Eric Clapton - Een Master Class in de Blues

Op 81-jarige leeftijd hoeft Eric Clapton niemand meer iets te bewijzen, maar in een uitverkochte AFAS Live in Antwerpen liet de Britse legende zien dat zijn passie voor de blues nog even vurig brandt als in zijn jonge jaren. De avond voelde als een cirkel die rond was, mede door het voorprogramma van Andy Fairweather and the Lowriders. De decennialange vriendschap en muzikale geschiedenis tussen Andy en Eric zorgde voor een warme sfeer die de toon zette voor een avond die volledig in het teken stond van vakmanschap en de muziek die hen beiden al die jaren heeft geïnspireerd.

Eerlijk is eerlijk: tijdens de eerste nummers van de elektrische set was het nog even zoeken. Een diesel op leeftijd komt nu eenmaal wat trager op gang, en de precisie in de vingers en de afstelling met de zaal hadden even tijd nodig om de ideale temperatuur te bereiken. Maar eenmaal aan het draaien, was er geen houden meer aan. Clapton werd geflankeerd door een begeleidingsband uit de duizend, waarbij de synergie met gitarist Doyle Bramhall II voelbaar werd bij elke noot. In de ritmesectie legde Nathan East op bas, samen met de krachtige drums van Sonny Emory, een stevig fundament. Op de toetsen werd de diepgang bewaakt door oudgediende Chris Stainton, terwijl Tim Carmon op zijn Hammond B3-orgel voor diepe, ronkende soul-accenten zorgde. De achtergrondzangeressen Katie Kissoon en Sharon White tilde de nummers naar een bijna spiritueel niveau.
Vanaf de Cream-klassieker “Badge” vonden de muzikanten elkaar met de ogen dicht, waardoor Clapton alle ruimte kreeg om zijn Stratocaster te laten zingen. Het concert ontpopte zich tot een meesterlijke reis, waarbij de band naadloos schakelde tussen de rauwe blues van “I'm Your Hoochie Coochie Man” en de groove van “I Shot the Sheriff”.
Het meest breekbare moment van de avond diende zich echter aan bij de start van het akoestische blok. Clapton nam moederziel alleen plaats op een eenvoudig plooistoeltje in het midden van het podium voor Robert Johnsons “Kind Hearted Woman Blues”. De soberheid van dat beeld, een man, een gitaar en de blues, was indrukwekkend. Pas bij het tweede akoestische nummer, “Nobody Knows You When You're Down and Out”, kwam de rest van de band hem weer vergezellen om de intimiteit van de set verder uit te bouwen. De ingetogen versie van “Layla” en de breekbare uitvoering van “Tears in Heaven” toonden aan dat de kracht van Clapton anno 2026 vooral ligt in de beheersing en het gevoel voor nuance.
In de finale ging het volume weer omhoog en kreeg de machine de kans om volledig op volle toeren te draaien. Tijdens het uitgesponnen “Old Love” en de Robert Johnson-klassiekers “Cross Road Blues” en “Little Queen of Spades” ontstond er een prachtige wisselwerking tussen de gitaren en het ronkende orgel van Carmon.
De avond bereikte een kookpunt met het onvermijdelijke “Cocaine”, waarna de voltallige band in de toegift met Bo Diddley’s “Before You Accuse Me” nog één keer alle remmen losgooide.

Het was meer dan een concert; het was een waardig eerbetoon aan de bronnen van de blues, gebracht door een legende en een band die, eenmaal warmgedraaid, simpelweg onverslaanbaar bleek.

Organisatie: Gracia Live