The Lemonheads - Een Dinosaur in een gevoelig melodieus houthakkershemdje
The Lemonheads en Bat Eyes

Leuk om Evan Dando met z’n alterego The Lemonheads in een traditionele opstelling terug aan het werk te zien. Met z’n drieën zorgden ze ervoor dat indiepopgrunge niet godvergeten nostalgisch is, maar z’n plaatsje verdient en nog steeds een voedingsboden mag zijn.
De vijftiger plus kon hier z’n hart ophalen in muzikale fijnproevertjes van melancholisch sprankelende rockbubbels. Een Dinosaur Jr in een gevoelig melodieus houthakkershemdje …

Vorig jaar kwam hij met z’n Lemonheads met een nieuwe plaat, ‘Love chant’, eentje met de hulp van vrienden van het eerste uur als J Mascis van Dinosaur, Juliana Hatfield en Tom Morgan. Eentje die de gevallen indiepopheld van weleer deed herrijzen na ruim 15 jaar. Trouwens, in 2005 kwamen ze ook al eens bij elkaar, een kleine tien jaar na hun laatste successen, tussen 92 en 97, met de H. Drievuldigheid ‘It’s a shame about Ray’, ‘Come on feel The Lemonheads’ en ‘Car button cloth’, waar nu ook rijkelijk uit geput werd in de wel 25 nummers die we in een klein anderhalf uur afgevuurd kregen.
De songs volgden elkaar in sneltempo op, rammelend emotievol zonder de melodie echt uit het oog te verliezen. We kregen een mooie afwisseling tussen het recentste album en de drie smaakmakers van toen, aangevuld met een rits boeiende covers die Dando solo overeind hielden de laatste jaren…
Jawel, onze Evan heeft al verschillende kattenlevens achter de rug, een vallen en opstaan door een heroïneverslaving, die wel drie decennia z’n leven bepaalde.
De optredens waren doorheen die jaren erg wisselend. Klap op de vuurpijl was wel op de Lokerse Feesten in 2007 toen Dando een totaal verwarde, chaotische indruk naliet dito set speelde en dus eventjes niet tot deze wereld behoorde. Maar het een paar dag later goedmaakte in de B52 in Eernegem.
Hij is 59 intussen, heeft zich kunnen herpakken en leidt nu een normaler leven meer dan ooit; zijn zang klinkt misschien onvaster, lager, doorleefder, wat brabbelend met een praatzang , maar so what het past binnen het plaatje van de indiegrunge in z’n geheel.
En met deze nieuwe ‘Love chant’ vindt The Lemonheads terug aansluiting met hun succes jaren. Hitgevoeligheid is er in mindere mate, maar het klinkt in evenwicht tussen puntige, vaardige songs en grommende, rommelende nummers  die een punky, grunge tint hebben, met een blijvende emo-pakkende impact.
Een heerlijk genietbare set van zwierige, innemende pop vol weerhaken . “The great big no” en “My drug bunny” brachten ons meteen in dat unieke sfeertje van weleer, nieuwtjes “Roky”, “58 second song”,  “Togetherness is all I’m after” en “In the margin” vinden moeiteloos de aansluiting. Toegegeven, er is minder radiopotentieel, maar het klinkt overtuigend genoeg. Korte songs, die af en toe wat ademruimte toelaten in die basisinstrumentatie van gitaar-bas-drums.
We krijgen herkenbaar materiaal als “Hospital”, “Confetti”, “Down about it”, “Big gay heart” en minder gekend, evenzeer prikkelend, als “Fear of living, “Tenderfoot” en “Rudderless”.
Dando is bij de leest en bedankt regelmatig zijn publiek op het warme onthaal.
Hij neemt ook even tijd een licht te werpen op z’n coverplaten , met materiaal van o.m. John Prine/Gram Parsons/Townes Van Zandt of Richard Thompson. Sober elegant, in een ‘bard’stijl (een knipoog naar Billy Bragg of Michelle Shocked is niet veraf) of met een rootsamericana touch.
We misten hier twee unieke covers van vroeger, “Luka” en “Mrs robinson” , die The Lemonheads mee groot hebben gemaakt …
Z’n vocals werden er maar beter op, naarmate de set vorderde. Tot slot loodsten de drie ons verder doorheen het vroegere oeuvre met opwindende smaakmakers “It’s a shame about Ray” en “If I could talk I’d tell you”. Op a capella wijze en met claps op de borst wuift Dando ons definitief uit .

Mooi om The Lemonheads op deze wijze terug te zien . Oud en nieuw waren met elkaar verbonden en verweven. Er was beduidend minder hitgevoeligheid te horen , maar het materiaal werd eigentijds verpakt in dezelfde pakkende intensiteit , dynamiek en rammelende sterkte!

Bat Eyes , een kwartet uit het Gentse, zit muzikaal in hetzelfde laadje met catchy melodieus weemoedige, weerbarstige indiepop, gedragen door een sterke samenzang , die Lemonheads met Teenage Fanclub verbindt.

Organisatie: Cactus Club, Brugge