The Molochs - Tijdloze songs
The Molochs
café De Zwerver
Leffinge
2018-02-25
Ollie Nollet

Openers van dienst waren Danny Blue & The Old Socks, een vijftal uit Antwerpen die hun muziek zelf omschrijft als uptempo tropical bikini-rock. Wat ik me daarbij moest voorstellen was me niet meteen duidelijk waardoor ik me op het ergste had voorbereid. Bikini-rock en temperaturen die een heel eind onder het vriespunt doken , leken me trouwens geen al te beste combinatie. Maar uiteindelijk bleek de groep dan toch een aardige opwarmer te zijn. De zanger had een t-shirt van Mac DeMarco, wat een indicatie leek in welke richting we het moesten zoeken. Slacker pop met weldadig jengelende gitaren gegoten in simpele songs die af en toe net iets té voor de hand liggend klonken. Verder zag ik een groep die er ‘stond’ met een sterke zanger, een soms iets te uitbundige jongen achter de toetsen en een heerlijk bekkentrekkende drummer (Danny Blue). Hoogtepunt vond ik het vaag aan de Stones herinnerende “Cookie”, compleet met een toefje mondharmonica. Terwijl afsluiter, “King of the trachcan”, ideaal leek om meegebruld te worden op een, uit de hand gelopen, fuif.

Intussen is ‘America’s velvet glory’, de tweede en alom gewaardeerde plaat van The Molochs (uit L.A.) meer dan een jaar oud terwijl er reeds een nieuwe zit aan te komen. Qua timing was deze tour, in de vluchtige tijden waarin we leven, dus niet zo’n gelukkige zet. Toch was de belangstelling meer dan behoorlijk en terecht want The Molochs maakten de belofte, die ze met die plaat maakten, volledig waar. Ook hier, net als bij de eerste band, jengelende gitaren maar die klonken nu wel een stuk verfijnder. Grootste troef waren echter de mooi uitgebalanceerde songs, alle geschreven door Lucas Fitzsimmons die ze met een nasale stem en veel zin voor nuance zong. Het enige wat je hem misschien kon verwijten , was dat hij te hard zijn best deed om de studioversies te evenaren. Vooral de trage nummers hadden een wat potigere aanpak kunnen gebruiken. Enkel tijdens “New York” liet hij de teugels wat vieren waardoor de song een wat afwijkende koers mocht varen en meteen ook een stuk aan glorie won. Maar toen hadden we de eindmeet reeds bereikt.

Toch hoor je me niet klagen want de buit aan tijdloze en verslavende nummers, die soms in de buurt van The Monkees, Modern Lovers of zelfs de vroege R.E.M. kwamen, was intussen behoorlijk groot. Ook live bleef “No more cryin’” mijn favoriet. De song met de duidelijkste hang naar de sixties en voorzien van een spetterende mondharmonica.
‘America’s velvet glory’ werd er volledig doorgejaagd terwijl er naar het einde toe ook twee nummers van de nieuwe, nog te verschijnen, plaat werden prijsgegeven. Wat mij betreft behoorden die zelfs tot de betere van de avond waardoor ik nu al reikhalzend uitkijk naar dat nieuwe album.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge