RG*MC XXL 2019 - Een donkere trip, richting kelders van de Hel
RG*MC 2019
Entrepot
Brugge
RG*MC - Rock, Gothic and Metal Club at the Comma en Jeugdhuis Comma
Na alle Halloween, Allerheiligen en andere feestelijkheden om de doden ter herdenken, was het evenement RGMX XXL de perfecte afsluiter om deze periode met een knal van formaat af te sluiten. Een zeer gevarieerd affiche, een goed gevulde zaal Entrepot. Alle ingrediënten waren aanwezig om die duisternis te laten neerdalen over Brugge. We begaven ons naar een donkere trip, richting kelders van de Hel met Cradle of Filth, Enthroned maar kregen ook een portie hardcore /sludge tot aanverwante voorgeschoteld in de vorm van Terre, In Clover en STAB.
Terre (***), een jonge Brugse band die dit jaar nog een titelloos debuut EP uitbracht, mocht de avond openen met een set die het midden houdt tussen black/Death metal, aangevuld met streepjes post en sludge metal. Ofwel, zoals staat omschreven op hun facebook pagina, ’Nihilistic Black Sewage Sludge'. Ook al ging het steeds die monotone weg op, de kruisbestuiving tussen meesterlijke gitaar/bas riffs en drumsalvo's met een verschroeiend stemgeluid doen je voor het eerst op deze avond baden in angstzweet. Want inderdaad voelen de donkere walmen, in zeer grote mate dankzij die bijzonder griezelige vocale inbreng, aan als grijpende klauwen rond je hals die je de adem ontnemen. We zien echter vooral een band met potentieel om ooit ergens potten te breken, en met bovendien nog veel groeimogelijkheden naar diezelfde toekomst toe.
Toch slaagt Terre wel degelijk in zijn opzet. Door het brengen van een oorverdovende, verschroeiende hete set een adrenalinestoot veroorzaken , die dan weer zorgt voor donkere gedachten in je achterhoofd, Om ons uiteindelijk in die duisternis binnen te laten treden, en de lont aan te steken die de bom pas echt doet ontploffen.
We zeiden het al, dit zou een bijzonder gevarieerde avond worden. Want naast duistere extreme muziek, schotelt de organisatie ook twee pure HC acts voor. In Clover (***) is een vrij jonge Belgische HC band, ontstaan in 2015, die het moet hebben van die typische HC ingrediënten maar toch uniek voor de dag komt dankzij de samensmelting tussen de vocale inbreng van enerzijds Jarne Geldhof en anderzijds Victor Descheermaecker. Die elkaar perfect aanvullen, en zo zorgen voor een mokerslag in je gezicht die je echt nodig hebt op zo een Hardcore concert. De band legt de lat vrij hoog, maar we misten toch een beetje die extra uppercut in het gezicht om volledig te worden overtuigd. Ondanks dat we dus wat op onze HC honger bleven zitten, zien en horen we ook hier weer een band bezig met enorm veel potentieel. Binnen het HC gebeuren in ons land, en wat ons betreft ver daarbuiten, dus vooral een band om in het oog te houden deze In Clover.
STAB (****) doet daar enkele stevige scheppen bovenop, en slaagt daardoor wel in zijn opzet. De band wist ons eerder op Evil Or Die fest in Roeselare al te overtuigen door een stevige en energieke set te brengen, waarbij vooral de vocale inbreng en charismatische uitstraling van de zeer beweeglijke vocalisten, ons over de streep trok. De heren doen er ook op RGMC XXL alles aan om het publiek aan te porren tot bewegen en moshen en slagen , na enkele verwoede pogingen en door steeds maar op die deur te blijven bonken, er uiteindelijk in de poort te doen open zwaaien, en te zorgen voor die uppercut in het gezicht die we voorheen een klein beetje ontbeerden.
Kortom: STAB doet in Brugge dus gewoon wat het moet doen, een typisch Hard Core feestje naar voor brengen, waardoor menig daken er afvliegen. Dit door de gehele set tekeer te gaan als een als een alles vernietigende pletwals, die geen spaander geheel laat van de zaal. Missie geslaagd!
Gedaan met feesten, over naar donkere Black Metal ernst met Enthroned (****). Deze Brusselse band timmert sinds 1993 aan de weg, en heeft al heel wat omzwervingen, het jammerlijk overlijden van een bandlid in 1997 tot verschillende personeelswissels ondergaan. Maar toch staat Enthroned anno 2019 nog steeds als een huis. Met 'Gold Black Suns' werd dit jaar zelfs een gloednieuwe plaat uitgebracht, die op heel wat goede recensies kon rekenen. Vanaf die eerste noot grijpt de band je bij het nekvel, en laat niet meer los tot elke aanhoorder zijn eigen demonen strak in de ogen kijkt. Over strak gesproken, zowel instrumentaal als vocaal druipt de energie en dynamiek als een gif je aders binnen tot je ademloos achterblijft in de donkerste hoek van de kamer. Deze band blijft begane wegen, zonder opkijken, verder bewandelen en doet niet aan compromissen sluiten met het licht. Dat is de reden waarom we circa twintig jaar geleden al vielen voor deze Belgische Black Metal trots.
Ook zoveel jaar later maakt Enthroned er nog steeds niet veel woorden aan vuil, maar zorgt voor een zodanig verstikkende donkere walm die opstijgt vanuit die diepste kerkers van de hel, dat de vuurtongen daarvan letterlijk je voetzolen voelt likken. Ook al gaat dat allemaal diezelfde lijn uit. Net door je gewillige te laten hypnotiseren door deze demonische occulte totaalbeleving die Enthroned je voorschotelt, stoort dit allerminst.
Kortom: Als dit de voorbode was van de geboorte van de Antichrist later op de avond? Dan is Enthroned in Brugge met brio in zijn opzet geslaagd, want we bleven ook nu weer verweesd achter met een krop in de keel en het angstzweet op de lippen terwijl de temperatuur langzaam naar een kookpunt stijgt.
Ik geef het toe, ik stond een beetje sceptisch tegenover de doortocht van Cradle Of Filth (****1/2) in Brugge. En vroeg me af of ze na al die jaren nog steeds relevant zijn. De band sloeg in de jaren 90 donkere gensters in ons hart met klassiekers als 'Cruelty and the Beast', 'The Principle of Evile Made Flesh' en 'Dusk and her Embrace'. Hun doortocht op Graspop 1997 staat nog steeds in ondertekende zijn geheugen gegrift.
De laatste jaren bleef het een beetje stil rond Dani filth en zijn Satanische garde. Het leek er zelfs even op dat ze niet zouden komen opdagen in Brugge, na het cancelen van enkele optredens. We moesten spoedig onze sceptische houding herzien. Cradle of Filth toonde al vanaf die eerste songs als “Cruelty Brought Thee Orchids”, “Venus in Fear” aan dat ze nog steeds staan als een huis. Hoewel de bijzondere beweeglijke en bijzonder goed bij stem zijnde Dani de meeste aandacht naar zich toetrekt, waren we danig onder de indruk van menig verschroeiende hete riffs die gitarist Ashok en vervaarlijk in het publiek starende Rich Shaw uit hun instrument toveren, met als kers op die riff taart de inbreng van al even kokend hete baslijnen van Daniel Firth. Ook het drumwerk van Marthus zorgde voor een mokerslag die de poorten van de Hel uiteindelijk compleet deden open zwaaien. Maar die extra kers op de taart werd toch afgeleverd door keyboard speelster Lindsay Schoolcraft die eveneens over een demonische stem beschikt, waardoor je letterlijk wordt gehypnotiseerd en in trance wordt meegevoerd naar de meest donkere zijde van je ziel. Eens daar aanbeland bezorgt de goed bij stem zijnde Dani als een hogepriester van het kwaad, je de uiteindelijke doodsteek die je nodig hebt. Ook al kreeg de band vooral de handen op elkaar bij de oudere klassiekers, Cradle Of Filth is anno 2019 niet dood en begraven en bewijst na al die jaren nog steeds een toonaangevende band binnen te zijn die stevig op de troon zit wat het occulte Black Metal gebeuren betreft. Afsluiten deed Cradle Of Filth met “Her Ghost in the fog” en “From The Cradle to Enslaved” waarmee ze die stelling nog maar eens in de donkere verf zet. Om ons de toch wat koudere nacht in de sturen, terwijl het vuur van de Hel nog steeds brandt in ons donker hart.
Besluit: Cradle of Filth levert op RGMC XXL totaal geen routineklus of een flauw afkooksel af van een ver verleden, maar slaat ons anno 2019 nog steeds met verstomming door het brengen van een spontane en oerdegelijke set die je in een donker nachtmerrie achterlaat.
Organisatie: RG*MC
Evil Or Die Fest 2019 - Opnieuw een fijne versmelting van metal en hardcore
Evil Or Die Fest 2019
Kerelsplein
Roeselare
Eén festival dat, binnen zowel hardcore als metal, stilaan is uitgegroeid tot een begrip, dat is Evil Or Die Fest ten voeten uit. Op 18 en 19 oktober ging dit evenement weer door in Roeselare. De organisatie slaagt er ook nu weer in de crème de la crème van de HC en metal scènes samen te brengen, in een intieme en zeer gezellige omgeving.
Wij waren er bij op vrijdag 18 oktober en stelden vast dat de zaal naar mate de avond vorderde steeds meer een meer gevuld geraakte. Zeker bij de headliners Hoods - die een exclusieve Belgische show brachten op Evil Or Die Fest, Backfire! met een exclusieve Benelux last 'best of' show en Knuckledust stond de zaal overvol. Ze bleken naderhand ook de drie absolute hoogtepunten te worden van deze geslaagde HC festivalavond.
Brutality Will Prevail (***) - Helaas arriveerden we in de zaal toen Mindwar zijn laatste nummer afsloot. Door de vroege startuur - de band mocht het podium op omstreeks 17u - stond er ook nog niet veel volk in de zaal, maar de energie spat voldoende uit de boxen waardoor we er zeker van zijn dat de Lokerse band erin slaagde die figuurlijke lont aan het vuur te steken, om de festivaldag in gang te steken.
BrutalityWill Prevail schotelt eveneens diezelfde energieke aanpak voor, en doet zijn uiterste best om op een meedogenloze wijze op diezelfde elan door te gaan. Helaas bleef de lijm iets te weinig plakken, om ons compleet murw te slaan. Waardoor we een fijn HC concert kregen voorgeschoteld, maar dus helaas ook wat op onze honger bleven zitten.
STAB (****) - Die mokerslag in het gezicht, die we dus nodige hebben om wel overslag te gaan bij een typisch HC concert? Dat kregen we op onze boterham gesmeerd dankzij STAB. Niet alleen beschikt de band over muzikanten die als wildemannen tekeer gaan, waardoor die daken er prompt gaan afvliegen. De brulboei van dienst, schreeuwt zich de longen uit het lijf waardoor het aanvoelt alsof hij iedereen in de zaal persoonlijk bij het nekvel vastgrijpt en jou door elkaar schudt tot je murw geslagen in de touwen terecht komt. Die pletwals zorgt er trouwens ook voor dat de eerste echt mosh en andere pits een feit zijn.
Hangman's Chair (****) - Een rustpunt tussen al dat HC geweld, omgeven door donkere intensieve wolken. Dat is hoe we het optreden van Hangman's Chair nog het best kunnen omschrijven. De band bleek een vreemde eend in de bijt, maar zette alle duistere elementen in om de HC fans in hun bijzonder donkere wereld te doen binnen treden. De band moest er wat inspanningen voor doen, maar wie zich gewillig liet meedrijven over die duistere walmen, beleefde een bijzonder intensieve trip die hem of haar koude rillingen bezorgde. In onze preview schreven we: ''Hangman's Chair doen ons hart bloeden, van pijn en smart. Waardoor een complete duisternis optreedt in je hart en ver daarbuiten. Dat is nu net het gevoel dat ons ook overviel op Evil or Die Fest bij het bij het aanschouwen van deze Hangman's Chair bij het vallen van de duisternis op deze vrijdagavond.
Knuckledust (****1/2) - ‘Fast, Faster, Fastest’ In een notendop is dit hoe we het optreden van Knuckledust op Evil or Die Fest nog het best kunnen omschrijven. De band laat er geen gras over groeien, en raast letterlijk als waanzinnige geworden over het podium en blijft dat strakke tempo van de eerste tot de laatste seconde aanhouden. Hierbij geen rekening houdende met snelheidslimieten zorgt dit er uiteraard voor dat ook de zaal op ontploffen staat. We denken zelfs dat de band een eerste kleine aardverschuiving heeft doen ontstaan in de buurt van Kerelsplein met deze bijzonder verpulverende aanpak. In elk geval, wie nog niet wakker was werd door Knuckledust op een bijzonder hevige en razendsnelle wijze wakker geschud. Vanaf dit concert was het hek trouwens compleet van de dam tot het einde van de avond met Arkangel. Zo zou later blijken.
Hoods (*****) - Na die verpulverende pletwals van STAB en Knuckledust de lat dan maar hoger leggen? Dat moet Hoods gedacht hebben toen ze het podium betraden. Opvallend bij Hoods is het combineren van een eerder melodieuze aanpak met het tekeer gaan als een horde losgeslagen bulldozers die over de hoofden van de aanwezigen heen daveren tot niemand meer recht staat. En dit niet voor een kwartiertje of zo, maar doorheen de volledige set. Daarbij gebruik makende van een instrumentale aanpak die recht doorheen je vege lijf boort, en een vocale aankleding die zoveel woede bevat dat hierop stilstaan inderdaad onmogelijk is. De band doet er ook alles aan om het publiek tot bewegen aan te zetten, en slaagt er met brio in om de menigte aan te zetten tot zich in allerlei pits en andere bochten te wringen. Of het dak er nu eindelijk af ging? Jazeker en hoe! Hoods zorgt zelfs voor wellicht het meest onvergetelijk HC hoogtepunt op deze avond, wat ons betreft.
Backfire! (****) - De uit Maastricht afkomstige HC band Backfire! M-Town sleept een jarenlange live reputatie, tot ver over de grenzen heen, met zich mee. De band is reeds sinds 1994 actief met alle heilige huisjes pletwalsen. Volgens we vernamen zijn ze aan een afscheidstournee bezig, en speelden ze een exclusieve Benelux concert op Evil or Die Fest. We horen een band die bijzonder melodieuze HC brengt, hoog technisch vernuft op de toonbank zwiert en die voldoende overgiet met een verpletterend typische HC sausje om de haren op onze armen te doen rechtkomen, en te zorgen voor de nodige adrenalinestoten van jewelste. We pinkten eveneens een traantje weg, want afscheid nemen doet altijd een beetje pijn. Zeker als je ziet over hoeveel tonnen energie deze band na al die jaren nog steeds beschikt om niet alleen ons, maar een volledige zaal plat te walsen. Onvervalste HC Klasse van uitzonderlijk niveau, dat is wat Backfire! ons hier na al die jaren nog steeds voorschotelt.
Arkangel (****) - De avond werd afgesloten door Arkangel, een band die de dunne lijn bewandeld tussen Hardcore en metal. En daardoor dus zowel de metalfan en de hardcore fan in de zaal over de streep kan trekken. Een potje brute hardcore gemixt met hier en daar wat meeslepende metalstukken die we kennen van bands als Pantera en Machine Head. Het smaakt altijd. En dat is wat we op onze boterham gesmeerd kregen op Evil Or Die Fest om deze gevarieerde avond met een knal van formaat af te sluiten.. Dat de band nogal monotoon tewerk gaat, stoort net door de voortdurende combinatie van het beste van beide muziekstijlen totaal niet. Arkangel zorgt dan ook voor die ultieme kers op de taart op ons met een zeer goed gevoel naar huis te sturen. Terwijl de adrenaline nog steeds door onze aders stroomt na zo een bijzonder geslaagd avondje HC en metal.
Organisatie: Evil or Die Fest, Roeselare
Lawijt 2019 - III - Zoekend naar de uppercuts van de underground
Lawijt 2019
Centrale
Gent
2019-10-16
Sam De Rijcke
Voor de derde keer al organiseert Democrazy ‘Lawijt’ en vormt daarmee een platform voor bands die niet gekozen hebben voor de makkelijkste weg. De term ‘Lawijt’ doet vermoeden dat hier de meest gure noise de revue passeert, maar afgezien van het uitzinnige Youff is er niet zo gek veel verzengende noise te bespeuren. Een overzichtje.
Het Nederlandse bandje Charlie & The Lesbians brengt hitsige punk, dit met een zanger die zichzelf in een Brits groepje waant, althans voortgaande op zijn attitude en zijn snerende Johny Rotten-vocals. Vinnige punkrock, best wel appetijtelijk, helaas voor een quasi lege zaal. Beetje ondankbaar.
King Dick is een buitenbeentje in de Belgische rock. De band gaat steeds zijn eigen vaak geschifte weg en vult zijn songs met humor, geflipte psychedelica en onverwachte breaks. De gekte van Ariel Pink vermengt zich soms met tintelende gitaartjes à la Television. De heren van King Dick blijken stuk voor stuk puike muzikanten te zijn die zichzelf niet al te serieus nemen en ze zorgen voor een best wel originele en gevarieerde set. Toch weet King Dick niet over gans de lijn te boeien, niet alle songs zijn met name even sterk.
De Franstalige vrienden van Mountain Bike spelen een soort potige garage rock met wat pophooks. Klinkt bij momenten best wel stevig, maar helaas ook totaal ongevaarlijk. Dit hebben we al veel te dikwijls gehoord. Niettemin vertonen de kerels een aanstekelijk enthousiasme en razen ze bijzonder driftig doorheen hun set. Vermakelijk en verdienstelijk, maar ook niet meer dan dat.
Voor Hypochristmutreefuzz zijn de verwachtingen misschien wel het hoogst gespannen. De band ziet in deze passage de ideale gelegenheid om hun nieuwe songs (het album verschijnt volgend jaar in maart) op het publiek uit te proberen. Aanvankelijk lijkt dit een voltreffer te worden, Hypochristmutreefuzz gaat furieus van start en weet met hun eerste twee uiterst energieke songs de zaal op zijn kop te zetten. Het is duidelijk dat men met het nieuwe geluid zoekt in de richting van bands als Ho99o9, Death Grips en Show Me The Body, een soort moshpit-gerichte hiphop die stevig uithaalt. Maar naarmate de set vordert begint de machine toch wat te sputteren, de aanvankelijk kwade hiphop verzandt in een soort dertien-in-een-dozijn-hiphop en de band valt te veel in herhaling. De songs klinken niet sterk genoeg en lijken op het eerste zicht onderling verwisselbaar, en dat mag de bedoeling niet zijn. Nog werk aan de winkel dus.
Als er één band is die vanavond aanspraak mag maken op de term ‘Lawijt’ dan is het Youff wel. Met hun verschroeiende noise-rock nagelen ze het overgebleven deel van het publiek (het is ondertussen al voorbij middernacht) compleet aan de grond. Dit beukt er wel heel hard in en is hoegenaamd niet geschikt voor gevoelige oortjes. Achter die verzengende wall of sound schuilt er wel een krachtige band met een gericht doel, namelijk het publiek opzuigen in een razende poel van scheurende gitaren (prille Sonic Youth in een straaljagermotor) en mokerdrums. Melodie is voor watjes, Youff is genadeloos.
Nog een tip voor de organisatie tegen de volgende uitgave van Lawijt : Bij sommige bands duurt de soundcheck langer dan de eigenlijke set. Dit is helemaal niet bevorderend voor de atmosfeer in de zaal, eerder enerverend zelfs. Kunnen we dat de volgende keer vermijden, aub ?
Organisatie: Democrazy, Gent
Devils Rock For An Angel 2019 - Underground metal festival om u tegen te zeggen
Devils Rock For An Angel 2019
Zaal ’t Riet
Zillebeke
2019-09-28
Rating: 9
Erik Vandamme
Elk jaar, sinds 2015, staat er een bepaald festival met 'stip' in onze agenda. Het evenement Devils Rock For An Angel. Dit in grote mate doordat wij de organisatie een warm hart toedragen. Het festival is ooit op poten gezet na het jammerlijke overlijden van het 16 jarige nichtje van Ann. Dit aan een ziekte die ieder van ons wel ooit op een bepaalde wijze heeft getroffen: kanker. Bovendien staan er elke keer toch ronkende namen op de affiche, die binnen de underground metal scene tot ver daarbuiten naam en faam hebben verworven. Op 28 september ging een nieuwe editie door, wij waren er vanaf de eerste tot de laatste band ook bij en genoten van die bijzonder intieme en gezellige atmosfeer, en gingen uiteraard ook enkele optredens zien.
Primal Creation (*****) De opkomst was opvallend groot voor de eerste band op de affiche, dat is ooit wel anders geweest. Zo verwonderlijk is dit echter niet want Primal Creation is, zeker na hun overwinning op Wacken Battle en het avontuur op Wacken Open Air in Duitsland, aan een opmars naar boven toe bezig. We zagen de band al enkele keren aan het werk, en zijn telkens verrast door die opwaartse evolutie die Primal Creation doorheen de jaren heeft gemaakt. Vorig jaar stonden ze nog op het voorprogramma van DRI in Terneuzen en dachten we dat het plafond was bereikt. Niets is minder waar, want nu ook weer slaagt Primal Creation erin verrassend uit te pakken. Niet alleen zien we een band waarbinnen iedereen dezelfde kant uitkijkt. De gitaristen van dienst zijn één voor één getalenteerde top muzikanten die riffs toveren uit hun instrumenten, waar menig snarenplukker nog kan van leren. De mokerslagen van de drummer van dienst worden telkens straffer en strakker. En als kers op de taart, straalt ook de frontman steeds meer charisma uit, waardoor Primal Creation anno 2019 niet meer moet onderdoen voor de grote namen binnen de scene. Integendeel zelfs. Of het plafond nu is bereikt? Op basis van de tonnen spelplezier die de heren tentoon spreiden. En hoe ze hun publiek omarmen en blijven pushen om dat dak er al vanaf het begin te laten afgaan, denken we dat de mogelijkheden nog steeds niet zijn uitgeput. Een klasse thrash metal concert van een band die gestadig groeit en blijft groeien. Dat is wat Primal Creation ons voorschotelt.
Oceans Burning (****1/2) Goed begonnen is half gewonnen, later zou blijken dat elk concert op deze zaterdag een geslaagd onderonsje werd waar ieder beetje liefhebber van metal tot extreem metal compleet aan zijn of haar trekken kwam. Tweede band op de affiche was: Oceans Burning. "Hemelse virtuositeit die aan de ribben kleeft. Technische hoogstandjes die door je hart boren en een imposante verschijning van een frontman die zijn publiek letterlijk omarmd en over een stem als een klok beschikt die zorgt voor menig aardverschuiving. Dat is Oceans Burning in een notendop." Schreven we vorige zomer over het optreden van deze band op Frietrock in Oud-Turnhout. Ook op Devils Rock For An Angel valt op dat de muzikanten binnen deze band weten waar ze mee bezig zijn. Ondanks die gestroomlijnde inbreng van gitaar en drum is het echter toch wederom de imposante frontman die door zijn uitstraling en bulderende stem je letterlijk bij het nekvel grijpt en doorheen schudt tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft. Vanaf de eerste tot de laatste noot blijft hij mokerslagen uitdelen met zijn stem, en dat zorgt voor een volgende aardverschuiving in Zillebeke. Er zouden er nog volgen. In een kort gesprek achteraf drukten we onze waardering uit voor zijn performance en wist hij te vertellen dat dit een manier is om zijn frustraties te uiten. Nu, dat blijkt inderdaad te werken, want daardoor confronteert hij ons ook met onze eigen opgekropte woede, pijn of wat het ook mag zijn. En dit op een gedreven, oorverdovende en verpletterende wijze.
Anwynn (****) Pletwalsen genoeg op de affiche, tijd voor een rustpunt? Dat was buiten Anwynn gerekend. Deze band timmert al sinds 2007 aan de bijzonder donkere weg,. Toen we de band vorige zomer aan het werk zagen , waren we onder de indruk van de combinatie tussen die bulderende crowls van zanger McBouc met de eerder zalvende, maar daarom niet minder donkere, stem van Eline. Ondertussen heeft McBouc de band verlaten en is vervangen door zangeres Kelly Thans, ook bekend van Pandora's Keys. Na een instrumentale intro waar meeslepende gitaar, keyboard en drumgeluiden langzaam maar zeker zorgen dat de poorten van de Hel open zwaaien, treden de frontvrouwen naar voor. Eline en Kelly vullen elkaar zowel vocaal als wat uitstraling perfect aan, en gaan speels met elkaar en de muziek om waardoor een geflirt ontstaat tussen goed en kwaad. Dit resulteert dan ook in een voortdurend gevecht tussen licht en donker, tussen Hemel en Hel. Binnen een symfonische gestroomlijnde instrumentale omkadering, zorgt dit ervoor dat je dus de ene keer een Engelenkoor ziet tevoorschijn komen, waarna plots de tongen van de Hel uw voetzolen likken. Een donkere occulte pletwals die je doet vertoeven in een mystieke omgevingen, waar enerzijds demonische wezens je strak aankijken maar anderzijds je ook een warme gloed over jou voelt neerdalen die je tot innerlijk rust brengt. En dat allemaal binnen een melodieuze, gevarieerde omkadering. Dat was en is Anwynn nog steeds in een notendop.
Vanaheim (*****) Tijd om te bekomen van al de pret, kregen we niet. Want daar was Vanaheim al om ons verder onder te dompelen in een intensieve en al even donkere, atmosfeer. De heren stonden met geverfde gezichten op het podium, en deden voornoemde occulte sferen nog wat meer naar een hoogtepunt stijgen. Ze kregen de handen vanaf de eerste tot de laatste noot dan ook op elkaar. Vanaheim moet het hebben van verhalen over sage en legendes. De Duistere Folklore komt boven drijven, bij elke gitaar lik en ijzingwekkende vocale inbreng voel je rillingen over je rug lopen, en staat de angst in je gezicht te lezen. Dat is de soort occulte pagan/folk metal dat diep onder je huid kruipt, tot je die demonische wezens uit die Folkloristische verhalen en legendes strak in de ogen kijkt. Dit allemaal gebracht door een band dat zijn publiek letterlijk omarmt, en daardoor zorgt voor een daverend applaus en een geloop naar de merchandise naderhand. Vanaheim wordt vaak vergeleken met bands als Heidvolk, Finnerfost en ander veel moois binnen dat Pagan/Folk metal gebeuren. Echter moet Vanaheim, op basis van wat de prestatie die ze leverden op het podium van Devils Rock For An Angel, totaal niet onderdoen voor deze bovenstaande voorbeelden. Integendeel zelfs!
Beyond The Labyrinth (****) Met de eerder gestroomlijnde melodische hardrock bleek Beyond The Labyrinth een klein beetje een vreemde eend in de bijt tussen al dat thrash, donker en extreme metalen. Ze boden echter ook een welgekomen rustmoment tussen al dat geweld. Eentje dat ons kippenvelmomenten bezorgde bij de vleet, en ons rock hart sneller deed slaan. Onlangs bracht de band nog een EP uit 'Brand New Start' met voornamelijk oudere songs in een nieuw kleedje gestoken. We waren danig onder de indruk van nieuwe frontman/zanger Filip die een meerwaarde vormt binnen het geheel. Bovendien hoorde je al op die EP dat iedereen dezelfde kant uitkijkt. Zeer benieuwd of dat live ook het geval was. De band had af te rekenen met enkele technisch problemen die hen doorheen de hele set wat parten bleven spelen. Echter bestaat Beyond The Labyrinth uit doorwinterde muzikanten die ook daarop een oplossing kunnen bieden. Na een zeer gedenkwaardige instrumentale start, waar alle teugels al werden gevierd, mocht ook Filip zijn bijzonder veelzijdige stem in de strijd gooien, en toen was het hek pas echt van de dam.
Gaandeweg hoor je een band, schatplichtig aan grootheden als Deep Purple, die de sound van hun idolen zodanig onder de knie heeft dat er geen speld valt tussen te krijgen. In het verleden was dat ook reeds het geval. Wat er is veranderd? Meer dan ooit hoor je een band die als een geoliede machine alles uit de kast haalt om een perfect rock optreden neer te zetten. Elke puzzelstuk is daarbij even belangrijk, en iedere gitaarlick sluit dan ook perfect aan op die mooie drum salvo of dat aanstekelijk keyboard geluid. Met als ultieme kers op de taart de stem en bijzonder charismatische uitstraling van Filip die zowel in de trager nummers als de pure rock songs alles uit de kast haalt om je te doen headbangen met een krop in de keel. Beyond The Labyrinth bewees op het podium van Devils Rock For An Angel inderdaad klaar te zijn voor een 'brand new start'.
Xaon (*****) We geven toe, we bezoeken zoveel festivals en doen zoveel concerten dat we eigenlijk een beetje verwend zijn geworden. Soms doen we echter toch ontdekkingen die ons wederom omver blazen. Eentje daarvan was Xaon op Devils Rock For An Angel. Het Zwitserse symfonische death metal collectief brengt een oerdegelijke, verschroeiende set naar voor die elk haartje op onze armen - en ook dat van het publiek aan de vele reacties te zien - omhoog doet komen van puur innerlijk genot.
Strak en energiek gaan de instrumentalisten te werk, zodat er gensters van vuurballen rondvliegen, die als een mokerslag in je gezicht terecht komen. Deze band bestaat eveneens uit een enorm imposante frontman die wat stem en uitstraling betreft wat doet denken aan één van die reuzen uit sprookjes van Grimm. Dat mag de beste man als een compliment opnemen. Want het past, ondanks dat hij zijn publiek met een minnelijke glimlach aansprak, perfect binnen dat death metal plaatje. Er viel dan ook nergens een speld tussen te krijgen, als Xaon als een razende wervelwind tekeer gaat en zorgt voor donkere death metal walmen die je de adem benemen. Waarna je niet anders kunt dan stevig headbangen of overgaan tot een wervelend mosh of ander pit. Dat dak van de zaal ging er op een klein uur tijd verschillende keren af. Xaon doet er, gestuwd door een wild geworden publiek, dan maar een paar ferme scheppen bovenop en blijft zelfs door spelen tot een paar minuten na hun tijdslot. Eigenlijk kon dit wervelend death metal feest gerust nog enkele uren zijn doorgegaan, want er deze band is in staat om op deze wijze de Apocalyps te doen ontstaan in Zillebeke. Meer nog, ze zijn daar zelfs in geslaagd om duisternis zo intens te doen aanvoelen dat je die wezens uit de Apocalyps wel degelijk voor je ogen ziet verschijnen.
Xaon is volgens we lezen op facebook pas sinds 2015 bezig, en laat nu al een onuitwisbare indruk achter. De toekomst van het Zwitserse melodieuze death metal genre ziet er dankzij deze heren zeer rooskleurig uit.
Crossplane (****) Na zo een orkaanuitbarsting moeten optreden is altijd een ondankbare taak. Voor velen was dit het perfect moment om de dorstige te gaan laven. De Duitse band Crossplane brengt sinds 2009 een bonte mix van pure rock-'n-roll en metal. Als belangrijkste invloeden citeren ze o.a. Motörhead, Black Label Society en Kyuss. Dan weet je al wat je op je boterham krijgt.
Die lekker op diezelfde strakke lijn liggende rock muziek die Crossplane naar voor brengt, kleeft zeker en vast aan je ribben. In principe is hierop stilstaan zelfs onmogelijk. De band had het echter aanvankelijk wat moeilijk om een apathisch publiek te vermurwen. Maar dankzij een zeer fijne combinatie tussen aanstekelijke riffs en drum partijen, met een frontman die zijn publiek voortdurend aanspreekt en port, ging gaandeweg het dak er toch weer een beetje af. Voor hun harde werk krijgt op Crossplane dan ook een sterretje meer toebedeelt. Want wij houden nu eenmaal van bands die een inspanning afleveren, waardoor ook wij uiteindelijk uit de bol gaan. En uiteindelijk werden ze daarvoor door het publiek eveneens, helemaal terecht overigens, beloond. Missie geslaagd!
Hexa Mera (*****) Hexa Mera doet na dit zeer fijn rock feest letterlijk de duisternis weer vallen over de zaal. Dit Brussels melodieuze death metal gezelschap doet de poorten van de Hel al open gaan sinds 2010, dit naast en vooral op menig podia. Hexa Mera zijn dan ook meesters in het opbouwen van een ondoordringbare geluidsmuur, die in je gezicht terecht komt tot je niet meer op je benen kan staan. Al vrij vlug zorgde dat voor enkele pits en ging het publiek uiteindelijk geheel uit de bol. Voortgestuwd door een band dat alle registers compleet open trekt, op een oorverdovende wijze. En een zeer bewegelijke tot charismatische frontman die door zijn natuurtalent als entertainer, daar gewoon enkele scheppen duisternis bovenop doet. Bovendien beschikt hij over een stem als een klok waardoor demonische wezens weer eens tevoorschijn worden getoverd.
Kortom Hexa Mera heeft de gewoonte om live boven zichzelf uit te stijgen, en dat is ook nu weer het geval. De band slaagt er dan met brio in ons weer even te laten vertoeven in de donkerst kelders van de Hel. Datzelfde intensieve gevoel dat deze band op plaat naar voor brengt, wordt live echter nog meer tot de puntjes uitgewerkt door een band die in een razendsnel tempo tekeer gaat op dat podium tot ook wij, compleet murw geslagen, waanzinnig zijn geworden.
Lord Volture (****) Tijd voor een potje pure heavy metal met de uit Gelderland , Nederland, afkomstige Lord Volture . Binnen de band staat een bekend gezicht, David Marcelis die ook bij Thorium achter de microfoon staat. De band timmert sinds 2010 aan de weg, en brengt dus heavy metal in zijn meest pure en onversneden vorm. Prompt na die donkere mokerslag, zien we het licht door de wolken schijnen dankzij scherpe riffs die klieven door je vege lijf en een zanger met zeer hoog stembereik die daardoor koude rillingen over je rock hart doet lopen. Ook al was het publiek binnen wat uitgedund, velen stonden buiten te genieten van de gezelligheid rondom de foodtrucks, genoten de aanwezige met volle teugen van deze zeer energieke en lekker strakke set, waarbij de haren in de lucht vliegen en prompt de luchtgitaar wordt boven gehaald om samen met de gitaristen - die verdomd scherpe riffs afvuren - menige heavy metal vuurpijltjes af te schieten.
Voor ons was dit gezien het late uur, de perfect afsluiter voor wederom een geslaagde dag en avond vertoeven in het zeer gezellige zaal 't Riet in Zillebeke (Ieper) Devils Rock For An angel heeft in 2020 plaats op zaterdag 26 september, dan is het reeds de zesde editie. Wij zullen er zeker bij zijn, u toch ook?
Met dank aan: http://www.musika.be
Organisatie: Devils Rock For An Angel
Leffingeleuren 2019 - van 13 t-m 15 september 2019 - Een boeiende driedaagse trip - Een overzicht
Leffingeleuren 2019
Festivalterrein
Leffinge
2019-09-13 t-m 2019-09-15
Tijs Delacroix en Ollie Nollet
Leffingeleuren kende dit jaar een van haar beste edities in jaren. Stralend zomerweer, nagenoeg uitverkocht en daarenboven ook heel wat interesse in het gratis programma. De nieuwe formule maakt van Leffingeleuren de ideale kruising tussen stadsfestivals als Gentse Feesten, met de uitdagende kwalitatieve programmaties als die van festivals als Le Guess Who of Sonic City, tamelijk uniek in haar soort dus, als je het ons vraagt.
Dit jaar spande Duyster andermaal de kroon op zaterdag, maar verdronken we over het algemeen wat in gitaargeweld. Wel pikten we opnieuw enkele leuke nieuwe ontdekkingen mee … Lees hieronder meer over de acts die het beste van zichzelf gaven.
dag 1 - vrijdag 13 september 2019
Openen deed Leffingeleuren, traditiegetrouw, met de winnaar van de Jong Muziek-wedstrijd van Theater Aan Zee. Met louter een gitaar en een effecten/loop-plank tot zijn beschikking, betrad Jacobin de Kapel dat in de schaduw van de centrale Kerk was opgebouwd. Een tape waarop kustklanken de basis van zijn set vormde, waar hij vervolgens zweverige elementen aan toevoegde. Helaas waren we niet mee met zijn verhaal, pas na 20’ kregen we een interessante opflakkering te horen. We zullen hem niet afkraken, maar museummuziek leek ons een passende term, een beetje een gekke opener voor deze driedaagse, waarop toch vooral gitaren centraal stonden. Verder kregen we ook niet veel te zien van de artiest zelf, aangezien hij grotendeels ineengekrompen aan zijn knoppen friemelde.
Het was al de derde keer in korte tijd dat we Peuk aan het werk zag en opnieuw wisten ze me midscheeps te raken met een verschroeiende set noiserock waarin de gitaar tegelijkertijd zowel gruizig als helder klonk. Nele Janssen leek als frontvrouw nog te zijn gegroeid en dartelde gracieus over op het podium, vakkundig geruggensteund door gevestigde waarden Jacques Willems (Heisa) op bas en drummer Dave Schroyen (Evil Superstars, Fence, Creature With The Atom Brain, Birds That Change Colour). Nummers als “Magpie” en “Cave person” zouden stilaan tot het collectieve geheugen van de Vlaamse muziekliefhebber mogen horen. Bijzonder mooi en ontroerend ook was het eerbetoon aan de ons onlangs ontvallen Daniel Johnston. Nu wordt het langzamerhand uitkijken naar een opvolger voor hun uitstekende debuutplaat.
We zaten er niet op te wachten maar gelukkig werd het net tijd om naar de zaal af te zakken voor de semi-legendarische band uit Los Angeles, The Warlocks. Het was precies 16 (!) jaar geleden dat we ze op Metropolis in Rotterdam zagen. Op het eerste zicht leek er niets veranderd. Of toch? Zanger Bobby Hecksher zag er wat verlept uit: een te laag uitgezakte buik of een te krap t-shirt of allebei en zwartgeverfde manen, een mooi zicht kon je het niet noemen. Dat terwijl de rest van het gezelschap leek vastgeroest te zijn in hun pose van nonchalante stoerheid. The Warlocks ( hun naam werd eerder door zowel The Velvet Underground als Grateful Dead gebruikt tijdens hun ontstaan) begonnen eerder aarzelend met “Red camera” en “Isolation”, loom voortstrompelende psychedelica. Uitstekend te genieten om halfeen s’nachts in de zetel met een goed glas binnen handbereik. Maar dit was wel een festival en de honger was groot. Het leek erop alsof ze het weinige volk (de meesten zaten nog bij Squid) het pand wilden uit jagen. Maar na een goed kwartier volgde de kentering, uitgerekend met onze favoriete Warlocks song, “Shake the dope out” uit 2003 ook al weer (zowat alle songs kwamen trouwens uit hun prille beginjaren). Vanaf dan lag het tempo iets hoger en mocht het al eens swingen. En het werd nog beter: “Caveman rock” was de start van een schitterende finale waarin ze plots hun sudderende psychedelica lieten kolken, Bobby Hecksher zich met zijn ongetwijfeld stramme benen aan een dansje waagde en er zelfs echo’s van de vroege Cramps opdoken.
The Warlocks bewezen dan toch veel meer te zijn dan de verweesde neefjes van The Brian Jonestown Massacre. Zonder die makke start was dit beslist één van de hoogtepunten van Leffingeleuren geworden, zonde eigenlijk.
Squid was misschien wel de naam die vrijdag het meest over de tongen ging. De kapel stond dan ook afgeladen vol voor het piepjonge vijftal uit Brighton. De presentator vergeleek de band in zijn aankondiging met LCD Soundsystem maar tijdens de eerste twee nummers was daar weinig van te merken. Ze begonnen zelfverzekerd met een lap atmosferische jazz waarin we warempel twee trompetten konden ontwaren. Knap gezongen ook door een charismatische Ollie Judge die toen nog voor zijn drumstel stond. Tijdens het tweede nummer, nu wel met echte drums, werd nog even dezelfde koers gevaren maar bij nummer drie was het zover en werd er geswitcht naar hoekige dancebeats die inderdaad aan de gewrochten van James Murphy deden denken.
Bij Pile (oorspronkelijk van Boston maar nu in Nashville residerend) in het café stonden een handvol jonge enthousiastelingen zich in het zweet te dansen. Niet echt voor de hand liggend want het viertal bracht hoekige noiserock met slacker gitaren en af en toe wat prog invloeden die alle kanten op stuiterde. Met Rick Maguire, die me aan Scott McCloud van Girls Against Boys deed denken, had de groep wel een gedreven frontman aan boord. Knap maar het ontbrak de band toch aan enkele uitschieters.
The Soft Moon (Oakland, Californië) bestaat eigenlijk enkel en alleen uit Luis Vasquez maar op tournee laat hij zich bijstaan door een drummer en een bassist. Zijn muziek wordt geklasseerd onder de post-punk (die term wordt duidelijk steeds rekbaarder). Andere omschrijvingen zijn darkwave, minimal wave en industrial rock. Dat klonk verdomd veelbelovend alleen hoorden we slechts onopvallende electropunk die me ijskoud liet. Voer voor de liefhebbers die er wel degelijk waren.
Daar Raketkanon alle volk naar zich toe zoog trokken we wat uit medelijden naar de kapel waar op hetzelfde moment Lust For Youth (Kopenhagen) te zien was, terwijl we heel goed wisten dat dit op niets ging uitdraaien. De groep bracht reeds vijf platen uit op Sacred Bones, een label met een zekere reputatie, en dat gaf me toch nog een sprankeltje hoop. Helaas bleek die meteen ijdel bij aankomst in een zo goed als lege kapel. Twee mannen brachten er in een waas van rook en gekleurde lichten het soort electropop waar we in de jaren ‘80 van gruwde. Dan toch maar naar Raketkanon (Gent). We zagen knappe gebrachte oorverdovende noiserock waarvan we al snel dachten: dit is één grote gimmick. Voor wie daar vrede mee heeft is Raketkanon ongetwijfeld een sensatie, we werden er alleen maar moe van.
Ondanks het nachtelijke uur toch maar eens de New Candys (Venetië) in het café gaan zien. De Italianen touren als voorprogramma van The Warlocks en we waren benieuwd waaraan ze dat verdiend hadden. Bekoorlijk deinende psychedelische rock met zwijmelende gitaren en omfloerste zang werd ons deel. Mooi maar het bleef toch vergeefs wachten op dat ene nummer die de aanschaf van een plaat kon rechtvaardigen. Maar als support van The Warlocks zonder meer een terechte keuze.
dag 2 - zaterdag 14 september 2019
14h, slechts enkele zielen vonden toen al de weg naar De Zwever. Daar stond Mirek Coutigny, winnaar van het Verse Vis-concours voor ons klaar. Coutigny bracht een sterke mix van elektronische en esthetisch, zweverige klanken. Het deed ons wat denken aan een minder bombastische uitvoering van wat we bij bands als Sigur Ros soms horen. Door de speelse touch, die de percussie bracht, voelde het geheel fris en vernieuwend aan. Zo ook “Atlas”, de nieuwe single van de groep die in primeur op ons werd losgelaten. De composities van Coutigny hebben een klassieke opbouw, wat ook deels wordt aangesterkt door de aanwezige pupiters, maar er valt heel wat meer te horen dan louter dat.
Het erg volle geluid dat het drietal neerzet, bevat een aantal ruwere toetsen, maar blijft trouw aan de erg filmische onderlaag. Het intense oogcontact tussen de drie groepsleden, bevorderde de heerlijke sfeer des te meer. Mirek Coutigny zal niet iedereen kunnen bekoren, maar wie van mooie, sterk uitgewerkte composities houdt, zal bij Mirek Coutigny ongetwijfeld aan zijn of haar trekken komen.
The Blinders uit Manchester hadden ons schurende punkrock beloofd en dat kregen we ook, zij het slechts de eerste drie of vier nummers. Daarna schakelde het drietal over naar noeste werkmansrock waar ze even goed weg mee kwamen. Songs als “Brave new world”, “L’état c’est moi” en “Rat in a cage” bleven tot de verbeelding spreken terwijl er op het podium voldoende te zien was. Zanger Thomas Haywood zag er met een uitlopende mascaraband rond de ogen uit als een kruising tussen Robert Smith en Batman terwijl een voortdurend dansende bassist Matt Neale, strak in het pak, menig meisjeshart op hol liet slaan. Naar het einde toe begon de stem van Haywood, vooral tijdens de parlando gedeelten, plots steeds meer op die van Jim Morrison te lijken. The Blinders, een naam om te onthouden.
Valley Maker ofte Austin Crane uit Seattle is een geval apart. Naast de muziek is hij ook doctoraatsstudent sociale geografie en zijn eerste plaat deed vooral dienst als zijn thesis. Maar de man bleek de eenvoudigheid zelve. Zichzelf begeleidend op akoestische gitaar bracht hij met rafelige stem een reeks indringende songs. Tussendoor bleef hij ons uitvoerig bedanken omdat we zo aandachtig naar hem luisterden terwijl er buiten voor de deur onder een stralende zon een party te beleven viel. Er moesten er meer zijn als hij.
Martha Da’ro wordt her en der als ‘groot talent’ aangehaald. Op podium is daar in ieder geval letterlijk weinig van aan te merken. Een klein meisje dat wel overtuigd op podium staat. Of we haar figuurlijk een groot talent mogen noemen, ook daar zijn we het niet meteen mee eens. Het hoge kinderstemmetje gecombineerd met een a capella track, voelde in ieder geval een beetje ongemakkelijk aan. Wanneer er wat beats aan haar show worden toegevoegd, dan kruipt er wel al wat meer soul in haar performance die neigt naar Amy Winehouse zaliger. Maar honderd procent overtuigd, zijn we niet. De erg hoge stemtonen zorgden voor een overkill die neigde naar Selah Sue wiens strot dichtgeknepen wordt, niet onze meug. Haar podiumpresence en coole stijl maken veel goed, maar haar stem achtervolgt ons ‘s nachts nog.
Bill Ryder Jones moet je de knepen van het artiestenvak niet meer leren kennen. De man speelde destijds bij The Coral, waarvan hij tot op de dag van vandaag nog steeds zijn gitaarstrap gebruikt. Daarnaast beschikte BRJ in Leffinge over een grote dosis zelfvertrouwen, die soms naar een vermakelijke hoeveelheid arrogantie neigde. “Billy” klonk vocaal niet opperbest, maar bracht wel erg mooie, muzikale verhalende tracks.
Aan kracht geen gebrek in deze performance, want Bill koos - uit zijn grote catalogus - voor dit optreden voluit voor de gitaar. Een geslaagde zet.
Satanique Samba Trio is een vijftal, gehuld in zwarte hoodies en bloemenkransen, uit Brasilia, hoofdstad van Brazilië. Wie zich aan een dansfeestje verwacht had kwam enigszins bedrogen uit. De vijf gebruikten wel samba en andere Braziliaanse muziekstijlen als uitgangspunt maar dan wel om ze eerst vakkundig te fileren en daarna de stukken schijnbaar willekeurig terug in elkaar te flansen. Zo hoorden we een haast onherkenbare versie van de Lambada met een melodica in de hoofdrol. Andere instrumenten waren drums, bas, akoestische gitaar, cavaco gitaar en sax (soms enkel het bovenstuk, zonder toetsen dus). Het leverde intrigerende muziek op die qua tegendraadsheid kon wedijveren met Beefheart’s ‘Trout mask replica’. En toch wisten enkele moedige jonkvrouwen hierop te dansen!
Joe Talbot (Idles) tekende ze voor zijn label Balley Records en dan waren wij uiteraard geïnteresseerd wie deze Crows uit Londen wel mochten zijn. Post hardcore punk heet hun ding en dan moeten we eens diep zuchten van ‘daar gaan we weer’. Maar het bleek meteen dat Crows niet het zoveelste groepje waren die een alles overweldigende sound wist neer te zetten en er voor de rest niets mee aan te vangen. Deze vier jongens hadden toch iets meer in huis.
Toegegeven: ook hier klonk de zang van James Cox, die hiervoor twee microfoons gebruikte waarvan één zo’n ouderwetse die je niet onmiddellijk bij dit soort muziek verwacht, monotoon maar toch wist hij me te begeesteren en dat niet alleen omdat hij een middagwandelingetje tussen het publiek maakte.
De grootste troef van Crows lag evenwel bij gitarist Steve Goddard en bassist Jith Amarasinghe die ondanks de brute aanval op onze trommelvliezen telkens fijne melodieuze patronen wisten te creëren. Of was het die vervaarlijk uitziende waakhond, links op het podium, die me ertoe dreef deze positieve woorden te schrijven? ‘Silver tongues’ heet hun debuut, voor wie het wil checken.
Niet veel volk in de Kapel voor Peaking Lights, en we begrijpen wel waarom. Peaking Lights was een vreemde eend in de bijt op het nogal post-punk gerichte Leffingeleuren. Daarnaast zijn een met kabels gevulde tafel, en verder beperkte zichtbaarheid, niet echt oogstrelende prikkels. Muzikaal schipperde Peaking Lights ook wat tussen vervelend langdradig en genietend cruisend. Psychedelische beats die wat weg hebben van HVOB werden rustig aan vermengd met wat elektronische klanken en zachte zang. Een rustige trip, die veelal te eentonig en risicoloos was.
En dan was er ook nog het veelbesproken Duyster. live waarin het legendarische radio programma nog eens vanonder het stof werd gehaald. Dit jaar wisten ze Marissa Nadler (Boston) te strikken. Het voordeel van de kerk is dat je er kunt zitten (weliswaar zonder pintje) maar voor de rest zien we weinig redenen om hier concerten te organiseren. Er zal wel een sacrale sfeer hangen maar de klank, en daar gaat het toch om, was ronduit abominabel. De mezzosopraan en de twee elektrische gitaren verdronken in een zee van galm. Of maakte dit gewoon deel uit van deze gothic folk die me anders ook al wat te gekunsteld klonk.
Van de kerk terug naar de vertrouwde kapel voor Mystic Braves uit Los Angeles. Dit leek wel de snorrenclub, alle vijf een gezonde knevel onder de neus, de ene al imposanter dan de andere. Mystic Braves verkochten ons fraaie, psychedelische sixties pop/rock in de stijl van de Allah-Las en The Babe Rainbow. Mooie stem van Julian Ducatenzeiler, een verfrissende Farfisa van Ignacio Gonzalez en best wel knappe songs maar o zo braaf en totaal ongevaarlijk. Hoewel dit bij momenten behoorlijk swingend klonk bleven deze jongens erbij staan alsof ze wortel hadden geschoten.
De tijd dat we onvoorwaardelijk fan waren van Steve Gunn lijkt definitief voorbij alhoewel we blijven hopen dat hij bij een volgende plaat het roer opnieuw zal omgooien. Zijn set op Leffingeleuren was nagenoeg identiek als die in De Kreun eerder dit jaar. Zo goed als alle nummers kwamen uit zijn laatste, ‘The unseen in between’, waarop Gunn danig richting The War On Drugs is opgeschoven. Een logische evolutie of een poging om alsnog een wat breder publiek aan te spreken? In ieder geval was het kabbelgehalte weer hoog en bleef de lawaaiuitbarsting aan het eind van “Paranoid” even zinloos. Eén keer liet hij zich nog wegglijden in een avontuurlijke gitaarexcursie en kwamen de herinneringen aan die memorabele concerten van vroeger weer bovendrijven. Slecht was het absoluut niet maar dit was niet de Steve Gunn zoals we hem graag wouden horen.
The Germans kwamen in Leffinge hun nieuwe langspeler ‘Sexuality’ voorstellen. Deze plaat roept live (gelukkig) dezelfde sferen op als via de oordoppen. Tracks met sterk aanwezige synths met daarover Disney-achtig gezang, die stelselmatig met meer exotische twisten te maken krijgen. Een dansbare vibe die vooral te danken is aan de venijnige, speelse drums van Jacobs tijdens hun optreden.
Geheel overbodig, trokken The Germans tijdens “William” Charlotte Adigéry op het podium. Wat haar meerwaarde was, naast wat heen en weer springen, hebben we nog steeds het raden naar.
Gelukkig onthouden we naast dit voorval vooral veel goeie dingen over de doortocht van The Germans op Leffingeleuren. De sterke maar bevreemdende opbouw op kop. De lont kregen ze ontvlamd, maar helaas was de set te kort om geheel tot ontploffing te komen.
Brutus zagen we reeds verschillende malen, en ook nu hadden we er alle vertrouwen in een stevige, goede set voorgeschoteld te krijgen. En zo geschiedde. Mannaerts en haar broeders hadden in Leffinge weliswaar moeite om het publiek helemaal overstag te doen gaan. Het blijft geen gemakkelijk publiek om te paaien. Daarnaast leek ook voor haar het einde van de zomer welgekomen, want al dat spelen en touren heeft haar krachtige stem duidelijk een hoop inspanningen gekost. Doordat we ons geen zorgen hoefden te maken over crowdsurfers in onze nek of moshpits in onze rug, konden we ditmaal ook meer op de andere facetten van hun show letten. Brutus is een geoliede machine met ook oog voor detail. De maagdelijk witte backdrop die soms met slim ingekleurd werd, de blazer die Stefanie afkoelde en haar lange haren ook deed fotovriendelijk deed rondwapperen, de uitgekiende overgangen tussen de nummers,... Brutus staat er, en het verbaast ons al lang niet meer dat deze band de Europese grenzen aan het aftasten is. Ze zijn buiten categorie wat Belgische gitaarbands betreft, en dat werd in Leffinge eens te meer duidelijk.
De lange dag eindigde in het café met GravelRoad uit Seattle, een groep die reeds eerder in café De Zwerver speelde. Gemakshalve zou je hun muziek kunnen omschrijven als bluesrock maar intussen is die term zo bezoedeld dat het eerder een scheldwoord lijkt. Stevige blues georiënteerde rock-‘n-roll dan maar? De groep is ooit begonnen na het beluisteren van “A ass pocket of whiskey” van R.L. Burnside en Jon Spencer, begeleidde ooit T-Model Ford en trekt Jack Endino (Nirvana, Soundgarden, Mudhoney) aan als producer voor hun platen. Het zijn referenties die kunnen tellen.
De vier trapten af met één van die paar punknummers die ze ooit op plaat kwakten waarna drummer en spraakwaterval Marty Reinsel verklaarde dat het Jack Daniels time was en het feestje definitief losbarstte. Met een zelden gezien enthousiasme (de heren van The Warlocks kunnen hier een punt aan zuigen) ploegden ze zich door een dwarsdoorsnede van hun oeuvre. Eén van de hoogtepunten was ongetwijfeld een bijzonder sterke cover van Junior Kimbrough’s “Sad days lonely nights” die ze op verzoek speelden.
Op hun best zijn ze tijdens die lang uitgesponnen licht psychedelische bluesnummers zoals die te vinden zijn op ‘Capitol Hill Country Blues’ uit 2016. Kommaneukers zullen wellicht opwerpen dat de stem van Stefan Zillioux eerder aan de vlakke kant is of dat die kleine opdonder achter zijn drumstel te veel emmert tussen de nummers maar dat zal niet kunnen wegnemen dat GravelRoad hier opnieuw een dijk van een set neerpootte. “Niemand is perfect maar we doen allen ons best om dat te zijn” merkte diezelfde drummer trouwens ergens op. En of ze dat deden. De groep eindigde met een drietal songs uit hun nieuwe plaat ‘Crooked nation’, waarin de belabberde situatie van de US aan de kaak wordt gesteld, en dat belooft een robuust werkstuk te worden (de vinylversie verschijnt pas begin volgend jaar).
dag 3 - zondag 15 september 2019
Mirek Coutigny bewees gisteren dat vroeg aanwezig zijn, een must is in Leffinge. Mooneye legde de vinger nog eens extra op die wond. De band rond Michiel Libberecht heeft er een immens drukke festivalzomer opzitten, met Leffinge als eindstation.
De Nieuwe Lichting winnen, legt je dus hoegenaamd geen windeieren, maar het is ook extra fijn om te zien en te horen dat een band door al die nieuwe speelkansen ook steeds beter gaat klinken en spelen. Met hun warme, volle sound zijn ze al een tijd de kampvuurstatus ontgroeid, maar de volgende stap, die zetten ze ondertussen ook moeiteloos. Alsof Libberecht op zichzelf nog niet over een immens aangename stem beschikt, wordt hij door de andere bandleden live ook bijgestaan als backing vocals, wat een power brengt dit teweeg. De gecombineerde vocale kracht, stuwt de nummers als een krachtige motor voorwaarts. Ook instrumentaal blaakt het gezelschap van zelfvertrouwen, want in een nieuw nummer durven ze ook instrumentaal furieus uit de hoek te komen. Mooneye positioneert zich live zo stilaan netjes tussenin Het Zesde Metaal en Balthazar, het applaus in De Zwerver sprak boekdelen. Mooneye is een blijver, zoveel werd duidelijk.
De zondag werd vervolgens in De Kapel feestelijk ingezet door vier mannen in smetteloos wit pak, waarvan de zanger en de gitarist op zijn zachtst gezegd nogal vrouwelijk geschminkt waren. Auditief hielden ze het bij onvervalste seventies glamrock.
Dat Scott Yoder (Seattle) een fascinatie voor David Bowie heeft viel niet te ontkennen. Zelfs de pose met zijn gitarist helemaal op het eind leek wel een snapshot van Bowie en Mick Ronson destijds. Maar de man had nog meer te bieden. Goede songs bijvoorbeeld waarmee hij het publiek uit zijn hand liet eten. In die mate zelfs, toen hij voor het podium op het tarmac ging zitten en vroeg om iedereen rondom hem hetzelfde te doen, dat ook gebeurde.
Trash Kit, een vrouwelijk trio uit Londen, mocht in een volgepakt café het beste van zichzelf geven. En dat was aanstekelijke afropop gekruid met wat punkinvloeden (The Slits). Een erg enthousiaste Rachel Aggs bleef het volk, waaronder de bassist van Garrett T. Capps op de eerste rij, opjutten met haar helder klaterende gitaar. Jammer misschien dat de bassiste en de drumster zich zo bescheiden opstelden. Mocht er een prijs zijn voor de meest grijze begeleiders dan hadden ze die ongetwijfeld gewonnen.
Voor een portie vuige rock-‘n-roll of punk moet men tegenwoordig in Austalië zijn. Eén van de talloze nieuwe groepjes daar en zeker één van de betere is Civic uit Melbourne. Razende punk, slordig en smerig en met een knipoog naar Cosmic Psychos en The Dead Boys. Tussen het geraas en de tonnen feedback door lieten de twee gitaristen geen kans onbenut om er een fijn gitaarriedeltje tussen te smokkelen. En dan was er nog die geweldige zanger, Jim McCullough, sloom over het podium struinend en om de haverklap aan een flesje bier lurkend. Een groep naar ons hart, vooral ook omdat ze voortreffelijke nummers weten te brouwen zoals “New Vietnam”.
En dan brak het moment aan waarnaar we misschien wel het meest had uitgekeken: Garrett T. Capps! Eerst zorgde zijn band, Nasa Country, voor een spacey intro waarna Garrett in vol ornaat met knalgeel Las Vegas kostuum ten tonele verscheen om “Born in a ballroom” in te zetten en vervolgens zijn tot op heden bekendste nummer, “In the shadows (again)”, prijs te geven. Toen wist je al dat dit niet meer stuk kon. Garrett T. Capps brengt naar eigen zeggen ‘space country’ en die vlag dekt wel degelijk de lading. In wezen waren het vrij traditionele countrysongs die we hoorden maar die werden telkens onderbouwd met een subtiele soundscape, in elkaar geknutseld op de modulaire synthesizer van Justin Boyd. Zoiets kan behoorlijk tegenvallen, hier tilde het de muziek naar een hoger plan. Nu waren de songs zelf ook alle van een uitzonderlijke kwaliteit. Inclusief de perfect gekozen cover, “Goodbye San Francisco (hier San Antonio), Hello Amsterdam”, van Doug Sahm die net als Capps in San Antonio, Texas woonde. In feite had Garrett T. Capps alles: charisma, gortdroge humor, perfecte timing, de songs en niet in het minst een geweldige vijfkoppige band (drums, bas, synths, gitaar/lap steel en trompet). Dit was zonder twijfel het absolute hoogtepunt van Leffingeleuren 2019!
Landsgrenzen, ze mogen dan wel artificieel zijn, binnen de muzieksector lijken ze van beton te zijn. De Staat speelde deze zomer als headliner op Lowlands, maar in Leffinge treffen we de Nederlanders gezellig om half zeven aan in De Zwerver. Al lijken de adelbrieven ook hier te zijn aanbeland, want de zaal stond even voor het begin van de show al erg goed gevuld.
In ieder geval, geen publiek te groot of te klein voor frontman Torre Florim, die de zaal helemaal inpalmde met fotografen-pleasing, danspasjes... Door de beperkte setduur, moest De Staat wel fel knippen in hun setlist, wat ten koste ging aan de natuurlijke flow van een normale, volwaardige show. Gelukkig kregen de toeschouwers wel het gros van hun kwaliteiten te zien. Hoogtepunten waren “Peptalk” die misschien net ietwat harder kon, en het altijd pittige “On Screen” en “Witch Doctor”, maar ook nieuwer werk als “Kitty Kitty” en “Pikachu” wist meer dan te overtuigen.
De sympathieke Duitser Niklas Paschburg is niet meteen een klinkende naam voor de doorsnee festivalganger, maar brengt overal waar hij speelt wel héél welklinkende klanken met zich mee. In de Kapel was het gedurende deze man zijn show beklijvend stil. Nils Frahm is bij Paschburg nergens ver weg, maar in plaats van zich louter tot synths te beperken, verwerkt hij diverse instrumenten, zelfs accordeon, in zijn sferen. Paschburg houdt het daarnaast ook interessant door naast de instrumentale escapades ook een gedurfde beat niet te schuwen, zelfs in een herwerking van een klassieke compositie van Bach. Deze erg vriendelijk ogende man heeft ons in zijn eentje overtuigd, zonder een overdaad aan gitaren zoals we talloze keren hoorden dit weekend. Bewonderenswaardig.
Meteen daarna was het opnieuw prijs in de zaal met The Mystery Lights (oorspronkelijk van Salinas, Californië maar verkast naar Brooklyn, New York). Onder leiding van een erg charismatische Mike Brandon, die voortdurend rondhoste of gaten in de lucht sprong, brachten de vijf een set zweterige sixties garagerock, voortgestuwd door immer sprankelende gitaren en de jengelende Farfisa van nieuw lid, Lily Rogers. Songs als “Follow me home” en “Flowers in my hair, demons in my head”, die nu al klinken als klassiekers, zat de groep meteen op kruissnelheid. Sommige nummers van de nieuwe plaat, ‘Too much tension!’ waren misschien net iets minder onweerstaanbaar dan die van hun debuut, het bleef een moedige poging om hun muzikale horizon wat te verruimen en het kon evenmin verhinderen dat dit opnieuw een passioneel concertje werd die nog een tijdje zal nazinderen.
Frankie & The Witch Fingers (Los Angeles) is een nogal vreemde naam vooral als je weet dat de frontman gewoon Dylan Sizemore heet. Frankie is de naam van zijn kat en de Witch Fingers vond hij tijdens het spelen van een schaduwspelletje. Dat klinkt allemaal wat teder, hun optreden was dat allerminst. Hun psychrock bleek redelijk explosief en klonk een beetje als Thee Oh Sees van zo’n vijf jaar geleden. Het zal wel toevallig zijn maar er waren nog andere overeenkomsten tussen Dylan Sizemore en Oh Sees frontman John Dwyer. Zo verscheen Sizemore ook in korte broek en klemde hij zijn gitaar al even hoog tegen zijn borst, best wel grappig. Echt veel goed uitgewerkte nummers zaten er niet tussen. De groep moest het meer hebben van een bedwelmende drive en schroeiende gitaaruithalen en daar waren ze dan weer meesters in.
Opnieuw een heel sterke editie met een ietwat teleurstellende vrijdag, een degelijke zaterdag en een onwaarschijnlijk sterke zondag. Bedankt Leffingeleuren!
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Villa Pace 2019 - Een vlucht van duizend luchtballonnen
Villa Pace 2019
Grote Markt -’t Plein - De Nest
Sint-Niklaas
2019-09-07 + 08
Erik Vandamme
Jan Verstraeten - Newmoon - Every Stranger Looks Like you - Raveyards - Drahla - Stikstof - Haemers - TaxiWars - Vandal X
Vooraf - een stukje geschiedenis
De ballonmeeting is een jaarlijks terugkerend evenement ontstaan in 1948, ter herdenking van de bevrijding van de stad Sint-Niklaas tijdens WOII. Het initiatief werd genomen door voormalige burgemeester Romain De Vidts en de zakenman André Sax. Wat ooit begon als een eerder kleinschalig gebeuren, is ondertussen uitgegroeid tot een van de belangrijkste ballonhappenings in de wereld. Die internationale bekendheid kwam er al in 1949. Medio 1970 werden heteluchtballons toegevoegd. In 1987 special-shapes en in 2005 de miniatuurballonnen. Niet alleen het aanbod van ballons werd langzaam uitgebreid. Ondertussen is het evenement uitgegroeid tot een vredefestival. Onder de naam Villa Pace zijn er verschillende optredens op meerder podia in de stad. Die optredens gaan door op de Grote Markt, het Sint-Nicolaasplein, Hendrik Heymanplein, de Castrodreef , De Nest en ook de tuinen van Salons voor Schone kunsten waar Klassieke concerten plaats grijpen onder de naam: Terrazza. Bovendien is er een uitgebreide braderij en wereldmarkt. Met uiteenlopende gerechten uit alle streken van de wereld.
zaterdag 7 september 2019 - Vredesfeesten - Villa Pace
Over tradities gesproken. Minstens één dag in het weekend Vredefeesten vertoeven ook wij in de buurt van die Grote Markt voor mening concerten. We starten de avond op een gemoedelijke wijze.
Jan Verstraeten (****) mocht de avond openen op de Grote Markt. De man bezit de unieke gave om klassieke muziek in een modern kleedje te stoppen, getooid in kledij die eerder hoort bij rock muzikanten. Bovendien blijkt hij niet alleen een klanken tovenaar te zijn. Hij bespeelt zowel zijn piano als de gitaar met zoveel overgave, dat je er gewoon stil van wordt. Uiteraard laat hij zich begeleiden door strijkers en violisten die al een even magische sfeer laten waaien over de grote Markt. Ook al vinden we deze zeer intieme muziek eerder thuis horen in een gezellige concertzaal. Jan Verstraeten slaagt erin, mede dankzij een lichtjes experimentele inbreng, het publiek in vervoering te brengen en je ook innerlijk diep te ontroeren.
Kortom: Grenzen verleggen binnen Klassieke muziek, en buiten de lijntjes daarvan kleuren? Dat is wat Jan doorheen de set op de Grote Markt doet, daardoor vallen ook wij als een blok voor zijn unieke talent als muzikant en entertainer ten voeten uit.
Villa Pace - de strijd om de luidste gitaar solo
Voor het hardere werk moest je op 't Plein en De Nest zijn. Aangezien wij liefhebber zijn daarvan, besloten we dan ook daar post te vatten. We merkten een verandering in de opstelling van het podia. Twee jaar geleden - vorig jaar waren we niet aanwezig op Vredefeesten - stond het podium nog vlakbij de Markt opgesteld, en de drink/eet kraampjes daar vlak achter. Nu was dat omgekeerd, waardoor het podium van 't Plein veel nauwer verbonden was met het podium in De Nest. Een veranderde opstelling die we ten zeerste konden waarderen.
Newmoon (***1/2) dompelt het plein onder in een gezapige Shoegaze sfeer. De band brengt in oktober een nieuwe plaat uit 'Nothing Hurts Forever' en heeft ondertussen toch zijn stempel gedrukt op dat Shoegaze gebeuren in deze contreien. Op Villa Pace zagen we band die energie en gedrevenheid uitstraalt. Alle registers worden op een strakke en verschroeiende wijze open getrokken. Ook al gaat dat steeds diezelfde lijn uit, waardoor de aandacht een beetje verslapt. Daardoor word je sowieso omver geblazen. Bovendien beschikt de band over een frontman die niet alleen zijn emotionele stem in de strijd gooit, de man profileert zich als een entertainer die er alles aan doet om het publiek te bekoren. Geen inspanning is hem teveel, hij vraagt zelfs aan de mensen die vooraan staan de mensen die opzij staan te vragen dichter te komen. En hij slaagt zelfs in zijn opzet. Om maar te zeggen, ook al brengt deze band donkere Shoegaze die perfect past bij het vallen van de duisternis, de heren stralen spelplezier en Humor uit. Daardoor krijgen ze de handen gemakkelijk op elkaar, en worden ook wij over de streep getrokken.
Een van de ontdekkingen op Villa Pace 2019? Every Stranger Looks Like You (*****). Deze band grasduint door het Sludge metal aanbod, en voegt daar tonnen chaos aan toe. Daardoor bouwt ESLLY een ondoordringbare geluidsmuur op, waarbij de aanhoorder wordt meegesleurd naar een al even chaotische, donkere wereld. Het meest interessante aan deze band is dat ze een grote waaier aan variaties aanbieden. De vaak spoken words klinkt griezelig en dreigend, na een intro die de put van de Hel doet open gaan. Trekt de band een vat van verderf, woede, frustratie en pijn open waardoor De Nest op zijn grondvesten staat te daveren. De grimassen in het gezicht van zanger/gitarist spreken trouwens boekdelen. Je voelt gewoon die woede in de manier waarop zowel de zanger als muzikanten hun instrumenten letterlijk geselen. Dit is duidelijk geen voer voor tere zieltjes, want ook de oorverdovende climax op het einde zorgt voor een huivering doorheen ons lijf. Mokerslag na vuurbal wordt je door de strot geramd, tot je totaal verweesd achterblijft. ESLLY doet niet aan bindteksten. Geen communicatie over en weer met het publiek dus, maar die verschroeiende muziek voor zich laten spreken. In dat half uur tijd ontstaat er uiteindelijk ook in onze geest meerdere Apocalyptische taferelen. Die er uiteindelijk voor zorgen dat we zelf ook tot absolute waanzin worden gedreven. En totaal verweesd en van de kaart de Nest verlaten.
Raveyards (***1/2) heeft zijn naam niet gestolen. De band biedt letterlijk een rave party aan met alles erop en eraan. De dansspieren aanspreken na zo een donkere set van de voorganger? Dat kunnen we iedereen aanraden. Door middel van opzwepende en luide beats doet ook Raveyards de aarde op zijn grondvesten daveren. Al is het deze keer niet met de bedoeling de menigte te confronteren met zijn eigen demonen, maar eerder om een wervelend dansfeest te doen ontstaan. Een opdracht waarin Raveyards met brio in slaagt, want na een dik half uur vertoeven in deze oorverdovende rave staat er weer een glimlach op onze lippen.
Als liefhebber van de New wave en post punk uit de jaren '80 was het uitzien naar Drahla (*** 1/2) die ons onderdompelt in een potje nostalgie uit die gouden tijden. De dame en heren trekken een heel vat open, boordevolle jaren '80 spulletjes. De ene song is wat meer overtuigend gebracht dan de andere, ook de stem van de frontvrouw kwam er niet altijd even zuiver door. Bovendien kregen we het gevoel dat deze band best een aardig potje post punk brengt, maar ook een van de vele bomen in dat grote bos blijkt te zijn. Echter, kwalitatief valt hier geen speld tussen te krijgen. Getuige daarvan zijn de rillingen die over onze rug lopen bij elke gitaar lijn en drum geroffel, met als kers op de taart die toch wel zeer tot de verbeelding sprekende vocale inbreng .
De Brussels formatie Stikstof (*****) is uitgeroeid tot één van de vaandeldragers van de recente hip hop en rap in onze contreien. Wij stonden toch lichtjes sceptische daartegenover, maar moeten onze sceptische houding na die knetterende optreden op Villa Pace herzien. De band brengt niet alleen Hip Hop vanuit het hart van de muziekstijl, met teksten die je een spiegel voorhouden. Deze jongens koppelen humor met het vertellen van een verhaal, en kunnen daardoor nog meer op onze waardering rekenen. Vanaf de eerste noot legt Stikstof de lat zeer hoog, en laat niet meer los tot het volledig plein staat te zingen en springen.
Een korte maar hevige wervelstorm. Zo zouden we het aantreden van Haemers (***) nog het best kunnen omschrijven. In een razend snel tempo werden de songs je letterlijk door de strot geramd, zodat je geen moment tot rust kon komen. Niet alleen zorgde dit ervoor dat de trommelvliezen barsten, ook de geluidsmuren stonden op springen. Helaas bleek deze set iets te kort en krachtig, en met wat te weinig melodie, om ons echt compleet over de streep te trekken. Helaas kwam de zang er niet zo goed door, hadden we de indruk. Maar ondoordringbare geluidsmuur die de muzikanten op een intensieve wijze opbouwden, voelden aan als een hele horde bulldozers die over je hoofd heen denderen. Waardoor Haemers toch in zijn opzet slaagt. In een half uur de zaal veranderen in een slagveld, waarna het nodig is het puin te ruimen.
Tussen al dat Metal, postpunk en hip hop geweld bleek TaxiWars (****) een beetje de vreemde eend in de bijt. Bovendien vind ik dat de Jazz muziek dat de heren brengen nog het best floreert in een intiemere omgeving. De band rond dEUS frontman Tom Barman, Saxofonist Robin Verheyen, bassist Nicolas Thys en klasse drummer Anton Pierre brengt zijn nieuwste plaat uit 'Artificial Horizon'. Er bestaat geen twijfel over. Elk van deze muzikanten zijn uitzonderlijk getalenteerd en uniek in hun kunnen. Dat blijkt meermaals als Robin met een Hemelse sax solo elk haartje op je armen doet recht komen. Het verpletterende drumwerk van Anton en de virtuoze bas inbreng van Nicolas zijn niet zomaar een kers op de taart. Dit blijkt een onaardse meerwaarde. De stem van Tom past perfect in dat plaatje.
En toch hadden we vaak de indruk dat TaxiWars op de rem aan het duwen was. Op uitzondering van enkele sprankelende solo's, liepen niet altijd die rillingen over onze rug die we gewoonlijk voelen bij het aanschouwen van deze top band. Dit neemt niet weg dat de heren spelplezier uitstralen, zich rot amuseren en improviseren tot het oneindige. Maar vooral door die uitzonderlijk virtuositeit die ze aan de dag leggen, klanken en vocalen over het plein doen waaien, waardoor menig Jazz hart - waaronder het onze - prompt sneller gaat slaan.
Afsluiten deden we met een toch wel levende legende in zijn genre. Vandal X (***1/2). Toen we het hyperactieve duo Bart Timmermans en Günther Liket aan het werk zagen op Pukkelpop 1998 was dat een ware openbaring, waardoor we prompt werden omver geblazen. Snoeiharde riffs, drumsalvo's die aanvoelen als kanonskogels. Die in een razend snel tempo doorheen je strot worden geramd. Het is altijd al het ingrediënt geweest waarmee dit duo ons compleet murw heeft geslagen. Dat was anno 2015 op Desertfest nog steeds het geval. Van het strakke tempo wordt ook in 2019 geen centimeter afgeweken. Zonder verpinken gaat Vandal X door met maaien over de hoofden van de aanwezigen, tot niemand meer stil staat. Ook al was de zaal sterk uitgedund - Het was ondertussen al rond 2u in de nacht - Wie zich liet meevoeren over het aanbod van verwoestende tsunami's die Vandal X aanbood, bleef voor de laatste keer deze avond potdoof en totaal verweest achter in de hoek van de kamer. Kortom: Vandal X doet al meer dan twintig jaar menig barst ontstaan in muren van pubs en concertzalen. Ook op Villa Pace trekt de band weer eens een geluidsmuur op waar geen doorkomen mogelijk is. We konden niet anders dan deze wervelstorm van drum en gitaar geweld ondergaan, tot ook wij totaal van de kaart de zaal verlaten en met een goed gevoel vanbinnen huiswaarts keerden.
zondag 8 september 2019 - Sfeer en Gezelligheid
Op zondag bezochten we heel bewust andere oorden dan het concert aanbod. Er was op dat vlak nochtans wel wat te beleven. Zo ging in de Stationstraat het evenement rond klassieke muziek door onder de naam Terrazza. Stond op het podium Castrohof bands als NAFT, Black Juju en Black Flower. En waren er ook optredens van het getalenteerde gezelschap Out of my Box en Warhoofd. Dit alles in de buurt van de Wereldmarkt.
Op deze wereldmarkt werden niet alleen uiteenlopende gerechten van over de hele wereld aangeboden. Eveneens kon je bij de wandeling in het park letterlijk die landen opzoeken en informatie inwinnen. Tijdens het verorberen van een Pitta ook eens folders bekijken over de Turkse cultuur, of snuisteren in hebbedingetjes. Het zijn maar een paar voorbeelden hoe de Wereldmarkt op Vredefeesten een ruim publiek aan wereldburgers aantrekt. Dit was een zodanig bijzonder aangename plek om te vertoeven, wij genoten van de vele geuren en kleuren, dat je op reis voelde wandelen op een gezonde wijze. Zonder daarvoor auto of vliegtuig te hoeven gebruiken. INFO: https://www.villapace.be/wereldmarkt
Het was trouwens over de koppen lopen over de Grote Markt. Mede door het mooie weer op deze zondag, en de vele ballons die op het marktplein waren opgesteld. Jong en oud vergaapte zich met tintelingen in de ogen op al die magie die later ook de lucht inging. Het bewijst nog maar eens dat de muzikale omlijsting en de sfeerbeleving rond en op de Grote Markt zo nauw verbonden zijn, dat ze samen van Vredefeesten een echte feestbeleving maken, waardoor iedereen die ooit is gestorven voor zijn of haar vaderland hierboven eveneens een traan zal wegpinken van puur genot.
Volg de vredefeesten via de website: https://www.vredefeesten.be/ en https://www.villapace.be/
Organisatie: Villa Pace - Vredesfeesten
Frietrock 2019 - Fischer-Z - Zoveel meer dan een nostalgie trip
Frietrock 2019
Festivalterrein
Ieper
2019-09-06
Erik Vandamme
Rating: 8
Er bestaan blijkbaar twee festivals onder de naam Frietrock. Enerzijds is er Frietrock in Oud-Turnhout , anderzijds een festival met dezelfde naam in Ieper. Beide waren aan hun 11ste editie toe, en beide zijn gratis festivals voor een goed doel. Daar waar Frietrock in Oud-Turnhout echter vooral metal programmeert, gaat Frietrock in Ieper de meer rock, pop en danscultuur uit. Frietrock in Ieper gaat trouwens door in het centrum, vlakbij de markt en de vele gezellige terrasjes. Wij zakten naar het festival om Fischer-Z, die met 'Swimming in Thunderstorm' een gloednieuwe plaat uitbrengt, aan het werk. En stellen vast dat dit optreden veel meer was dan een nostalgie trip. Niet alleen Fischer-Z had iets te vieren. Ook Heideroosjes en Praga Khan vieren feest. Namelijk hun dertig jarig bestaan.
TERUGGEKEERD IN DE TIJD MET BEIDE VOETEN IN HET HEDEN
Het nadeel van een festival openen, als men o.a. sommige daarvan nog aan het opstellen is. Dat is dat je voor een twintigtal mensen staat te spelen, die eigenlijk in grote mate nog op zoek zijn naar een drank of eet gelegenheid. Smokin' Arms (***1/2) speelde een thuismatch, en had het ondanks dat thuisvoordeel aanvankelijk niet gemakkelijk om de handen op elkaar te krijgen. De band speelt echter een set alsof ze voor een vol plein staan te spelen, en storten zich met volle overgave in de strijd. De gestroomlijnde gitaar partijen, aanstekelijke aankleding en strakke manier van spelen gecombineerd met een frontman die enorm veel charisma uitstraalt. Zorgt ervoor dat Smokin' Arms uiteindelijk in zijn opzet slaagt. De lont aan het vuur steken om de boel tot ontploffing te brengen.
The Schmutz (****) is een Belgische popgroep uit de jaren '80. De band is vooral bekend van hun hit “Love Games” in 1984 en van het album 'Lip Service'. In 2018 bracht The Schmutz nog een zeer gesmaakte plaat uit: 'Pillow Talk'. We schreven daarover: ' Nee, aan zichzelf heruitvinden doet Schmutz niet mee. Maar bewijzen waarom ze toen zo hoog werden aangeschreven binnen het Belgische muziekgebeuren, en eigenlijk steeds een wat onderschatte parel zijn gebleven? Dat dan weer wel. '' En toch doet The Schmutz live veel meer dan zomaar een gemakkelijke nostalgie trip aanbieden. Bovendien had de band minder moeite om het publiek mee te krijgen dan hun voorganger, die uiteraard had af te rekenen met andere elementen. Mede dankzij een heel bewegelijke frontman die zijn publiek voortdurend uitdaagt en opjut, krijg je dan ook de perfecte postpunk show voorgeschoteld die je terug doet keren in de tijd. Maar wel met beide voeten in het heden. The Schmutz klinken opvallend fris, en niet alleen zanger Guy Peeters beweegt over het podium als een jonge wolf, en is bovendien nog steeds goed bij stem. Zijn kompanen spelen eveneens strak potje gitaar en drum en doen dus veel meer dan hun duit in het zakje.
Besluit: Door die naar typische jaren '80 postpunk referenten sound te brengen op een zeer levendige en speelse wijze, werden niet alleen wij, maar ook de vele aanwezigen voor het podium compleet over de streep getrokken. Dit door het brengen van een set boordevol enthousiasme en spontaniteit, waar veel generatiegenoten nog kunnen van leren.
EEN STRELING VOOR OOG EN OOR
Omdat er zoveel over gezegd en geschreven wordt, wilden we het toch ook even uitchecken. Want we snappen de 'hype' toch niet goed rond Jebroer (***). Puur muzikaal bekeken vinden we namelijk voldoende rap en hip hop acts die stukken beter zijn dan voornoemde, puur mijn mening. Maar een wervelende show neerzetten en het publiek met het grootste gemak uit zijn hand doet eten? Dat doet Jebroer wel met veel overgave. Ook al haalt hij daar een volledige trukendoos van gedoodverfde clichés voor boven. De aanwezigen aten met het grootste gemak uit zijn hand, waardoor een wervelend hip hop/dans feestje ontstond op het plein tot ver voorbij de PA.
Praga Khan (*****) had blijkbaar ook iets te vieren. Namelijk hun 30 jarig bestaan. De band rond Maurice Engelen legt vanaf de eerste noot (of beat) de lat torenhoog. Dit door het brengen van een wervelende show die tot de puntjes was uitgewerkt. Maurice houdt daarbij de teugels strak in handen, maar geeft zijn muzikanten, en bevallige dames die sensuele dansjes uitvoeren, voldoende ruimte om te schitteren in de schijnwerpers. Het oog wil ook wat, en krijgt dat ook. Praga Khan is altijd een band geweest die ook oog heeft voor de visuele effecten op een podium, en zet dit dus weer eens in de verf. Ook al reageert het publiek vrij mak, de gehele avond feitelijk, hierop stilstaan was voor ons onmogelijk. Ook Maurice zelf stoof als een wervelwind van de ene kant van het podium naar de andere.
Besluit: We kwamen ogen en oren tekort, door een Praga Khan die in topvorm verkeert en na dertig jaar nog steeds muziek brengt die aanvoelt als zweepslagen die je aanzet tot het bouwen van een wervelend dansfeest. Net zoals dertig jaar geleden, blijft Praga Khan medio 2019 nog steeds enorm toonaangevend te zijn. Waardoor onze waardering voor deze band alleen rond één van de meest getalenteerde artiesten en muzikanten die ons land rijk is, alleen maar groter is geworden.
VEEL, VEEL MEER DAN EEN NOSTALGIETRIP
Wij sloten de avond af met een andere levende legende: Fischer-Z (****1/2). Ook al blijft van de originele bezetting enkel nog John Watts over. De gedrevenheid waarmee de man op dat podium staat, en nog steeds platen uitbrengt die relevant blijken zijn, daarvoor doen we onze hoed af. 'Swimming in Thunderstorm' is daar namelijk een bewijs van. Live speelt de band eveneens nog steeds strak en energiek, ook John zelf is zeer goed bij stem en straalt tonnen enthousiasme uit. Dat werkt zeer aanstekelijke, want prompt zing je alle songs - zowel de oudere dan de nieuwe - uit volle borst mee. Fischer-Z brengt namelijk een zeer mooie set boordevol klassiekers, maar grasduint dus ook doorheen het nieuwe werk. Wat ons opvalt, is dat die nieuwe songs niet moeten onderdoen voor die hits uit de jaren '80. Enkel krijgt Fischer-Z de handen nog het meest op elkaar bij songs als “Marlies”, “So Long” of andere kleppers. Echter gingen die nieuwe nummers er ook in als zoete broodjes. John is bovendien een klasse entertainer die zijn publiek charmeert met kwinkslagen en een brede glimlach. Ook zijn muzikanten zijn naast virtuozen die klanken uit hun instrumenten toveren die je na al die jaren nog steeds koude rillingen bezorgen, op dat podium echte belhamels die grappen en grollen uithalen. Zo gooide de keyboard speler gratis t-shirts in het publiek, tot hilariteit van band en fans. En staan de muzikanten eveneens zeer bewegelijk te soleren.
Besluit: Fischer-Z is een band die bewijst dat jarenlange ervaring nooit hoeft te resulteren in het worden van een hits jukebox of het afwerken van een zoveelste routineklus. De band heeft ondertussen niets meer te bewijzen, maar doen dat dus niet enkel op plaat, maar ook op het podium zonder verpinken. Daardoor biedt ook Fischer-Z veel meer aan dan een slappe nostalgie trip.
Fischer-Z koestert zijn verleden, staat met beide voeten in het heden, en kijkt na al die jaren nog steeds met pretoogjes naar de toekomst. En dat dus zowel op als naast het podium.
Organisatie: Frietrock, Ieper
Frietrock 2019 - Wie het kleine niet eert, is het grote niet waard
Frietrock 2019
Festivalterrein
Oud-Turnhout
2019-08-30 t-m 2019-09-01
Erik Vandamme
Sfeerbeleving voor jong, oud, mobiel en minder mobiel
We hebben het al zo vaak herhaald maar doen het nog eens. Wie het kleine niet eert, is het grote niet waard. Een stelling die past bij het gezellige en gratis festival Frietrock in Oud-Turnhout. Bovendien is dit een organisatie voor het goede doel. Reden temeer dus om, naar de toekomst toe, eens naar Frietrock af te zakken. Dit jaar ging het festival door van 30 augustus tot en met 1 september. We stellen vast dat het overgrote deel van het publiek komt voor die toch wel zeer intieme en aangename feer op Frietrock. En dat is toch de grote verdienste van de organisatie, die met een brede glimlach je persoonlijk aanspreekt en er ook alles aan doet om het iedereen, van klein naar groot, zo comfortabel mogelijk te maken.
Niet alleen zijn er neven activiteiten, ook een springkasteel zorgt ervoor dat de kleinsten ook aan hun trekken komen. In een gezellige eethoek kunt u een lekker pak friet of burger eten. Uiteraard vloeit het gerstenat uitgebreid. Echter kun je ook sterke drank, al dan niet in combinatie met frisdrank verkrijgen, en dit alles aan democratische prijzen. Ondertekende was door omstandigheden minder mobiel. Ook daarvoor had de organisatie een passende oplossing gevonden. Het zegt voldoende over wat er echt speelt als je als muziekliefhebber afzakt naar de Stille Kempen op een zomers weekend eind augustus. Om de schoolvakantie in een feestelijke stemming af te sluiten.
De hoogtepunten
Laat er geen twijfel over bestaan, we hebben genoten van elk optreden op dit weekend. Echter waren er enkele concerten die er met kop en schouder bovenuit staken. We geven een overzicht daarover per festivaldag:
dag 1 - vrijdag 30 augustus 2019
Splendidula (****)
Over het optreden van Splendidula lagen de meningen wat uiteen. De band was zelfs een beetje een vreemde eend in de bijt. Schipperende tussen heavy metal en doom, voegt de band daar nog ander elementen die duisternis en licht verbinden aan toe. Daardoor zet Splendidula je , al dan niet bewust, een beetje op het verkeerde been. Dat is o.a. de verdienste van muzikanten die de doom en heavy atmosfeer als het ware uit hun instrumenten toveren. Maar vooral die bijzonder mysterieuze en sprookjesachtige uitstraling van zangeres Kristien Cools spreekt toe de verbeelding. Haar bijzondere stem klinkt soms kristalhelder, anderzijds schreeuwt ze al haar emoties waardoor ze een donderslag bij heldere hemel doet ontstaan. Voor de zoveelste keer moet ik me excuseren bij de topmuzikanten binnen deze band. Maar Kristien brengt je door haar bijzondere uitstraling in diepe ontroering. Of dompelt je onder in een vat van angst en vertwijfeling. Net dat spelen met uw emoties zorgt ervoor dat je, eens onder hypnose gebracht deze spookachtige trip die Splendidula je aanbiedt gewoon ondergaat. We schreven ooit in een recensie: '' Met de ogen gesloten voelden we de haren op onze armen rechtkomen en wisten niet of dat van pure angst of innerlijk genot was." Dit laatste duidt aan wat we ook voelden toen we deze band zagen aantreden op Frietrock. Niet weten of we nu badende in angst stonden te genieten, of eerder van puur genot mee headbangen.
Thorium (****1/2)
De heavy metal band Thorium bestaat uit één voor één topmuzikanten van uitzonderlijk talentvol allooi. Elk van hen bewees dat al ruimschoots binnen andere projecten. Samengevoegd krijg je een soort supergroep, die de heavy metal magie zodanig voorschotelt, dat de perfectie puur technisch compleet wordt overschreden. Op het podium van Frietrock werd dit nog maar eens in de verf gezet. Geen enkele speld valt er tussen te krijgen als de snarenplukkers van dienst menig riff door hun gitaren sturen die de haren op je armen doen recht komen. Verdovende drumsalvo's en een aan het genre gelinkt vocale aankleding zorgen voor de ultieme kers op de heavy metal taart. Beter dan dit kom je zelden tegen. Bovendien stralen elk van de muzikanten spelplezier en charisma uit, waardoor niet alleen het dak er vrij snel volledig afgaat. Ook bezorgt Thorium je de ene na de andere adrenalinestoot, waarop stilstaan onmogelijk is. Deze band moet al een tijdje niet meer onderdoen voor internationale acts binnen hun genre, ook op Frietrock zet Thorium nog maar eens de puntjes op de metal 'i'.
Killer (*****)
Levende Belgische legendes daar sloten we de eerste avond mee af . Killer hoeft niets meer te bewijzen maar doen dat op Frietrock wel. Betrapten we hen in het verleden op het afleveren van een routineklus dan straalde de band deze keer gelukkig een overdosis spontaniteit en spelplezier uit niet alleen bewogen ze op het podium als jonge wolven de heren gingen hun kunsten ook gewoon tussen het publiek vertonen. Ook vocaal en instrumentale viel er geen speld tussen te krijgen maar het is dus vooral het zien van een band met zoveel ervaring die de weide in vuur en vlam zet met een energieke set dat ons het meest over de streep trok . Bovendien valt ons op dat iedereen binnen Killer anno 2019 dezelfde kant uitkijkt, waardoor we compleet over de streep worden getrokken door deze verschroeiende set die aan je ribben kleeft. Een betere afsluiter van deze festivaldag konden we ons dan ook niet dromen. Klasse pure klasse, dat schotelt Killer ons voor op Frietrock!
dag 2 - zaterdag 31 augustus 2019
WUK (When Union Kills) (****)
We zakten al vroeg af naar Frietrock om WUK (When Union Kills) aan het werk te zien. Dit is een vrij jonge band die met één demo onder de arm deze tweede festivaldag met een knal van formaat mocht openen. Goed begonnen is half gewonnen zeggen wij altijd. Niet alleen viel er geen speld tussen te krijgen, deze band speelt de pannen van het dak op een energieke en strakke wijze. We schieten prompt wakker als drumster Bieke Van Damme (toevallig een naamgenoot vandaar) oorverdovende mokerslagen uitdeelt op haar drumstel, waarna de gitarist Jens DePoorter en bassist Jonis Momorency ons door Hemelse riffs een eerste adrenalinestoot van de dag bezorgt. Als kers op de taart krijg je een zanger/gitarist - Nelis Wattijn - te horen die zoveel emoties in zijn stem verstopt dat je de kroppen in de keel niet meer kunt tellen.
Kortom WUK liet nu reeds een diepe indruk achter, waardoor we nu al uitzien naar meer moois in de nabije en verre toekomst. Een toekomst die er op basis van dit top optreden, zeer rooskleurig uitziet.
CLCKWS (****)
CLCKWS heeft de laatste tijd wat personeelwissels ondergaan, en is nu klaar om een nieuwe bladzijde om te draaien. Eind september brengt de band zelfs een nieuwe plaat uit 'Popular Polarization'. Wat we voorgeschoteld krijgen is een pure punk set, waarbij een zeer bewegelijke frontman niet alleen zijn keel schor schreeuwt maar bovendien blijkt hij een klasse entertainer te zijn die een technisch probleem met de nodige kwinkslagen behandeld waardoor de set niet stil valt. De muzikanten van dienst drijven het tempo bovendien steeds op naar een hoogtepunt, waardoor stil staan onmogelijk is. De heren stralen enorm veel spelplezier uit, en brengen korte songs die in razend tempo door je strot worden geramd. Zo hoort dat nu eenmaal bij punk. Als daar een boodschap is aan verbonden, maar ook de humor niet achterwege wordt gelaten? Dan zijn we volledig verkocht.
Kortom: Ook al blijkt CLCKWS naderhand een vreemde eend in de bijt tussen al dat metal geweld. Wij werden compleet murw geslagen door een band die ons punk hart sneller deed slaan in het verleden, en dat in het heden nog steeds doet. Wat ons doet uitzien naar een gouden toekomst, die hopelijk gespaard blijft van verdere perikelen.
Slaughter The Giant (****)
Minder humor maar minstens even gedreven en tonnen spelplezier straalt Slaughter the Giant uit. De heren moesten twee optredens verzorgen op deze zaterdag en zetten door een verschroeiende strakke set Frietrock alvast in vuur en vlam. De imposante frontman met bebloed gezicht liet naar goede gewoonte zijn demonen de vrije loop en laat niet los voor iedereen murw geslagen in de touwen achterblijft. Waren we vorig jaar nog aangenaam verrast dan is deze band op een jaar tijd een pak meer volwassen geworden. Dat bewees de band dit jaar nog met een zeer knappe EP 'Asylum Of The Damned’. De muzikanten binnen Slaughter The Giant weten waar ze mee bezig zijn, en stralen meer dan ooit een soort zelfverzekerdheid uit die we vorig jaar nog niet hadden opgemerkt. Dit alles gecombineerd met een imposante frontman die niet duivels grunts en cleane vocale inbreng combineert met een demonische uitstraling. Zorgt ervoor dat deze band ook op het podium enorm veel stappen voorwaarts aan het zetten is naar eeuwige roem binnen dat Death metal gebeuren in ons land en wat ons betreft, ver daarbuiten.
Hudiç (**** 1/2)
Hudiç was vorig jaar een van de ontdekkingen van de festivalzomer. Deze keer stonden ze niet op het hoofdpodium maar in de tent. Met een wellicht minder black maar daarom niet minder duister set deed de band de haren op onze armen wederom recht komen. Dat is uiteraard de verdienste van muzikanten die riffs uit hun instrumenten toveren scherp als scheermesjes. En drumsalvo's die zorgen dat die putten van de Hel zelfs op klaarlichte dag open gaan. Het is echter zanger Kevin zijn unieke act die kan gezien worden als een kers op de taart. Kevin dwaalt als een demonisch wezen uit diezelfde Hel door het publiek kijkt fans strak in de ogen en schreeuwt zijn teksten in de oren tot de volledige tent waanzinnig is geworden. Inclusief wijzelf. We stelden ons de vraag hoe zo een show moet zijn bij het donker van de nacht als de band ook gebruik kan maken van lichteffecten? Dit terzijde. Eens onder hypnose gebracht, voelen wij ons wegglijden naar die duistere oorden waar we vorig jaar ook vertoeven. Dankzij zoveel donker intensiviteit, gebracht door een band die telkens opnieuw grenzen verlegt wat diezelfde duisternis betreft.
Kortom: Zowel theatraal als vocaal en ook instrumentaal blijft Hudiç nog steeds en ontgonnen donkere parel die u als liefhebber van deze stijl, zeker zou moeten uitchecken. Confrontaties met uw eigen demonen, gegarandeerd!
GRZLY (****)
GRZLY is een band dat het moet hebben van een orkaan uitbarsting doen ontstaan, waaruit je niet meer kunt ontsnappen. Eens in de wervelstorm die deze band ontketend aanbeland is dan ook geen terugweg meer mogelijk. GRZLY zet op verschroeiende en doortastende wijze dan ook de puntjes op de 'i' op Frietrock, waardoor ook wij over de streep worden getrokken. We hadden ook niet anders verwacht, want als Peggy iets aanraakt veranderd het altijd in goud. Met alle respect voor de muzikanten rondom haar. Die zich één voor één ontpoppen tot ware virtuozen. Trekt Peggy naar goede gewoonte de aandacht naar zich toe, bewust of onbewust dat laten we in het midden. Ze gooit, eveneens naar goede gewoonte , zich dan ook vocaal en visueel volledig en laat haar emoties de vrije loop. En blijft gerugsteund door top muzikanten rondom haar, doorgaan tot niemand meer stil staat. Missie geslaagd wat ons en velen in de tent betreft.
An Evening With Knives (****)
De uit Eindhoven afkomstige Psychedelische, Doom rock band An Evening With Knives bracht hun titelloze debuut EP uit medio 2015. Ondertussen is An Evening With Knives aan een serieuze opmars naar boven toe bezig. De band stond op het podium met o.a. Corrosion Of Conformity, Truckfighters, Elder en Steak no.8. En speelde ook enkele festivals in Nederland en België compleet plat. Vorig jaar bracht de band nog een EP uit 'Fade Out' waaruit blijkt dat de band nog is geëvolueerd en verder zijn grenzen aftast. An evening with knives bestaat uit één voor één topmuzikanten die indrukwekkend riffs uit hun instrumenten toveren waardoor niet alleen de haren op je armen recht komen, maar waardoor eveneens wervelstormen worden ontketend.
Kortom: "Waar melancholie, weemoedigheid en oorverdovend de trommelvliezen beroeren hand in hand gaan daar vind je An Evening With Knives'' schreven we over voornoemde EP. Op Frietrock zet de band dat met een knal van formaat nog maar eens in de verf.
Carrion (****)
Twee van de meest toonaangevende Belgische death metal acts van het moment op Frietrock. Daarvoor zouden we zelfs een ticket kopen aan een mooie prijs, moest dit een betalend festival zijn geweest. De eerste van de twee is Carrion. De band heeft de laatste tijd wat af te rekenen gehad met personeelswissels, maar blijft daarom niet bij de pakken zitten. Toen de band aantrad op Stormram in Zulte eerder dit jaar schreven we daarover: '' Carrion legt de lat vanaf begin tot einde heel hoog. Ook al spreekt de bewegelijk frontman Sven Van Severen zijn publiek geregeld aan. Carrion laat daarbij vooral de muziek voor zich spreken. En dat is het soort onaards aanvoelende death metal, waardoor de band ons in het verleden al een paar keer kippenvelmomenten bezorgden. '" Is er ondertussen veel veranderd? Nee. Carrion deed in de tent op Frietrock gewoon waar ze goed in zijn. Hoogstaande death metal brengen, zowel instrumentaal als vocaal, waardoor we weer in een vat vol kippenvelmomenten en adrenalinestoten terecht kwamen. Door een loepzuivere set neer te zetten, met de nodige spontaniteit, deed Carrion het dak er in de tent weer eens meermaals afgaan. We hadden ook niet anders verwacht van één van onze favorieten binnen het death metal genre. Klasse komt namelijk altijd boven drijven. Ook op Frietrock.
Leave Scars (**** 1/2)
"Leave Scars is het levende bewijs dat er in ons kleine landje voldoende heel sterke thrash en andere metal bands rondlopen die eigenlijk veel meer aandacht verdienen binnen dat metal wereldje dan ze nu krijgen" schreven we over het optreden van de band vorig jaar op Frietrock. Ook dat laatste komt weer eens tot uiting. In eerste instantie opgericht als zij project, is Leave Scars ondertussen uitgegroeid tot een volwaardige act die ruimschoots zijn sporen heeft verdiend. Leave scars, ontstaan in 2005, brengt een potje van de meest pure thrash met een hoek af. Van een routine klus afleveren, ondanks die vele jaren ervaring, is bij deze band geen sprake. Leave Scars straalt enorm veel speelplezier uit en het duurde niet lang of het dak van de tent gaat er compleet af. Bovendien springt de frontman zelf in het publiek voor een potje crowdsurfen. Waarna het hek volledig van de dam is.
Kortom: Een lekker oldschool thrash metal feest waar nergens een speld valt tussen te krijgen. Dat schotelt Leave Scars ons voor.
Fractured Insanity (*****)
Fractured insanity is de tweede top death metal band op de affiche. De band brengt begin 2020 een nieuwe plaat uit werd ons gemeld. Ondertussen blijven ze ook op het podium energiek en gedreven uithalen waardoor elk haartje op onze armen recht komt te staan . In het verleden viel ons meermaals op dat deze band totaal niet moet onderdoen voor de gevestigde internationale waarden binnen hun genre. Ook als je geen death metal bent kun je er niet omheen. Fractured insanity is gewoon één van de absolute toppers binnen deze muziekstijl. Ook op Frietrock legt de band de lat torenhoog, en blijft zowel vocaal als instrumentaal op het zelfde hoogstaand niveau gewoon doorgaan tot de weide in vuur en vlam staat. De band speelt wellicht een thuismatch, maar die moet nog steeds worden gespeeld uiteraard. Door de gedrevenheid waarop zowel de muzikanten als impostante en sympathieke frontman tekeer gaan op dat podium, ontstaat wederom een wervelstorm die geen spaander geheel laat van de festivalweide. Dit was, en is nog steeds, het soort death metal waarvoor we graag uit onze luie zetel komen.
Kortom: Dat de heren absolute toppers zijn binnen hun genre dat zet Fractured Insanity met een verschroeiende hete thuismatch op frietrock nog maar eens in de verf. We zien dan ook vol verwachting uit naar nieuw werk in 2020.
Ancient Rites (*****)
We sloten weer af met levende legendes Ancient Rites brengt Vlaamse folklore met een knipoog naar o.a. black metal op zodanige wijze dat je terugkeert in de tijd en met gebalde vuist de strijd aangaat. Vorig jaar maakten we ons nog zorgen over de gezondheidstoestand van frontman Gunther . Blijkbaar is hij aan de beterhand en straalt weer zelfverzekerdheid uit op dat podium na een toch bijzonder moeilijke periode. We slaakten dan ook een zucht van opluchting. Gunther trekt dan ook de meeste aandacht naar zich toe. Nochtans geeft Gunther zijn muzikanten de nodige ruimte om volop te soleren en hun kunsten te vertonen. Ondanks de inbreng van topmuzikanten die al even verschroeiende uithalen is het echter toch altijd de vervaarlijk in het publiek kijkende frontman, die op bulderen wijze verhalen en Sage door je strot ramt die je versteend van angst compleet murw slaat. De grimassen in zijn gezicht en demonische uitstraling als hij zijn verhaalt vertelt op dat podium staan trouwens in schril contrast met de beminnelijke man waarmee we voor het concert een gezapige babbel hadden. Kortom: Op Frietrock trok Ancient Rites ons naar goede gewoonte, op een verschroeiende harde wijze, mee op een reis naar het verleden. En liet ons totaal verweesd en met kloppend hart achter. Toen ik de band twintig jaar geleden aan het werk zag op Graspop was ik al danig onder de indruk. Behalve enkele mindere optredens, mede door de gezondheidsperikelen van Gunther, heeft Ancient Rites ons nooit ontgoocheld. Ook op Frietrock zet de band de puntjes op de Folkloristische 'i'. Missie geslaagd, mijne heren!
dag 3 - zondag 1 september 2019
Behind Bars (****)
Feitelijk hoeft de uit Geel afkomstige HC/metal band Behind Bars ons niets meer te bewijzen. De band is sinds 2015 uitgegroeid tot één toonaangevende band binnen het genre. Meteen de lat hoog leggen, en niet meer los laten tot het pril einde? Dat is wat de band doet in een iets te korte set naar onze goesting, geven we toe. Dat is dan ook het enige kleine minpunt trouwens. Wat Hardcore betreft moet het voor ons aanvoelen als een wervelstorm die niet meer overgaat, of mokerslagen in het gezicht die niet alleen zorgen voor heilige huisjes die worden omver gestampt. Ook dat je daardoor murw wordt geslagen, en in de hoek van de kamer verweesd achterblijft, is een voorwaarde. Nu, Behind Bars brengt de meest pure HC en ramt het zodanig door je strot dat je niet meer recht komt na zoveel uppercuts vol in je gezicht. Missie geslaagd!
Black Tartans (*****)
De publiekslieveling van deze festivaldag? Want prompt stond de weide zeer goed gevuld. Dat was Black Tartans ten voeten uit. De band verbindt Folk elementen met de nodige humor en voegt daar bovendien de nodige snuifjes duisternis aan toe. Aanstekelijke doedelzak klanken en lekker loos gaande gitaar en drum werk. Het zit allemaal verborgen binnen de sound van Black Tartans. Daardoor brul je die songs vanaf de eerste tot de laatste noot mee. Als klap op de vuurpijl straalt de frontman zoveel charisma uit dat hij iedereen ui zijn hand doet eten. Daardoor is stil staan hierop eveneens totaal onmogelijk. Het publiek wordt compleet wild en blijft dansen tot het zweet op de lippen staat. Black Tartans voelt aan dat ze hier een thuismatch spelen, en doet daar gewoon een paar schepjes bovenop tot dat dak er compleet afvliegt, meerdere keren zelfs. De band bezorgt Frietrock een Folks dansfeest , overgoten met de nodige duisternis, zoals je er weinig tegen komt.
Elusion (****)
In tijden dat er over het genre niets nieuws meer te melden is slaagt Elusion erin dat extra pit toe te voegen aan die muziekstijl, waardoor je zelfs als meest sceptische muziekfan toch overslag gaat. Dat merkten we aan hun recente plaat 'Singularity'. We schreven daarover: '' Vooral het feit dat Elusion zich niet profileert als een zoveelste 'female fronted metal act' in een lange rij, maar duidelijk ook 'andere wendingen' durft aannemen op deze knappe schijf trekt ons nog het meest over de streep. Dat was al met die EP in 2016 het geval en dat zet Elusion met deze nieuwe parel in de symfonische metal 'Singularity' nog meer in de verf." . Ook live steekt Elusion er met kop en schouder bovenuit. Dit mede doordat de band zijn eigen grenzen, maar ook deze van dat typische Female Fronted Melodic metal verder aftast en verlegd. En bovendien over een frontvrouw beschikt die door haar stembereik je ontroert en wegvoert naar weer eens zeer verre oorden.
Kortom: In tijden waarin het genre wat van zijn pluimen dreigt te verliezen blijkt Elusion een uitzonderlijk parel om te koesteren. En dat zowel op als naast het podium.
BEUK (*****)
We houden van harde werkers die niet aflaten, tot ze hun doel hebben bereikt. Aanvankelijk had Beuk het wat moeilijk om de aanwezige in de tent tot bewegen aan te zetten. De heren van Beuk stralen echter zoveel charisma en spelplezier uit, en bewegen als losgeslagen konijntjes op Duracell batterijen op dat podium. Dat je ook als statische aanhoorder hier uiteindelijk moeilijk kunt op stil staan. Beuk legt de lat enorm hoog en brengt een potje rock-'n-roll vanuit het hart van die muziekstijl. Dat dit trio bestaat uit muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn, daarover bestaat de minste twijfel. Door zo spontaan op dat podium te staan, slaagt Beuk er uiteindelijk in de volledige tent in vuur en vlam te zetten. Al dan niet met een onderliggende boodschap. Over de recente EP van beuk 'Dynamite' schreven we: '' Live hoeft de band ons ondertussen niets meer te bewijzen, maar ook op plaat doet BEUK dus de grond onder onze voeten daveren, en zorgt voor een aardverschuiving die je voelt over alle taal en rock grenzen heen.'
'Laat dit laatste nu ook het gevoel zijn dat ons overvalt bij het aanschouwen van een van onze favoriete West-Vlamingen. De grond daverde uiteindelijk wel onder onze voeten, dankzij BEUK die ondanks een moeizame start die lat steeds hoger blijft leggen tot ieder beetje rock fanaat uit de bol gaat, dankzij het ontvangen van een overdosis aan adrenalinestoten die de band uitdeelt.
Furia (**** 1/2)
FURIA is in het Antwerpse - tot ver daarbuiten - ondertussen uitgegroeid tot een begrip. De band bestaat uit top muzikanten die hun kunnen ruimschoots hebben bewezen. Zowel op als naast het podium bewees FURIA ons al meermaals uit het goede hout gesneden te zijn. Daarbij stelden we bovendien al meerdere keren vast dat de band zijn naam niet gestolen heeft. Want FURIA slaat ook op Frietrock wild om zich heen. Aan een verschroeiend, strak tempo blijft de band doorborduren tot niemand meer stil staat. Mokerslag na uppercut schotelt de band je voor. Steeds in een verschroeiend tempo, met oog voor de nodige spontaniteit. Je hoort en ziet dat deze band enorm veel spelplezier uitstraalt, en dat heeft zijn uitwerking op een publiek dat nog eens stevig uit de bol gaat. FURIA brengt zowel op als naast het podium donkere muziek met een humoristische kijk op de zaak. Waardoor een wild feest ontstaat in je hoofd, maar dus ook op de festival weide. Wat ons betreft het perfecte einde van een geslaagd weekend vertoeven in Oud-Turnhout. Een knallend feest, dat een onvergetelijk indruk achterlaat. Zoals we dat van FURIA ondertussen gewoon zijn, maar waar je nooit genoeg van krijgt.
Besluit
Het is ondertussen moeilijk geworden om de bomen nog te zien in het bos van festivals dat we voorgeschoteld krijgen. Vaak zijn er evenementen die elkaar overlappen, waardoor je keuzes moet maken. Wat eind augustus betreft is die eveneens het geval. Echter vertoeven wij het tweede jaar op rij op het festival Frietrock om een festival zomer af te sluiten. En wederom stellen we vast dat er zoveel Belgische top acts zwemmen in die immens grote metal en aanverwant visvijver. Ook daar is het uiterst moeilijk geworden om door het bos de bomen nog te zien. We roepen al jaren op om meer chauvinistisch te worden, want helaas bekijkt de Belg acts of artiesten tot ook sportmensen vaak met een sceptische kijk op de zaak. Nu, dat is wat Belgische bands betreft dus voor niets nodig.
Het korte overzicht hierboven bewijst dat nog maar eens.
Bands om in het oog te houden - Naast die hoogtepunten zagen we eveneens enkele bands aan het werk die over potentieel beschikken om ooit potten te gaan breken.
dag 1 - Provectus (***) dompelt de tent onder in een black metal atmosfeer, waarbij wordt teruggrepen naar de ingrediënten uit de jaren '90. Ook al konden we ons stiekem niet van de indruk ontdoen dat er meer inzat, dan er werkelijk uit kwam. Deze zeer energiek spelende band, deed voor het eerst op deze avond de duisternis neerdalen over Frietrock. Mits enige groeimogelijkheden zien we Provectus zeker nog potten breken binnen dat typische black metal gebeuren. Een band om in het oog te houden dus.
dag 2 - Neem nu de HC formatie Streetwiser (***) die het soort hardcore brengt vanuit het hart van die muziekstijl. Een naam om te onthouden als fan van dat genre. Ook Generaal Onzin (*** 1/2) - die op zijn eentje op het podium staat - blijkt niet alleen een begenadigd muzikant en zanger. Door humor en absurditeit toe te voegen aan zijn set, zorgt hij voor de nodige hilariteit en krijgt de handen moeiteloos op elkaar. Hemelse virtuositeit die aan de ribben kleeft. Technische hoogstandjes die door je hart boren en een imposante verschijning van een frontman die zijn publiek letterlijk omarmd en over een stem als een klok beschikt die zorgt voor menig aardverschuiving. Dat is Oceans Burning (***) in een notendop. Aanvankelijk had de band het moeilijk om het publiek mee te krijgen, maar dankzij het aangeboren charisma van een voornoemde frontman, lukte dat uiteindelijk toch.
dag 3 - Northwind (***) is een vrij nieuwe melodieuze death metal band met aan het hoofd de zeer bevallige zangeres en frontvrouw Tine Vanmuysen. De band bracht een demo song uit: “Under the northwind” en zou aan het werken zijn aan een eerste full album. De band had in het begin af te rekenen met een zeer vervelend technisch probleem, waardoor het oorverdovende en harde geluid er zelfs voor zorgde dat velen de tent ontvluchten. Op zich jammer, want eens dat euvel opgelost horen we een band die niet alleen met vlijmscherpe riffs en drumsalvo's ons hart zalven. Tine verstopt niet alleen zeer veel uiteenlopende emoties in haar stem, ze straalt eveneens enorm veel rock-'n-roll en tonnen energie uit. Waardoor we vol bewondering, stevig headbangende, compleet van de kaart achterblijven met verstomming werden geslagen. Waardoor die minder geslaagde start snel was vergeten.
Ik geef het toe, ik ben over het algemeen geen voorstander van cover of tribute bands. Omdat ofwel klakkeloos die songs worden gecoverd, zonder daar iets aan toe te voegen. Of omdat het eerder klinkt als een flauw afkooksel. Soms kom je echter bands tegen die de songs in een zodanig nieuw kleedje steken, op een wijze alsof het lijkt dat ze die zelf hebben geschreven. Phoenix (*** 1/2) is zo een band die op strakke en spontane wijze die songs van bijvoorbeeld Dio of Metallica tot Deep Purple nieuw leven inblaast. De songs worden dan ook zodanig levendig en spontaan gebracht, dat het zorgt voor meerdere kippenvelmomenten. En dat is net hoe we een optreden van een coverband het liefst beleven en bezig horen en zien.
Het viel ons op dat na dit optreden van Black Tartans het publiek sterk was uitgedund. Zo verwonderlijk is dat niet, want op maandag begon het nieuwe schooljaar. Ook The Guardian (*** 1/2) had het, ondanks een charismatische frontvrouw, aanvankelijk moeilijk om het publiek uit hun hand te doen eten. Gaandeweg lukte dat wel. Doordat The Guardian instrumentaal een strakke en energieke set naar voor bracht. En frontvrouw Ginny Claes een klasse entertainer is die zich als een pitbull vastbijt in haar publiek, tot niemand meer stil staat. Daardoor slaagt de band er alsnog in de aanwezigen tot bewegen aan te zetten. Deze band is één van de betere Female Fronted Melodic Metal band die we al hebben gezien de laatste tijd, dat zet The Guardian nog maar eens in de verf.
Met dank aan Erik Vandamme https://www.musika.be/
Organisatie; Frietrock, Oud-Turnhout
W-Festival 2019 - van donderdag 15 augustus t-m 18 augustus 2019 - Een overzicht
W-Festival 2019
Expo
Waregem
2019-08-15 t-m 2019-08-18
Team: Filip Van der Linden, Joost Vandoorne, Corina Baekeland, Wim Guillemyn, Joeri Cardon en Hans De Lee
Waregem Expo was vijf dagen lang het toneel voor het W-Festival. Dat brengt het beste van de jaren ’80, aangevuld met recentere elektronische muziek. Na de start in Wortegem-Petegem en een tussenstop in Amougies lijkt deze organisatie zijn definitieve stek gevonden te hebben in Waregem. De expohallen zijn iets minder zomerfestival-achtig dan de vroegere tenten, maar infrastructureel bieden ze tal van voordelen. Er was online wat gemor over de kostprijzen van tickets, eten en drinken, maar noem mij één festival dat elk jaar zijn ticketprijzen verlaagt of waar je niet te veel betaalt voor eten en drinken.
Bovendien heeft W-Fest een ploeg die uit elke opmerking wil leren en bereid is om dingen aan te passen. Dat alle festivaldagen zo goed als uitverkocht waren, wijst al zeker op de kracht van dit festivalconcept. Op een enkeling na ontgoochelde geen enkele headliner en in de namiddag waren er heel wat bands te ontdekken of te herontdekken
Volgend jaar komt W-Fest alvast opnieuw naar Waregem, maar dan in het verlengde weekend van 21 tot 24 mei. Voor volgend jaar staan voor de Synth Stage reeds op de affiche: The Original Alan Parsons Band, Big Country, Kim Wilde, Matt Bianco, Praga Khan, SX, The Magic Numbers, Visage, A Split Second, Snap!, Technotronic, Cock Robin, Dead Man Ray, Dr & The Medics, Ellen Foley, Fuzzbox, Glen Matlock (van de Sex Pistols), Roland Gift (van de Fine Young Cannibals), The Christians, The Telescopes en Wang Chung.
Op het podium van de Wave Cave staan in 2020 o.m. Leæther Strip, Diary Of Dreams, Fields Of The Nephilim, And Also The Trees, KMFDM, Test Department, Enzo Kreft, The Arch en Vomito Negro.
In december worden nog vier ‘grote’ namen aangekondigd.
dag 1 - donderdag 15 augustus 2019 (Joost Vandoorne, Corina Baekeland en Filip Van der Linden)
De Synth Stage was op donderdag een mix van vrolijke en donkere pop, met aan het uiteinde van het ene spectrum de Time Bandits en aan het andere Echo & The Bunnymen. Op andere dagen en edities is die tweespalt eerder verdeeld tussen de Synth Stage en de Wave Cave, maar zoals het op donderdag gebeurde, werkt het ook. Natuurlijk ook al omdat de twee podia gewoon naast elkaar stonden.
Over de twee hoofdpodia kon je grofweg dezelfde conclusies trekken als vorig jaar: bij de Wave Cave was de sfeer (uiteraard) donkerder, werd meer aandacht besteed aan het visuele, hadden de hits net iets minder belang en werden de concerten intenser beleefd, zowel op als voor het podium. Op de Synth Stage zagen de bandleden er doorgaans uit alsof ze net een gezapige strandwandeling hadden gemaakt en was het telkens uitkijken of en hoe ze de hits zouden brengen.
Empathy Test mocht openen op de Synth Stage. De band, live aangevuld tot een trio, bracht onderkoelde pop. Niet donker, maar ook net niet dansbaar. Daarvoor missen de songs wat vaart. Voor het publiek maakt het niet uit, dat geniet met volle teugen van deze synthpop die twijfelt tussen retro en modern. De band begon zelf wat lauw aan de set, maar excuseert zich daarvoor als “Vampire Town” verkeerd wordt ingezet en moet hernomen worden. “We moeten heel snel veel bekender worden, dan kunnen we later op de dag optreden en zullen we lichamelijk en geestelijk beter bij de les zijn”, belooft de zanger. Er zaten wel meer knipogen in de set van deze Britten. Ze informeren naar wie de grootste afstand heeft afgelegd om het festival bij te wonen en komen uit bij een Australiër. Hij krijgt daarvoor een T-shirt en de opmerking dat hij alvast niet met lege handen moet terugkeren, waarna de band hun track “Empty Handed” inzet.
Vooraf bedacht of niet, Empathy Test doorstaat met die Britse humor de lakmoesproef om als openingsband toch meteen het publiek mee te krijgen. Op het einde van hun set, het is dan nog steeds middag, staan enkele honderden fans mee te klappen op het ritme van “Here Is The Place”. Mission accomplished.
Der Klinke mocht de Wave Cave openen. Mocht je gedacht hebben dat ze voor een lege zaal zouden openen , dan kwam je bedrogen uit want er was veel volk afgezakt om deze Oostendenaars aan het werk te zien. Opener “Our Dance In Darkness” werd meteen goed onthaald. “Curtains” uit hun laatste album ‘Decade’ was sterk. Ze vierden onlangs hun tienjarig bestaan en zanger Chesko smeet enkele T-shirts als cadeau in het publiek. We zagen een strakke en gedreven set en gelukkig werd dit niet verstoord door het klein technische oponthoud. Chesko wist dit goed op te vangen. Op “Bridges” werd er vrij veel gedanst maar de echte climax was er met hun culthit “The Doll” dat een prima concert afsloot.
Signal Aout 42 was een net iets moeilijker verhaal. Deze Waalse band heeft wel een degelijke reputatie in de underground, maar geen hits die bij het brede publiek bekend zijn. Een stek op het Wave Cave-podium zou minstens net zo terecht geweest zijn, maar ook op de Synth Stage kwam hun EBM/industrial-noise-act goed tot zijn recht. De band bestaat reeds sinds begin de jaren ’80 en bracht dit jaar nog het album ‘Insurrection’ uit. Daarvan speelden ze in Waregem “Welcome To Reality” en “Can You Hear My Rage”. Uit de oude doos haalden ze o.m. “Dead Is Calling”, met een beetje new beat-invloeden. SA42 bracht zijn set met veel panache en bravoure, maar voor het publiek was het nog te vroeg om al massaal mee te dansen. Het is mooi dat deze band een plaats kreeg op dit festival, maar ze hadden nog net iets hoger op de affiche mogen staan.
De Duitse electroband In Strict Confidence draait al wat langer mee. Sedert 1992 om precies te zijn. Visueel was het heel aantrekkelijk en goed afgestemd op de intense en meeslepende muziek. Op een gegeven moment kwam de gitariste het podium op met lichtgevende vleugels aan. De nieuwe single “Mercy” is een beetje een stijlbreuk maar deed het live goed. Ook “Zauber Schloss” was erg genietbaar. Ze speelden over de gehele lijn een goeie set.
Na het overdonderende van SA42 bracht Tristesse Contemporaine opnieuw rust op de Synth Stage. Hun synthpop is modern en dansbaar, maar de band mist vooral bekendheid in ons land. Muzikaal was deze internationale band (met leden uit Japan, de UK en Zweden en opererend vanuit Frankrijk) vrij klassiek. Het is met name zanger Malik die er half rappend, half zingend een moderne toets aan geeft, met een beetje een Faithless-vibe. Hij wil wel een praatje maken voor het publiek, maar wordt dan afgeblokt door de rest van de band die gewoon meteen al het volgende nummer inzet. Dat gebrek aan interactie maakt dat deze band geen onvergetelijke indruk maakt. Met zoveel bands op de affiche kan/moet het niet altijd raak zijn.
Solar Fake brengt melodische en originele electro. ‘Another Manic Period’ en hun laatste album ‘You Win. Who Cares?’ werden algemeen goed onthaald. Terecht en ook live zijn ze de moeite waard. In Duitsland verkopen ze de zalen uit maar het was de eerste keer dat ze ons land aandeden. Zanger Sven Friedrich heeft live een goeie en aangename zangstem. De nummers waren goed gekend door het publiek en werden bij momenten uit volle borst meegezongen. Toen op een gegeven moment het licht en de visuals uitvielen trok het publiek hen mee en ze speelden gewoon verder tot het euvel verholpen was. Om af te sluiten brachten ze een geslaagde cover van “Papillion” van The Editors. Aan Solar Fake was niets fake, we zagen een goed optreden en veel enthousiasme.
Daarna volgden de Blow Monkeys op de Synth Stage, die van podium verwisselden met The Primitives. Dat The Primitives naar het veel kleinere en afgelegen buitenpodium gestuurd werden en de Blow Monkeys vandaar naar het ‘hoofdpodium’ gehaald werden, was een zet die de organisatie al van bij het begin had kunnen maken. Deze Monkeys horen met hun vlotte soulpop meer thuis op het binnenpodium. Ze brachten puike, lang uitgerokken versies van hun twee eighties-hits: “Digging Your Scene” en “It Doesn’t Have To Be This Way”. Zo smooth en gelikt als toen klonken die synthpophits in Waregem niet, maar aan het enthousiasme van het publiek te merken, heeft iedereen ze wel meteen herkend. De band hengelde ook nog naar positieve reacties voor de songs van hun jongste album ‘The Wild River’, met puike songs als “Cry For The Moon” en titeltrack “The Wild River”, maar daarvoor zijn die misschien toch wat te doorsnee. Het publiek was blij deze band eens terug te zien op een Belgisch podium, maar het nieuwe werk sluit te weinig aan op het oude.
The Primitives speelden buiten, op de Olivier Daout-stage, voor een vol plein en druk bezette tribune. Misschien niet zoveel mensen als in de zaal, maar ze stonden wel allemaal geboeid te luisteren.
De Britse electroband The Cassandra Complex ontstond al in de vroege jaren ‘80. Gedurende die jaren tot aan 1993 waren ze heel actief en brachten ze zeven albums uit. Daarna hadden ze het moeilijk en kregen we tot dusver enkel in 2000 nog nieuw werk van hen. Heden ten dage staan ze op het podium in originele bezetting aangevuld met Volker Zaccharias. We kregen een degelijk concert te horen. We kregen eerst “Theme From The Invisibles” gevolgd door “Nightfall”. Er werd uit elk album minstens één nummer gespeeld maar de nadruk lag toch meer op hun vroeg werk zoals “Too Stupid To Sin”, “Moscow, Idaho” en “Second Shot”. Tijdens “Moscow Idaho” moesten ze het nummer herstarten omdat de zanger zijn cue mistte. Iets wat hij tijdens die 5.000 andere keren nog nooit had voorgehad, zei hij. Voor de rest niets op aan te merken.
De Time Bandits moeten dit jaar zowat de enige Nederlandse band op de affiche geweest zijn op W-Fest. De band rond frontman Alides Hidding was heel bekend in het begin van de jaren ’80, maar hun ster deemsterde daarna wat weg. Hun set met vrolijke en catchy eurodisco was muzikaal ook de meest kitscherige op de donkere affiche van de donderdag, maar het publiek kon het wel smaken. De band musiceerde op hoog niveau, alleen bleek dat de hits het niet altijd ook in België goed gedaan hebben. “I’m Specialized In You” heeft het goed gedaan in Frankrijk en “Endless Road” in Australië, maar bij de Vlaamse fans deden ze - net als “I’m Only Shooting Love” maar vaag een belletje rinkelen. Hun cover van “Purple Rain” was misschien wat overbodig, maar leverde ook geen strafpunten op. De song die Vlaanderen wel meteen herkende, was “Listen To The Man With The Golden Voice”. Wie ouder is dan 40 en dat lied opzoekt op YouTube, krijgt het de volgende dagen niet meer uit zijn hoofd. Echt ‘golden’ zoals in de jaren ’80 kun je de stem van Hidding nu niet meer noemen, maar met de hulp van twee uitstekende achtergrondzangeressen zetten de Time Bandits hier toch een prima versie neer. Deze band krijgen we niet vaak te zien in België, maar ze mogen zeker nog eens langskomen op W-Fest.
Het was de laatste passage voor de goth rockers van de Merciful Nuns want Arthaud trekt in het najaar de stekker uit dit toch succesvolle project. Zal hij een nieuw project uit de grond stampen of smijt hij zich ten volle in NEO (met Ashley Dayour)? Het is nog koffiedik kijken op dit moment. Na een donkere intro die de sfeer van de groep als occulte gothicrockgroep in de verf zette , werd er meteen stevig van wal gestoken met “Neo Alpha Genesis” om daarna over te schakelen naar “Cremation”. Met “Blue Lodge”, “Body of Light” en “Karma Inn” werd er strak en energiek verder verdergegaan. Dit werd wel door het publiek gesmaakt. “Black Halo” de single van de laatste nog te verschijnen EP deed het live heel goed. Het voorlaatste nummer van de set was het uitstekende “The Passing Bell” maar het was wat te lang uitgesponnen en te traag waardoor de boel wat in een zak viel. Jammer. Maar tijdens afsluiter “Thelema” kwam het enthousiasme bij het publiek terug en werd er hier en daar gepogoogd. Na hun passage hier vroegen velen zich af waarom ze in godsnaam ermee ophouden, vooral dan de Belgian Nunhood (fanclub) die met vlag en al op de eerste rij stond.
Echo & The Bunnymen was in de jaren ’80 misschien net zo groot als U2 en The Cure, vandaag staan ze daar mijlenver vandaan. De oude hits hebben nog niets aan kracht ingeboet, maar het nieuwe materiaal kan maar weinig muziekfans nog warm maken. Dat ze klassiekers in overvloed hebben, bewezen de Bunnymen in Waregem zonder problemen, maar het was zanger Ian McCulloch die ze allemaal de nek omdraaide. Hij kon het ritme van zijn band niet volgen, miste de juiste toon en had er schijnbaar geen idee van op welke planeet hij zich bevond. Bindteksten waren er niet en dat was nog het beste. Een beetje zoals Shane McGowan zich lange tijd gedroeg bij The Pogues. Gelukkig zijn de fans al wel wat gewoon en waren ze al blij dat ze zelf konden meezingen waar McCulloch de steken liet vallen. De set was mooi opgebouwd met “Rescue” en “Seven Seas” netjes in het begin, dan wat minder bekend werk als “Villiers Terrace”, “The Somnabulist”, “Over The Wall” en “Never Stop” en dan de finale met onverwoestbare klassiekers als “Bring On The Dancing Horses”, “The Cutter”, “Killing Moon” en “Lips Like Sugar”. De band speelde foutloos en het publiek genoot met volle teugen, maar McCulloch was een schim van zichzelf.
Onder de aanwezigen op W-Fest was er een beetje discussie over wie nu eigenlijk op donderdag de headliner moest zijn. Echo & The Bunnymen heeft volgens sommige ‘grotere’ hits, terwijl The Stranglers er ‘meer’ hebben en in meer verschillende tijdsvakken. In Waregem speelden The Stranglers die andere band nochtans meteen naar huis. Bassist Jean-Jacques Burnell en gitarist Baz Warne stapten het podium op met een verbeten grimas en een grinta alsof ze persoonlijk het gewauwel van Ian McCulloch zouden rechtzetten. “Toiler On The Sea” was meteen vuurwerk. Daarna kwamen “I’ve Been Wild” en “Get A Grip On Yourself”. Deze Britten baanden zich een weg doorheen punk, postpunk en popmuziek, maar op W-Fest kozen ze voor de ongepolijste punkaanpak: geen gladde intro’s en arrangementen, maar elke song als een vuistslag in het gezicht. Uit hun arty-pop-periode speelden ze “Skin Deep”, “Golden Brown” en “Always The Sun” na elkaar en gingen zo voorbij aan die vierde klassieker in het rijtje: “No Mercy”. De aartsmoeilijke intro van “Golden Brown” rammelde een beetje, maar werd toch op gejuich onthaald. Daarna kregen de punkgitaren weer de hoofdrol in o.m. “Something Better Change”, “Relentless”, “5 Minutes” en “Duchess”. De klassieke afsluitsong bij The Stranglers is al enige tijd “No More Heroes”. Deze band liet geen steken vallen. The Stranglers staan er nog steeds.
The Obscure, de Vlaamse tribute band van The Cure, zorgde voor een ontzettend gaaf optreden in de Olivier Daout tent neerzette. De band is intussen al terecht een vaste waarde geworden in de zwarte scene.
dag 2 - vrijdag 16 augustus 2019 (Wim Guillemyn)
Een overzicht van de Wave Cave
Aansluiting op dag twee hadden we met The Breath of Life. In 2017 bracht deze band, die inmiddels meer dan 30 jaar bestaat, nog een heel puik album uit. Voor diegene die het niet weet: ‘Under The Falling Stars’. Een aanrader. Er werd sfeervol geopend. Sedert enkele jaren hebben ze geen drummer meer en staat alles op pc maar dat was hier geen minpunt. Daarna volgde “Naomina” dat iets toegankelijker was en wat meer energie in het optreden bracht. Elk nummer had zijn aangepaste visuals op het screen. Dat zorgde voor een mooi geheel. Zangeres Isabelle Dekeyzer was goed bij stem. Ze kan mooi overschakelen van een gewone zang naar een hoge stem die naar opera neigt. Iets wat hen als band onderscheidt van de doorsnee wave band trouwens. Het geluid was trouwens super. Bij deze fragiele zanglijnen is dat wel belangrijk. De inbreng van een viool in sommige nummers maakte de muziek ook wat opzwepender. Een geslaagd optreden.
Het darkwave duo Lebanon Hanover (Zwitsere en een Brit) kende na hun ontstaan in 2010 een steile opgang met enkele hoog aangeschreven albums zoals ‘Tomb For Two’ en ‘The World Is Getting Colder’. Ze brachten een vrij vinnige set en een mooie lichtshow. Het optreden was goed, maar niet meteen wauw. Ietwat monotoon natuurlijk, maar het geluid was goed en het optreden was meer dan degelijk. Toch lijkt het mij dat ze de laatste jaren wat teveel in cirkels blijven draaien. Misschien moeten ze eens lichtjes afstappen van hun principes en wat nieuwe wind door hun songs laten waaien?
Siglo XX bracht vorig jaar een aantal maxi’s en EP’S uit begin jaren ‘80 opnieuw uit en tourde daarna een jaar lang rond. Met succes. Hier op W-Fest was hun laatste concert vooraleer ze de boeken toe doen. Het werd een memorabele avond met een optreden dat we gemakkelijk als het beste van de ganse dag mogen benoemen. Vanaf het begin tot aan het einde kregen we een gedreven band te horen die de postpunk in het rond smeet. Er werd geopend met een tape met Russische gesprekken en bijpassende screens. Daarna werd er stevig van wal gestoken. Oudje “Until A Day” was al meteen een hoogtepuntje. Er volgden er nog zoals “Dreams Of Pleasure”, “Sister In The Rain” en “Endless Corridor”. Je zag het publiek meedeinen op de muziek. En wat is er passender dan te eindigen met “It’s All Over Now”?
Wat onthou ik van hun optreden? De energie, de goede sound en set. Ze stonden er en konden iedereen overtuigen in de zaal. Achteraf was iedereen het erover eens: dit was sterk. Blij dat we dit hadden meegemaakt.
Helaas was VNV Nation te laat om mee te pikken. Tot 02u00 is wel heel laat. Het is toch wel jammer dat de laatste afsluiter telkens zo laat was. Ook jammer dat men tussen de voorlaatste en de laatste band op de wave stage eerst 2 bands op de synth stage liet opkomen. Dat zorgde voor een gat op de wave stage. En het was toch voor een deel een ander publiek die de verschillende podiums bezocht.
Voor de rest kan ik zeggen dat het geluid in de expo van Waregem heel goed was. En dat hebben we in het verleden al anders geweten. Het concept met de twee podiums naast elkaar vond ik geslaagd. De dansvloer buiten viel ook bij velen in de smaak. Die derde stage buiten was niet mis, maar ook niet meteen noodzakelijk.
dag 3 - zaterdag 17 augustus 2019 (Joeri Cardon en Hans De Lee)
Het is al behoorlijk druk als we zaterdag rond 15u de festivalsite betreden. De verantwoordelijken vertellen ons met de nodige trots dat het festival vandaag volledig is uitverkocht. Zo’n 6.500 muziekliefhebbers zijn afgezakt naar Waregem om hun muzikale jeugd terug te beleven en hun helden van vroeger nog eens live aan het werk te zien.
Het terrein naast de Expohallen ligt volledig bedekt met kleurrijke vierkante reuze vilten tapijten. Ze vormen een mooi contrast met de overwegend zwarte outfits van het volk dat erop loopt, danst en een pintje drinkt.
Als we de immense zaal betreden is Sigue Sigue Sputnik (UK) net begonnen aan hun set. “Rocket Miss USA” knalt uit de speakers. Wat ooit begon als een gimmick in 1982 blijkt anno 2019 nog altijd zo te zijn. De typische kostuums, de gevederde haartooi van zanger Martin, de opzwepende en commerciële mix van repetitieve electrobeats, pop, rock en punk…komen het best tot uiting in de 2 grootste successen van de band : “21st Century Boy” en “Love Missile F1-11”. Na een half uurtje is de speeltijd over en het publiek degelijk opgewarmd voor alle bands die verder op de dag nog op de affiche staan.
Mannen van de KV die zomaar in Waregem rondlopen, het zorgt doorgaans voor zenuwachtigheid bij lokale politiemensen en fans van Essevee. Wij hadden daarenboven verwacht dat die van The Definitivos met een rood/witte vlag het podium zouden betreden, maar die provocatie hielden ze toch maar voor een andere keer. Wat The Definitivos wél meebrachten : de vier originele bandleden en genoeg scherpte om de regenwolken te counteren. Werd al vroeg prijsgegeven : laatste single “18:38”, die enkele maanden geleden een beetje verrassend uit de lucht kwam vallen en die wat ons betreft een poco meer airplay had mogen krijgen. Nog kruid dat vroeg wordt verschoten : een aantal tracks van de vorig jaar verschenen compilatie ‘Courtrai moderne : definite Definitivos’ (“Robin in the forest”, “In this head”). Laat dát meteen het grootste pijnpunt zijn van het viertal : de LP is er destijds nooit gekomen, waardoor de toen opgenomen tunes vele jaren te laat op een verzamelaar zijn gepropt. Immers : de tijdsgeest was er, het talent evenzeer. Maar we gaan niet morren, want met name de vier songs van de eerste twee singles zorgen nog steeds voor vreugdekreten en door kippenvel gestuurde koude golven : “Take over”, “Mister C” (vooraan in de set), de met messcherpe gitaren en strijdkreten versterkte wereldsingle “Courtrai tonight” en uiteraard “The modern dance”. Over die laatste : zet die toch maar in het rijtje “Putain putain” of “Can’t live in a living room”. Waarom naar Londen of Manchester reizen om het geboortehuis van een postpunkklassieker te bezoeken als je met de fiets tot aan de Groeningekouter kunt rijden?
En dan was het voorbij, het verjaardagsfeestje van The Definitivos. Naar de nochtans zeer opwindende 12” ‘Sight seeing’ (1985) werd helaas niet teruggegrepen. Iets met een andere zanger, wellicht? Maar goed, veertig kaarsjes graag voor deze onvervalste cultgroep. Of veertig pintjes, ik denk dat we hen daar bij nader inzien meer plezier mee doen. Het moet tenslotte wél rock’n roll blijven hé zeg. En wij, hoewel het geen zicht is, wij dansen de modern dance nog eens.
Bij Tyske Ludder (D) is de zaal zowat 2/3 gevuld en zijn we getuige van een strakke EBM performance met een zeer kenmerkende Duitse sound (het thuisland van dit 3-tal). De Belgische fans kunnen de cover van “Oh la la la” (TC Matic) wel smaken en juichen zanger Claus Albers toe wanneer deze plots fel benadrukt tegen fascisme en nazisme te zijn. Zijn zware (graf)stem met grove korrel past perfect bij de donkere dreigende beats en dubbele live drums. Het geheel is best genietbaar maar mist originaliteit om echt boven de middelmaat uit te steken. Naar het einde van het concert wordt een nummer opgedragen aan de recent overleden acteur Rutger Hauer en pleit de frontman voor een ‘free weed’ beleid.
De publieke belangstelling voor Psyche (CAN) is behoorlijk maar had best nog wat beter gekund. Deze pioniers van de synthpop en wave (sinds 1982 actief) brengen dan wel iets minder beats/minuut, ze compenseren dit makkelijk met meer kwaliteitsvolle old school dark electro. De stem van frontman Darrin Huss is niet altijd even toonvast maar hij doet tenminste een poging om echt te zingen en de kwetsbaarheid van de nummers op die manier in de verf te zetten. Het nummer “Angels lies sleeping” is daar een knap voorbeeld van. Oude werk als het succesvolle “Misery” of “The Brain Collapses” wordt netjes afgewisseld met recentere nummers. Het uiterst luchtige en dansbare “Unveiling the Secret” en het gekende “Goodbye Horses” krijgen de fans uiteindelijk in beweging vooraan het podium en vormen het hoogtepunt van een gesmaakt optreden.
Escape with Romeo (D) ontstond in 1989 in Keulen. De band speelt rockmuziek met sterke electronische invloeden. Zowaar zijn de eerste gitaarsolo’s te horen in de Waregemse Expohal. Ze brengen een knappe maar eerder ‘brave’ set met tal van nummers die duidelijk kwaliteit laten horen maar die te weinig beklijven of blijven hangen. Check ondermeer songs als “Here comes the night” en “If seeing is believing” om zelf te oordelen over deze band. Enkel op het einde van het optreden kan de eerste single van Escape with Romeo, “Somebody” uit 1991, voor het nodige animo zorgen en het publiek met een goed gevoel richting ander podium of dranktoog sturen. Allicht was het in Waregem één van de laatste kansen om deze band live aan het werk te zien aangezien ze onlangs via hun website hebben aangekondigd er na de optredens van zomer 2019 definitief mee op te houden
Leuk concept op W-Fest is dat er buiten de zaal, vlakbij de ingang en de food area, een soort van ‘dansvloer’ is voorzien waar DJ’s constant hun ding mogen doen en waar zelfs kleinere bands de kans krijgen een ‘rooftop’ optreden te doen. Heel wat dansliefhebbers strekken met plezier de benen (en armen) of genieten intens van de complexloze live performance van Dageist uit Rijsel.
Een aantal groepen bracht in 1982 een plaat uit die meerdere decennia later bij liefhebbers van de allermooiste synthklanken nog steeds voor hartsprongetjes zorgt : Yazoo (“Upstairs at Eric’s”), Men without hats (“Rhythm of youth”) of Icehouse (“Primitive man”) scoorden ook effectief internationale hits. Rational Youth kon destijds wat dat betreft niet anders dan op de eigen kin kloppen, en dat voor een groep die met ‘Cold war night life’ in datzelfde jaar nochtans een synthpopmeesterwerk uitbracht. ‘Cold war night life’ is op kousevoeten uitgegroeid tot een ware cultklassieker en blijkt een veelgezochte plaat. We moeten er wel bij zeggen, we mogen immers best wel eens streng zijn, dat na het uiteenvallen van de originele band bezieler Tracy Howe nooit meer dat niveau heeft gehaald.
Het is de verdienste van de organisatie van het W-Festival dat Rational Youth voor het eerst een Belgisch podium haalde, dit weekend. Een prestatie waar Jurgen Van den Broeck nog stééds van droomt. Zoals gezegd : latere releases van Rational Youth misten de punch van het debuut, maar Howe - voor de gelegenheid bracht hij zijn zus mee! - vist er wel de lekkerste brokken uit, om u koud te serveren. Opener “This side of the border” en “Western man” stammen bijvoorbeeld uit 2016, terwijl “Money and blood” dateert van 1999. Onbekend, maar zelden onbemind want naarmate het enthousiasme van broer en zus steeg ging ook de applausmeter meer en meer in het rood. “Holiday in Bangkok” en “In your eyes” (beide van de tweede EP, uit 1983) kregen nog meer herkenning en wanneer het al vermelde debuut wordt aangeboord hadden de opgetrommelde fans zin in een ovatie zo luid dat de dakstructuur van de Expohal even in gevaar was. Zie de reacties tijdens en na “Dancing on the Berlin wall”, het oorstrelende “City of night” en de absolute apotheose “Saturdays in Silesia”. En weg waren ze, hevig genietend van het applaus dat hen te beurt viel.
Exit Rational Youth, maar niet zonder aan te kondigen dat ‘Cold war night life’ nog deze zomer wordt heruitgebracht. U moest al aan het mailen zijn naar uw platenboer om het kleinood eindelijk te bestellen. Een synthpopmeesterwerk, we geven het u op een briefje.
Toen in 1978 nog eens hard werd geschud aan de boom genaamd punk viel daar alweer een volledig rariteitenkabinet uit. U denkt misschien aan The B-52’s, Devo, The Cramps of Toyah, maar laat het ons even hebben over Lene Lovich. Met haar cabarateske verschijning, een stem die alle hoogtes en laagtes streelt en zakken vol even catchy als dolle liedjes was ze een welgekomen gast om de hele new wave nog maar eens van richting te doen veranderen. Dankzij debuut ‘Stateless’ (1978) - een tijdloos meesterwerk - sloeg de gekte pas echt toe, en haalde met name Stiff Records een kip met gouden eieren in huis. Opvolger ‘Flex’(1979) en de samenwerking met Herman Brood en Nina Hagen wisten het succes voor beperkte tijd te verlengen maar tegen ‘No man’s land’ (1982) ging de aandacht van het grote publiek alweer naar gothrock, synthpop of bulderpunk met een mohawk.
En stond u met een vlag te zwaaien tijdens het concert van U2 op Rock Torhout?, vandaag zijn we veertig jaar verder en laat ons de organisatoren van W-Fest toch maar een kushandje toewerpen omdat we Lovich eindelijk nog eens op een Belgisch podium kunnen zien. Met haar 70 zomers op de teller ziet ze er dan misschien wel uit als het gekke besje dat in Midsomer Murders als eerste om het hoekje wordt gewurgd, van zodra de eerste tonen van “Savages” door de geluidsinstallatie vliegen wanen we ons terug in 1978. Of 1982 eerder, want “Savages” is zowat de enige keer dat ze naar later werk teruggrijpt.
De leidraad is ‘Stateless’ en omdat die plaat een festival vol heerlijkheid is , zitten we gebeiteld voor 40 minuten pracht en praal. “Home”, “1 in a 1.000.000”, “Writing in a wall”, “Tonight” (met dat hemels stukje sax, dat ze nog altijd zelf speelt), “I think we’re alone now” (Tommy James & The Shondells), “Bird song” (van ‘Flex’) en “Lucky number” blijken de hoogtepunten van dienst. Die laatste heeft na al die jaren nog steeds het effect van een knallende champagnekurk, het sein dus om de dansbenen helemáál los te gooien. En helaas ook het moment om massaal de smartphone uit de broekzak te halen. Instagram en Facebook moeten immers bewijzen dat u erbij was. Maar dat was het dan ook, Lene duikt de coulissen in en de mood elevator in de zaal blijft steken op een collectieve glimlach. Bedankt Lene, bedankt organisatie en bedankt hij of zij die destijds eens flink aan de boom heeft geschud.
Wie buiten een frisse neus wou halen en een korte wandeling maakte achter de grote zaal, kwam uit op het kleine podium met zittribune (OD Stage). We gingen er een kijkje nemen naar Then Comes Silence uit Zweden, een vrij jonge band die stevige gothic rock speelt in de lijn van de meer gekende voorbeelden als The 69 Eyes en ook duidelijk beïnvloed is door muziek grootheden als The Cult, The Sisters of Mercy, The Mission enz.
Van bij het begin was het geluid verre van optimaal en door vervelende technische problemen (snare drum liet het afweten) kwam het optreden nooit echt helemaal op gang. De logge rock die drijft op de donkere stem van zanger Alex Svenson sloeg amper aan en de reactie van het publiek was ook al niet bijster overtuigend. Jammer voor deze gemiste kans want de band heeft zeker potentieel en nummers als “The Dead Cry for No One” en “She Loves The Night” leveren daar moeiteloos het bewijs van. Hopelijk snel een herkansing die wel kan overtuigen.
Van het optreden van Mesh konden we enkel het einde nog net meepikken. De groep uit Engeland bestaat sinds 1991 en geniet niet zozeer bekendheid in eigen land maar eerder in Duitsland, waar hun synthpop vrij succesvol is. Afgaande op de reacties van het publiek tijdens het slotnummer “Taken for granted” (2013) was dit een geslaagde doortocht in Waregem. Het geluid van de band deed mij alvast aan Depeche Mode denken.
In tegenstelling tot Mesh is Blutengel (DE) wel zeer populair in eigen land. Ze brengen dan ook typische en bombastische gothrock en dat doorspekt met electro, een genre dat bij onze oosterburen altijd al op heel wat bijval kon rekenen. De publieke belangstelling is dan ook groot en wanneer frontman Chris Pohl en zijn gevolg het podium betreedt is de linkerzijde van de zaal aardig gevuld. Zowel nummers in het Engels als in het Duits passeren de revue, het ene al meer bombastisch dan het andere maar allemaal uiterst genietbaar en met een zekere commerciële inslag. Enig minpuntje is dat door het strakke uurschema de nummers in een rotvaart moeten afgehaspeld worden en er nauwelijks tijd is voor interactie met het publiek, laat staan het spelen van een bisnummer. Hoogtepunten zijn ontegensprekelijk de nummers “Alles” en “U walk away” die een mooi visitekaartje van de band afgeven en de fans zonder veel moeite aan het bewegen en meebrullen krijgen. Speciale vermelding ook voor de leuke stage act met witte lichtgevende en dansende ‘engel’. Of was het een vlinder?
De zon was al een tijd onder, de kindjes lagen in bed; tijd dus om het ultieme balorkest van het hellevuur nog eens te gaan bezichtigen. We hebben het uiteraard over - (slaat een kruisteken) - het almachtige Killing Joke. Tien minuten te laat waren ze, maar geen haan die het lef heeft om er naar te kraaien natuurlijk. Na veertig jaar is een blik van Jaz Coleman nog steeds genoeg om een ijselijke rilling over je ruggengraat te jagen.
En dan moet de show nog beginnen : eens de eerste tonen van éTomorrow’s worldé de geluidsinstallatie doen panikeren zit het publiek al in een wurggreep, die pas vijftig minuten later wordt gelost. Killing Joke is vooral geen fun, wel een paar hits. “Wardance” en “Eighties” bijvoorbeeld, mokerslagen die de harde kern voor het podium met de glimlach trotseert. Coleman en de zijnen beschikken over een ruime discografie om uit te kiezen en maken serieuze bokkesprongen : “Loose cannon” en “Seeing red” (beide 2003) worden afgewisseld met een b-kant uit 1980 (“Pssyche”) of een karatetrap van een song, uit hetzelfde jaar (“The Wait”). Afronden doet Killing Joke dan weer met het bijna teutoonse “Pandemonium” (1994). Game, set, match en een murw publiek dat verweesd de nacht opzoekt om af te druipen.
De samenvatting van dit concert is exact dezelfde als de samenvatting van de carrière van deze wonderbaarlijke groep : compromissen? Bitter weinig. Knettergek? Wie Coleman op een podium bezig ziet , denkt er wel eens aan om de jongens in witte jassen te bellen, en breng alstublieft een spuit met verdovingsmiddel mee. Hard? Man, tegenover Killing Joke klinkt Manowar als het kleuterdansje tijdens het jaarlijkse grootoudersfeest.
Was Killing Joke nu goed of slecht? Killing Joke was Killing Joke : verbluffend, luid, bezwerend, geniaal, compleet zot, gemeen grijnzend ( ja we hebben het over u, meneer Youth) en je kreeg een spontane behoefte om een collaboratievlag door iemands neusgaten te trekken.
De festivaldag loopt stilaan naar zijn einde, doch niet zonder eerst nog eens stevig uit te pakken met een ware jukebox aan eighties hits. The Human League (UK) heeft de eer om de Expohal om te toveren tot een echte jaren 80 fuif en doet dat met verve. De band uit Sheffield werd opgericht in 1977 (!) en frontman Philip Oakey is één van de originele bandleden uit die tijd. De zanger is inmiddels 64 jaar maar ziet er nog steeds piekfijn uit en zijn stem heeft nog niet veel ingeboet aan kracht en zuiverheid. Al zijn de technieken bij live optredens in vergelijking met pakweg 40 jaar geleden ook enorm verbeterd natuurlijk… Er is weinig toelichting nodig bij de resem hits die The Human League in de loop der jaren heeft uitgebracht. Het zijn stuk voor stuk electro- en synthpopklassiekers die, ondanks hun ouderdom, nog steeds heel overtuigend en aanstekelijk klinken. Parels als ondermeer “Mirror Man”, “Love Action”, “The Lebanon” zetten de zaal in enkele tellen helemaal op zijn kop en het publiek zingt al dansend de hits uit hun jeugd luidkeels mee.
Het moet gezegd dat Philip Oakey nog steeds op voortreffelijke en sensuele manier wordt geflankeerd door Susan en Joanne en dat zowel de belichting als de aankleding van het podium zeer geslaagd zijn. Uiterst professioneel, clean en afgeborsteld, overeenkomstig de muziek.
Het feest gaat onverwijld door met successen als “Human”, “Fascination” en het up tempo “Tell me when”. Wat een heerlijke nostalgische (terug)reis in de tijd is dit?
En dan moet het beste eigenlijk nog komen! Het afsluitende triootje bestaat uit “Don’t you want me”, het fenomenale en heerlijk avantgarde klinkende “Being Boiled” (uit 1978!) en tenslotte “Together in Electric Dreams”. Dit laatste nummer is eigenlijk niet van The Human League maar het knappe resultaat van een samenwerking tussen Philip Oakey en synth/disco legende Giorgio Moroder. Het zal de toeschouwer evenwel worst wezen! Het was de afsluiter van een schitterend concert! Met de ‘W’ van ‘Waw’!
Het machtige Nitzer Ebb kreeg de eer om de 3 de festivaldag af te sluiten en het licht uit te doen in de zaal. De groep deed dat, zoals gewoonlijk, met veel energie en overgave! Het was al dik na 01u00 als Douglas Mc Carthy en Bon Harris het podium betraden, geflankeerd door 2 extra groepsleden. De heren mogen gerust bestempeld worden als belangrijke grondleggers van het Electronic Body Music (EBM) genre en doen al sinds 1982 heel consequent hun ding. Hun kenmerkende beukende ritmes, repetitieve beats en bijhorend slagwerk herken je van heel ver. Zeker wanneer frontman Mc Carthy zijn lyrics overtuigend afdreunt en bijna op militaire wijze teksten debiteert op het ritme van de typische Nitzer Ebb sound. De laatste jaren brengt de groep amper nog nieuw werk uit en teren ze op hun succesplaten van eind jaren 80. Vooral het album ‘That Total Age’ (1987) wordt beschouwd als een absoluut meesterwerk!
De set start met de beste nummers uit de albums ‘Belief’ (1989) en ‘Showtime’ (1990). Fans reageren meteen enthousiast op opener “Bloodmoney”, dat naadloos overgaat in “For Fun” en “Captivate”.
Douglas maakt er zoals altijd een sportieve avond van. Hij holt op het podium werkelijk constant van links naar rechts en spuwt daarbij zijn woorden met veel kracht over het publiek. Vocaal is er nauwelijks verschil te horen met pakweg 20 jaar geleden. Nog altijd even furieus en intens! Tijdens het opzwepende “Getting Closer” treedt Bon Harris even op de voorgrond om mister Mc Carthy zangkundig te ondersteunen en het publiek te groeten. Veel interactie moet je als toeschouwer verder niet verwachten van deze heren, ze laten de muziek spreken. Bindteksten of small talk zijn bijgevolg quasi onbestaande. Maar het publiek krijgt waarvoor het gekomen was : strakke old school EBM.
De 2 de helft van de set wordt nog een versnelling hoger geschakeld en komt vooral het betere werk uit ‘That Total Age’ aan bod. “Join in the Chant” en een coole versie van “Control I’m Here” luiden een super enthousiast slot in van een temperamentvol optreden. “Down on your knees” een vrij recent nummer (2010) kan nog enigszins voor een betrekkelijk rustig moment zorgen maar dan breekt de electro hel los en volgt een zeer intensieve versie van “Let your body learn” en een heerlijk vette uitvoering van het Nitzer Ebb epos bij uitstek : “Murderous”.
Publiek en band gaan voor een laatste maal wild tekeer voor en op het podium en brullen samen de slagzin ‘Where is the youth’ uit volle borst. De jeugdjaren van de meeste fans zijn dan wel al even achter de rug, dankzij een dergelijke live boost voelt iedereen zich toch terug heel even tiener of twintiger en keert de menigte daarna helemaal voldaan huiswaarts of richting camping. Op naar de volgende festivaldag! En wat Nitzer Ebb betreft! Sterk optreden! Rendez-vous op 20 november voor hun concert @ Casino te Sint-Niklaas!
dag 4 - zondag 18 augustus 2019 (Hans De Lee)
Op de laatste dag van deze muzikale 4-daagse is het alweer lekker druk! Misschien iets minder bezoekers dan op zaterdag maar de echte liefhebbers van het genre zijn toch duidelijk allemaal weer op post.
Jammer van de vroege bands op de affiche maar de eerste act die we live kunnen meepikken is die van Peter Hook & The Light. Peter Hook maakte in een ver verleden deel uit van 2 legendarische bands en dankt daar nu nog altijd zijn status en populariteit aan. Vooreerst behoorde hij tot de oprichters van Joy Division en later (na de dood van zanger Ian Curtis) was hij ook actief bij het alom gekende New Order. In 2009 stopte hij de samenwerking met New Order en ging hij onder eigen naam verder. Meteen weet je welke muziek je mag verwachten van de man en zijn band The Light : alternatieve rock met veel new wave en post punk invloeden.
De set bestaat, wat had je gedacht, uit een knappe mix van de grootste succesnummers van de 2 eerder genoemde bands en kan daarom telkens op heel wat publieke belangstelling rekenen. Ook in Waregem was de zaal goed gevuld, ondanks het nog vrij vroege uur, en zat de sfeer meteen snor. Hook die de zang voor zijn rekening neemt , begint meteen aan een rondje Joy Division met zo’n 6 nummers. Opener “Day of the Lords” begint niet slecht maar het zijn vooral klassiekers als “Isolation”, “She’s lost control” en “Transmission” die op de meeste bijval kunnen rekenen en de glorietijden van Joy Division doen herleven. Al is de stem van oorspronkelijk frontman Ian Curtis uniek en onnavolgbaar.
Halfweg de set wordt met de megahit “Blue Monday” de kaart van New Order getrokken en evolueert de sound naar iets meer electro georiënteerde pop/rock. De geest van New Order blijft nog geruime tijd hangen met aangename versies van ondermeer “Regret”, “Temptation” en “Ceremony” maar het is toch kaskraker en donker epos “Love will tear us apart” van Joy Divison dat een fantastisch einde maakt aan een zeer verdienstelijk optreden. De vele fans en muziekliefhebbers bewegen en zingen vol overgave mee met dit onsterfelijk nummer dat jaren later (1984) zou hernomen worden door Paul Young, die er op zijn beurt een gigantisch commercieel succes mee behaalde.
Whispering Sons stond 5 jaar geleden op de affiche van het eerste W-Fest (toen nog in Wortegem-Petegem). Dat de groep sindsdien enorme stappen heeft gezet hoef ik niet te vertellen en dat deze zomer razend druk is voor hen, is snel duidelijk als je vluchtig hun tourdata bekijkt : Rock Werchter, Lokerse Feesten, W-Fest, Brussels Summer Festival, Crammerock…is slechts een greep van de concerten in eigen land en vanaf september tot november gaan de Sons gans Europe overtuigen van hun kwaliteiten. Van Zweden tot Polen. Van Denemarken tot Roemenië. Wedden dat het lukt.
Spilfiguur tegen wil en dank is zangeres Fenne Kuppens. Hoe goed haar collega’s muzikanten ook zijn, met haar apart stemgeluid bepaald ze zowat op haar eentje de kenmerkende sound van Whispering Sons. Op het podium zijn ook alle ogen gericht op haar. Hoe mooi is de tegenstelling tussen enerzijds haar broze en tengere verschijning, gehuld in witte kleding en anderzijds haar krachtige, zware stem met een heel donker timbre. Het geheel resulteert in een soort post punk die meermaals doet denken aan een mix van Joy Division, Editors, Sisters of Mercy,…
Fenne Kuppens straalt intussen al heel wat maturiteit uit op het podium. De ene keer staart ze onbewogen in het publiek, de andere keer transformeert ze in een wild tekeer gaande deerne die vol overgave haar muziek furieus deelt met het aanwezige publiek. De interactie met de fans is beperkt, de intensiteit van de muziek maakt echter veel goed. Compromisloos en overtuigend! Van begin tot eind! Het gros van de nummers komt logischer wijze uit de debuut CD, ‘Image’ van de band. Absolute hoogtepunten zijn, zoals verwacht, “Alone” en “Hollow”. Beide nummers zijn goed gekend bij een breed publiek en lokken dan ook de meeste reactie uit… Doch de set is heel evenwichtig opgebouwd en er vallen nauwelijks mindere momenten te bespeuren. Deze band staat nog maar aan het begin van een mooie en veelbelovende carrière en zal zeker nog verder uitgroeien tot een belangrijk export product van Vlaanderen. Hopelijk kan de 2 de CD in de toekomst de hoge verwachtingen inlossen. Intussen is het genieten van het huidige succes!
Red Zebra is een ander paar mouwen! Ook Belgisch maar daar houdt de gelijkenis met Whispering Sons dan ook op, behalve dan de deelname aan Humo’s Rock Rally! Red Zebra haalde ooit de finale. Whispering Sons won Rock Rally in 2016.
De rode zebra’s ontstonden eind jaren ’70 en speelden punk met een stevige scheut humor in. Wanneer ze in 1980 de single “Can’t live in a livingroom” uitbrengen, gaat hun bekendheid plots fors omhoog en mogen ze het voorprogramma spelen van ondermeer The Cure, Killing Joke, The Undertones, enz.
Na verloop van tijd houdt echter de band op te bestaan maar in 2017 komen ze terug samen, komen ze terug overeen en komen ze geregeld naar W-Fest. Frontman Peter Slabbinck blijft na al die jaren zijn gevoel voor humor nog niet verloren te hebben. Hij maakt oa. een kwinkslag over de Vlaamse leeuwenvlaggen historie (Pukkelpop) en over de overwegend zwarte klederdracht van het publiek op W-Fest. Muzikaal tapt men uit een vrij simpel vaatje. Rechttoe-rechtaan rock met punkinvloeden of is het punk met rockinvloeden? “(Welcome to the) Polar Club” klinkt lekker old school, “Shadows of doubt” is iets minder pittig maar “I’m falling apart” en het ultieme “Cant’ live in a living room” brengen terug schwung in de set. Hoeveel mensen uit het publiek denken bij dit laatste nummer niet nostalgisch terug aan de jeugdclub waar ze toen wild dansten op het zo herkenbare beginrifje? Heerlijk om zien hoe sommigen bijna 40 jaar later het dansje nog eens over doen. Naar het einde van de set wordt een nummer gezongen met de mond vol banaan ‘(”Man comes from Ape”) en staat ook nog een vermakelijk duet op het programma in ‘The Art of Conversation” waar Slabbinck het heeft over de Simon & Garfunkel van de wave. Helemaal achteraan het optreden trakteert Red Zebra nog op “God is not a DJ” en “Innocent People” een gouwe ouwe waarin Slabbinck zijn stem me vaag doet denken aan het specifieke stemgeluid van Johnny Rotten alias John Lydon.
Van Apoptygma Berzerk kende ik wel van naam maar het oeuvre van deze band uit Noorwegen was me tot op heden totaal onbekend. Dus heel benieuwd of de Noren mij en het publiek zouden kunnen bekoren. De belangstelling bleek niet zo immens groot maar de band gaf van bij de aanvang een stevig visitekaartje af en pakte uit met een indrukwekkende sound. Er werd een ware geluidsmuur opgetrokken van goed verteerbare electro met duidelijke commerciële disco invloeden en verwijzingen naar Giorgio Moroder. Zelf spreken ze van ‘future pop’. De groep werd opgericht in 1989 en bracht dit jaar een 8 ste langspeler uit. Enkel frontman en zanger Stephan Groth is er bij van in de beginperiode. Nummers die mij het meest zijn bijgebleven zijn opener “Weight of the World”, het theatrale “Love never dies” en het heerlijk dreigende en in donkere sfeer badende “Kathy’s Song”. Fans vertelden me dat het jammer was dat de band door de beperkt toegekende stagetime hun gebruikelijke covers grotendeels uit de set hadden gelaten. De meest geliefde cover, “Fade to Black” van Metallica, zal dus pas bij een volgend optreden kunnen beoordeeld worden. Gelukkig was de poppy klinkende afsluiter “The End of the World” een voltreffer.
Totaal andere koek was het optreden van China Crisis. Een beetje vreemde eend in de bijt toch wel in de line up van de laatste festivaldag te Waregem. Met hun pure popmuziek had deze band uit Liverpool het aanvankelijk dan ook niet makkelijk om het publiek mee te krijgen in hun reis door de tijd. Reeds 40 jaar gaat de band mee. Het grootste successen behaalden ze in het begin van de jaren ’80 en hun laatste studio LP/CD verscheen in 1994.
Zoals gezegd reageerde het publiek aanvankelijk nauwelijks of zeer lauw op de nummers van de band. Hoe verwoed zanger Gary Daly, soms met de nodige flauwe humor, ook probeerde een interactie op touw te zetten. De sound was vrij jazzy en zeker wanneer geregeld de sax werd bovengehaald had je eerder het idee naar een gezapige big band te staan kijken met een afgeborstelde would be crooner als zanger. Ondermeer “African and white” en “No more blue horizons” (uit 1982) klonken weinig overtuigend en iets teveel op veilig gespeeld om te kunnen overtuigen. Met “Strenght of Character” gooit China Crisis het plots over een andere boeg en gaan ze de reggea tour op maar ook dat nummer klinkt iets te steriel en gepolijst om echt te kunnen begeesteren. Gelukkig worden dan net op tijd enkele nummers bovengehaald die de groep indertijd in de hitlijsten bracht en die ook nu nog lekker in het gehoor liggen en bijgevolg eindelijk toch enige positieve reactie van de toeschouwers kunnen uitlokken. Vooral “Black Man Ray”, “Wishfull Thinking” en in mindere mate “Working with Fire and Steel” redden de boel en trekken het publiek finaal over de streep. Moeizaam concert met een verdienstelijk slot!
Met New Model Army staat de meest rock gerichte band van de dag op het podium. Kapitein Justin Sullivan, al lijkt hij meer weggelopen uit een zeeroversfilm, stuurt al sinds 1980 zijn punk en folkrock schip onophoudelijk door de muzikale wereldzeeën en bouwde op die manier een omvangrijke groep trouwe volgers/fans uit die bij elk concert opduiken. Ook in Waregem zijn ze vooraan het podium te vinden en zingen ze moeiteloos elke song van begin tot einde mee. “Stormclouds” opent erg krachtig de set en krijgt een extra dimensie door het gebruik van de grote tribal trommels of pauken. De heer Sullivan (63 jaar) is nog steeds een charismatische verschijning die vurig en vol overgave zijn ding doet op compromisloze wijze. “Lights Go Out” is een ouder nummer dat rockt als de beesten en nogmaals het enorme contrast onderstreept met de muziek van voorgaande band China Crisis. “The Charge” is nog zo’n nummer met meer power dan een ganse set van eerder genoemde band. Power die duidelijk meer wordt gesmaakt door het talrijk aanwezige publiek. Naar het einde van de set wordt “Here comes the war” bovengehaald, een klassieker die opnieuw met extra tribal drums als een soort oorlogssaus wordt overgoten. Knap, stevig en sfeervol optreden. Wel heel jammer dat een pak andere klassiekers en nummers waarvoor New Model Army het meest gekend is, deze keer in de kast bleven. Wat had ik graag “Get me out” gehoord, of “Stupid Questions”, of “Purity”, of “I love the World”,…of eigenlijk allemaal! Fans komen toch vooral om, naast nieuwe nummers, de grootste ‘hits’ en successen van hun favoriete bands te zien? Ach, New Model Army was goed, strak en nog steeds heel energiek voor een band met 39 jaarlengstes. De koppigheid nemen we er graag bij en doet ons denken aan Killing Joke, de band die op zaterdag een heel knappe en potige set neerzette maar al geruime tijd weigert om hun grootste succes “Love like blood” live te brengen.
Voor heel wat aanwezigen was het enorm uitkijken naar Jimmy Somerville. Zelfs de diehard gothics en liefhebbers van de zwaardere eighties wave en electro sound moeten erkennen dat deze kerel een wereldster is die tal van aanstekelijke en tijdloze nummers in zijn repertoire heeft zitten. Vooral de parels van wijlen Bronski Beat en The Communards kent iedereen. Afwachten wat Dhr. Somerville er live zou van bakken en benieuwd hoe enthousiast deze intussen 58 jarige spring in het veld er zou invliegen.
Alle twijfels werden al na 1 seconde weggenomen toen Somerville en zijn 14-koppig orkest (oa. 4 strijkers, 3 blazers, 2 backings,…) opkwamen en 3You make me feel (mighty real)” inzetten. Wat een binnenkomer was me dat! Meteen de volle pond geven, publiek bij het nekvel grijpen en duidelijk maken dat er in Waregem een feestje op til was zonder voorga. De frontman zag er nog steeds stralend uit, goedlachs en had er precies echt veel zin in. Het publiek reageerde van meet af heel uitbundig en doopte de zaal om in een soort megafuif. Somerville bewierookte ook de enorme diversiteit aan muziek en groepen die hij terugvond op de affiche van W-Fest en benadrukte dat hij dergelijke diversiteit sterk waardeerde. “Tomorrow” en “There’s more to love than boy meets girl” klonken heel fris en luchtig. “Tell me why” zorgde alweer voor een heerlijke danspartij vooraan het podium al stond de kleine zanger zelf ook amper stil. Heel leuk was de versie van “So cold the night” (The Communards) die gebracht werd met een oriëntaalse/oosterse sound die het nummer een nog een zoetere smaak gaf.
De stem van Somerville bleek nog altijd in topvorm te zijn en hij haalde nog steeds behoorlijk de typische hoge noten. Misschien iets minder vlot als vroeger maar daar kraait geen haan naar. Vanaf “Never can say goodbye” werd het pas echt een live discotheek in Expo Waregem. Somerville drong zelfs bij de lichtmensen nadrukkelijk aan op een extra inspanning om het (disco) feest compleet te maken. Met succes!
Naar het einde toe werden de verwachte kleppers als “Smalltown Boy” (Bronski Beat), “You are my world” en het ultieme fuifnummer “Don’t leave me this way” (The Communards) met verve gebracht! Het moet gezegd dat de liveband uitstekend werk leverde en de backing vocals eveneens een topprestatie neerzette. Dankzij hun feilloze concert kon de kleine frontman met zijn grootse stem en persoonlijkheid schitteren en alle aandacht naar zich toe trekken.
De apotheose van dit optreden kwam er met afsluiter “I feel love”. Het wereldnummer dat gekend is dankzij Donna Summer en Giorgio Moroder zorgde een laatste keer voor een ultieme dansexplosie! Somerville die ooit het nummer zong met Marc Almond van Soft Cell en er op het einde steevast ‘Johnny remember me’ aan toevoegde, deed nu solo dezelfde truc maar dan met “Highway to hell” van AC/DC. Het gevolg was een schitterende mash-up die een luidkeels meebrul moment uitlokte tot achterin de grote zaal. Kippenvel! En einde van een zalig optreden en uiterst geslaagde throwback naar de beste synthpop uit de jaren ’80.
W-Fest mag terug kijken op een zeer geslaagde editie. Zowel muzikaal als organisatorisch speelde men op een hoog niveau. Hoedje af voor de realisatie van een dergelijke 4-daagse en met plezier uitkijken naar de editie van 2020. De affiche ziet er alvast behoorlijk indrukwekkend uit. Aandacht evenwel voor de vroegere datum! Niet in augustus maar eind mei zal het volgende W-Fest opnieuw dé ontmoetingsplaats vormen voor liefhebbers van synthpop, electro, ebm, wave en alle mogelijke varianten daarop uit de jaren ’80 en ’90!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/w-festival-2019.html
Organisatie: W-Festival
Pukkelpop 2019 - dag 3 - zondag 18 augustus 2019
Pukkelpop 2019
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2019-08-18
Tijs Delacroix en Johan Meurisse
Een dagje van harde metalen, glamour, Belgisch talent , alternatief goed , een tweede The National hoogstandje … en popfenomeen Billie Eilish !
We begonnen met I don’t know how but they found me; niet meteen de meest treffende start van de middag , achterna gezien. Het Amerikaanse duo heeft z’n wortels bij Panic! At The Disco , raakvlakken met Twenty one pilots maar is nog veraf van hun inspiraties. Wat een ontzettend lange groepsnaam voor wat ‘t is … Rock , pop , een beetje glamour en samenzang, Muzikaal van het duo raakten de nummers onvoldoende en konden niet de aandacht behouden.
Bodega - Bodega mocht al vroeg aan de bak op de laatste Pukkelpopdag. Onder goedkeurend oog van onder andere The National’s Berninger, speelde de 5-mans - nu ja, met drie vrouwen in de rangen - een intense show die uitblonk in tempowisselingen, maar muzikaal in dezelfde pot bleef roeren. De hoge graad van repetitiviteit in hun muziek gecombineerd met onze ingekorte aandachtsboog na al drie dagen vol muziek, zorgde ervoor dat we het einde van de set niet haalden. (Tijs)
Een interessante ontdekking werd het NYse combo Bodega . Ket kwintet, waarvan drie vrouwen, beet van zich af met een portie indierock , wave , noise en postpunk. Energiek, meeslepend en gedreven door de gitaren , percussie en bijhorende toetsen. De zang van de twee heren kreeg de boventoon. De dame vooraan zweept het geheel op door de sensuele pasjes. Hitsende , spannende muziek . De nummers nemen je in door de repeterende, opbouwende ritmes en de hardere , fellere sounds. Ze hadden de indruk een lange jam te zijn, uit die single “how did this happen?”. Ergens meteen een punt met Parquet Courts en Rolling blackouts coastel fever.
Billie Eilish - De naam die de popwereld de afgelopen maanden domineerde, werd na een organisatorisch gelukje verplaatst naar de Mainstage. Uiteraard hebben we het over het 17-jarig fenomeen Billie Eilish. Fenomeen is geen overdrijving van onze kant, over het gehele weekend zagen we bij hoogstens een handvol andere namen meer publiek toestromen voor het hoofdpodium. Headliners inbegrepen. Maar wat kunnen we na haar show concluderen? Billie bezit bakken vol talent, daarover zal het gehele publiek - inclusief de talrijk aanwezige net-geen-kinderen-meer - het over eens zijn. Maar een optreden van dit kaliber kwam voor haar helaas te vroeg, maar dat valt enkel de muziek-marktwerking te verwijten. Het idool heeft een prachtige stem en een formidabele podiumattitude. Helaas zijn haar nummers - op de hitsingles na - niet geschikt om over een mensenzee, maar eerder in een aangename concertzaal te laten weerklinken. Dit nam niets af van de schoonheid van de nummers an sich, maar zorgde ervoor dat het tempo helemaal wegzakte tijdens de best wel vermakelijke show. Daarenboven moest Eilish ook erg frequent rekenen op de extra ondersteuning van de backtracks. Benieuwd hoe haar label de kaarten zal herschudden nu er geen stoppen lijkt aan haar stormachtige groei. (Tijs)
Het was geleden van Major lazer , enkele jaren terug, dat er in de namiddag zoveel volk aan de Mainstage stond . Ze is de meest besproken artieste van dit moment . Op anderhalf jaar tijd is dit jonge meisje uit de VS, Billie Eilish - 17 jaar , één plaat uit - uitgegroeid tot de verpersoonlijking van de jonge generatie ; iedereen vindt zich wel ergens terug in haar gevoelens , ervaringen, boodschap. Ze trad op in de Bota , in februari in La Madeleine en nu een volgepakt Mainstage; maar best ook dat ze daar optrad , want eerst werd nog gedacht aan de Dance hall. Die ging gewoonweg uitgepuild hebben, iedereen , jong als oud op Pukkel , wou haar aan het werk zien . Haar indie-/electropopsongs , dark minimal, zijn nu niet de meest toegankelijke , buiten de paar singles; maar het is de wijze waarop ze zich en de nummers presenteert: de overtuiging , haar jeugdige , onschuldige danspasjes , haar look (Micky Mouse , groene strepen in de zwarte haren, de lange ketting , de losse kledij) en natuurlijk de diep ronkende bas , de duistere , slepende beats, die live harder klonken .
Ze hotst heen en weer , refreinen worden luidkeels meegezongen , er wordt geklapt, jonge meisjes gillen . Haar stem is niet direct haar sterkste wapen, beetje hees, stil , met vooraf opgenomen backing vocals , maar het hoort erbij .
Meteen is iedereen van slag , haar grootste hit “bad guy” wordt gespeeld. Knock out door de zware beats , de forse percussie , en de spring-int-veld op het podium. Het hobbelig parcours van de songs als “my strange addiction”, “you should see me in a crown” in die electropop , de tempowissels, ze gaan er als zoetenkoek in. Continu is er interactie met haar innemende lach met de wei , haar publiek nu . “Copycat” doet iedereen neerzitten en rechtveren, Ze charmeert . Ingetogen pakt ze ons in met “Idontwannabeyouanymore” of “when I was older”. De projecties moeten niet onderdoen . Een donker, duister , creepy kantje .
En helemaal zijn we weg als “when the party’s over” ,enkel op piano en haar stem, wordt aangevat, waar ze zich volledig blootgeeft . ‘Try to live in the moment during this song’ . Sympathiek . “Bury a friend” , staalkaartje van haar aparte electropop, en voorzien van dreunende beats, sluit na bijna een uurtje de set af ; een set die de geschiedenis kan ingaan als ‘het meeste volk getrokken’. Angstaanjagend mooi.
Billie Eilish doet denken aan een jonge Bjork ten tijde van The Sugacubes. Dit was de best musical ooit. (Johan)
Eventjes op positieven komen , zat er niet in , want het Amerikaanse Ghostemane blies letterlijk de trommelvliezen door met een gebalde dosis donker dreunende metalhiphop en een spervuur aan spuwende raps. Loeihard, snijdend in de reeks van Atari teenage riot, Ministry, Suicideboys en Ho99o9. De eerste rijen hotsten en sprongen, maakten moshpits , een wall of death , net als de hyperkinetische leden op het podium . Een soundtrack voor een nieuwe reeks van ‘The walking death’ leek het wel, afgaand op de outfit , de maskers en de sound van deze Ghostemane. Not my cup of tea.
Hyukoh is één van de ontdekkingen uit Azie. Het Z-Koreaanse collectief laat broeierige, dromerige indiepop horen , die fris , tintelend kon zijn , net als de band Bodega die er eerder stond geprogrammeerd. Een intrigerende, groovy sound en een welgemeend warme respons.
Kate Tempest - Maatschappijkritische acts, het is iets waar we zolang Trump of Brexit in de media vertoeven nog lang mee zullen geconfronteerd worden. Wonderwel levert al het politieke gepalaver soms ook een heerlijke plaat op, zoals bijvoorbeeld Tempests ‘The Book Of Traps And Lessons’. We waren dan ook hartstikke benieuwd of ze deze parel ook live tot leven kon brengen. En dat deed ze, met verve. Elk individu in de zaal plakte aan de lippen van Kate.
Als een neergedaalde profete ratelde ze poëtisch doorheen haar tracks, ondersteund door een venijnig harde begeleiding, wat de intensiteit alleen nog maar deed toenemen. En als er dan al eens een valse toon of stemoverslag te horen viel, dan vervielen die in het niets door de innemende sfeer die de dame in kwestie op zichzelf wist te creëren. Veruit een van dé meest indrukwekkende optredens van het festivalseizoen.
Een optreden van Anna Calvi moet je letterlijk ondergaan . Haar songs hebben een onheilspellende dreiging, een broeierige spanning en een donkere intensiteit, bepaald door een (mes)scherp, splijtend , brandend, indringend gitaarspel/-getokkel en gedragen door haar helder innemende zang; en die galmende bluesy riffs en slides waren apocalyptisch, gevoelig en huiverend.
De nummers palmden ons gaandeweg in en lieten een sterke indruk na door de verwevenheid van melodieuze intensiteit en chaos. Een patent voor films van Tarentino en een knipoog naar ‘Cat People’ . ‘Hunter’ is de nieuwe plaat; naast de titelsong , werden we gekneveld door “rider to the sea”, “I’ll be your man” en “desire” . Een wolvin in schaapskleren, eentje met klauwen en weerhaken die tekent voor absolute (seksuele) vrijheid, brengt ons op het eind volledig in beroering met een schitterende versie van Suicide’s “ghost rider” , dreiging en duisternis ten volle. Een ‘nighttime rock’n’roller’! Calvi is een muzikaal talent is , die een bijzonder sfeertje creëert en bij het nekvel grijpt!
Two Feet - We hadden hoge verwachtingen bij Two Feet, te hoge verwachtingen zo bleek. De kracht van Spotify valt niet te miskennen, want ondanks dat de act nog geen enkele show in België speelde, en ook niet op de radio te horen valt, was het zoeken naar een plekje in de Lift. De band doet denken aan Chet Faker, maar dan met als bonus een (te) schelle elektrische gitaar. Hierdoor zweeft de act wat tussen elektronische act en solo-muzikantenact. Het zou fijn zijn mochten ze de ‘live feel’ doortrekken en een drummer aan hun set-up toevoegen, want een geveinsde drumsound klinkt toch altijd wat minder dan een fysiek kletterend cymbaal. De gebrachte cover van Bill Withers’ “ain’t no sunshine” mocht er best wel wezen, maar na het voorspelbare hoogtepunt “go fuck yourself”, liep de tent toch met mondjesmaat leeg.
Connan Mockasin is goed voor een uurtje losse, spontane, speelse psychedelische indielounge. De songs, live te interpreteren als een soort jam, klinken ingetogen , broeierig , sensueel , verleidelijk, aangenaam. Van zachtmoedig tot hardvochtig waar nodig . Een fles wijn op de snaren zorgt voor de de nodige slides. Net als bij Mac Demarco heeft het de indruk niet te ernstig te zijn, maar de sluw-, doordachtheid is en blijft er . De warme respons op de laatste show van deze tour deed deugd en prikkelde.
Anderson.Paak & The Free Nationals - We hebben de zon niet veel gezien deze Pukkelpop, maar gelukkig stak deze tijdens Anderson.Paak zijn optreden wel nog eens de kop op. Perfecte timing zowaar. De show van de man en zijn begeleidingsband stak vol funk en flow die ook tussen de nummers door heerlijk werd doorgetrokken. Dit optreden stond als een huis, een mooi totaalpakket waar ook ruimte was voor ingevingen van het moment. Het ophitsende “pony” van Ginuwine of “niggas in Paris” van Kanye West en Jay-Z in zijn set verwerken? Geen probleem, zo bleek, en het volledige publiek at nog meer uit zijn handen. De uitmuntende mix van funk, soul, hiphop en r&b sloeg aan, niet alleen een hoogtepunt op zondag, maar ook over het ganse weekend bekeken.
Kelis - Vijf jaar geleden was ze hier ook , maar het blijft afwachten naar nieuw werk . Toch was de Marquee volledig gevuld om de wulpse veertiger aan het werk te zien . Het werd een Kelis party, waar haar instant r&b klassiekers overgaan in tunes van fuifclassics. Aantrekkelijk, groovy, aanstekelijk, dansbaar door de mix van hiphop, soul , r&b , jazz en pop, niet vies van opwindende , pompende beats reeg haar band probleemloos aan elkaar . En met een tweede zangeres , ging het vooruit. Er werd gedanst , gesprongen en meegezongen. “Good stuff”, “caught out there”, “bounce” , “the 4th of july”, “trick me”, “milkshake” en “acapella” waren hoogtepunten en werden nu zeker in het geheugen gegrift. Een feelgood geïnjecteerd door discotunes en beats. Amusement troef.
Prophets of Rage - De generische potpourri van Rage Against Machine, Cypress Hill en Public Enemy liet ons op Pukkelpop wat lauwtjes achter. Wat meteen opviel, was dat het geluid bij aanvang niet zo goed afgesteld stond, wat vooral op vocalvlak te horen viel. Optredens van Prophets of Rage bengelen iedere keer tussen een nostalgische krachttoer en een gedateerde papa-komt-nog-eens-buiten show. Op Pukkelpop woog de balans toch eerder naar dat laatstgenoemde door. De enige die zijn status echt eer aan deed was Tom Morello, wat die met zijn gitaar blijft uitvreten, daar zou gerust een 16+-sticker op geplakt mogen worden. Het duurde lang totdat het gezelschap de vlam in de pijp kreeg. Het was pas wanneer “insane in the brain” (Cypress Hill) en “jump around” van House of Pain de revue passeerden dat het publiek overstag ging. Verre van een slecht optreden weliswaar, maar de anarchistische rebellie begint toch wat kapitalistische gemakzuchtstrekjes te vertonen.
Het NYse Yeasayer is de laatste jaren wat op het achterplan geraakt . De koerswijziging van minder elektronica , exotica , afro en allerhande funky, psychedelische geluidjes, die hen sierde in de beginjaren, trekt ons nu mindert over de streep . De sound mag dan die grilligheid van vroeger hebben, de rockende directheid raakt onvoldoende . De creativiteit , de bleeps en dampende groove is zoek . “Madder red” , “Henrietta” en “ambling amp” blijven smaakmakers, nét die nummers die we vanavond koesterden. Benieuwd hoe zij verder gaan evolueren, maar momenteel ben ik beetje fan af …
The National - Op vrijdag werden we al door The National met verstomming geslagen door hun indrukwekkende performance. We waren dan ook reuze benieuwd of ze die prestatie nogmaals konden herhalen. Het recept van het optreden was op voorhand bekend, we zouden een spervuur van ‘fan favorites’ te horen krijgen, wat ook gebeurde. Niet één track ging onopgemerkt of zonder ‘oohs’ of ‘aahs’ uit het publiek voorbij.
The National opende met het wondermooie “Rylan”, dat twee dagen eerder meer op het einde van de set te horen viel en ook “bloodbuzz Ohio” liet niet lang op zich wachten. Hoe een band dat niveau langer dan een uur kan volhouden, daarvoor moet een band simpelweg beschikken over discografie met de omvang van die van The National.
Het showgehalte was quasi identiek aan die van enkele dagen eerder. Klein minpunt wel, doordat het een fan-favorites avondje werd, eindigde de show met drie tracks die doorgaans de rol van ‘afzwaai-track’ vertolken. Een tof concept waar elke fan van genoten heeft, iets minder ideaal om er een consistente setlist mee te vormen. We praten hier echter wel over punten en komma’s, The National zette een tweede show van wereldklasse neer, daar bestaat geen twijfel over. (Tijs)
Opnieuw waren we op post voor een tweede keer The National . Vrijdag waren we al onder de indruk van de performance ,de overtuigingskracht en de sterkte van de nummers live. Dit was opnieuw top . Inderdaad , van eenzame hoogte ..Vanavond viel de keuze op het stemmende StuBru publiek, die hun pareltjes hadden opgesteld en waaruit Matt Berninger en C° kozen .
De songkeuze maar vooral de wijze waarop ze gespeeld werden, blies ons omver en bezorgde kippenvel en rillingen . Live krijgt het materiaal een ingehouden spanning en boost . Probleemloos word je opgezogen in die ‘noir pop’ . De blazerssectie en de backing vocaliste vormen , betekenen, zijn een meerwaarde. “Rylan”, “Mistake for strangers”, “bloodbuzz Ohio” en “I need a girl” waren de eerste prijsbeesten. Een ‘wauw’ gevoel had je bij iedere nummer in de opbouw . Een broeierige intensiteit.
Explosiviteit en ingenomenheid , euforie en tristesse, extravertie en melancholie gingen hand in hand . Je werd van de ene naar de kant geslingerd. Berninger was bij z’n publiek te vinden . Publiek en band waren één . “Fake empire” , “Mr November” , “terrible love” waren de volgende , gebrand op het netvlies en in ons hart gebreiteld. Elegante, intieme schoonheid hoorde je van “about today” of “light years”, een vat vol fonkellichtjes. En kers op de taart, als Matt rolt over z’n fans, een akoestisch “Vanderlyle crybaby geeks” , zonder versterking , maar meegezongen/-gebruld door de uitzinnige menigte .
Wat een optreden, wat een band , wat een show , wat een publiek … Het zindert na … Schitterend! Check gerust de playlist op setlist.fm. (Johan)
Twenty one pilots - Doorheen de dag was makkelijk te merken welke band het hoofdpodium zou gaan afsluiten. Een gezonde mix van jong en oud liep gedrapeerd over de weide in de mooie okergele en zwarte merchandise van Twenty One Pilots. Velen creëerden hun eigen ‘dedicated outfits’ door bijvoorbeeld gele tape rond hun enkels en armen te plakken. Inventief! Helaas was de show die hun favoriete band tentoonspreidde dat niet. Daar waar kort ervoor muziek centraal stond bij The National, werd de doortocht van TOP er eentje van de categorie ‘platte, Amerikaanse massaproducties’. Het nochtans op plaat mooie “heathens” werd zo nodeloos flauwtjes, akoestisch ingezet en deed ons huiverend terugdenken aan hoe Linkin Park enkele jaren ervoor op Werchter “crawling” verkrachtte. De eveneens overbodige ukulele-passage leek verdacht sterk op Vance Joyce’s “riptide” en ook hun monsterhit “stressed out” leek een schim van wat het had kunnen worden.
De band had klaarblijkelijk alle energie in hun showelementen gestoken. Zo werd een voertuig op podium in lichterlaaie gestoken en werden de andere trucjes die tijdens hun zaalshows worden bovengehaald, netjes op de Pukkelpopweide herhaald.
Neen, dit optreden bracht niet waar we op gehoopt hadden. Iets minder ‘Amerika-gehalte’ in de performance, en wat meer de instrumenten en stembanden laten spreken, zou de geloofwaardigheid van deze band zeker deugd doen.
Het eigen materiaal van Johnny Marr mag dan het Britpop luik trachten open te houden , het kan niet tippen aan z’n memorabele jeugdjaren bij het vroegere The Smiths en het daaropvolgend Electronic . Goed dat hij live daar uit put! Het zijn dan vooral die nummers die hier voor ambiance en enthousiasme zorgen . De nostalgici onder ons lieten het jonge Twenty one pilots links om de oude invloedrijke gitaarheld terug te horen; fris , aanstekelijk klinkt het allemaal en de classics doorstaan de tand des tijds … “Bigmouth strikes again” , “how sooon is now” , “this charming man” en “there is a light that never goes out” zijn twinkelend, melancholisch en mag je gerust in een kader plaatsen . Wat een meezinggehalte in de Club. “Getting away with it”, “get the message” kwamen van Electronic . “I feel you” , als cover, was de juiste keuze uit het oeuvre van Depeche Mode .
Wie het W-Fest in Waregem als niet bereikbaar kon vinden dit weekend, kon hier z’n hartje ophalen. Een vat vol herinneringen , als afsluiter in de Club voor de doorwinterde Pukkelpopliefhebber . Mooi .
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism daMusic)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019.html
Organisatie: Pukkelpop
Pukkelpop 2019 - dag 2 - zaterdag 17 augustus 2019
Pukkelpop 2019
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2019-08-17
Tijs Delacroix en Johan Meurisse
De afwisseling in programmatie bracht de jong kloppende hartjes als de doorwinterde muziekliefhebber bij elkaar , jong en oud , dansminnend of rockend, konden hun eigen parcours afleggen , die in het betrokken weer besloten werd door fikse regenbuien, een domper toch in sfeer en ambiance ….
PUP - De verrassing van Pukkelpop 2019, kwam wat ons betreft uit Canada. PUP gaat al zes jaar mee, en waren naar eigen zeggen keer ook al een paar keer eerder te gast op de Limburgse graszoden. De show die zij neerzetten als opener op zaterdag, sloeg alle onvoorbereide curieuzeneuzen met verstomming. Dit is wat men noemt, van de gelegenheid gebruik maken om harten te veroveren. Intens, furieus, vol passie en overtuiging. Zo joeg PUP het ochtendgloren op de kast en zorgde voor een oplawaai van jewelste.
Fornet - Het was mooi om zien dat een nog relatief onbekende, lokale band het tot de programmatie van Pukkelpop kon schoppen. Chokri en Eppo houden meer dan een vinger aan de pols en ook in zijn introductie strooide AB-programmator Overbergh met de referenties voor de jonkies van Fornet. Helaas kraaiden we ietwat te vroeg victorie. Hoewel er heus wel wat interessante dingen te horen vielen tijdens de set van de jonkies, was het duidelijk nog te vroeg om de jongens voor de spreekwoordelijke leeuwen te gooien. Qua zang voelden we enkel wat bezieling wanneer bassist Johan Baeten het woord tot zich nam. Het gebrek aan dynamische twisten en een vreemde passage van een derde zanger, ditmaal die van Teen Creeps, waren voor ons extra tekenen aan de wand. We hopen dat deze smaakvolle vrucht in ontwikkeling niet te vroeg wordt geplukt.
Basement - Zo van die bands die in hun eigen clusterfuck aan fandoms een verzilverde status hebben, maar erbuiten nauwelijks faam hebben, die tref je ook aan op Pukkelpop. De Engelse band Basement is er zo-eentje van. Ze speelden het voorprogramma van Bring Me The Horizon in Vorst een poosje terug, maar ook voor hen is de Club op Pukkelpop op eigen kracht momenteel nog het hoogst haalbare schavotje.
Veel lager in de tabellen zouden ze niet geprogrammeerd mogen worden. Hun melodieuze tracks waren ideale sfeermakers in de fijne, ruwe atmosfeer waarin ze aantraden. Echt memorabel was het optreden echter niet, geslaagd met voldoening zoals onderwijsinstellingen dat dan noemen.
LIFE - LIFE kunnen we onder dezelfde noemer als pakweg Shame en Slaves plaatsen. Doordraaiende (post-)punk met aanstekelijke ritmes met een serieuze hoek af. Helaas bleef ook LIFE ietwat te trouw aan de basisrecepten, en we hopen binnenkort eens iets anders op shows te moeten horen dan de oneindige stroom aan ‘Fuck Brexit’-bindteksten. Hoogtepunt tijdens deze show werd het nummer dat de frontman opdroeg aan alle alleenstaande vaders. Pittige track met een persoonlijke twist. Al bij al geen optreden dat ons nog lang zal bijblijven.
TheColorGrey is Belgisch talent in Londen . Pop , soul , funk , r&b, en hiphop worden door een full band kleur en gezicht gegeven als bij blackwave. , en talrijke andere hiphopwonders in ons landje. Het klinkt warm , trippend , groovy … én het rockt. TheColorGrey staat met zes op het podium en heeft een sterke zanger , Will Michiels, die z’n publiek nauw bij de set betrekt en hen in het hart draagt . De songs kunnen een stevige knauw krijgen en een ferme schop onder de kont door een gitaarrockende aanpak en de 70s keys. Het gekende “on & on” was hier een van de zachtste nummers . TheColorGrey is tot heel wat in staat live met o.m. “swerve”, “jamaica” en “need to know”; ze wisten de temperatuur op te drijven en de dansspieren te prikkelen. Band met een internationale look.
Ander Belgisch talent is het rockduo Equal idiots . Hun garagerock’n’roll wordt omarmd door die andere duolegendes als ons eigen BBR en Royal Blood , die hier vanavond nog stevig komen rocken . … én stevig klonk het . Eenvoudig , goed , als een sneltrein , rauw , energiek , levendig en springerig. Ze delen het graag met hun publiek. Thibault en Pieter zijn sterk op elkaar ingespeeld. Opblaasluchtkokers sieren het podium . Ze nodigen zelfs muzikanten in spé uit op ‘t podium , om de punkattitude wat meer elan te geven . Het hoort er allemaal bij , amusement kruist de professionele kant van de twee . Een pak songs passeerden de revue; er werden enkele nieuwe voorgesteld ook (“16”). O.m. op “hippie man”, “what you gonna say”, “ça plane pour moi” (Plastic Bertrand cover) en “put your head in the ground” , kan iedereen nog eens lekker uit de bol gaan en het beste van zichzelf geven in luchtgitaar.
Mini Mansions - Mini Mansions wist niet te overtuigen. De band kende een enorme boost aan naambekendheid met dank aan de samenwerking met ene Alex Turner (Arctic Monkeys) op de track “vertigo”, maar kon zonder dat icoon live niet wedijveren met het uitstraling en kwaliteit van diens band. De heren droegen mooie pakjes, wat visueel te pruimen viel. Onze oren konden daartegenover de opdringerige drumsound doorheen de geluidsmix een stuk minder appreciëren. Over de show vielen er overigens geen noemenswaardige hoogte- of dieptepunten te noteren. Meh.
Whitney - Zou er nog onderzoek worden gevoerd naar slaapmedicijnen? Dan zou er gerust eens aangeklopt mogen worden bij Whitney. De charmante beginnerspresence van de band heeft plek gemaakt voor een kille, artificiële Amerikaanse vibe. Zonde, want de intieme kleinschaligheid was net datgene wat tracks als “no woman” helemaal tot hun recht liet komen. Op Pukkelpop verdween die sfeer, onder meer door de bizarre opstelling van de bandleden en het verhoogde, centrale drumplatform als sneeuw voor de zon. Muzikaal viel er ook te weinig variatie te bespeuren, neem daarbij dat het speciale stemgeluid van Ehrlich ook niet altijd even makkelijk te verteren valt, en je begrijpt vast waarom we niet lyrisch kunnen zijn over dit optreden. (Tijs)
Whitney is een van de goed bewaarde indiepareltjes die hun sound verweven met americana . Nee, niet Whitney Houston , maar de band uit Boston! Het klinkt zacht , lieflijk en zeemzoeterig; ook de falset stem van drummer/zanger Julien Ehrlich port dit gegeven nog aan. Met zeven staan ze op het podium en de songs krijgen intensiteit , diepgang door de blazers , gitaarslides, 70s organ en piano; het materiaal is goed uitgewerkt , weemoedig , sfeervol , dromerig en doet denken aan een oneindige rit ‘on the highway’.
Hun tweede plaat verschijnt , en elke song heeft zo zijn verhaal. Een loungy concept hebben we, licht verteerbaar van aard. Luistersongs dus , die ons samenbrengt en een gevoel van gelukzaligheid bezorgt, met de bekende “no woman”, “no matter where we go” en “golden days”. (Johan)
Alles kan in de Australische psychedelische rock . Pond manifesteert zich hier en is onmiskenbaar verbonden met Tame Impala ; ze gaan alternatiever , weerbarstiger te werk dan hun grote broer. Grimmig in het genre , een sound met weerhaken en onverwachtse wendingen; regelmatig horen we toegankelijke psychedelisch rockende grooves . Lieflijk en verbeten , hypnotiserend , bedwelmend , grauw en grillig , een unieke muzikale leefwereld van Pond , waar je in meegesleurd wordt …
Mike D , een van de oude Beasties gaf een DJ-set , geruggensteund door een tweede DJ; deuntjes uit funk, soul, hiphop , acidhouse, dub, (punk)rockclassics hoorden we ; ook enkele Beasties tunes en refreinen ondersteund van die kenmerkende scherpe raps van Mike D, die eerder als een MC optreedt . Goed om zijn zangrap eens terug te horen en classicdeuntjes waar hij van houdt . Hun invloed en rijkelijk gevulde carrière dragen we in het hart.
Iets verderop maakte we kennis met de Duitse brass/fanfarebende van Meute . Zij vormen dansklassiekers om als een “man in the red face” in een hoempapaparty . Een blazerssectie van trompetten , sax , trombone, percussionisten, xylofoon in beats verpakt . Origineel , creatief , groovy , dansbaar . Waar het plezier van afdroop. Mooi!
Het is al een pak jaren geleden dat Gossip nog eens te zien was . Tijd voor een reünie dus. De band rond Beth Ditto hoest ‘Music for men’ nog eens op van tien jaar terug. Altijd wel een speciale look heeft ze , nu in zwarte jurk , de ogen zwaar gemaskeerd en de donkeroranje haren . Gossip is een publiekslieveling , waarbij Ditto haar publiek nauw betrekt bij de nummers en dus de harten raakt . ‘Ladies first’, in al zijn aspecten is het motto van Ditto en C° . Een droom van één van de vrouwelijke fans kwam uit, “heavy cross” volledig meezingen met Beth op het podium weet de Mainstage te ontroeren . “Love long distance” , “listen up!”, “move in the right direction” en “standing in the way of control” zijn klassiekers die hun kenmerkende rock’n’roll , soul en funk een hitsende electrogroove facelift bieden . Het andere materiaal was uiterst aangenaam, maar ook voorspelbaar en wel verwaarloosbaar. Verder is het afwachten hoe de toekomst van het combo er zal uitzien …
The Subs - Of er een nieuw album zit aan te komen bij The Subs, daar hebben we het raden naar. De afgelopen tijd droppen de patriotten wel regelmatig nieuwe tracks die doen terugdenken aan de glorieuze tijd van ‘Subculture’. Deze nieuwe tracks vertaalden zich in de Dance Hall tot geweldige live-momenten. “Blank” dat samen met Glints werd gebracht, zette de keet figuurlijk in de fik, maar ook “preacher” (samen met Dvtch Norris) werd één van de vele hoogtepunten tijdens de show. Nu ja, show, één langgerekte topklasse rave, dat was The Subs op Pukkelpop. De showelementen zochten ze vooral bij zichzelf, zo werd er aan de lichttrussen gehangen, gecrowdsurft, … Wanneer is onze volgende afspraak, The Subs?
Het nieuwe gezicht binnen de soul/r&b is de jonge Jorja Smith . Ergens de mosterd gehaald bij Amy, Erykah Badu en Lauryn Hill , weet ze die sound te typeren , sfeervol , innemend of meer extravert, gedragen door haar warme, heldere stem en charisma . Ze is uitgegroeid tot een groots performster, in interactie met haar publiek. Haar band krijgt voldoende ruimte, de songs worden sterk onderbouwd en klinken om de sound voller , groovier, intenser, dieper te laten klinken . “Lost & Found” , “on your own”, “lifeboats”, “the one”, “be honest” en “on my mind” onderstrepen het jonge talent; haar danspasjes maken het geheel compleet . Enkele covers worde toegevoegd. Een afwisselende set dus in het genre .
Parcels - Neem het toegankelijke van Jaguar Jaguar, combineer het met het muzikale van Jungle, en je krijgt Parcels. De Australische band sleepte een sterke indie vibe de Castello binnen. Terwijl het buiten al wat begon te schemeren, waanden we ons in de tent op een zonnig strandfeest. Parcels bracht hun muziek met de subtiele nonchalances en viriliteit van jochies die zich gewoon willen amuseren, in plaats van een setlist af te dreunen. Ook dynamisch stond Parcels op punt, zo surften ze moeiteloos richting een mooie climax.
Anne-Marie kleurt haar carrière door heel wat samenwerkingen o.m. met Marshmello (“friends”), Clean Bandit (“rockabye”) , Rudimental (“let me live”) of David Guetta (“don’t leave me alone”) en Major lazer . Anne-Marie speelt ze met plezier , vol enthousiasme en heeft ook haar eigen materiaal, haar puurste zichzelve, als een “do it right” en “perfect”; ze zorgt voor een positive vibe en feeling met haar zalige electropopdeuntjes . Een jonge spring-in’t-veld , een hartjesqueen die smileys tovert op de gezichten . Aangenaam luistervoer dus.
Altijd sfeer bij een Eels optreden . En voor wie hem de laatste jaren miste , altijd wel in een andere muzikale gedaante om de songs te spelen . Mr E heeft een hobbelig parcours in z’n levensloop , maar helend is dat hij de laatste jaren een gretig spelende band rond zich heeft , die de songs rauw , stekelig, direct , strak rockend brengt, zonder de emotionaliteit te verliezen . Een paar covers o.m. “raspberry beret” , “out in the street”, en de eigen songs “that look you give that guy” (refrein luidkeels meezingen) , “my beloved monster” , “novocaine for the soul” , “today is the day” en “i like birds” krijgen dit mooi verpakt muzikaal jasje aangemeten . Ook de voorstelling van de band zorgt voor leuke momenten . Dit is E en Eels op hun best , rauw van de knorre , zonder franjes , breekbaar in momenten en met gevoel voor humor en relativering . Zo kennen we Eels nu in de voorbije passages. Kan nodig zijn .
En rock rules , rauwe rock’n roll door Royal Blood on the mainstage . In de gietende regen vuren de twee op een verhoogd podium de nummers op ons af , lekker luid , extravert, fel , gedreven . Ze hebben enig bombast en een stonertouch op z’n Queens . “I only lie when i love you”, “lights out”, “little monster”, “ten tonne skeleton” worden als zoetenbroodjes ontvangen. Twee cd’s ver zijn we nu en de twee zijn verdomd sterk op elkaar ingespeeld. Vloeiend klinkt het. Het gemis aan interactie is een schaafwonde om net dat beetje meer ambiance en sfeer te verkrijgen . Enkel op het eind met “figure it out” en een uitgesponnen “out of the black”, krijgen we dat verdiende contactmoment , die de regen liet vergeten .
Een van de aangename verrassingen , waarvan we terug warm kregen was het Nederlands-Turks collectief Altin Gün , die samen met My Baby world/Turks/Indiase sounds combineren met een popgroove en beats . Elektronica, percussie en de wisselende gezangen kleuren het. Een hypnotiserende , bezwerende opzwepende sound . Sterk.
The Streets - In de AB kregen Mike Skinner en zijn volgelingen ruim de tijd om hun show neer te zetten zoals ze dat in gedachten hadden. Op Pukkelpop moesten ze die meesterlijke show in het tijdsbestek van één luttel uurtje zien te pompen. En pompen, dat deden ze. Ze lieten er geen gras over groeien en al snel weergalmde “let’s push things forward” doorheen de Marquee. De motor ging helaas niet veel later wat aan het sputteren doordat Skinner zich meer bezighield met de stunt die hij gepland had, dan met het vurig ‘spitten’ van zijn spoken word/raps. Hij mag dan wel finaal een legendarische crowdsurf geplaceerd hebben, we misten de muzikaliteit die we in de AB wel te horen kregen en waar de tracks wel op de eerste plek kwamen.
Tame Impala - Tame Impala was wat ons betreft bij voorbaat de mooiste Main stage headliner die Pukkelpop 2019 te bieden had. De albums van de formatie rond Kevin Parker zijn in tussentijd uitgegroeid tot ware cultsymbolen. Helaas besloten de weergoden er anders over, en viel tijdens de set de regen met bakken uit de lucht. Hierdoor viel er bitter weinig publiek te bespeuren voor het podium, al hebben de blijvers - naast een mogelijke longontsteking - wel waar gekregen voor hun moeite en volharding.
Visueel begon onze trip, en dat mag je best letterlijk nemen, al vanaf de eerste minuut. Met trippy, psychedelische visuals werden we in rustgevende roes geblazen. Ook monsterhit “let it happen” spaarden ze niet lang op, ideaal om op natte sokken toch de dansbenen te testen. Ondanks de erg moeilijke omstandigheden kregen we een show te zien die meer dan zeker ‘headliner waardig’ te noemen viel. Een doordachte setlistsamenstelling, tal van attractieve elementen, maar vooral goed gebrachte live-versies van de tracks die stuk voor stuk ontstaan zijn in Parkers hoofd. Dit zegt ons ook veel over de kwaliteit van de band die hem omkaderde, die eerder op de dag - onder toeziend oog van Parker himself - nog als Pond op Pukkelpop aantraden. Verder werden en masse beelden van “elephant” op menig Instagramverhaal geplaatst, en bleven de smartphones gelukkig diep in de natte broekzakken zitten tijdens de klepper die “the less I know the better” nog steeds is.
We hopen dat deze band in ieder geval binnenkort een droge, tweede kans krijgt om zich voor - hopelijk wat meer volk - ten toon te spreiden. (Tijs)
Het Australische Tame Impala sluit de Mainstage af. Het combo rond Kevin Parker is met de jaren populaire geworden en maakt de brug tussen alternatief en hitgevoeligheid. Ze hadden af te rekenen met het regenweer die hun psychedelische popgroove , en het geluid in ‘t algemeen wat nekte . Kleurrijke projecties, visuals, vloeistofdia’s, lasers en een band in schemering zien is erg mooi en zalven het rotweer op dat moment . In hun sound is het stonerrockende wat omgebogen naar een aanstekelijker geluid door de synthbeats en de repeterende , opbouwende lijnen . “Let it happen”, lekker uitgesponnen, zet meteen de toon . “Patience” laat nog meer beats rollen . Extravert is het wel . En met “elephants” en “eventually” rockt het stevig . Het klinkt goed , en we ondergaan het een beetje. Een Marquee maakte hun toegankelijke en aparte geluid magischer. “The less I know the better” wuift ons definitief de nacht in . Goede set , maar in open air niet beklijvend. (Johan)
Betrokken weer , ideaal om een stevig parcours af te leggen . De fikse regenbui die we in de avond en nacht te verduren kregen , waren een domper in ambiance en sfeer , maar belette niet om de batterij opgeladen te houden .
Heel wat leuks wisten we dus te ontdekken.
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism daMusic)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019.html
Organisatie: Pukkelpop
Pukkelpop 2019 - dag 1 - vrijdag 16 augustus 2019 + prélude donderdag 15 augustus 2019
Pukkelpop 2019
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2019-08-16
Tijs Delacroix en Johan Meurisse
Pukkelpop mag het eindoffensief van de vakantie inluiden. Pukkelpop refresht al enkele jaren. Het festival werd dit jaar definitief op gang getrokken op donderdagavond; de indeling en inkleding van het terrein wordt ieder jaar geëvalueerd en wordt dus wat herschikt . En net als vorig jaar een lange boulevard, die je van het ene uiterste van de wei naar het andere leidde, mooi verlicht. Schitterend. Ook vorig jaar meer dan goed bevonden , het changement de décor en de outfit van de tenten, de Castello, de Club en de Lift staan in trapeziumvorm met de Mainstage en de Marquee . En de Dance hall en de Boiler schuin tegenover elkaar.
De formule met allerhande kraampjes, standjes en randanimatie maakt het festival kleurrijker. Bovenop het reuzenrad, de kunst PKPart, le Petit Bizar, de ritjes met de riksja’s, de Food Wood , enz. Een relaxte uitstraling.
Sfeer, beleving , comfort en ecologie! zijn belangrijk en zorgen voor een onvergetelijke gebeurtenis voor elk festivalliefhebber . Pukkelpop kon het bordje ‘uitverkocht’ plaatsen.
Pukkelpop investeert en scoort hoog op beleving! Muziek is een deel van het geheel geworden …
Ondanks het vlaggendispuut gaat Pukkelpop 2019 de geschiedenis in als een zorgeloze en vlekkeloze editie met tal van verrassingen op de verschillende podia. De paar plensbuien zijn we allang vergeten. Met vlag en wimpel , een meer dan geslaagde 34 ste editie!
Tot slot enkele cijfers:
47.000 festivalgangers kwamen op donderdag naar de pre-party, een absoluut record! Alle festivaldagen waren volledig uitverkocht met 66.000 bezoekers per dag. Met 320 lasers brak PKP een wereldrecord in de Boiler Room (World record attempt for
biggest laser show).
Volgend jaar opnieuw een dolle rit van 20 tem 23 augustus 2020 …
Ons parcours
We beleefden een aangename, sterke muzikale dag … Een intens parcours legden we samen af op deze eerste dag, vooral tussen Mainstage, Marquee, Castello en de Club , die onze muzikale voorkeur genoot.
Prélude op donderdag 15 augustus 2019 - Pukkelpop pre-party op donderdagavond - Belgisch/Nederlands openingsfeestje (Tijs)
Ruby Grace - Het BeNe openingsfeestje van Pukkelpop, editie 2019, mocht de jonge Louise Vannoppen in De Club op gang trappen. Dit deed de jonge dame, die zich doorgaans verbergt achter haar alter ego Ruby Grace met veel poeha en lipstickpoppy elementen. Toffe visuals en podium presence, dat zeker, maar een stem en tracks die door ons zeker nog te licht worden bevonden om aanspraak te maken op een hoger plekje in de poppikorde. De attitude zit echter goed, nu nog wat ervaring opbouwen. Wat ze live van Lana Del Reys’ “Cola” maakte, zullen we haar eenmalig vergeven.
Gestapo Knallmuzik - Hoe je een feestje moet bouwen, moeten we de pseudoduitsers van Gestapo Knallmuzik niet uitleggen. De set die ze voor de barstensvolle Dance Hall in petto hadden, was er een die retestrak ineen zat. Van “Danny” en “Komasaupfen” tot en met “Claudia Schwiffer” en “Sabine und Frank”. Tijdens hun shows in onder andere de Gentse Charlatan en Trix experimenteerde de act nog met nieuwere tracks die niet geheel de boel deden ontploffen. Op Pukkelpop kende hun set echter geen enkel verval. Na 5 jaar ging Yannuk zelfs, en plein public, op de knieën voor Angela (Merkel). Wel ontdekten we al erg snel dat de jongsten in publiek op elke track een moshpit trachtten te starten, wat soms erg awkward uitpakte.
Peuk - Opbeukend vanuit de donkerste krochten, steekt alsmaar vaker Peuk de kop op, en terecht zo lijkt ons na hun optreden op Pukkelpop. De woeste combinatie van de pittige combinatie van punk-, garage- en rockmuziek sloeg in alle windrichtingen om ons heen meer dan aan. Ondanks het belabberde geluid achteraan in de tent, ramde Peuk zich naar het eerste muzikale hoogtepunt van de dag. “Cave Person” wordt wat ons betreft Belgisch erfgoed, want live komt dit nummer nóg beter tot haar recht dan via de oordoppen. Wanneer er een technische storing te betreuren viel, gooide de band vervolgens tijdelijk op een spontane break-beat, efficiënt oplossen heet zoiets.
Sons - Terwijl Peuk nog hun opmars doorheen België moet maken, heeft SONS die status ondertussen al verzilverd en mogen ze al dromen van een Europese doorbraak. De criticasters en sceptici die er nog zouden geweest zijn, speelde het Antwerpse gitaargezelschap in ieder geval in een handomdraai naar huis.
De band wordt elke keer alsmaar snediger en harder, kortom beter, in wat ze doen. Daar waar ten tijde van De Nieuwe Lichting hun “Lonely Boy” (Black Keys cover) nog een welopgevoede knaap was, is die nu ontpopt tot een rebelse snelheidsmaniak. Ook op Pukkelpop blaakte SONS van zelfvertrouwen, en dat is niet meer dan terecht. De riffs, het showgehalte, de set-opbouw, alles is doorheen de maanden minutieus in de plooi beginnen te vallen. De progressie die ze in korte tijd hebben gemaakt, is ongezien.
The Van Jets - Voor The Van Jets, die de Club mochten afsluiten, werd het een speciale avond. Nu het afscheid van de bühne steeds dichterbij komt, lijken ook zij te beseffen dat ze van elk moment des te meer moeten genieten. Een nokvolle Club had daar gelijkgestemde gedachten bij. De Oostendenaars speelden een show die wat dubbel aanvoelde, er heerste dan ook een licht somber sfeertje. Dansbare tracks als “Danger Zone” en “Broken Bones” klonken iets minder opgewekt dan gebruikelijk, maar dat belette niemand om de teksten hartstochtelijk uit te brullen. De West-Vlamingen zullen in ieder geval gemist worden op de festivalvelden.
En verder nog … Glints - Een flitsende, witte lichtbalk en een verhoogd podium. Meer dan dat en een flitsende intro had Glints niet nodig om het publiek een wow-effect te bezorgen. De Antwerpenaar, die vooral bekend staat om zijn monsterhit “Bugatti”, ondervindt wat moeite om zich te ontdoen van het juk van een one-hit-wonder te zijn.
Het is in ieder geval niet dat hij het niet probeert, in no-time weet Glints een broeierig sfeertje te creëren, maar de vlam helemaal in de pijp krijgen, lukte pas wanneer Lemmens “Blank” in de frontlinie gooide. De luidsprekers schalden als een tiet, de heerlijk harde, vuile sound liet geen ziel onberoerd. Daarnaast was ook de guest-appearance van Dvtch Norris een voltreffer. Wat een talent en wat een krachtige stem heeft deze man, Chokri en Eppo, lezen jullie mee?
dag 1 - vrijdag 16 augustus 2019
Op de mainstage regeerde vandaag de hiphop . Hier was Post Malone de hoofd act . Alleen deed hij het , met het vuur aan de schenen. Hij zong , rapte en benutte het volledige podium om links en rechts z’n fans te begroeten en te betrekken in z’n set. Hij bijt niet zo sterk af als een Kendrick Lamar; hij steekt heel wat warme soul in z’n sound. Een akoestisch moment en puike afsluiters noteerden we met “sunflower” en “rockstar”. Een meevaller dus in deze scene.
Heel wat moois viel te ontdekken op de andere stages, met The National als absoluut hoogtepunt - Een overzicht
MDC III - Afsluiten op Gent Jazz en in de vroege middag op Pukkelpop spelen, het leven van een jazzmuzikant is allerminst gevarieerd te noemen. Saxofonist en naamdrager van de formatie, Matthias De Craene, noemde het gedurfd ‘a shitty job someone has to do’. Het trio had in ieder geval een snedige set in gedachten voor de benieuwde koppen die de Castello binnenschuifelden. Van “TinniT” tot “killer sushi”, heerste er een mysterieuze, beklijvende sfeer in de tent. Daar waar de act zich doorgaans hult in dikke mistlagen, kregen we nu meer te zien van hoe ze te werk gaan. Terwijl De Craene vrijspel kreeg, werden we met verstomming geslagen door de perfecte afstemming tussen drummers Jacobs en Segers. De concentratie bij beide heren was dermate hoog dat we ons afvroegen hoeveel rilatines hier aan te pas zijn gekomen. De set kende geen verval, en bouwde op professionele wijze naar een climax toe. De perfecte jazz-not-so-jazz festivalset, de aanwezigen hebben gelijk gekregen. (Tijs)
‘s Middags begon het Belgische collectief MDC III die het jazzgeluid wat overhoop halen , het opzwepen met twee percussionisten en houden van experimenten , loops en soundscapes. Filmisch apocalyptisch die soms voodoorituelen opriep, door de repetitief, opbouwende , hypnotiserende sounds. Met een knipoog naar Jah Wobble’s Invaders of the heart . Sterk begin! (Johan)
Intussen was de jonge Londense Nilüfer Yanya solo aan haar set begonnen . Haar band thuisgelaten , was het moedig om enkel , met elektrisch gitaargepingel, soulvol warm te rocken; onder haar helder indringende vocals wist ze het publiek te omarmen . Spijtig genoeg misten haar uitgekleede songs solo dat ietsje meer van de plaat. Hier hoorde je ergens dat The Pixies een voorname invloed waren , met “gigantic” , naast een Amy of Nina Simone.
Inhaler - De zoon van Bono in je rangen hebben, het lijkt ons een mooie voorsprong te bieden indien je het wil maken in de muziekwereld. Door dit soort namedroppings staken in de Marquee naast benieuwde kopjes met hoge verwachtingen tegelijkertijd een boel sceptici de kop op. We gaven de band een eerlijke kans, maar moeten ons toch tot die tweede groep rekenen. Geen moment kregen we het gevoel dat de jonge bende hun toegekende rol waard was. De tracks kwamen niet tot leven en de podiumprésence van de bandleden die frontman Elija Hewson omringende, was erg onzeker. We mogen echter ook niet te streng zijn, het waren hun eerste muzikale voetstappen op het Europese vasteland. Vooralsnog blijft de zoon-van-referentie weliswaar de meest noemenswaardige. (Tijs)
Inhaler had meteen een volle Marquee . De jonge Ierse band heeft in de front de zoon van Bono, Elija Hewson. Goed afgewerkte , afgelijnde gitaarpop spelen ze. Het oude U2 ten tijde van ‘October’, ‘Boy’ en ‘War’ zijn de inspiratie . Clean, nergens uit de bocht, en een stem als papa , die fors kan uithalen, klinkt het; ze hebben nog niet die beklijvende songs , maar als het meer in de richting van die single “my honest face” gaat, geraken ze er wel. Raakpunten: Gallagher, The Verve , Starsailor en U2 … zonder The Edge . (Johan)
Joost - Virale internethelden ontvangen doet Pukkelpop wel vaker, dat ze meteen op de Mainstage vliegen, dat is echter een bijzonderheid. Joost Klein combineert de meest van de pot gerukte teksten met de meest van de pot gerukte samples en effecten. Raar maar waar, het pakt heerlijk uit. De “Suck my dick, bitch!” uit ‘Ome Robert’ werd door massaal meegebruld door de grote massa (vooral) pubers die zich voor het podium hadden verzameld. Daarnaast knalde Klein ook tracks als “albino” en “scandinavian boy” over de wei. Hilarisch hoogtepunt was de passage van Axel F’s “crazy frog”. ‘Eenhoorn’ Joost, ongetwijfeld één van de kroonprinsen van een genre dat men tegenwoordig post-ironie durft te noemen. Wanneer we zijn tracks moeten afwegen tegenover de massa aan slechte, ‘serieuze’ Nederhop-acts, dan is onze keuze snel gemaakt.
Frank Carter & The Rattlesnakes doet ons denken aan Rollins uit de nineties . Een rosse brulboei, die punk, hardcore , rock’n’roll een gezicht geeft . Met een boodschap . Door de keys is de sound intenser geworden nu, maar als het backtobasics wordt als bij die doorbraaksingle naar het brede publiek, “crowbar” , dan is dit er eentje straight in the face. De oudere songs doen ’t em!, wat wil zeggen energie en opwinding!
Portland - Donderdagavond werden SONS de heersers van de Pukkelpopdag, we waren dan ook benieuwd hoe het hun DNL-broeders (en zuster) van Portland zou vergaan in de grotere Marquee. De Limburgse locals Pepels en Pironet speelden - in tegenstelling tot Inhaler eerder die dag - wél een set op dat niveau. De samenzang klinkt alsmaar heerlijker, en de overtuigingskracht in hun stemmen groeit stukje bij beetje. Daar waar we Pironet in het verleden zagen strijden tegen de zenuwen, stond er nu een klassevolle frontman vol overtuiging het publiek op te poken. Er werd uitbundig geapplaudisseerd, maar het frustreerde Pironet zichtbaar wel dat het publiek met geen stokken te doen mee-aaa’en werd. Een beetje awkward, dat wel. Portland is de Angus en Julia Stone van Belgische bodem; klassevolle muziek, prachtige live-vertalingen, gebracht door oprechte muzikanten. Het betoverende “Ally Ally” was wat ons betreft het hoogtepunt in hun set. (Tijs)
Ons eigen Portland , een van de pareltjes van de Nieuwe Lichting brengt hartenbreken pop , melancholische indiefolkpop met weerhaken soms, met een knipoog naar Dylan . Stemmenpracht van Jente en Sarah , een zalvende gitaar en keys doen ons wegdromen en ontroeren . Ook met z’n tweeën weten zij de Marquee probleemloos in te palmen . Een pakkend moment. “Lucky clover”, “ally ally”, “pouring rain”, expectations” zijn maar enkele prachtsongs van de nakende plaat die ze in het najaar voorstellen. Een liveband met uitstraling dus , die hun publiek aanport en in beweging wil doen krijgen. (Johan)
Stormzy - We hadden hoge verwachtingen bij Stormzy. Hij draagt het label van een van de koningen van de Grime te zijn, wat zich vertaalde naar headlinerstatus op het mythische Glastonbury. Maar zoals het wel vaker voorvalt, is de Noordzee een muzikale muur waar zelfs Trump jaloers op kan zijn. Stormzy liet het op Pukkelpop namelijk helemaal afweten. Enkel in het tweede deel van zijn set kreeg hij een flow op gang, maar hij zat duidelijk met zijn hoofd ergens anders. Een belabberd, traag, futloos optreden, is wat we kregen. Dat terwijl Slowthai, zo hoorden we, een tent in lichterlaaie rapte. De gebrachte ‘remix’ van Ed Sheerans “shape of you” was zo’n dieptepunt in zijn set dat hij het zelfs met - het op plaat heerlijk pittige – “vossi bop” niet meer kon rechttrekken.
Big Thief, uit Brooklyn NY kan ‘the next big thing’ worden . Ze hebben nog maar een nieuwe plaat uit, UFOF’, maar zijn al terug bezig aan nieuw materiaal, ‘Two hands’, zo te horen. En daaruit werd al meteen geput . Hun indie/americana pop kan weerbarstig klinken , zeker als doorbraaksingle “not” lekker wordt uitgesponnen . Het kwartet is sterk op elkaar ingespeeld , weet de schoonheid in de melodie te bewaren en durft hun songs te kruiden . Big Thief is rauwe pracht, zeker in het tweede deel van de set met o.m. “UFOF”, “mythological beauty” en het verschroeiende “contact”. Referentie: Throwing muses , Belly, Lone justice en Emmylou Harris . Dat zal de frontvrouwe Adrienne Lenker plezieren.
Dermot Kennedy - Singer-songwriters, het lijkt soms alsof ze in trossen op de muziekvelden groeien. Uitzonderlijk scheidt er eens iemand het kaf van het koren. Dermot Kennedy is een van die gelukkigen die de afgelopen maanden snel van club- tot zalenvuller groeide. Allemaal te danken aan die hit “power over me” natuurlijk. Deze spaarde hij tot het laatste op. Helaas, maar logisch. De man was duidelijk vermoeid door het intensief touren en ook zijn stem had hier duidelijk onder te lijden. De intensiteit die doorgaans in zijn stem te vinden is, kreeg hij niet ten volle vertaald tijdens zijn show, waardoor het nogal … een saaie bedoening werd. Wel moeten we zeggen dat zijn podium er verrukkelijk cosy uit zag, misschien net te cosy om de ogen te kunnen open houden, aan (te) veel geklets trouwens geen gebrek in de Marquee. (Tijs)
Een volle Marquee terug voor Dermot Kennedy , het nieuwe sing/songwriter wonder , die ergens Tom Odell , Lukas Graham , Ben Howard , Ed Sheeran , Hozier en Rag’n’Bone Man doet oproepen. We horen fijne , semi-akoestische popmelodieën , zalvende keys , piano, intieme beats en rauwe emotie door z’n lichthese vocals . Hit “power over me” werd dan ook luidkeels overgenomen door het publiek. Muzikaal beduidend eenvormig, maar eentje die toch het brede publiek bekoort en raakt! (Johan)
Yves Tumor - Waar het bij Kennedy aan ontbrak, had Yves Tumor zijn act dan weer in overvloed. Prikkels. Gekke effecten op de microfoons, een bonkend harde bas, logge meeslepende beats. Dit optreden was meer dan een muzikale afhaspeling van wat tracks, het was een performance waarbij je een muzikale storm werd ingeduwd. Dat Tumor tussendoor iemand uit het publiek wegstuurde, in plaats van deze persoon te negeren, dat is dan ook weer iets wat bij dit type shows geen wenkbrauw doet fronsen.
We waren vroeger al onder de indruk van Sharon Van Etten , ook al uit NY, die nu meer keys en aanstekelijke beats toevoegt aan haar ‘pop noir’ , donkere indiegitaarpop . Haar stem huivert. Vol overgave. Van Etten heeft het publiek vast. Een sterk gedragen begin met o.m. “comeback kid” en “no one’s easy to love” . Strak en emotievol. “Seventeen” zet een heerlijke finale in , “every time the sun comes” en “serpents” brengen , gepast, net die broeierige spanning en intensiteit die blijft raken. Gevoelige Femme Fatale . Sterk.
White Lies - “Is White Lies anno 2019 nog wel relevant?” Wel, dat valt heus wel nog mee, zo stelden we vast. Opener “time to give” voelde in ieder geval erg fris aan, maar tegelijkertijd leek het nummer ook wat buiten de ingecalculeerde set te vallen. Want zodra “farewell to the fairground” overheen het publiek werd gepompt, sloeg de automatische piloot in gang. En automatische piloot, dat betekent één-pot-nat-vulnummers trotseren en wachten op afsluitende tracks “to lose my life” en “bigger than us”.
Desalniettemin, vulnummer of niet, alles werd muzikaal goed uitgevoerd en ook vocaal kunnen we de immer sympathieke McVeigh weinig verwijten. “To lose my life” en “bigger than us” blijken bovendien nog lang niet hun houdbaarheidsdatum overschreden te hebben. (Tijs)
White Lies zit net als Sharon in een donkere kamer met hun muziek, maar ook hier komen in hun weemoedige wavepop keys , percussie en aanstekelijke beats hun deel met de jaren opeisen . White Lies gaf hier een extraverte performance, meeslepend , gedreven en van zich afbijtend . De electrogrooves zijn heerlijk genietbaar, uitbundig. Meteen de aandacht trokken ze door “time to give”, in een ‘french touch’; verder werden warm onthaald “farewell to the fairground” , “there goes our love again” , “is my love enough”, “take it out on me” , “to lose my life” , “bigger than us” en een opbouwend krachtige “tokyo” . Tja, deze band kan intussen terugblikken op een rits instant klassiekers, die nu live in een extravert jasje werden geduwd.
(Johan)
Mura Masa - Een naam uit de dj-wereld die enkele jaren terug de hitlijsten torpedeerde met allerhande samenwerkingen, leverde mogelijks de meest teleurstellende show van Pukkelpop 2019 af. De tracks die als losse singles meer dan voortreffelijke radio-wondertjes zijn, kregen een onbegrijpelijk oninteressante live-interpretatie. Waar hij aanvankelijk zijn set vlotjes van wal stak met onder meer “one night”, verdween het tempo al snel uit de set. De opgetrommelde zangeres, om de vocals van o.a. Charli XCX te vervangen, deed de nummers ook meer kwaad dan goed. Tijd om te herbronnen, zo lijkt ons, misschien even piepen hoe Jamie XX het aanpakt?
Gekte en chaos, een energieke, opwindende sound én band! … onze RKTKN tekent hiervoor, al zijn de platen gematigder van aanpak; deze gasten geven zich helemaal en brengen hun instrumenten onder hoogspanning . De zanger Pieter-Paul Devos zingt, krijst , roept , schreeuwt . Dit is noiserock pur sang, ook al klinkt het soms wat ontstemd. We worden in een muzikale carrousel, draaikolk meegesleurd . De visuals zijn een meerwaarde. De band is gehuld in een donkere waas. Wat mysterieus, maar is gepast in het livekarakter. Uitgewuifd worden we door Eddy Wallys “cherie” . Wat een boeiende intense liveshow was me dit hier.
Franz Ferdinand - Vijftien jaar na het verschijnen van hun debuutplaat, hoort Franz Ferdinand nog steeds tot de crème de la crème van het indie rockgenre. De band blijft echter wel opboksen tegen het feit dat hun debuut een aantal legendarische tracks omvat en ze dit huzarenstukje maar niet - ondanks tal van experimentele richtingen - weten te herhalen op nieuw werk. Gelukkig bleef het gros van deze experimenten op Pukkelpop in de denkbeeldige schuif, want probeersel “glimpse of love” bood ook geen enkele meerwaarde in hun set in Kiewit. In tegenstelling tot hun optreden op Rock Werchter, kon de band niet rekenen op de gunstige situatie na een voetbaloverwinning tegen Brazilië, maar moest het allemaal van hun kant komen. Wat finaal ook lukte, “this fire” zorgde voor een overwinning met forfaitscore.
Modeselektor live , de twee ‘Berliners’ zijn al twintig jaar bezig en maken de combinatie van initiatieven Apparat en Moderat compleet . Krautrock , elektronica , psychedelica, techno , dance en beats , met een donker randje . De twee achter hun grote desk hebben prachtige projecties mee , woorden, teksten, tekens op z’n Massives . “I am your God” , “wealth” en “who” zijn maar enkelen die je in de juiste mood en in een ‘good vibe’ brengen.
Avontuurlijke jazz, psychedelica en elektronica … Opnieuw wordt het jazzgegeven overhoop gehaald . The Comet is Coming brengt een subliem staaltje hiervan , prikkelt de dansspieren en brengt ons in een andere wereld . ‘Apocalyptic space funk’ omschrijven ze het zelf . De sax zweeft over de drums en keys . Morphine in een vierde versnelling . Wat een samenspel van deze drie , fris, vitaal en dynamisch. Een trip meer dan de moeite waard.
IDLES - Dat er een band hedendaagse, maatschappelijke topics combineert met rommelige punk-performances in hun ondergoed, zorgde ervoor dat IDLES in no-time de IT-band van de politiek correcte gitaarliefhebbers werd. Overal waar ze doorgaans spelen, druipt het zweet met liters langs de muren, en worden uitgedeelde blauwe plekken in het publiek met een glimlach ontvangen. Op Pukkelpop ging het potje echter niet helemaal aan het koken. “Mother” werd als feministische track ingeluid, maar veel riot-gehalte viel er in het publiek niet te bespeuren. Dat lieten de Britten echter niet aan hun hart komen, zo gooiden ze er, en passant, nog een bevreemdende medley van onder meer The Commodores en The National, die later op de avond speelden, tussenin. We hebben de band echter al meer moeite zien doen om hun publiek op te jutten, vandaar dat we niet helemaal voldaan kunnen zijn na deze performance.
The National - Wanneer je een band twee keer laat headlinen op een festival als Pukkelpop, dan moet het vertrouwen van het programmatieteam in die act groot zijn. Héél erg groot.
En dat vertrouwen hebben Berninger, de Dessner- en Devendorfbroertjes zeker niet beschaamd. Deze eerste set werd er eentje waarin de band eigenzinnig kon en mocht omspringen met nieuw materiaal, aangezien de hits - zoals te verwachten viel, met dank aan de Studio Brussel luisteraars - al in de zondagavondsetlist zouden belanden. De festivalproductie die The National met zich meesleurt, is bovendien om je vingers bij af te likken. Ze moet nauwelijks onderdoen voor die van hun zaalshows. Grote schermen, inventief gebruik van backstage camerabeelden,... entertainend en functioneel dus.
De keuze qua nummers uit de nieuwe plaat, viel op onder meer “quiet light” en “hey Rosey”, keuzes die erg mooi uitpakten en tracks die live mooi opgingen in de dynamiek van de nummers uit hun oudere platen. Bij The National shows blijft het trouwens altijd een beetje bang afwachten wanneer het eens zal foutlopen tijdens de vele publieksduiken van zanger Matt, want ook nu bezorgde hij de stagehands en de frontlinie aan crowdcontrolers een drukke shift.
Tot slot kon ook het sluitstuk van het optreden niet meer contrast bevatten dan het op vrijdag deed, eerst brulde het publiek samen met Berninger de longen uit het lijf op “Mr. November”, waarna het akoestische en machtige “Vanderlyle” voor het meest magische moment van de dag zorgde.
Dit optreden was een meesterwerkje op zich. Niet alleen omdat de set perfect opgebouwd was, maar eveneens door de muzikale pracht waarmee het - met blazers en gastzangeressen - uitgebreide ensemble deze parels in de verf zette. Een The National optreden ‘comme d’habitude’ dus, maar op een nog hoger niveau gebracht dan we voorheen van ze gewend waren. (Tijs)
The National , ook NY, bestaat twintig jaar en komt op Pukkelpop voor twee sets . Vanavond anderhalf uur lang worden we ondergedompeld in de unieke muzikale leefwereld van Matt Berninger en C°, die door de jaren een podiumbeest is en de broeierige , intense , spannende sound dichter bij zijn publiek brengt . Net als White Lies wordt de ingenomenheid en het donker randje omgebogen naar een strak spelen . Extravertie en afwisseling is er, waarbij de gitaren kunnen gieren en de songs ondersteund worden door blazerssectie en backing vocaliste(s) . Het draagt bij hoe vol en diep The National wel kan gaan .
Schitterende songkeuze trouwens noteren we (zie setlist fm) met o.m. “you had your soul with you”, “don’t swallow the cup”, “sea of love”, “day I die”, “light years” en “Mr November”. Moet er nog zand zijn als je zoiets op een gedreven, emotievolle wijze ziet spelen en je kippenvel bezorgt ?! (Johan)
Crystal Fighters - We zagen Crystal Fighters een hoop jaren terug de Club - toen nog tegenover de Main Stage - aanzwengelen wanneer The XX er headlinede. Ditmaal kreeg de groep dezelfde opdracht toebedeeld. En het recept werkt nog steeds. Een beweeglijke show doorspekt met Afrikaanse invloeden neerzetten en vooral een positieve vibe laten weergalmen. Dat er ook op podium heel wat beweging te bespeuren viel, vormde de ideale doorsteekpas die door het publiek keurig werd binnengetrapt. Klap op de vuurpijl was, hoe kan het ook anders, “plage”. Van voor tot helemaal achteraan, een extatische Club danste zich te pletter.
Voldaan zijn we van deze eerste dag Pukkel . Intussen de nacht in … de toegankelijke beats bonken van mr TmL Martin Solveig en zijwaarts kregen we nog de slepende trippop van James Blake.
Heel wat leuks wisten we dus te ontdekken.
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism daMusic)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019.html
Organisatie: Pukkelpop
Nederlands 
Français 
