NOS Alive Festival 2019 - Obrigados NOS!
NOS Alive Festival 2019
Passeio Maritimo
Algès
2019-07-11 t-m 2019-07-13
Jasper Vanassche

2019Algès, de idyllische buitenwijk van Lissabon, wordt eenmaal per jaar omgetoverd tot het NOS Alive festival, een festival dat qua line-up en sfeer gerust naast Rock Werchter en Pukkelpop kan staan. Op een zonovergoten zaterdagavond worden we dan ook volledig ingenomen door vier echte rasartiesten.

Overzicht van een dagje … zaterdag 13 juli 2019

Allereerst verschijnt Bon Iver op het hoofdpodium. Justin Vernon, met zijn gekende hoofdband-koptelefoon, zet meteen de toon met “Perth” en “Minnesota, WI”, en zo vormen de eerste twee nummers van hun tweede (self-titled) album meteen een ijzersterke start. Zij die gekomen zijn om nieuwe nummers te ontdekken, zijn er helaas aan voor de moeite. Hoewel ‘i,i’ eind volgende maand al in de winkelrekken ligt, maakt dit concert nog steeds deel uit van de ‘22, A Million’ tour. Wat volgt is dus veel geëxperimenteer en (te)veel autotune, maar de band probeert wel telkens een iets andere versie te brengen live.
Het duo “Flume” –“ Skinny Love” maakt het publiek pas echt wakker, en de Portugese tienermeisjes rondom mij laten hun tranen de vrije loop. Het sterkste nummer van de set is ongetwijfeld “Creature Fear”, in het begin wat sneller en daarna wat trager dan op cd, met een knallend postrockeinde. Gedurfd geniaal, zou je kunnen zeggen. De creatieve trip wordt beëindigd met “22 (OVER S∞∞N)”. “It might be over soon”, zegt zijn computerstemmetje op het eind, en we beseffen dat deze magische avond wel eens heel snel gedaan kan zijn.

Reden te meer om nostalgisch te genieten van Smashing Pumpkins. Wanneer het doek valt, weerklinkt George Frideric Handel, zien we gigantische poppen verschijnen, en stapt de reeds 52-jarige Billy Corgan in een Voldemort-achtig kostuum richting microfoon. Met “Siva” en “Zero” krijgen we meteen twee gouwe ouwe voorgeschoteld, daarna valt het wat stil met nummers uit hun meest recente ‘Shiny and Oh So Bright, Vol. 1’. Bij “Bullet With Butterfly Wings” valt het ons op dat Billy de hoge noten bij momenten niet meer aankan, maar dan neemt het publiek maar al te graag over. Net wanneer we twijfelen om reeds naar de tent te gaan en een goed plekje voor Thom Yorke te bemachtigen, spelen ze achtereenvolgens “Disarm”, “The Everlasting Gaze”, “Ava Adore”, “1979”, “Tonight Tonight”  en “Cherub Rock”. De heerlijke best-of set wordt afgesloten met “Today”, en ‘The greatest day I’ve ever known’ weergalmt nog minuten verder bij het laaiend enthousiaste publiek.

Op dat moment is Thom Yorke reeds begonnen aan zijn optreden, en hebben we zijn eerste hit “Harrowdown Hill” helaas gemist. Niet getreurd, hij trakteert ons op een gevarieerde mix van nieuw en oud werk. Op weergaloze manier laat hij jou toe in zijn eigen, vreemde, elektronische bubbel, hij danst en zingt met volle overgave. Zowel muzikaal als visueel krijgen we een show van het allerhoogste niveau. “Two Feet off the Ground”, zo heette de bonustrack op ‘ANIMA’ oorspronkelijk, en door dit zinnetje minutenlang te herhalen met een tv-sneeuwscherm op de achtergrond, brengen Thom en Nigel de tent in hogere sferen. De twee nummers van zijn ene band Atoms for Peace vormen eveneens een hoogtepunt, songs van zijn andere band, Radiohead, krijgen we helaas niet.
Als encores brengt Thom eerst “Dawn Chorus”, een bloedmooi, ingetogen pianonummer, en daarna “Atoms for Peace” (het lied, niet de band). Hij sluit af met de legendarische woorden ‘Thank you machines, thank you Nigel’. Awel, gij ook merci, Thom!

Al dansend gaan we tenslotte de nacht in met The Chemical Brothers. Tom Rowlands en Ed Simons serveren ons een ferme dj-set waarin “Chemical Beats” het eerste herkenningspunt vormt. Bij “Hey Boy, Hey Girl” ontploft de wei en worden we 20 jaar terug-geflitst in de tijd. Helaas voelen we ons bij de andere, recentere nummers dan weer vrij oud, al kunnen we dan telkens wel genieten van de leuke achtergrondfilmpjes.
Het ultieme dansfeest wordt afgesloten met kleppers als “Galvanize” en “Block Rockin' Beats”, het nummer waarmee de wereldwijde doorbraak een feit werd.

Lissabon heeft ons aangenaam verrast met dit festival, onze city-trip voor volgend jaar is bij deze geboekt!

Organisatie: NOS Alive Festival

Het vredige Henegouwse Dour wordt 5 dagen omgetoverd in één van de grootste Belgische festivals met dit jaar een bezoekersrecord van 251000 festivalgangers. Zelf kon ik er 3 dagen aanwezig zijn op het nieuwe festivalterrein tussen de windmolens.

Een overzicht
vrijdag 12 juli 2019
De vrijdag startte voor mij met een prachtig funky electropop optreden van Charlotte Adigéry in La Petite Maison dans la Prairie. Adigéry werd bijgestaan door haar vaste muzikale medewerker Bolis Pupul op de toetsen en bracht o.a. de bekendere songs “Paténipat” en “Cursed and Cussed”. Dit was echt een optreden om van te genieten. Ik voorspel dat CharlotteAdigéry een bloeiende muziekcarrière tegemoet gaat en dat ze de volgende keer veel hoger op het programma zal staan.
Marina P. & Stand High Patrol, met Rootystep en Mac Gyver aan de knoppen, Merry aan de trompet en Marina P aan de microfoon, brengen goed klinkende Dub, die misschien beter in de Dub Corner geprogrammeerd was. De Salle Polyvalente vulde zich snel met een dansgekke menigte. Marina P., mag dan klein van gestalte zijn, ze heeft een grootse stem die erg Jamaicaans klinkt. Dit en de aanwezigheid van en trompettist kwam het live-gevoel ten goede.
Flavien Berger vervolgens brengt in La Petite Maison... aangenaam klinkende electropop met de Franse slag. De tent raakt snel gevuld. De muziek klinkt verre van slecht, maar het is duidelijk op een Franstalig publiek gericht.
Op naar de Boombox dus waar ik met Octavian een goede rapper vindt. Hij werd geboren in Rijsel en groeide op in Londen en scoort vooral in Frankrijk. Met zijn ietwat nasale stem liggen zijn vocalen vaak halfweg tussen rappen en zingen.
De Belgische Claire Laffut brengt in Le Labo Franse poprock met nadruk op pop. Het is allemaal nogal zoet en commercieel en eigenlijk niet wat men onder typische festivalmuziek zou klasseren.
Na een tijdje vlucht ik naar het naburige La Salle Polyvalente voor Undubground X Misc die een feestje bouwen met elektronische dub, waarin ze soundsystem met ethno electro vermengen.
Tegelijkertijd speelt in de Dub Corner Blackboard Jungle meer authentieke dub met een soundsystem en traditionele MC’s.
Van de ene jungle gaat het naar de andere. Het duo La Jungle uit Bergen (Mons) speelt in Le Labo hypernerveuze rockmuziek slechts gewapend met gitaar en drums. Hun muziek zou je kunnen bestempelen als noiserock en trancerock. Alleszins zorgen ze voor een bezwerend optreden.
Congo Natty & The Rezistance Live brengenintussen in La Salle Polyvalente uitstekende dancehall en Dub.
David August in La Petite Maison pakt uit met aanstekelijke techno met zware bassen en trancy sound. Zijn logge dansmuziek zorgt voor een echte trip.

zaterdag 13 juli 2019
De zaterdag start voor mij met Black Mirrors in La Petite Maison dans la Prairie. Ze geven een fantastisch optreden, mede dankzij een zeer goede zangeres. Hun muziek zou je kunnen omschrijven als Pearl Jam meets Janis Joplin. Als bandje uit klein Belgenland zijn ze er toch maar mooi in geslaagd een album (‘Look Into The Black Mirror’) uit te brengen op het vermaarde Napalm Records.
De zaterdag is ook de Avantgarde Metal Day op Dour. De eerste band Vonnis heb ik gemist door het gelijktijdig optreden van Black Mirrors, maar zal ongetwijfeld een degelijk optreden gegeven hebben.
De volgende band is Birds In Row - een bende Fransen maar ze zingen in het Engels. Nou ja ‘zingen’, schreeuwen is een meer toepasselijk woord. Ze spelen aanstekelijke hardcore, screamo en af en toe ook een rustiger rocknummer. Tijdens hun set speelt op de achtergrond een heel mooie bondagevideo met het betere doe-het-zelf knopen- en suspensiewerk. Wiegedood doet allesbehalve ons in slaap wiegen. Ze bouwen een geluidsmuur van blackened metal. Het is geen pure metal meer eerder post-black extreme metal.
Bij The Body and Full Of Hell - een samenwerking tussen 2 Amerikaanse bands met gemeenschappelijke raakvlakken - bots ik nogmaals op een geluidsmuur, ditmaal één opgebouwd uit avant-gardistische noise, sludge en harsh grinding death. Het is hard, luid maar ook hypnotiserend en aangenaam.
Electric Wizard heeft dan weer letterlijk een muur van versterkers op het podium gezet. Helaas neemt deze muur een groot deel van het zicht op de interessante videoprojectie weg die bestaat uit filmfragmenten verwijzend naar het satanisme en Anton Lavey maar ook uit stukken uit bikersfilms. Muzikaal brengt Electric Wizard een geslaagde mix van hardrock stoner en doom. Gekleed in jaren 70 broeken met wijde pijpen nemen ze me mee op een heavy trip.
Neurosis zorgt ook voor een heavy trip. Minder groovy dan bij Electric Wizard en met een nog logger geluid. Ik word meegezogen door de zware muziek als in een donkere draaikolk, waarop ik vervolgens opgeslokt wordt door een enorme walvis en half verteerd weer uitgespuwd wordt. Zo voelt het althans aan.
Na Neurosis moet ik nog even bekomen vooraleer ik nog even ga kijken naar Skee Mask. Skee Mask kun je bestempelen als een drum ‘n’ bass DJ of misschien beter als kortweg bass DJ, gezien zijn voorliefde voor zware bastonen. Naast bass music hoor ik ook industrial invloeden in ‘zijn’ muziek. Wat ons de zaterdag doet besluiten .

zondag 14 juli 2019
Dijf Sanders blijkt zowaar een duo te zijn. Want Dijf Sanders krijgt versterking van muzikant Matthias Decraene, die goed aanvult met saxofoon, klarinet, percussie-instrumentjes uit bamboe en sambaballen. Dijf Sanders brengt Oosterse en Aziatische ritmes. En zingt zelf een nummer in het Indonesisch.
It It Anita pakt uit met stevige punk rock. Naar het einde van hun set wordt zelfs het volledige drumstel stuk per stuk verplaatst naar het publiek. Het is eens wat anders dan een zanger die zingend een wandeling door het publiek maakt.
Whispering Sons moet duidelijk nog doorbreken in Wallonië. Het voelde dan ook een beetje vreemd om de band in Le Labo, de kleinste concertlocatie van het festival te zien. Maar zoals verwacht gaven ze een geweldig optreden met hoogtepunten “Alone”, “White Noise”, “Hollow” en “Waste”.
Na Whispering Sons klimmen zeven Zweedse mannen het podium op geleid door de krankzinnige brulboei Sebastian Murphy. Viagra Boys brengen een energetisch rock’n’ roll optreden met een zanger met een over the top podiumattitude. Zo zingt hij minstens de helft van de songs met een bierblikje in de hand. Hij drinkt van zijn bier, maar spuwt het ook uit en overgiet er zichzelf mee. Bij gelegenheid gebeurt het zingen ook in horizontale positie. En als Sebastian Murphy niet bezig is met bier of zang, maakt hij wel tijd voor sarcastische bindteksten.
Vendredi Sur Mer is het project van de Zwitserse Charline Mignot die sinds haar aankomst in Parijs zangeres is geworden die Frankrijk in een korte periode heeft verleid. Charline Mignot, de volslanke zangeres met de mooie stem heeft 2 dansers meegebracht naar La Salle Polyvalente. Ze brengt aangenaam klinkende onschuldige electropop, die het goed doet bij het publiek. Haar optreden is zeker niet slecht, maar na een tijdje beginnen de nummers teveel op elkaar te lijken. Dus , hou ik het na een tijdje voor bekeken en ga in de naburige Le Labo even kijken naar Gus Dapperton, die rustig voortkabbelende zonnige poprock brengt.
Action Bronson is kennelijk een grote meneer in de Amerikaanse hiphopwereld. En ja, de man kan inderdaad goed rappen. En daarmee is zowat alles gezegd van dit routineus optreden in The Last Arena.
In Le Labo brengt Boy Pablo veel te brave luchtige poprock. Dit is ideale muziek voor een strandbar, maar komt op een festival als Dour niet echt tot zijn recht. Ik blijf dan ook niet lang hangen, maar begeef me naar de Dub Corner waar Blackboard Jungle feat. Dixie Peach een lekker Dub feestje organiseren, waarbij menig in het publiek liefst zo dicht mogelijk bij de speakers van de soundsystem staat te dansen.
Tale of Us brengt in de Red Bull Electropedia Balzaal een verschroeiende set van in vervoering brengende electro en techno.
Fat White Family speelt in Le Labo indierock met post-Britpop en post-punk invloeden en levert een degelijk optreden af.
En dan komt in La Salle Polyvalente het optreden waarop ik al de hele dag wacht, namelijk dat van Kompromat. Achter de mysterieuze naam Kompromat verschuilen zich de electrogrootmeester Vitalic (Pascal Arbez-Nicolas) en Rebeka Warrior (aka Reby Combat) van het electropunkcombo Sexy Sushi. Ik had het voorrecht hun album ‘Traum und Existenz’ te reviewen en schreef toen als conclusie: “Kompromat levert met ‘Traum Und Existenz’ een gevarieerd, intelligent en vaak nogal minimalistisch electro-meesterwerk, dat een divers publiek kan aanspreken. Een aanrader.”
Vitalic tovert super klinkende electroklanken uit zijn laptop en andere apparatuur, maar het is vooral het charmante Duits met Frans accent van Rebeka Warrior die het live doet. Ik laat me volledig verleiden door de muziek en dans mee met de uitzinnige menigte. Dit is voor mij het beste optreden van de dag.
In Le Labo smijt Kiddy Smile live zich volledig in een nogal camp optreden. Hij brengt soulful house met live zang en veel extravagantie. Kiddy Smile leeft in een fluowereld van extravagante pakjes, crossdressing en oversized plastic pruiken. Kortom een aanrader om live te zien.
Lenny Dee & Malke zetten in La Salle Polyvalente een set neer van hard techno en gabber, begeleid met coole samples en live drums.
Tegelijkertijd bewijst Mr. Oizo in The Last Arena dat hij nog altijd een meester is in de hedendaagse technoscene. Je kan je wel de vraag stellen in hoeverre het live is. Wellicht is alles voorgeprogrammeerd. Mr.Oizo maakt wel een goede keuze van nummers en sidekick Flat Eric, een veredelde handpop die lijkt op een geel aapje, mag regelmatig eens wat mee bewegen op de muziek.
In Le Labo draait Kampire, een vrouwelijke dj die grossiert in afrobeat en bassen. Al zitten er ook bekende dancetracks in haar set.
Casual Gabberz brengen in La Salle Polyvalente een dj set van - u raadt het nooit - gabber. Ik zag dan ook veel festivalgangers het typische gabber danspasje met wisselend resultaat proberen.
Afsluiten doe ik door in La Petite Maison dans la Prairie nog even wat nummers mee te pikken van de dj-set van het New Yorkse dj-trio Body And Soul die een mix draaien van disco, latin beats en hiphop.
En op die manier kan ik drie dagen Dour besluiten

Met dank aan Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dour-festival-2019.html

Organisatie: Dourfestival , Dour  

Gent Jazz Festival 2019 - John Zorn Bagatelles - Niemendalletjes van buitenaards niveau
Gent Jazz Festival 2019
Bijlokesite
Gent
2019-07-09
Lode Vanassche

Sting die gisteren te elfder ure had afgezegd kon geen roet in het eten gooien. Gent Jazz heeft alweer een recordopkomst van een kleine veertig duizend mensen. Maar laten we niet over Sting hebben. Met Zorn en zijn entourage hebben we een gedurfde en cum laude geslaagde afsluiter van dit prachtige festival. Een pluim voor de puike organisatie.

De legendarische experimentele jazzcomponist John Zorn, gekend van samenwerkingen met onder meer  Joey Baron, Dave Douglas, Mike Patton, Marc Ribot, Wu Fei en Fred Frith, heeft enkele jaren enkele (nou ja, een kloeke drie honderd) bagatellen geschreven en brengt er een stuk of veertig met een resem gastmuzikanten ten berde aan het Gentse publiek. Goed voor een marathon van vier uur. Meer nog, een muzikale Iron Man waar de muzikale Van Lierdes hun interpretaties konden presenteren.

Zijne Zornheid zet de estafette zelf in met Sylvie Courvoisier & Mark Feldman, Masade & Mary . Het openend geweld wordt vervolgd door twee cello’s en voorspelde een avond vol variaties in geluidsniveaus, instrumentarium en tempo’s. Het klinkt goed omdat het door de complexiteit niet kan botsen.

Met Craic Taborn Solo, Trigger, Erik Friedlander, Mike Nicolas Duo & Kris Davis krijgen we pure vituoze chaos en heerlijk agressieve dissonanten. De marathon van korte, krachtige energieke flarden gaat dus gewoon door met Zappa-eske dito pianostukken. Eigenlijk valt er weinig over te schrijven. Je kan het maar een keer horen en er wordt niets van uitgebracht. Duizendpoot Zorn creëert sessies met legio muzikanten, gaf ooit concerten voor honden en speelde ooit samen met dé man die maar drie akkoorden kent, Lou Reed. Om maar te tonen dat den John niet zo maar in een hokje te stoppen valt. Trigger doet het meest aan een moise-rock trio denken die met de rug naar het (zittend) publiek speelt en je pletwals met een wall of sound waar ontsnappen onmogelijk is. Craig Taborn brengt stilte met een ingetogen pianospel en streelt de toetsen als was het dat hij zijn vingers zou verbranden mocht hij te hard aanslaan.

Cyan Riley & Julian Lage, Brian Marsella Trio, Ikue Mori & John Medeski Trio. Ikue Mori flanst wat geluiden uit zijn software en kon wat minder bekoren. Grootmeester Mediski op de gitaar. Alternatiever en ontoegankelijker kan het niet en het kennerspubliek smult ervan. Het Spaanse fantastische gitaarwerk van Cyan en Julian doet de chaos vergeten en maakt plaats voor subtiliteit. Je leest het goed : zowat alles en iedereen komt aan bod. We worden stil maar zeker klaargestoomd voor de absolute finale van een alweer sublieme GJ met Nova Quartet, Peter Evans Solo & Asmoseus. We eindigen met de meest toegankelijke en poppy set van de hele avond. Het speelplezier, de zin om te spelen druipt er met de vibrafoon gewoon af. Intens, gevarieerd en een lust voor oog en oor.

Voor de mensen de er niet bij waren op dit absolute unicum: spijtig.

By the way: Greet en Patje, bedankt voor het super warme onthaal!

Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent 

Cactusfestival 2019 - van 05 t-m 07 juli 2019 - Sfeer, gezelligheid, straffe muziek en positieve vibes! Een overzicht
Cactusfestival 2019
Minnewaterpark
Brugge
2019-07-05 t-m 2019-07-07
Hans Devriendt

Vrijdag avond vier uur, de eerste mensen schuiven rustig aan voor de ingang. Ze hebben er duidelijk allemaal héél veel zin in en kijken enthousiast om zich heen. Muziek klinkt al door de luidsprekers, de unieke sfeer van Cactus lonkt naar ons allen. En dan is het eindelijk zover. Een twintigtal minuutjes later openen de sluizen tot de festival site.
Ik beslis om even op verkenning te gaan en wat mij meteen opvalt zijn de mooie, unieke sculpturen die de site decoreren tot één mooi geheel van warmte en gezelligheid met een hoekje af. Ik ontdek ook de vele eetkraampjes, de aparte dansweide en zelfs een Win For Life stand. Mijn keuze was echter snel gemaakt. Ik zou mij niet wagen aan die Win For Life, maar wel aan het ontdekken van de vele, diverse muziekgroepen die onze oren zouden prikkelen, strelen en soms zelfs bijna doen ontploffen  … in de positieve zin.
En toen was het vijf uur. Kirsten Lemaire stapte als presentatrice het grote podium op en gaf het officiële startsignaal voor Cactusfestival 2019!

dag 1 - vrijdag 5 juli 2019 - Zegeviering der Belgische bands!
ELIZA - Ik kan het mij niet inbeelden hoeveel stress ik als muzikant zou hebben om een festival te mogen openen. Deze laatste opdracht was weggelegd voor Eliza Doolittle en haar entourage. Deze jongedame (van Londense afkomst) begon reeds op jonge leeftijd met muziek, maar vervoegde zich tot korte tijd geleden nog tot het popgenre. Sinds haar laatste plaat heeft ze echter gekozen voor een merkwaardige koerswijziging. Daarom bracht ze tijdens haar set op Cactus vele songs van haar nieuwe plaat ‘A Real Romantic (2018)’. Deze songs behoren duidelijk tot het R&B genre, geïnfuseerd met een vleugje jazz. “Wasn’t Looking” was voor mij de leukste, meest boeiende song van haar set. Algemeen gezien vond ik haar optreden geen straffe opener. Haar stem mocht krachtiger en ze gaf mij ook de indruk niet zo zelfzeker te zijn. Ze stond ook nogal statisch en braafjes op het podium. Ik bleef op mijn honger zitten…

FACES ON TV - Faces on TV is het muzikale kindje van Jasper Maekelberg. Deze laatste werkte als gekend muziekproducer reeds samen met Warhola, Tsar B, Soldier’s Heart, Jef Neve, enz. Al sedert het begin van de set werd duidelijk dat Faces on TV garant staat voor energie, speelsheid en dansbaarheid. Hun psychedelische pop deed mij af en toe denken aan Balthazar (ondanks het genreverschil), maar niet in een mate waarin ik er mij aan ergerde. Ze differentiëren zich echter ook van vele andere bands dankzij Jasper’s muzikale flexibiliteit. Hij zong, gebruikte speelse percussie, gitaar, en zelfs ook mondpiano. Faces on TV stond krachtig op het podium en speelden vol spontaniteit lekker samen. Ze leken er zelf ook van te genieten, Jasper liep tijdens het 3^de nummer zelfs recht het publiek in. De mensen begonnen af en toe te dansen en leken volledig ‘in the mood’ te geraken. Opvallend feit: hoe fantastisch waren de backing vocals van Dienne Bogaerts niet. Zonder deze jongedame zou de band een stuk minder compleet geklonken hebben. Volgens mij zullen we zeker nog van haar horen, in één of ander solo-/zijproject. Dat hoop ik althans. Het was een puike set waarvan ik ‘vollen bak’ genoot.

SX - In vergelijking met hun optreden, enkele jaren geleden op Cactusfestival leek Stefanie Callebaut (zangeres) een stuk meer zelfverzekerd. Toch leek het publiek opnieuw iets minder enthousiast te reageren op de indiepop van SX. Hadden ze last van een postprandiale dip? Of lag het toch aan de setlist waarin eerder de recentere nummers overheersten? Ik had alleszins de indruk dat het publiek meer ‘mee’ was met de oude nummers, dan met de nieuwe. Die laatste zijn voor mij eerder een verlengde van hun oudere werk, zonder echt te vernieuwen. Toch vind ik het belangrijk om te benaderukken hoe straf Stefanie Callebaut’s stem live wel klonk. Bij momenten deed haar stemgeluid mij zelfs denken aan Lou Rhodes van Lamb. Hoe dan ook klonk het geheel eerder als een monotoon verhaal en kon SX zowel mij, als het publiek niet echt overtuigen. Het was in ieder geval wel een goede opwarmer voor - de mede ‘Kortijkzaanse’ band - Goose!

GOOSE - Tien seconden… Inderdaad, niet meer dan 10 seconden had Goose nodig om al vanaf het eerste nummer het hele park te doen exploderen tot één groot feest. Hun oorverdovende electro-rock met vele gitaren, harde drums en synths, waren tot alles in staat. Ook de stroboscopen en straffe laserbelichting mochten zegevieren. Van voor tot helemaal achteraan de festivalterrein, was iedereen dolenthousiast. Iedereen vierde feest. Om het bescheiden te houden, zou ik kunnen neerpennen dat Goose vele hits heeft gespeeld. Maar eerlijkheidshalve kan ik niet anders, dan ieder nummer van hen als hit-waardig te omschrijven. Los van een klein probleempje met de basgitaar, dat snel werd opgelost, speelde Goose van de eerste tot laatste seconde een top-show. Stilstaan behoorde niet tot de mogelijkheden en vaak werden nummers luidkeels meegezongen. Om er maar enkele te noemen passeerden o.a. “What You Need”, “Call Me”, “Control”, “Can’t Stop Me Now” en “British Mode” de revue. Op het einde van hun optreden bleef bij mij enkel nog één, moeilijke, prangende vraag over: zou Oscar & The Wolf hen nog kunnen overtreffen?!

OSCAR & THE WOLF - Het podium was helemaal omhult door grote, witte doeken. Witter dan wit, is de juiste omschrijving. De bandleden stapten het podium op en werden nog voor de eerste noot onthaald met een massaal applaus. Een korte intro werd gespeeld en toen kwam ook één van de grootste Belgische relevaties ten tonele. Max Colombie werd voor de zoveelste keer overdonderd door een immens grote hoeveelheid meisjes die schreeuwden om een indruk van hem op te vangen. Toen ging het optreden ècht van start. Zowel oudere nummers, zoals “Undress” (langspeler ‘Entity’) als nieuwere nummers (“So Real”, “Breathing”, “Runaway”, etc., langspeler ‘Infinity’) werden in een vlot tempo gespeeld. Opvallend was hoe goed de groepsleden op elkaar zijn ingespeeld en natuurlijk ontbraken Max’s typerende dansmoves niet. De show was sensueel, sexy en uiterst dansbaar. Ook de belichting moest zeker niet onder doen. En als kers op de taart werden ook nog eens confetti kanonnen ingezet. Je leest het juist: hun show was groots, enfin… werd ook groots gemaakt.

Ik durf toch stellen dat ook Goose een terechte headliner van de avond zou geweest zijn. De eerste dag van het volledig uitverkochte Cactusfestival kenmerkte zich vooral door vele Belgische bands, de grote (soms ongezellige) drukte en zalig warm weer.

dag 2 - zaterdag 6 juli 2019 - Voor elk wat wils…
REENA RIOT - De tweede, zonovergoten dag van Cactus ging van wal met Reena Riot. Dat deze band compromisloos is sedert de opname van hun debuutplaat (‘Nix’, 2018), tot op het terrein zelf, werd meteen duidelijk. Songs met sketchy, scheurende en melodieuze gitaarlijnen werden afgewisseld door meer meeslepende songs die mij steeds wisten te ontroeren. Toch explodeerden de meeste nummers tot een ‘je m’n foutisme’ -  einde waarbij ze iedere aandachtige luisteraar perplex achterlieten. De prachtige, gouden stem van Naomi Sjimons (zangeres) deed mij af en toe ook denken aan de vocale kunsten van Rachel Davies, zangeres in Esben And The Witch, een dark pop/post-metal band uit Groot-Brittannië. Ook de bassist toonde zich overduidelijk als een zeer competente muzikant. De band steunde naast de drums, ook volledig op de strakke, ruigere baslijnen. Reena Riot zorgde voor een krachtig en perfect begin van de dag!

ROLLING BLACKOUTS C.F. - Helemaal uit Melbourne (Australië), kwamen de indie-rockers van Rolling Blackouts Coastal Fever om ons te verrassen met hun eerdere up-tempo en met post-punk verrijkte songs. Ik kende deze band nog niet, maar genoot van hun opgetogen en melodieuze songs. Vaak deden ze mij denken aan bands als Fugazi en Basement. Toch een paar punten voor verbetering vatbaar: de vocalen mochten een stuk luider en krachtiger. Ook had ik een nogal ‘been there done that’ gevoel bij afloop van hun optreden. Ik merkte dat het publiek niet erg enthousiast was. Het was een goed optreden, dat goed paste in het zonnige Minnewaterpark, maar daarmee is voor mij de kous ook af.

OMAR SOLEYMAN - Ik had geen enkel idee wat deze artiest ons brengen zou. Wel wist ik dat Omar’s muzikale carrière oorspronkelijk begonnen is als parttime bruiloft zanger in Syrië, zijn land van herkomst. Toch heeft deze man ondertussen al een groot repertoire van meer dan 500 songs bijeen geschreven. Zijn ‘band’ bestond maar uit een povere bezetting van één toetsenist en Omar Soleyman zelf, als zanger. Zijn muziek klonk heel werelds en was duidelijk Arabisch getint, waardoor ze lekker dansbaar waren. Op het terrein waren de reacties nogal gemengd: sommige mensen gaven de indruk totaal niet geboeid te zijn in het optreden, terwijl anderen in het midden een groot dansfeest hielden. Ondanks dit feestje, bleef ik achter met gemengde gevoelens. Het was misschien leuk entertainment en eens een compleet andere soort muziek dan we gewoon zijn… Maar ik miste een groter ensemble van muzikanten en muziekinstrumenten. Dit zou het geheel veel krachtiger en geloofwaardiger gemaakt hebben. Ik had tevens de indruk dat de toetsenist slechts één toets van zijn synthesizer hoefde in te drukken en de hele soundtrack van het nummer automatisch afspeelde. Het live-gevoel bleef bij mij bijna compleet afwezig. Ook leek Omar soms verloren te lopen op het podium. Ondanks deze kritische noten, was Omar Soleyman wel een prachtig voorbeeld van hoe divers de muziekgroepen mogen zijn op Cactus en hoeveel mensen hier ook voor open staan.

“CLAP FOR CLIMATE” - Inderdaad, dit is geen muziekgroep en werd ook ons niet aangekondigd… De grootste verrassing van Cactusfestival 2019 gebeurde nèt voor het optreden van Whispering Sons. Na een korte aankondiging van Kirsten Lemaire kwamen Nic Balthazar, Michael Pas en een groepje jonge mensen het podium op met de boodschap of wij, het publiek van Cactus wilden bijdragen aan een grote primeur. We werden echter gevraagd om mee te klappen op een korte song ten voordele van Youth For Climate, de milieuorganisatie van Anuna De Wever en co. Dit zou dan gefilmd worden in functie van een videoclip. Zo gevraagd, zo gedaan, reageerde bijna iedereen enthousiast en werd de song vereeuwigd op videoband.
Benieuwd wanneer dit over ons televisiescherm zal rollen en wat dit maatschappelijk verder teweeg kan brengen. En dan was het nu tijd voor…

WHISPERING SONS - Het contrast met Omar Soleyman kon niet groter zijn wanneer het Limburgse’ Whispering Sons begon te spelen. De ijzige new-wave/post-punk zorgde voor een geheel andere sfeer op de weide: de opgekropte woede in de vocalen van zangeres Fenne Kuppens, de meeslepende teksten, de semi-akoestische drum, de zware baslijnen… Ze hadden in ieder geval toch op mij een nefaste invloed. Vele nummers vanop hun eerste langspeler ‘Image’ als “Hollow” werden gespeeld, maar ook de nummers “Time”, en “Wall” vanop hun eerste EP werden ons vol toewijding voorgeschoteld. Enige minpunt was dat het volume van de zang iets luider mocht zijn. Ondanks het minder toegankelijke genre, bleken vele mensen aandachtig te luisteren en te genieten. De nummers zijn in sé al zo straf geschreven, maar kwamen live nog eens extra krachtig tot hun recht. Ik hoefde maar mijn ogen te sluiten en deinde mee in hun fantastische muziek. Soms deed hun sound mij denken aan ‘The L-shaped Man’, de laatste plaat van de Amerikaanse hardcore/punk band Ceremony. De bandleden speelden samen heel strak en Kuppens keek vaak zeer bezwerend naar het publiek. Toch viel mij op dat ze soms haar glimlach van gelukzaligheid, niet enkel bij haarzelf kon houden.
Whispering Sons speelde een ongelooflijk beklijvende set en volgens mij heeft deze band nog een grote toekomst voor zich staan. Ik ben fan, zonder twijfel.

DEAD MAN RAY - De in 1998 opgerichte rockband die bestaat uit topmuzikanten Rudy Trouvé, Daan Stuyven, Herman Houbrechts, Elko Blijweert en Wouter Van Belle doen na twee decennia eindelijk nog eens Cactusfestival aan. Het eerste nummer was eerder aan de rustige kant, maar was slechts een voorsmaakje van wat komen zou. Daan stond (toch zichtbaar) nuchter op het podium en had er duidelijk heel veel zin in. Ook zijn gekende – sappig/rauwe - humor ontbrak niet: “Het is zo’n 20 jaar geleden dat we hier stonden, en we zijn blij hier te zijn. Dus voor onze volgende passage wachten we opnieuw 20 jaar hé…”, gniffelde Daan Stuyven. De toon was gezet en Dead Man Ray bracht een ongelooflijk sterk gespeelde, gevarieerde set dat bestond uit topnummers zoals “Chemical”, “Out”, “Blisters” en “Landslide”.
Iedereen genoot duidelijk met volle teugen en hun optreden werd onthaald met grote onderscheiding.

CAT POWER - Zangeres Chan Marshall en haar entourage kwamen enkel en alleen voor ons, de luisteraars. Dit werd al snel duidelijk door het feit dat de persfotografen enkel tijdens de eerste nummers beelden mochten nemen, en dan nog vanop een beperkte zijpositie voor het podium. Daarna richtte Chan zich volledig op ons. Haar magnifieke en uiterst fijne stem wist meteen heel Cactus  te betoveren. De mensen stonden dicht tegen elkaar gepakt en waren opvallend stil door de bijzonder rustige en minimalistische songs van Cat Power. Het hoge niveau waarop Chan zong, en haar band speelde, levert hen een terechte vergelijking met Norah Jones en Sinead O’ Connor op. Al na enkele songs gleed ik mee in de - met tristesse getinte - narratieven en melodieën. Vaak nam Chan ook twee microfoons in de hand, waardoor ze een nog dieper, gelaagd stemgeluid had. Ondanks de plotse regenbuien, bleef het publiek volhoudend en volhardend staan en luisteren. Chan bedankte ons daar ook uitgebreid voor. Het nummer “In Your Face” was voor mij het absolute hoogtepunt van de set.
Na het bijzonder beklijvende optreden bleef ik achter met een gevoel van ontgoocheling. Niet omdat het optreden te wensen overliet, integendeel. Wel, omdat ik niet begreep waarom ik Cat Power nooit eerder gekend heb. Wat daar gebeurde op het podium, was uniek.

JOE JACKSON - En dan was het tijd voor de grote man, Joe Jackson. Het podium was gedecoreerd met grote, fluwelen gordijnen die vaak grijs/royaal rood belicht werden. En zowel Joe Jackson, als zijn ‘camaraderie’ waren bijzonder stijlvol gekleed. Zowel de grote bekende hits als “Is She Really Going Out With Him?”, als minder bekende nummers passeerden de revue. Niet moeilijk natuurlijk, voor een man met zo’n groot oevre aan songs. Ik stond vaak met open mond te bewonderen hoe goed Joe’s stem nog klonk, ondanks zijn ‘65 lentes jong’. En dan nog niet gesproken over zijn perfecte pianospel. En niet alleen Joe, maar iedere muzikant speelde heerlijk nauwkeurig. Het optreden was een ode aan de tijdloosheid van muziek. Cactus genoot van achter naar voor en meerdere malen terug. Top-optreden!

BLOC PARTY - Wat gaat de tijd toch ongelooflijk snel. Het uur voor de laatste act van de dag kwam alweer aangevlogen. Toen de Londense’ heren van Block Party het podium opstapten, viel mij plots binnen, dat ondanks er bij alle vorige acts gepresenteerd werd, nu geen presentatie werd gedaan door Kirsten Lemaire. Jammer, of net niet? Ik maak van de gelegenheid gebruik om te melden Kirstens presentatie dit jaar, heel wat saaier en minder krachtig over kwam als die van Nic Balthazar. Die reeds veel edities van Cactus voorzag van presentatie met een aangename en sappige portie humor.
Nu over naar de essentie: Bloc Party! Op Cactus was het drummen om nog een plaatsje te kunnen bemachtigen en toen startten ze… De eerste noten van “Like Eating Glass” weerklonken en Bloc Party’s debuutplaat ‘Silent Alarm’ werd integraal gespeeld. Het werd mij jammer genoeg al vrij snel duidelijk dat er een bepaalde verdeeldheid heerste tijdens dit optreden: fans vanaf het eerst uur zongen en genoten mee, vanuit een groot gevoel van jeugdsentiment. Een ander, groot deel van het publiek keek naar een band en nummers die ze (nog) niet kenden.
Als kenner en grote fan van hun debuutplaat lagen mijn verwachtingen echter vrij hoog. Ik vond het jammer dat Kele Okereke (frontman) een nogal ongemotiveerde indruk gaf tijdens de eerste nummers. Hij probeerde wel interactie met het publiek te krijgen, maar ik zag dat dit hem vaak niet vlot lukte. Ondanks alle bandleden heel strak speelden, vond ik Kele’s zang ondermaats. Hij zong soms te stil, maakte zinnen niet af en hield vaak te veel afstand van zijn micro waardoor sommige teksten zelfs niet verstaanbaar waren. Het was leuk om ‘Silent Alarm’ nog eens te horen, maar ik had toch het gevoel dat Bloc Party voorbij gaande glorie wordt.  Ondanks enkele bisnummers (o.a. “The Prayer”) en confetti-kanonnen leek ook het gros van het publiek niet ‘mee’ te zijn met het optreden. Best jammer, want ooit was dit in mijn ogen een heel grootse band.

De tweede Cactus-dag heb ik ervaren als een eerder matige dag en typeerde zich voornamelijk door het motto ‘voor elk wat wils’, waar dit festival ook ieder jaar garant voor staat. En siert! Op naar morgen.

dag 3 - zondag 7 juli 2019 - Dag van het grote gitaargeweld!
De laatste dag is alweer aangebroken, en dit was ook zichtbaar door enkele blekere, vermoeide gezichten. Toch zou deze dag - ondanks het voorgaand, gekende fenomeen - een absolute topdag worden.

BOY AZOOGA - De dag openen mochten de jongeheren van Boy Azooga. Een band met een stevige rock-sound, maar toch tot een originele cocktail geschud door de vele, toegevoegde muziekstijlen. Ik werd verrast door het opgewekte en melodische gitaarwerk. Hun sound klonk af en toe iets ruiger en deed mij toen denken aan de stoner-rock van Wallace Vanborn.  Ook speelden ze evengoed rustigere, gevoelige nummers, die ze met een evenredig gediminueerd volume op ons afvuurden. Het publiek was nog niet zo actief maar was wel oprecht op een rustige manier aan het genieten van Boy Azooga’s optreden. Toen ze het nummer “Jerry” inzetten, moest ik bij de intro denken aan Team William, een meer dan fantastische band uit ons Belgenlandje. Soms had ik wel de indruk dat Davey Newington (zanger en gitarist) de hogere zanglijnen niet altijd aankon, al beschadigde dit hun performance absoluut niet. Boy Azooga was als boeiende en frisse act een goede ‘kickstart’ voor deze laatste festivaldag.

ALDOUS HARDING - Eerder bij uitzondering had Kirsten Lemaire ditmaal meer te zeggen dan anders, bij de aankondiging van Aldous Harding. Kirsten outte zich echter als grote fan en beloofde ons dat ze het publiek zou vervoegen van begin tot einde. Aldous Harding is het folk getinte singer-songwriter project van Hannah Harding (frontvrouw). Toen Hannah begon te zingen, viel mij meteen haar unieke, fluweelzachte stem op. Hannah en haar bandleden brachten vele, kwetsbare songs op zo’n intrigerende manier. Het terrein stond nu vol en de massa mensen luisterden genietend met een grote portie interesse. De set was zo innemend en vertederend, dat er een grote stilte heerste. Aldous Harding gaf mij ook een groot gevoel van ongedwongenheid, dit werd o.a. duidelijk door de tijd dat Hannah vaak nam tussen verschillende nummers door, om haar gitaar te stemmen. Dit kon en mocht ook, want onze hoofden liepen vrij van zorgen en wij konden enkel maar genieten. Een zeer sterke act en bijzonder goede programmatie.

MONO - Opnieuw een straffe programmatie, was Mono. Een binnen het genre zeer populaire post-instrumentale rockband, rechtstreeks overgevlogen vanuit Tokyo, Japan. Van decoratie was geen sprake en de plaats die de band op het podium zou innemen leek ook zeer bescheiden. Beginnen deed Mono met “God Bless”, de eerste song van hun laatst uitgebrachte plaat ‘Nowhere Now Here (2019)’. Een eerder rustig, opbouwend nummer. En daarna begon Mono het grote publiek op te zuigen binnen hun beeldende, atmosferische, bijna transcendente muziek. Ze speelden verschillende nummers van hun laatste plaat, waaronder “Sorrow”: een nummer met een rustige en melodieuze start, maar uiteindelijk dat evolueert naar een grote, heftige en emotionele climax.
Het was duidelijk: decor of grote show heeft Mono niet nodig om tot hun recht te komen. Voor de mensen en de ruimte om mij, had ik al snel geen oog meer. Ik werd volledig ingenomen door hun muziek en vele emoties kwamen in mij op. Hun setlist bestond niet enkel uit nieuwe nummers, maar ook uit oudere , waaronder “Ashes In The Snow” vanop ‘Hymn To The Immortal Wind (2009)’ en “Surrender” vanop ‘Rays Of Darkness (2014)’. Voor ik het wist, eindigde hun set op heel intense wijze en bleef ik met een gevoel van grote dankbaarheid nagenieten. Mono was ongelooflijk goed.

PARQUET COURTS - Strakke rocknummers in een jasje van oldskool-punk/indie, daar stonden Parquet Courts (ook wel Parkay Quarts genoemd in de underground scene) garant voor. Ik had nog nooit gehoord van deze band, maar was al meteen fan van hun strakke gitaarspel, puike baslijntjes en uiterst fijne lyrics. Hiernaast hielden ze zich ook niet in om eens een grapje uit te halen met het publiek. En dit lukte hen buitengewoon goed, waardoor ze zelfs vele mensen op de achterkant van het festival meekregen. De zangstem van Andrew Savage (zang en gitaar) deed mij soms zelfs denken aan die van Peter Perrett (check Only Ones) . En dit compliment geef ik met veel plezier. Een band waarin ik mij zeker nog verder zal verdiepen!

NENEH CHERRY - Om ons even los te koppelen van de gitaren, kwam de Zweedse’ Neneh Mariann Karlsson ons trakteren op een grote portie hip-hop, electronica, funk, soul, jazz en nog zo veel meer muziekstijlen. Cactus stond van voor tot helemaal achteraan goed vol en er werd massaal gedanst op de bijzonder zomers getinte songs van Neneh. Leuk was ook dat Neneh vaak in interactie en zelfs dialoog ging met het publiek. Dit gaf een groot gevoel van connectie, alsof Neneh gewoon één van ons was. Ook het grote gamma aan instrumenten (gitaar, piano, harp, etc.) was vrij indrukwekkend. Het in bloemen gehulde statief van Neneh maakte dit allemaal nog meer tot één samenhangend geheel. De zangeres maakte mij duidelijk dat ze van alle markten thuis is en dit ook zonder moeite aankan. Ze speelde een topset met o.a. de hits “7 seconds” en “Woman”. Als je het mij vraagt, mocht ze zo nog enkele uurtjes doorgaan.

BAND OF HORSES - Achter het podium hing één groot spandoek met een - typerend Amerikaans bos - erop. Dit zette meteen ook de sfeer voor wat komen zou. Band of Horses, de Amerikaanse indie/americana rockband uit Seattle trakteerde ons op puike, up-tempo songs. Dankzij het decor, de country invloeden binnen de vele songs en de unieke stem van Ben Bridwell (frontman) waande ik mij in een Amerikaanse camping aan een gezellig kampvuur. Hun grootse nummers, werden ongelooflijk nauwkeurig gespeeld en de bandleden ‘smeten’ zich volledig. Ik ervaarde vaak een immens groot gevoel van gelukzaligheid en werd regelmatig overdonderd door het enthousiasme van zowel de band, als van het publiek. Hoogtepunten waren voor mij “No One’s Gonna Love You”, “The Funeral”, “Compliments” en “The Great Salt Lake”. Ik genoot met volle teugen en voelde mij lekker voldaan na hun optreden. Die mannen van Band of Horses, kunnen het live zo goed brengen. Top optreden!

TRIXIE WHITLEY - Als trouwe fan keek ik enorm uit naar het optreden van Trixie Whitley. Los van enkele technische problemen waar zij niets aan kon doen (zoals een gebroken snaar) loste ze echter al mijn verwachtingen in. Haar optreden begon met het eerste nummer van haar nieuwste plaat “Lacuna Coil”. De setlist bestond uit een gezond evenwicht van nieuwe en oudere nummers die Trixie ongelooflijk straf bracht. Bij het horen van haar volle, krachtige stem werd ik nog enthousiaster: dit is gewoon waar Trixie voor staat. Afgelopen jaar beviel ze echter ook van een dochter, waardoor ze volgens mij ongekend gevoeliger (in vergelijking met haar eerdere optredens) op de planken stond. Ook de teksten kwamen opnieuw zo treffend binnen: “As we grow older, imagine me closer, to you. This space in between us, will separate my love, for you.”  Hoogtepunten waren voor mij “I’d Rather Go Blind”, “Breathe You in My Dreams”, “Closer” en “Fishing for Stars” (opgedragen aan haar dochter). Bij afloop van haar optreden was ze het publiek bijzonder dankbaar en dit was zonder twijfel wederzijds! Wat een heldin.

dEUS -  Ik had het geluk om dEUS een tweede keer te mogen treffen tijdens hun ‘The Ideal Crash Tour’. Tom Barman kwam zoals oudsher in kilt het podium op en de band stak meteen van wal met “Put the Freaks Up Front”. De toon werd gezet en de band gaf zich meer dan 100%. Het publiek reageerde razend enthousiast en toen de dansers met hun schitterende choreografie het geheel kwamen verrijken, werd het enthousiasme alleen maar groter, groots, grootst. Iedereen gaf nog voor een allerlaatste keer alles wat ze hadden!
Voor velen onder ons was het een uitgelezen kans om ‘The Ideal Crash’ nog eens integraal live te horen. dEUS deed hun prachtige plaat dan ook alle eer aan. Een hoogtepunt durf ik niet te noemen, het geheel van alle ‘The Ideal Crash’ - songs vormden dit op zich. Tom’s stem was in topvorm, de muzikanten speelden foutloos, de gekleurde lichtmuur op de achtergrond gaf alles extra cachet, de vele dansers en nog zoveel meer… De show was gewoon volledig àf. Toen dEUS klaar was met ‘The Ideal Crash’, gaf Tom aan dat hij het zalig vond en eigenlijk nog tot twee uur wou doorspelen (indien hij mocht van de organisatie). Hier konden wij als publiek alleen maar dankbaar om zijn. Toch bleef de tijd beperkt en bracht dEUS nog enkele bisnummers, waaronder “Quattre Mains” en als laatste song “Roses”.
Tom Barman en zijn bandleden brachten volgens mij het allerbeste optreden van de gehele programmatie en waren daarom de meer dan gedroomde, perfecte afsluiter van het Cactusfestival 2019!

Deze zondag was naar mijn mening de beste festival dag op alle gebied, en liet zich duidelijk ook gelden als de dag van het gitaargeweld.

Tot slot kan ik nu nog maar één belangrijke conclusie nemen: Cactusfestival 2019, was opnieuw een topeditie! Heel graag tot volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/cactusfestival-2019.html

Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)