Wij houden van bands en artiesten die na al die jaren zichzelf proberen heruit te vinden. Cabaret Voltaire wordt beschouwd als één van de pioniers van de industriële muziek.
De band is al actief van 1973! In de jaren heeft Cabaret Voltaire altijd zijn stempel gedrukt op het genre; in eerste instantie als trio, Chris Watson, Richard H. Kirk en Stephen W. Mallinder; later als duo. In 2014 blies Richard H. Kirk Cabaret Voltaire na een lange pauze nieuw leven in . En nu is er , een kwart eeuw na de laatste plaat, een nieuwe 'Shadow Of Fear', een meesterwerk van industrial muziek kun je wel zeggen .
Al vanaf “Be Free”, een donker elektronisch staaltje , worden we op onze wenken bediend. Uiteraard hoor je de stokoude Cabaret Voltaire , maar de band klinkt niet gedateerd. “The Power (of there knowledge)” laat een band - of toch een top artiest - horen die zijn grenzen in het genre aftast.
“Universal Energy” is energiek .Cabaret Voltaire verstaat de kunst je te hypnotiseren, door het klankentapijt en de aanstekelijke beats. Ook afsluiter “Vasto” zet het in de verf.
Cabaret Voltaire heeft lang gewacht om iets nieuws op de markt te brengen, en stelt dus zeker niet teleur. Kirk haalde alles naar boven die eigen zijn aan het concept van Cabaret Voltaire; hij wist het verder te verfijnen en uit te werken. Hij tast grenzen af en durft buiten de lijntjes te kleuren . Cabaret Voltaire, intussen een solo project van Kirk, zit in het genre stevig op de troon. Een donkere , aanstekelijke industriële topplaat dus.
Tracklist: Be Free 06:24 The Power (Of Their Knowledge) 06:30 Night Of The Jackal 06:37 Microscopic Flesh Fragment 06:02 Papa Nine Zero Delta United 07:43 Universal Energy 10:58 Vasto 07:40
Candy Opera, opgericht in 1982, is een gitaarpopband uit Liverpool, die na een onderbreking van 25 jaar terug is gereformeerd; het succes van hun eerste album, '45 Revolutions Per Minute' werd in 2018 opnieuw uitgebracht via Berlin's Firestation Records. Met die schijf bewees de band dat het vuur nog steeds brandend is, een frisse heropstart. Het nieuwe 'The Patron Saint of Heartache' is een bevestiging daarvan.
De band verbindt verschillende area's binnen de muziek. De jaren '60, '70 en '80 worden met elkaar verbonden door het bijzonder aanstekelijke “These Days are Ours”; de band klinkt niet gedateerd. Integendeel! Ze stoppen diezelfde area's in een nieuw kleedje. Het zorgt ervoor dat een band als Candy Opera ook na al die jaren zijn stempel drukt op de muziek.
De songs blijven aan de ribben kleven. Vaak zorgt Candy Opera voor een gevoelige snaar die harten breekt, zoals het wondermooie “Real Life” . Je krijgt een gelukzalig gevoel en het spreekt de dansspieren aan. Elke song is een bouwsteentje om je hart te verwarmen; kortom, een bijzondere parel om te koesteren.
Candy Opera verlegt z’n grens, weet zichzelf heruit te vinden en treedt buiten de comfortzone. Hartverwarmende schoonheid dus . We hopen dat ze na deze parel ‘The Patron Saint of Heartache’ nog zo’n werk kunnen uitbrengen …
Tracklist: 01. These Days Are Ours 02. Tell Me When The Lights Turn Green 03. Crash 04. Start All Over Again 05. See It Through Your Eyes 06. Five Senses, Four Seasons 07. Real Life 08. Enemy 09. Freedom Song 10. Hashtag Text Delete 11. Rise (If That's What People Want) 12. Crazy 13. Gimme One Last Try (Bonus Track) 14. There Is No Love (Bonus Track)
Als je circa tien jaar wacht om eindelijk je debuut uit te brengen, dan doe je het beter op een epische manier, moet Cristiano Filippini hebben gedacht . De klassiek geschoolde Italiaanse componist heeft wel enkele instrumentale albums op zijn naam staan, en heeft daardoor in bepaalde kringen naam en faam verworven. Nu brengt hij dus onder de naam Cristiano Filippini's Flames of Heaven een plaat uit waarbij elementen van power- symfonische metal worden verbonden met die klassieke muziek.
Wie houdt van een opvallend epische aanpak binnen de metal scene, zal smullen van deze best lange plaat.
Vanaf “The Force Within” worden ellenlange gitaar riedels verbonden met vocale hoogtes en laagtes, die een adrenalinestoot of een krop in de keel bezorgen Een dubbele basdrum, melodieuze riffs en een snuifje keyboard geven de toon aan bij epische songs “The Fight for Eternity”, “Against the Hellfire” en “Always with you”.
Cristiano's Filippini's Flames of Heaven brengt een ware rock opera voor die van begin tot einde nooit verveelt; luister maar eens naar “Lightning in the Night” en “Missing you”. Met een vuist in de lucht brul je de songs uit volle borst mee. Met die hoge stem van hem worden uiteenlopende emoties aangesproken en geluidsmuren verpulverd. Nergens valt er een speld tussen te krijgen. De ene klassieker na de ander schudt dit gezelschap uit hun mouw. Vaak toont Cristiano zich zelfs van zijn gevoelige kant , zoals bij “Missing You” , een welgekomen afwisseling tussen al dat power metal geweld.
Cristiano Filippini's Flames Of Heaven ontwijkt trouwens de val waar veel power metal bands in trappen, om allemaal een beetje hetzelfde te klinken. Deze Italianen klinken origineel en fris binnen dat wereldje.
Op deze heerlijke rockopera is een meester aan het werk, een ware 'The force Within'.
Tracklist: The Force Within - We Fight For Eternity - Far Away - Against The Hellfire - Always With You - Dying For Love - Finding Yourself - Lightning In The Night - Missing You - Moonlight Phantom - The Angel And The Faith - Ab Angelis Defensa - Missing You (Acoustic Version)
The Force Within
Cristiano Filippini's Flames Of Heaven
Hardlife Promotion/Limb Music
Thisquietarmy die we al jaren volgen, ging voor de nieuwste release een samenwerking aan met virtuoos Michel Langevin (Voïvod) ; we citeren even: '' Het eerste gezamenlijke sci-fi drone metal album van Thisquietarmy (Eric Quach) en Michel " Away " Langevin van Voïvod. De twee wereldreizigers hebben in het geheim samen uren muziek opgenomen, en dit is slechts fase één. 500 exemplaren geperst op neonblauw vinyl. Zwaargewicht 24pt flip side jack met bedrukte binnenmouw en mysterieuze spot matte vernis. Wordt geleverd met een Away glow-in-the-dark zeefdruk en een ansichtkaart. "
'The Singularity, Phase I' biedt een wereld van mysterieuze duisternis, De intense pulsen van drum en gitaar drijven je tot een punt van waanzin. Het duo verstaat solo al de kunst de grenzen van het oorverdovende af te tasten ; Away is een veelzijdig drummer net als Eric Quach als gitarist ; hij slaagde er zelfs in het Bos op Dunk!festival je tot volstrekte rust te brengen of de aarde onder je voeten te doen daveren. Wat een intens kader.
In de 50 minuten klinkt hun de drone adembenemend. Beide heren proberen elkaar niet te overtroeven, maar vullen elkander aan in dit concept.
Elke song hoef je dus niet apart te benaderen, maar als een geheel … Titels als “Alpha 0000 0001” - een klepper van meer dan tien minuten – “Alpha 0000 0010” en “Beta 0000 0100” spreken voor zichzelf… ze bouwen laag per laag op naar een drum/gitaar climax , ingetogen en dreigend ; alle registers worden open gegooid door oorverdovende donderslagen die de trommelvliezen doen barsten en zorgen voor een hypnotiserende werking op je gemoed.
Het duo biedt een bijzonder mystieke, fantasieprikkelende wereld van geluiden die op ons afkomen.
We zijn benieuwd naar wat Away en Thisquietarmy nog meer uit hun mouw zullen schudden. 'The singularity, Phase I' is alvast een intens meesterwerk dat ons door elkaar schudt en verweesd doet achterblijven; uiteenlopende emoties borrelen op. Een aanrader voor drone liefhebbers …
Tracklist: Alpha 0000 0001 10:28 Alpha 0000 0010 05:36 Alpha 0000 0011 05:53 Beta 0000 0100 13:44 Beta 0000 0101 09:44
sci-fi drone metal/experimenteel
The Singularity, Phase I
P572
Thisquietarmy x Away
Entheogen is een vrij jonge band uit Gent. Het Belgische viertal bestaat uit Laurens de Cock (vocalen en gitaar), Keyvan Valamanesh (gitaar), Anton Hellemans (basgitaar) en Chey Mahieuin (drums). Op hun muziek kun je geen label kleven. Het is een debuut die hun veelzijdigheid onderstreept.
Na een prachtige, veelkleurige intro, zijn we vertrokken voor een trip die ons brengt naar de death/progressieve metal, met een streepje black metal en postrock. Een hele mengelmoes die niet zorgt voor chaos, maar eerder voor een unieke versmelting van die stijlen. “Fade” is daar al een zes minuten lang voorbeeld van, ook zijn er bitter weinig vocalen te bespeuren. “Disintegration” heeft dat elementje blackmetal meer. “Other world” is dus vooral een instrumentaal huzarenstuk van progressieve metal, blackmetal, deathmetal en postrock. Meer nog, Entheogen gaat alle kanten uit in die genres , die donkere en dreigende klankentapijtjes voor ons uitspreidt. Ze houden van experimenteren, “Of Remembrance” en het afsluitende “Mountainous Wave” zijn er mooie voorbeelden van …
De band brengt laag per laag toe in hun sound , lichtjes ingetogen, opbouwend en oorverdovend naar een climax toe .
De Gentse band heeft een debuut uit dat de avonturiers in het genre optimaal kunnen smaken …
Tracklist: Entering the Other World 01:49 Fade In 06:00 Disintegration 07:14 of Remembrance 06:05 Mountainous Wave 07:39
Als introductie van de bijzondere schijf 'Silhouette' van het duo Lili Grace, ofwel de zusjes Dienne en Nelle Bogaerts, citeren we even uit de biografie: '' Dienne en Nelle Bogaerts besluiten om de meest dissonante gebeurtenis in hun leven - het verkeersongeval van hun broer - om te zetten in muziek. Ze trekken in een mobilhome door de Ardennen en leggen het trauma van hun kinderjaren onder een denkbeeldige microscoop. Externe invloeden worden geweerd, en een select aantal vrienden ingeschakeld om hun concept in eigen beheer vorm te geven. Hun herinneringen vloeien over in melodieën, hun gesprekken vertalen zich in songteksten. De mooiste muziek ontstaat uit een noodzaak, vermoedden ze al lang. Maar nu weten ze het zeker'
Hoewel die pijn, vertwijfeling en vele vraagtekens terugkeren op deze plaat , is het geen tranendal geworden. Gedrenkt in een bad van weemoedigheid, straalt 'Silhouette' , ondanks het zware onderwerp, ook hoop uit. Hoop dat alles alsnog goed komt. Het ophalen van mooie herinneringen, met een lach en een traan.
Het verwerkingsproces wordt op een bijzondere wijze in beeld gebracht. Vanaf de eerste song 'Silhouette' ontroert Lili Grace je intens. De combinatie van twee engelachtige stemmen met een meeslepende percussie, cello en hobo zorgen voor enkele dansbare songs als “PDB”. Verdriet en hoop zijn onmiskenbaar met elkaar verbonden.
Hopelijk heeft deze plaat er ook voor gezorgd dat ze zelf hun immense verdriet een plaats hebben kunnen geven. Met “Nothing Human” wordt afgesloten op een beklijvende, intens mooie wijze, die je wegvoert naar je meest pakkende momenten in het leven, toen verdriet je overmande en je het probeerde een plaats te geven. Tegen beter weten in.
Lili Grace bekijkt het verdriet uit de ogen van een kind, hun kindertijd; en ze geven er een volwassen draai aan. Het is een bijzondere traumatische ervaring, ze confronteren zichzelf met dit verdriet en die vertwijfeling. Ze stellen zich zoveel vragen. We citeren ''hoe verteer je als kind een gebeurtenis die zelfs door volwassenen niet wordt begrepen? Wie is dat silhouet in het ziekenhuisbed waarvan iedereen zegt dat het je broer is? Wat zien comapatiënten door hun gesloten ogen? Waar is God wanneer je hem nodig hebt? Kan je iemand met een vislijn weer uit zijn slaap hengelen? En vooral: hoe verwerk je het verlies van iemand die niet dood is?" Vragen die je als kind stelt maar waarop geen antwoord komt, niet toen niet nu.
De twee zusjes konden op deze manier geen mooiere ode brengen aan die dunne lijn tussen leven en sterven. Het is allemaal prachtig verwoord in negen emotievolle songs.
Tracklist: Silhouette (3:22) Traveller (3:26) Saints (4:38) The Horde (4:30) Not God (3:21) Killer (3:28) Fishing Spot (3:31) PDB (4:06) Nothing Human (3:39)
singer-songwriter/dreampop
Silhouette
Lili Grace
Topkwaliteit blijft altijd boven drijven, en zoals gewoonlijk moeten de niet minder dan geniale IDIOTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde, weer hier niet onderdoen. Idiots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven, deze keer zonder publiek door een of ander virusje. Ons wereldberoemd ongekend prettig gestoord viertal is allang besmet met het virus om met hun gortige en tijdloze oerrock een onuitputtelijke geestdrift er door door rammen, nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief, en dan eens weer naar hun normen ingetogen.
Rauwe lappen proto punk staan op het menu . Ook als Mistero Dufo en co deze keer de studio betreden, dan ontploft het boeltje. Na het eerdere Chapter 1 krijgen we nu Chapter 2 ‘Fall’ met als eerste single “Elephant”. Ondersteund door een locomotief van een ritmesectie en zowaar een Hammond laat De Westvlaamse Riffheid Wouter zijn gitaar op ons los terwijl de Coronaproeve Luc koeltjes het verhaal beschrijft van een olifant die schoenen gaat kopen. Laat nu eens deze psychedelica heel realistisch overkomen. In Magnolia regende het ook kikkers en de aanschouwer geloofde het. Ondersteund met een oneshot videoclip van Strash.
Onze eeuwige hyperkineet slaagt er in om een perfecte eeuwige knorpot a la Reed neer te poten in “Drunk”. Wat lichter, softer, en toch onmiskenbaar Idiots. Je moet het maar kunnen. En een ode aan dronkenschap kan ondergetekende altijd en met plezier smaken.
Het huwelijk tussen Beefheart en Ozzy word ingezegend in ‘Fall’. Als een bloedende vulkaan worden Wouter en zijn gitaar perfect explosief. We gaan er geen etiket op plakken. Het zou zelfs idioot zijn. Het zijn gewoon Id!ots. Of Idiots.
Deze stevige portie waanzin blijft doorgaan in “Wreckless” en afsluiter “Blackout pt2”, waar alle John Spencers, Triggerfingers en Beefhearts duimen en vingers van aflikken.
Ook hier worden alle nummers favorieten. Het wordt verdomme nogmaals eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken IDIOTS naar de juiste waarde schat. Die gasten hebben gewoon geen concurrenten.
(review Lode)
In het voorjaar bracht het eigenzinnige gezelschap IDIOTS een knappe en groovy schijf uit 'Spring'. De recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77967-chapter-i-spring-ep.html
Het logische vervolg 'Fall' moest normaal gesproken in de herfst zijn uitgekomen, maar de release liep vertraging op waardoor die pas in december op de markt kwam. Met 'Chapter 2 - Fall' zet IDIOTS nogmaals in de verf waarom ze in ons land een bijzondere parel zijn, en een veelzijdige, kleurrijke sound hebben.
Het bijzondere aan IDIOTS? Een rits maatschappij kritische songs met een dosis humor. Op het podium merken we dit ook. Het aanstekelijke en lekker groovy klinkende “Hong Kong” is er het levende bewijs van.
Ondanks dat deze plaat 'Fall' heet, voelen we zomerse vibes, wat mooi meegenomen is om deze donkere wintermaanden op te fleuren.
IDIOTS is een band die flirt met pop, surf en punk. “Elephant”, “Underground” en “Nervous Breakdown” zijn kenmerkende IDIOTS songs. “Let's get drunk” is een feestelijk nummer over overdadig drankgebruik.
IDIOTS heeft muzikaal een mening , met een dosis humor en absurditeit, wat we zeerzeker horen op de afsluiter “Blackout Pt. 2”.
Doel is om deze 2 EP's begin volgend jaar op één vinyl te persen in beperkte oplage. 'Spring' en 'Fall' zijn dus twee schijven die de veelzijdigheid van de band onderstrepen. Idiots rockt en klinkt groovy , hebben een punkattitude en een feestelijke stemming, niet vies van wat humor en zelfrelativering.
(review Erik)
Tracklist: Hong Kong 03:05 Elephant 04:03 Underground 03:27 Nervous breakdown 03:35 Let's get drunk 02:36 Blackout Pt.3 04:58
Ze startten ooit op als Kerberos, met name melodische heavy/death metal niet vies van een streepje black metal. Toen zanger Andes Jacobsson bij de band kwam, werd de naam veranderd tot Draconian. Op het debuut 'Where Lovers Mourn' schoot van de oorspronkelijke stijl haast niets meer over en werd de sound omgebogen naar gothic/death/doom. In dit genre blijven ze. De band blijft creatief in het genre. 'Under a Godless Veil' is een mooi pareltje van Draconian.
In een melancholisch sfeertje wordt “Sorrow of Sophia” ingezet, direct al een uppercut. Een sterke combinatie horen we in de vocals, de hypnotiserende engelenstem van Heike met de rauwe vocals van Andes die een demonische kracht ontketent; het is een gevecht tussen licht en duisternis.
In een doom sfeertje wordt weemoed en melancholie dus mooi afgewisseld met een vlammende sound , een vuurbal die tot ontploffing komt. “The Sacrifical Flame”, “Lusrous Heart” en “Sleepwalker” zijn mooie voorbeelden.
Fragiliteit en dynamiek kunnen nauw samengaan. “Burial Fields” en “Night Visitor” zijn gekenmerkt van ingetogen momenten.
Alle registers kunnen worden opengetrokken tot een climax; ”Moon over Sabaoth” is er eentje als vuurtongen uit de hel.
Het aanhoudend variëren in stijl en vocals maakt 'Under a Godless Veil' een bijzondere doom/metal plaat , die grenzen verlegt . Het afsluitende “Ascent Into Darkness” beklemtoont dit nogmaals.
Wat een indrukwekkend doom /gothic schijfje brengt Draconian toch uit. Eentje die ons lang doet nagenieten in de donkerste hoek van de kamer, met een licht dat schijnt aan het einde van de tunnel. De combinatie van de grauwe deathgrowl van Andes en de zachte engelenstem van Heike, vullen elkaar perfect aan en laten ons achter met een krop in de keel. De gitaristen toveren vlijmscherpe riffs uit hun instrumenten, en de drummer weet verschroeiend uit te halen. Klasse!
Tracklist: Sorrow of Sophia - The Sacrificial Flame - Lustrous Heart – Sleepwalkers - Moon over Sabaoth - Burial Fields - The Sethian - Claw Marks on the Throne - Night Visitor - Ascend into Darkness
Doom/Gothic
Under a Godless Veil
Draconian
Wij volgen Powerstroke al sinds hun oprichting in 2007. In 2010 kwam hun debuut op de markt. Wat de band zo bijzonder maakt, is dat ze steeds zichzelf heruitvinden en nooit lang blijven hangen in één of andere muziekstijl. Zulke bands hebben bij ons altijd een streepje voor.
Hoewel op hun facebook de omschrijving ‘Death pop’ staat, is er zoveel aan de hand bij deze band, dat ze ons bij elke release weer weten te verrassen. Laten we het gewoon houden bij de perfecte mix of hardcore, thrash metal, punk rock en death metal.
Vanaf eind 2014 vervoegde zanger Bavo de band en dat heeft de band, met alle respect voor zijn voorgangers, alvast deugd gedaan. Op ‘Done Deal’ (2016) bleek al dat de man heel uiteenlopende toonaarden aankon. Op ‘Omissa’ (2018) stelden we vast dat Bavo de perfecte frontman/zanger is voor deze Belgische top band van internationaal allure. Met de nieuwste worp ‘The Path Against all the others’ wordt dat verder in de verf gezet en brengt Powerstroke dus een nieuwe sterke plaat uit.
Een vreemde science-fiction achtige intro, doet ons twijfelen of we de juiste plaat bij de hand hebben; leuk was het om ons zo op het verkeerde been te zetten.
Alle registers worden op helse wijze opengetrokken. Het klinkt opzwepend , gaat naar pure hardcore en gitaarriedels snijden als een mes,; daarnaast weten ze de gevoelige (metal)snaar te raken.
De band gaat dus vele kanten uit en Bavo’s vocals zijn een pluspunt, cleane vocals en rauwe growls, die emotioneel beladen zijn. De man kan echt alles aan. Hij leeft zich uit op deze plaat.
Powerstroke zijn topmuzikanten. De songs worden in uitersten geduwd , check “By My command”, “Awakening” en “Legacy of Life” maar eens. Een gevarieerde, alsook gedurfde aanpak hoor je op “The Path Agains all the others”. De band kleurt graag buiten de lijntjes en treedt op die manier graag uit de comfortzone. Powerstroke klinkt avontuurlijk en experimenteert dus in het genre.
De band levert een remake af door een akoestische versie van “Until the fat lady sings” met een bijdrage van Slongs en Stef Bos! Een aangename verrassing die aantoont dat Powerstroke nu in 2020 zijn grenzen nog steeds kan verleggen.
Powerstroke blijft zichzelf heruit vinden. Een evolutieve band die niet kiest voor de makkelijkste weg in het genre. Ze verrassen ons steeds opnieuw en klinken avontuurlijk . Boeiende band dus die een top plaat uithebben . Sjiek!
Tracklist: 1. War in Heaven 2. By My Command 3. Awakening 4. Honest Decay 5. Tearcollector 6. Moonlight Tribe 7. Legacy of Life 8. Babalon 9. Shadowland 10. Dying Vein 11. Path Against All Others 12. Until the Fat Lady Sings
Grant is het singer-songwriter project rond vier muzikanten en vrienden uit de regio Brugge-Gent. De band begon in 2000 rond de vroegere nummers van de frontman Dominiek De Groote. Oorspronkelijk ging de band als trio verder met drummer Tony Somers en de Gentse bassist Rutger Moelaert. Het resulteerde in 2006 in het debuut 'Real' gevolgd door ''Untill Dawn' in 2013. Circa tien jaar geleden werd ook Tom Kristiaan (piano) toegevoegd aan de line-up. Recent werd het debuut 'Real' heruitgebracht, met als extra de piano van Tom op de titelsong. We legden ons oor en hart te luisteren.
Aanstekelijke opener “Grant 7.3” laat een band horen die toegankelijk klinkt en muziek brengt die rock en weemoedigheid verbinden tot een mooi geheel. Elke song wordt gedragen door het mooiste instrument dat er bestaat, ‘de stem’. De vocals zijn warm en krachtig. Elke song wordt trouwens bepaald door een gitaarriedel. “Real” is een nummer dat dus in de nieuwe versie een piano meekrijgt, wat de melancholie alleen maar ten goede komt.
Grant blijft op de volledige schijf hetzelfde pad bewandelen. “Love U” is een pakkende song, die catchy genoeg klinkt om over de dansvloer te zweven. “Beats of Your Heart” en “Did i scare you” beamen dit verder.
Grant brengt aanstekelijke muziek die je wegvoert naar een gezellige zomeravond rond het kampvuur, of als eentje in de winter, gezellig rond het haardvuur. Gezelligheid en gezapigheid gaan hand in hand samen , en voelen aan als een zacht dekentje om de zorgen even opzij te plaatsen.
Ga het echter niet te ver zoeken bij Grant. Het is net die eenvoudige aanpak die ervoor zorgt dat dit collectief een bijzondere parel heeft (her)uitgebracht , binnen de sing/songwriting.
De pianotoets op 'Real' laat horen dat Grant na al die jaren nog steeds wil evolueren. We hopen dat, naast deze mooie heruitgave, hier iets nieuws kan uit groeien. Op 'Real' bewees Grant reeds een kwalitatieve band te zijn.. In 2020 zijn de warme songs, zeker in deze tijd, even relevant.
Tracklist: Grant 7.3 02:50 I Circle around your Orbit 03:07 Reasons and Sorries 03:19 Real 05:12 Nightcloud 03:39 Love U 03:21 Beats of Your heart 04:53 Did I Scare You 04:28
Francois De Meyer is een muzikant, componist enz , kortom, hij is letterlijk van enorm veel markten thuis. Dat bewees hij in het voorbije jaar reeds uitvoerig. Niet alleen waren er releases van het project Soapstarter, Kyem en Raveyards , hij heeft een eigen studio en brengt dan ook nog solo werk uit. In een uitgebreid interview dat we met hem hadden , deed hij dat allemaal uit de doeken. Je kan het interview nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79407-francois-de-meyer-mensen-bij-wie-bij-wijze-van-spreken-een-hoek-af-is-intrigeren-me-het-meest-en-zijn-voor-de-uitwerking-van-mijn-projecten-dan-ook-een-ware-inspiratiebron.html
Francois De Meyer bracht nu een nieuw album uit vol piano muziek. We citeren ''Francois De Meyer brengt dit jaar zijn vierde album uit, een pianoplaat met de titel 'Ellipsis'. Elk nummer verwijst naar een andere maand van het jaar. De plaat neemt je mee op een reis door de tijd en de romantiek, met zachte melodieën en arpeggio's." Einde citaat.
Met “Januari” zet hij die reis op een ingetogen , bijzonder weemoedige wijze in. Het sluit ook aan hoe dit jaar is verlopen. Somber, maar ook hoopvol uitzien naar betere tijden. Dat komt tot uiting in een kleurrijk klankentapijt op “June” . Al te uitbundig wordt het nooit, maar het duidt toch aan dat Francois , ondanks die barre tijden, niet bij de pakken blijft zitten.
Elke maand klinkt nagenoeg hetzelfde, maar ook net anders, meer sober, of meer doorleefd. Francois De Meyer zorgt voor een gevarieerde kijk op het jaar 2020. “November”, toevallig een van de donkerste maanden, klinkt iets meer somber dan de vorige songs.
'ELLIPSIS’ toont dus een veelzijdig man. Elke keer verrast hij je aangenaam, door net op het juiste moment, de juiste emotie aan te spreken. “December” is een intens nummer vol uiteenlopende emoties en duurt meer dan vijf minuten. De klankentapijtjes doen je lichtjes zweven, en raken ingetogen, sober je hart .
Francois De Meyer heeft een sterke plaat uit vol pianowerkjes; tristesse en hoop passeren telkens …
Tracklist: Januari 02:04 Februari 01:55 March 02:39 April 02:34 May 01:47 June 02:59 July 03:02 August 03:26 September 02:30 October 02:55 November 03:20 December 05:08
Piano
François De Meyer
ELLIPSIS
Een duo met harp en luit voor een review bij Musiczine? Hebben we ons dan niet vergist van kanaal? En als ik dan zeg dat het een elektrische harp is en dat de Britse harpiste Maria-Christina Harper al eens loops, wah en distortion gebruikt? Dan wordt het al wat interessanter. Harper vormt op ‘Draft’ een duo met de Griekse luitspeler (en zanger) Yiagos Hairetis. Die haalt zijn inspiratie uit de muziektraditie op Kreta en combineert dat met een liefde voor Led Zeppelin, The Doors en Black Sabbath.
Verwacht nu wel geen hardrock van het duo Hairetis Harper. Wel veelal cinematografische en experimentele jazz voor de meerwaardezoeker. Het is knisperend fris en modern. Of toch een rocksong. “Lute Interlude” heeft een intro die vaag herinnert aan Ennio Morricone ten tijde van ‘Once Upon A Time In The West’, maar eens aan de helft komen er plots fragmenten van stoner/desertrock langs. De andere tracks hebben een meer impro-jazz-sfeer, al voel je wel dat er niet zomaar uit de losse pols wordt geïmproviseerd en dat er wel degelijk wordt gewerkt naar achterliggende structuren. Het zwoele “Lost In The City” had op de soundtrack van ‘Shaft’ kunnen staan, terwijl “Bells” dan misschien eerder past bij de Twilight-saga. Zeker als Yiagos niet zingt, ligt het soundrack-gehalte hoog.
Het duo kwam reeds naar Brussel voor een concert en ook in Nederland zijn ze best populair. Hun ‘Draft’ komt uit bij het Griekse boutique-label Same Difference Music. Dat specialiseert zich in re-issues van Griekse albums op vinyl, maar geregeld komt er ook nieuw materiaal uit. ‘Draft’ komt uit in een oplage van amper 100 vinyl-exemplaren.
https://hairetis-harper.bandcamp.com/
Nederlands 
Français 
