Blonde Redhead - Een warm weerzien!

Blonde Redhead is één van die verborgen parels die na een paar jaar muzikale rust terug van zich laat horen . ‘Sit down for dinner’ verscheen een drie maand geleden, liet negen jaar op zich wachten en brengt sprookjesachtige, stemmige muziek - melodieus dwarrelend - en een klanksfeer met een stekelige touch. Die indietronica kregen we te horen in hun afsluitend concert in België, in Leffinge!

Blij dat we opnieuw van het trio horen, de tweelingbroers Amedeo en Simone Pace hebben Italiaanse roots en Kazu Makino van Japan. Uiteindelijk gehuisvest in de USA zijn ze al een kleine dertig jaar bezig met hypnotiserende, bedwelmende als broeierige, groovende dreampop met een opgetrokken shoegazeveter. De begindagen van meer noiserock zijn een omgeslagen bladzijde. Een eclectische sound die live krachtvoer krijgt en balanceert tussen melodieus toegankelijk en kronkelend alternatief, mysterieus als breekbaar.
Met de nieuwe plaat werd de (innerlijke) rust even opzij geplaatst. Ze waren in een goede week met twee concerten in ons landje te zien, de Botanique en De Zwerver, en verder Lille en Amsterdam.
Er werd anderhalf uur rijkelijk geput uit de twee bekende oudjes ‘Misery is a butterfly’ (2004), ‘23’ (2007) en het recente album, een mooi overzicht van hoe Blonde Redhead zich totnutoe muzikaal manifesteerde in het indielandschap, waarbij de keys en de elektronica meer armslag kregen . De vocals werden afgewisseld, de hoge, frêle, smachtende, lichthese, echoënde van Kazu en die neuzelende, diepere van Amedeo, of ze werden mooi samengevoegd in die kenmerkende intrigerende, aanstekelijke, hartverwarmende, zweverige sound.
We werden in die vroegere jaren gedropt met enkele smaakmakers , “Falling man”, “Dr strangeluv”, die ruimte laten voor het tintelende gitaarspel, de droge, zachtmoedige drums en de psychedelische zweverige keys. Ze werden sterk ontvangen, mede door de extraverte touch.
De glimmende tierlantijntjes van hartjes, vogeltjes en de maagdelijk witte kledij van het trio komen meer in de spotlights met de sfeervol sprookjesachtige “Doll is mine” , “Elephant” en de huidige single “Snowman” van hun ‘Sit down for dinner’ die allerhande effects meekreeg, het dromerige concept een schop onder de kont durfde te geven en de link maakte met subtiele shoegaze, zoals we het nu kennen van een Slowdive.
Die zachtmoedige stekeligheid horen we live zo goed als de ganse tijd. Elan krijgt het materiaal door de sensuele danspasjes, de hoofdbewegingen en de wapperende haren van Kazu.
“Melody experiment” intrigeert door de muzikale variatie , de verrassende wendingen en de experimentjes, “SW” rockt, en hemels mooi, prikkelend worden we in een sprookjesbos gedropt met de “Sit down for dinners pt 1 & 2”, die een aangename groove hebben. Schoonheidspop zondermeer.
We krijgen nog muzikaal lekkers die knarsende, zeemzoeterig rock en elektronica met elkaar verbindt, o.m. met het vroegere “Maddening cloud”, pareltje “23” en “Spring and by summer fall” (wat een songs alle drie!), die door de funkende grooves ergens TC Matic van weleer deed opborrelen.
Aangrijpender wordt besloten met “Rest of her life” , die refereert aan de lange herstelperiode toen Kazu ongelukkig van haar paard viel .
De finesse, subtiliteit en de bezwerende sound werd onderstreept in de bijhorende songs; “Here sometimes” kon zo gebruikt worden als achtergrondmuziek voor een natuurdocumentaire of voor een filmsoundtrack; met nieuwtjes “Not for me” , “Kiss her kiss her” creëerden de drie een stress-loze droomwereld.
De schuchtere pogingen tot contact ebden weg toen ze aanhaalden dat ze enorm toffe herinneringen overhielden aan hun optreden medio de nillies in de 4ad, Diksmuide. Net die West-Vlaamse coté intrigeert hen nog steeds en de organisatie van 4ad werd overvloedig bedankt, alsook de handvol aanwezigen (waaronder mezelf) van toen.

In de set kwamen allerlei referenties naar boven van Cocteau Twins, Bjork, Goldfrapp, Slowdive, Pale saints , Beach house en Interpol (met wie ze nog uitgebreid toerden!), alsook onze Warhaus en Sylvie Kreusch.
Hoedanook, hun generatiegenoten als de latere artiesten/bands hebben wel ergens Blonde Redhead kunnen meepikken als voorname inspiratie, die hier vanavond instonden voor een impressionistisch, bitterzoet, dromerig optreden. Een warm weerzien dus!

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5668-blonde-redhead-07-12-2023.html?ltemid=0

Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge