vrijdag 28 juni 2019 - Rock Werchter rockt!
Show en entertainment werden op deze tweede zonnige , warme dag omgebogen tot stevige rock en een wave/retrogevoel.
Whispering sons is een van onze Belgische talenten . Niet voor niks kaapten zij in 2016 de Humo’s Rock rally weg . De debuutplaat ’Image’ is een muzikale new wave mokerslag . Het gaat goed vooruit met de band rond zangeres Fenne Kuppens . De prille twintigers weten alle leeftijden aan te spreken . De oud wordende new waver is meer dan tevreden om een band te horen die de oude Joy Division , Sisters of Anne Clark doet heropleven . En kippenvel krijg je op die donkere songs, ook al is het een erg warme middag. Een snedig, slepende gitaar, een grommende diepe bas , hitsende drums en haar grauwe vocals bepalen die sound. Vol overgave draaft ze over het podium , geeft zij swing met de nodige armbewegingen en voelen we de woede in haar blik en performance. “Alone”, “Hollow” en “Wall” tekenden voor een energieke set , die een intense spanning creëert , meeslepend , dreigend , explosief . Whispering sons was een waardige opener op de Mainstage.
De muzikale donderwolk was verdwenen als je naar Sea girls (The Slope) trok . Een typisch indiepoprockend gezelschap die Two door cinema club en The Kooks deed opborrelen . Fris tintelende, sprankelende en sfeervolle gitaarmotiefjes die het zomers gevoeld benadrukken . Niks nieuws onder de zon , maar de gitaarhooks , de ritmes stralen positivisme uit . . Hard en zacht , leuk, fijn en gezellig.
Kurt Vile & The Violators - van een heerlijke ‘on the road’ americana/rootsrock’n’roll trip gesproken . We kennen het van een War On Drugs, Ryley Walker en van vroegere artiesten Tom Petty en Neil Young. De vroegere gitarist van Adam Granduciel, Kurt Vile, regelrecht uit de americana boutique in jeans , met de lange donkere haren voor de ogen , moet niet onderdoen .
Samen met z’n band laat hij een nonchalante indruk na , maar het zit doordacht, talentvol in elkaar door het fraaie , doorleefde, vette gitaarspel , de tempowissels en de speelse ritmes.
Een oorgasm , uiterst genietbaar en aangenaam . Een retrosound , meeslepend en gedreven. Lekker wegdromend materiaal door de afwisseling in het elektrische , semi-akoestische gitaarspel of banjo en zijn neuzelige , onvaste vocals . “Loading zones” scherpte meteen de aandacht , ruimte voor de keys hoorden we op “I’m an outlaw” en we werden meegevoerd naar andere oorden op “Puppet to the man” en “Walkin’ on a pretty day” . Tot slot terug in de realiteit op die andere gekende single “Pretty pimpin”. Zondermeer overtuigend .
Het Britse Jungle van Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson benadrukt het zomers gevoel . (The Barn) Een uitgebreid combo met backing vocalisten zien we . En verdomd wat is dit een geoliede machine geworden die Moloko , Nile Rodgers Chic en Prince samenbrengt in een mishmash aan stijlen van pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …, dat radiovriendelijk , glad , toegankelijk klinkt. We worden telkens meegevoerd , gedreven door diezelfde groove en basstune, gedragen door de meerstemmige zangpartijen.
De nieuwe plaat ‘For ever’ is nu niet dat ietsje meer maar de singles “Happy man” en “Heavy, California” zijn live sterksterk naast kleppers “Julia” , “The heat” , “Busy earnin’” en “Time”.
Het geeft een lekker sensueel, zwoel , warm , ontspannend gevoel , staat garant voor een dampend sfeertje, werkt aanstekelijk , zorgt voor de nodige smileys en bracht het publiek in beweging. Yes , Jungle is vrolijk, aangenaam, dansbaar …
Uit Houston Texas zijn ze , Khruangbin; een desertgevoel ademt hun quasi instrumentale muziek. (Klub) ‘Con todo el mundo’ is een groeiplaatje, dat fascineert binnen een psychedelisch rockabilly klanktapijt . Het trio won aan belangstelling en wist met het nieuwe jaar de AB uit te verkopen . Ze geven een exotische vibe aan hun materiaal , waarin ook funk , dub , world , soul en classic rock verweven is . Een gemixte cocktail dus , een chillend, heupwiegende sound en dansmoves ervaarden we in een Shadows aanvoelen . Zwoele bewegingen, synchrone pasjes en gitaargetokkel doen ons wegdromen naar een ultiem beleven . De frou-frou’s van het frontduo waren netjes bijgeknipt, de bassiste als een zwarte panter , hij een hongerige leeuw en de drummer als een stille toehoorder , welke richting de twee muzikaal uitgingen . Een streling voor oog en oor . In hun coolness konden enkele momentjes als een whiskeytoast van af. Vernieuwing , een eigen smoel in oude vaten …
Altijd heb ik Weezer een aangenaam bandje gevonden . Weezer is dat typisch Amerikaans collegerockbandje bij uitstek, rond zanger/gitarist/componist Rivers Cuomo, de eeuwig verstrooide bebrilde universiteitsstudent, inmiddels al bijna 50 . De thema’s en de muziek stralen een jeugdige vriendschap en onschuld uit door die melodieuze pop/rocktunes en genietbare refreintjes. Een soort Bubbelgumpop, die fris , liefdevol tintelt . Het blauwe debuut en ‘Pinkerton’, twintig jaar terug in de tijd, blijven in het geheugen gegrift .
De muzikale carrière van Cuomo is er eentje van nogal wat ups en downs Maar bon soit, op dit avonduur onder volle zon , Weezer rockt , popt met een reeks afwisselende songs die direct , compact als puntig , ongecompliceerd zijn, met een sixties tune. One-hit wonder Wheatus haalde hier de mosterd van.
De 18 jaar afwezigheid was overbrugbaar , Weezer raakte ons meer dan voldoende , ook al klonk er eens een noot vals , het meezinggehalte bleef . Het nieuwe materiaal hielden ze achterwege en de handvol covers waren echt niet nodig , o.m. Aha “Take on me” , een perfect nagespeeld “Africa” van Toto , “Happy together” (The Turtles) en een “Longview “ tease van Green Day, lieten ze beter thuis . Maar niettemin Weezer is Weezer en is, blijft een alleraardigste band, die zich amuseerde en eenvoudig , speels , vaardig klonk met kleine spitsvondigheden. “Buddy holly”, “My name is Jonas”, “Undone the sweater song” , “Beverly Hills” , “Hash pipe”, “In the garage” , “Islands in the sun” en “Say it ain’t so” , Weezer zette de zomertrend en deze vakantie in met “oebidoe-bidoes”, tja , en dan was het nog niet boven de dertig graden …
Waauw wat is Janelle Monae groot geworden (The Barn) . Zagen we haar een tiental jaar terug nog sober op haar akoestische gitaar r&b tokkelen en iets later met een goed op elkaar ingespeelde band definitief doorbreken , dan is nu dansspektakel en een sterke choreografie aan de orde . De Amerikaanse heeft een boodschap , begon met een fragment uit Martin Luther Kings bekende “I have a dream” speech, pleit voor gelijkheid en draagt Pink op handen . Ze heeft een nieuwe plaat uit ‘Dirty computer’ en dat bracht haar terug op tournee . Een rijkelijk, geschakeerd, kleurrijk geluid , een sprankelende cocktail van soul, r&b, pop, rock, hiphop, jazz en p-funk siert, refererend aan James Brown, Prince , Nile Rodgers , Stevie Wonder en Jackons 5.
Dit was een perfecte show in een mooi decor, podium met danseressen , outfitwissels, rookmachines en een band die het beste van zichzelf gaf , Monae perfect in het midden . De songs kregen een boost , positieve energie door haar band, gedragen door haar helder , indringende vocals. Dit getuigde van wereldklasse en toont aan dat ze een grootse dame is geworden . “Django Jane”, “ Electric lady”, “Pynk” en doorbraak “Tightrope” brachten één en al lof over het geheel van dans en muziek.
Ook bij Years & Years veel glamour & glitter . In de vijf jaar is het trio rond zanger Olly Alexander een supergroep geworden , in aantal verdubbeld en rond zich dansers en danseressen , die de synthpop meer doet fonkelen . Ook al is het materiaal nu niet echt beklijvend buiten de handvol singles van hun twee platen, het krijgt meer elan door de extra percussie, de gospel touch en de show met toeters en bellen , waarbij de zanger goed weet de aandacht naar zich toe te trekken. Dat maakt de nummers sterk . The Barn zat afgeladen vol, en ook ver daarbuiten keken mensen naar het grote scherm . “Sanctify” was meteen een knaller. “Desire” kreeg een breder concept , “If you’re over me” een stevige knoert en “King” was de perfecte meezinger. Years & Years is de toekomst van de jongere generatie …
Bring Me The Horizon - Een concert wordt lang niet meer gevuld met alleen maar artiesten en de bijhorende songs. De show errond is minstens even belangrijk geworden. Alleen moeten we ons de vraag stellen of een metalband als Bring Me The Horizon daar nood aan heeft. Gekleurde lenzen voor zanger Oliver Sykes, kostuumwissels, danseressen, confetti, …nee het concert wordt er niet beter mee, integendeel. “Mantra” is nog een veelbelovende start maar te snel begint het verval dat alleen op het einde nog deels wordt rechtgetrokken met slotnummer “Throne”. De vorige passage op de heilige wei was veel strakker, recht voor de raap. Bijna vijftien jaar gewerkt voor eeuwige roem en dat lijkt op een jaar tijd weg. Herpakken jongens, we weten dat jullie het kunnen.
Kylie - dag 1 werd op het hoofdpodium afgesloten door P!nk, we zijn dag 2 en daar heb je die andere grote dame van down under. Recht uit kangoeroeland de Schuur binnen. Mevrouw Minogue, of zeg maar Kylie. Ze was één van die verrassingen op de affiche van 2019 maar eigenlijk is die keuze nog niet zo zot. In 2005 mocht Kylie het legendarische Glastonbury al headlinen. Maar gezondheidsproblemen beslisten er toen anders om. De kans bleef bestaan dat ze nog eens de grote festivalpodia zou aandoen en dit jaar was het dan zo ver. Een gigantische 90’s party moet het worden met uitschieters naar eind jaren ’80 en het begin van nillies. Boven de discobol, op de het podium de echte ster. Beginnen deed ze met “Love on First Sight”, en zo was het ook. Oogcontact gemaakt en meteen verkocht. “On a Night Like This”, wat een prettig gevoel kregen we, je kent het wel, zo van, wat ben ik blij dat ik hier ben. “Can’t Get You Out of My Head” klinkt uiterst zwoel en heeft zijn doel niet gemist. De trein is beginnen rijden en is niet meer gestopt voor middernacht. “The Loco-Motion”, “Dancing” en “Spinning Around” zorgen voor de eindsprint van deze toonaangevend pop-act die van The Barn een heuse disco-tempel maakte. Een afsluiter waardig met een uit de bol gaande tent , die duidelijk voor emoties zorgde bij Kylie. Het was geen generale repetitie voor Glastonbury, het was gewoon opgewekte muziek, zoals we haar kennen.
Our Last Night - Veel volk aan de Slope samengepakt terwijl de zon haar laatste krachten van de dag losliet. Krachten die zanger Trevor Wentworth maar al te graag in ontvangst neemt voor zijn uurtje ‘total loss’ gaan op het festival. Het beste festival waar ze ooit speelden naar eigen zeggen. Tot drie maal toe …Our Last Night lijkt wel familie te zijn van Bring Me The Horizon. Met vijf studio-albums aan materiaal geen gebrek. Het klonk allemaal overtuigend en goed gebracht, niet al te veel covers maar eigen werk, to the point.
The Cure bundelt meer dan 40 jaar weemoed samen in een ruim twee uur durende set . De Britse groep rond Robert Smith, net zestig geworden, is aan de zevende passage toe en heeft er al enkele marathonsets op nagehouden; de new wavers kunnen terugblikken op hun rijkelijk verleden . De zon moest eerst nog zwart kleuren, eenmaal de donkerte is gevallen, werd het podium kleurrijker , ook qua sound . Een pak hits worden op ons afgevuurd . Lekker grasduinen dus. Vele jongere bands zijn hen schatplichtig. Ondanks het kilootje erbij , beschikt hij nog steeds over diezelfde onderkoelde, innemende , standvastige, weemoedige stem, de looks van zwarte ‘palmbomende’ haren , make up en lippenstipt. We hoorden heerlijk atmosferische, sfeervolle , slepende treursongs en strak, swingend materiaal, niet vies van een langdurige solo. Iedereen hield ervan en op het podium hadden ze er ook duidelijk zin in. De songs waren mooi uitgebalanceerd en beheerst gespeeld .
Een ‘Cure’- historiek die verder meer dan moeite was, zeker die ‘Disintegration’ plaat , die net dertig jaar geleden verscheen, blijft een mijlpaal o.m. “Lovesong” en “Pictures of you” zaten al vroeg in de set . “Shake dog shake”, “ Just one kiss” waren overtuigende openers . Het tempo werd trager , maar dan was er net op tijd “Fascination street”, die een extravert waverockende touch kreeg door Simon Gallup en Reeves Gabrels , die we nog kennen van Bowie's Tin Machine . “In between days” was de aanzet tot een handvol krakers als “Just like heaven”, het wereldwijd bekende “A forest”, met die diep ronkende , grommende bas en een furieus ”One hundred years” .
Enthousiasmerend speelde The Cure. We noteerden een treffende eindspurt met “Lullaby”, “The walk”, “Friday I’m in love”, “Close to me “, “Why can’t I be you” en “Boys don’t cry” . Overduidelijk is dat The Cure iedereen een warm hart toe draagt , jong en oud die zich in het genre hebben verdiept en een samenhorigheidsgevoel behoudt .
De uit Glasglow afkomstige Twilight Sad (The Slope) rond Any MacFarlane wordt mee op tour getrokken met The Cure . De band laat dramatiek horen in hun indiewave rockende sound . Hun intens meeslepende , broeierige , dromerige , donkere songs zijn omgeven in een feedback gehulde gitaarmuur; wat meer shoegaze oplevert, ontregeld en toch beheerst klinkt. Live geven ze de nummers een extraverte touch , net als de zanger die zich smijt in de songs. The Twilight Sad zal er niet bekender om zijn, maar live tekenden ze voor een overtuigende performance.
En het bleef donker en zwart … Tool is terug in het land en dan fronsen we de wenkbrauwen . Tool is al van 92 bezig en bracht tot in 2006 zo om de vijf jaar een nieuwe plaat uit. Tot nu … Twaalf jaar was het geleden dat de band nog eens te zien was met de tour rond ‘10,000 days’.
Tool staat garant voor een muzikaal epos en een kolkende lava stroom . Onverwoestbaar . Een fenomeen . Pottenbrekers ‘The pot’, ‘Jambi’ en ‘Vicarious’ uit dat album werden vanavond gedropt .
Tool is een Beleven , een Ondergaan: de donker, dreigende en spannende sound, de diverse tempowissels en de verrassende , onverwachtse wendingen door de strakke en complexe ritmes zorgen voor een waas van mysterie , dat werd bevestigd door de indrukwekkende visuals op de videowall, achter de bandleden.
Op het podium het immense drumstel van Danny Carey, links gitaarvirtuoos Adam Jones, rechts bassist Justin Chancellor en midden achteraan Maynard James Keenan, als een verdwaald punkwezen. Zo al indrukwekkend zonder een eerste noot muziek of projectie… Een prima lightshow en een prachtige lichtinval op het podium en naar de vier bandleden, maakt het geheel nog indrukwekkender . De projecties brachten het publiek in een wanende onderwereld van verwrongen en kronkelende lichamen, demonen, en langs andere kant zagen we een licht in die duistere wereld door kleurrijke projecties met o.m. Tricky , een volgend proces in die unieke leefwereld van Tool.
Muzikaal waren we getuige van het virtuoze samenspel van de gitarist, bassist, drummer en de vocale zegzang/voordracht van Keenan. Hier is over elke noot , elke wissel nagedacht. Je wordt letterlijk meegesleept in die intense sound, net zoals we dit nu ervaren van een Amenra. Meteen hun leefwereld in met “Aenema”. Houvast hadden we aan het ouder materiaal, verder “Parabola” en bekende singles “Schism” en “Stinkfist’, die op indrukwekkende wijze de set besloot. Nieuwtjes “Descending” en “Invincible” zijn veelbelovend en werden tot op het bot uitgediept . Wat een katharsis … Onder de indruk waren we .
Tool is en blijft uniek …Een totaalervaring. Niet direct toegankelijk en hapklaar als bij andere bands op het festival , maar eentje die Rock Werchter deed rocken , beven en huiveren …
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
zaterdag 29 juni 2019 - Hot, hotter, hottest!
Een warme muzikale mix op deze meest warme dag , de 35°C voorbij.
Opener op de Mainstage was het powertroio All Them Witches uit Nashville . Sinds het vertrek van de toetsenist is de psychedelica wat op het achterplan geduwd en komt de 70s retro en de kenmerkende 90s stoner op het voorplan . De sound is intens meeslepend en bedreven in een waas van bluesy slides en paddenstoelen . Het trio klinkt slepend in de voetsporen van Kyuss , de oude Queens of stone age en extravert , direct , met een link naar Jimi Hendrix. All Them Witches spelen een soort jam in het genre en doen hun songs openscheuren. Hier wordt de term Rock op z’n wenken bediend .
Portland (The Barn) - Portland, niet de gigantische stad in het Noordwesten van de VS, is wel die grote band in wording van bij ons. Jente Pironet en Sarah Pepels hadden de eer om op zaterdag de Barn te openen en meteen zorgden ze voor een vol huis. Een betoverende zwerm van tederheid en liefde daalde neer in de tent en nam iedereen mee op de rijzende wolk van Portland. “Expectations” is een nummer die het hele verhaal van Portland op Werchter omschrijft. De verwachtingen van de aanwezigen werden ingelost en de verwachtingen van de band werden in tienvoud overtroffen, tot tranen toe van emotie.
Hij liet al horen dat hij uitkeek naar zijn plaats op Rock Werchter , Ibe , won ‘The Voice van Vlaanderen’ . In mooi gebroken wit hemd, - broek en vest bij deze zomerse temperaturen, zorgde hij voor een hete gloed in de Klub . Dit talent , deze jonge gast van 17 jaar speelt als een Elton John op z’n piano en maakt de songs breekbaar door z’n indringende, innemende , heldere stem. Hij weet de volgepakte tent in te palmen, en zeker de meisjesharten op de eerste rijen .. En dat verdient respect . De zenuwen een half uur strak gespannen , speelt hij beheerst de eigen songs , een cover als eentje van Billie Elish, “When the party’s over” en een nummer dat hij schreef met Jonathan Jeremiah, “Count on you” . “Dark maze” wordt in een ware bandversie op piano gespeeld en het gekende “Table of fools” , aangevuld met strijkers, doet iedereen dagdromen . Ibe trad steeds in interactie met het publiek en slaagde in een boeiend setje. Puik werk van deze virtuoos.
Eerlijk gezegd houden we iets meer van Strand Of Oaks van de vorige platen, ‘Heal’ en ‘Hard love’. Een aantal beklijvende nummers waar hij muzikaal manoeuvreert tussen de rootsamericana , grunge en psychedelische rock . Het nieuwe werk zet die lijn wel verder , maar de magie op ‘Eraserland’ is minder en het klinkt iets meer classic rock. Showalter kon beroep doen op enkele leden van My Morning Jacket. Een klein uurtje kregen we beheerst broeierige , aangename retro ; de emotionaliteit voelden we in het gitaarspel en zijn bezwerende vocals. Doeltreffende eenvoud , speels- en gedrevenheid , vol overgave, zeker als “Weird ways” , “Radio kids” , “Ruby”, “Shut in” en “JM” op het appèl stonden . “Heal” en “Goshen” misten we in het plaatje . Niettemin, een heerlijke trip in The Barn .
Syml is het alter ego van de uit VS afkomstige Brian Fennell . Ook hier een volgeladen tent (Klub) om deze beloftevolle sing/songwriter aan het werk te zien. Songs die hij solo kan spelen of zoals vandaag nu met twee andere leden . We krijgen een rits subtiele, fijngevoelige popsongs, die een semi-akoestische inslag hebben, James Blake elektronica trippop minded zijn en niet vies van een rockjasje, gedragen door z’n warme , melancholische, heldere stem. Die variëteit tipt hitgevoeligheid , die op z’n sterkst was met “Where’s my love” en “Clean eyes”. Eén plaat heeft hij nog maar uit , én hij scoort meteen hoog .
Tourist LeMC (The Barn) - Twee jaar geleden op Rock Werchter en als je goed doet mag je terugkomen. ’s Lands grootste stadstroubadour en koning van het Antwerpse lied is immers immens populair. Alles wat hij vraagt wordt zonder enig twijfelen beantwoord. Meezingen? Natuurlijk, al doen we maar alsof want op de vraag, zijn hier Antweirpenoaennnn?! moesten wij het antwoord schuldig blijven. Lang gingen wij als Vlamingen gebukt onder het succes van de Nederlandse hip-hop tot Johannes Faes er genoeg van had. En terecht, hij bewandelt zijn eigen pad “ En route” en tast de grenzen af van de “Horizon”. Samen met Raymond van het Groenewoud, een beetje onwennig want naar eigen zeggen is het de eerste keer. “Spiegel” klinkt alsof Raymond een nieuw velletje schuurpapier op de stembanden heeft gelegd maar het publiek lust ervan. “Koning liefde” klinkt op het einde en we hebben het moeten opzoeken. Wat betekent nu eigenlijk marchanderen? Afdingen, afpingelen en onderhandelen zijn allemaal synoniemen. Dat moet je doen om hier volgend jaar opnieuw te staan Tourist!
De jonge King Princess aka Mikaela Strauus , mag dan als multi-instrumentaliste fungeren binnen de r&b, soul en pop , veel om het lijf had het songmateriaal niet, die sfeervol meeslepend klonken , ondanks het brede concept van een de vijfkoppige bezetting . Haar sterke nummers waren op het eind met doorbraak “1950” , “Talia” en de Mark Ronson cover “Pieces of us”. Goed in het gehoor binnen een lounge groove . (Klub)
Lekker en aangenaam genieten was Bear’s den , het Londens collectief rond Andrew Davie, Kevin Jones, die in ons landje met hun landelijke indiefolkpop smaakvol en goed ontvangen worden . Ze stonden nu in de vooravond op deze broeierige dag op de Mainstage , een droom die uitkwam. Werchter dragen ze in het hart , wat een paar jaar terug een sterk optreden en de doorbraak opleverde . Ze stonden hun mannetje , niet steeds evident met hun muziek .
Hun semi-akoestische songs, een knipoog naar Mumford & Sons; kreeg meer armslag door piano , keys en blazers. Ze zorgen voor een samenhorigheidsgevoel met hun catchy , radiovriendelijk , sfeervol, warm groovy kampvuur materiaal, en daar is men niet vies van . Wat gekeuvel op de wei en toch … een kleurrijke sound ingezet door de gitaren en tokkelende banjo. Iedereen kan zich wel ergens vinden in de gevoelige , meeslepende , aangrijpende songs; de interacties met het publiek maken het compleet. “Elysium” opende de set , “Hiding bottles” en “Fuel on the fire” wierpen een steen naar de nieuwe derde ‘So that you might hear me’. Doorbraaknummer “Dew on the vine” verscherpte de aandacht . Apotheose in de finalereeks “Laurel Wreath”, “Above The Clouds Of Pompeii” en “Agape” optimaliseerden het jeugdsentiment van onze chirodagen. Een knetterend haardvuur was hier niet nodig . Missie geslaagd.
De jonge Zuid-Afrikaanse Alice Phoebe Lou is al enkele jaren bezig hoor , maar debuteerde pas nu met haar dromerige jazzy indiepop in de Botanique. Een geslaagde passage kunnen we onderstrepen van haar optreden op de Slope . Haar materiaal mag dan het muzikaal decor zijn van een donkere bruine kroeg, haar doorleefde zachte vocals en het divers instrumentarium als keys , sax en flute , bieden een extra dimensie , swing en uitstraling bij avondval . Ze dartelt op het podium en deze geslaagde passage brengt haar zelfs in het najaar in La Madeleine. Sjiek!
Net als Sigrid is Aurora uit Noorwegen een jonge spring in ‘t veld met haar onschuldige elektronische popliedjes. (Klub) De politiek en vrouwemancipatie ligt haar nauw aan het hart . Ze heeft een helder, indringende , hemelse stem en als een elfje dartelt , swingt ze op het podium en dat geeft de songs elan, die hartverwarmend, feeëriek zijn, alsook een duister kantje kunnen hebben, en haar richting dark folkpop brengen . Singles als “The seed”, ”Forgotten love”, “I went too far” , “Queendom” en “Running with the wolves” zijn ijkpunten van haar sound , die in haar mooi wit kleed uitstraling bieden. Ze is onder de indruk van de massale belangstelling en warme respons . Het doet haar meer dan deugd .
Macklemore (Mainstage) - Deze Amerikaanse raper staat bol van de samenwerkingen. Meestal met Ryan Lewis maar ook met o.a. Rudimental. Het is een opgewekte en humoristisch zootje ongeregeld met een band die, God weet hoe, erin slaagde om hun one-hit-wonder te verdrijven. Meer nog, een handvol singles blijven overeind en zorgden voor een partygevoel. Soms zijn het wat eigenaardige songs zoals “Willy Wonka”. Willy wie? Ewel ja, zoals de heerser van de chocoladefabriek, zo heerst Ben Haggerty in Werchter. “Can’t Hold Us is een monsterhit net zoals die beresterke “Downtown”. Een speciale vermelding bij dit nummer nog voor Eric Nally die in ware Freddie Mercury stijl zijn stempel drukte.
De 23 jarige Angèle was vorig jaar ons sterwondertje . Het zusje van Roméo Elvis en dochter van één van de Allez Allez leden , brak via Instagram volledig door en sindsdien lacht het succes haar toe . Haar sfeervolle , dromerige , onschuldige , gezellige reggae-ske elektropop blijft enorm aanslaan . Grote zalen uitverkocht , en reeds lang op voorhand ook hier vanavond zat The Barn afgeladen vol.
Dit jaar krijgt haar materiaal nog meer visie en elan door show en entertainment . Een choreografie volledig op z’n Christine & The Queens door de synchrone danspasjes met haar danseressen . Het onthaal was enorm .
Speels, leuk , alsof we worden meegevoerd door de schaarse schaapjes wolkjes in blauwheldere lucht . Professioneel , volwassen . Wat een hitmachine ondertussen , want praktisch elke song is een radiohitje.
Een zomers zwoel sfeertje en een groove . Energiek. Een herboren Lio. Wat een artieste die haar publiek weet te charmeren en enthousiasmeren . Een positive vibe door de smileys en de handenhartjes. “La thune”, “Loi de Murphy”, “Balance ton quoi”, “Je veux tes yeux” zijn sterkhouders . “Tout oublier” is nog zo’n eentje , met broer Roméo Elvis op het grote scherm , die de Belgische hiphop siert. Ook de andere “Jalousie” en de sobere nummers als “Les matins” , “Ta reine” op piano moeten niet onderdoen en zorgen voor variatie.
Originaliteit en creativiteit zeer zeker. En verfrissing om af te sluiten , op “La flemme”, door waterpistolen van Angele en haar danseressen . Doordacht .
Dit was top-Angele! Volgend jaar scheepsrecht op de Mainstage!?
Clean Bandit (KluB C) - Kirsten Joy, Yasmin Green en Grace Chatto, zij vormen live de drie gezichten van de Britse hit-machine Clean Bandit. Aan samenwerkingen geen gebrek. Meteen beginnen met “Solo”, de single samen met Demi Lovato. Een feestje op zaterdagavond voor het tienjarig bestaan van deze band. Leuke elektropop door deze band die de viool en cello een nieuw gezicht hebben gegeven, een symfonie, zoals het nummer samen met Zara Larsson. Kaskrakers als “Rockabye” en “Rather be” zijn de vonk om de kurkdroge weide in lichterlaaie te zetten. Clean Bandit, altijd leuk om in huis te hebben.
Vrouwen aan de macht… Florence & The Machine houden van de warmte, zeker?! Ook bij de vorige passage ( nu al toe aan de vijfde!) was het ook zo verdomd warm …De Britse Florence & The Machine van ‘onze rosse’ Florence Welch zorgt steeds voor een positive vibe . Ze is een florissante , rasechte performster en zorgt voor heel wat dynamiek op de Mainstage . En het weet telkens aan te slaan . Want hier was veel volk voor gekomen . Tot ver buiten de Mainstage wou iedereen hét ondergaan . Een uitgebreid combo en backing vocalisten vergezelt haar. Zij is de spil , de fee, die floreert en huppelt van de ene naar de andere kant tot de eerste rijen toe , met haar elegante , witte blouse. Ze zweeft over het podium. Een Pink- attribuut is tekort om over haar publiek te vliegen …
Vol overgave en met haar indringende, glasheldere stem geeft zij de sfeervolle , licht groovende gotische pop , omfloerst van enige bombast, zeggingskracht. De sound is extravert, heftig , energiek , bruisend . Melodieus , toegankelijk , aangenaam luistervoer met een vrolijke noot kun je wel zeggen . In anderhalf uur werden een handvol hits niet vergeten, “Hunger”, “Ship to wreck” al meteen als openers . “Dog days are over” ,” You got to love“, jawel het zijn handjeszwaaiers en het bevordert het samenhorigheidsgevoel . Ook enkele integere momenten zijn er, als “Patricia en “Cosmic love“ , om je buur eens vast te pakken . Haar sterken vocals worden in de verf geplaatst.
Florence + The Machine is een beleven, een ondergaan . Ook zij ondergaat de wil van het publiek want ze is midden hen te vinden en spatjes bloed van het trekken, duwen en rollebollen zien we op haar kleed.
“What kind of man”, “Big love” en “Shake it out” zijn krakers , sprankelend , levendig , een Mainstage meer dan waardig. Florence heeft hier nog geen enkele keer ontgoocheld . Een minder optreden staat duidelijk niet in haar woordenboek …
Hierdoor was het uiterst gezellig in The Barn waar muzikale kameleon Damon Albarn , na Blur en Gorillaz, een ander project voorstelde , The good, the bad & the queen, die ook al eens op Werchter waren. Ze waren ook verenigd in Gorillaz , o. m. met gerespecteerd afrobeatlegende op leeftijd Tony Allen (Fela Kuti), evenals bassist Paul Simenon van The Clash en de iets jonger gitarist Simon Tong van The Verve .
Na het titelloze debuut , een goede tien jaar terug, is ‘Merrie land’ uit, een state of the nation, een bitterzoete ode , requiem voor Engeland , een green and pleasant land , en het wrange gevoel op de Brexit.
Albarn liet dit duidelijk horen in een theatrale muziekvoorstelling op z’n Residents , waar hij het publiek in een halfgevulde Barn (tja iedereen moest Florence Welch bewonderen!) nauw betrok in de set . Albarn was één met z’n publiek , hij smeet zich volledig in z’n act , de vocale capriolen gaven zeggingskracht aan het ‘film noir’ karakter van het materiaal , die sfeervol, broeierig , extravert werd door de totale overgave van iedereen . Strijkers vulden aan. In een sound van een donkere kroeg , wereldpop , funk ; reggae, dub, rock en curieuze folk beleefden we dit muzikaal avontuur . Spelplezier en muzikale creativiteit in een gezellig jam-onderonsje van wel twintig songs , die eindigt in de tune van de band zelf. Dit was een The Clash’ Sandinista’ version 2019 !
The Slow Readers Club is een vierkoppige band uit Manchester , die goed scoort in eigen land, maar hier nog geen voet aan de grond heeft . Een aangename ontdekking op The Slope dus , door een kenmerkend 70s British spirit op z’n Fairport Convention , gecombineerd met 80s wave, gelinkt aan het huidig Interpol/Editors/White Lies en New Order elektronica . “Fool for your philosophy”, “Lunatic” en “Supernatural” waren sterke openers . Een overtuigende zang , zanger en een goed op elkaar ingespeelde , geoliede band . Daarna zakte de set wat ineen , maar “I saw a ghost” en afsluiter “On the TV” hebben net die perfecte eighties groove om de dansspieren aan te spreken . Heerlijke muziek in de warme duisternis …
The Blaze (KluB C) - Guillaume en Jonathan Alric, twee Franse neven hebben van dat goddelijke bronwater gedronken die rustig in de Franse DJ-bergen kabbelt. De ene gespecialiseerd in beeld, de andere heeft het meer voor het geluid. De dag dat ze beslisten om dat samen te combineren , moet uitgeroepen worden tot een feestdag! Amper drie jaar geleden begonnen en nu al op de meest toonaangevende podia van België gespeeld. De Franse house heeft er een nieuwe sensatie bij die fris klinkt en cool oogt. Wegdromen op de tonen van Franse bescheidenheid, wie had dat nog voor mogelijk gehouden?
Tot slot Mumford & Sons , die overal terug op de affiche prijken als een van de mainacts . Hier was het ondertussen vier jaar geleden . Mumford & Sons hebben hernieuwde energie op de nieuwe plaat ‘Delta’ die het poprockende ‘Wilder Mind’ opvolgt . Het woordje folk met banjo’s heeft opnieuw een ingangspoort gevonden . Ook voor de band is het belangrijk dat folk-pop-rock elkaar kruisen . Time-outs waren belangrijk voor de band .
Ze gaven anderhalf uur een boeiende , puike set . De banjo’s , mandolines en de speelse onbevangenheid zijn er in een sfeervol, rockend geluid, alsook het samenhorigheids- en kampvuurgevoel .Een treffende eenvoud van hun roots, heerlijk genieten , bewegen of wegdromen. De songs worden naar een hoger niveau getild door hun gretigheid , enthousiasme , dynamiek. De songs , oud als nieuw , klonken breder door de blazers en kregen een snedige tic; ze tonen een ordinary band van ordinary boys.
“Guiding light” was in de donkerte een pracht van een opener . Meteen erna “Little lion man”, die zorgde voor ambiance en singalongs. “Lover of the light”, “Tompkins square park” en “believe “ volgden . Jawel , de goesting is er en we ervaarden het door de opbouwende , fellere tunes en het brede spel . Even zakte het wat ineen, maar sfeermakers “The cave”, “Roll away your stone” en “The wolf” zijn explosieven en krikten het gitaargetjengel , het tempo en de sfeer terug omhoog.
Mumford & Sons zijn opgeladen en hadden een sterke biskeuze voor handen, “ Awake my soul”, “I will wait” , een uptempo “Delta” en een onverwachtse keuze cover “Hurt” van NIN, die gaandeweg opwindender werd .
De happy feelings waren er om de nacht in te gaan. Mumford & Sons gomden hun dipje uit en staken alvast meer vaart in hun set dan in de vorige passage . Mumford & Sons are back en zorgden voor een aangename friste om dag 3 te besluiten …
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
zondag 30 juni 2019 - Verschillende generaties bij elkaar - de liefde was nog nooit zo universeel
Als een zondagse lounge , een diesel op gang getrokken, brengt Werchter verschillende generaties samen om te eindigen in en gefuturiseerde wereld van Muse en een geluidloos vuurwerk …
Het Britse combo Sports team maakte z’n debuut op Les Nuits Bota . En kijk , nog geen twee maand later kunnen ze al openen op Werchter . Mooi meegenomen. De doorbraaksingle “M5” zat al vroeg in de set die ergens Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand en Weezer met elkaar verbindt . Melodieuze rock’n roll/postpunk in een highschool outfit . De tweede EP ‘Keep walking’ bracht hen hier. Een energieke, hyperkinetische zanger, Alex Rice, stond in een schril contrast met de onverschillige, gelaten keyboardspeler . We hoorden aangename , frisse, dynamische songs . Heel wat beweging en dansmoves, live lekker in het gehoor . Maar persoonlijk een dertien in een dozijn bandje …
Lizzo (The Barn) - De Amerikaanse actrice en zangeres Lizzo mag The Barn openen. Opnieuw meteen een vol huis. Lizzo die we vooraf kennen van haar opgewekte single “Juice” had duidelijk veel meer dan die ene single in petto. Deze voluptueuze jonge dame in roze outfit had er geen probleem om even met een tikje zelfspot de tent uit de bol te doen gaan. Zelfverzekerd zorgde ze voor leuke funky beats, hip hop, fris en levendig gebracht. Humor is de leidraad, wie geeft er zijn dwarsfluit een eigen instagram-account? Jawel, Lizzo! “Phone” heeft een beetje weg van “My Humps” van The Black Eyed Peas maar verder is Lizzo, gewoon zotte Lizzo!
Een ander nieuwkomer Grace Carter was in de Klub te zien . Ook hier was het een aangenaam kennismaken met de beloftevolle Britse soul/r&b/pop zangeres. Haar sound kreeg een heupwiegende , dansbare tune, maar raakte onvoldoende . De single “heal me” is er wel eentje om te koesteren.
Na twee ontdekkingen , was het tijd voor het Nederlandse De Staat , die al een tiental jaar bezig zijn. In eigen land enorm gerespecteerd , hier bij ons sinds kort de verdiende respons met hun huidige tour in het clubcircuit. De band rond de leuke , excentrieke zanger Torre Florim heeft al een handvol platen uit , brengen een soort rock’n’roll hillbilly , omfloerst van elektronica , hiphopsounds, waar Presidents of USA meets Run DMC opborrelt. Een ietwat ongrijpbaar geluid , opgehitst door gitaar , bas , drums en electrobeats. Ze zijn door de jaren erg goed op elkaar ingespeeld , zorgen voor entertainment door dansmoves, ganzenpasjes en ga zo maar door . “Pikachu” , “Witch doctor” bij de koffie, een eerste moshpit en een bruisend “Kitty Kitty” bewezen dat de groep waardig op de Mainstage stond …
Een verderzetting van een groovy rocksound in een electrowave jasje hadden we met het Britse Black Honey . De zangeres Izzy Baxter Phillips heeft wel iets mee van Courtney Love; haar heldere vocals snijden door de extraverte nummers . Een halfuurtje hadden ze om het publiek te triggeren , maar hier waren het vooral de eerste rijen op The Slope die warm werden gemaakt .
Mahalia (KluB) - Het licht in de Britse hiphop-wereld draagt de naam Mahalia. Ze is jong, klinkt fris, is grappig en iedere keer dat ze terug naar België komt, blijft ze stappen voorwaarts zetten. Als jonge twintiger heeft ze al een heus parcours afgelegd. Heer eerste platencontract op haar 13e liegt er niet om. Een grote toekomst werd haar beloofd en ze lijkt die verwachtingen te gaan inlossen. “Do Not Disturb” is zo een nieuw deuntje dat fris in de oren klinkt en de volwassenheid van Mahalia etaleert. Iedereen mee op de droomwolk van Mahalia en vooruit met de geit!
Algemeen kwam het dus rustig op gang op deze afsluitende dag . Maar op de Mainstage werden we al op temperatuur gebracht door De Staat . Een graadje en een tempoversnelling hoger werd het nog door Yungblud , één van de revelaties vorig jaar. Net als de clubconcerten, Music for Life of op Pukkelpop is Yungblud één van de opwindendste bands . Het trio rond Dominc Harrison, een soort jonge Mick Jagger smoeltje, brengt een aanstekelijke mix van rock, punk , elektronica en ska. Hij is in vrouwentenue , regenboogvlagje op het gezicht , met paarse kousen aan , streeft naar gelijkwaardigheid en wil iedereen verenigd zien als één grote familie . Hij is een duracell konijn op het podium , die bekken trekt , rollebolt, gekscheert . Hij weet z’n publiek te entertainen op die leuke, krachtige rocksongs . Meteen ambiance … de muziek , de refreinen , springen, hotsen , moshpits , … . “I love you , will you marry me” zat al vroeg in de set en iedereen doet mee. “King Charles”, “Anarchist”, “Medication” ,“Loner” , “Parents” en “Machine gun” moesten niet onderdoen in diens springen en dansen … Het zijn live toppertjes. Bruisend , dynamisch, opwindend en bovenal heerlijk ontspannend . Entertainment en energie ten top, daar is ‘Jongbloed’ voor , die de nodige ambiance gaf op de Mainstage .
Na de muzikale wervelwind van Yungblud , was het verschil met Tamino groot . Een volle Barn was op de afspraak voor één van onze stemwonders . Terecht werd hij een paar jaar terug geselecteerd als StuBru’s Nieuwe Lichting . Hij wordt door buitenlandse artiesten enorm gerespecteerd en wordt als support aangetrokken .
Imponeren in al zijn eenvoud en emotionaliteit; laat hij zijn nummers vloeien in een sobere begeleiding van elektrisch gitaargetokkel , percussie en keys . Hij is nu al een tijdje op tour en weet nog steeds zowel de festivals als in het clubcircuit zijn publiek te omarmen , met z’n warme , innemende sound die op het podium een extraverte schop krijgt . Hij durft ze op te bouwen en dient kopstoten toe . De sfeer is er één van een intense spanning, gehypnotiseerd toekijken, diep ademhalen en volledig stil zijn.
De nummers worden gedragen door z’n innemend en sterk uithalende vocals op z’n Buckley’s . “Cigar “ zet de toon” . Ook solo sterk , “Verses” en Chris Cornell’s “Seasons” waren pakkend en bezorgden je kippenvel . Altijd weet hij wel iemand in de spotlight te plaatsen te eren . Sjiek.
Zijn Ozark Henry gewaad wappert en hij straalt , “So it goes “, “Indigo night” en doorbraaksingle “Habibi” onderstrepen een ongecompliceerde , ongebreitelde , elegante schoonheid , pracht en finesse , die grilligheid niet uit de weg gaat … Tamino is en blijft goed!
Parkway Drive (Main stage) - Veel verwachtingen waren er bij deze Australische metalband die vorig jaar Graspop vakkundig tot brandhout herleidde. Een verassing dat ze op Rock Werchter geprogrammeerd staan . Een veelbelovende start met een indrukwekkende intro waarbij fakkels de lont zoeken en de blik van Winston McCall en co de angst in de ogen nabij is. Beginnen deden ze met Wishing Wells” en “Prey” uit hun album ‘Reverence’ dat vorig jaar uitkwam. Het zijn voornamelijk nummers van dit album en het vorige album ‘Ire’ die Werchter moeten laten kennismaken met Parkway Drive. “Writings on the Wall” brak de set in twee met violistes; het zorgde ook voor vertwijfeling in het publiek. “Wild Eyes, “Crushed” en “Bottom Feeder” tekenen voor de laatste rechte lijn. Genadeloos toeslaan zoals we deze band kennen. Te hard hun best gedaan om toch die extra fan over de streep te trekken brengt twijfel bij de trouwe aanhang. Gewoon jezelf blijven is de boodschap mee te nemen.
Debuterende artiesten scoren hoog . Ook een volgelopen Klub voor Dean Lewis , de nieuwe Australische sing/songwriter/wonderboy, die een jong , breed publiek inpalmt met z’n melodieus toegankelijke pop . Eén plaat uit en hij kan ze in een goede 45 minuten allemaal voorstellen . Net als bij Tamino , aandacht voor intimiteit , subtiliteit en finesse in het songmateriaal . Een fijn, goed op elkaar ingespeelde band, een singer die in interactie treedt met z’n fans en dus een tiental mooie songs speelt, die muzikaal veel met elkaar gemeen hebben , als je een “Stay awake” en “Don’t hold me” hoort. “Half a man” speelde hij solo op piano en “Be allright” was het moment om elkaar vast te nemen of de handen in elkaar te slaan. Alles met de glimlach. Hoe mooi!
De Spaanse Rosalia weet ook choreografie en entertainment te stoppen in de show van haar nummers. Ze hebben een Zuiderse groove en brengen flamenco en pop samen. De hitparade vindt met haar nummers een ingangspoort . De zwierigheid van een stierengevecht . Net als bij een Angèle zien we synchrone danspasjes, - bewegingen van haar danseressen. Probleemloos plaatst ze er zich middenin. De projecties zijn een meerwaarde. De songs zijn elegant en stralen positivisme uit. “Barefoot in the park” , “Catalina” hebben net als de singles, die op het eind bewaard bleven, “Aute cuture” en “Malamente”, een zekere jeugdigheid en onschuld . Opnieuw een volle Barn genoot van die zomerse tunes .
Balthazar is back en hoe! De projecten van de groepsleden werden even opgeborgen en een nieuw album verscheen; ‘Fever’ , plaatste de band rond Devoldere (Warhaus), Deprez
(J. Bernardt) opnieuw op het voorplan . Hun doorleefd , melancholisch materiaal heeft nu een lossere , frisse sound . Gesterkt door hun ervaring , overtuigde Balthazar overduidelijk op de Mainstage. Knap hoe de songs werden gespeeld in een groovy omkadering en ze een dansbaar karakter kregen , die ons deed heupwiegen en de dansspieren aansprak. . Ook hoe de band op elkaar is ingespeeld en de instrumenten als trombone en viool de songs een perfecte aankleding geven . Om maar niet te spreken van de zangpartijen, die ze weten af te wisselen en/of op elkaar aan te sluiten in de nummers en in de refreinen . Songs worden uitgediept , er zijn de moves en het publiek wordt betrokken . Het zorgt voor een grootse set .
Een juiste songkeuze op de Mainstage met “Blood like wine” als opener, oudje “The boatman”, “Do not claim them anymore” en verder “Bunker” en nieuwe single “Changes” geven ons een schop onder de kont. Een uitgesponnen “Fever” is een hoogtepunt, en als slot “Entertainment” , een woord letterlijk op z’n plaats over de set . Balthazar voegde na hun eenmalige passage op een festival er net Crammerock aan toe .
Welkom bij de Mac Demarco show in The Barn, dat is er eentje van speelsheid en leuke gekte. Het Canadese combo gaat los , ontspannen, ongecompliceerd , onbevangen , ja zelfs chaotisch te werk. Mac is de showmaster van de gig . Een soort ‘clown’ indiepop, beetje jammen, pintje drinken, amusement… Mac doet wat hoolahoops , een handenstand , er is een lezend bandlid en absurde bindteksten. Downtoearth. “Champagne supernova” van Oasis zat er zelfs tussenin. Een gekke-bekken-trekkende Mac en Band . Leuk allemaal om de alledaagse zorgen even opzij te plaatsen.
$uicideboy$ (KluB) - Waar hadden we deze schop onder onze kont aan verdiend? Twee neven uit New Orleans die de KluBC vakkundig komen door elkaar schudden … Een ware metalsound op een bedje van pompende beats met schokkende beelden, zotter dan dit wordt het niet meer. Een los gelaten menigte viel bij bosjes en kwam aan de zijkant van de tent naar lucht happen om daarna terug ten oorlog te trekken. Wij bekeken het vanop een afstand, zoekend naar welk gevoel we hierbij hadden. Post Malone heeft er niets aan, dan hebben we het over hun uiterlijk. Zot, zotter, $uicideboy$!!
Greta Van Fleet heeft het op een kleine twee jaar tijd ver gebracht, van de kleine AB Club naar de AB tot de Lotto Arena . Het gaat snel voor het kwartet , rond de drie broers Kiska. Deze nieuwe band uit Michigan USA is de reïncarnatie van de legendarische 70’s helden Led Zeppelin. Zanger Josh Kiska komt zo akelig dicht in de buurt van deze jonge Zeps dat het lijkt alsof Robert Plant gewoon werd gekloond. Zijn stem reikt tot hoog boven de wolken , en toegegeven, hij bezondigt meermaals aan vocale overacting.
Dit terloops zijn het klassenbakken , die verdomd goed kunnen spelen , elke gitaarakkoord, elke basstune, elke solo, drumslag en keys doen ons in 70s retro dompelen. Naast Led Zeppelin , kun je die andere retrohelden , The Black Crowes van de Robinson broers toevoegen door de Hammond-keys . Of een Rare Earth , ook al ’een back in time band’ in het diepe basspel.
Als ze dan eens een cover spelen , halen ze er eentje boven van John Denver . We kregen een potige, gedreven set , die soms uitmondde in een jam en vettige blues, vol overgave, en ons een TW Classic opzadelde . “Safari song” en “Black smoke rising” waren straffe openers van het puike debuut ‘ From the fires’. “Lover, leaver (taker believer)” en “When the curtain falls”, die de doorbraak betekende , hielden ze op het eind . Greta Van Fleet speelde hier in volle hevigheid. Wat een potentieel .
De electropioniers New Order uit Manchester staan terug aan de top van de internationale muziekscene en mogen The Barn besluiten van het vierdaags festival . Ze komen graag terug naar Werchter.
Het is een band die met ons vergroeid is. De eigenzinnige , invloedrijke band, ontstaan uit Joy Division (nu al jaren zonder bassist Peter Hook) , brengt verschillende generaties samen en muzikaal komt hun wavepop, dancerock en electro dichter bij elkaar. Al zo’n 40 jaar . ‘Music complete’, van zo’n vijf jaar terug , is nog steeds de laatste worp, en die kwam tien jaar na hun vorige . “Singularity”, en “Plastic” konden opboksen tegen hun ‘old time favourits’ , die hier door de veertigers , vijftigers met open armen werden ontvangen .
De keuze viel o.m. “Bizarre love triangle”, het melancholische “Your silent face”, “Subculture” en “True faith”. Ze wisselden het af met twee classics van Ian Curtis/Joy Division’ “Shadowplay” en “Transmission”. Het onthaal was enorm en het deed de band rond Bernard Sumner deugd. Een hart onder de riem. De visuals, kleurrijk of sober, droegen hun steentje bij. “Blue Monday” werd opgepoetst en bracht The Barn in extase. Oude kraker was “Temptation” uit hun debuut ‘Movement’, die samen met Joy Division’s “Love will tear us apart” (hoe kon het ook anders) als extraatje , de juiste dosis nostalgie opriep . Kippenvelmuziek.
New Order was beduidend harder . Een heerlijk genietbare , dansbare trip hadden we van deze deels zestigers , hun kenmerkende melancholie nooit veraf met die keys, tintelende gitaren , grommende basstunes en hitsige drums! In oktober in Vorst in het kader van een handvol clubconcerten …
Underworld (KluB) Al bezig van eind de jaren 80 en later een bom droppen die “Born Slippy” heet. Jawel, we hebben het over Karl Hyde en Rick Smith van Underworld. Ondertussen zijn beiden de 60 gepasseerd maar nog steeds maken ze indruk op een publiek die half zo oud is. Een afgeladen volle KluB C wou Rock Werchter afsluiten met een feestje, één adres, de onderwereld van de Britse dance. “Two months off” zorgde al snel voor een hoogtepunt. Hyde die nog steeds goed bij stem is ging als een gek te keer. Een uitgelaten massa in de tent . We zien het graag gebeuren, voor dance-act van dit formaat is geen tent groot genoeg. Gegarandeerd succes en daar maken we graag nog eens een ommetje voor, ook al is het maar om die laatste stukjes energie na vier dagen te herleiden tot geschiedenis. “Born Slippy NUxx” zorgt voor de eindnoot in de tent wat deze editie van Rock Werchter betreft. Benieuwd wie van de huidige generatie hen dat nadoet op Rock Werchter … 2049?
Ohja, Rock Werchter met zijn vier podia krijgt al jaren het gezelschap van ‘The Brewery’. De jupiler-stand die tussen de acts op het hoofdpodium voor heel wat leuke beats zorgt. Altijd leuk vertoeven voor een frisse pint en een opzwepende dj-set van oa Gunther D op vrijdag en afsluiten op zondag met Linde Merckpoel. Oja, en trouwe klanten op dit festival, Dries Mertens en Kat Kerkhofs weten de gaatjes in hun agenda nu op te vullen met een paar lucratieve dj-sets. Voor de liefhebbers…
Ook Muse is een graag geziene gast , de negende keer op Werchter nu , als keuze voor een eenmalig concert … Maar met de nieuwe plaat ‘Simulation theory’ lijkt Muse wat op z’n retour. Weg is de vroegere muzikale magie die Muse zelfs nog op z’n eentje de ganse festivalwei wist in te palmen, waar het bombastisch mocht zijn , maar net downtoearth , zonder de grond onder je voeten te verliezen.
Een futuristisch geluid en de bizarre ‘over the top’ gedachtenkronkels van Matthew Bellamy wil ons in een nieuw sterrenstelsel brengen. Dansende robots , flikkerende pakjes, gigantische brillen, trombonisten in elektronische outfit, de kledijwissels in een soort Robocop stijl , een gigantisch Alien-monster achter de band, een reusachtig opblaasbaar skelet , confetti , slingers, afschietende kanoinnen . Teveel om op te noemen . Een omkadering en spektakel die mooi het oude materiaal elan geeft en het recente materiaal moet redden. Visueel allemaal wel leuk , veel afwisseling en flashy , bevreemdend. Maar raakt het nog als vroeger? Onvoldoende.
Muse werd dan ook niet meer op handen gedragen als vroeger , wat spijtig genoeg de set wel een klein half uur eerder dan voorzien deed besluiten . Voelde Bellamy en C° aan dat ze onaards zijn geworden in onze wereld die elkaar nu net vier dagen lang heeft verbonden?!
Het nieuwe materiaal is te weinig gekend; het waren de oudjes die de tand des tijds overleefden en konden rekenen op een sterke respons . Ook voor mij. Hier waren de solo’s nog boeiend , “Uprising”, “Plug in baby” , “Supermassive black hole” en “Hysteria” waren de sterkhouders. Een energiek, pittig , gedreven , emotievol Muse zoals het moet, even zweven , en dan terug met beide voeten op de grond . Verder een “Time is running out” en een medley die o.m. “Stockholm syndrome” , “New born” en een “Knights of cydonia” samenbracht en de samenhorigheid bevorderde.
Met het geluidloos vuurwerk er kort achterna, knalde Muse als definitieve afsluiter van het festival net onvoldoende. De volgende keer ‘een back to basics’ plaat?!, die hen op Moeder Aarde houdt en de fans , het publiek terug volledig kan aanspreken …
Niettemin was deze editie meer dan geslaagd , Hot , hotter , hottest met een gevoel voor gelijkheid en samenhorigheid.
Tot volgend jaar! Rock Werchter 2020 is er van donderdag 2 tot en met zondag 5 juli 2020
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Na een geslaagde eerste dag keek De Bijloke uit naar opnieuw een veelbelovende line-up. Diva-in-wording Judi Jackson deed ons als eerste naar adem happen. Een zelfzekere dame met pit, dat is ze. Op blote voeten en met een veel te grote zonnebril , liet ze ons kennis maken met haar sterke, ietwat hese, stem. Het publiek at uit haar hand en klapte lustig mee wanneer ze op piano “With You” bracht, over iemand die ironisch genoeg nu weg is. Als afsluiter presenteerde ze een eigenwijze versie van “House of the Rising Sun”. Dit concert was af en smaakt naar meer!
De singer-songwriter van Arid Jasper Steverlinck met de engelenstem gaf ons ook meer. Opener “So Far Away From Me” kon evengoed van Leonard Cohen zijn (zijn eigen woorden), en zette meteen de toon voor de rest van het concert. Jasper bracht vooral songs uit ‘Night Prayer’, maar ook nieuw materiaal en covers van de Doors (“Riders on the Storm”) en eentje uit Niels Destadsbaders Liefde Voor Muziekcollectie. Immer zuiver zingend liet hij ons wegdromen met “That's Not How Dreams Are Made”, misschien wel zijn mooiste. Begeleid door drie strijkers volgde “Colour Me Blind”, een lied voor het kindje van een vriendin dat aan het syndroom van Usher (doof-blindheid) lijdt.
Na een interessante bewerking van Within Temptation’s “Ice Queen”, sloot Steverlinck af met “On This Day”, tevens het laatste nummer van zijn cd. Genieten in de vooravond, heet dat dan.
Het bleef namelijk uitkijken naar headliner Jamie Cullum. Na zijn passages in 2009 en 2013 was hij nu helemaal klaar om zijn hattrick te vervolledigen. Hij liet ons kennismaken met zijn nieuwe ‘Taller’, een fijne plaat waarop hij zijn succesvolle toverformule om poppy jazz als vanouds toepaste. Scoren deed hij een eerste keer met zijn aangepaste teksten voor het Belgische (vrouwelijke) publiek, en ook met zijn covers van Nina Simone’s “Sinnerman” en “The Man” van The Killers. Een tweede schot in de roos was een nummer uit zijn eerste worp “Pointless Nostalgic” als bedankje omdat zijn eerste optreden buiten de U.K. in België was.
Hattrick Jamie, hij kent het Gentse publiek en zij kennen hem. Het vormt een match made in heaven, een heerlijk samenspel tussen een rasentertainer in bloedvorm en een erg dankbaar publiek. Talentvol en veelzijdig als hij is, weet Cullum als geen ander een perfect gebalanceerde afwisseling van trage en uptempo nummers op te voeren, er kan zelfs een gospellied over de nakende(?) Brexit bij.
Gent Jazz danste en bewoog, de stappenteller stond op 10.000 na zijn show. Ook Jasper Steverlinck kwam op het einde tussen het publiek staan, en zag Jamie zelf achter drumstel én de camera kruipen.
Met “Mixtape” scoorde Jamie zoals altijd de afsluitende penalty in blessuretijd. Mooi in de hoek gekruld, hattrick compleet, zou je denken. Maar dan komt “High and Dry” van Radiohead en nog een streepje “Amazing Grace” en krijgen we zowaar kippenvel bij 27℃. Geen drie, maar wel vier uitschieters; nodig die man volgend jaar gewoon voor de vierde maal uit!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Op de Main Stage mochten Guy Van Nueten en Noah Vanden Abeele het publiek opwarmen, op de Garden Stage viel die eer te beurt aan het Italiaanse multitalent Andrea Belfi. Een man alleen, achter een drumstel, dreigende keyboardgeluiden als klankbord. Wat op het eerste gehoor klinkt als wat bliepjes hier en daar, wordt op den duur een bezwerend arrangement dat je meeneemt naar Andrea's eigen universum. Thom Yorke neemt hem mee als voorprogramma voor zijn Europese tournee, dat zegt genoeg.
Daarna was het uitkijken naar de nieuwe superband in de jazzwereld: Rymden. De bassist en drummer van het legendarische Esbjörn Svensson Trio die pianist Bugge Wesseltoft bijstaan, dat staat garant voor vernieuwende, dynamische jazz met een Scandinavisch tintje. Het E.S.T. verleden is duidelijk hoorbaar, maar de muziek van de heren raakt je op verschillende manieren. Rymden betekent ruimte in heet Noors, en de opwindende, extatisch, progjazz van de bovenste plank neemt het publiek inderdaad mee naar hogere sferen. Ook de rustige nummers kwamen tot hun recht bij de ondergaande zon. Van pure piano over triangels en soundscapes, naar bassolo's, allemaal virtuoos uitgevoerd. Wanneer je talent over hebt, lijkt alles zo simpel, maar dat is het geenszins. Het zweet parelde op de mannen hun kalende voorhoofd, in een weliswaar bloedhete tent.
Hoogtepunten waren “The Celestial Dog”, een eerbetoon aan de ruimtehond Laika, en “Bergen”, als herinnering aan hun eerste gig (niet in Mons, maar in Bjørgvin in Noorwegen). “Homegrown” diende als rake afsluiter. Mocht u nog twijfelen, dit zijn de nieuwe goden aan het jazzfirmament.
Contrasterend met het bij momenten bombastische Rymden, was het intieme concert van Yann Tiersen. Ja, dat is die van de heerlijke scores voor de films ‘Amélie Poulain’ en ‘Good Bye Lenin!’, maar zijn oeuvre omarmt veel meer dan dat. “Het zal saai zijn”, werd ons vooraf door een insider van de organisatie toegefluisterd. Saai was het niet, mooi en ingetogen, maar ook niet altijd even boeiend. Zijn platenspeler, dezelfde waar hij tijdens de clip van zijn album ‘Infinity’ 50 minuten lang naar staart, zorgde voor achtergrondgeluiden van meeuwen aan de zee. Een beetje Blankenberge in Gent drenkte zo Yanns pianospel in melancholie. Yann Tiersen raakte een gevoelige snaar, maar kon niet opboksen tegen de genialiteit die Rymden uitstraalde eerder op de avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Hellfest 2019 - Een geslaagde 14 e editie - Overzicht van de driedaagse
Hellfest 2019
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2019-06-21 t-m 2019-06-23
Dylan Vanhaecke en Yentl Stée
Na een lange tocht vol gevaren, stokbrood en in de file staan in Parijs was het weer zover. Uw favoriet journalistenduo was terug aangekomen in Clisson om niet één, maar twee festivals te reviewen! Een waarlijk titanenwerk, maar dat zijn we dan ook. Bij aankomst leek jammer genoeg Frankrijk nog steeds vol met Fransen te lopen, maar we waren niet van plan om dat ons weekend te laten verpesten. Dat kunnen we perfect zelf! (Spoiler: aangezien we het fijn vonden konden we het blijkbaar toch niet).
Knotfest op 20 juni 2019 - Tot onze grote verbazing bleek er een ticket te hangen aan onze Hellfest perspas. Nogal vreemd aangezien we deze eigenlijk niet specifiek aangevraagd hadden en voor mij persoonlijk niet genoeg bands op de affiche stonden die ik wou zien om een perspas aan te vragen. We besloten dan maar om het toch een kans te geven en de bands die we goed vonden een review te geven. Echter na het opladen van onze bandjes bleek het cashless systeem helemaal nog niet op punt te staan met als gevolg dat Dylan zijn bandje geen geld bleek te bevatten, alhoewel hij deze zeker betaald had. Vervolgens werden we op een urenlange kruistocht gestuurd om er achter te komen dat er blijkbaar een hulppost was voor dit soort gevallen. Eenmaal we daar na lang wachten eindelijk konden vertrekken waren letterlijk alle bands die we nog misschien gingen reviewen al voorbij. Bands reviewen die ik al op album niet graag hoor is vrij nutteloos en ik had ook wat tijd nodig om ver genoeg van het podium weg te geraken voor Sabaton zou spelen. Een vrij valse start dus van het weekend en hopelijk geen voorteken voor de rest van het weekend. Van andere bezoekers kregen we te horen dat het allemaal best wel tof was, maar dat we blijkbaar niet de enigen waren met cashless-problemen. (Yentl)
dag 1 - vrijdag 21 juni 2019
The Rumjacks - Als ik de opportuniteit heb mijn dag te starten met wat zotte Australiërs bezig te zien op een heerlijk Ierse vibe (Prachtige combo), dan kan ik hier onmogelijk nee tegen zeggen; al is het maar als opwarmer voor Dropkick Murphys die later vandaag op de agenda staan.
Wat feest was wel nodig na gisteren (Knotfest) de dag te mogen starten met een kruistocht doorheen, overheen & onderheen het volledige festivalterrein om mijn ‘gepatenteerde’ d ysfunctionele Cashless bandje (Ik was wel degelijk Cashless hierdoor!) aan de praat te krijgen en toegang te hebben tot het rijke gamma verfrissende dranken & eten. Zeg nou zelf, een kruistocht waarbij drie bands gemist worden moeten doorstaan zonder verfrissende pint is wel degelijk Hells.. \m/ Hellfest! \m/
Echter startte deze dag meteen goed met een halve liter fris bier & de mannen van The Rumjacks die ondanks hun vroeger uur (12u15) en een korte speelduur van een goeie 30 minuten het publiek volledig wisten mee te krijgen.
De Warzone was overigens op dit uur al volledig gevuld en iedereen sprong zeer happig op en neer mee met de vrolijke Ierse tunes die deze band op ons losliet onder het fel brandende zonnetje.
Ontsnappen was geen mogelijkheid meer, niet dat we dat zouden willen natuurlijk, maar met deze barrière aan springende mensen was het onmogelijk hier nog weg te geraken. In de verte zie ik de Bar van de Warzone.. Mijn beker fris bier waar ik het optreden mee startte is veranderd in een beker met een bodempje lauw bier..; Een man met een overvolle kan wijn spreekt me aan (Lees; Doet alles wat hij kan om zich duidelijk te maken doorheen de muziek). Bij elke sprong die de man maakt zie ik een kluts wijn de dorre grond bevochtigen, hij geeft me een teken en wijst naar mijn beker; Ik twijfel geen seconde en giet het klikje lauw bier naar binnen. Tot mijn verbazing giet de nobele man mijn (Halve liter) beker volledig vol met frisse witte wijn, mijn dank is groot.
Een korte set van een half uurtje heeft als een van de enige voordelen dat nummer na nummer aan hoge snelheid op je afgevlamd wordt zonder al te veel pauzes tussen de nummers & dat het meteen ook wel de gekendere/beste nummers zijn.
Dit gepaard met het publiek die lekker mee ging met de show was voor mij alvast een goeie start van wat hopelijk nog vele goeie optredens mogen worden over de komende dagen. (Dylan)
Met een nog vrij zure smaak van Knotfest de vorige dag begon Hellfest dan nu eindelijk echt. Ik moest mezelf jammer genoeg teveel motiveren na die valse start van de dag ervoor waardoor Cult Leader de eerste band van de dag werd. Cult Leader is voornamelijk gekend als verderzetting van de legendarische metallic hardcore band Gaza en dat klopt ook wel gedeeltelijk. De smerige mix van crust punk, hardcore en sludge die hen kenmerkte komt ook duidelijk voor bij Cult Leader. Ze zijn echter niet gewoon dezelfde band met een andere naam en alhoewel de sound overeen komt is Cult Leader een geheel unieke band. Er ligt een pak meer nadruk op agressie en de rauwe mix van punk en black metal neemt hier een veel grotere rol in. Live komt dit zeker goed over, maar echt veel reactie uit het publiek kwam er niet en het bleef ook vrij rustig alhoewel er toch genoeg vuist in de muziek zit om enkele van je vrienden de EHBO in te helpen. (Yentl)
Trollfest - Chaos in een fles, vanaf de band op het podium kwam, was het al duidelijk; Het wordt een ware carnavalsshow met alles erop en eraan; Gekleed als prinsesjes & een trollenkoning met een kroon van ballonnen kwamen ze op. Alles wat een carnavalshow nodig moet hebben was aanwezig;
Opblaaspoppen, strandballen, wat Britney Spears (Incl. roze lichtshow & Barbie Led gitaar! - Very Toxic indeed!), een T-Rex die al crowdsurfend duelleert met een nest Pickachus met als backup nog wat eenhorens er tussen, een verdwaalde banaan die als een zot rondrent, wat prei die in het rond vliegt, ik kan blijven doorgaan..;
Kortom: Het publiek had zich voorbereid & dat was zeker te zien. Als chaos, gebotteld in een fles ging het publiek te keer, als oliedruppels die rond spetteren in een hete pan..
Het publiek, beroofd van alle controle , sprong als zotten alle kanten uit. Na ongeveer 3/4de van de speelduur was in de bescheiden Temple Area een ware carnavalsstoet uitgebroken die niet meer te stoppen was; Iedereen werd er in meegesleurd & in opgezogen, alsof een zwart gat gekleed in een prinsessenjurk dirigent aan het spelen was;
Zo schuimde deze oceaan van mensen heen en weer, tot op het allerlaatste moment. Waarbij de grote meute traditioneel in een massieve Conga van 4 rijen breed als een slang in het rond kronkelde, de volledige tent door. Steeds meer mensen werden geabsorbeerd, tot deze gigantische Ouroboros uiteindelijk de tent verliet & de gloeiende zon tegemoet marcheerde. (Dylan)
My Sleeping Karma - Het zonnetje brandt nog stevig in de lucht; In de valley kom ik binnengewandeld voor de mannen van My Sleeping Karma; ze geven elkaar nog een omhelzing & groeten ze het publiek, de heren bemannen hun posities & beginnen er aan. Van start tot eind word ik vastgegrepen door de vibes. Even de ogen sluiten en wat relaxen, precies wat ik nodig heb om even af te koelen. Melodisch gaat de muziek heen en weer in mijn hoofd, of is het mijn hoofd die heen en weer gaat op deze psychedelische melodieën? Wat was ik alweer aan het denken? Welk jaar is dit? De 70s? Is mijn bier alweer op? Hoezo laatste nummer!? Voor je het weet is de tijd op en hoor je de mannen afscheid nemen van het publiek.. Jammer van de korte speeltijd, zeker met dit soort muziek die wel wat aan de tragere kant lekker mellow gespeeld wordt.. (Dylan)
Wat past er perfect op een zwoele, zonnige vrijdagnamiddag op de Warzone omringtd door de geur van illegaal ruikend brandend plantenmateriaal en bier die zo schraal is dat het een mirakel is dat het wel legaal is? Juist, Ska! Die werd geleverd door The Interrupters en dit deden ze uitstekend. Alhoewel hun invloeden lijken te bestaan uit letterlijk iedere uitgemolken ska en melodieuze punk-band en ze ook niet echt iets nieuws doen slagen ze er op één of andere reden in om een ska-kunstwerk te boetseren waarop zelfs deze uiterst kritische journalist blij staat te dansen alsof ik spontaan iets op te rapen heb. Echt memorabele momenten behalve publieksfavoriet “Take Back The Power” was er niet echt, maar dat wil niet zeggen dat er een tekort was aan kwaliteitsmomenten tijdens de set, eerder een overvloed. (Yentl)
All Them Witches - Een van de bands waar ik persoonlijk echt naar uitkeek (niet dat er niet genoeg andere goeie bands spelen, maar het werd ECHT nodig tijd dat ik All Them Witches eens live zag). Zeker na deze meermaals nipt te moeten missen op andere festivals… Het risico van hoge verwachtingen is natuurlijk dat deze niet altijd voldaan zullen worden.. De mannen van All Them Witches hebben me echter weten te plezieren met alles waar ik me echt op verheugde; Lekker fuzzy gitaar werk, overgoten met een goeie bass & drumslagen die je gewoon een instant mellow feeling geven. Dit ‘Made in the USA’ trio slaagde er echt in om een geweldige feel af te geven aan hun publiek die met wat deed denken aan een high quality jamsessie waarin zonder al te veel gedoe dikke stevige tracks neergelegd werden waar ik zonder problemen lekker kon in verdwalen.. .Ben ik nu weer in de 70s? Of is dit de 60s? Zag ik net Jimi Hendrix langs me wandelen?
Deze show had echt veel weg van een zalige jamsessie, die jammer genoeg maar van korte duur was.. Net daardoor kwam het einde nog harder aan, het voelde alsof het nog maar net bezig was, dit mocht echt uren duren voor mij.. Ik zat volledig in de vibe..
Wederom botsen we op het struikelblok dat bands zoals dit gewoon niet genoeg hebben met minder dan een uur speeltijd… Overigens speelt de band sinds vorige jaar (2018) zonder keyboardist, jammer dat ik ze nooit kunnen zien heb als 4-koppige band, maar dit trio stelde me alvast zeker niet teleur.In het kort: Lekker stevige funky vibes om met je gedachten in te verdwalen zonder al te veel show; die jammer genoeg iets te kort duurde naar mijn mening; Zeker voor herhaling vatbaar, met een wat langere set hopelijk.. ;) (Dylan)
Over het algemeen zijn parodiebands met ludieke teksten nogal flauw indien je de taal niet vloeiend spreekt. De humor mag dan briljant zijn, de muziek is meestal net iets minder waardoor je echt niet snapt waarom iedereen zich zo aan het amuseren is. Bij Ultra Vomit ligt dit toch net iets anders. Aan een genre houden ze zich niet, ze spelen gewoon ieder nummer een ander en dit allemaal lekker in het Frans. Echter is het op muzikaal vlak alleen al zo strak gespeeld dat de nummers geen kennis van de Franse taal vereisen. Het kan alleen wel even schrikken zijn moest je om één of andere reden een sterk emotionele band hebben met één van hun nummers om dan te ontdekken dat het gaat over boterkoeken of levende eenden verzamelen. Zoals wel vaker het geval is met Franse bands zijn ze in het buitenland zo goed als onbekend, maar op Hellfest staan ze voor een propvolle mainstage. Iedereen kent hun nummers en brult luidkeels mee (zelfs ik in mijn gebroken gebrabbel met af en toe een Franse klank). De band zelf zijn geboren showbeesten en zetten moeiteloos een mainstage naar hun hand alsof het een groep eenden is die ze verzameld hebben. (Yentl)
Dat black metal een controversieel genre is weet iedereen en al zeker met de stortvloed aan muzikanten in het genre die net ietsje te enthousiast over WOII zijn. Echter zo goed als iedere muzikant in het genre zal Venom aanwijzen als één van hun grootste invloeden. Letterlijk de eerste gedachte die door m’n hoofd ging tijdens dit optreden was wat voor gigantische mentale bokkesprongen je wel niet moet maken om van een bende punkers in strakke leren pakjes die zichzelf allesbehalve serieus nemen naar ‘ik denk dat een witte, autoritaire ethnostaat een goed idee is en deze mensen zien er uit als de perfecte inspiratiebron om er muziek over te maken’ te gaan. Na deze politieke rant wil ik er graag op wijzen dat Venom dus uiteraard fantastisch was. Op album worstelen ze nogal vaak (en al zeker bij de nieuwere albums) om boven de middelmaat uit te komen. Live zijn deze nummers echter van een heel ander kaliber en sta je niet gewoon te wachten op die drie nummers die je wel wou horen, maar ga je gewoon volledig los! (Yentl)
Uncle Acid and the Deadbeats op hetzelfde moment plaatsen als Possessed neem ik als een persoonlijke aanval van Hellfest op mij en ik moet zeggen proficiat jongens, je hebt me gekwetst met deze pijnlijke keuze die ik moest maken. Ter troost was er wel een magische route in een overvolle valley tent recht naar de eerste rij die niemand anders leek te zien waar ik een ronduit magische show meemaakte. Dat ze live goed zijn wist ik al, maar dat ze alleen maar beter worden is een openbaring. Helaas begon de vermoeidheid al wat in te slaan en heb ik het grootste deel van de set zittend moeten doorbrengen. Dit verminderde echter niets aan het genot die ik beleefde door ze live te horen spelen. Ik heb uiteindelijk slechts 10 minuten zitten wenen omdat ik Possessed niet heb gezien, een nieuw persoonlijk record! (Yentl)
Other bands play, Manowar leaves! Aangezien er maar weinig bands zijn aan wie ik een grotere hekel heb dan Manowar moet ik dus zeggen dat ik heel tevreden ben dat ik ze niet moest horen. Sabaton helaas wel en alhoewel ik ze muzikaal absoluut afschuwelijk vind , moet ik hier toch even m’n respect neerpennen. De dag ervoor mochten ze al spelen op Knotfest waarbij de frontman z’n stem kwijt was. De volgende dag besloot Manowar om naar huis te gaan (ik zeg niet dat jullie gecancelled hebben, klaag me aub niet aan) en Sabaton nam netjes hun plaats in. Dergelijke zaken verdienen alleen maar applaus en dit is letterlijk de enige keer dat je me iets positiefs over Sabaton zal horen zeggen dus koester dit moment. (Yentl)
Gojira - Gojira; De Franse trots - En dat was alvast zeker duidelijk, als afsluiter aan het thuisfront mochten deze Franse legendes de eerste dag van Hellfest eindigen; Niet veel bands hebben een connectie met hun landgenoten die even krachtig en intens is als die van Gojira.
Dit is ook de eerste echt harde band die ik vandaag bezichtig, na vele uren in de Valley door gebracht te hebben, schuilend van de zon en mellow weg aan het smelten begeleid door de goeie bands die daar speelden. Het is ondertussen de laatste show van de dag, dus het is al heerlijk koel over de volledige festivalweide, de sfeer zit er goed in, de gesneuvelde soldaten die de zon/drank niet meer aan konden eerder vandaag zijn herrezen; Dit is HET moment van de dag, voor zeer veel mensen hier.
De duisternis en de typerende decoratie van Helffest (veel vuur), zet een ideale setting voor deze ‘Enfants Sauvages’, en wild gaan ze zeker, net als het publiek!
Gojira is een van die bands die ondanks dat ze agressief klinken, boodschappen voortbrengt met een nut, een groot nut… Iets wat soms moeilijk te vinden is in hedendaagse muziek… Waaronder de prominente bezorgdheid om de natuur & het milieu.. En het verbaast me hoe passievol hun fans hier mee om gaan, is het omdat een groot deel van hun fans Frans is & deze een betere connectie hebben met de natuur/Frankrijk meer natuur heeft dan andere plaatsen? Of is het gewoon verdomd goede muziek met lyrics van hoog belang? Hoe dan ook, de harde riffs die deze band onze richting uit smijt klinken goed & het is tijd om te headbangen!
Wat ook duidelijk is is de sterke vertegenwoordiging van Sea Shepherd, waar Gojira ook mee samen werkt; (Still waiting for that Sea Shepherd EP!)
Gojira was al weer even geleden dat ik ze zag, maar zoals altijd beloofde het weer een goede show te zijn; Een waardig afsluiter van deze eerste dag van Hellfest;
Op naar de afterparty! ;) (Dylan)
dag 2 -zaterdag 22 juni 2019
Skindred - We weten allemaal hoe het voelt om een band te willen zien, die veel te vroeg speelt.. Zeker als de vorige avond een late avond (vroege ochtend?) was… Dit was ‘m voor mij, die band waarvoor ik mezelf richting de festivalweide moest slepen; Skindred. Nog net op tijd voor de opkomst kom ik richting de Mainstage geslenterd, ik hoor de Star Wars tune die de spanning laat opbouwen & ze beginnen eraan; Net op tijd zeg ik tegen mezelf.
Als tweede nummer krijgen we al meteen een van de nummers waarvoor ik kwam te horen; “Ratrace”. Gevolgd door een vlaag van snelle nummers, de band weet het tempo er in te houden & het publiek gaat er net zo hard in op. Net zoals gisteren brandt de zon hevig & nu we aan de Mainstage staan voel ik hem wel degelijk; gelukkig heb ik vorige avond een Havana hoedje bemachtigd die me wat beschermd tegen deze fel brandende bol hoog in de lucht.. Nu nog iets fris vinden om te drinken..
Deze band weet als geen ander een unieke sound te creëren die heavy metal met Reggae & nog een mikmak aan andere invloeden samensmelt tot een geheel die mij zeker kan smaken. (Net als die heerlijke gesmolten Raclette kaas broodjes.. Ik heb ontbijt nodig..)
Echter ook weer de korte duur van een half uurtje is iets te kort naar mijn mening; Maar desondanks een geslaagd optreden; Die zoals al sinds 2011 traditioneel geëindigd werd met de “Newport Helicopter”! (Dylan)
Wat gebeurt er als je crust punk, black metal en old school death metal mengt? Juist dan krijg je Mantar! Met een sound die smeriger is dan het zweet van een 40-jarige Fransman die al een hele week in het vuil ligt rond te rollen bij temperaturen van boven de 30 graden , mochten ze me als eerste band van de dag mij wakker kloppen. Ondanks de veel te hoge temperatuur in de Valley zette Mantar een ijzersterke set neer en bleef er dan nog eens vrolijk bij. Ten slotte was er ook een verrassing, Mantar is blijkbaar niemand minder dan Manowar! Althans dat beweert de band zelf en ook dat ze beter zijn dan Manowar. Het lijkt absurd, maar heb je ooit Manowar en Mantar op hetzelfde festival zien spelen? De bezoekers van Hellfest alvast niet. (Yentl)
Ken je dat gevoel waarbij je willekeurig een band gaat checken die je nog niet kende en deze zo fantastisch is dat je teleurgesteld bent dat je niet meer drugs meegenomen hebt? Zonee dan ben je in tegenstelling tot mij waarschijnlijk een verantwoordelijke persoon met zelfrespect en/of heb je Punish Yourself nog niet live gezien. Dat er wel eens gedanst mag worden in the temple tussen al de veel te stoere trve kvlt black metal is al eventjes geweten, maar Punish Yourself besluit om dat dansen netjes in te wisselen voor hakken en stampen alsof je leven er vanaf hangt. Fluo corpsepaint, industrial beats, beenharde riffs en steenslijpers! Deze band had het allemaal en ze deden het ronduit fantastisch. Ik zou graag eens vriendelijk aan Hellfest voorstellen om een aparte tent met alleen maar dergelijke bands want zo eventjes wat feest tussendoor is echt te weinig. (Yentl)
Sham69 - Hier staan we weer in een overvolle Warzone, deze x voor Sham69; Oude rotten die ons wat echte Punk Rock gaan brengen! De geschiedenis die deze band heeft is al genoeg reden om ze in het echt te gaan bekijken, maar de muziek is nog eens lekker ook, met een heerlijke oude Britse Rock feel. Die feeling waardoor je instant 10% rebelser wordt.. Over rebelleren gesproken, gaan we niet rebelleren tegen die bier prijzen? Nee? Dan maar weer tegen het systeem…
Een stevig Punk Rock uurtje mag wel eens als afwisseling tussen al de rest; Sham geeft me overigens wel wat nostalgie, de tijd dat ik met een hanenkam rondliep is zeker al enige tijd geleden, maar het blijft toch wat in je zitten.. ;)
Van in het begin zie je al dat de trouwe fans helemaal vooraan staan, zwaaiend met Engelse vlaggen & natuurlijk een Anarchy vlag ertussen, hoe kan het ook anders… Zoals te verwachten brandt de zon nog steeds (18u35-19u35), het is momenteel een goeie 30°C & toch staan al de echte punkers ready for action in hun leren Jack & hanenkam hoog in de lucht, dit zal waarschijnlijk de sterkste concentratie aan punkers zijn die we dit weekend tegen zullen komen. Even een uurtje meeschreeuwen met Sham; Weg met het Racisme! Weg met het Kapitalisme & Weg met het dure bier! ;) (Dylan)
Candlemass - Candlemass, nog een van de weinige bands die ik ECHT moest zien deze editie; Voor mij de eerste kans om ze eindelijk eens live te zien. Candlemass is overigens een band waar ik zelf al jaren naar luister en waarvan ik niet kan ontkennen een grote fan te zijn. Met een mooie mix van oude en nieuwere nummers was er voor elk wat wils. De Altar tent was mooi gevuld en nagenoeg iedereen kende de teksten; Er werd met elk nummer stevig meegezongen & dit creëerde een geweldige sfeer van broederlijkheid in de tent doorheen het volledige optreden. De gezamenlijke zang begeleid door het geweldige gitaarspel maakte dit echt een van de beste optredens voor mij tot nu toe.. (Nogmaals, grote fan..). Bij elk nummer was het duidelijk na 5 seconden dat iedereen die aanwezig was de nummers door en door kende, een zeer loyaal publiek. En vooral, een zeer geslaagd optreden die gelukkig toch wel een uurtje duurde, toch tenminste de minimum voor mij; Het mocht zeker nog een half uurtje extra geweest zijn, maar we kunnen niet alles willen hé. De pure kracht die deze mannen uit hun sound krijgen valt bij mij echt woorden te kort om deze te beschrijven.. Maar we moeten het toch proberen.
Pure duisternis, opgevist uit de put der verdoemenis van het zwarte woud, gemengd met het zwartste zwart dat te vinden was in de bossen der wanhoop toen deze grondleggers Doom letterlijk creëerden…
Of korter gezegd: Epic Doom Metal, beter gekend als “Epicus Doomicus Metallicus”.
Waar heb ik dat al eerder gehoord..? Sinds 2018 is Johan Längqvist terug als zanger (Gekend van het debut album ‘Epicus Doomicus Metallicus’ (1986)) & er werd eerder dit jaar een nieuw album gereleased (‘The Door to Doom’ (2019)).
“-The circle is closed, Johan is back!” In de gaten houden zou ik zeggen, wie weet wat we nog meer kunnen verwachten na 35 jaar.. ;). (Dylan)
Eindelijk kon ik The Ocean voor het eerst zien. Deze Duitse relatief rustige band met de meest boze en actieve frontman die er bestaat bij dit soort muziek was zo één van die bands die ik letterlijk iedere keer miste, ook al spelen ze best wel nog veel. Ook Hellfest was bijna een misser aangezien ik in de verkeerde tent stond. Ik had echter echt geen zin in Candlemass dus ben ik alsnog in de Valley aangekomen. Alhoewel ik erg uitkeek naar de band eindelijk eens te zien , vond ik de show een beetje teleurstellend. De drukkende hitte maakte het natuurlijk moeilijk voor zowel band als publiek om zich voor de volle 100% te geven en de band slaagde er ook niet in om deze hittemuur te doorbreken. Er is niet echt iets op te merken op de set of de muziek, die was goed. De omstandigheden maakten het helaas gewoon moeilijk om er ten volle van te kunnen genieten. (Yentl)
Het moest er een keer van komen en het heeft best nog lang geduurd. Ik moet minstens 1 keer per festival wenen en meestal meerdere keren. Tot zaterdagavond was er echter nog geen enkele band geweest die me de kans gaf om te tonen wat voor gevoelige jongen ik wel niet ben. Envy had dit blijkbaar door en compenseerde dit door me bijna hun gehele set te laten wenen. Slechts 30 seconden bleven m’n ogen droog en dat was omdat ik nog niet in de Valley was toen ze begonnen. Dromerige post-rock met een stevig emo-scheutje en zachte gesproken vocals werden vlotjes afgewisseld met plotse uitbarstingen aan vlijmscherpe agressie die dicht bij emoviolence aanschurkte en een hele rollercoaster aan emoties werd netjes door hun set gejaagd. Ik kan ze moeilijk als iets anders dan fenomenaal beschrijven en dat is enkel omdat er geen woorden bestaan die voldoende uitdrukken hoe goed het wel niet was. Het publiek dat nog lang om meer bleef schreeuwen ook al waren ze al duidelijk al het materiaal aan het afbreken deelde die mening waarschijnlijk ook. (Yentl)
The Adicts - Back to the Warzone! Deze x voor oude bekenden die ik op mijn vorige bezoek hier (enkele jaren terug) ook mocht bezichtigen; The Adicts!
Ondertussen was de avond al gevallen & was de bijhorende verkoeling wederom zeer welkom; Nu de avond was gevallen was het ook al wat praktischer om snel achter de Warzone richting Kingdom of Muscadet een half litertje heerlijke wijn te halen, deze zal nu de zon onder is tenminste niet spontaan beginnen koken in minder dan 5 minuten; Perfect om een uurtje met The Adicts door te komen.
Gekleed zoals we niet anders kunnen verwachten van The Adicts (wat zou dat een shock zijn, The Adicts zonder hun witte plunjes & Keith zonder Joker make-up?) word het optreden toepasselijk afgetrapt; Let’s Go.
Van start tot eind is het een feestelijke bedoening met confetti & slierten die in het rond vliegen en worden we getrakteerd op oude plaatjes waarop je onmogelijk stil kan blijven staan; Frontman Keith ‘Monkey’ Warren gaat er ook volledig voor, het is duidelijk waar de bijnaam Monkey vandaan komt als we dit showbeest bezig zien op het podium; Op het einde krijgen we nog een absurde hoeveelheid strandballen op ons afgeworpen met de mooie boodschap “You never walk alone”, prachtige met de feestelijke, zeer broederlijke sfeer die hier momenteel de Warzone overspoelt; Het einde is aangebroken; we zingen nog met z’n allen even “Bring me Sunshine” als afscheid.. (Déjà vu?)
Het reuzenrad die rechts van het podium te zien is draagt zeker en vast bij aan deze vrolijke sfeer; Ik had deze mannen al enkele keren aan het werk gezien (allen zeer goede shows overigens), maar dit was toch de beste show die ik tot nu toe van onze Jokers mogen zien heb. (Dylan)
Ik herinner me Architects nog als beginnend bandje die net hun tweede album vol aan mathcore aanleunende metalcore had uitgebracht terwijl ze opener waren op Never Say Die. Aangezien ik nu niet exact een oude man ben is dit eigenlijk nog relatief recent en ze zijn in minder dan 10 jaar opgeklommen tot een headliner positie op Hellfest voor een afgeladen vol podium. Hun naam stond dan wel kleiner dan die van Kiss op de affiche, maar blijkbaar stoort het hen enkel als Parkway Drive een grotere plaats krijgt want in tegenstelling tot Jera werd Hellfest niet door hen gecancelled! Alhoewel het raar is om een bandje die ik voor amper 100 man heb zien spelen plots als headliner te zien moet ik zeggen dat ze die positie met de volle 100% verdiend hebben. Muzikaal is de band een stuk diverser geworden en ze mengen hun metalcore met een stevige experimentatiedrift. In tegenstelling tot veel genre-collega’s slagen ze er in om zachtere en zelfs meer poppy stukken in hun muziek te weven zonder een derderangs cockrockband te worden. Ik had wel graag wat meer nummers van ‘Lost Forever/Lost Together’ en ‘Daybreaker’ gehoord, maar dat is louter persoonlijke smaak. Er was geen enkele fout in hun set te bespeuren en ze wisten een professionele en gedreven show neer te zetten. Wat onverwacht, maar zeker welkom bracht de band een hoopgevende boodschap tussen twee nummers door waarbij ze meer zichtbaarheid gaven aan zelfmoord bij jongvolwassen mannen en spoorden ze mensen in het publiek aan die zwarte gedachten hadden om zeker hulp te zoeken en dat ze nooit alleen zijn. Aan sommige blikken in het publiek te zien waren er wel mensen die dit nodig hadden. (Yentl)
Les Bal des Enragés - Het is alweer zover, de laatste bands van de tweede dag Hellfest zijn aan de beurt.. Wat vliegt de tijd hier toch snel voorbij..; Het was een lastige keuze tussen 3, zeer gevarieerde, maar 3 zeer waardige afsluiters (Architects, The Sisters of Mercy & Le Bal des Enragés).
Uiteindelijk besloot ik mijn Warzone spree maar verder te zetten en naar Le Bal des Enragés te gaan; Dat deze op een steenworp van de wijnbar (The Kingdom of Muscadet) speelden had zeker een factor in deze beslissing. (When in France, Do as the French Do?)
Zoals ik al eerder geobserveerd had bij Gojira dragen de Fransen een grote trots voor bands van eigen bodem; Dit was wederom duidelijk zichtbaar bij Les Bal des Enragés: Een Franse band, bestaande uit leden van andere succesvolle Franse bands (Tagada Jones, Loudblast, No One Is Innocent, ..) die geregeld samen komen om een Franse Super All-Stars band te vormen. Sommigen van hun stonden eerder deze editie al op de podia, maar ze gaan er nog steeds met volle kracht voor!
Een goed dozijn aan artiesten op het podium die alles wat ze hebben geven om hier een stevig feestje van te maken met een groot gamma aan covers van verschillende bands, heen en weer aan het rennen over het podium met zo velen, elk nummer verandert de Line-Up; het lijkt op een chaotische circusshow waarin iedereen het beste van zichzelf geeft. Hit na hit word op het publiek afgevuurd, allen covers van topnummers uit verschillende genres, waar iedereen toch de tekst van kent alsof ze in het hoofd geëtst is; KLASSIEKERS.
Er zat werkelijk voor elk wat wils in deze show; System of a Down, Sepultura, Metallica, Joan Jett, Trust (Franse Super band bestaande uit leden van Franse bands die een Franse band covered met een nummer in het Frans in Frankrijk? Het publiek verliest alle zelfcontrole bij het nummer Antisocial..), AC/DC, etc..
Naar mijn mening een prachtige manier om deze avond af te sluiten; Laten we hopen dat morgen ook een succesvolle dag mag zijn, het weerbericht geeft alvast een stevige 33°C aan momenteel. (Dylan)
dag 3 - zondag 23 juni 2019
Alhoewel ik mijn stinkende best deed slaagde ik er niet in om op tijd uit m’n tent te geraken voor Insanity Alert en Municipal Waste. Dit is duidelijk geen teken dat ik wat verantwoordelijker moet zijn, maar wel dat Hellfest moet stoppen met dergelijke bands zo vroeg op de dag op de mainstage te zetten! Een schande is het! Desondanks de doelgerichte sabotage van Hellfest ben ik er wel in geslaagd om bij Employed to Serve op te dagen. Zij spelen vrij brute metalcore en alhoewel de band heel wat enthousiasme toonde terwijl ze in het equivalent van een oven aan het spelen waren was het muzikaal toch allemaal net iets te gewoontjes. De nummers waren vrij inwisselbaar, maar op zich niet slecht. Mogelijks in meer menselijke omstandigheden zou dit een stuk beter geweest zijn. (Yentl)
Na Employed to Serve begon ik mysterieuze fysieke symptomen te krijgen. Moeite met taal, verlamming aan de linkerkant van m’n lichaam en een afzakkend gezicht. Overduidelijk de symptomen van een acuut slamtekort! Gelukkig begon net Devourment om me een broodnodige injectie te geven want in de EHBO bakten ze er niets van, die gingen me al naar het ziekenhuis brengen en waren wat aan het brabbelen over hartinfarcten en hersenschade en nog meer nonsens. Devourment wist dit veel efficiënter op te lossen door gewoon me de kop in te slaan met het muzikale equivalent van een woeste neanderthaler waardoor die hersenschade die ik eerder opliep een stuk minder opviel. Ze worden als één van de belangrijkste grondleggers gezien van het slam-genre en tegelijk ook één van de beste bands in het genre. Hakkende loodzware riffs en een pruttelende beerput vermomd als mens aan de microfoon was hetgeen ze voorschotelden. Er werd ook eventjes tijd vrijgemaakt om in te gaan op de diepere betekenis van hun nummers, het is is immers moeilijk om de lyrics te verstaan als de zang nauwelijks als taal kan benoemd worden. Hun muziek gaat blijkbaar over moord en iedereen vermoorden! Een absolute verrassing die niemand had zien aankomen. (Yentl)
Wiegedood - Wiegendood, Black Metal van eigen bodem! En dan heb ik het niet over deze dorre, uitgedroogde Franse grond, maar over echte Vlaemsche grond! Bestaande uit artiesten die zelf elk al succes vergaard hebben met hun andere bands (Zanger/gitarist Levy Seynaeve gekend van Amenra & Hessian, Gitarist Gilles Demolder van Oathbreaker, drummer Wim Coppers van oa. Rise and Fall & The Rott Childs).
Moest je denken “Huh? Geen bassist..?” Dat klopt, deze band heeft geen bassist & als je dit trio aan het werk hoort dan mis je die ook niet echt; Iets wat toch redelijk uniek is. Maar als het werkt, dan werkt het en qua sound zit alles zeker en vast goed bij deze niet onervaren muzikanten.
Ondanks dat er langs de zijkanten van de Temple Area een felle gloed zonlicht binnen lekt & het kwik zonder problemen de 30°C overstijgt bleef dit een intens duistere trip van een klein uurtje waarbij ik even kon wegdromen.
Wiegedood (& de andere bands van de bandleden) hebben het recent ook serieus druk gehad met tours die alle hoeken van de wereld langsgaan & in 2018 brachten ze nog de derde installatie van hun album trilogie uit: ‘De Doden Hebben Het Goed III’. De albums zijn overigens ook een eerbetoon aan † Florent ‘Floky’ Pevée, goede vriend & toenertijd mede band lid van Wim Coppers in The Rott Childs die overleed in 2013. (Dylan)
Anthrax - Tijd om nog eens richting de Mainstages te gaan om wat echte grondleggers te aanschouwen die mede verantwoordelijk waren voor de Speed & Thrash Metal scene van de 80s.
Kunnen we niet missen dus; zeker met dat niemand weet hoe lang precies we nog zullen kunnen genieten van de oude pioniers die talloze bands beïnvloed hebben met hun rauwe sound. Ze worden geleidelijk aan toch steeds zeldzamer. Het is lekker druk aan de Mainstage maar er is toch nog genoeg ruimte om relatief vlot richting de bar te kunnen gaan zonder al te lang vast te zitten, handig aangezien het weerbericht er knal op zat en het dik boven de 30°C is. Gelukkig is er vandaag in tegenstelling tot de vorige dagen wel wat bewolking die de schroeiende zon regelmatig even blokkeert en een heerlijk gevoel van verlossing met zich mee brengt; Geweldig aangezien het er bij deze Oldschool Thrashers best snel en hard aan toe gaat; Zeker richting het einde nadat er tijdens “Wardance” een oproep gedaan werd wat meer te bewegen aangezien Charlie Benante (drummer) vond dat het publiek wat actiever mocht zijn (“Fuck die 30°C+, wij geven ook het beste van onszelf op het podium!” Zie ik hem al denken..) & gelijk gaf ik ze, het is godverdomme de laatste dag van deze heerlijke ervaring; Hellfest loopt langzaam op zijn eind, we zijn halverwege de derde dag.. Maar er spelen zeker en vast nog wat goeie bands om ons hier nog niet al te druk om te maken.. Denk maar aan het andere medelid van ‘the Big Four’, Slayer, die om 23u het Thrash spektakel voortzet voor ons. (Dylan)
Eindelijk kon ik m’n fout van jaren terug recht zetten, Acid King was immers terug op Hellfest! Dit keer was er geen super edgy black metal over zelfverminking en zelfmoord op hetzelfde moment dus ik kwam niet in verleiding om terug een slechte beslissing te maken. Eventjes voor aanvang had ik me al helemaal vooraan weten te installeren en was van het begin tot eind in een complete trance! Nu zou je kunnen zeggen dat ik misschien toch beter naar de EHBO-mensen geluisterd had en ik eigenlijk in een lichte coma aan het raken was, maar dan had ik Acid King niet kunnen zien! Dit keer waren er ook geen technische storingen aanwezig die roet in het eten kwam smijten zoals op Desertfest en Acid King kon dus het beste van zichzelf geven. De drukkende warmte maakte de set alleen maar intenser en heviger. Toch had ik het gevoel dat het een pak beter kon wat me alleen maar doet uitkijken naar een volgende show! (Yentl)
Snel! Als je naar de affiche van Hellfest kijkt bij welke band schat je de kans het grootst dat er een a-capella saxofoon solo die langer duurde dan de meeste nummers van de band gaat plaatsvinden. Dacht je hierbij automatisch aan Nasty? Dat is behoorlijk vreemd, maar ook nog eens juist want die was er wel degelijk! Verder trok Nasty zich niet veel aan van de warmte en ze besloten gewoon eventjes beatdown te spelen die zwaarder was dan de hitte. Het publiek ging hier op in en gedurende de gehele set was er een vrij stevige pit (voor Franse normen dan toch, ik ken lauwe botervlootjes die harder aankomen in een pit). Ze gingen voor een diverse nummerkeuze waarbij hun gehele discografie aan bod kwam en mijn persoonlijke favoriet, hun anti-fascistisch anthem ‘Zero Tolerance’ was ook aanwezig. Tot ruim na hun set liep ik nog ‘Zero tolerance! Always anti-fascist’ te roepen. (Yentl)
Tot mijn verbazing zag ik dat ik The Young Gods had aangeduid op mijn schema. Ik had geen flauw idee wat voor band dat was en ik kon me ook niet herinneren dat ik ze snel eens opgezocht had. The Refused speelde er ook na en ik wou echt wel een goed plaatsje hebben aan de Warzone voor die zou vollopen. Toch besloot ik om ze een kans te geven en dit was één van de betere beslissingen in m’n leven. De band bleek dan misschien wel allesbehalve jong te zijn en is blijkbaar een legendarische industrial band die al meer dan 20 jaar rond zwerft. Muzikaal deden ze me denken aan een ruigere versie van Swans en ze hadden absoluut geen enkel probleem om een heel divers assortiment aan genres tot een coherent geheel samen te weven. Ik schaam me eigenlijk best wel dat ik geen flauw idee had wie ze waren. (Yentl)
Op één of andere manier ben ik vrij vlot vooraan kunnen glippen op de Warzone zodat ik een mooi plaatsje had voor Refused. Mogelijks heb ik wel enkele toeschouwers omver geramd, maar dat weet ik niet meer dus dat telt niet. Refused besloot om alle stoppen uit de kast te trekken en me op slag verliefd te laten worden, de frontman stond in een prachtig blinkend pak met een rood-zwarte ster op z’n borst voor een propvolle Warzone luidkeels te verkondigen dat het kapitalisme met de grond gelijk gemaakt moet worden. Eigenlijk hadden ze op dat moment al kunnen stoppen, ik had geen muziek meer nodig want het was al perfect. Refused wees me hier vervolgens op m’n fout door één van de beste sets te spelen die ik ooit heb mogen ervaren. Alles van geluid tot publiekssfeer zat perfect en het grootste deel van de Warzone veranderde al snel in een permanente mosh-pit die bedolven werd onder een niet aflatende stroom aan crowdsurfers. Voor mensen die het moeilijk hadden om tussen hen en Slayer te kiezen werd er ook gedacht. Het enige dat iedereen wou horen van Slayer, namelijk het begin van “Reign in Blood” werd netjes door Refused gespeeld op het moment dat Slayer op de mainstage dat nummer had ingezet. Het meest optimistische beeld die ik had van een Refused show kwam niet eens in de buurt van de waanzin die zich daar afspeelde. Alhoewel ik eigenlijk nog Deicide en Tormentor ging bekijken , besloot ik om na deze show ze te skippen. Onmogelijk dat ze nog maar aan de enkels zouden komen van wat ik net ervaren had dus ging ik toch enkel maar teleurgesteld zijn. (Yentl)
Slayer - Slayerrrrr! Momenteel bezig met hun ‘Final World Tour’, is dit hoogstwaarschijnlijk de laatste keer dat ik ze Live zal zien, het is duidelijk dat veel mensen deze gedachte hadden want het publiek is duidelijk overenthousiast, de mannen van Slayer dropten overigens ook een massieve show op ons die zeker en vast waardig was als laatste Franse show. Het geluid zat super; De brandende effecten op de achtergrond en het vuur van het festivalterrein zelf vormden een mooi gloeiend geheel overal rond om ons heen.
Ik had Slayer al meerdere keren live gezien, en ik moet toegeven dat ik ze ongeveer even veel keer goed vond als slecht (ik bereid me al voor op de molotovs die naar m’n kop geslingerd gaan worden voor deze uitspraak).. Het blijft uiteraard Slayer maar bij sommige optredens had ik een iets te geforceerd gevoel bij hun show, deze was echter zeker geslaagd. Een dikke sfeer bom die eindigde met een vuurwerk show als afscheid; Het einde van Hellfest is nu ook wel erg dichtbij aan het komen.. Des te meer reden om er nog voor een laatste x een stevig feestje van te maken en de longen leeg te roepen: SLAYERRRRR!!!
Tom Araya spreekt het publiek nog even toe met de woorden: “I want to thank you for sharing and spending al your time with us all these years, thank you.
Thank you very much, thank you very very much, im gonna miss you guys. Au revoir.”
Adieu Slayer, hoor je doorheen het publiek galmen. (Dylan)
Tool - Het is zo ver, het moment is aangebroken, de laatste band van de dag betreedt het podium van de Mainstage & het is niemand minder dan; Tool! Zeker het bezichtigen waard als afsluiter van deze laatste dag Hellfest. Het optreden gaat meteen van start met een komische toon:
“Greetings Middle-earth, an honour to join you at Elf-Fest! Will you join us on our quest? Will you join us!?” “Just kidding, we’re just gonna play songs.”
& Inderdaad, dat is precies wat ze doen; wat lekkere songs uit hun arsenaal voor ons spelen terwijl de visual art waar Tool zo gekend voor staat rondom hun zichtbaar was. Startende met het iconische nummer “Ænima” word meteen de juiste sfeer gezet voor de rest van dit memorabele spektakel. Het is makkelijk jezelf te laten gaan met deze heerlijk absorberende muziek & als dat niet genoeg is helpen de intense visuals zeker en vast!
“You must’ve been High! High! High! Hiiiigh!
Nou.. Dat was voor velen alvast het geval, en als dat nog niet zo was ging het niet lang meer duren.. Overal rond me heen werden er jointjes bovengehaald & aangestoken op dit nummer (“The Pot”, voor de mensen die nog niet mee waren), alsof iedereen eentje had klaar zitten speciaal voor dit moment. De unieke sound van Tool vloeide over de festivalweide alsof een sluis opengezet werd; Een golf pure muzikale emotie die over ons uitgestort word. Je voelt gewoon hoe persoonlijk & emotioneel deze nummers zijn voor zanger Maynard James Keenan, die overigens zoals altijd nederig met de rest van zijn crew achterin blijft; De spotlight is niets voor deze zelfbewuste man die weet dat hij zichzelf niet al te serieus hoeft te nemen.. We zijn allemaal maar mensen & het gaat hier inderdaad om de muziek.
Prachtige afsluiter voor deze editie van Hellfest, het was al 12 jaar geleden dat Tool nog eens in Frankrijk speelde & ze hebben werkelijk alles gegeven die ze hadden, een zalig optreden. Ik ben zeker niet de enige als ik zeg dat ik met groot genot uitkijk naar hun nieuwe album (5de studio album & de eerste in 13 jaar) die momenteel geplande staat voor release op 30 augustus 2019!
Het was een geweldige ervaring maar Hellfest 2019 zit er helaas officieel op; Gelukkig is er in de VIP zeker en vast nog een feestje gaande; Tijd voor wat potjes ™JägerJenga! Zij die ze zullen drinken groeten u. (Dylan)
Dat was het dan weer voor Hellfest dit jaar, er waren terug frustrerende momenten (kuch knotfest kuch), brak Frans bier en onmenselijke hitte. Echter blijft dit naar onze mening één van de beste grote metalfestivals in Europa waarbij je in tegenstelling tot sommige concurrenten echt wel merkt dat dit festival door vrijwilligers wordt georganiseerd met een liefde voor de muziek in plaats van een bedrijf die voornamelijk het oogmerk heeft op winst. Hierdoor vallen er al wel eens organisatorische flaters, maar het festival heeft ook een uniek en oprecht gevoel. Salu Hellfest, als alles goed loopt zie je ons volgend jaar weer terug! (Yentl & Dylan)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Hellfest - http://musiczine.net/nl/foto-s/festival/hellfest-2019.html
Knotfest - http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/knotfest-france-20-06-2019.html
Organisatie: Hellfest, Clisson
Graspop Metal Meeting 2019 - 3 daags walhalla - Slayer imponeert weeral, Slipknot is terug en Kiss boordevol show
Graspop Metal Meeting 2019
Festivalterrein
Dessel
2019-06-21 t-m 2019-06-23
Zoals wellicht wel gelezen in diverse media: een geothermiecentrale veroorzaakte een lichte aardbeving in Mol, met een beving van 2.1 op de schaal van Richter. Welnu, allen die aanwezig waren in het naburige Dessel weten de echte reden van de lichte aardbeving, nl. Graspop jaargang 2019. 3 dagen zware muziek, enkele rockpauzes en muziek die voor sommigen het levenslicht niet mag zien blijft niet zonder gevolgen. Sorry aan de mensen uit Mol, maar Slayer was nu eenmaal in uitstekende doen dit weekend haha. Dus als jullie het op de centrale willen steken, be our guests …
Musiczine was opnieuw paraat en ondergetekende trapt af op donderdag, aangezien we dan reeds starten met de pré-party met enkele bands…
donderdag 20 juni 2019
Aborted & Off the Cross vechten het uit op hetzelfde tijdstip en Philip H. Anselmo is nu éénmaal Pantera niet
Ik ging rechtstreeks richting de Marquee waar Aborted present was, de mix van death metal en grindore beukte er direct op los met “Retrogore & Terrorvision”. De tent liep lekker vol en het was duidelijk dat vooraan in de pit alle remmen losgingen. De stem van Sven De Caluwé raasde in de rode gloed van de lichtshow en ging de greep niet meer lossen tot het einde van “The Saw and the Carnage Done”.
Na deze show hoorde ik opeens geruchten dat er blijkbaar ook een feestje gaande was op hetzelfde tijdstip in de Red Bull Metal Dome waar Off The Cross ook stevig het gaspedaal indrukte. Deze Belgische Metalcore band zag het levenslicht in 2016 en is dus klaarblijkelijk een band in stijgende lijn.
Op donderdag stond er een speciale set van Philip H. Anselmo and The Illegals op het menu waarbij nummers van Pantera gingen vertolkt worden. Op voorhand was ik alvast in de wolken dat de originele zanger van Pantera eindelijk zijn roots trouw was en dus enkele hitjes ging brengen, anderzijds was ik wel zo slim om direct een duidelijke afbakening te maken tussen wat vroeger was en wat ik nu kon en mocht verwachten.
Eerst en vooral toch een opmerking over de klank in de Marquee, want deze kon alvast niet tippen aan diegene van Aborted. Toch raar dat hier altijd een verschil in moet zitten…qua nummers bleven mij vooral “This Love”, “Fucking Hostile” en “Walk” bij. Mister Anselmo zong helaas zoals de laatste tijd bij Down het geval was, met veel tussenpauzes die de agressie wat deden verbleken dit deze nummers groot maakten. Leuk om eens mee te maken, maar zoals eerder aangegeven, als je het verschil niet kunt maken tussen vroeger en nu, dan kwam je volgens mij van een kale reis terug. Maar ik kon het toch appreciëren!
vrijdag 21 juni 2019
Crowbar zorgt voor een gigantische muur van geluid, Discharge voegt punk toe aan de affiche, Children of Bodom stond lang op nummer 1 qua show, maar Slayer eet alles op!
De bus van Metal Park bleef wat langer dan voorzien op zich wachten waardoor Hatebreed mijn vrijdag opende. De woeste hardcore is al langer dan vandaag mijn gading, maar achteraf gezien had ik ze toch al beter zien presteren. Misschien ook het feit dat de band redelijk vroeg na de middag geprogrammeerd stond, zorgde voor wat minder sfeer dan gebruikelijk het geval was, maar dat is uiteraard mijn mening. Ieder nummer is ééntje om gretig de vuisten in de lucht te steken en de boel in vuur en vlam te zetten waardoor de gekende terug op de setlist stonden: “To the Threshold”, “Live for This”, “Everyone Bleeds Now”, “A Call For Blood” en afsluiters “Perseverance” en meezinger “I Will Be Heard” passeerden allen de revue. De band deed dus wat ze kon, maar kon de passie niet echt aan het merendeel van het publiek overbrengen, waardoor ik vroegtijds richting Marquee stapte. De mannen in de pit zal het allemaal worst gewezen hebben, want deze zijn waarschijnlijk nog aan het bekomen…
In de Marquee stonden de mannen met baarden en tatoeages uit New Orleans van de band Crowbar voor een half gevulde tent klaar om hun zware gitaarriffs uit hun vingers te toveren. Deze sloophamer van sludgemetal (combinatie van doom met hardcore) bleef weinigen onberoerd die aanwezig was in de tent en deed sommige monden openvallen. Topnummers deze middag: “Conquering”, “Like Broken Glass” en “To Build a Mountain”, wat dat is wat deze mannen gecreëerd hebben deze middag: een ware geluidsmuur die de Himalaya deed verbleken.
Op Main 2 stonden de thrash veteranen van Testament paraat. Zanger Chuck Billy werd opnieuw verzegeld van een uitstekende ritmesectie met krachtpatser Gene Hoglan, Di Giorgio, Skolnick en Peterson. Qua songkeuze niks te klagen alvast, maar toch waren het de oudere nummers die het meeste stof en gras deden opwaaien op de weide: “Into the Pit”, “Over the Wall” en “Disciples of the Watch”. Spijtig genoeg waaide de klank teveel weg om alles duidelijk te verstaan, waardoor de thrashiconen geen wereldse show konden neerzetten.
Rond 17u30 ging het volk zoals een kolonie mieren richting de Jupiler Stage alwaar Municipal Waste de feestklokken inluidden. Teveel volk voor zo’n gekende band op het kleinste podium, dat is om problemen vragen. Aan de rechterkant van de bar was er gelukkig genoeg wel nog ruimte, hoogstwaarschijnlijk ook omdat velen geen zin hadden om als sardienen samengeperst te worden en eieren voor hun geld kozen en terugkeerden. Municipal Waste speelde zoals we ze gewoon zijn, met veel overgave en de garantie dat je meedanst. En dansen deden we, vooral met “Beer Pressure” (handig naast een bar), “Headbanger Face Rip” en “Unleash the Bastards”. Een lekkere portie crossover met hoog thrash gehalte!
Oudgediende Belladonna was ook dit jaar van de partij met de immer vriendelijke Scott Ian die er al vanaf het begin bij is. Jep, Anthrax stond reeds voor de 8e keer op Graspop (ik dacht eerlijk gezegd al meer maar soit). En ook zij hadden het probleem dat de klank soms wegwaaide naar de verkeerde kant waardoor sommige zang- en instrumentale stukken niet of nauwelijks hoorbaar waren. Maar het kon hen niet deren, want ze hadden zich duidelijk klaargestoomd om een strak optreden neer te zetten. Aftrappen deden ze met een ode aan Vinnie Paul (deel van Cowboys from Hell), maar toen zetten ze de machine in gang met “Caught in a Moss”. Deze Amerikanen speelden 1 uur vol overgave met hun meest gekende nummers, en dus ook de Trust cover “Anti-Social” die door alle aanwezigen werd meegebruld.
Met hun recentste album getiteld ‘Hexed’ kregen de mannen van Children of Bodom ook hun plaatsje op de affiche. De voorgaande keren vond ik deze Finnen alles behalve een goeie show neerzetten, maar vandaag was dat toch het tegenover gestelde. Wildchild Alexi Laiho heeft niet de beste jaren achter de kiezen, maar het blijkt dat hij alle shit achter zich wil laten. Alles klopte simpelweg, de zang, de keyboards de verschroeiende gitaren…1 hemels orgasme en een klank die perfect uit de speakers kwam. Van hun laatste album weet ik bitter weinig, maar met hun oude nummers kunnen ze mij nog altijd op sleeptouw nemen. Denk maar aan “Hate Me!” en het sublieme “Downfall”. Ik hoorde achter mij wat gemor, maar dat zal hoogstwaarschijnlijk te maken hebben met hun setlist waarbij vooral uit ‘Are You Dead Yet?’ en ‘Hexed’ (ze moeten nu eenmaal hun plaat promoten) gevist werd. Maar ondanks dat ik ook niet gekend was met deze nummers vond ik het toch een wervelende show. Dikke pluim voor deze Finnen.
De avond viel en dus was het opletten voor de woeste Vikings van Amon Amarth. De melodieuze death metal wint ieder jaar aan fans, en dit jaar zal het ongetwijfeld niet anders geweest zijn. Spektakel tijdens de show (veel vuur, vechtende stamhoofden, draken, Thor zijn hamer die neerdaalt en een meer dan geslaagde lichtshow), maar toch ontbreekt voor mij wat persoonlijk waardoor ik nog niet meedrijf in de vibe van deze Zweden. Zonder zo’n drukke show zouden meer mensen de muziek in zich kunnen opnemen, maar als je constant afgeleid bent of het dak van Mainstage 2 niet neerstort (waarschijnlijk de eerste band op Graspop ooit die effectief een dak in brand steekt), dan verschuift de muziek op de achtergrond. Kortom: hoog showgehalte, maar muzikaal (nog) geen top voor ondergetekende.
Op Main 1 begon Sharon Van den Adel en co van Within Temptation aan hun set, maar meer dan een blik naar haar boezem kon er bij mij niet van af. Saai in het kwadraat, en als je dan ook nog net voor Slayer moet spelen, dan weet je dat je aan het kortste eind trekt…
Slayer, de grootste thrash metal band tot op heden kwam in Dessel afscheid nemen van zijn fans…de laatste show in de Benelux ooit. Ik was bij hun afscheidsconcert in Wembley Londen en dacht dat ik hun afscheid in schoonheid had gezien. Maar in Graspop waren ze ook in uitstekende doen, neen, niet ZO spetterend als tijdens een zaalshow, maar hun uitzwaai was er ook vandaag boenk op! Niet lullen maar spelen is hun motto, en ook vandaag was het niet anders. Tom Araya bedankte de fans en liet voor de rest van hun avond de muziek spreken. Het tempo was strak, de muziek op kruissnelheid en de glimlach van allen rondom mij spraken boekdelen. De poorten van de hel gingen op en de vlammen stegen op. De setlist bestond enkel uit bommen waarbij enkel “Temptation” en “Payback” minder verwacht werden door de aanwezigen. Twintig nummers in anderhalf uur, twintig nummers zweten en moshen, twintig nummers die de rijke geschiedenis van Slayer weergeven, twintig nummers om deftig afscheid te nemen van onze kant door gretig mee te gaan in hun muziek. Dank u Slayer voor een prachtige tijd!
zaterdag 22 juni 2019
Clutch imponeert, Lamb of God lachende tweede na een subliem Slipknot
Slenterend richting Mainstage staan de ridders van Hammerfall reeds in volle glorie. De ‘stoere’ heavy metal van deze Zweden was in mijn beginjaren als metal fanaat een band die vele fans had. Met der tijd ben ik uit deze soort van metal gegroeid, reden ook waardoor ik niet meer vertrouwd ben met deze band. Maar de nummers “Renegade”, “Hearts on Fire” en meezinger “Let the Hammer Fall” namen me mee terug in de tijd.
Na de heroïsche heavy metal ging ik richting Immolation, wat direct andere koek is. Deze death metal zit vol complexe riffs en als je gitarist Robert Vigna aan zijn snaren ziet trekken dan lijkt het alsof hij ADHD heeft. Hun debuutplaat ‘Dawn of Possession’ en opvolger ‘Here in After’ worden jaarlijks uit mijn cd collectie getrokken om te beluisteren en dus wat ik maar al te blij dat nummers hiervan op de setlist stonden. Niet zoveel volk in de Marquee, maar dat was voor mij geen probleem.
Hopelijk waren er op Main 2 niet veel misvattingen, want het waren wel degelijk de leden van Halestorm die op het podium stonden, en niet de piraten van Alestorm! Reden van twijfel is omdat ik toch sommigen verkleed als piraat zag rondstruinen op de weide. De rock ’n roll was niet slecht, vooral zangeres Lzzy Hale was in prima doen. Leuk om eventjes te aanhoren alvast.
Ik dronk mijn pintje leeg en trok richting Jupiler Stage alwaar Agnostic Front de toon mocht zetten. De invloedrijke New York hardcore van deze heren hapt lekker weg en het duurde dan ook niet zolang vooraleer de eerste crowdsurfers aan de slag gingen. Enkele klankproblemen met de drummer achterwege gelaten, was het een klein uur nostalgie op ons bord.
Trivium staat niet zo hoog meer in de pikorde zoals in hun beginperiode, maar lekker catchy klinken ze wel. Helaas biedt deze band wat te weinig variatie om te blijven boeien vandaag.Ooit werden ze de nieuwe Metallica genoemd, maar of dit tegenwoordig nog een complimentje is, laat ik achterwege.
Ik pik nog enkele beginnummers van gitaarheld Slash mee (waar "Standing in the Sun") toepasselijk is, maar daarna is het direct richting Marquee voor de blues en stoner band Clutch. Geen band die over iedereens lippen gaat, maar als je bekend bent met het werk van deze heren, dan weet je dat je hypnotiserend gitaarwerk, groove en heavy rock mag verwachten. De meest in het oog springend op het podium is zonder twijfel zanger Neil Fallon, de energie die deze man uitstraalt zouden vele artiesten mogen overnemen. Toppers tijdens hun set: “Firebirds” en “Electric Worry” zonder twijfel!
Ik keerde terug richting Mainstage, want daar ging ik toch de komende uren vertoeven. Godsmack op Main 2 rond 20u stond eerst op het programma. Deze band kwam gelijk maar onder stoom tijdens de laatste nummers, misschien hadden ze wat last van de warmte, of hadden ze last van een jetlag, maar in het begin van de set miste ik toch wat bezieling. Spijtig, want blijkbaar waren ze enkele maanden geleden wel goed in de Trix te Antwerpen.
Daarna was het tijd voor Disturbed, een band die ook al een tijdje meegaat en bekend werd rond de millenniumwisseling. Niet direct mijn smaak maar toch waren de hitjes plezant…”Stupify” die opzwepend was, “Then Thousand Fists” van het gelijknamige album, en afsluiter “Down with the Sickness”. Ook radiohit “The Sound of Silence” (Simon & Garfunkel cover) kon op veel bijval rekenen.
Daarna moest ik een keuze maken en ging deze naar Lamb of God. Onlangs dus nog gezien in Wembley, dus ik wist dat deze band kon knallen. En jawel hoor, net zoals Slayer zijn ook deze mannen in bloedvorm. Zanger Randy Blyth trok het publiek mee en pompte de nodige adrenaline in hun muziek. Hun laatste album dateert alweer uit 2015, dus komaan mannen, na jullie toer moeten jullie gewoon de studio in zodat jullie gepland album in december zeker af is. Over een verpletterende show gesproken! De mix van death, thrash en groove kroop in je lichaam als een ziekte om alle inwendige organen te verwoesten. Een voorbeeld opnieuw van hoe metal moet klinken.
Hoofd headliner van deze zaterdag was Slipknot. Na de tragische gebeurtenissen die de bandleden in de laatste jaren hebben getroffen, hebben ze toch tijd gevonden om een nieuw album op te nemen. In augustus zou deze het licht zien en heeft de naam meegekregen: ‘We Are Not Your Kind’. Vandaag moesten ze dus vooral nog aan de slag met hun oudere nummers, maar zoals gekend klinken deze lekker agressief. De meute die Slipknot heet, is in feite een pure live-band, helaas durven ze zich ook wel eens bezondigen aan laksheid in het verleden. Gelukkig was dit vandaag niet het geval, want ik zag een band met allure en uitstraling. Uitgenomen nieuwe nummer “Unsainted” werd zo goed als uit ieder album gespeeld, met dus de klassiekers op kop. Enkel qua uitstraling waren er kleine aanpassingen, zoals bv hun nieuwe maskers. Maar voor ondergetekende blijft de muziek primeren, dus ging ik uit mijn dak met “People = Shit”, “(Sic)”, het beukende “Psychosocial”, “Duality” en “Spit it Out”. De crowdsurfers rezen als paddestoelen uit de grond en als zanger Corey Taylor dan ook nog eens een sit down aanstuurt, waarbij een volle weide als lammetjes uit zijn hand eten, dan weet je dat het kan daveren in Dessel. Neen, ik ben nu zeker benieuwd naar hun nieuwste plaat, welkom terug Slipknot!
zondag 23 juni 2019
Gojira doet het kwik stijgen, Kiss laat de confetti neerdalen
Wakker worden en het gevoel hebben dat je in een tropisch eiland vertoeft, liever zon dan regen, maar trop is teveel. Veel mottige mensen die onder een loden zon schaduwplekjes opzochten om zich neer te vleien, bier werd minder aan de man gebracht, want velen stonden aan te schuiven aan de waterbakken bij de sanitaire voorzieningen, maar toch moesten we erdoor.
Gojira was de eerste band op mijn wishlist, en zij hadden dus de taak om de mensen hun gedachten van de warmte af te leiden. Het showgehalte van Gojira kwam helaas niet tot zijn recht in het midden van de dag, ’s avonds zou dat toch beter zijn in mijn optiek. De precisie waarmee ze hun nummers brengen is ongelofelijk, watertanden deden we bij nummer “Stranded”, “Flying Whales” en “Vacuity” en de Fransen zijn overduidelijk warm weer gewoon, want ze bleven gaan zoals we ze kennen. Opnieuw een geslaagd optreden!
In Flames mocht opdraven op Main 2, maar bleef spartelen om het publiek enigszins mee te krijgen. Deze keer niet van de warmte, maar wegens gebrek aan spelinzicht. Wie durft het aan om sterk te openen, maar na enkele nummers terug te vallen op de radiovriendelijke kant van hun band. Neen, de afwisseling tussen hun begindagen en huidig niveau is te verschillend om te blijven boeien. Volgende keer beter jongens.
Ik ging naar Terror, op de Jupiler Stage maar de vele moshpits die gewoonlijk bij deze muziek hoort kwam ook niet direct uit de verf. Zo’n bands zouden beter in de Marquee of Red Bull Metal Dome geprogrammeerd staan, zodat we de muziek tot ons kunnen nemen. Aan goeie nummers geen gebrek, aan enthousiasme uit het publiek des te meer. “Spit My Rage”, “Stick Tight” en “Overcome” moeten beleefd worden, en dit was vandaag toch anders.
Death metal uit San Francisco en een nieuwe plaat, 33 jaar na hun laatste release…dan ben ik benieuwd hoe Possessed het ervan af zal brengen. Het nieuwe album (‘Revelations of Oblivion’) is minder hard dan ‘Seven Churches’, maar klinkt na enkele luisterbeurten toch veelbelovend. Zoals death metal fans wel weten is zanger Jeff Becerra gekluisterd aan een rolstoel, maar eenmaal op het podium blijft hij genieten van optreden. Een goeie mix tussen nieuwe en oudere nummers is wat vandaag op het programma stond, alhoewel ik toch 1 nummer miste op de setlist, meer bepaald “Death Metal”. Soit, nummers als “Pentagram” en “The Exorcist” blijven mij toch keer op keer boeien. Leuk optreden in de schaduw van de Marquee.
Def Leppard waren vandaag samen met Kiss de oudjes op de affiche, maar imponeren konden ze allerminst. Als het al loom weer is, denk je dan echt dat ballads de mensen wakker schudden? Lang heeft dit optreden voor mij alvast niet geduurd. Ik zocht de koelte op en hoorde een beetje later de wielen van een tank passeren.
Sabaton maakte zijn intrede op Mainstage 2, maar ik ben dus totaal geen fan van deze poppy muziek. Achteraf waren de fans wel heel blij, want de show zat boordevol spektakel heb ik mij laten vertellen.
En toen was het tijd voor Kiss. Gelukkig stak de wind de kop op voor wat verkoeling, want een show van Kiss is ook opgevuld met brandende bommetjes om het kwik te doen stijgen. Opnieuw een afscheidsshow op Graspop editie 24 van een legende in rock- en metalgebied. Tijdens de tonen van “Detroid Rock City” daalde de band neer uit de nok van het dak, omgeven door vuurwerk. Hoe meer show, hoe beter bij Kiss, en deze avond was het niet anders. Op muzikaal gebied vrees ik wel dat er af en toe geplaybackt wordt, maar luidop zal je me dit toch niet horen zeggen. En helaas flikt Kiss het ook altijd om hun show te vullen met een gitaar solo, een bas solo, een drum solo en dan nogmaals een gitaar- en bas solo.
Het verschil met Slayer die ook afscheid neemt kan niet groter zijn. Qua nummers mochten de fans likkebaarden, want met “Shout it Out Loud”, “Love Gun” en “War Machine” was er veel te beleven. Wel raar dat een nummer als “I Was Made For Lovin You” niet bij de bisnummers zat. Deze keer kozen ze voor “Crazy Crazy Nights” en “Rock ’n Roll All Nite” waarbij de confetti naar beneden dwarrelde uit de wolken, en Kiss verdween in de nacht, om nooit meer terug te keren als band naar Graspop.
Graspop editie 24 zat er weeral op, en dus is het reikhalzend uitkijken wat de organisatie voor ons op hun 25-jarige jubileum in petto zal hebben. Net zoals vorig jaar was ook #GMM19 helemaal uitverkocht. Het festival klokte af op 155.000 bezoekers. Ook alle logementen die het festival aanbood, waren dit jaar uitverkocht. Nieuw was Devil’s Lake waar in de rust van de nabijgelegen Lommelse Sahara overnacht werd. GMM trekt ieder jaar een steeds internationaler publiek. Dit jaar werd het festival door meer dan 100 verschillende nationaliteiten bezocht!
Zoals steeds was de affiche erg gevarieerd. Het festival programmeert breed en over de traditionele luide gitaar grenzen heen. Alle headliners waren top en zorgden voor onvergetelijke momenten. Metal grootheden Slayer en KISS namen op Graspop Metal Meeting afscheid van hun Belgisch publiek. Een volgende generatie bands staat echter klaar. Van de 116 bands en acts op het festival, waren er welgeteld 45 die voor het eerst in Dessel te gast waren!
Dank u wel organisatie, en tot volgend jaar!!
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.graspop.be
Organisatie: GMM, Dessel
Miracle Metal Meeting 2019 - Het moet niet altijd uit het buitenland komen om goed te zijn
Miracle Metal Meeting 2019
Brielpoort
Deinze
Begin jaren ’80 van vorige eeuw was de Brielpoort in Deinze één van de belangrijkste zalen voor de toen echt grote shows. Het lijstje met bands die er gespeeld hebben, is minstens zo lang als indrukwekkend: Dire Straits, U2, Depeche Mode, The Cure, Simple Mindes, Eurythmics, AC/DC, the Ramones, de Scorpions, …
Inmiddels laten de klassieke concertorganisatoren de Brielpoort een beetje links liggen, maar vzw Miracle is vastberaden om daar verandering in te brengen. Ze haalden reeds o.m. The Scabs en Scala naar Deinze. Voor hun Miracle Metal Meeting haalden ze vast de mosterd bij het Alcatraz Hardrock & Metal Fest. Dat wordt reeds enige tijd in Kortrijk in openlucht georganiseerd, maar het begon ooit in de Brielpoort en er was toen, misschien in verhouding meer dan nu, veel plaats op de affiche voor bands van eigen bodem. Metal leeft nog steeds sterk in Deinze en omgeving, wat te merken is aan kleinschalige initiatieven als o.m. Zingem Beeft, Stormram in Zulte, de Elpee uiteraard en zelfs mogelijk een nieuw metalfestival in Gent.
De Brielpoort vullen met enkel Belgische bands leek op papier een beetje een gok. Er zijn in Vlaanderen indoorfestivals die met grotere buitenlandse namen slechts kleinere zalen kunnen vullen. Toch was er vorige zaterdag de hele avond een gezellige drukte in de Brielpoort. Het was er niet zo druk als vorig jaar toen Alice Cooper langskwam, maar het voordeel was wel dat je snel even naar de toog, naar buiten, naar het toilet, enz … kon. Eigenlijk net de atmosfeer van een openluchtfestival, maar dan met een binnenpodium.
Met een festivalaffiche kan je nooit iedereen tevreden stellen. Hier en daar werden wat wenkbrauwen gefronst toen bleek dat er zou geopend worden met vooral Antwerpse bands. Dat terwijl er in Oost- en West-Vlaanderen zoveel talent rondloopt. Misschien krijgen we die zo al vaak genoeg te zien, al zijn ook de de bands van ’t Stad zeker geen onbekende in de regio.
Bark mocht de spits afbijten. Vorig jaar stonden ze nog op Stormram en eind dit jaar staan ze alweer op Zingem Beeft. De regionale discussie terzijde gelaten is Bark een prima festivalband. Ze zetten telkens een heel gedegen set neer. Alles wordt technisch nagenoeg perfect en met veel overgave gebracht. Ze openden met “Voice Of Dog”, maar het is vooral de titel van de tweede song die je letterlijk mag nemen: “All Hell Breaks Loose”. Op het podium is het zanger Ron die alle aandacht naar zich toe zuigt terwijl de rest van de band hem probeert bij te benen. Elke song gaat hard bij Bark. In hun lyrics verwijzen ze gretig naar alles wat met honden te maken heeft en dat is ook het beeld dat ze live uitstralen: dat van een roedel wilde honden die blaffen én bijten. Het geluid was niet ideaal, maar dat bedekt het Brielpoortpubliek graag met de mantel der liefde. Het hoort bij de charme en bij de herinnering aan toen deze zaal nog maar pas opende. Ook toen was een goed zaalgeluid een ‘uitdaging’.
Ook Off The Cross komt uit Antwerpen. Ze stonden al eerder op grote festivalpodia, maar dit jaar lijkt voor hen de grote doorbraak te wenken. Na de Miracle Metal Meeting mogen ze nog aantreden op Graspop en Alcatraz. Eind vorig jaar brachten ze een EP uit waarop ze samenwerken met een hele reeks gastzangers en een 35-koppig koor. In de Brielpoort haalden ze dan weer nog een andere gastzanger mee het podium op: Sven De Caluwé van Aborted. Die zouden als band zeker ook niet misstaan hebben op de affiche van de Miracle Metal Meeting. Net als bij Bark was het publiek enthousiast voor Off The Cross, terwijl minstens evenveel mensen vanop een veilige afstand stonden te genieten.
De timing werd strikt gevolgd, wat toch wel een welkome uitzondering is in het festivallandschap, en ook King Hiss was stipt om de eerste tonen van “Homeland” door de Brielpoort te jagen. King Hiss werkt naar verluidt aan een nieuw album en er stonden twee songs op de setlist die we nog niet op eerder uitgebracht werk terugvinden: “Revolt” en “Monolith”. Beide zijn pareltjes van waar King Hiss goed in is: heavy metal, maar dan zeker niet oldschool. Wel zit er wat stoner, wat sludge en wat Tool en Baroness in hun recept.
Voorts was de set in Deinze een dwarsdoorsnede uit hun discografie, met “Homeland”, “Mastosaurus” en Killer Hand” uit hun jongste album ‘Mastosaurus’, “La Haine”, “Serpentagram” en “King Hiss” uit ‘Sadlands’ en “Snakeskin” uit de EP ‘Snakeskin’.
Zanger Jan en vooral ook gitarist Joost werkten zich in de Brielpoort in het zweet voor de aandacht van het publiek en hadden eigenlijk weinig problemen om de zaal met verstomming te slaan. Dit is niet het soort metal dat begeleid wordt door wilde moshpits en walls of death en toch was dit een heel geslaagd concert.
Wild moshen deed het publiek dan weer wel op de tonen van Fleddy Melculy. Deze Nederlandstalige metalcoreband veroverde StuBru met “T-shirt van Metallica” en ook al volgende singles deden het goed op de radio. Daarmee zijn de Fleddy’s één van de weinige metalbands van eigen bodem die daar nog in slagen. Het viel ons op dat bijna het voltallige publiek tot aan de PA de teksten van Fleddy kent en meebrult, ook al is live alles net iets minder verstaanbaar dan op de albums.
Het was dan ook een feest van de herkenning op de Miracle Metal Meeting, met o.m. “Feestje In Uw Huisje”, “Ik Ben Kwaad”, “Moeidunidotcom”, “T-shirt van Metallica” en “668”. Voor die laatste track mochten, net als voor de albumversie, Jan en Joost van King Hiss mee het podium op. Handig geprogrammeerd uiteraard van de organisatie. In de set van King Hiss was Jeroen Camerlynck eerder ingegaan op de uitnodiging om mee te zingen. Franky De Smet-Van Damme van Channel Zero, die meespeelt in de clip van “668”, kwam ook al het podium op om wat te dollen met Jeroen van de Fleddy’s. En de laatste gastzanger was dan Danny van het voormalige Deviate die mocht meedoen op “Voor Altijd Jong”, met Jeroen in het Nederlands en Danny in het Engels. Ondanks al dat gedoe met gasten haalde Fleddy Melculy op geen enkel moment de voet van het gaspedaal.
De moshpit werd een circlepit en de eerste crowdsurfers lieten zich opmerken. De band staat deze zomer slechts op een handvol festivals - omdat ze aan een nieuw album werken - maar deze jongens hebben geen moeite om te scoren vanuit rust. Een eerste nieuw nummer van dat volgende album zou de kers op de taart geweest zijn, maar ook zonder die kers was het al smullen van de Melculy-taart. De opvolging aan de top van de Belgische metalscene is verzekerd. Jeroen merkte op dat er wat hem betreft meer dergelijke festivals mogen zijn . “Het moet niet altijd uit het buitenland komen om goed te zijn”, was zijn boodschap daarover.
Aan die top staat Channel Zero al een hele tijd te blinken. In hun eerste leven was België te klein voor hun talent en veroveringsdrang, vandaag is hun vijver beperkt tot het vaderland en de dichtste buurlanden. Goed gezien om hen de grote Brielpoort te laten vullen bij de aanvang van hun zomertournee, als de honger bij het publiek nog groot is. Vooraf hoorde je vooraf wel eens dat Fleddy Melculy Channel Zero van de troon heeft gestoten, maar afgaand op het aantal bandshirts in de zaal en de reactie van het publiek op de twee shows zal die troonwissel nog even moeten wachten. Franky kon het niet laten om bij het inzetten van “Hot Summer” toch wat te dissen: Fleddy Melculy heeft zijn eigen hot sauce, maar wij zullen eens laten zien wat ‘hot’ is.
Channel Zero bracht een ‘greatest hits’ op deze Miracle Metal Meeting. Klassiekers als “Suck My Energy”, “Fool’s Parade” en “Bad To The Bone” werden afgewisseld met obscuurder oud werk als “Repetition” uit het album ‘Stigmatized For Life’ uit 1993 en “No More” uit ‘Unsafe’ uit 1994.
De albums die sinds de reünie werden uitgebracht, werden wat stiefmoederlijk behandeld: niets uit het jongste album ‘Exit Humanity’, enkel “Dark Passenger” uit ‘Kill All Kings’ en uit ‘Feed ‘Em With A Brick’ niet meer dan “Hot Summer” en “Ammunition”. Maar geen “Black Flowers”, “Run With The Torch” en ook geen “Help”. Er waren dan ook geen bisnummers voorzien in het tijdsschema van de organisatie. Ook zonder bisnummers maakte Channel Zero met veel grinta duidelijk dat zij nog wel even de beste Belgische metalband zijn en willen blijven. Franky was prima bij stem, maar we hadden ook niets anders verwacht bij het eerste concert van hun zomertournee.
De rest van de band had er duidelijk veel zin in en speelde foutloos. Christophe Depree van After All werd als vijfde bandlid ingelijfd voor de clubtournee van eind 2017 en dat verse bloed doet de band veel deugd.
Ook Channel Zero ontsnapte in de Brielpoort niet aan het gegeven van gastzangers en dus kreeg Danny van Deviate een microfoon om één nummer mee te doen. Voor Camerlynck was hij misschien eerder een jeugdidool, voor Franky en Tino is hij een medestrijder van het eerste uur. Hij deed al eens een guest vocal op ‘Unsafe’.
Deze eerste editie van de Miracle Metal Meeting mag in programmatie en opkomst een geslaagde start genoemd worden. Kristof Baertsoen van vzw Miracle gaf zaterdag al aan dat die volgende editie er komt. Om volgend jaar nog eens de Brielpoort te vullen met enkel Belgische metal, zal een uitdaging zijn, maar zelfs als je aanvult met buitenlandse bands kan je nog heel wat bands van eigen bodem een mooi podium aanbieden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/miracle-metal-meeting-2019
Organisatie: Vzw Miracle
Werchter is al een tijd niet meer enkel en alleen de plek die men in één adem met ‘rock’ benoemt. Met Werchter Boutique, TW Classic en occasionele one-of Live Nation producties staat de omliggende weide namelijk geregeld vol diverse benenparen. Zo ook afgelopen zaterdag, met bovenaan de affiche de legendarische naam Fleetwood Mac. 45000 tickets gingen de deur uit. Voor de gelegenheid kreeg de hoofdact, oudersdomdeken Fleetwood Mac, het gezelschap van onder andere Snow Patrol en Triggerfinger.
Na de afstand van de bushalte tot de weide, zoals ieder jaar, iets te hebben onderschat, hoorden we dat Novastar een hernieuwde adem gevonden heeft. Hun magnus opus ‘Almost Bangor’ is haar eerste decenium reeds voorbij en diens opvolger ‘Inside Outside’ werd destijds maar lauwtjes ontvangen. Gelukkig was daar recent dan ‘In The Cold Light of Monday’, waarmee Zweegers terug de volle, herkenbare sound vond. Dit laatste album, blijkt live ook geschikt voor grotere podia. Ieder nummer had een mooie functie, waardoor het geen ‘wachten-op-de-hits’-optreden werd. Zweegers heeft toegewijde passie door de aderen vloeien, en tijdens afsluiter “The Best Is Yet To Come”, werd dat andermaal duidelijk. Niet de meest zuivere uitvoering van deze Belpopparel, maar overall een erg degelijke performance.
De 10(!)-mansbezetting van Arsenal hadden de weergoden in het begin niet aan hun kant. Stevige plensbuien wisselden elkaar af, dat terwijl de band zelf garant staat voor zonnige optredens. Hendrik Willemyns en de zijnen hadden het deels door deze weersfactoren niet meteen onder de markt. Een andere bemoeilijkende factor, was de gekozen setlist. Het vele, nieuwe werk kwam niet echt tot haar recht op het uit de kluiten gewassen podium. We hoorden diezelfde avond weliswaar waaien dat ze op het volksere Gladiolen wel iedereen naar huis speelden, en dat verrast ons hoegenaamd ook niet. Boven Werchter brak de zon nét op tijd door, om met kleppers als “Melvin” en “Estupendo” danskriebels uit te strooien over het publiek. We stellen ons wel vragen bij de omvang van hun bezetting, die gebaseerd op het sterkste werk van de band, niet geheel noodzakelijk bleek. Wat ons betreft toch niet op een festivaldag waar men hoofdzakelijk voor één welbepaalde naam aanwezig is. Iets over sop en de kolen waard zijn.
Tijd om wat ‘ouderdomsdekens’ erbij te halen, The Pretenders, aangevoerd door Chrissie Hynde, bleken hun beste tijd achter de rug te hebben. Al probeerden zij wel er nog het beste van te maken. Muzikaal klonk het platter dan de aardbolvisie van flat earth-believers, maar originals Hynde en drummer Chambers stralen nog steeds pure rock uit. Dit in tegenstelling tot de jongere bandleden, die zich nogal glammy gedroegen. De band maakte gretig gebruik van het aanwezige LED-scherm, en dat wist ons toch min-of-meer gans de set geëntertaind te houden. Een verstandige zet om van de aanwezige middelen gebruik te maken. Wie de setlist opmaakte, is voor ons grote vraag. Want ook Hynde poneerde geregeld dat ze ‘na de volgende ballade, zouden gaan rocken’. De ballades bleven echter komen en wij, maar mogelijks ook Hynde, hadden liefst van al zo min mogelijk van deze ballades moeten overbruggen. Hun grootste hit, “Don’t Get Me Wrong”, werd ook in de set gewrongen, maar meer dan de kitschy-catchy herkenbaarheidsfactor had dit lied niet (meer) om het lijf.
“Misschien moeten we hier een vijver aanleggen en bootjes op laten varen”, niemand verpakte zijn mening mooier dan Ruben Block van Triggerfinger bij aanvang van hun optreden. Voor de gelegenheid had Triggerfinger een aantal gasten met zich meegenomen, leuk idee, maar de uitwerking ervan bleek niet echt festivalweide-proof. Zo speelde de band wel hun voornaamste hits, waar vooral “Colossus” sterk uit kwam, maar trokken de collabs het tempo wel meermaals uit de set. Het iets oudere festivalpubliek, was nu eenmaal ook niet het makkelijkste publiek. Dit werd vooral duidelijk toen Fenne Kuppens haar ding kwam doen. De frontvrouw van Whispering Sons smeet zich nog harder dan anders, maar rondom ons gingen -onterecht- vooral de wenkbrauwen aan het bewegen. Naast Kuppens, kreeg ook een stralende Selah ‘Mercy’ Sue haar moment de gloire. Ironisch - maar demografisch gezien niet verrassend - genoeg, bleek de hoem-pa-Pa pop van Henny “Eén Nacht Alleen” Vrienten datgene wat het publiek het meest wist te pleasen.
Triggerfinger vuurde een slotsalvo op ons af, maar schoot net niet hard genoeg. Vermoedelijk doordat het volume niet helemaal opengedraaid stond (?) aan het knoppenpaneel. Jammer, want hoe kan rock echt scheuren zonder luid te mogen gaan?
Allesbehalve een slechte prestatie van de meest sexy rockband van de Benelux, maar conceptueel hadden we meer verwacht van ‘& Guests’.
Snow Patrol is zo’n band die de betere knuffelrock van de laatste decennia maakte. Dat zorgde in het verleden al voor melige optredens waar zanger Gary Lightbody eerder een kleffe knuffelbeer, dan een charismatische frontman, was. We waren al uit het oog verloren dat de band al meer dan 25 jaar op de teller heeft staan, wat op zich ook al mooi is.
Gary Lightbody trekt er anno 2019 op uit met een onfrisse stoppelbaard. Hij boet wat in aan sex-appeal, maar muzikaal was Snow Patrol mogelijks de hoogvlieger van de dag. De hoofdbrok van de gespeelde tracks, dateren al van meer dan 10 jaar geleden, maar blijken nu eenmaal onoverkomelijk. Lightbody wakkerde het publiek meermaals aan, waardoor bij “Chasing Cars” en “Just Say Yes” dan ook menig liefje op de schouders werd getild. Vocaal was alles zeer naar behoren, en we zagen - net zoals bij Triggerfinger - een collectief aan het werk. Niemand speelde op zijn eigen eiland. En zelfs al was er iets aan de hand met gitarist Nathan Connolly, op een aantal pijnlijke grimassen na, viel er niets op zijn spel aan te merken.
Doorheen de dag werd het meermaals duidelijk dat het merendeel van het publiek maar voor één band was afgezakt naar Werchter. Fleetwood Mac heeft ondertussen een mythische status bereikt en blijven qua opgenomen muziek nog zeker relevant. Met maar liefst 4 nummers van de band in de top 100 van de Tijdloze, doen ze hiermee even goed als Metallica.
Nogal onopgemerkt en druppelgewijs, kwamen de bandleden het podium op geschoven en de tand des tijds werd zonder nog maar één noot te horen al pijnlijk zichtbaar, al wachtten we met ons oordeel te vellen totdat we muziek te horen gekregen.
Ergens hadden we na “Dreams“ bijgevolg al huiswaarts kunnen keren. Want bij dit vierde nummer hadden we ook al “The Chain” en “Little Lies” achter de kiezen. Hitjes, allemaal goed en wel, maar tijdens én na de hitjes geloofden we onze oren nauwelijks.
Ja, de band wisselde over de jaren heen - door interne strubbelingen en wrange machtsverhoudingen - geregeld van personeel, maar dat net de meest respectabele leden durfden teleurstellen, hadden we ons niet op voorbereid.
McVie en Nicks zouden tegenwoordig zelfs niet meer gecast worden voor FM-tributebands. Vocaal hadden ze namelijk het merendeel van de tijd moeite om lucht langsheen hun stembanden te duwen, en wat er bij hen uit kwam, deed hen allesbehalve als vooraanstaande vocalisten klinken.
Een andere, pijnlijke vaststelling is dat de lichtpunten van het optreden gevormd werden door alles wat niet echt, of niet langer meer deel uitmaakt van Fleetwood Mac. Zo bliezen Neil Finn en Mike Campbell een frisse wind doorheen het muffe kabinet. Vooral Finn, die in de hiërarchie duidelijk onder Nicks staat, was in staat om het publiek gefocust te houden met zijn frisse, heldere stem. De solo’s van Campbell leken daarentegen niet altijd even soepel te gaan, maar wel was hij een aanwezig, vief figuur op podium.
Eerlijkheidshalve, het is ook niet de makkelijkste opdracht om in Lindsay Buckinghams voetsporen te treden. Van de oorspronkelijke leden, vertolkte enkel Mick Fleetwood zijn rol zoals het hoorde, maar is er aan hem zeker ook geen bindtekstenkoning verloren gegaan.
Muzikaal waren “Oh Well”, ironisch genoeg van de hand van ex-lid Peter Green, en “Don’t Dream It’s Over”, een cover van Finn’s primaire band Crowded House, de lichtpunten in de set. Niet de grootste Fleetwood Mac hits dus, die ofwel overladen werden met irriterend rammelaargeluid of die te hard steunden op de erg zwakke vocals.
Geen man of vrouw over boord zou je dan denken, want de band bracht vermoedelijk ook een hoop showelementen mee, toch? ‘Less is more’, zal de band gedacht hebben, maar hier had het mogelijks wel de meubelen kunnen redden. Op het LED-scherm kregen we enkel gedateerde videobeelden te zien. Op het te lang uitgesponnen drumtafereel in “World Turning” na, was er ook op podium niet echt veel te beleven.
Nummers als “Go Your Own Way” laten ons op plaat keer om keer genieten, meezingen en zelfs dansen. Live kregen we medelijden met de bandleden, dat we ons niet kostelijk konden of durfden te amuseren. Meezingen werd uiteraard wel gedaan, dat zou er nog aan mankeren met zulke hits, maar een volksfeest werd het op Werchter Boutique niet.
Al is alles relatief, en geen enkel publiek is dezelfde. Zo hoorden we rond ons fans die voldaan huiswaarts zouden keren, mensen die zich -ondanks ze fysiek geen krimp gaven- het een dik feest vonden, tot anderen die het niet aan hun hart lieten komen en het hielden op een goed gekoelde pint.
Met “Free Fallin'” brachten ze een emotionele ode aan Tom Petty . Dat “Don’t Stop” de afzwaaier werd, kreeg bijgevolg een wrang bijsmaakje. Dit was geen vuurwerk . Fleetwood Mac was vanavond niet de perfecte afsluiter . Daarvoor waren Triggerfinger en Snow Patrol hen te snel af en de echte blikvangers.
Teleurstellend of niet, iedereen maakte van dit moment gretig gebruik om de eigen nabeschouwing luidkeels bekend te maken. En hieruit kon worden afgeleid dat elk zo zijn eigen hoogtepunt had. Gebalder kunnen we het niet stellen.
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism daMusic)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/werchter-boutique
Organisatie: Live Nation - Werchter Boutique - Rock Werchter
Best Kept Secret 2019 - Een overzicht van de drie dagen
Best Kept Secret 2019
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2019-05-31 t-m 2019-06-02
Jasper Laureyssens
Best Kept Secret is meer en meer het festival om jonge beloftevolle bands als Big Thief, Shame, Sports Team of Psychedelic Porn Crumpets te kunnen bewonderen aan het begin van hun muzikale carrière. Daarnaast combineert het festival dat met enkele vaste waarden, waaraan we niet altijd zouden denken. Die geslaagde combinatie doet het al jaren goed en dat was op deze editie niet anders. Wij deden alvast een inspanning om er de meest relevante en strafste shows uit te pikken en dat viel grotendeels goed mee.
dag 1 - vrijdag 31 mei 2019
Angie McMahon @ Seven
De Australische singer-songwriter Angie McMahon kreeg de eer om de Seven te openen. Haar combinatie van soul en folk greep ons niet meteen bij de keel, maar de poging was alvast het vermelden waard. Ook al omdat we niet meteen iets anders te doen hadden zeker? Met haar breekbare stem wist zij ons heel even te raken, maar dat verdween al even snel als het was gekomen. McMahons eerste show in Nederland was niet meteen een voltreffer. Tot later, misschien of ook niet.
Julien Baker @ Two
Nu we toch op de breekbare toer zijn, waarom niet Julien Baker meepakken, dachten we. Een enthousiast publiek zag een moedige muzikante, die het podium alleen meester probeerde te houden. Dat deed ze meer dan behoorlijk, want het publiek bleek al snel enthousiast te reageren. Bakers songs klinken breekbaar en haar teksten zijn overgoten met herkenbaarheid. Neem daarbij een niet te ontbreken pianospel en je weet dat je op het randje van de meligheid aan het balanceren bent. Desalniettemin een straffe show, die het vooral moest hebben van Bakers stem en die was ontegensprekelijk van de partij.
SHHT @ Seven
Het woord absurd lijkt te zijn uitgevonden voor de heren van SHHT. Hun schizofrene sound en opzwepende act deden onze monden reeds meermaals openvallen en net daarom waren de verwachtingen om deze jonge Belgische wolven aan het werk te zien best groot te noemen. Een overvolle Seven zag een band die deze verwachtingen deels wist waar te maken. We zeggen deels, omdat het verrassingseffect er misschien vanaf was, want net die eerste kennismaking met SHHT is er één die nog steeds op ons netvlies staat gebrand. Dat gevoel konden we dus niet terug oproepen; jammer. Entertainen deed het dan weer wel en daar gaat het natuurlijk allemaal om. Vooral hun cover "Warp" van The Bloody Beetroots deed de tent ontploffen en zo was het eerste feestje op Best Kept Secret 2019 al een feit.
Primal Scream @ One
Wie van goeie nineties rock houdt, moest vandaag ongetwijfeld aanschuiven aan de druk bezette One. Daar stonden de monumenten van Primal Scream gepland. Naast het knalroze kostuum van frontman Bobby Gillespie viel vooral het enthousiasme en het hoge rock-'n- roll gehalte op die ze hadden meegenomen. Met een sound die wat zweeft tussen die van The Rolling Stones en Oasis kon het al helemaal niet misgaan. De Schotten kregen het strand van Best Kept Secret dan ook zonder veel moeite het publiek aan het dansen. Als klap op de vuurpijl schonk Primal Scream zijn uitgelaten publiek de klassieker "Rocks". Een mooiere manier om af te sluiten konden we ons niet inbeelden.
Stereolab @ Two
Na een rustpauze van tien jaar besloot de invloedrijke Britse band Stereolab om terug hun oude habitat van het podium op te zoeken. En dat deden ze op Best Kept Secret met wisselend succes. Vooral de statige performance van zangeres Laetitia Saedier deed onze aandacht al te vaak afleiden tot ver buiten de tent. De momenten waarop Stereolab ons wel kon bekoren, waren degene waarop de psychedelische sound volledig tot ontplooiing kwam. Zweven met serieuze tussenpozen dus.
Psychedelic Porn Crumpets @ Five
Een band die we al even op ons lijstje hadden staan, waren de heren van Psychedelic Porn Crumpets. Toegegeven, het was vooral de opvallende bandnaam die ons aanvankelijk nieuwsgierig maakte. Los daarvan waren we best wel gelukkig van onze actie. De Five werd namelijk van begin af aan van zijn sokken geblazen door de snoeiharde riffs die ons maar om de oren bleven vliegen. Psychedelic Porn Crumpets mag gerust in het rijtje van King Gizzard and The Lizard Wizard genoemd worden en dan weet je dat een goeie oude moshpit onvermijdelijk was. Een absolute aanrader dus voor wie zijn energie kwijt wou in het hardere werk die deze editie van Best Kept Secret te bieden had.
Jambinai @ Five
Wie Zuid-Korea zegt, denkt niet meteen aan postrock, doom, metal of noise. Maar daar brengt Jambinai zonder pardon verandering in. Naast de gebruikelijke instrumenten is Jambinai ondermeer de band die traditionele Koreaanse instrumenten in zijn gitzwarte muziek verweeft. Een moedige combinatie, die wonderwel werkt. Hun dreigende sound zou zomaar als soundtrack kunnen dienen voor een straffe horrorprent en wij zagen dat het meer dan goed was. De afwezigen hadden meer dan ongelijk, want Jambinai was één van de ontdekkingen van dag één.
Bon Iver @ One
Dat Bon Iver gekend staat om zijn perfectionisme bewees hij al vrij vroeg op de dag. Een soundcheck om u tegen te zeggen moest de voorbode zijn van een loepzuivere klank dat de naam headliner waardig was. Daarover kon dus al zeker niet geklaagd worden. Het genie in Bon Iver toverde een warm deken van liefde uit zijn hoed en legde deze een volledige show zorgvuldig over zijn publiek. Als headliner moest Bon Iver het zeker niet hebben van zijn hits. "Skinny Love" en "Bird" waren ongetwijfeld hoogtepunten, maar over het algemeen kunnen we stellen dat de man het niet nodig heeft om te teren op die eventuele hit. Bon Iver moest het hebben van zijn strakke band, loepzuivere stem en zijn eigen kunde als uitermate sterke muzikant. Een gewaagde headliner, dat is zeker. Maar ook zeker één die we niet meteen zullen vergeten.
Shame @ Five
Wie Shame ooit al eens aan het werk zag wist waaraan hij zich kon verwachten. Voor wie het de eerste ontmoeting was met de mannen van Shame kreeg een show te zien waarvoor Shame alom gekend staat. Dat is namelijk een gigantische brok energie, een gezonde dosis arrogantie en een groep gasten die naar onze mening bezig is met de wereld te veroveren. Shame's postpunk stelde allerminst teleur in de oververhitte Five en het schonk zijn publiek zelf enkele nieuwe en tragere nummers die op de langverwachte nieuwe plaat zullen komen. Ook bommetjes als "One Rizzla" en "Concrete" konden niet ontbreken en werden zorgvuldig in hun set gepland. We kunnen niet anders dan besluiten dat Shame de Five wist af te breken. Volgend jaar graag op een groter podium aub.
dag 2 - zaterdag 1 juni 2019
The Nude Party @ Two
We hadden niet veel nodig om op dag twee onze tent uit te komen, want The Nude Party stond namelijk al vroeg klaar om ons flink wakker te schudden. Hun garagerock deed onze slapende ogen meer dan opengaan en dat hadden we nu net nodig. De zeskoppige band had er zin in en dat straalden ze ook af op het publiek die nummer na nummer meer overtuigd raakte van de Amerikaanse rockers. Een veelbelovende band, die naast hun een uitstekende debuutplaat ‘The Nude Party’ nu ook bij ons gekend staat als steengoeie liveband.
Sports Team @ Two
Wie een echte gitaarband aan het werk wilde zien moest ongetwijfeld Sports Team op zijn lijstje hebben aangeduid. De Britten worden namelijk door velen genoemd als één van de Britse bands om in de gaten te houden en na hun energieke passage kunnen we dit advies alleen maar beamen. Nummers als "M5" en "Ashton Kutcher" zijn mooie voorbeelden van hoe een oerdegelijk rocknummer moet klinken, zonder dat ze er al te veel doekjes om winden. Sports Team blijkt ook live een hele beleving te zijn. Vooral zanger Alex Rice kaapte de prijs weg voor theatraalste act van de dag. Dat stond in schril contrast met de toetsenist die haast als een robot acteerde op het podium. Bij momenten een hilarisch schouwspel, die voor een extra dimensie zorgde. Sports Team zorgde al vroeg voor een hoogtepunt, want wie daar vandaag aan wou tippen moest al van goede huize komen.
Wallows @ One
Frontman Dylan Minnette is inderdaad de acteur die schittert in de Netflix serie ‘13 Reasons Why’, maar naast zijn acteertalent kan de man ook een aardig stukje zingen en gitaar spelen. Samen met zijn jeugdvrienden vormt hij de band Wallows. Hun dromerige poprock bleek de perfecte muziek te zijn om te kuieren aan het strand met een biertje in de hand. De zomerse deuntjes van "Pictures of Girls" of "Are You Bored Yet?" toonden dat Wallows genoeg potentieel bezit om oerdegelijke popsongs te blijven maken. Niet dat er anders sprake was van uitschieters, maar dat mag zeker niet als negatief gezien worden. Zonder twijfel een geslaagde passage en als we al een conclusie kunnen trekken, dan is het dat Wallows veel meer is dan hun bekende frontman.
Snail Mail @ Five
De verwachtingen om Snail Mail aan het werk te zien waren niet torenhoog. Vooral niet omdat de band rond frontvrouw Lindsey Jordan geen overtuigende set wist te spelen toen we ze laatst zagen op Sonic City 2019. De bril was vooraf dus licht gekleurd, maar die zal na vandaag beslist niet veranderen van kleur. Snail Mail staat garant voor losse, dromerige en nonchalante songs, maar op Five bleek deze sterkte net uit te draaien op een zwakte. De flow leek er maar niet in te komen en de normaal zo zachte stem van de frontvrouw leek elk moment te kunnen breken. Neem daarbij de veel te lange tussenpozen tussen nummers en je kan al raden dat dit geen optreden was die ons bij zal blijven. Na al dat gitaargeweld van eerder werd Snail Mail de domper op onze vreugde.
Fat White Family @ Two
Na de verwoestende doortocht van Shame gisteren leek het alsof de geest van de band deels was achtergelaten op de Two. Daar verzorgde Fat White Family een muzikaal onderosje tussen post-punk, rock en psychedelica. Een combinatie die ons bij de keel kon grijpen, vooral wanneer Saoudi zijn keelgat wist open te scheuren. Op andere momenten nam de sloomheid het wat over, waardoor de cohesie wat uit de show werd gehaald. Toch kunnen we niet anders dan stellen dat de Britten een serieus stukje kunnen rocken en dat op een behoorlijk strakke manier. Redelijk straf werk van deze zevenkoppige band.
Charlotte Adigéry @ Four
Wie het vandaag wat extraverter wou moest vooral aanschuiven bij de Four. Daar stond onze nationale trots en revelatie Charlotte Adigéry. Na haar geweldige EP ‘Zandoli’ bewees zij dat ze het ook zonder haar band Wwwater kan. Na een kleine vertraging zagen we uiteindelijk diegene waarvoor in de prangende hitte stonden te wachten en dat was achteraf gezien meer dan de moeite waard. Een afwachtend publiek moest merkbaar wennen aan Adigéry's aparte interpretatie van indie-disco, maar dat kon haar schijnbaar weinig deren. Misschien was Best Kept Secret gewoon nog niet klaar voor haar? Wie zal het zeggen. Adigéry straalde persoonlijkheid, sensualiteit en kracht uit en onder het motte ‘doe wat je gelukkig maakt’, is zij alvast één van de kampioenen van vandaag te noemen.
Death Grips @ Two
Als we een hiphopact inplannen, wel dan doen we het meteen goed moeten de programmatoren van Best Kept Secret gedacht hebben. En of het hen gelukt is. Met Death Grips stond er op de Two een pletwals die alles en iedereen van zijn sokken blies. Beenharde beats dus, waarbij MC Ride dan nog eens met plezier olie op het vuur smeet. Net toen we dachten dat het niet meer harder kon, wel dan deed het trio daar nog een schepje bovenop. Niet allen op het podium aanschouwden we een inferno, ook in het publiek was de brand geen moment te blussen. Neem daarbij de hysterische lichtshow en het pakket was gedoemd te ontploffen. Vanaf minuut één ging de massa total loss en dat ging zo door tot op het einde. Een explosie aan geluid, anders kunnen we Death Grips niet beschrijven. Wij waren uiteindelijk dankbaar dat onze oren hier levend zijn uitgekomen.
Mac DeMarco @ One
We konden ons geen vreemdere vogel dan Mac DeMarco bedenken op de One van Best Kept Secret. En ook al is zijn meest recente plaat ‘Here Comes The Cowboy’ geen voltreffer, toch was het uitkijken naar deze cultheld. Het was afwachten in wat voor toestand de man het podium zou opkomen, maar na korte tijd konden we stellen dat hij medium gemarineerd was en dat was een eerste geruststelling. Voor nummers als "My Old Man", "Salad Days" en "Chamber Of Reflection" was het publiek gekomen. Het nieuwer en wat minder vrolijk werk werd dan weer lauwtjes onthaald.
Een Mac DeMarco show zou ook geen Mac DeMarco show zijn, mocht hij geen onnozeliteiten uithalen. Een koprol, handenstand en bellen blazen bezorgden ons de slappe lach en dat was meer dan welkom na mindere muzikale momenten. Desondanks blijft DeMarco een leuke aanwinst voor ieder festival en volgende keer gaan we gewoon opnieuw kijken.
Wooden Shjips @ Five
Wie geen zin had om Kraftwerk zijn ding te zien doen op de One kon terecht bij Wooden Shjips. Een keuze waarvan we achteraf gezien zeker geen spijt hadden. Bij momenten bracht Wooden Shjips heel sterke psychedelische rock, die ons wist te raken. Verwacht van Erik Johnson en de zijne geen vreemde capriolen zoals bij Mac DeMarco, maar het publiek kreeg dan weer wel een eerlijke en onversneden show die het moest hebben van zijn ruwe sound met laidback vocals. En als Wooden Shjips al iets te zweverig werd, dan schakelden ze met plezier een tandje hoger op hun gloeiend hete fuzz. Alleen al om ons nog dieper in die hogere sferen te duwen.
Sophie @ Two
Een desk, enkele knoppen en een flitsende lichtshow. Meer had Sophie niet nodig om de Two om te bouwen in een verhoopte danstempel. Een toegankelijke danstempel was het allesbehalve, want daarvoor klinkt Sophie te experimenteel met als gevolg dat de loodzware beats langer op de maag bleven liggen dan gewenst. Al snel zagen we mensen afhaken, diegenen die toch bleven , konden zich schijnbaar wel inleven. Bij momenten zoekt Sophie het iets te ver en daardoor werd het verhoopte feestje er één die zijn climax nooit echt wist te bereiken. Vele vraagtekens dus bij dit bizarre en chaotische gegoochel met beats, maar heel misschien is Sophie wel de Kraftwerk van haar tijd en zijn het wij die in onwetenheid gedrenkt zijn.
dag 3 - zondag 2 juni 2019
Julia Holter @ Two
Dag drie op een festival is traditioneel gezien niet meteen de meest frisse dag uit ons leven te noemen. Desondanks raakten we vrij makkelijk onze tent uit om Julia Holter te zien openen op de Two. De Amerikaanse multi-instrumentaliste opende heel aarzelend en even hadden we het gevoel dat we nog naar de soundcheck aan het kijken waren. Na één nummer vond de Amerikaanse het tijd om ook haar band op het podium los te laten, maar dat bracht weinig zoden aan de dijk. Een viool, een contrabas, wat synths en slome drums wisten ons geen moment te prikkelen. De combinatie van indie, folk, pop en jazz klinkt op haar plaat Aviary nochtans heel aanlokkelijk, maar live kwam dit nooit echt uit de verf. Misschien de verkeerde setting om Julia Holter aan het werk te zien? Dat zal het wel zijn zeker.
Juke Ross @ One
Openen op de mainstage van Best Kept Secret bleek nog maar eens geen gemakkelijke klus te zijn. Deze keer kreeg de Guyanese singer songwriter Juke Ross de kans om de harten te winnen van een aanvankelijk erg magere opkomst. Zijn dromerige indiefolk bleek een bijzonder goeie match te zijn bij tropische temperaturen en dat was ook het publiek opgevallen. Zienderogen groeide de massa aan tot een aantal waarmee de man over naar huis kon schrijven. Ross deed ons denken aan Angus and Julia Stone, maar dan in zijn kinderschoenen. Geen slechte referentie toch? Juke Ross was best amusant, maar niet memorabel. Vooral omdat de ééntonigheid na verloop van tijd een storende factor werd.
Big Thief @ Two
De band waar we vandaag echt naar uitkeken waren de rockers van Big Thief. Hun originele mix van indierock en flarden country breekt mondjesmaat door bij het grote publiek en daar kwam zoals verwacht een hele massa nieuwsgierigen naar kijken. Big Thief speelde opvallend gretig, strak en vol overgave. Big Thief toont dat ze binnen het genre ook vernieuwend kunnen zijn en daar zou wel eens de sleutel van hun succes kunnen zitten. Mooie popsongs als "Mary" en "Shark Smile" verweven in die typische rauwe sound, wat kan een mens nog meer verwachten? Big Thief stelde nooit teleur en is goed op weg om wel erg groot te worden.
Caroline Rose @ Five
De New Yorkse Caroline Rose schrijft op het eerste gezicht happy popsongs met weinig diepte, maar vergis u niet. Met teksten over geld-en relationele problemen, vrouwenhaat en zelf de dood lijkt het erop dat ze met haar muziek een groot beschermend masker op zet. Ook de serieuze dosis zelfspot was op de Five van de partij, waardoor Rose meermaals een lach op ons verbrande gezicht wist te toveren. Een erg intrigerende frontvrouw, die weet hoe ze een publiek in geen tijd weet in te palmen. Dat deed ze in de eerste plaats met haar aanstekelijke popliedjes natuurlijk. Een uitstekend popconcert dus met als hoogtepunt de cover van Celine Dion's "My Heart Will Go On" op een kazou.
Princess Nokia @ Two
Destiny Frasqueri is allesbehalve een katje om zonder handschoenen aan te pakken. Dat bewees ze met veel overtuiging op haar debuutplaat ‘1992’. Een plaat die bol staat van de gepeperde teksten, een torenhoge attitude en stevige hip-hop beats. Het moest en zou dus een feest worden in de Two, maar dat werd het slechts bij momenten. Het podium verlaten na elk nummer, praten met haar DJ, een bandje met vocals op de achtergrond afspelen of gewoon wat staan aan modderen , leken op het eerste gezicht goedkope divastreken.
Uiteindelijk bleek Princess Nokia ziek te zijn en vond ze toch de moed om zich een goed half uur zij het slechts gedeeltelijk te smijten. Wanneer Princess Nokia rust nodig had, dan waren daar haar twee opmerkelijke dansers om haar uit de nood te helpen met een stevig potje voguing. Best indrukwekkend om te zien. Doorheen het ziek zijn , zagen we wel glimpen van een straffe hip-hop artieste, die goed op weg is om in een rijtje te staan van straffe artiesten als Lil' Kim en Missy Elliot. Nummers als "Tomboy", "Brujas" en "Kitana" werden trouwens krachtig en vol overgave gebracht, waardoor we even vergaten dat het toch haar dagje niet was.
The Raconteurs @ Two
The Dead Weather, The White Stripes en The Raconteurs hebben allemaal hun iconische frontman Jack White gemeen en deze keer stond hij met die laatstgenoemde doodleuk op de Two. De tent bleek al snel te klein, want wie wil nu geen glimp opvangen van een levende legende? The Raconteurs toonde zich een meester in het produceren van rocksongs in hun puurste vorm, waarbij de gitaar zich tot de grote winnaar van de avond mocht noemen. Hun steengoeie oude nummers werden afgewisseld met hoopgevende nieuwe nummers, die op hun langverwachte derde plaat zullen terechtkomen. Ook Jack White himself was behoorlijk in zijn nopjes en speelde de zaal knock-out met een gretigheid die we nog zelfden zagen van een routinier. The Raconteurs was ongetwijfeld één van de hoogtepunten van Best Kept Secret en daarvan was het kippenvel die we frequent kregen het mooiste bewijs van.
Carly Rae Jepsen @ One
Het contrast met The Raconteurs kon niet groter zijn, maar toch was de overgang tussen steengoeie rock naar pure pop er eentje die we vrij gemakkelijk konden maken. Gehuld in flarden plastic met koeienmotief probeerde de Canadese pop prinses het strand voor zich te winnen en dat lukte haar wonderwel. Samen met haar stevige liveband bracht ze nogal evidente popsongs die een ongegeneerd publiek aan het dansen kreeg. Nummers als "Call Me Maybe", "Too Much" en "I Really Like You" deden de dreigende wolken boven het strand snel vergeten. Meezingen en dansen was dan ook het beste wat we op dat moment konden bedenken. Vooraf gezien leek Carly Rae Jepsen ons een vreemde programmatie, maar uiteindelijk bleek haar luchtigheid een geschenk uit de hemel te zijn voor al diegenen die even genoeg hadden van al dat rock en indie geweld die het festival te bieden had. Mensen mogen denken wat ze willen, maar noem Carly Rae Jepsen de verborgen parel van de pop en een quilty pleasure pur sang.
Interpol @ Two
Nadat bassist Carlos Dengler de band in 2010 vaarwel zei leek er iets te zijn bij Interpol. Niet dat de band stopte met productief te zijn, want platen als ‘Interpol’, ‘El Pintor’ en ‘Marauder’ volgden elkaar relatief snel op. Het niveau van de platen was beduidend lager geworden en daar zit het vertrek van Dengler voor veel tussen. Los daarvan is en blijft Interpol een steengoeie liveband die met de jaren strakker lijkt te spelen. Op een bepaald moment leek het zelf even een wedstrijd te worden om tragere nummers als "Take you on a cruise" en "Rest My Chemistry" op een zo snel en strak mogelijke manier te spelen. Niet altijd even geslaagd, maar je kan niet ontkennen dat er op het podium ware vakmannen aan het werk waren. Interpol bevestigde nog maar eens zijn status van sensationele liveband, maar toch blijven ze voor ons de band waar het gigantische potentieel er nooit volledig is uitgekomen.
Christine and The Queens
Drie jaar terug mochten we haar al eens aan het werk zien op het festival en zij leek toen al goed op weg om een wereldster te worden. Met haar tweede plaat ‘Chris’ bevestigde ze alleen maar haar uitzonderlijk talent en zo groeide ons idee van die superster nog wat meer. Met slechts twee platen achter de kiezen mocht zij instaan voor wat de absolute climax van deze editie moest worden.
Er viel heel veel te vertellen, want bij momenten hadden we ogen tekort om te volgen wat er zich op het podium afspeelde. Een ongelofelijk straffe lichtshow, vuurwerk op het podium en alsof dat nog niet genoeg was kreeg het publiek ook nog eens een krachtig dansoptreden te zien. De uren repetitie die hier aan vooraf zijn gegaan zullen ons doen duizelen, maar Christine doet dit overkomen alsof het de normaalste zaak ter wereld is. Als we toch al iets zagen die minder was, dan was het haar stem die sporadisch wankelde, maar nooit omviel. Een detail die we graag door de vingers zagen, want de overgave die ze in haar dans en muziek stak was van een torenhoog niveau. Vergelijk het gerust met Stromae of Michael Jackson, want zo straf was het echt wel. Bakken respect dus.
Tot slot is Christine and The Queens meer en meer een activiste op haar podium aan het worden. Met haar laatste album ‘Chris’ maakte ze al een statement over haar gender en ook op het podium schuwt ze zichzelf niet. “She’s a man now” is een zin die alles omvat en daarmee kwam ook meteen een einde aan een enorm boeiend festival. Tot volgend jaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/best-kept-secret-2019
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Dunk!festival 2019 - I say thank you for the music, for being Dunk! Festival
Jeugdheem De Populier
Zottegem (Velzeke)
2019-05-30 t-m 2019-06-01
"Het is gedaan," zei hij met een diepe zucht in zijn stem en een droevige grijns op zijn gezicht. Ik haalde mijn schouders op. Hij had gelijk, het festival was gedaan, hoewel het publiek tevergeefs ‘bis’ riep. Sommige mensen hadden tranen in hun ogen, anderen omhelsden elkaar liefdevol. Zij die op de grond lagen, ontwaakten uit hun trance en men begon naar de camping te schuifelen. Ik bekeek hun gezichten. Ze zagen er moe maar voldaan uit, met tegenzin om weer naar de rauwe echte wereld terug te keren. Langzaam liep de grote tent leeg. We volgden de massa en keken een laatste keer naar het magische festivalterrein voordat we onze vermoeide lijven naar de auto sleepten.
Kort na de laatste noten van Alcest vertrokken we, namen een onverwachte omweg door een buitenwijk van Velzeke en toen ging het richting Antwerpen met zijn lawaai, zijn vervuilde lucht en mijn comfortabele warme bed. Een gedachte kwam in mij op, een vergelijking met eeuwenoude rituele festivals waar mensen hun samenhorigheid vierden en hun gemeenschapszin versterkten. Mijn gedachten dwaalden honderden jaren vooruit in de toekomst. Archeologen hebben overblijfselen gevonden van een eeuwenoud festival in de Vlaamse Ardennen. Drinkbekers, zeildoeken en de fundamenten van een gebouw. Ze beschrijven het als een rituele samenkomst. Nu ik erbij stilsta, dat is zowat wat dat Dunk! Festival doorheen de afgelopen jaren is geworden.
dag 1 - donderdag 30 mei 2019
Vanaf het moment dat we het festivalterrein betraden, beseften we hoe uitmuntend dit evenement georganiseerd is. Het leek op dorpjes die de grote tent omringden. Campingterreinen, campers, festi-tenten en festi-huts waren opgesteld vlakbij het bos en in de weides rondom. De lokale Spar-supermarkt verdubbelde zijn jaarlijkse omzet en mensen genoten van de idyllische wandelroute naar het festival. De weergoden waren ons goed gezind. Alles was klaar om hier alweer een geweldige Dunk! editie van te maken.
Na de gebruikelijke formaliteiten begaven we ons naar de Main Stage waar Sistemas Inestables klaarstonden om deze feestelijke editie van Dunk! in te zetten. Dat deden ze met complexe instrumentale post-alles, leek het wel. Electronica, stevige percussie en dromerig gitaarwerk leverden iets af dat me deed denken aan sommige jazz-concerten die ik heb meegemaakt. Knappe openingsact, eentje die de enorme tent al behoorlijk goed vulde. Dunk! is één van die festivals waar de openingsact genoeg aandacht krijgt. Na afloop zag ik veel T-shirts van Sistemas Inestables , dus ze moeten een goede indruk gemaakt hebben.
Over openingsacts respecteren gesproken. Black Narcissus nam onmiddellijk het Forest Stage in beslag met hun opstelling van bas en drums. Dit unieke Belgische duo leek zich meteen thuis te voelen op dit festival en het publiek stelde hen algauw op prijs, hoewel sommigen onder hen vonden dat het beter zou klinken met gitaar erbij. Desondanks was dit een interessant optreden en een meer dan degelijke aftrap voor het Forest Stage.
Een ander traditioneel aspect van Dunk! Festival: hoogtepunten zijn er al vroeg. De derde band van de line-up was Osorezan en die vernielden de Main Stage. Hun geluid was zo intens, zo vol van leven. Het publiek genoot van elke seconde en ik ook. Ik was het meest onder de indruk van de dromerige vioolgeluiden, maar dit had alles om een klassiek Dunk! optreden te worden. Voor velen in het publiek voelde dit aan als een headliner en daar kan ik het niet mee oneens zijn.
Helaas legde dit geweldige concert ook de enige handicap van Dunk! bloot. De kwaliteit van de optredens is zo goed dat je als luisteraar af en toe wat rust nodig hebt. De bulderende sludge-doom van Welcome To Holyland was een beetje te veel voor mij na de geweldige impact van Osorezan. Maar ik zag een tevreden publiek dat met volle teugen genoot van deze modderige riffs en stampende drums. Geen twijfel mogelijk, dit was een verpletterende set maar voor mij was het tijd voor een biertje en wat grappen met mijn festivalmaten.
Met Hæster werd er meer Belgisch geweld in de trommelviezen van een goed gevuld Main Stage gepompt. Voor de fans van grof geweld was dit ongetwijfeld een hoogtepunt van deze editie. Binnen de paar seconden werd het publiek afgerost met een zelden geziene brutaliteit. Aan de intensiteit waarmee ze hun boosaardige post-hardcore afleverden te merken, leek het alsof de band zich helemaal thuis voelde op dit grote podium. En kort na het optreden verschenen er meer en meer Hæster T-shirts.
Am Fost La Munte Si Mi-a Placut vormde het Forest Stage om tot een oase van post-rock, hetgeen welkom was na de vernielzucht van de vorige bands. Hun mengeling van kalmerende soundscapes en zware riffs voelde als een van die goede oude Dunk! concerten. Over Labirinto kan ik iets gelijkaardigs zeggen. Ik heb niet veel tijd doorgebracht op deze optredens, niet omdat ik ze niet goed vond, maar ik had andere formaliteiten om me op te richten. Met een dergelijk line-up is het moeilijk om een moment te vinden om te eten, naar de wc te gaan en een grappig gesprek te hebben over bassisten.
Het optreden van Staghorn was magisch. Hier in het bos voelde de band zich helemaal thuis, alsof het mythische wezens waren die uitgebreide verhalen bijeenjamden. Aan dit optreden waren die gedachten over eeuwenoude bijeenkomsten ontsproten. Met alles dat op zijn plaats viel was dit zeker en vast een van de meest betoverende sets van Dunk! 2019. Ik hoop dat, als Staghorn nog eens terukomt, ze niet verhuizen naar de Main Stage. Het bos was perfect voor deze muzikale entiteit.
Aan de andere kant: de Main Stage was de perfecte plek voor Coastlands. Dit trio leverde alweer een typisch Dunk! concert af, eentje met groots geluid, grootse lichten en een groots publiek. Raar genoeg klinkt dat een beetje negatief, maar ‘typisch Dunk! concert’ betekent gewoon ‘adembenemend’, of ‘betoverend’, of ‘ontzagwekkend’ en dat vat dit optreden exact samen.
Terug naar het bos, waar de etherische doom van Fvnerals opeens aanvoelde als iets helemaal anders, maar wel zeer welkom. Op een of andere manier voelde dit aan als een donker post-punk concert, zij het trager en dromeriger. Ik moet zeggen dat ik dit optreden zeer goed vond met zijn meeslepende sfeer, hoewel de zangeres ietwat nerveus klonk. Maar wie zou er niet zenuwachtig zijn op dit mooie podium?
Met This Patch Of Sky werd het hoofdpodium weer omgevormd tot een waanzinnig post-rock feestje, één van de meest indrukwekkende van deze eerste dag. Dat kon je overal aan merken. De tent zat propvol, het publiek bevond zich in een diep stadium van trance en de band was extatisch. Ook dit voelde aan als een headliner. Ik bedoel, sommige mensen hebben geklaagd over het gebrek aan echte headliners op Dunk! 2019, maar alleen al vandaag hadden we er vier of vijf.
Waartoe Celestial Wolves zeker en vast behoren, die hun meest overtuigende liveset ooit brachten. Ja, ze speelden een thuismatch en ja, het bos is één van de meest indrukwekkende podia ter wereld, maar toch maakte Celestial Wolves het hun repetitiekot. Ergens deden de sfeer en de intensiteit van hun set me denken aan Telepathy's doorkomst vorig jaar, en dat betekent iets. Vast staat dat ze het Forest Stage op donderdag hebben gewonnen, hoewel de geluidsman iets teveel de experimentele toer op is gegaan met de snare drum. Laten we eens zien of ze dat in juli op Rock Herk gaan herhalen.
Met Ufomammut kregen we op deze eerste dag een ietwat verrassende headliner. Verrassend maar zeker niet onverdiend. Degenen die niet te uitgeput waren van alle voorgaande optredens, zouden volledig worden verpulverd door dit Italiaanse trio en hun genadeloze doom metal. De laatste twintig jaar hebben deze kerels een reputatie opgebouwd en op deze Dunk! editie hebben ze die waargemaakt. Het was een geweldige afsluiter voor een veelbelovende eerste dag op dit Dunk! Festival.
Na afloop begaven we ons naar onze festi-hut voor een vrijwel slapeloze nacht. Urenlang moesten we luisteren naar een Amerikaanse met een vervelende stem en twee Duitsers die probeerden haar te verleiden. Grappig, jazeker, maar niet erg welkom. Gelukkig faalden de pogingen van de mannen en ze vertrokken vlak voordat de hanen begonnen te kraaien. Hoera.
dag 2 - vrijdag 31 mei 2019
Dag twee ving aan met een wandeling naar de lokale supermarkt. We waren niet de enigen die wat vitamientjes konden gebruiken. Verschillende festivalgangers kwamen ons tegemoet gewandeld met aardbeien, bananen en appels. Het was een grappig gezicht. Natuurlijk droegen sommigen ook kratten bier en sterkedrank. Het personeel van de winkel had duidelijk een drukke dag maar ik denk niet dat ze dat erg vonden. Ze waren net zo vriendelijk als iedereen hier in Zottegem, zo leek het.
Kort na de middag ging de wekker af in de vorm van een manische Mantis. Deze lokale groep goot hun stevige rockmuziek uit over een gewillig publiek. Ik heb niet het hele optreden gezien maar ik hoorde de muziek en de reacties van het publiek, hetgeen me ervan verzekerde dat dit een voortreffelijke wake-up call was.
Als het bos nog niet ontwaakt was, bracht Wanheda daar zeker verandering in. Het is een jonge band die ik voorheen heb beschreven als wat zenuwachtig en aarzelend, maar Wanheda is veranderd in een post-rock kracht om rekening mee te houden. Hier in het bos leverden ze een zeer overtuigende set, en alweer werd de stormloop op de merchandise daar het bewijs van. Deze Pietermannen (*) zijn geëvolueerd, dat staat vast. Het zou me niet verbazen als ik hen zou weerzien op één van de volgende Dunk! edities, en zelfs een pak hoger op de line-up. (*) bijnaam voor Leuvenaars
Op het hoofdpodium zou Baulta ons een lesje leren over ouderwetse post-rock van hoge kwaliteit. Deze Finnen veroverden het podium voor hun veertig minuten Dunk! uitmuntendheid. Ik denk niet dat er veel meer te zeggen valt over dit concert. Weer eens was dit een typisch Dunk! optreden, fantastisch en ontzettend meeslepend. Met een knappe lichtshow en de nagel op de kop qua geluidskwaliteit, hetgeen dit zo'n spectaculair festival maakt. Dus ja, adembenemend.
Ik weet niet wat de festivalgangers verwachtten toen ze naar het Forest Stage kwamen. De meesten gingen zitten op de zachte bosgrond en ik grijnsde. Als er één concert was waarbij neerzitten niet van toepassing was, was het dit wel. De gitarist zei: "Stand up if you feel like dancing" en ze staken van wal. Binnen enkele seconden kwam het publiek recht en begon te heupwiegen op Go March hun mix van kraut rock, dance muziek en... oh, vergeet het. Dit was een meeslepende set. Binnen de kortste keren was iedereen aan het dansen, regelmatig op extatische wijze. Dit trio veranderde het bos in een discotheek. Alweer een hoogetpunt? Jazeker, meneer.
Rond die tijd, ergens tijdens de geweldige set van Pillars, besliste ik dat het tijd was voor een pauze. Een aantal van mijn ingewanden wilde aandacht en de druk op mijn portefeuille nam toe. Dus maakten we een tochtje langs de niet-muzikale delen van Dunk! Festival. Zoals steeds was het eten overheerlijk. Ik denk dat dit het goede moment is om mijn oprechte complimenten aan te bieden aan de vele vrijwilligers. Dit is een hardwerkende ploeg, die in de loop der jaren een hele hoop respect heeft verdiend. Dus, dank jullie wel om ons met deze geweldige smaken te vullen. Je kunt de liefde erin proeven...
Tijdens het nuttigen van chili con carne hoorde ik grote delen van Statue's optreden. Het was een moment van verrukking voor mij, een blijk van het pure genot van dit festival. Bovendien wilde ik klaar zijn om Wang Wen te zien, één van mijn favorieten van een vorige editie. Net zoals toen kwamen deze Chinese post-rockers met een adembenemende set, met sommige van de beste nummers van hun huidige en vorige albums. Ik weet het, we zijn hier de hoogtepunten aan het opstapelen. Doch het moet gezegd, dit was één van de beste Dunk! dagen ooit aan het worden.
En ja, toen Malämmar het Forest Stage beklom voelde ik een stevig déjà-vu. Dit Spaanse drietal kwam terug als een stormende kudde en net als twee jaar geleden overtuigde hun verpletterende doom metal elk lid van het publiek.
Na dit zielenvernietigende optreden sleepten we onze lijven naar de Main Stage om het tweede concert ooit van A Swarm Of The Sun bij te wonen. Ik had hier hoge verwachtingen van omdat ik een grote fan ben van hun emotioneel geladen post-rock. Deze Zweden leverden een ongelooflijke set af. De zanger was uiterst nerveus, maar zijn onstabiele stem voegde tonnen gevoel toe aan de algemene sfeer. Ze katapulteerden me terug naar de meest intense doom metal concerten die ik ooit gezien heb, zoals Anathema en My Dying Bride. Ik denk dat ik gehuild heb tijdens dit optreden. Achteraf ontmoette ik de artiesten en dat overdonderde me helemaal, kun je het je voorstellen? Bedankt, A Swarm Of The Sun, voor dit levensveranderende moment.
Na dit zalig deprimerende optreden was het tijd om even in het bos neer te zitten en weer terug in de tijd te gaan. Jozef Van Wissem leverde de meest minimalistische set van deze editie af. Slechts gewapend met zijn vertrouwde luit betoverde Van Wissem het vermoeide publiek. Misschien zijn sommigen in slaap gevallen maar ik kan me voorstellen dat ze prachtige dromen hadden, geïnspireerd door dit oude instrument. Dit was een zeer welkom moment van sereniteit.
Wat Kokomo deed was zowel typisch als atypisch voor Dunk! Festival. Het typische gedeelte was: het was pure fun, een post-rock feestje met een geweldige rist songs en een gelukkig publiek. Het atypische gedeelte? Ballonnen en de brutale vocals van een onverwachte gast. Tom van Her Name Is Calla maakte van deze briljante show een legendarische. Ik denk niet dat hij dat nog eens moet doen, maar hé, het was hilarisch.
In het donkere bos kregen we van Wrekmeister Harmonies raadselachtige doom metal, zonder drums welteverstaan. Dit duo heeft niets meer nodig dan een gitaar, een viool en hun stemmen om adembenemende muziek te maken. Het publiek verwelkomde de occulte geluiden, en terecht. Dit was een uitstekende afsluiter voor een bijna perfecte Forest Stage-dag. Het maakte me blij om dit podium tot perfectie te zien groeien. Ach wat, ik hou nog meer van dit podium dan van de Main Stage.
Door Efrim Manuel Menuck aan de line-up toe te voegen leek het erop dat Dunk! Festival ermee doorgaat om te experimenteren met headliners zoals destijds met Swans en Earth. Ik weet, en vele festivalgangers ook, dat Efrim de kerel is van ... en dus een headliner-plaats waardig. Maarrrr, optredensgewijs was dit zeker geen hoogtepunt. Voor mij toch niet. Ik zag bijna duizend mensen een drone/noise/ambient set bijwonen die vergelijkbaar is met de vele concerten die ik heb gezien in de kleinste zaaltjes en huiskamers.
Uiteraard was het degelijk, maar bijvoorbeeld was ik veel meer onder de indruk van het optreden van Kuro in de woonkamer van Ashtoreth enkele jaren geleden. Ook omdat Kuro niet zong. Dus misschien was dit voor velen een geweldig concert, maar ik denk dat dit beter tot zijn recht was gekomen op het Forest Stage en volledig instrumentaal.
Maar, hé, wat een geweldige dag was dit geweest! We sloten hem af door een fles sterkedrank te kraken en pikante barbecue balletjes te eten. We babbelden en lachten en hadden een fantastische tijd. Ook dat is Dunk! Festival. Maten, vrienden, schuine moppen. De drank bewees zijn waarde. Ik sliep als een baby: hooguit drie uur aan een stuk en vier plaspauzes. Hoera!
dag 3 - zaterdag 1 juni 2019
Tijd voor de jaarlijkse wandeling door de mooie omgeving van de Vlaamse Ardennen. Het verbaasde me een beetje dat we niet de enigen waren die van het uitzicht genoten. Maar vooral was ik blij dat ik een ijsvogel zag en het nageslacht van een waterhoen.
Terug naar het festivalterrein waar Le Temps Du Loup dag drie zou inzetten. Dat dezen ze met ... (tromgeroffel) ... post-rock. Sorry, dat is een wederkerend grapje geworden: Dunk! bands beschrijven als zijnde post-rock, alsof dat een verrassing zou zijn. Hoe dan ook, het was alweer een concert van hoge kwaliteit dat het publiek bij de keel greep. Geen twijfel mogelijk. Le Temps Du Loup zette een stevige set neer en natuurlijk genoot het publiek ervan.
Wat Wanheda een paar maanden geleden voor mij was, was Summit nu: een jonge post-rock act, een beetje zenuwachtig om op het podium te klimmen en hun muziek tentoon te spreiden. Ze deden dat behoorlijk goed en doordat ze geïnspireerd werden door het respectvolle publiek begonnen ze geleidelijk aan in het optreden te groeien. Dit lijkt weer zo'n pareltje dat ontkiemt uit de Belgische grond. Ik ben benieuwd waar dat in de toekomst naartoe zal gaan.
Met Paint The Sky Red uit Singapore bezette weer een traditionele post-rock band het hoofdpodium en, zoals vele van hun voorgangers, deden ze dat overtuigend. Ergens deden ze me denken aan de optredens van Spoiwo en The End Of The Ocean op vorige edities van dit festival: emotionele hoogtepunten die ontspruiten aan de chemie tussen groep, publiek en technici. Dus jazeker: weer een hoogtepunt op dit van hoogtepunten uitpuilende gebeuren.
Dunk! experimenteert niet alleen met zijn headliners, ook zetten ze in de loop van de dag wel eens een aparte act op de affiche. Jean DL & Karen Willems gooiden een mengeling van noise en muzikale waanzin door het bos. Terwijl Jean DL duidelijk de introvert van het duo was, drumde en schreeuwde Karen. Wel, drumde... Deze dame doet een hele hoop meer met haar instrument dan de meeste drummers zich zelfs maar kunnen voorstellen. Ik heb 'n Nederlandse horen zeggen: "Dat mens is krankzinnig." Misschien, maar ze is ook een heel veelzijdige muzikant. Samen brachten ze een vreemd maar interessant optreden, wat waarschijnlijk het enige is dat telt.
Jardin De La Croix, weer een Spaanse band met een Franse naam, veroverde de Main Stage. Eerlijk gezegd herinner ik me dit concert niet zo goed, wat maar één ding kan betekenen. Het was uitstekend, met geweldige post-rock en een goede sfeer. Zo komen er veel op Dunk!, blijkbaar stilaan te veel om apart te onthouden. Het spijt me, Jardin De La Croix. Ik zie jullie hopelijk een volgende keer.
Iets gelijkaardigs geldt voor Shy, Low. Ik herinner me dat ze fantastisch waren, alleen niet meer de details. Ik liep wel naar hun merch, dus ik denk dat ik binnenkort wat intenser van hun muziek ga genieten. Een week na Dunk! festival vond ik een download-kaartje voor hun nieuwe album in mijn zak. Goed genoeg om geld aan uit te geven dus...
Ik herinner me wel het hele concert van Silent Whale Becomes A Dream en daar is een goede reden voor. Dit was adembenemend, betoverend en meeslepend. Mogelijk mijn persoonlijke favoriet op deze laatste dag van Dunk! Festival. Die soundscapes waren zo stevig dat je erin kon zwemmen en de zware elementen slokten mijn ziel leeg. Misschien is 'catarsis' een geschikt woord om deze ontzettend emotionele muziek te beschrijven. Weer maakte ik een tochtje naar de merch en weer was ik lang niet de enige.
Terug in het bos kreeg Zhaoze een nieuwe kans om me van hun talenten te overtuigen. Op een vorige editie hadden ze dat niet gedaan, dus ik was benieuwd wat er nu zou gaan gebeuren. Hun set voelde nogal experimentaal aan, met af en toe schurende geluiden, maar toen snapte ik het. Dit is echt iets voor Godspeed fans, en vanaf dat moment genoot ik helemaal van deze band. Raar, he, hoe je hoofd opeens zo'n switch kan maken? Dus, missie volbracht, zou ik zeggen.
Wat te zeggen over de speciale reünie van Gifts From Enola? Ik weet dat het publiek uitzinnig was en ik weet dat het hele optreden brulde als gek. Dus, uiteraard moet dit voor velen een topper zijn geweest. Ik ben niet zo'n fan van hun post-hardcore geïnspireerde sound, dus voor deze review zal ik me op de reactie van het publiek moeten richten. Zij waren zeker en vast fan van deze sound, en ze waren erg luid. Conclusie: geweldig optreden, alleen niet voor mij.
En misschien is er hier nog een mea culpa op zijn plaats. Ik had me volledig vergist in Bossk. Ik had ernaar uitgekeken om hen aan het werk te zien, tot ik me realiseerde dat dit een andere band was dan dat ik gedacht had. Blijkbaar had ik hen altijd verward met Boss Hog, een Amerikaanse punk-blues band. Stom. Stom. Alhoewel, enkele seconden na dit inzicht was ik aan het verdrinken in Bossk's overweldigende wall-of-sound. Na geen drie minuten katapulteerde het zich naar mijn lijstje van persoonlijke Dunk! 2019 hoogtepunten. Vanaf nu zal ik ze nooit meer verwarren. Nu ben ik een gecertificeerde Bossk fan. Jammer genoeg waren de CD's uitverkocht, maar ik krijg er binnenkort wel eentje te pakken.
Voor de laatste typische, of beter, traditionele post-rock optredens moesten we onszelf naar de Main Stage slepen waar Tangled Thoughts Of Leaving het beste van zichzelf gaf. Op dezelfde manier als Kokomo heeft deze groep de laatste jaren gestaag de Dunk! ladder beklommen en ze brachten hun sound perfect. Ze stelden hun nieuwe album 'No Tether' voor en nadien vonden tal van exemplaren snel een nieuwe eigenaar. Geweldig optreden.
Voor vele festivalgangers was het laatste optreden van Her Name Was Calla iets extreem emotioneels. Ik kan dat niet zeggen omdat ik nooit echt een fan ben geweest van hun werk maar uit respect voor hun invloed op de post-rock scene weiger ik slecht over hen te spreken. Ben ik niet de vriendelijkste kerel die hier rondloopt? Dus, aan de reactie van het publiek te merken, moet dit een gigantisch hoogtepunt geweest zijn voor velen en dat kan ik alleen maar toejuichen.
Misschien is dit een verrassing, maar ik had geen idee wat ik moest verwachten toen ik naar de Main Stage mankte om Alcest bezig te zien. Ik kende de naam en verschillende mensen hadden me hun stijl uitgelegd, maar ik had hun muziek nog nooit gehoord. Waarom? Geen idee. Druk, druk, druk, denk ik. Maar wat hier gebeurde in die grote tent heeft me volledig weggeblazen. Nu weet ik waarom zovelen hun als headliner wilden. Alles viel hier perfect op zijn plaats. De beste elementen van post-rock, black metal en doom creëerden een bezwerende sfeer die zo verrukkelijk was om je in te wentelen. Het duurde niet lang voor ze zich bij in mijn lijst van hoogtepunten propten en nu wil ik hen terug zien. Ik kan niet zeggen welke nummers ze gespeeld hebben, maar ik ben er verdomd zeker van dat ik verdomd binnenkort in hun oeuvre ga beginnen graven. Alcest is een reus in de scene, en terecht. Misschien was dit één van de beste afsluiters op een Dunk!. Of, met andere woorden, wow.
Conclusie - Tijdens de maanden voor deze editie van het machtige Dunk! Festival waren er twijfels gerezen over de algemene kwaliteit. Het is niet gemakkelijk om geschikte headliners te vinden voor iets als dit. Er is simpelweg geen grote vijver om uit te vissen, vooral vanwege de kosten. En toch, zoals elk jaar heeft deze Zottegemse familie pure magie mogelijk gemaakt. Hier en daar heb ik de woorden ‘beste editie ooit’ gehoord en gelezen en ik denk dat ik het daarmee eens moet zijn. Er is niks om kritiek op te leveren. Misschien kleine details, zoals de stroboscopische lichteffecten een beetje minderen, of ergens een stiltecamping inrichten, maar niks anders. Nee, fuck dat, dit was zo perfect als een festival maar zijn kan. So, I say thank you for the music, the food and laughter. Thanks for all the post rock splendor. I can't live without it, so I will see you next year. We will be here. For more delight, a laugh and a tear, so I say thank you for the music, for being Dunk! Festival...
Met dank aan Serge Timmers - Lees ook de Engelstalige review op de website Merchandts Of Air: http://www.merchantsofair.com/concerts/dunk-festival-2019-a-sacred-gathering
Organisatie: Dunk!festival , Zottegem
Wacken Battle Belgium 2019 - Primal Creation wint Belgische Wacken Battle
Wacken Battle Belgium 2019
Zaal Volkskring
Kruisem
2019-05-25
Filip Van der Linden
Bands - Wacken Battle Belgium 2019 - Primal Creation, Cathubodua, The Curse Of Millhaven, Hunter, Insomnia, Stand For, Hudic
Niet minder dan acht bands haalden de finale van de Belgische Wacken Battle, nog steeds een beetje het Songfestival van de Belgische metal. Vooraf was er een beetje discussie of het een goed idee was om een finale te organiseren met acht bands in plaats van zes, omdat de bands dan amper vier of vijf nummers kunnen spelen. Het publiek krijgt wel een bredere doorsnede van wat er in België aan metal gemaakt wordt. Primal Creation versloeg nipt Cathubodua, met 64 punten tegenover 62 en krijgt daardoor een stek op het podium van Wacken Open Air, het Duitse festival dat voor elke metalband als de hemel op aarde beschouwd wordt.
De aftrap werd gegeven door Hunter met een flinke portie hardrock en traditionele heavymetal. Zanger David haalde een paar keer uit als Rob Halford van Judas Priest en liet ook horen dat hij een mooie grunt in huis heeft. Hij had wel problemen met de meniscus waardoor zijn bewegingen op het podium heel beperkt waren. Door de pijn te verbijten verdiende Hunter wat extra punten bij het kritische publiek. De set bestond uit vijf tracks: “Dominion”, “Infiltrator”, “The Comes The Night”, “No Man’s Land” en (een beetje voorbarig) “Glorious”. Muzikaal waren er weinig opmerkingen, al knalde Hunter live net iets minder dan op hun pas uitgebrachte album.
When Plagues Collide brengt brutale deathcore en raasde als een wervelwind door de Volkskring. De band blonk van tevredenheid en ze genoten van hun show, maar die vonk sloeg helaas niet over op het publiek. Zanger Wouter vroeg twee keer een circle pit, maar daarvoor was het publiek op dat vroege uur in de avond nog niet klaar. When Plagues Collide is eerder een band die ook op eigen kracht wel tot op de Duitse en andere buitenlandse podia zal geraken.
Primal Creation brengt thrashmetal met accenten van death en core en met Testament en Slayer als inspiratiebronnen. De band brengt zijn set bovendien met veel passie en overtuiging. Zanger Koen Mattheeuws is een prima frontman die regelmatig de rand van het podium opzoekt. De rest van de band deed moeite om wat leven in de brouwerij te brengen, al waren er ook momenten dat ze enkel naar hun instrument stonden te kijken. De Wacken Battle is en blijft een verkiezing, dus mocht de track “Vote Clown” uit hun album Demockracy niet ontbreken. Primal Creation is een sterke winnaar en Wacken zal nog maar het begin zijn van hun Europese doorbraak.
The Curse Of Millhaven perste liefst vijf tracks in hun korte set en had dan nog tijd over voor intro’s en samples. Ze startten met “Treshholds” en gingen dan via “Shelter” naar het magistrale “My Reign, My Wrath”. Inzake melodische deathmetal zijn ze heel goed. Het klonk gemeen en brutaal en muzikaal-technisch was het een topper. Wel had de band moeite om het publiek bij de les te houden.
De Luikse groovemetalband Insomnia had de hoogste gemiddelde leeftijd van de avond. De grijze haren van zanger Fred vormden een mooi contrast met de levenslust van de band. Ze voelen zich thuis op het podium en vinden elkaar blindelings op het podium. Leuk gevonden: elk van de bandleden had een Wacken-shirt aan. Het was een welkome afwisseling om eens een band met slechts één gitarist te horen in deze battle, al was het maar om de jeugd te tonen dat het ook zo perfect lukt om een ‘vol’ geluid te brengen. Hun set begon met “God See Ya” en liep via “Resistance” en “Love” naar “Master”. Insomnia leverde een prima performance, maar vele aanwezigen gunnen de podiumstek op Wacken blijkbaar eerder aan een ‘jonge’ band voor wie het nog allemaal moet gebeuren.
Stand For uit Bergen (Mons), is zo een jonge band. Zij brengen energieke heavymetal met een moderne twist. Leuk, energiek, heel professioneel, en met veel overtuiging gebracht. Ze denken na over hun podiumoutfit, wat op zich geen slecht idee is, maar kiezen dan wel voor een gladde boysband-look. Opvallen lukt zo wel, overtuigen misschien minder. Hun eerder brave set bestond uit “dark Times”, “The Beast”, “No Matter” en het door de eigen fans luid meegebrulde “Stand For”.
Cathubodua staat te boek als een epic symphonic metalband en heeft met zangeres Sara en violiste Katrien twee dames in de rangen en dat is toch een welkome uitzondering in deze battle. De band klonk in Kruisem een stuk volwassener dan op hun debuutalbum ‘Opus I: Dawn’ uit 2016. Sindsdien kwam er (in 2018) nog maar één nieuwe single, maar ook die speelden ze niet. Wel kregen we vier nog niet eerder uitgebrachte songs: “Hydra”, “My Way To Glory”, “The Fire” en “Hero Of Ages”. Deze band is inmiddels geroutineerd in bandbattles en wist ook hier een innemende performance neer te zetten. Vooral frontvrouw Sara slaagt erin om het publiek uit haar hand te laten eten. Kenners zeggen al eens dat België een ‘moeilijke markt’ is voor female-fronted bands, terwijl de nipte nederlaag bewijst dat het wel kan, als de kwaliteit goed genoeg is. Wij kijken alvast uit naar dat volgende album.
De laatste band in Kruisem was Hudič, een symfonische black/deathband die al sinds de release van de EP ‘Ne Ergo Dimittas’ over de tongen gaat als band om in de gaten te houden. In dergelijke bandbattles is al vaker gebleken dat het niet altijd eenvoudig is om een hype om te zetten in een goede score. De band zette na een zenuwachtige soundcheck zijn set in met een stukje mysterieus toneel. Doorheen de show verborgen de gitaristen en de bassist hun gezicht in iets dat het midden houdt tussen een monnikskap en een hoodie. De rookmachine en belichting moesten het mysterie nog aandikken, maar deze band komt echt niet tot zijn recht in een competitie.
Scores: Primal Creation - 64 points; Cathubodua - 62 points; Stand For - 53 points; Hudic - 46 points; Hunter - 44 points; Insomnia - 39 points; The Curse Of Millhaven - 33 points; When Plagues Collide - 8 points
In 2020 is er voor het eerst sinds lang geen Belgische Wacken Battle. Om alle landen aan bod te laten komen in Wacken, moet ons land een jaartje overslaan. In 2021 is er opnieuw een kans voor Belgische bands om te strijden voor een stek op Wacken Open Air.
Organisatie: Vzw RTP
Nederlands 
Français 
