer/ zanger Guy Garvey zich ontvallen … subtiliteit en finesse horen we als rode draad in hun materiaal , de strijkers en vocalisten charmeren, ‘Little frictions’ is het laatste album van zo’n kleine twee jaar terug. Live merken we dat een deel van het materiaal een extraverte draai krijgt door de gitaar, bassline en dubbele percussie. (The Barn)
‘Beautiful’ was en blijft het kernwoord, het contact, de connectie van Guy Garvey met het publiek. Ook hij weet de reikende hand te zijn , met handjeszwaaien , handclaps en ‘oohoohs’ meezingers . Een amicale set vol emoties van een sterk spelende band en zanger , van “Magnificent she says”, “Bones of you”, “Little frictions” , “My sad captains”, “Birds”, “One day like this” en “Grounds for divorce”. Hun ingenieuze gitaarpop behoudt z’n subtiliteit dus, maar een stekelig , rauw rockend karakter durft de vroegere orkestratie onderdrukken … Elbow mag op plaat wat dobberen , live behoudt ze een sterke uitstraling …
P!nk, of is het P!!!!nk?! - Ze stond in 2010 al op Rock Werchter. Die dag stond ze er samen met Rammstein. Wel, beiden zijn op dit moment bezig aan een heuse stadiontour. P!nk haar karavaan hield halt op de eerste dag van het festival. “I’m coming out …”, de deur werd ingetrapt met “Get The Party Started” een nummer die geschreven is voor avonden als deze. We waren vertrokken voor bijna twee uur topentertainment. Alle toeters en bellen waren richting Werchter gesleurd om bijna twintig jaar ‘pink/roze’ te vieren. Of was het voor haar 40 ste verjaardag die er binnenkort aankomt? De jaren hebben haar in ieder geval goed gedaan.
We zien een zelfverzekerde dame met de brede glimlach. Een lach die bij duizenden aanwezigen spontaan kwam bij het kijken naar deze show. Om maar te zwijgen van onze mond die soms wel openviel. Rondzweven boven het publiek als een engel gaf haar een zalig gevoel. Het geeft maar aan hoe uitgekiend deze set ook in elkaar zit. Dansers en danseressen, backingsvocals, de nodige attributen,… ze zijn niet weg te denken bij eens show als deze.
Een concert van dit genre is een ware beleving geworden met een hoog show gehalte. Gekruid met de nodig humor, passie, drama, liefde en tederheid. Als er één dame is die dat kan is het wel deze Alecia Beth Moore.
Songs uit haar beginperiode zoals “Just like a Pill” hebben een net iets hoger rockgehalte terwijl het tegenwoordig iets meer poppy klinkt zoals bij “Walk me Home” en “What About us”. Geen probleem, geen verveling.
De discussie of dit een waardige afsluiter is voor dag 1 moet zelf niet gevoerd worden. Geen podium is groot genoeg om de klasse van deze dame te etaleren. En vergeet niet, ze blijft een ‘rockstar’. Dat zegt ze toch zelf. En waar horen die thuis? Jawel, op Rock Werchter.
Setlist: Get the Party Started - Beautiful Trauma - Just Like a Pill - Who Knew - Funhouse / Just a Girl - Hustle - Secrets - Try - Just Give Me a Reason - River - Just Like Fire - What About Us - For Now - Time After Time - Walk Me - Home - I Am Here - F**kin' Perfect - Raise Your Glass - Blow Me (One Last Kiss) - Can We Pretend + Encore: So What
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
vrijdag 28 juni 2019 - Rock Werchter rockt!
Show en entertainment werden op deze tweede zonnige , warme dag omgebogen tot stevige rock en een wave/retrogevoel.
Whispering sons is een van onze Belgische talenten . Niet voor niks kaapten zij in 2016 de Humo’s Rock rally weg . De debuutplaat ’Image’ is een muzikale new wave mokerslag . Het gaat goed vooruit met de band rond zangeres Fenne Kuppens . De prille twintigers weten alle leeftijden aan te spreken . De oud wordende new waver is meer dan tevreden om een band te horen die de oude Joy Division , Sisters of Anne Clark doet heropleven . En kippenvel krijg je op die donkere songs, ook al is het een erg warme middag. Een snedig, slepende gitaar, een grommende diepe bas , hitsende drums en haar grauwe vocals bepalen die sound. Vol overgave draaft ze over het podium , geeft zij swing met de nodige armbewegingen en voelen we de woede in haar blik en performance. “Alone”, “Hollow” en “Wall” tekenden voor een energieke set , die een intense spanning creëert , meeslepend , dreigend , explosief . Whispering sons was een waardige opener op de Mainstage.
De muzikale donderwolk was verdwenen als je naar Sea girls (The Slope) trok . Een typisch indiepoprockend gezelschap die Two door cinema club en The Kooks deed opborrelen . Fris tintelende, sprankelende en sfeervolle gitaarmotiefjes die het zomers gevoeld benadrukken . Niks nieuws onder de zon , maar de gitaarhooks , de ritmes stralen positivisme uit . . Hard en zacht , leuk, fijn en gezellig.
Kurt Vile & The Violators - van een heerlijke ‘on the road’ americana/rootsrock’n’roll trip gesproken . We kennen het van een War On Drugs, Ryley Walker en van vroegere artiesten Tom Petty en Neil Young. De vroegere gitarist van Adam Granduciel, Kurt Vile, regelrecht uit de americana boutique in jeans , met de lange donkere haren voor de ogen , moet niet onderdoen .
Samen met z’n band laat hij een nonchalante indruk na , maar het zit doordacht, talentvol in elkaar door het fraaie , doorleefde, vette gitaarspel , de tempowissels en de speelse ritmes.
Een oorgasm , uiterst genietbaar en aangenaam . Een retrosound , meeslepend en gedreven. Lekker wegdromend materiaal door de afwisseling in het elektrische , semi-akoestische gitaarspel of banjo en zijn neuzelige , onvaste vocals . “Loading zones” scherpte meteen de aandacht , ruimte voor de keys hoorden we op “I’m an outlaw” en we werden meegevoerd naar andere oorden op “Puppet to the man” en “Walkin’ on a pretty day” . Tot slot terug in de realiteit op die andere gekende single “Pretty pimpin”. Zondermeer overtuigend .
Het Britse Jungle van Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson benadrukt het zomers gevoel . (The Barn) Een uitgebreid combo met backing vocalisten zien we . En verdomd wat is dit een geoliede machine geworden die Moloko , Nile Rodgers Chic en Prince samenbrengt in een mishmash aan stijlen van pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …, dat radiovriendelijk , glad , toegankelijk klinkt. We worden telkens meegevoerd , gedreven door diezelfde groove en basstune, gedragen door de meerstemmige zangpartijen.
De nieuwe plaat ‘For ever’ is nu niet dat ietsje meer maar de singles “Happy man” en “Heavy, California” zijn live sterksterk naast kleppers “Julia” , “The heat” , “Busy earnin’” en “Time”.
Het geeft een lekker sensueel, zwoel , warm , ontspannend gevoel , staat garant voor een dampend sfeertje, werkt aanstekelijk , zorgt voor de nodige smileys en bracht het publiek in beweging. Yes , Jungle is vrolijk, aangenaam, dansbaar …
Uit Houston Texas zijn ze , Khruangbin; een desertgevoel ademt hun quasi instrumentale muziek. (Klub) ‘Con todo el mundo’ is een groeiplaatje, dat fascineert binnen een psychedelisch rockabilly klanktapijt . Het trio won aan belangstelling en wist met het nieuwe jaar de AB uit te verkopen . Ze geven een exotische vibe aan hun materiaal , waarin ook funk , dub , world , soul en classic rock verweven is . Een gemixte cocktail dus , een chillend, heupwiegende sound en dansmoves ervaarden we in een Shadows aanvoelen . Zwoele bewegingen, synchrone pasjes en gitaargetokkel doen ons wegdromen naar een ultiem beleven . De frou-frou’s van het frontduo waren netjes bijgeknipt, de bassiste als een zwarte panter , hij een hongerige leeuw en de drummer als een stille toehoorder , welke richting de twee muzikaal uitgingen . Een streling voor oog en oor . In hun coolness konden enkele momentjes als een whiskeytoast van af. Vernieuwing , een eigen smoel in oude vaten …
Altijd heb ik Weezer een aangenaam bandje gevonden . Weezer is dat typisch Amerikaans collegerockbandje bij uitstek, rond zanger/gitarist/componist Rivers Cuomo, de eeuwig verstrooide bebrilde universiteitsstudent, inmiddels al bijna 50 . De thema’s en de muziek stralen een jeugdige vriendschap en onschuld uit door die melodieuze pop/rocktunes en genietbare refreintjes. Een soort Bubbelgumpop, die fris , liefdevol tintelt . Het blauwe debuut en ‘Pinkerton’, twintig jaar terug in de tijd, blijven in het geheugen gegrift .
De muzikale carrière van Cuomo is er eentje van nogal wat ups en downs Maar bon soit, op dit avonduur onder volle zon , Weezer rockt , popt met een reeks afwisselende songs die direct , compact als puntig , ongecompliceerd zijn, met een sixties tune. One-hit wonder Wheatus haalde hier de mosterd van.
De 18 jaar afwezigheid was overbrugbaar , Weezer raakte ons meer dan voldoende , ook al klonk er eens een noot vals , het meezinggehalte bleef . Het nieuwe materiaal hielden ze achterwege en de handvol covers waren echt niet nodig , o.m. Aha “Take on me” , een perfect nagespeeld “Africa” van Toto , “Happy together” (The Turtles) en een “Longview “ tease van Green Day, lieten ze beter thuis . Maar niettemin Weezer is Weezer en is, blijft een alleraardigste band, die zich amuseerde en eenvoudig , speels , vaardig klonk met kleine spitsvondigheden. “Buddy holly”, “My name is Jonas”, “Undone the sweater song” , “Beverly Hills” , “Hash pipe”, “In the garage” , “Islands in the sun” en “Say it ain’t so” , Weezer zette de zomertrend en deze vakantie in met “oebidoe-bidoes”, tja , en dan was het nog niet boven de dertig graden …
Waauw wat is Janelle Monae groot geworden (The Barn) . Zagen we haar een tiental jaar terug nog sober op haar akoestische gitaar r&b tokkelen en iets later met een goed op elkaar ingespeelde band definitief doorbreken , dan is nu dansspektakel en een sterke choreografie aan de orde . De Amerikaanse heeft een boodschap , begon met een fragment uit Martin Luther Kings bekende “I have a dream” speech, pleit voor gelijkheid en draagt Pink op handen . Ze heeft een nieuwe plaat uit ‘Dirty computer’ en dat bracht haar terug op tournee . Een rijkelijk, geschakeerd, kleurrijk geluid , een sprankelende cocktail van soul, r&b, pop, rock, hiphop, jazz en p-funk siert, refererend aan James Brown, Prince , Nile Rodgers , Stevie Wonder en Jackons 5.
Dit was een perfecte show in een mooi decor, podium met danseressen , outfitwissels, rookmachines en een band die het beste van zichzelf gaf , Monae perfect in het midden . De songs kregen een boost , positieve energie door haar band, gedragen door haar helder , indringende vocals. Dit getuigde van wereldklasse en toont aan dat ze een grootse dame is geworden . “Django Jane”, “ Electric lady”, “Pynk” en doorbraak “Tightrope” brachten één en al lof over het geheel van dans en muziek.
Ook bij Years & Years veel glamour & glitter . In de vijf jaar is het trio rond zanger Olly Alexander een supergroep geworden , in aantal verdubbeld en rond zich dansers en danseressen , die de synthpop meer doet fonkelen . Ook al is het materiaal nu niet echt beklijvend buiten de handvol singles van hun twee platen, het krijgt meer elan door de extra percussie, de gospel touch en de show met toeters en bellen , waarbij de zanger goed weet de aandacht naar zich toe te trekken. Dat maakt de nummers sterk . The Barn zat afgeladen vol, en ook ver daarbuiten keken mensen naar het grote scherm . “Sanctify” was meteen een knaller. “Desire” kreeg een breder concept , “If you’re over me” een stevige knoert en “King” was de perfecte meezinger. Years & Years is de toekomst van de jongere generatie …
Bring Me The Horizon - Een concert wordt lang niet meer gevuld met alleen maar artiesten en de bijhorende songs. De show errond is minstens even belangrijk geworden. Alleen moeten we ons de vraag stellen of een metalband als Bring Me The Horizon daar nood aan heeft. Gekleurde lenzen voor zanger Oliver Sykes, kostuumwissels, danseressen, confetti, …nee het concert wordt er niet beter mee, integendeel. “Mantra” is nog een veelbelovende start maar te snel begint het verval dat alleen op het einde nog deels wordt rechtgetrokken met slotnummer “Throne”. De vorige passage op de heilige wei was veel strakker, recht voor de raap. Bijna vijftien jaar gewerkt voor eeuwige roem en dat lijkt op een jaar tijd weg. Herpakken jongens, we weten dat jullie het kunnen.
Kylie - dag 1 werd op het hoofdpodium afgesloten door P!nk, we zijn dag 2 en daar heb je die andere grote dame van down under. Recht uit kangoeroeland de Schuur binnen. Mevrouw Minogue, of zeg maar Kylie. Ze was één van die verrassingen op de affiche van 2019 maar eigenlijk is die keuze nog niet zo zot. In 2005 mocht Kylie het legendarische Glastonbury al headlinen. Maar gezondheidsproblemen beslisten er toen anders om. De kans bleef bestaan dat ze nog eens de grote festivalpodia zou aandoen en dit jaar was het dan zo ver. Een gigantische 90’s party moet het worden met uitschieters naar eind jaren ’80 en het begin van nillies. Boven de discobol, op de het podium de echte ster. Beginnen deed ze met “Love on First Sight”, en zo was het ook. Oogcontact gemaakt en meteen verkocht. “On a Night Like This”, wat een prettig gevoel kregen we, je kent het wel, zo van, wat ben ik blij dat ik hier ben. “Can’t Get You Out of My Head” klinkt uiterst zwoel en heeft zijn doel niet gemist. De trein is beginnen rijden en is niet meer gestopt voor middernacht. “The Loco-Motion”, “Dancing” en “Spinning Around” zorgen voor de eindsprint van deze toonaangevend pop-act die van The Barn een heuse disco-tempel maakte. Een afsluiter waardig met een uit de bol gaande tent , die duidelijk voor emoties zorgde bij Kylie. Het was geen generale repetitie voor Glastonbury, het was gewoon opgewekte muziek, zoals we haar kennen.
Our Last Night - Veel volk aan de Slope samengepakt terwijl de zon haar laatste krachten van de dag losliet. Krachten die zanger Trevor Wentworth maar al te graag in ontvangst neemt voor zijn uurtje ‘total loss’ gaan op het festival. Het beste festival waar ze ooit speelden naar eigen zeggen. Tot drie maal toe …Our Last Night lijkt wel familie te zijn van Bring Me The Horizon. Met vijf studio-albums aan materiaal geen gebrek. Het klonk allemaal overtuigend en goed gebracht, niet al te veel covers maar eigen werk, to the point.
The Cure bundelt meer dan 40 jaar weemoed samen in een ruim twee uur durende set . De Britse groep rond Robert Smith, net zestig geworden, is aan de zevende passage toe en heeft er al enkele marathonsets op nagehouden; de new wavers kunnen terugblikken op hun rijkelijk verleden . De zon moest eerst nog zwart kleuren, eenmaal de donkerte is gevallen, werd het podium kleurrijker , ook qua sound . Een pak hits worden op ons afgevuurd . Lekker grasduinen dus. Vele jongere bands zijn hen schatplichtig. Ondanks het kilootje erbij , beschikt hij nog steeds over diezelfde onderkoelde, innemende , standvastige, weemoedige stem, de looks van zwarte ‘palmbomende’ haren , make up en lippenstipt. We hoorden heerlijk atmosferische, sfeervolle , slepende treursongs en strak, swingend materiaal, niet vies van een langdurige solo. Iedereen hield ervan en op het podium hadden ze er ook duidelijk zin in. De songs waren mooi uitgebalanceerd en beheerst gespeeld .
Een ‘Cure’- historiek die verder meer dan moeite was, zeker die ‘Disintegration’ plaat , die net dertig jaar geleden verscheen, blijft een mijlpaal o.m. “Lovesong” en “Pictures of you” zaten al vroeg in de set . “Shake dog shake”, “ Just one kiss” waren overtuigende openers . Het tempo werd trager , maar dan was er net op tijd “Fascination street”, die een extravert waverockende touch kreeg door Simon Gallup en Reeves Gabrels , die we nog kennen van Bowie's Tin Machine . “In between days” was de aanzet tot een handvol krakers als “Just like heaven”, het wereldwijd bekende “A forest”, met die diep ronkende , grommende bas en een furieus ”One hundred years” .
Enthousiasmerend speelde The Cure. We noteerden een treffende eindspurt met “Lullaby”, “The walk”, “Friday I’m in love”, “Close to me “, “Why can’t I be you” en “Boys don’t cry” . Overduidelijk is dat The Cure iedereen een warm hart toe draagt , jong en oud die zich in het genre hebben verdiept en een samenhorigheidsgevoel behoudt .
De uit Glasglow afkomstige Twilight Sad (The Slope) rond Any MacFarlane wordt mee op tour getrokken met The Cure . De band laat dramatiek horen in hun indiewave rockende sound . Hun intens meeslepende , broeierige , dromerige , donkere songs zijn omgeven in een feedback gehulde gitaarmuur; wat meer shoegaze oplevert, ontregeld en toch beheerst klinkt. Live geven ze de nummers een extraverte touch , net als de zanger die zich smijt in de songs. The Twilight Sad zal er niet bekender om zijn, maar live tekenden ze voor een overtuigende performance.
En het bleef donker en zwart … Tool is terug in het land en dan fronsen we de wenkbrauwen . Tool is al van 92 bezig en bracht tot in 2006 zo om de vijf jaar een nieuwe plaat uit. Tot nu … Twaalf jaar was het geleden dat de band nog eens te zien was met de tour rond ‘10,000 days’.
Tool staat garant voor een muzikaal epos en een kolkende lava stroom . Onverwoestbaar . Een fenomeen . Pottenbrekers ‘The pot’, ‘Jambi’ en ‘Vicarious’ uit dat album werden vanavond gedropt .
Tool is een Beleven , een Ondergaan: de donker, dreigende en spannende sound, de diverse tempowissels en de verrassende , onverwachtse wendingen door de strakke en complexe ritmes zorgen voor een waas van mysterie , dat werd bevestigd door de indrukwekkende visuals op de videowall, achter de bandleden.
Op het podium het immense drumstel van Danny Carey, links gitaarvirtuoos Adam Jones, rechts bassist Justin Chancellor en midden achteraan Maynard James Keenan, als een verdwaald punkwezen. Zo al indrukwekkend zonder een eerste noot muziek of projectie… Een prima lightshow en een prachtige lichtinval op het podium en naar de vier bandleden, maakt het geheel nog indrukwekkender . De projecties brachten het publiek in een wanende onderwereld van verwrongen en kronkelende lichamen, demonen, en langs andere kant zagen we een licht in die duistere wereld door kleurrijke projecties met o.m. Tricky , een volgend proces in die unieke leefwereld van Tool.
Muzikaal waren we getuige van het virtuoze samenspel van de gitarist, bassist, drummer en de vocale zegzang/voordracht van Keenan. Hier is over elke noot , elke wissel nagedacht. Je wordt letterlijk meegesleept in die intense sound, net zoals we dit nu ervaren van een Amenra. Meteen hun leefwereld in met “Aenema”. Houvast hadden we aan het ouder materiaal, verder “Parabola” en bekende singles “Schism” en “Stinkfist’, die op indrukwekkende wijze de set besloot. Nieuwtjes “Descending” en “Invincible” zijn veelbelovend en werden tot op het bot uitgediept . Wat een katharsis … Onder de indruk waren we .
Tool is en blijft uniek …Een totaalervaring. Niet direct toegankelijk en hapklaar als bij andere bands op het festival , maar eentje die Rock Werchter deed rocken , beven en huiveren …
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
zaterdag 29 juni 2019 - Hot, hotter, hottest!
Een warme muzikale mix op deze meest warme dag , de 35°C voorbij.
Opener op de Mainstage was het powertroio All Them Witches uit Nashville . Sinds het vertrek van de toetsenist is de psychedelica wat op het achterplan geduwd en komt de 70s retro en de kenmerkende 90s stoner op het voorplan . De sound is intens meeslepend en bedreven in een waas van bluesy slides en paddenstoelen . Het trio klinkt slepend in de voetsporen van Kyuss , de oude Queens of stone age en extravert , direct , met een link naar Jimi Hendrix. All Them Witches spelen een soort jam in het genre en doen hun songs openscheuren. Hier wordt de term Rock op z’n wenken bediend .
Portland (The Barn) - Portland, niet de gigantische stad in het Noordwesten van de VS, is wel die grote band in wording van bij ons. Jente Pironet en Sarah Pepels hadden de eer om op zaterdag de Barn te openen en meteen zorgden ze voor een vol huis. Een betoverende zwerm van tederheid en liefde daalde neer in de tent en nam iedereen mee op de rijzende wolk van Portland. “Expectations” is een nummer die het hele verhaal van Portland op Werchter omschrijft. De verwachtingen van de aanwezigen werden ingelost en de verwachtingen van de band werden in tienvoud overtroffen, tot tranen toe van emotie.
Hij liet al horen dat hij uitkeek naar zijn plaats op Rock Werchter , Ibe , won ‘The Voice van Vlaanderen’ . In mooi gebroken wit hemd, - broek en vest bij deze zomerse temperaturen, zorgde hij voor een hete gloed in de Klub . Dit talent , deze jonge gast van 17 jaar speelt als een Elton John op z’n piano en maakt de songs breekbaar door z’n indringende, innemende , heldere stem. Hij weet de volgepakte tent in te palmen, en zeker de meisjesharten op de eerste rijen .. En dat verdient respect . De zenuwen een half uur strak gespannen , speelt hij beheerst de eigen songs , een cover als eentje van Billie Elish, “When the party’s over” en een nummer dat hij schreef met Jonathan Jeremiah, “Count on you” . “Dark maze” wordt in een ware bandversie op piano gespeeld en het gekende “Table of fools” , aangevuld met strijkers, doet iedereen dagdromen . Ibe trad steeds in interactie met het publiek en slaagde in een boeiend setje. Puik werk van deze virtuoos.
Eerlijk gezegd houden we iets meer van Strand Of Oaks van de vorige platen, ‘Heal’ en ‘Hard love’. Een aantal beklijvende nummers waar hij muzikaal manoeuvreert tussen de rootsamericana , grunge en psychedelische rock . Het nieuwe werk zet die lijn wel verder , maar de magie op ‘Eraserland’ is minder en het klinkt iets meer classic rock. Showalter kon beroep doen op enkele leden van My Morning Jacket. Een klein uurtje kregen we beheerst broeierige , aangename retro ; de emotionaliteit voelden we in het gitaarspel en zijn bezwerende vocals. Doeltreffende eenvoud , speels- en gedrevenheid , vol overgave, zeker als “Weird ways” , “Radio kids” , “Ruby”, “Shut in” en “JM” op het appèl stonden . “Heal” en “Goshen” misten we in het plaatje . Niettemin, een heerlijke trip in The Barn .
Syml is het alter ego van de uit VS afkomstige Brian Fennell . Ook hier een volgeladen tent (Klub) om deze beloftevolle sing/songwriter aan het werk te zien. Songs die hij solo kan spelen of zoals vandaag nu met twee andere leden . We krijgen een rits subtiele, fijngevoelige popsongs, die een semi-akoestische inslag hebben, James Blake elektronica trippop minded zijn en niet vies van een rockjasje, gedragen door z’n warme , melancholische, heldere stem. Die variëteit tipt hitgevoeligheid , die op z’n sterkst was met “Where’s my love” en “Clean eyes”. Eén plaat heeft hij nog maar uit , én hij scoort meteen hoog .
Tourist LeMC (The Barn) - Twee jaar geleden op Rock Werchter en als je goed doet mag je terugkomen. ’s Lands grootste stadstroubadour en koning van het Antwerpse lied is immers immens populair. Alles wat hij vraagt wordt zonder enig twijfelen beantwoord. Meezingen? Natuurlijk, al doen we maar alsof want op de vraag, zijn hier Antweirpenoaennnn?! moesten wij het antwoord schuldig blijven. Lang gingen wij als Vlamingen gebukt onder het succes van de Nederlandse hip-hop tot Johannes Faes er genoeg van had. En terecht, hij bewandelt zijn eigen pad “ En route” en tast de grenzen af van de “Horizon”. Samen met Raymond van het Groenewoud, een beetje onwennig want naar eigen zeggen is het de eerste keer. “Spiegel” klinkt alsof Raymond een nieuw velletje schuurpapier op de stembanden heeft gelegd maar het publiek lust ervan. “Koning liefde” klinkt op het einde en we hebben het moeten opzoeken. Wat betekent nu eigenlijk marchanderen? Afdingen, afpingelen en onderhandelen zijn allemaal synoniemen. Dat moet je doen om hier volgend jaar opnieuw te staan Tourist!
De jonge King Princess aka Mikaela Strauus , mag dan als multi-instrumentaliste fungeren binnen de r&b, soul en pop , veel om het lijf had het songmateriaal niet, die sfeervol meeslepend klonken , ondanks het brede concept van een de vijfkoppige bezetting . Haar sterke nummers waren op het eind met doorbraak “1950” , “Talia” en de Mark Ronson cover “Pieces of us”. Goed in het gehoor binnen een lounge groove . (Klub)
Lekker en aangenaam genieten was Bear’s den , het Londens collectief rond Andrew Davie, Kevin Jones, die in ons landje met hun landelijke indiefolkpop smaakvol en goed ontvangen worden . Ze stonden nu in de vooravond op deze broeierige dag op de Mainstage , een droom die uitkwam. Werchter dragen ze in het hart , wat een paar jaar terug een sterk optreden en de doorbraak opleverde . Ze stonden hun mannetje , niet steeds evident met hun muziek .
Hun semi-akoestische songs, een knipoog naar Mumford & Sons; kreeg meer armslag door piano , keys en blazers. Ze zorgen voor een samenhorigheidsgevoel met hun catchy , radiovriendelijk , sfeervol, warm groovy kampvuur materiaal, en daar is men niet vies van . Wat gekeuvel op de wei en toch … een kleurrijke sound ingezet door de gitaren en tokkelende banjo. Iedereen kan zich wel ergens vinden in de gevoelige , meeslepende , aangrijpende songs; de interacties met het publiek maken het compleet. “Elysium” opende de set , “Hiding bottles” en “Fuel on the fire” wierpen een steen naar de nieuwe derde ‘So that you might hear me’. Doorbraaknummer “Dew on the vine” verscherpte de aandacht . Apotheose in de finalereeks “Laurel Wreath”, “Above The Clouds Of Pompeii” en “Agape” optimaliseerden het jeugdsentiment van onze chirodagen. Een knetterend haardvuur was hier niet nodig . Missie geslaagd.
De jonge Zuid-Afrikaanse Alice Phoebe Lou is al enkele jaren bezig hoor , maar debuteerde pas nu met haar dromerige jazzy indiepop in de Botanique. Een geslaagde passage kunnen we onderstrepen van haar optreden op de Slope . Haar materiaal mag dan het muzikaal decor zijn van een donkere bruine kroeg, haar doorleefde zachte vocals en het divers instrumentarium als keys , sax en flute , bieden een extra dimensie , swing en uitstraling bij avondval . Ze dartelt op het podium en deze geslaagde passage brengt haar zelfs in het najaar in La Madeleine. Sjiek!
Net als Sigrid is Aurora uit Noorwegen een jonge spring in ‘t veld met haar onschuldige elektronische popliedjes. (Klub) De politiek en vrouwemancipatie ligt haar nauw aan het hart . Ze heeft een helder, indringende , hemelse stem en als een elfje dartelt , swingt ze op het podium en dat geeft de songs elan, die hartverwarmend, feeëriek zijn, alsook een duister kantje kunnen hebben, en haar richting dark folkpop brengen . Singles als “The seed”, ”Forgotten love”, “I went too far” , “Queendom” en “Running with the wolves” zijn ijkpunten van haar sound , die in haar mooi wit kleed uitstraling bieden. Ze is onder de indruk van de massale belangstelling en warme respons . Het doet haar meer dan deugd .
Macklemore (Mainstage) - Deze Amerikaanse raper staat bol van de samenwerkingen. Meestal met Ryan Lewis maar ook met o.a. Rudimental. Het is een opgewekte en humoristisch zootje ongeregeld met een band die, God weet hoe, erin slaagde om hun one-hit-wonder te verdrijven. Meer nog, een handvol singles blijven overeind en zorgden voor een partygevoel. Soms zijn het wat eigenaardige songs zoals “Willy Wonka”. Willy wie? Ewel ja, zoals de heerser van de chocoladefabriek, zo heerst Ben Haggerty in Werchter. “Can’t Hold Us is een monsterhit net zoals die beresterke “Downtown”. Een speciale vermelding bij dit nummer nog voor Eric Nally die in ware Freddie Mercury stijl zijn stempel drukte.
De 23 jarige Angèle was vorig jaar ons sterwondertje . Het zusje van Roméo Elvis en dochter van één van de Allez Allez leden , brak via Instagram volledig door en sindsdien lacht het succes haar toe . Haar sfeervolle , dromerige , onschuldige , gezellige reggae-ske elektropop blijft enorm aanslaan . Grote zalen uitverkocht , en reeds lang op voorhand ook hier vanavond zat The Barn afgeladen vol.
Dit jaar krijgt haar materiaal nog meer visie en elan door show en entertainment . Een choreografie volledig op z’n Christine & The Queens door de synchrone danspasjes met haar danseressen . Het onthaal was enorm .
Speels, leuk , alsof we worden meegevoerd door de schaarse schaapjes wolkjes in blauwheldere lucht . Professioneel , volwassen . Wat een hitmachine ondertussen , want praktisch elke song is een radiohitje.
Een zomers zwoel sfeertje en een groove . Energiek. Een herboren Lio. Wat een artieste die haar publiek weet te charmeren en enthousiasmeren . Een positive vibe door de smileys en de handenhartjes. “La thune”, “Loi de Murphy”, “Balance ton quoi”, “Je veux tes yeux” zijn sterkhouders . “Tout oublier” is nog zo’n eentje , met broer Roméo Elvis op het grote scherm , die de Belgische hiphop siert. Ook de andere “Jalousie” en de sobere nummers als “Les matins” , “Ta reine” op piano moeten niet onderdoen en zorgen voor variatie.
Originaliteit en creativiteit zeer zeker. En verfrissing om af te sluiten , op “La flemme”, door waterpistolen van Angele en haar danseressen . Doordacht .
Dit was top-Angele! Volgend jaar scheepsrecht op de Mainstage!?
Clean Bandit (KluB C) - Kirsten Joy, Yasmin Green en Grace Chatto, zij vormen live de drie gezichten van de Britse hit-machine Clean Bandit. Aan samenwerkingen geen gebrek. Meteen beginnen met “Solo”, de single samen met Demi Lovato. Een feestje op zaterdagavond voor het tienjarig bestaan van deze band. Leuke elektropop door deze band die de viool en cello een nieuw gezicht hebben gegeven, een symfonie, zoals het nummer samen met Zara Larsson. Kaskrakers als “Rockabye” en “Rather be” zijn de vonk om de kurkdroge weide in lichterlaaie te zetten. Clean Bandit, altijd leuk om in huis te hebben.
Vrouwen aan de macht… Florence & The Machine houden van de warmte, zeker?! Ook bij de vorige passage ( nu al toe aan de vijfde!) was het ook zo verdomd warm …De Britse Florence & The Machine van ‘onze rosse’ Florence Welch zorgt steeds voor een positive vibe . Ze is een florissante , rasechte performster en zorgt voor heel wat dynamiek op de Mainstage . En het weet telkens aan te slaan . Want hier was veel volk voor gekomen . Tot ver buiten de Mainstage wou iedereen hét ondergaan . Een uitgebreid combo en backing vocalisten vergezelt haar. Zij is de spil , de fee, die floreert en huppelt van de ene naar de andere kant tot de eerste rijen toe , met haar elegante , witte blouse. Ze zweeft over het podium. Een Pink- attribuut is tekort om over haar publiek te vliegen …
Vol overgave en met haar indringende, glasheldere stem geeft zij de sfeervolle , licht groovende gotische pop , omfloerst van enige bombast, zeggingskracht. De sound is extravert, heftig , energiek , bruisend . Melodieus , toegankelijk , aangenaam luistervoer met een vrolijke noot kun je wel zeggen . In anderhalf uur werden een handvol hits niet vergeten, “Hunger”, “Ship to wreck” al meteen als openers . “Dog days are over” ,” You got to love“, jawel het zijn handjeszwaaiers en het bevordert het samenhorigheidsgevoel . Ook enkele integere momenten zijn er, als “Patricia en “Cosmic love“ , om je buur eens vast te pakken . Haar sterken vocals worden in de verf geplaatst.
Florence + The Machine is een beleven, een ondergaan . Ook zij ondergaat de wil van het publiek want ze is midden hen te vinden en spatjes bloed van het trekken, duwen en rollebollen zien we op haar kleed.
“What kind of man”, “Big love” en “Shake it out” zijn krakers , sprankelend , levendig , een Mainstage meer dan waardig. Florence heeft hier nog geen enkele keer ontgoocheld . Een minder optreden staat duidelijk niet in haar woordenboek …
Hierdoor was het uiterst gezellig in The Barn waar muzikale kameleon Damon Albarn , na Blur en Gorillaz, een ander project voorstelde , The good, the bad & the queen, die ook al eens op Werchter waren. Ze waren ook verenigd in Gorillaz , o. m. met gerespecteerd afrobeatlegende op leeftijd Tony Allen (Fela Kuti), evenals bassist Paul Simenon van The Clash en de iets jonger gitarist Simon Tong van The Verve .
Na het titelloze debuut , een goede tien jaar terug, is ‘Merrie land’ uit, een state of the nation, een bitterzoete ode , requiem voor Engeland , een green and pleasant land , en het wrange gevoel op de Brexit.
Albarn liet dit duidelijk horen in een theatrale muziekvoorstelling op z’n Residents , waar hij het publiek in een halfgevulde Barn (tja iedereen moest Florence Welch bewonderen!) nauw betrok in de set . Albarn was één met z’n publiek , hij smeet zich volledig in z’n act , de vocale capriolen gaven zeggingskracht aan het ‘film noir’ karakter van het materiaal , die sfeervol, broeierig , extravert werd door de totale overgave van iedereen . Strijkers vulden aan. In een sound van een donkere kroeg , wereldpop , funk ; reggae, dub, rock en curieuze folk beleefden we dit muzikaal avontuur . Spelplezier en muzikale creativiteit in een gezellig jam-onderonsje van wel twintig songs , die eindigt in de tune van de band zelf. Dit was een The Clash’ Sandinista’ version 2019 !
The Slow Readers Club is een vierkoppige band uit Manchester , die goed scoort in eigen land, maar hier nog geen voet aan de grond heeft . Een aangename ontdekking op The Slope dus , door een kenmerkend 70s British spirit op z’n Fairport Convention , gecombineerd met 80s wave, gelinkt aan het huidig Interpol/Editors/White Lies en New Order elektronica . “Fool for your philosophy”, “Lunatic” en “Supernatural” waren sterke openers . Een overtuigende zang , zanger en een goed op elkaar ingespeelde , geoliede band . Daarna zakte de set wat ineen , maar “I saw a ghost” en afsluiter “On the TV” hebben net die perfecte eighties groove om de dansspieren aan te spreken . Heerlijke muziek in de warme duisternis …
The Blaze (KluB C) - Guillaume en Jonathan Alric, twee Franse neven hebben van dat goddelijke bronwater gedronken die rustig in de Franse DJ-bergen kabbelt. De ene gespecialiseerd in beeld, de andere heeft het meer voor het geluid. De dag dat ze beslisten om dat samen te combineren , moet uitgeroepen worden tot een feestdag! Amper drie jaar geleden begonnen en nu al op de meest toonaangevende podia van België gespeeld. De Franse house heeft er een nieuwe sensatie bij die fris klinkt en cool oogt. Wegdromen op de tonen van Franse bescheidenheid, wie had dat nog voor mogelijk gehouden?
Tot slot Mumford & Sons , die overal terug op de affiche prijken als een van de mainacts . Hier was het ondertussen vier jaar geleden . Mumford & Sons hebben hernieuwde energie op de nieuwe plaat ‘Delta’ die het poprockende ‘Wilder Mind’ opvolgt . Het woordje folk met banjo’s heeft opnieuw een ingangspoort gevonden . Ook voor de band is het belangrijk dat folk-pop-rock elkaar kruisen . Time-outs waren belangrijk voor de band .
Ze gaven anderhalf uur een boeiende , puike set . De banjo’s , mandolines en de speelse onbevangenheid zijn er in een sfeervol, rockend geluid, alsook het samenhorigheids- en kampvuurgevoel .Een treffende eenvoud van hun roots, heerlijk genieten , bewegen of wegdromen. De songs worden naar een hoger niveau getild door hun gretigheid , enthousiasme , dynamiek. De songs , oud als nieuw , klonken breder door de blazers en kregen een snedige tic; ze tonen een ordinary band van ordinary boys.
“Guiding light” was in de donkerte een pracht van een opener . Meteen erna “Little lion man”, die zorgde voor ambiance en singalongs. “Lover of the light”, “Tompkins square park” en “believe “ volgden . Jawel , de goesting is er en we ervaarden het door de opbouwende , fellere tunes en het brede spel . Even zakte het wat ineen, maar sfeermakers “The cave”, “Roll away your stone” en “The wolf” zijn explosieven en krikten het gitaargetjengel , het tempo en de sfeer terug omhoog.
Mumford & Sons zijn opgeladen en hadden een sterke biskeuze voor handen, “ Awake my soul”, “I will wait” , een uptempo “Delta” en een onverwachtse keuze cover “Hurt” van NIN, die gaandeweg opwindender werd .
De happy feelings waren er om de nacht in te gaan. Mumford & Sons gomden hun dipje uit en staken alvast meer vaart in hun set dan in de vorige passage . Mumford & Sons are back en zorgden voor een aangename friste om dag 3 te besluiten …
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Nederlands 
Français 
