Sinner's Day was aan zijn vijfde editie toe, maar 2018 is toch ook een bijzonder jaar wegens het vieren van veertig jaar new-wave. Een muziekstijl ontstond medio 1978 - toen ondertekende een prille tiener was van 13 en zich prompt wentelde in de opkomende post-punk en punk opleving.
Zonder meer is Sinner's day dan ook de ultieme nostalgie trip voor de punk en new wave liefhebber. Deze keer ging alles door in de Limburghal te Genk. Een locatie waar circa 5000 fans werden verwacht. De zaal stond, zeker later in de avond, dan ook enorm goed gevuld. Op zich was het goed gevonden als dat ene podium, met enkel Belgische kleppers, was afgelopen,  de band op het podium daarnaast kon beginnen. Op die manier kon je geen enkel optreden missen.
Helaas enkele kanttekeningen … Er was wel een zit tribune voorzien, maar die bleek een beetje pover voor zo een massa op te vangen waardoor weinig ruimte overbleef om te even bij te praten of tot rust te komen, rekening houdende dat je daar toch van rond de middag tot de vroege uurtjes in de nacht vertoefde. Twee kassa’s waren er van drankbonnetjes, aan diezelfde kassa moest je ook een plasbandje kopen, dat zorgde voor een heel lange rij om aan te schuiven. Er was ook maar één drankbar voorzien, en een pover uitziend eetstandje of twee. Ook gingen de lichten amper aan, waardoor het soms tasten was in het donker. Bij drukke momenten was het zelfs ongezellig druk.
Niet getreurd, de prestaties van de bands op de podia zalven het. We waren naar Sinner's day afgezakt voor de muzikale omlijsting en zagen zestien acts die het  beste van zichzelf gaven. Ze zorgden voor het ene na het andere wervelende punk en new-wave feest, dat aan je ribben kleeft , én ook wij ons prompt weer die zestienjarige puber voelden …

O Veux (***1/2) mocht de vijfde editie met een knal openen. O Veux is een postpunk/coldwaveband uit de jaren 80. Net als sommige tijdsgenoten werd de band eerder bekend in 'underground' middens. Maar bouwde daar wel een ijzersterke live reputatie op. De band verbindt verschroeiende harde post-punk met streepjes theateraal vertoon. Het oog wil namelijk ook wat. Een bevallige danseres mocht zorgen voor een oogstrelende start van de dag. Gerugsteund door muzikanten die mokerslagen uitdelen, en zorgen voor de eerste KO op punten, door stevige uppercuts die in je gezicht tot ontploffing komen. O Veux bracht een eerste oorgasme van de dag, en voegt daar het nodig visueel vertoon aan toe, waardoor al vrij vlug het dak er afgaat.

Goed begonnen is half gewonnen. Claw Boys Claw (*****) voegt er een paar schepjes aan toe. De Nederlandse Garagepunk band timmert reeds sinds 1983 aan de weg en blijkt zelfs uit te groeien tot één van de meest verrassende acts op Sinner's day. Peter te Bos, ondertussen reeds 68 jaar jong, blijkt niet alleen een charismatische klasse entertainer, de man is nog steeds enorm goed bij stem.
Claw Boys Claw brengt bovendien een eigenzinnige set, waar eigenlijk de hits min of meer ontbreken. De band komt daar echter gewoon mee weg, net door op een zodanig gedreven en energieke wijze te werk te gaan. Bovendien waren we diep onder de indruk van menig gitaar solo en de haren op onze armen kwamen recht te staan van diep innerlijk genot. Echter is het de bijzonder charismatische houding van Peter dat ons nog het meest over de streep trekt. De man spreekt zijn publiek aan en gaat hen zelfs opzoeken in de zaal.
Kortom: Claw Boys Clow brengt een totaalspektakel schipperend tussen aanstekelijke garagepunk en gezapig entertainment, waar geen speld valt tussen te krijgen. Dit optreden groeide dan ook uit tot één van de hoogtepunten van deze Sinner's day.

Marcel Vanthilt (****) die het eerste deel van de avond ook de introducties van de band op zich nam, op zijn eigen humoristische wijze, stelde ook zichzelf voor. Met eveneens een kwinkslag. Waardoor hij prompt een glimlach op ons gezicht tovert. Ook wat de muziek betreft grasduint Vanthilt in zijn rijkelijke verleden, met die kwinkslagen , tonnen humor en zelfrelativering. Maar vooral laat hij zich omringen door klasse muzikanten, en ontpopt zich nog maar eens tot een charismatische klasse entertainer, zoals we dat ondertussen van de man al lang gewoon zijn.

Tijd voor een potje 'old school 'punk. GBH (****) hoeven we eigenlijk niet meer voor te stellen. De band timmert sinds 1978 aan de weg, en is één van de pioniers van het street punk gebeuren, ook bekend onder de naam UK82, eind jaren '70 tot begin jaren '80 in UK. De heren stralen anno 2018 nog even veel punk attitude uit als in die jaren '80. Dat merken we al vrij snel, als Colin Abrahil je letterlijk bij de strot grijpt, en je voortdurend een spiegel voorhoudt.
Want ook anno 2018 moeten nog heilige huisjes worden omver gegooid. Zeker weten! GBH gaat in een razend snel tempo over de hoofden heen, en laat geen spaander geheel van de zaal. Dat alles diezelfde lijn uitgaat, het stoort allerminst. Want daar draait het nu eenmaal om bij echte punk. De aanhoorder meerdere mokerslagen in het gezicht uitdelen, tot je niet meer recht komt tot al die verdomde heilige huisjes daadwerkelijk zijn gesneuveld.
Kortom: Ook al levert GBH eigenlijk een routineklus af,  de band staat nog steeds als een huis, en hebben een attitude waardoor ook wij punk fan zijn geworden. En dat is na veertig jaar in nagenoeg de originele line-up toch een ijzersterke prestatie.

Een brok Belgische punk en aanverwante geschiedenis? Zo stonden er toch meerdere op het podium. Ook De Brassers (****) slepen heel wat levenservaring met zich mee. De band speelt bovendien een thuismatch, ze zijn in Limburg wel heel bekend. En leggen de lat dus prompt een paar meters hoger. Het extra leuke aan een band als De Brassers is dat ze hun songs vaak brengen in de Nederlandse taal. Waardoor de afstand tussen publiek en band nog verkleint. De heren hebben er duidelijk zin in, en gaan op een verschroeiend tempo tekeer op het podium, om die thuismatch zeker en vast te winnen op punten.
Meer nog De Brassers bewijzen dat jarenlange ervaring in het vak - de band bestaat ondertussen circa veertig jaar - niet hoeft te resulteren in een flauwe routine klus. Wel integendeel.
Er zouden zo nog zulke bands op het podium staan op deze festivaldag, maar De Brassers gaven alvast het goede voorbeeld. Waarvoor onze dank!

Van de Engelse Pioniers van Industrial muziek uit de jaren '80, Cabaret voltaire (***) blijft enkel nog één lid over. Richard H Kirk. De multi-instrumentalist maakt gebruik van beelden en elektronische samples op het podium. Met andere woorden krijgen we een veredelde DJ act voorgeschoteld, die zeker niet zo misstaan op menig new wave feest, gezien de songs, zo typisch uit die periode, uit de boxen knallen. Maar bij een live performance verwacht je toch iets meer dan een combinatie van beelden op het scherm en dansbare beats die op je afkomen. Tenzij dat is voor een afterparty op het einde van de avond. Daardoor bleek dit concert eigenlijk de perfecte gelegenheid voor het publiek om in de wandelgangen even te gaan keuvelen over koetjes en kalfjes, met een frisse pint in de hand, gebruik makende van die toch wel heel aanstekelijke beats als achtergrond muziek. Want dat was dit optreden van Cabaret Voltaire - of wat er van overblijft - uiteindelijk een beetje.

Wat een verschil met de kort en bondige performance van Cocaine Piss (****). Ondanks de chaotische aanpak, waarop de band vanaf de eerste noot uithaalt, valt me telkens op wat voor een top muzikanten daar op het podium staan. Want binnen diezelfde chaos hoor je gitaar riffs die wel degelijk aan de ribben kleven, en drum salvo's die aanvoelen alsof je hersenpan wordt ingeslagen. Echter het meest in het oog springende - letterlijk - element binnen Cocaine Piss is de hyperkinetische frontvrouw Aurélie Poppins, die ook nu weer tekeer gaat alsof ze waanzinnig is geworden. Dit allemaal met de nodige kwinkslagen en tonnen humor uiteraard. Kortom:  Cocaine Piss is een punk band die vooral een wervelend feest wil bouwen, en dat ook doet. Naar goede gewoonte gaat Poppins dat publiek weer eens letterlijk opzoeken, op het einde van de set. Kort en krachtig, wild tekeer gaan, waarna de band je totaal verweesd achterlaat.

Meer gestroomlijnd gaat het eraan toe bij Fischer-Z (****1/2) onder leiding van John Watts. Ondanks dat technisch hoogstaand vernuft straalt Watts echter enorm veel spelplezier uit, er kan links en rechts wel meerdere keren een kwinkslag af. Je voelt aan dat Fischer-Z er zin in heeft, ze spelen eigenlijk een soort thuismatch omdat ze graag naar ons land afzakken. Het publiek reageert heel enthousiast, en ook dit heeft uiteraard zijn uitwerking op de band op het podium zelf, die prompt de lat wat hoger legt, en alle registers open trekt.
Fischer-Z gaat al wat jaartjes mee, maar levert daarom totaal geen routineklus af. Dat spelplezier dat door de boxen loeit in het begin, daarop wordt verder gebouwd tot een climax, die eindigt in enkele gekende hits van de band. Zoals “So Long” en “Marlies” dat bij de aanwezigen op heel wat bijval kan rekenen. Maar eigenlijk heeft Fischer-Z die hits niet nodig om ons, en de vele aanwezigen in de zaal, te overtuigen. De handen gingen van begin tot einde de lucht in tot ver naar achter.
Kortom: Fischer-Z doet zonder moeite iedereen uit zijn hand eten. En dat is de verdienste van een charmante frontman, die voortdurend zijn publiek aanspreekt en met zijn bijzondere stem je telkens opnieuw raakt. Maar hij laat  zich eveneens omringen door klasse muzikanten, die tovenaars met klanken blijken te zijn. Klasse komt altijd boven drijven, en dat is bij Fischer-Z anno 2018 nog steeds het geval.

In de coulissen stonden de heren van Funeral Dress (****) lekker mee te deinen op de tonen van Fischer-Z. De heren hadden er dus duidelijk zin in. De band speelt voorlopig zijn laatste show, maar brengt nieuw werk uit en zal later terug van zich laten horen. Funeral dress trekt dan ook alle registers compleet open. Vanaf de eerst tot de laatste noot wordt de lat zowel vocaal als instrumentaal hoog gelegd. Meermaals valt ons op dat ondanks dat de songs als een wervelwind over je hoofd heen waaien. De band bestaat één voor één uit topmuzikanten, die weten waar ze mee bezig zijn. De frontman schreeuwt zijn woede uit, en beweegt over het podium alsof hij elk moment je strot gaat in rammen. Nochtans is Dirk één van de meest sympathieke punkers die wij kennen. Op dat podium echter laat hij zijn demonen op het publiek los, houdt hen een spiegel voor , en laat de aanwezigen uiteindelijk een bont feest bouwen op de meezinger “Party On, Party On”. Over contrasten gesproken.
Kortom: Funeral Dress bewijst dat anno 2018 - ondanks dat vele potentiële opvolgers op de poort staan te bonken - de houdbaarheidsdatum nog niet is overschreden. Integendeel zelfs. Live deelt de band nog steeds de ene mokerslag na de andere uit, waardoor elk heilig huisje prompt sneuvelt. Funeral Dress bracht in het verleden punk zoals dat moet zijn, en doet dat nog steeds. Benieuwd naar het nieuwe werk in de nabije toekomst. Want daarmee bewijst de band dat ze niet blijven stilstaan, maar blijft verder evolueren. Daar kunnen we alleen maar heel blij mee zijn.

Gang of Four (****) is een legendarische Britse post-punk band die wellicht nooit echt commercieel succes heeft gekend, maar wel een inspiratie bron blijkt te zijn voor succesvolle band als The Rapture, Liars, Bloc Party en Franz Ferdinand. De band ontstond in 1977 en heeft dus zijn stempel gedrukt op dat post-punk gebeuren. Geen wonder dat de enthousiaste zaal overvol stond voor deze levende legendes. De band gaat aan een verschroeiend tempo tekeer, waarbij de frontman zich gedraagt als een olifant in een porseleinwinkel. Het lijkt wel alsof hij elk moment alles kort en klein gaat slaan. Gerugsteund door muzikanten die al even wild om zich heen slaan, ontstaat een wervelend post-punk feestje zoals je dat zelden meemaakt.
Conclusie: Gang of Four bewijst met brio waarom ze zo hoog worden aangeprezen als iconen van het genre, door een perfecte set neer te zetten waardoor geen spaander geheel blijft van het podium en de zaal.

En toch legt Red Zebra (*****) de lat zelfs nog hoger. Ze zijn vol lof  over een Gang of Four, die ze ook zien als één van hun inspiratiebronnen, Een beweeglijke, minzame en spraakzame frontman krijgt de handen moeiteloos op elkaar. Niet alleen beschikt hij over een stem als een kanon. Zijn charismatische uitstraling en bewegingen zijn eveneens een streling voor het oog. Bovendien mogen we een pluim steken op de muzikanten binnen deze band. Meermaals voelen we koude rillingen over onze rug lopen bij meesterlijke riffs en drum salvo's. Het is toch de frontman, die het publiek zelfs letterlijk gaat op zoeken, die de meeste aandacht ongewild naar zich toetrekt. Met in eerste instantie een tot de verbeelding sprekend hoofddeksel op z’n hoofd; hij weet telkens dat publiek op te jutten. Er ontstaat voor het eerst een wervelende mosh pit, als in de hoogdagen van de post-punk.
Besluit: De gedoodverfde opvolgers van Red Zebra staan reeds klaar om de rol over te nemen, maar de band bewijst zelf nog over voldoende vuurkracht te beschikken om de zelf boel compleet te doen ontploffen. En hoe!

Eerlijk gezegd, de reden waarom ondertekende is afgezakt naar Sinner's Day is John Cale & band (*****). Naast David Bowie, Roxy Music en The Cure zijn Velvet Underground één van de bands geweest die mijn muzikale smaken vorm hebben gegeven. Met op kop de indrukwekkende inbreng van Lou Reed en John Cale zijn piano virtuositeit. De man is ondertussen 76 - dezelfde leeftijd van mijn moeder. Fysiek zie je dat ook, als hij moeizaam van zijn piano naar gitaar verhuist. Aan zijn beminnelijke, zachtmoedige en warme stem is echter niets veranderd. Dat Cale vooral als pianist naam en faam heeft gemaakt, bewijst hij voortdurend. Ook al wordt de man gerugsteund door muzikanten die hem perfect aanvullen, het zijn de intensieve piano klanken met oog voor experimenteren en improviseren, dat ons koude rillingen bezorgt en doet vertoeven in heel andere oorden.
Meer nog, we vergeven het hem dat hij in de hele set ons amper aanspreekt. John Cale laat de muziek voor zich spreken, en die raakt u op een zodanig bevreemdende maar deugddoende wijze zoals enkel een band als Velvet Underground dat kon. Sinds 1969 is ook op dat vlak nog niet veel veranderd, want ook anno 2018 blijkt dat nog steeds het geval te zijn. Eens bevangen door de walmen die hij over je hoofd heen jaagt op deze intensieve wijze, is geen terugkeer meer mogelijk. Zoals bij het magistrale “Heroin”, dat ons een krop in de keel bezorgde. Stil werden we er niet van, maar een traan wegpinken bij zoveel virtuositeit dat de man anno 2018 nog steeds tentoon spreidt? Dat weer wel. Diep onder de indruk van zoveel intensief genot moesten we ons toch even neerzetten om te bekomen.

Maar niet voor lang .. want Whispering Sons (*****), werden naar voor geroepen als de jongste gasten op de affiche , samen met een Cocaine Piss. Ze bleken aanvankelijk een beetje zenuwachtig om te moeten spelen voor zo een doorsnee punk tot new wave publiek. En zeker in zo grote getale. Het gemeende, warme applaus dat de band kreeg net voor ze het podium betraden, heeft ervoor gezorgd dat die zenuwen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Zonder meer zien we een band die meer dan ooit zelfverzekerd op het podium staat, en de ene meeslepende post punk parel na de andere uit zijn mouw schudt. Daarbij zijn we voortdurend onder de indruk van de virtuositeit van de muzikanten, waarbij de keyboards de songs naar een andere dimensie doorverwijst. Het is echter de heel beweeelijke frontvrouw die met haar wat vreemd aanvoelende stem je in vervoering brengt, eens u zich gewillig laat hypnotiseren. Besluit: Whispering Sons zet de puntjes op de 'i', dat deden ze dit jaar eigenlijk al met een sprankelend debuut. Ook live zet de band nog maar een paar stappen voorwaarts naar eeuwige roem. Het publiek smulde met volle teugen van zoveel innerlijke schoonheid, dat aan de ribben kleeft. En ook wij bleven diep onder de indruk achter, en pinkten nog maar eens een traan weg.

Het album ' Kick Out The Jams' van MC5 was - en is dat nog steeds - in 1968 een mijlpaal. De band wordt gezien als één van de belangrijkste punk/hardcore bands die ooit hebben bestaan. Hun invloed is door dat debuut alleen al immens groot. Om het vijftig jarig bestaan van die plaat te vieren werd MC50 (****) opgericht. We citeren: ‘MC50 is de supergroep rond protopunk legende Wayne Kramer, die het 50-jarige bestaan van zijn befaamde ‘Kick Out The Jams' viert. Spelen met hem mee: Soundgarden gitarist Kim Thayil, Faith No More bassist Billy Gould, Fugazi drummer Brendan Canty en Marcus Durant, frontman van Zen Guerilla."
De band raast als een wilde horde bloedhonden over de hoofden heen, maar laat ook niet na de nodige humor daar aan toe te voegen. De spraakzame Kramer verwelkomt zijn bandleden, en spreekt zijn waardering uit voor zijn publiek en entourage. Ook dat siert hem. Gelukkig blijft die punk attitude daarbij nog stevig overeind staan. Waardoor het omver stampen van Heilige huisjes weer kan beginnen. Alsof het terug 1968 is - de beweegreden van wat toen leefde is echter nu nog steeds relevant - grijpt MC50 zijn publiek bij de strot en schudt je helemaal door elkaar tot je de aandrang voelt dat systeem omver te gaan werpen. Niet morgen, maar nu! De fans gaan gewillig op die uitnodiging in, en slaan al even wild om zich heen. Waaruit we kunnen besluiten, dat MC50 na al die jaren, in de geest van MC5, nog steeds erin slaagt een menigte op het been te brengen, om dat systeem voor eens en voor altijd omver te blazen en plat te walsen. Missie geslaagd!

Na een korte pauze pikten we nog een stukje mee van Vive La Fête (****) die de feestelijke stemming wilde verder zetten als afsluiter van het Belgische podium, en daardoor de tijd  uit het oog waren verloren. Met als gevolg dat de dame en heren een tiental minuten langer op dat podium stonden dan gepland. De band had enorm veel plezier op het podium en straalt dan ook een hoge dosis spelplezier uit. De dansschoenen werden nog maar eens aangetrokken, en mensen dansten op de aanstekelijke songs Met onze excuses naar de klasse muzikanten toe, hun inbreng binnen het geheel, is uiteraard minstens even belangrijk.
Maar de kers op de taart binnen Vive La Fête is de sensueel voortbewegende frontvrouw, die over een stem beschikt die aanvoelt als een warm deken in de weemoedige naklanken. Ze trekt alle registers vocaal open, waardoor ze als een demonische vamp je dreigt te verscheuren. Er zit zoveel uiteenlopende emoties binnen haar stem en uistraling, waardoor je eens gehypnotiseerd, je gewillig laat meevoeren in haar sprookjesachtige wereld. En dat is wat Vive La Fête dus feitelijk doet, je bedwelmen en betoveren waardoor je als een gewillige slaaf zweeft over de dansvloer, tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft.

Afterparty Dj Wildhoney lieten we in ieder geval aan ons voorbij gaan wegens het late uur, met de nog circa 127 km huiswaarts. Echter Wolfgang Flür (ex-Kraftwerk) (***1/2) wilden we toch even aan het werk zien. De set van Wolfgang is eigenlijk gewoon een veredelde Kraftwerk set , met andere techno muziek; beelden van Kaftwerk waren op het scherm te zien. Wolfgang wuift naar zijn publiek en spreekt hen aan. Bovendien brengt hij een eigenzinnige versie van Kraftwerk en andere songs; deze worden weer tot leven gewekt binnen een eventueel andere omkadering. De dansschoenen nog maar eens aantrekken was daarbij een must. Wie nog wat energie over had, ging daar dan ook gewillig op in.
Wijzelf besloten, na een best vermoeiende maar fijne festivaldag, huiswaarts te keren, terwijl de dreunende beats van Wolfgang de zaal op zijn grondvesten deed daveren.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/118
Organisatie: Sinner’s Day Festival (Star Events)

Sinner's Day Festival 2018 - Nostalgietripje voor de punk en new-waver
Sinner's Day Festival 2018
Limburghal
Genk
2018-12-01
Erik Vandamme

Sonic City is een jaarlijks weerkerend evenement in het najaar, waarbij een programma wordt samengesteld door een curator. In het verleden ging dit festival door in De Kreun , Kortrijk. Sinds 2017 - met als curator Thurston Moore - echter in een grotere, maar daarom niet minder gezellige, zaal Départ. Deze zaal is centraal gelegen dicht bij het station. Er is bovendien op wandelafstand genoeg parkeerplaats voorzien, en een ondergrondse parking vlakbij het evenement. Ook de zaal zelf ademt dus letterlijk iets intiem uit waardoor u zich prompt thuis voelt.
We vertoefden er twee volle dagen - 10 en 11 november - en zakten eveneens ook af naar de pré-party op 9 november, die doorging in de kleinere zaal, met vier optredens op één podium dus. Na een uiterst vriendelijke ontvangst aan de balie - en nog eens bij het binnenkomen van de zaal -, kregen we al direct het gevoel dat dit een top weekend zou worden binnen een gemoedelijke sfeer.
Deze keer was Courtney Barnett curator van dienst. De affiche kleurt vrouw, en dat blijkt louter toeval te zijn lezen we in een interview. In elk geval zijn de vrouwen eindelijk aan de macht op Sonic City 2018. En dat had al veel vroeger moeten gebeuren, naar onze mening. Een verslag van een boeiend weekend:

dag 1 - vrijdag 9 november 2018 - Départ gehuld in walmen van intensieve duisternis

De eerste avond was niet uitverkocht, maar toch heerst er reeds een gezellige drukte bij het binnenkomen van de kleine zaal. Vlakbij die zaal is een koffiebar gevestigd, die we geregeld zouden bezoeken. En via een scherm aan de bar in de hal kon je de optredens ook een beetje volgen, al was dat louter visueel. Een DJ draaide tussen de optredens door aangepaste muziek, met soms wel een knipoog naar de jaren '80. Want ja ook de vier bands die optraden , halen min of meer de mosterd uit die postpunk en aanverwante van de jaren '80.

We zouden de heren van Jay Jayle (***1/2) later op de avond nog aan het werk zien als begeleidingsband voor Emma Ruth Rundle, die trouwens ook te horen is op de nieuwste schijf van Jay Jayle 'No Trail and other Unholy Paths'. De heren mochten de eerste avond openen, en deden dit binnen een adembenemende tot weemoedige omkadering, waarbij de warme gitaar en keyboard klanken werden aangesterkt door een heel zwoele tot al even warmhartige vocale aankleding. Evan Patterson trekt als frontman daardoor de meeste aandacht naar zich toe. Maar we kunnen ook niet voorbij aan de hemelse riffs die Todd Cook uit zijn basgitaar tovert. Om niet te spreken over de verdovende percussie van drummer Neal Argabright. Met als kers op de taart de inbreng van Corey Smith, die zich niet alleen ontpopt tot een multi-instrumentalist. Maar ook zijn vocale inbreng bezorgt ons een krop in de keel.
Kortom. Jay Jayle brengt ons een set boordevol gezapige melancholie, die gelukkig niet verzandt tot al te kleffe meligheid. Maar wel gevoelige snaren raakt, en een gemoedsrust doet neerdalen in je hart.

Een paar versnellingen hoger en sneller ging het eraan toe bij FACS (****). De uit Chicago afkomstige band ontstond in 2017 uit de as van Disappears. Met hun debuut 'Negative Houses' is FACS op tour om de wereld te veroveren met zijn snoeiharde post punk. Origineel is het niet, maar de registers worden vanaf de eerste tot de laatste noot wel compleet open gegooid. Waardoor je als aanhoorder met een teletijdmachine naar de jaren '80 wordt geflitst, echter in een eigentijdse aankleding. Dit trio maakt er weinig woorden aan vuil, maar gaat als een losgeslagen bulldozer in een porseleinwinkel tekeer op dat podium. Oorverdovende riffs klieven als botte bijlen door je lijf, en doen een aardverschuiving ontstaan in de zaal. Eens de teugels gevierd, is er geen doorkomen meer mogelijk, en wordt een geluidsmuur opgetrokken die als een mokerslag in je gezicht terecht komt. Dat daarbij de interactie heel beperkt is stoort allerminst. Aangezien we na deze verwoestende wervelstorm verweesd in een hoek van de kamer achterblijven.

De heren van Jay Jayle mochten hun kunsten als topmuzikanten nog eens tonen als begeleidingsband van Emma Ruth Rundle (**** 1/2) Deze talentvolle jonge Amerikaanse singer-songwriter is ook bekend als lid van The Nocturnes, Red Sparowes en Marriages. Maar wist ook solo ondertussen haar stempel te drukken op het globale muziekgebeuren.
Dit jaar bracht ze haar derde album op de markt 'On Dark Horses'. Live is Emma een artieste die zowel vocaal, als wat podiumact betreft, voortdurend schippert en zalvend je hart diep raakt, en verschroeiend uithaalt binnen een donkere omkadering. Emma beschikt inderdaad niet alleen over een uiteenlopend stembereik, ook haar uitstraling is zodanig veelzijdig dat je als aanhoorder van de ene emotie in de andere terecht komt. Waardoor je enerzijds, met de krop in de keel, een traan wegpinkt van innerlijk genot, en anderzijds stevig staat te headbangen als alle registers worden open gegooid. Dat voortdurend schipperen tussen zachtmoedigheid en de aanhoorder doorheen schudden, zorgt ervoor dat je aan haar lippen gekluisterd blijft, alsof ze je eens onder hypnose gebracht meevoert naar haar bonte en kleurrijke wereld. Daardoor laat Emma een diepe indruk na, zowel op ons als op de vele toeschouwers die van dit schouwspel met volle teugen genoten.

We sluiten af met een feestje? Nu, dat was dan wel een vrij vreemd en heel donker aanvoelend. Zola Jesus (****) ofwel Nicole Hummel is een jonge beloftevolle artieste die heel filmische muziek brengt, daarbij niet alleen haar stem in de weegschaal werpt maar ook de zin voor theatrale omlijsting van die bevreemdend aanvoelende muziek heel hoog in het vaandel draagt.
De heel spraakzame jongedame laat zich bovendien begeleiden door een violiste die de intensieve klanken, typisch aan de muziek van Zola Jesus, naar een nog hoger niveau weet op te tillen. Met als kers op de taart een gitarist die klanken uit dat instrument tovert waardoor de poorten van de Hel op een kiertje komen te staan.
Kortom. Zola Jesus blijft muzikaal en vocaal wel hangen binnen die monotone duisternis, maar grijpt je voortdurend bij de keel waardoor je - eens onder hypnose gebracht - wordt meegezogen naar de meest donkere zijde van je ziel. Een plaats waar het in dit geval eerder fijn vertoeven is. Aangezien de muziek en uitstraling van Zola Jesus niet aanvoelt als iets dat angst inboezemt, maar eerder als een donker deken dat je beschermt tegen de koude nacht.

dag 2 - zaterdag 10 november 2018 - Van breekbaar als porselein over een aardverschuiving tot onderdompelen in gezapige 'Folkse' sferen

De tweede festivaldag van Sonic City was hopeloos uitverkocht, en dat was ook te merken. En toch. Ook al werd het in momenten in de zalen redelijk druk, er heerste steeds een gemoedelijke sfeer. Een gezellige drukte laat ons maar zeggen, die niet zorgde voor ergernis. Integendeel zelfs. De rode draad op deze festivaldag? Optredens die gaan van breekbaar als porselein, over ware aardverschuivingen tot worden ondergedompeld in 'Folkse' sferen.

Openingsact zijn altijd een beetje een ondankbare taak. Op dit vroege uur kort na de middag zet Laura Jean (***1/2) de tweede festivaldag compleet op haar eentje in. De Australische multi-instrumentalist, die sinds 2003 aan de weg timmert, heeft ondertussen in eigen land en Nieuw-Zeeland heel wat harten veroverd. Met haar nieuwste album 'Devotion' is ze goed op weg om ook de rest van de wereld te veroveren. De jongedame beschikt over een sprankelende heldere stem en een keyboard met speciale effecten - die haar toch wat kopzorgen bezorgde, een euvel waarop ze telkens laconiek reageert. Bovendien voegt Laura daar streepjes saxofoon aan toe wat dan weer een meerwaarde blijkt te zijn. Daardoor jaagt Laura een warme jazz gloed over de zaal heen. Er is nog niet veel publiek aanwezig. Maar zij die deze talentvolle jongedame aan het werk zagen, maakten een heel fijn concert mee van een artieste met enorm veel potentieel naar de toekomst toe. Een artieste die zich bovendien niet alleen ontpopt tot volleerd multi-instrumentalist , maar ook iemand is die over een stem beschikt die je voortdurend in vervoering brengt.

Folk Pop artiesten kwamen op dit affiche het meest voor. Wat niet verwonderlijk is met een curator als Courtney Barnett. Echter stond er toch ook wat stevige punk en aanverwante op het podium. Dit jaar was er een derde podia toegevoegd onder de naam 'Revelation Stage'. Op zaterdag was curator van dienst 'Girls Go Boom'.
Daardoor dienden we ook keuzes te maken, wegens enkele overlappingen. We verkozen dus Mint Field - die aantrad op Stage 1- te laten voor wat het was. En Belgische talentvolle jonge punks van Peuk (*****) eens te gaan checken. Deze jonge band uit de buurt van Hasselt brengt razendsnelle sludge, punk alsof het terug 1977 is en elke heilig huisjes dient te worden omver gestampt. Hoewel het om een vrij jonge band gaat - het debuut album komt op 28 januari 2019 op de markt - bestaat Peuk uit naast een heel beweeglijke zangeres die over een strot beschikt waardoor de geluidsmuur wordt afgebroken, uit twee muzikanten die ondertussen al heel wat water hebben doorzwommen. Dave Schroyen verdiende ondertussen zijn sporen bij Evil Superstars en Millionaire en Jacques Nomdefamille bij Heisa - die op zondag datzelfde podium onveilig zouden maken.
Kortom: In de biografie op de facebook pagina van de band lezen we het volgende: ''Denk aan een vroege Cat Power die de versterkers van Sonic Youth even mag lenen en beslist ze niet terug te geven." Een stelling waar ik me volledig kan in vinden. Eens de registers open getrokken, doet Peuk een wervelstorm ontstaan waardoor elk voornoemde heilig huisje de lucht in vliegt. Dat is dus in grote mate de verdienste van voornoemde top muzikanten. Maar het is dus vooral die stem en uitstraling van een frêle uitziende zangeres Nele Janssen, die zich eens de gitaar in aanslag vocaal, instrumentaal tot verbaal ontpopt tot een alles verwoestende tsunami. Indrukwekkend is daarbij een understatement.

Nu we klaarwakker zijn, na deze orkaanuitbarsting uit Limburg, moesten we even tot rust komen. Op Stage 2 zorgden enkele artiesten voor dat welgekomen rustmoment. Hachiku (****) AKA singer-songwriter Anika Ostendorf, is een 23 jarige beloftevolle Australische artieste, die via sprankelende shoegaze/dream pop toestanden ons hart weet te veroveren. Dit door middel van twinkelende piano en gitaar klanken te combineren met een kristalheldere stem, waardoor ze - in samenwerking met al even begenadigde artiesten- een warme gloed over de zaal doet neerdalen. Hachiku is duidelijk een artieste die nog steeds aan het groeien is in haar kunnen, want alles lag iets te vaak op diezelfde lijn waardoor de aandacht wat verslapt na een tijdje. Echter nemen we het haar zeker niet kwalijk. De monotone aankleding wordt namelijk zodanig intensief en mooi gebracht, dat je eens onder hypnose door die verdovende klanken en wondermooie stem, weer eens vertoeft in heel andere verre oorden.
Kortom: We zouden later op de avond nog artiesten tegen komen die ons een krop in de keel bezorgen, al dan niet in een heel andere omkadering. Maar Anika heeft ons hart alvast compleet veroverd. We voorspellen haar binnen dreampop en shoegaze dan ook een gouden toekomst. Geef deze jongedame alleen de nodige tijd en kansen om te groeien in haar kunnen.

Dat een grap soms uit de hand kan lopen? Ook in de positieve zin? Dat bewijst het Garagepunk trio The Coathangers (*****) De band ontstond in 2006 en heeft een stevige live reputatie opgebouwd. Vooral nemen ze zichzelf niet te serieus, en drijven het tempo telkens tot een hoogtepunt waardoor het dak er compleet afgaat. Naast het uitdelen van mokerslagen in het gezicht, stralen de dames enorm veel humor uit. Dat blijkt o.a. door de aanstekelijke grappen die ze maken, het spelplezier straalt gewoon van hun gezicht. Getooid in witte werkman plunje, en met de nodige 'punk ingesteldheid' stampt The Coathangers lekker om zich heen, zoals voormalige punk bands dat ooit deden. Zonder zich van de omgeving iets aan te trekken.
We schreven in onze notities ''de vrouwelijke versie van bands als Ramones''. Uiteraard beschikt The Coathangers vooral over een eigen smoel, maar je die soort punk tot garage punk zonder zich iets aan te trekken van wat de omgeving daarvan denkt, door de strot rammen, zoals menig punk band dat deed? The Coathangers stralen dat ook uit, en daarvoor kunnen we alleen maar enorm veel waardering opbrengen en eventueel overgaan tot zelf lekker keet schoppen. De kers op de taart, na een wervelende set, krijgen we op het einde, als elk van de bandleden van plaats gaat wisselen. Waaruit blijkt dat deze dames niet alleen heel grappige garagepunk brengen, maar ook top muzikanten en vocalisten zijn die zich ontpoppen tot multi-instrumentalisten.

Terug over naar een hartverwarmend orgelpunt op Stage 2 met SASAMI (****). Sasami Ashworth is een uit LA afkomstige multi-instrumentalist die als toetsenist van indierockers Cherry Glazerr ruimschoots haar sporen heeft verdiend. De warme synthesizer klanken vormen dan ook de rode draad ; ze beschikt eveneens over een engelenstem waardoor we weer eens een warme gloed in ons hart voelen neerdalen. Door de ervaring te combineren met intensieve spontaniteit , voelen we ons nog maar eens wegdrijven naar verre oorden.
We vertoeven daar geregeld op Sonic City stellen we naderhand vast. SASAMI zorgde vooral voor een welgekomen rustmoment waardoor we niet in slaap werden gewiegd. Eerder voelde ook haar performance dus aan als weer een warm deken tegen de koude nacht, zoals we dus vaak zouden tegen komen dit weekend, maar waar we nooit genoeg van krijgen.

Ook na dit optreden dienden we een keuze te maken. En besloten we te gaan genieten van het trio Rêverie (*****). Deze bijzonder talentvolle muzikanten brengen een heel gevarieerde set boordevol rustgevende intensiviteit, maar ook aanstekelijke , verschroeiende uitspattingen waardoor weer eens de muren gingen barsten. Sara Devika Matyus, Anna Weber en Nadia van Osnabrugge bewegen zich op dat podium voort als nimfen uit het bos die de wandelaar betoveren met hun sprankelende mooie stemmen en/of door het brengen van een al even magisch mooi instrumentaal klankenbord. Door streepjes psychedelica tot mokerslagen uitdelen te verbinden met het aanbieden van een eerder bedwelmend klankenbord, bevinden we ons prompt in een sprookjesachtige omgeving, waar het fijn vertoeven is. We gingen er dan ook bij neerzitten en genoten heel intensief. Eens neergezeten, lieten we ons door deze dames gewillig onder hypnose brengen.
Op hun facebook pagina lezen we binnen de biografie: '' Your personal psychiatrists." In die stelling kunnen we ons compleet vinden. Een betere therapie als deze konden we ons niet dromen.

Hilary Woods is een Ierse artieste die ooit bas speelde bij de postpunk band JJ72. Als solo artieste schotelt ze ons iets heel anders voor. "Een sombere verlichting, een sombere aankleding en een sombere set die je een krop in de keel bezorgt", schreven we in onze notities. Dat is in het kort inderdaad wat Hilary Woods (****) ons aanbood. Buiten de spots die op haar waren gericht, was er namelijk geen streepje licht te bespeuren. Om daarvan intensief te kunnen genieten , gingen we dan ook iets dichter bij het podium staan. Hilary haar dromerig, sprookjesachtige mooie stem gecombineerd met al even intensief en verdovende klanken die ze naar voor brengt, zorgen ervoor dat je een speld kan horen vallen in de zaal. Dit dus allemaal gebracht binnen een donkere omkadering. Het licht in de gang deed zelfs pijn aan de ogen, na zoveel magisch mooie duisternis die aanvoelt als een hand dat je langzaam de adem ontneemt. Dit echter zonder je pijn te willen doen, eerder doet Hilary Woods op een intieme en doortastende wijze de haren op onze armen recht komen, en zorgt voor het ene na het andere kippenvelmoment. Zo intensief mooi kan stilte klinken, dat je een traan wegpinkt en met een krop in de keel de zaal verlaat. Indrukwekkend.

Eerdere keuzes tussen het ene of het andere podium vielen goed mee. Soms kan het wat tegenvallen. In voorbereiding had ik namelijk Let's Eat Grandma (***) enkele keren beluisterd en hen aangestipt om zeker te gaan zien op Sonic City. De aanstekelijke synthpop van de dames kleeft wel aan de ribben. Maar alles gaat iets te nadrukkelijk die gezapige weg op, waardoor de aandacht gaandeweg wat verslapt, waarop we dan ook besloten een kijkje te gaan nemen op de Revelation Stage waar Annabel Lee (****) door middel van een energieke en catchy set, gedreven rond verschroeiende gitaar riffs en instrumentale perfectie, eerder zorgde voor een aanstekelijk hoogtepunt. Bovendien beschikt deze band, naast top muzikanten, over een heel goed op dreef zijnde zangeres en frontvrouw die bovendien over een uiteenlopend stembereik beschikt; waardoor haar performance je enerzijds ontroert en anderzijds als een mokerslag in je gezicht terecht komt. Die bijzonder gevarieerde set van Annabel Lee zorgde voor weer een hoogtepunt deze avond.

We maakten ons op voor de finale van deze tweede festivaldag met enkele Folk pop en aanverwante artiesten, die elk op hun eigen wijze door middel van al even aanstekelijke tonen zorgden voor een waar Folk gericht feestje. De ene wat meer overtuigend dan de andere. Eleanor Friedberger (***1/2) geeft in Stage 2 de toon aan van wat later op de avond zou volgen. Friedberger vormde tot 2011 samen met haar broer het duo Fiery Furnances en gooit dus heel wat ervaring in de weegschaal.
Eleanor komt op Sonic City haar nieuwste plaat 'Rebound' voorstellen en brengt een gezapige set die in verlengde ligt van het betere Folk Pop gerichte genre. Zonder daar echt meer of minder aan toe te voegen. Niet dat dit hoeft uiteraard. Integendeel.
Kortom: Eleanor Friedberger gooit jarenlange ervaring in de weegschaal, en voegt daar een bijzondere stem en uitstraling aan toe waardoor je sowieso in vervoering wordt gebracht. Meer moet dat niet zijn.

Een artieste die ons niets meer hoeft te bewijzen dat is Joan As A Police Woman (****1/2). Deze topartieste zorgt steeds opnieuw voor de zon in ons hart, zelfs op regenachtige avonden zoals die keer in Ancienne Belgique als voorprogramma van de helaas overleden grootheid Lou Reed.
Ook op Sonic City zien we een artieste die ondanks al die jaren ervaring weigert een routineklus af te leveren. Daarvoor kunnen we enkel en alleen maar waardering opbrengen. Naast de nodige grappen, grollen en kwinkslagen naar haar muzikanten toe - zeker de jarige drummer moest het geregeld ontgelden - is Joan een begenadigde zangers, gitarist en pianist die je voortdurend de adem beneemt of lekker doet dansen in de zaal. Joan straalt bovendien een natuurlijk charisma uit, waardoor ze elke aanhoorder prompt uit haar hand doet eten. Het meest opwindende en verrassende moment binnen deze perfecte set, was de eigenzinnige cover van “Kiss” van Prince. Lichtjes onherkenbaar gemaakt, maar op een zodanige wijze gebracht dat die song nieuw leven werd ingeblazen met respect voor het origineel. Echter heeft Joan die covers niet nodig, want haar eigen songs blijven eveneens aan je ribben kleven, van begin tot einde. Pure klasse!

En daarmee hadden we ons hoogtepunt eigenlijk wel gehad. Drinks (***1/2) balanceert wat verder op het aanbod van voornoemde artiesten. Cate Le Bon en Tim Presley (White Fence) stralen eveneens enorm veel spelplezier uit, en voelen zich duidelijk als kinderen in een speelgoedwinkel op dat podium. Dat heeft natuurlijk zijn effect op het publiek dat gewillig ingaat op de speelse aanpak die de band tentoon spreidt. Zonder meer is ook Drinks een zonnetje in huis, dat ervoor zorgt dat we de donkere wolken uit het leven even kunnen vergeten. En ook daarvan kunnen we nooit genoeg porties binnen krijgen.

Stage 1 stond tot de nok gevuld voor hoofdact Courtney Barnett (****) die zich ontpopt tot de absolute publiekstrekker van deze tweede festivaldag, zo verwonderlijk is dat niet uiteraard.
De voorspelbare indie-slackerpop van de Australische artieste gaat er in als zoete broodjes. Courtney moet zelfs niet veel inspanningen doen om het publiek naar haar hand te zetten, maar maakt zich er daarom niet gemakkelijk vanaf. En net dat siert haar. Ondanks het boeken van zoveel successen toch nog je publiek, je mede muzikanten tot entourage warm onthalen? En die lat voortdurend hoog leggen? Dat zorgt ervoor dat ook wij door deze sprankelende, eenvoudige , aanstekelijke performance compleet over de streep worden getrokken. Ook al zijn er in het begin wat problemen met de gitaar van Courtney, waardoor het wat aanmodderen geblazen is. Een euvel waarop laconiek wordt gereageerd met enkele kwinkslagen.
Eens de problemen opgelost worden alle registers compleet open getrokken. De goedlachse Courtney legt prompt de lat enorm hoog, en ontgoochelt totaal niet.
Kortom: Als kers op de taart van deze tweede festival levert Courtney Barnett naar goede gewoonte een performance af waar geen speld valt tussen te krijgen. Of hoe Courtney Barnett de stelling 'schitteren in eenvoud' weer eens wat meer in de verf zet, en deze tweede festivaldag afsluit met een wervelend folk pop tot aanverwant feest op een speelse en doordachte wijze, die zelfs de grootste zuurpruim een glimlach op het gezicht tovert.

dag 3 - zondag 11 november 2018 - De avond van de singer -songwriters, wilde dansfeestjes en streepjes jazz

11 november, voor eeuwig in ons hart gegrift ter herdenking aan het einde van de eerste wereldoorlog. Ook na Honderd jaar mag niet worden vergeten hoeveel jonge Helden stierven voor hun vaderland. Toen ik rondom mij keek en al die jonge mannen zag genieten van de vele optredens op Sonic City flitste dit toch even door mijn hoofd. Hoe sommige van hun leeftijdsgenoten circa 100 jaar geleden het leven lieten voor ons vaderland. Dit geheel terzijde maakten we ons op voor de laatste festivaldag. Een avond die in het teken zou staan van singer-songwriters, wilde dansfeestjes en werd afgesloten met adembenemende mooie streepjes jazz tot Free Jazz …

Na het wegvallen van Nilüfer Yanya werd deze vervangen door The Finks (***1/2). Oliver Mestitz stond gewapend met een akoestische gitaar op dat podium. Het viel me trouwens op dat er op de laatste festivaldag op dit tweede podium wel meerdere artiesten op hun eentje het mooie weer maakten. The Finks brengt een gezapige tot melancholische set, waarbij zijn zachte stem en zwevende gitaar partijen rust brengen in je hoofd en hart. Nee, compleet overdonderen in de zin van dat we hier iets uitzonderlijk hebben meegemaakt, deed de man niet. Maar op een eenvoudige wijze een gevoelig snaar raken? Dat weer wel. Zonder meer een mooie opener van een voor mij althans, toch iets rustigere festivaldag. We zijn namelijk geen 26 meer.

Veel wilder ging het eraan toe op de mainstage waar Dream Wife (****) de definitie van 'punk anno 2018' fijn uit de doeken deed. Voor de één wat minder geslaagd dan de andere, maar dit heel bewegelijk gezelschap deelde wel de ene mokerslag in het gezicht na de andere uit, keilt daarbovenop het ene na het andere heilige huisje tegen de grond. En houdt duidelijk van maken van statements waar ook wij achter staan. Zoals bij “Somebody “, een letterlijke fuck you' aan gendernormen. Ook al is het de beweeglijke frontvrouw, die met een brede glimlach frustraties en uitgesproken meningen door je strot ramt, die de aandacht naar zich toe trekt. De meest tot de verbeelding sprekende inbreng, waardoor ik prompt koude rillingen over mijn rug voelde lopen. De verschroeiende gitaar solo's van gitarist Alice Go - vooral op het einde van de set - bezorgden me een krop in de keel. De indrukwekkende samensmelting van deze top gitarist, een charismatische frontvrouw en de andere muzikanten , straalden een prachtige punk attitude uit en deden enorm deugd aan mijn punk hart!

Na dat wild feestje van Dream Wife moesten we toch even bekomen van de emoties. Jen Cloher (****) ofwel de partner van curator Courtney Barnett, mag dan liefelijke liedjes brengen binnen een weemoedige omkadering, wat statements maken betreft, straalt ze minstens even veel punk ingesteldheid uit als haar voorganger. Jen blijkt naast het beschikken over een kristalhelder stembereik, een klasse verteller te zijn. Zo etaleert de dame haar adoratie voor Jim Morrison, aan wie ze een prachtige ode brengt. En vertelt honderduit daarover. Lange bindteksten vervelen doorgaans, maar niet bij Jen Cloher. Het zorgt ervoor dat je als aanhoorder dichter verbonden bent met haar leefwereld. Tussen een lach en een traan, zoals dat in ieders leven gaat, deelt Jen Cloher haar verhaal - met een fles wijn in de hand - met de aanhoorder en bezorgt ook ons een glimlach op de lippen. Of bedwingt me letterlijk tot tranen toe zoals bij “David Bowie Eyes”. Op het einde van de set stelt Cloher haar publiek voor de keuze: romantiek of drama. Het publiek kiest drama en krijgt dat ook in een adembenemend mooie finale. Een performance die letterlijk aan de ribben kleeft, dat schotelt deze Australische artieste ons voor.

We schreven het al, we deden het iets rustiger aan. En verkozen enkele verpozingen door te brengen op de Revelation Stage. Op zondag was curator van dienst Dansende Beren. Een website die de vinger op de pols legt op wat leeft in de muziekwereld, underground en bovengronds. Daardoor lieten we acts als Black Midi, Snail Mail en Ryley Walker aan ons voorbij gaan. Aan de opvallend goede recensies bij bevriende websites, bleken deze top concerten te zijn geweest. Echter was het alternatief minstens even magisch. Whorses (****) brengt een set boordevol ronkende gitaren die klieven doorheen je vege lijf als een botte bijl. Afwisselend met eerder intieme momenten, waarbij je een speld kon horen vallen in de zaal. Waardoor je dan weer een enorm gevarieerde set voorgeschoteld krijgt. Hoewel de vocale aankleding ons ook kon bekoren, is het eerder de instrumentale omkadering die ons het meest kan bekoren, gaande van intensief gitaar getokkel, tot aanstekelijk trommelgeroffel.
Kortom: Een lekker potje stevige rock, met oog voor rustpunten die je eerder een krop in de keel bezorgen.

Sylvie Kreusch (****) vervangt Goat Girl op stage 2 op haar eigen gedoodverfde wijze. Door middel van lichtjes erotische danspartijen, een bedwelmend tot uiteenlopend stembereik en een al evenzeer tot verbeelding sprekende uitstraling die schippert tussen donker van de nacht en stralend zonlicht, brengt Sylvie niet alleen ons hoofd op hol, maar raakt telkens een heel bijzondere snaar. Het feit dat Sylvie Kreusch daarbij niet volledig in haar kaarten laat kijken, doet ons nog meer waardering opbrengen. Het is net die mysterieuze uitstraling van deze klasse artieste op het podium dat ons telkens opnieuw over de streep trekt. Ook op Sonic City staan we met open mond vol bewondering te kijken en intens te genieten van de betoverende combinatie tussen dans en zang waardoor we, eens onder hypnose gebracht, vertoeven in een heel andere buitenaards aanvoelende wereld.

We zeiden het al, Revelation stage was een podium waar ontdekkingen ons rond de oren vlogen. De curators van dienst Dansende beren op zondag en Girls Go BOOM op zaterdag leveren dan ook kwaliteit van eenzaam hoog niveau af. Neem nu Heisa (*****). Wat deze band zo bijzonder maakt? Het etaleren van een sound die we niet anders kunnen omschrijven als vertoeven in absurdistan. En dat is als compliment bedoeld. Want absurditeit tot het oneindige, dat kregen we. Dit trio verstaat namelijk de unieke kunst de aanhoorder voortdurend op het verkeerde been te zetten. Of dat nu is door oorverdovend je trommelvliezen te doen barsten, of subtiel je hart te raken, telkens opnieuw slaat Heisa aan het experimenteren met uiteenlopende klanken en vocalen. Waardoor je als aanhoorder van het kastje naar de muur wordt gestuurd, en eens terug met beide voeten op de grond weer wordt meegesleurd in een volgende rollercoaster die je brengt naar ontgonnen plekken. Heisa verlegt daardoor letterlijk grenzen, waar geen grenzen zijn binnen de muziek. Daardoor is de band wellicht geen gemakkelijk te verorberen brok vlees. Maar wat ons betreft wel eentje dat ons met verstomming slaat, en smaakt naar meer.

Dames of heren die een statement durven maken? Daar houden wij van, dat weet u ondertussen. Nu, ook Stella Donnelly (****) charmeert enerzijds door het brengen van een optreden dat aanvoelt als een intiem huiskamerconcert. Dicht bij elkaar gepakt luisteren we naar ingetogen fluisterliedjes die ons hart sneller doen slaan. Ondanks die wat liefelijk aanvoelende aanpak, houdt Stella de aanhoorder regelmatig een spiegel voor en ramt haar mening door je strot. Je bent het zelfs regelmatig met haar eens. Ze speelde haar laatste show van haar tournee op Sonic City en zet dan ook de puntjes letterlijk op de 'i'. Met een set die bekoort door een intieme aanpak te combineren met bindteksten die je eveneens diep , persoonlijk raken. Net zoals Jen Cloher voorheen, raakt ze daardoor telkens een heel gevoelige snaar. En voert je weg over walmen van intense melancholie en weemoedigheid. Mooi!

Enkele collega's hadden me aangeraden zeker Rumours (****1/2) niet te missen. Ik nam die gouden tip ten harte, en ben hen dan ook enorm dankbaar daarvoor. Want Rumours bleek inderdaad een ontdekking van goudwaarde te zijn. Beukende synthesizers, die de temperatuur tot een kookpunt doen drijven, tot je compleet murw geslagen in een hoek van de kamer achterblijft, is de rode draad . Vanaf de eerste seconde tot de laatste noot wordt die lat zodanig hoog gelegd, dat je door die aanpak wordt gehypnotiseerd en letterlijk in trance voortbeweegt op de dansvloer. Naast die toch wel integrerende instrumentale aanpak waren we diep onder de indruk van de bijzonder bevreemdend aanvoelend stem en uitstraling van frontvrouw Hannan Vandenbussche. Een stem die enerzijds ontroert, en anderzijds verschroeiend je hart doormidden scheurt. Het enige minpunt? Helaas had de band amper een half uur om zich te tonen, dit smaakte naar meer.
Kortom: Deze band slaagt erin op een oorverdovende, bevreemdend tot vaak zelfs intiem aanvoelende wijze niet enkel je aan het dansen te krijgen, maar jou eveneens wederom te laten vertoeven in een andere, kleurrijke, wereld. Nog maar eens.

Een andere dans revelatie op Sonic City was WWWater (****). De opzwepende beats gecombineerd met die soulvolle stem van Charlotte? Het zorgt ervoor dat WWWater geen dansact kan en mag genoemd worden, het is zelfs een belediging. Nee, deze bijzonder tot de verbeelding sprekende band verkent de grens tussen pure dansmuziek met soul en Afrikaanse muziek waardoor een uniek concept ontstaat. Charlotte Adigéry is bovendien om verschillende reden een tot de verbeelding sprekende frontvrouw. Niet alleen beschikt ze over een pracht van een stem, ze straalt enorm veel charisma uit waardoor ze het publiek letterlijk uit haar hand doet eten. Zowel qua uitstraling als stem , doet ze me dan ook denken aan befaamde soul zangeressen uit het verleden, die net daardoor harten braken. WWWater zorgt door opzwepende klanken te combineren met Charlotte haar bijzonder tot de verbeelding sprekende uitstraling, vooral voor een dansfeest, waardoor daken er prompt afvliegen. Hierop stil staan is namelijk onmogelijk. En zelfs na een vermoeiende driedaagse gingen ook wij gewillig mee in de wervelstorm van dansmoves, met een Afrikaans aanvoelend tintje, die WWWater ons aanbood.

Een artieste die we, om uiteenlopende reden, hadden aangestipt als 'must see' was Poliça (***). Toen we de band rond Channy Leaneagh in 2013 zagen op Pukkelpop schreven we daarover: '' In het verlengde van Daughter, die Channy bestempelde als een van haar grote idolen, was ook Poliça een aangename verademing tegenover al dat dance/gitaar geweld. Hoewel het optreden na een tijdje beetje naar de eentonige kant opging, waren we danig onder de indruk van zoveel schoonheid instrumentaal en vocaal dat op ons afkwam. Topconcert? Dat net niet, maar zeker en vast een oorstrelende belevenis.''
Op Sonic City stelde Poliça vooral haar nieuwe album ' Music for the long emergency' voor. Daar is niets mis mee, want die nummers bekoren me wel. Wederom werden we dan ook in diepe ontroering en vervoering gebracht door die bijzonder warme stem van Channy, die je weet te hypnotiseren. Helaas bevatte de set te weinig echte bezieling en spontaniteit en werd iets te nadrukkelijk een routineklus afgewerkt. Daardoor haakten we vroegtijdig af. En bleven wat op onze honger zitten. Jammer.

Sonic City is een festival dat je veel kleuren en geuren binnen de muziekwereld laat zien. Dat is de reden waarom we zo graag afzakken naar dat evenement. Vaak verrast de organisatie je dan ook letterlijk. Zo kregen we een bijzondere performance van Lonnie Holley + Nelson Patton (*****) Na een lange introductie van zijn manager betrad Lonnie Holley het podium, gerugsteund door Dave Nelson (trombone) en Marlon Patton (drums). We kregen een uurtje Free Jazz voorgeschoteld, waarbij improviseren tot het oneindige, de rode draad vormt. Zo leken sommige uitspattingen ter plaatse te zijn uitgevonden. Lonnie Holley blijkt niet alleen een begenadigd pianist en klasse verteller te zijn. De man beschikt over een warme stem waardoor het aanvoelt alsof je vertoeft in een rokerige pub, waar een pianist je tegemoet komt tijdens het drinken van een glas whisky aan de toog. Patton zijn fijnbesnaarde drum partijen en de experimenteel aanvoelende trombone inbreng van Nelson, zijn de kers op een fijne Jazz taart. De zaal liep gaandeweg leeg, maar wie bleef staan tot het einde zweefde even weg naar Jazz pubs waar de rook je tegemoet komt en de adem ontneemt. De jazz fan in mij werd hierdoor heel diep geraakt.

Over Jazz gesproken. Ook Melanie De Biasio (*****) haar muziek is mee gevormd door deze muziekstijl. Maar op de jongedame, en haar bijzonder goed op dreef zijnde begeleidingsband, het label 'Jazz' opkleven , is eigenlijk deze klasse artieste tekort doen. Hoewel die muzikanten je betoveren door uit hun instrumenten magie tevoorschijn te brengen die we niet anders kunnen omschrijven als buitenaards. Is het toch die bijzonder zachte, verdovende stem van Melanie die ons nog maar eens doet wegzweven naar eerdere verre oorden waar we al mochten vertoeven op deze festivaldag.
Streepjes fijne Jazz verpakt Melanie De Biasio met subtiele knipogen naar onder meer dreampop. Daardoor voelt haar performance aan als een warm deken tegen de koude nachten, en doet ze ons met een krop in de keel de zaal verlaten , de duisternis van de nacht tegemoet. Met een gevoel van innige warmte, waardoor we het licht in ons hart feller voelen schijnen dan ooit tevoren.
Een betere afsluiter konden we ons dan ook niet dromen van een magisch driedaags vertoeven in een andere wereld …

Programma: Jay Jayle + FACS + Emma Ruth Rundle + Zola Jesus + Laura Jean + Peuk + Hachiku + Coathangers + SASAMI + Rêverie + Hilary Woods + Let's Eat Grandma + Annabel Lee + Eleanor Fiedberger + Joan A Police Woman + Drinks + Courtney Barnett + The Finks + Dream Wife + Jen Cloher + Whorses + Sylvie Kreusch + Heisa + Stella Donnelly + Rumours + WWWater + Poliça + Lonnie Holley & Nelson Patton + Melanie De Biasio

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

Indoorfestival Zingem Beeft is nog maar aan zijn tweede editie toe, maar verdient onze aandacht voor de aanpak. Een moderne, frisse zaal met een groot podium, een degelijke PA en lichtinstallatie, … en dat in combinatie met een bescheiden inkomprijs voor toch vier metalbands, met veel aandacht voor lokaal talent. Het is een verademing voor zowel bands als bezoekers.

Turpentine Valley mocht met zijn post-metal het festival openen. De lichtman kon nog even uitrusten, want de band uit Zulte zette het optreden in met niet meer dan enkele strategisch geplaatst gloeilampen. Die setting hielp, samen met het weglaten van aankondigingen of bindteksten, mee om de aanwezigen mee te nemen op de postmetaltrip van dit instrumentale trio. De band putte vooral uit hun eerder dit jaar uitgebrachte debuutalbum, dat ze in eigen beheer op cassette uitgebracht hebben.
Turpentine Valley heeft al nieuwe nummers klaar, maar die worden nog even opgespaard. De set was mooi opgebouwd met het nog wat voorzichtige “Abrupt” en “Compromis” als kennismaking en met in de finale een heftige versie van “Trauma”.
Hoewel de hoofdmoot postmetal is, maakt Turpentine Valley ook uitstapjes tot aan de stoner en sludgemetal. Hun set zorgde niet voor meebrullende of moshende fans of hoorns die de lucht in gingen, maar aan de meeknikkende kopjes in het publiek kon je toch opmaken dat hun postmetal best gesmaakt wordt bij de ‘gemiddelde’ metalfan.

Ironborn wist de menigte te verleiden met klassieke heavymetal. Ze openden met hun Motörhead-tributetrack “Rock ’n Roll Is Dead” (geen cover). Hier gingen de vuisten en hoorns wel meteen de lucht in. Ironborn speelde “1568”, over de executie van Egmont (ooit prins van het naburige Gavere) in de strijd van de Nederlanden tegen de Spaanse overheersing. In Zingem speelden ze de elektrische versie van deze single en hadden ze hun gelijknamige bier mee als merchandise. De vertaling van akoestische naar elektrische versie zorgt voor een resultaat dat aanleunt bij de progmetal. Ook in andere nummers kruiden ze hun heavymetal (matig) met death en speed, terwijl ze toch op hun best zijn als ze gewoon heavymetal brengen. Dat bleek naar het einde van de set met prachtige versies van “Drifting Away”, “Your Downfall” en meezinger “Never Again”.

Met Signs Of Algorithm werd een derde subgenre van de metal aangeboord. Deze band brengt metalcore zonder compromissen: snel en hard beukend. Het jonge geweld zorgde voor de eerste moshpits van de avond. De routine van vaak te spelen, ook in het buitenland, zorgt ervoor dat de bandleden elkaar blind vinden, zowel muzikaal als stuiterend over het podium, en dat ze hun publiek ook recht in de ogen kunnen kijken (ipv naar hun snaren te staren) om het zo nog wat meer op te jutten. Het ‘trucje’ met drie extra verhoogjes (bovenop het reeds hoge podium in de Griffel) voor zanger Frederick zorgde voor gemengde gevoelens bij sommige bezoekers. Het kan werken in een zaaltje zonder eigen podium, maar in Zingem voegde het voor sommigen weinig toe aan de beleving. Maar die opmerkingen kwamen dan wel van achter in de zaal. Voor het podium had niemand er problemen mee. Integendeel.

Hexa Mera is één van de Belgische sterkhouders in melodische deathmetal en kan mooie adelbrieven voorleggen van o.m. Graspop en Metaldays. Hoewel ze muzikaal niet zo heel ver uit de buurt liggen van Signs Of Algorithm hield een deel van het publiek het al voor bekeken bij Hexa Mera. Best jammer, want Hexa Mera verkeerde in een bloedvorm. De wurggreep op het publiek begon bij “Siegebreaker” en “Divide Et Impera” en leidde zo naar de eerste, weliswaar bescheiden wall of death van dit indoorfestival. Deze band toonde in alles dat ze het waard zijn om als headliner op de affiche te staan.

Als Agera Events op dit elan kan doorgaan, kijken wij nu al uit naar de derde editie van Zingem Beeft. Of wordt het dan – met de fusie van Zingem en Kruishoutem – de eerste editie van Kruisem Beeft?

Organisatie: Agera Events.

In deze periode van het jaar gedenken we onze gestorven geliefden. In sommige landen gebeurt dit door middel van een waar feest, met drank en spijzen. Bij ons is dat door middel van een ingetogen bezoek aan het kerkhof. Mijmerend over vroeger. Voor mij persoonlijk past muziek als Black tot Doom Metal perfect bij deze sombere en geladen tijden. Waarbij we ons hart graag laten verwarmen door intensieve donkere die door merg en been gaan.
Unholy Congregation is een festival waar de Black en Doom metal fan aan zijn trekken komt, binnen een heel intieme omgeving. Dit festival ging door in een redelijk goed, maar zeker niet vol gelopen, zaal De Qubus in Oudenaarde. De sfeer was tijdens de hele avond gezellig, geladen en somber zonder echter de depressieve kant op te gaan.
Een verslag vanuit de donkerste krochten van de Hel.

Openingsact Darkest MIND (***) is een vrij nieuwe parel aan dat Black Metal firmament. De band bracht in 2015 een EP uit, maar voor de rest bleef het vrij stil rond deze West-Vlamingen. Echter achter de schermen werd noest verder gewerkt, en dat is ook live te merken. Want de bandleden vinden elkaar blindelings. Darkest MIND trekt alle registers vanaf begin tot einde open, en doet die poorten van de Hel al op een kiertje open gaan. Helaas blijft alles iets te veel hangen binnen die gezapige middelmaat, waardoor we toch niet compleet van onze sokken worden geblazen. Echter beschikt Darkest MIND wel degelijk over potentieel om ooit potten te gaan breken binnen dat typische Black Metal tot aanverwant gebeuren. De donkere walmen deden pijn aan de ogen, en dat is hoe we onze boterham Black Metal het liefst verorberen. Mits meer podium ervaring zien we de toekomst van deze band dan ook rooskleurig in.

Toen we A Thousand Sufferings (***1/2) in 2017 aan het werk zagen in Het Bos te Antwerpen schreven we daarover: 'A Thousand Sufferings brengen dus vooral een lekker potje doom/black dat aan de ribben blijft kleven. Waardoor we uiteindelijk toch over de streep worden getrokken.’ Deze band is ontstaan uit uiteenlopende bands binnen de Belgische Black Metal scene. Die ervaring binnen die scene zorgt ervoor dat een technisch hoogstaand potje black/doom wordt voorgeschoteld waar geen speld valt tussen te krijgen. Gitaar riffs snijden als vlijmscherpe messen door je vlees, en het drummergeroffel gaat telkens door merg en been. Maar het is vooral de opvallend rauwe en verscheurende stem van PJ Turlinckx dat ons het meest over de streep trekt. Die laatste beschikt dan ook over een stem als een klok, waardoor voornoemde poorten van de Hel nog meer open zwaaien.

Kabbelende beekjes, en een gezellige gezapige sfeer binnen een eerder donkere omkadering. Het zou - op de twee headliners na - toch wat de rode draad blijken vanavond. Want ook Urarv (***1/2) blijft angstvallig uit datzelfde vaatje tappen. De uit Noorwegen afkomstige Avant-garde/Black Metal band dompel je onder in eerder occulte sferen. Urarv timmert sinds 2003 aan de weg maar staat, volgens de informatie op de facebook van het evenement, pas voor het eerst in Benelux. De heren en dame hebben ondertussen hun kunnen voldoende bewezen. Trish Kolsvart is een begenadigde drumster die mokerslagen in het gezicht uitdeelt, en ook de baslijnen van Sturt raken een gevoelige snaar. Maar ook bij Urarv is het vooral die verschroeiende, en heel uiteenlopende, vocale aankleding die ons aangenaam verrast. Meer nog, de bijzonder tot de verbeelding sprekende stem van Aldrahn is duidelijk een meerwaarde bij deze band. Die trouwens avant-garde perfect met Black Metal weet te verbinden. Net als de voorgaande bands valt vooral op dat hier een band staat te spelen die nog steeds aan het groeien is, en dus vooral over enorm veel potentieel beschikt om potten te breken binnen dat typische avant-garde/black metal gebeuren.

De Belgische Black Metal band (Ars Veneficium ****), ontstaan in 2013, zorgt voor een eerste echt hoogtepunt op het festival. De heren brachten in 2016 het debuut uit 'The Reign of the Infernal King'. Een album dat op heel wat bijval kon rekenen. Op Holy Congregation blijkt de band goed in de markt te liggen, want plots staat de zaal toch heel goed gevuld. Ars Veneficium brengt Black Metal binnen een occulte achtergrond, met verwijzingen naar Satan en zijn gevolg. Als er een voorwaarde is waardoor ik bij dit genre pas echt over de streep wordt getrokken, is het vooral dat ik koude rillingen moet voelen tot het bot. Zowel instrumentaal als wederom vocaal, legt Ars Veneficium die lat torenhoog en drijft je voortdurend tot absolute waanzin. Waardoor aan die voorwaarde wordt voldaan. Missie geslaagd!

De Zweedse band Alfahanne (***1/2) tapt uit een heel ander vaatje. Deze band combineert verschillende stijlen binnen het rock en metal gebeuren - waaronder ook Black Metal - en zijn daardoor een vreemde eend in de bijt op dit festival. Pure black metal kun je dit niet noemen. Maar een donkere sfeer is wel degelijk merkbaar. Al lijkt deze Zweedse band vooral een lekker aanstekelijke rock feest te willen bouwen. Zo zijn er enorm veel interacties naar het publiek toe. Door deze feestelijke aanpak zorgt Alfahanne voor een beetje zon achter de donkere wolken waarrond dit festival is gebouwd.

Na enkele fijne concerten, waarbij we zeker en vast niet werden ontgoocheld, bleven we toch een beetje op onze honger zitten. Het was wachten op ultieme kleppers van formaat die ons echt compleet omverblazen. Die kregen we laat op de avond met twee top headliners. Hades Almighty (*****) zet de registers compleet open voor een wervelende finale waarbij kippenvelmomenten tot kroppen in de keel ons deel zouden worden. Vooral - wederom - die bijzonder aangrijpende vocale aankleding, deed de haren op onze armen recht komen. Of dat van angst of innerlijk genot is laten we in het midden. Hades Almighty slaagde echter vooral in zijn opzet, waar de vorige bands toch lichtjes faalden. Ze bieden een Black Metal set boordevol walmen van duisternis. Enorm intensief en vooral onaards aanvoelend, waardoor niet alleen de poort van de Hel compleet open gaat, maar ik ook mijn eigen demonen diep in de ogen kijk. Agressie, frustratie, pijn, dood en verderf het komt allemaal boven water bij Hades Almighty.
En dan moest de headliner van de avond nog komen.

Kon het nog intenser vroegen we ons af. Jawel. Hetroertzen (*****) voegt aan die wervelstorm van duistere krachten van zijn voorganger, scheppen occulte inbreng toe, waardoor je prompt in een Satanisch feest terecht bent gekomen. De demonische en vervaarlijk kijkende frontman bezweert en hypnotiseert zijn publiek door middel van een oorverdovende stem en uitstraling. Gerugsteund door muzikanten die al even verschroeiend uithalen, waardoor de temperatuur in de zaal tot een kookpunt stijgt. De band legt de lat zo duivels hoog, dat er geen doorkomen meer mogelijk is. Eens gegrepen door die donkere klauwen, voelt het aan alsof elk beetje levenssap uit je lichaam wordt gezogen. Jouw hart wordt verscheurd en je ziel brandt in voornoemde Hel.
De kaarsen op het podium versterken die intensieve donkere sfeer alleen maar, tot je op het einde van de set compleet murw geslagen in de hoek van de zaal - met het angstzweet op de lippen- totaal van de kaart achterblijft. Dit, en dit alleen, is het soort Black/Doom metal waardoor je één wordt met uw eigen demonen en in de strijd met het kwaad in jezelf.
Pure magie van de meest duistere soort strooit Hetroetzen over het publiek heen om deze avond op de meest donkere en occulte wijze in brio af te sluiten. Indrukwekkend!

Besluit: Unholy Congregation is een fijn en gezellig festival omgeven door walmen van duisternis. Binnen een intieme sfeer krijg je heel hoogstaande black metal voorgeschoteld, het ene wat beter geslaagd dan de andere. Helaas zat het geluid niet altijd even goed hadden we de indruk, maar wat sfeerbeleving betreft is dit een top georganiseerd optreden, dat was ons betreft voor herhaling vatbaar is.

Darkest MIND + A Thousand Sufferings + Urarv + Ars Veneficium +Alfahanne + Hades Almighty + Hetroertzen

Organisatie: Unholy Congregation