Mensen, de slechts 24 jarige Amerikaanse zangeres Janelle Monaé is bijzonder knap live … Zij zingt, rapt, danst en springt. Ze biedt een prachtig uitgewerkt vindingrijk concept van muziek, spektakel en theater, dat aanstekelijk werkt op de dansspieren … een sprankelende cocktail van soul, r&b, pop, rock, hiphop, jazz en p-funk, rijk geschakeerd en op plaat aangevuld met klassieke orkestratie, gospel en koormuziek. De dame creëert vele sferen, die onderhuids naar de vaudeville ruiken, en live voor 1 groots dampend feestje zorgen. Ze refereert hier aan James Brown, Funkadelic, Jackson 5 (die ze net vóór het optreden speelden), Stevie Wonder, Prince, Outkast en de debuterende Leela James van enkele jaren terug (waarvan we nu niks meer horen). De iconen Nina Simone, Grace Jones en Nona Hendrickx zijn terecht op hun plaats.

Ze beschikt over rasmuzikanten, die bezeten te werk gaan. Nergens klinkt het overdreven. Ze houdt het leuk en de set is meer dan boeiend door de kostuumwissels, confetti, ballonnen en filmfragmenten. Fragmenten die vooral te situeren zijn naar de ‘Metropolis’ van Fritz Lang en het levensverhaal van Cindi Mayweather presenteren, die op de hoes staat te prijken en die vanavond in de “Ouverture” haar verhaal deed. Monae is van plan vier ‘Suites’ uit te brengen en is met ‘The archandroid’ aan ‘Suite II’ & ‘III’ toe. Eerder debuteerde ze met de eerste ‘Suite - the chase’. Wat er verder van verhaal aan is, laten we in het midden … 
Interactief spektakel zagen we, een MC ceremoniemeester warmde en hitste het publiek op, en na het verhaal van de dame op de hoes, vlogen en sprongen de groepsleden in een even mooi uitgedost ceremoniekledij het podium op. Monae met haar backing vocalistes zaten eerst verdoken achter capes en maskers. Er viel op het podium heel wat te beleven om het publiek te entertainen en ze staken meteen het vuur aan de lont.
Een adembenemende, dynamische start kregen we met de drie eerste songs van haar plaat “Dance or Die”, “Faster” en “Locked inside”. Wat een opbouw, intensiteit en groove. Ze had het publiek onmiddellijk naar haar hand en de sound werkte aanstekelijk. Iedereen kreeg ze aan haar lippen met de breekbare, intieme cover “Smile”, gedragen door gevoelig gitaargetokkel, haar glasheldere, overtuigende stem, spaarzaam begeleid door synths en eindigend in een gospelversie. Indringend, emotievol, om kippenvel van te krijgen. Deze dame heeft nogal wat klasse in huis.
Talrijke attributen werden bovengehaald op “Sincerely, Jane” en “Wondaland”, die aan Wiz Stars’ “Brand new day” deden denken. Eén en al lof waren we over het live gebeuren van dans en muziek.
De psychedelica drong meer door in het daaropvolgende materiaal “Mushroom & Roses”/ “Oh maker”. De instrumenten hadden meer ruimte en van die gelegenheid maakte Monae gebruik om op groot doek een schilderij te maken en had ze ook nog de tijd aan haar kapsel te werken. De hitpotentie van “Cold war” en “Tightrope” bewaarde ze op het eind. Het refrein werd luidop gescandeerd. Het feestje in de Bota maakte ze compleet met een uitgebreid stomende versie van “Come alive/ The War of Roses”; de instrumenten namen hier het voortouw; de song klonk intrigerend, uitzinnig en kreeg elan door meezingbare “lala’s”. De totale muzikale gekte was fascinerend en bleef beheerst. En dan … floep … was het feestje gedaan en Jimi Hendrickx “Purple haze” knalde door de boxen. Een acapella outtro volgde en één van haar fans, die haar vraag juist beantwoordde, kreeg het schilderij mee!

Deze jonge Amerikaanse is niet onopgemerkt Brussel gepasseerd en kan op de festivals onze zomer kleuren. En waar kan het kleurrijker dan op Couleur Café, niet?!

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Botanique, Brussel