Geen enkele band moet steeds hetzelfde kunstje herhalen bij elk nieuw album en Billy Corgan heeft solo en met zijn Smashing Pumpkins al behoorlijk wat bokkesprongen gemaakt, maar we betwijfelen toch of het nieuwe album ‘Cyr’ nog de fans van het eerste uur of massa’s nieuwe fans zal kunnen bekoren.
De synthpop op ‘Cyr’ staat mijlenver van de grungerock van ‘Mellon Collie’ of ‘Siamese Dream’, maar ook ver van het materiaal op recentere albums van The Smashing Pumpkins. De gitaren van James Iha en Jeff Schroeder moet je hier te vaak met een vergrootglas gaan zoeken in de geluidsmix. Drummer Jimmy Chamberlain is beter te horen, maar kan of mag hier nauwelijks iets van zijn talent tonen en beperkt zich tot een ondergeschikte rol in dienst van Corgan en zijn synth.
En het is dan ook nog eens behoorlijk middelmatige synthpop, met melodietjes van dertien in een dozijn. De reeds geloste singles hebben nog een zekere catchyness, maar met liefst 20 tracks op het album wegen die half-goede singles niet op tegen de rest.
Wat heeft Corgan bezield om met één van de beste bezettingen van de Pumpkins het laken volledig naar zich toe te trekken en de luisteraar te tergen met enkel zijn lijzige stem en zijn matig geïnspireerde synthpop? Om de jaren ’80-pastiche compleet te maken, laat Corgan zich bovendien nog begeleiden door een koortje van twee dames. Het lijkt alsof hij het publiek wil uitdagen. Enkel met een nektapijt en een zweetbandje om de pols kon Corgan nog meer retro-pastiche klinken.
“Anno Satana” en “Wyttch” (twee van de weinige nummers met gitaar een beetje in de hoofdrol) en voorts “Birch Grove” zijn degelijk, maar kunnen niet op tegen de bloedarmoede van de rest van het album.
Slechts twee nummers op deze EP van Soul Dissolution, de post/atmospheric blackmetalband met leden van o.m. L’Hiver en Deuil en Marche Funèbre: “La Dernière Tempête” en “Where The Clouds Stand Still”. Voor het tweede nummer kregen ze wat hulp van de Canadees Unreqvited.
“La Dernière Tempête” klinkt van bij de intro ijzig en winters, met blackened vocalen als striemende sneeuwvlagen. Ook de melodielijn klinkt wat als een niet-aflatende (mid-tempo) stormwind die aanhoudend tegen de ramen blaast. Daarover komt dan een soms wat proggy, weids-klinkende gitaar en die snerpende vocalen.
De tweede track laat een heel ander gezicht zien van Soul Dissolution. In de trage stukken is dit voluit atmosferisch, cinematografisch zelfs, nog meer leunend op een desolate sfeer, maar zeker niet winters. Dat laatste komt dan wel bij de stukken met intense gitaarpartijen. Deze song van ruim 13 minuten is een parel van songopbouw en van het spelen met spanningsbogen, met misschien een beetje een knipoog naar doommetal. De vocalen zitten hier wel iets meer achteraan in de mix en zijn schaarser dan op de eerste track, wat misschien het enige minpuntje is.
Het hadden nummers van twee verschillende bands en genres kunnen zijn, maar deze twee nummers tonen in de eerste plaats dat Soul Dissolution talent te koop heeft, hoe ze hun songs ook componeren.
De Belgische post-hardcore/Sludge/doom metal band Eleanora zag het levenslicht in 2007. Na een split album met AmenRa in 2014, bracht Eleanora uiteindelijk een heel knap debuut EP op de markt, ook in 2014. Ze kregen erg goede recensies. In 2016 bracht Eleanora zijn full album debuut 'Allure' uit - deze werd toen op het Dunk!festival - via Consouling Sounds - voorgesteld. Eleanora bewandelde op die plaat dezelfde weg als een AmenRa en bezorgde ons diezelfde hypnotiserende inwerking en gevoel van diepe, donkere intensiteit.
Dit najaar kwam de nieuwste plaat 'Mere' uit . Dunk!records zorgt voor de vinyl uitgave. We ervaren diezelfde hypnotiserende inwerking, maar intussen heeft de band een eigen sound ontwikkeld.
De luisteraar wordt direct bij het nekvel gegrepen en wordt meteen naar een donkere gedachte gebracht op “Amos”, een splinterbom die in je gezicht ontploft door verschroeiende riffs, mokerslagen van drumsalvo's en een bulderende stem uit die duisternis. Je voelt de rillingen door je lijf gieren die nodig zijn om zo’n donkere trip aan te vatten.
Het grote verschil met de vorige plaat is de gevarieerde aanpak, oog voor melodie en de link naar meer doom/metal invloeden. “Elders”, “Eb” en “Samaria” zijn één voor één beklijvende songs die een muur van riffs opbouwen en een oorverdovende climax realiseren. Eleanora brengt verschillende soorten emoties samen; emoties die je voelt en hoort ook bij zanger Mathieu Joyeux. Is het woede? Is het pijn of frustratie? Hoedanook, Mathieu bezorgt je koude rillingen tot op het bot, geruggesteund door muzikanten die evenzeer sterk de donker gedachte naar boven halen.
Eleanora ramt er door, zonder je echt pijn te willen doen, tot je verweesd achterblijft in een donkere hoek in je kamer, een zalig gevoel eigenlijk voor donkere harten als de onze.
Op “Allure” staan ze nog nadrukkelijk in het voetspoor van AmenRa. Maar algemeen op 'Mere' rukt Eleanora er zich toch duidelijk los van, met respect voor die roots. Ze bewandelen hun eigen donkere weg, waar post-hardcore en doom elkaar meer dan ooit vinden. “Eb” start met een trage , ijzingwekkende doom riff die een gemoedsrust doet neerdalen, vervolgens klinkt het verschroeiend en worden alle registers open getrokken; op “Samaria” en afsluiter “Mere” word je dan weer meegesleurd naar de donkerste krochten van je persoonlijke Hel.
Indrukwekkend hoe Eleanora op 'Mere' in uitersten gaat , van een ingetogen duisternis en een verschroeiend harde, luide sound . Eleanora manifesteert zich overtuigend binnen de kenmerkende sludge/doom/post-hardcore.
Tracklist: Amos 03:53 Elders 05:37 Eb 03:47 Korre 05:21 Samaria 06:02 Principes 05:39 Mere 08:31
Post-hardcore/Sludge
Eleanora
Mere
Om de artieste Baby Queen voor te stellen citeren we even het volgende over de single “Pretty Girl Lie”, I wrote this song after becoming increasingly frustrated with the relationship between my real-life identity and the person I was pretending to be online," vertelt Baby Queen aka Bella Latham "I grew up with really bad body dysmorphia which I believe was partly caused by the image of the stereotypically "pretty girl" I saw in the media all around me, and the fact that photoshop made this image completely unattainable. We're heading towards a reality wherein everybody edits their pictures, slims their noses, chisels their jaw bones, whitens their teeth and reshapes their thighs. I'm just over it. It's not cool. It's actually very uncool. If people aren't going to stop doing it, then all the kids should know that nothing is real, and this is my way of telling them that."
Het is ook de rode draad op de plaat 'Medicine'. Zielsroersels die iedereen die jong is in deze barre tijden zeker zal begrijpen. Ondanks de sombere ondertoon, schijnt hier ook een zonnetje achter de donkere wolk.
Bij een eerste beluistering dachten we 'weer zo een zeemzoete pop artieste' , maar deze jongedame klinkt zeker niet oppervlakkig. Integendeel. Ze steekt zoveel gevoel in haar songs dat je meevoelt met haar pijnbeleven.
Zwaarmoedige onderwerpen worden op een luchtige manier aangepakt, zonder dat het verhaal verloren gaat. Op “Internet Religon” steekt ze de draak met wat op internet gebeurt. “Pretty Girl Lie” grijpt terug naar traumatische wondes bij jongeren. “Want me” is een lekker catchy popsong, die de dansspieren aanspreekt . Op “Medicine” gaat het over ‘het anders-zijn’ , dat niet mis mag zijn.
Infos en boodschappen die je doen nadenken . Baby Queen geeft mee de moed niet te laten zakken. Positieve boodschappen worden de wereld ingestuurd. “Online Dating” klinkt meer weemoedig en toont dus op die manier haar ingetogen kant.
Baby Queen is een pop artieste met een persoonlijk verhaal , dat voor iedereen herkenbaar is. Ze meent wat ze zingt , emotievol, van uit haar buikgevoel. Haar teksten staan dicht bij de jongeren en raken diep . Ze zoekt muzikaal met hen naar hoop en perspectief. Een popprinses die harten kan doen breken
Tracklist: Internet religion 03:54 Pretty Girl Lie 03:39 Want Me 04:19 Buzzkill 03:25 Medicine 03:37 Online Dating 03:59
Echo Collective, opgericht door Neil Leiter en Margaret Hermant, is een gevarieerde groep klassiek geschoolde muzikanten, gevestigd in Brussel. Naast eigen projecten werkt de groep samen met moderne componisten en bands aan concerten, tournees, filmmuziek, opnamesessies en originele composities. Ze hebben ondertussen hun stempel gedrukt op de muziek door het componeren van de muziek van Radiohead en Johan Johannson. Ook werkten ze samen met o.a. A Winged Victory for the Sullen, Stars of the Lid, Laniakea, Adam Wiltzie, Dustin O'Halloran en Chritina Vantzou.
Nu werd het tijd voor een eerste eigen album, 'The See Within' uit, dat de band op 6 november zou voorstellen in de AB, maar door de corona uitgesteld .
Opmerkzaam is dat deze plaat is samengesteld zonder speciale effecten, maw puur en natuurlijk. De warmte die Echo Collective wil uitstralen in deze donkere tijden blijft bewaard. Het wonderbaarlijk mooie “Inflection Point” laat al een tip van de sluier horen. Adembenemend hoe de altviool samen vloeit met viool en een magnetische resonator piano. Een magische cello vormt de kers op de taart . Deze song brengt ons al onder de indruk, van hoe de volledige plaat is samengeseld.
“The See Within” , “From Last Nights Rain” en “Glitch” hebben een filmische ondertoon, rustgevend, intens en gaan grensoverschrijdend in geluidsnorm . Het maakt hun muziek visueel. Een sfeervolle totaalbeleving hier, door de zachtmoedige klanken en de muzikale dreiging . Uiterst genietbaar en emotievol. Het aangrijpende “The Witching Hour” en “Glitch” hebben een experimenteel kantje. Echo Collective treedt buiten hun comfortzone op die manier.
Overgave is een sleutelwoord. Een gevoel van welbehagen creëren ze. “Unknown Gates” en “Respire”, een klepper van meer dan tien minuten, passen in dit kader. “First Brightening” is een magische afsluiter, de band balanceert tussen zuiver klassiek en experiment. Elke song is sterk , het totaalbeleven overtuigt …
Echo Collective bewijst dat klassieke muziek niet enkel voor een niche publiek is , nee, ze promoten de stijl naar een hoger niveau en een breder publiek, die ook vanuit hun buikgevoel reageert..
'The See Within' weten ze dus toegankelijk te maken, zonder hun roots te verloochenen. We krijgen vlinders in de buik door die sprankelende cello en viool, die zich verenigen met pianoklanken; na elke luisterbeurt glijden we weg naar een sprookjesachtige wereld.
Echo Collective neem teen apart, uniek plaatsje in …
Tracklist:: Inflection Point 04:31 The See Within 02:54 From Lasts Nights Rain 04:21 The Witching Hour 05:30 Glitch 04:03 Unknown Gates 04:27 Respire 10:54 First Brightening 03:55
Neon-Klassiek
The See Within
Echo Collective
Mottron is het geesteskind van de Franse singer-songwriter Pierre Mottron die sinds 2009 zijn stempel drukt op de Franse pop. Mottron bracht nu een nieuwe plaat uit, 'Giants' , waarbij hij de betere pop verbindt met experiment en dromerige soundscapes, op zijn eigen bereide, unieke wijze …
De eerste song “Lighter” toont de uitersten aan die Mottron graag hanteert. Zeemzoete popdeuntjes en klankexperimentjes, gedragen door mans zalvende stem die je letterlijk doet zweven. Een kenmerkt over de ganse plaat. In het gevarieerd, kleurrijk muzikaal landschap spreekt Mottron een ruim publiek aan. Hij kan je op de dansvloer houden of intrigeert door bevreemdende soundscapes, die angstaanjagend als zalvend klinken. “Fire” is er zo eentje, de soundscapes raken en zijn intens; een instrumentale pracht gedragen door de heldere stem van Pierre . “Noon” geeft de lijn weer tussen pop en experiment.
Mottron bewandelt dromerige paden, “Run” en “They Know”, afsluiter van de plaat tekenen hiervoor. Wat een Franse virtuoos!
Dit Franse wonderkind weet prefect hoe hij de muziekliefhebbers in zijn greep kan houden en hen kan verbluffen. 'Giants' is een dansplaat, niet om wild op te dansen, maar om je in trance te brengen; Mottron zijn bijzondere stem en uitstraling bevestigen dit nog.
De man brengt pop en elektronische muziek samen , voegt er dromerige soundscapes aan toe die je wegvoeren naar onaards mooie landschappen. 'Giants' is bijgevolg een sprookjesachtige parel …
Tracklist: Lighter 03:38 Bergamot 04:56 Indecent 03:05 Sugarhearts 04:09 Walk Away 03:16 Fire 03:50 Noon 03:54 Run 05:02 They Know 02:52
Electronic/dreampop
Giants
Mottron
In 2018 namen we het debuut van Zura Zaj onder de loep. Een plaat die ons tot gemoedsrust bracht. We ontvingen recent info van Gowaart Van Den Bossche. ''Ik vroeg me af of je eventueel zin zou hebben om eens te luisteren en te schrijven over een nieuwe soloplaat die ik binnenkort uitbreng als Yadayn? Instrumentale gitaarmuziek die linkt aan ambient, folk, American primitivism enz. De nieuwe soloplaat, ‘Elders’, kwan nu uit op het Amerikaanse label Lost Tribe Sound.''
De muziek is geïnspireerd op reizen en persoonlijke relaties die hij opbouwde in Iran We citeren: ''Ik interpreteerde o.m. twee Iraanse songs ("Ginder" en "Ergens"), samplede oude Iraanse opnames (in de titeltrack) en maakte gebruik van field recordings die ik op mijn reizen maakte.''
Wat krijgen een kleurrijke reis van uiteenlopende culturen, of die nu Zuiders, Westers of Oosters is, op zoek naar raakpunten . Een cultureel total beleven . “Hier'” is het vertrekpunt van de trip. Elke keer kom je terecht in een magische mooie wereld die gemoedsrust voorop stelt, door gepingel op gitaar en piano.
Op “Verder” , “Elders I”, “Elders II” en het afsluitende “Ergens” voel je letterlijk het uitwaaien tijdens de trip en geniet je van een adembenemend mooi landschap. Interessant om weten is dat “Ergens” geen einde van de reis is , maar opnieuw een startpunt van trips is naar onontgonnen plekken en gebieden. De rust die hij wenst uit te stralen , is hier een belangrijke factor .
Yadayn vertelt zijn verhaal over de verre reizen met zoveel ingetogenheid en liefde, dat je er stil van wordt. Aanstekelijkheid en gemoedsrust ervaar je en doe tons enorm deugd …
Tracklist: Hier 07:37 Ginder 04:15 Verder 05:13 Elders I 06:18 Elders II 11:09 Ergens 03:01
Ambient/American Primitivsm/Folk
Elders
Yadayn
Lizzy is een soloproject van singer-songwriter Lise Reyners. Ze brengt dansbare electropop door catchy melodieën en meezingbare refreinen. De singles “We can make this beautiful” en “Teach me” bracht ze uit in 2019. Recent kwam de nieuwe single “Weightless”.
De recensie kun je hier nalezen. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78229-weightless-single.html
Lizzy heft de opvolger klaar: “Everything I've ever wanted”. Haar songs hebben een persoonlijk verhaal. De wegen die ze bewandelde met het project Feliz werkt ze nu verder uit op dit solo project.
Lizzy zorgt voor een weemoedige sfeer, haar materiaal van magisch elektronische klanken klinkt gevoelig en is dus gedrenkt in een badje van melancholie. Op “Everything I've Ever wanted” ligt de nadruk op breekbaarheid, broosheid en ervaren we toch een zeker vreugde gevoel. Graag laten we ons meevoeren door haar heldere stem en haar dreampop geörienteerde sound naar die wereld; gezellig bij het haardvuur kijken we naar vlammetjes in de open haard en pinken we een traantje weg,.
Weemoed blijft het centraal gegeven; op”'Everything I'v Ever Wanted” toont ze haar van haar meest broze en breekbare kant. .Een droom- , sprookjeswereld, die ons hart verwarmt en waarbij we de realiteit kunnen loslaten.
electropop
Everything I've ever wanted -single-
Lizzy
https://www.youtube.com/watch?v=sTQ7g9LlBhM
De Zweedse band Lykantropi brengt een gezonde mix van moderne folk , vintage rock en psychedelica. Muziek die teruggrijpt naar de jaren '70 ergens tussen The Mama's & The Papa's of Fleedwood Mac in , om maar twee voorbeelden te geven. Niet echt vernieuwend , maar toch slaagt Lykantropi erin een frisse wind te doen waaien in het genre. Op 'Tales to be told' bewandelen de Zweden ditzelfde pad.
Op “Coming Your Way” wordt de toon van de plaat al gezet, een ontroerend, fris folkloristisch klankentapijt. Het is een lieflijke sound, vintage zoals van de jaren ', met beklijvende gitaarriedels en wegdromende vocals.
De verhaallijn is er nochtans eentje van occultisme en plaatselijke folklore, waarvan je nu direct geen angst hoeft te hebben; sprookjesverhalen die je doen wegglijden en de fantasie prikkelt. “Tales to be told” en “Mother of Envy” passen in het rijtje .
Een kleurrijke wereld verschijnt op “Spell on me”, “Life on Hold” door een melodie die zweeft, de bijzonder harmonische vocals en de dromerige sfeer . “Världen gar vidare” sluit dan ook mooi af.
Wie houdt van donkere occulte muziek, vint op deze plaat niet meteen zijn gading; het is eerder een zeemzoete schijf. Hier klop je aan bij bands als The Byrds, Jeffferson Airplane en Fleedwood mac.
De band biedt een sprookjesachtige wereld, die de fantasie prikkelt , en droom en gelukzaligheid onderstreept. Ze halen Folklore en occultisme aan end at zorgt er net voor dat het een bijzonder folk/psychedelisch rockplaatje is geworden .
Coming Your Way - Tales to Be Told - Mother of Envy - Kom ta mig ut - Spell on Me - Axis of Margaret - Life on Hold - Världen går vidare
Modern Folk/Vintage Rock/Psychedelic
Tales to be Told
Lykantropi
De Zwitserse singer-songwriter Louis Jucker combineert folk met lo fi elementen binnen een warm kader. De man heeft ondertussen al heel wat watertjes doorzwommen. Een muzikale veelvraat die zich profileert in folk, punk, lo fi en ga zo maar door . O.m. bij de punkband Goilguns. Hij bracht nu zijn solo plaat uit , 'Something Went Wrong' , een verbintenis van zachtmoedig-, breekbaarheid en gedrevenheid van lekker tegen de schenen stampen.
“31 years of Waiting for this” is een hartenbreker, waarbij de veelzijdigheid van Louis’ vocals al komen boven drijven, zalvend en soms durven uithalen. “Shy of fire” laat een breekbaar man horen. Maar bij songs als ‘The heat/hello weirdo” gaan de registers helemaal open.
Een gevarieerde aanpak dus, zowel muzikaal als vocal, zorgt ervoor dat we prompt vallen voor deze klasse artiest en muzikant. Als een kameleon beweegt hij zich op de plaat, kleurrijk, die trouw blijft aan de ‘folk’ gedachte. Experimentjes, waarbij hij durft buiten de lijntjes kleuren, horen we op “The Dam”, “I Hate to hurt the hearts I Eat” en “Losing Hair”.
Louis Jucker durft zijn comfortzone te verlaten en kan dus beduidend avontuurlijk klinken , maar hij blijft zijn ‘folk’ roots trouw; het wondermooie “Half a Kid and me” en het afsluitende “To the origin” past binnen zijn roots .
Kortom, een veelkleurig , talentvolle muzikant.
31 Years of Waiting for This 03:28 Our Easter Wedding 02:18 Shy of Fire 02:55 The Heat / Hello Weirdo 03:15 Resilience 02:32 Losing Hair 04:34 The Dam 02:14 I Hate to Hurt the Hearts I Eat 04:24 Half a Kid and Me 03:46 To the Origin 04:45
Folk/lo fi
Something Went Wrong
Louis Jucker
Kosmo Sound is het project rond Mattias Geernaert (Julien Firmin, His Trust Fund, SUMI - bas), Marius Couvreur (Madame Blavatsky, RVB Quartet - drums). Het sextet mixt ‘zware baslijnen en strakke drums met spacy melodieën tot een organische trip , die elke zaal in de fik zet’ . Hoewel elke muzikant binnen de band individueel zich profileert als een virtuoos met zijn instrument, is het hier het totaalpakket dat ons over de streep trekt. De puzzelstukken passen perfect in elkaar, en dat zorgt voor een parel van een jazz plaat, waar grenzen worden afgetast, en worden verlegd binnen een zomerse, groovy aanvoelende sound.
Eerder hebben we aandacht besteed aan de single “Aunt Sister Lydia” - de recensie kun je hier eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79243-aunt-sister-lydia-single.html .
Het debuut 'Antenna' kwam nu uit via Zephyrus Records. De intro van “Aunt Sister Lydia” doet me, heel subtiel, denken aan de intro van “Avalon” van Roxy Music, door z’n toegankelijkheid waarbij de emoties van de luisteraar op een zeer frisse wijze worden aangesproken.
Er ontstaat een feestelijke stemming op het lekker up tempo nummer “Rank”; een versmelting van bas, drum, gitaar en een aanstekelijke saxofoon; je glijdt weg naar betere oorden op songs als “Teddy Dub” en “Yeasterday”. Of er is sprake van melancholie door het intens saxofoongeluid (dank aan de virtuositeit van Ambroos De Schepper), waarbij Kosmo Sound je kippenvelmomenten bezorgt op “Fortune”.
Dan hebben we het nog niet gehad over de bevreemdend aanvoelende inkleding, waarbij de drums van Marius Couvreur een voorname rol spelen, zoals op “Booh”. De band klinkt avontuurlijk en houdt van een potje experimenteren door de uiteenlopende stijlen. Luister maar eens naar “Yeasterdaydub” of “Footprints”, de keys van Bob Debusscher bieden een kleurrijk landschap . Virtuositeit ten top!
Iedereen is een even belangrijk element in de band. De versmelting van al die diverse muzikale toverkunsten, zorgt voor een feestelijke en weemoedige plaat,
Tracklist: Aunt Sister Lydia 06:14 Rank 05:16 Teddy Dub 03:44 Yeasterday 04:20 Fortune 05:59 Booh 04:41 Hofstr. 04:38 Yeasterdaydub 04:22 Footprints
A Certain Ratio - De uit Manchester afkomstige band ontstond in volle postpunk hoogtij, eind jaren '70. Ze brachten dansbare postpunk met een pittig funk sausje. De band maakte deel uit van de Factory stal van o.m. Joy Division, OMD en New Order. Na het laatste album 'Mind Made Up' bleef het, ook na verschilende verzamelaars, stil rond A Certain Ratio. Nu verscheen er plots een nieuwe plaat 'ACR Loco'.
Het begint al lekker groovy met twee pareltjes “Friends Around Us” en “Bouncy bouncy”, een geflirt van postpunk en gepeperde funk. Ze houden dit tempo nog aan , maar naarmate het album vordert , verzandt het helaas een beetje in eentonigheid. Toch noteren we nog fijn materiaal als “Family”, gevolgd door het energieke, opzwepende “Get a Grip” … Songs die de geest van het verleden van A Certain Ratio naar boven halen en het linken aan ‘het nu’ . Het poppy klinkende “Berlin” kan ons, ondanks het aanstekelijk karakter, weer minder overtuigen. “What's wrong” klinkt ietwat gedateerd. De band sluit knap af met “Taxi Guy” .
Aan deze nieuwe schijf werkten originele leden als Jez Kerr (bass en vocals), Martin Moscrop (trompet en gitaar) en Donald Johnson op drums mee. Het trio werd aangevuld met de ACR live band met Tony Quigley op sax, de in juli overleden Denise Johnson en Matt Steele (The Brand New Heavies) op keyboards. Verder wordt A Certain Ratio aangevuld met een hele lading gastmuzikanten als Maria Uzor en Gemma Cullingford (Sink Ya Teeth), Gabe Gurnsey (Factrory Floor), Mike Joyce (The Smiths) en Eric Random (speelde onder meer samen met Nico, Cabaret Voltaire en Pete Shelley van The Buzzcocks). Een overtuigende samenwerking tussen al die personen!
Op de nieuwe schijf blijven ze niet teren op het oude succes ; de tijdsgeest van vroeger sluimert nog , maar ze kijken mee vooruit door hun muzikaal geflirt , wat ons voldoende overtuigt …
Tracklist: Friends around us 05:57 Bouncy Bouncy 04:19 Yo Yo Gi 05:12 Supafreak 05:17 Always in Love 03:51 Family 04:53 Get A Grip 04:54 Berlin 04:09 What's wrong 04:46 Taxi Guy 06:53
Postpunk
A Certain Ratio
ACR Loco
Nederlands 
Français 
