Zelfs het doemdenken van de donkere jaren ’80 kan niet op tegen de dystopie van een wereldwijde en levensbedreigende pandemie als covid19. Artiesten die de soundtrack van de jaren ’80 schreven, hebben een vette kluif aan deze viruscrisis. Voor synthwave-pionier Enzo Kreft was het alvast de inspiratie voor een volledig album.
Inzake thema’s in de lyrics sluit ‘Different World’ mooi aan op zijn vorige album ‘Control’. Daar ging het erover dat de toekomstige technologische evolutie ons niet bevrijdt, maar eerder onze vrijheid beknot. Dan gaat ‘Different World’ toch wat in dezelfde richting met het duiden van oorzaken en gevolgen.
Op zijn nieuwe album geeft Enzo Kreft zijn persoonlijke dystopie weer. De dag van de eerste lockdown, in België was dat in maart, heeft hij verwerkt in het instrumentale “Day Zero”, die ook het startpunt voor het album is. In “Woke Up This Morning” ontwaakt Kreft vervolgens in deze andere wereld, op een zonovergoten lentedag waarin geen vuiltje aan de lucht lijkt. Maar niets is minder waar. De realiteit overtreft de fictie.
In de gejaagde angsttrack “Viral Paranoia” kruipt Kreft in het brein van een slachtoffer van de samenzweringstheorie die stelt dat het virus ontwikkeld werd in een laboratorium. Vervolgens kijkt hij het virus recht in de ogen voor een gesprek van man tot man op “Breathtaking Beast”. Alleen komen er maar geen antwoorden.
Iedereen herinnert zich de beelden van wilde dieren die tijdens de lockdown de lege straten bevolkten. Dat vertaalde Kreft naar “Nature Isn’t Bound By Borders”, waarbij hij dat extrapoleert naar de onhoudbaarheid van ons economische model waarin groei centraal staat. In “Far Beyond Our Means” kruipt hij in de huid van de overconsumerende westerling met een niet aflatende honger en spilzucht. “Ostrich Politics” beschrijft de struisvogelreflex van machthebbers op het moment dat die geconfronteerd worden met ‘echte’ problemen.
De titels van de instrumentale tracks “Zoonotic Transfer” en “Pandora’s Box In Permafrost” hebben weinig duiding nodig. Kreft is ontgoocheld - zoals velen - als hij ziet welke wereld wij nalaten aan onze kinderen (op “The Legacy”) en stelt tegelijk vast dat het orkest blijft spelen terwijl het schip zinkt (“It’s Going On And On”, misschien wel de beste track van dit album). Het album eindigt dan ook met “Anthropocene’s End”, het einde van het tijdperk van de mens.
Enzo Kreft heeft op ‘Different World’ de nadelen van de lockdown omgebogen naar hard werk in zijn studio. Inhoudelijk heeft dit nieuwe album een grotere sense of urgency dan het meer universele ‘Control’. De songteksten zijn vooral nog een stuk beter, sterker en dieper uitgewerkt. Muzikaal zijn productie en mix opvallend beter, al is het nog steeds zo dat hij echt alles in eigen regie doet en niemand een handje toesteekt. Deze landgenoot jongleert nog steeds met synthwave, EBM, darkwave, new wave en coldwave, maar de melodieën en ritmes zijn deze keer treffender voor de boodschap. Enzo Kreft draait al mee sinds de karen ’80 en grijpt deze nieuwe dystopie met twee handen aan voor een intens en bevrijdend album.
Al op negenjarige leeftijd zette pianovirtuoos Tom Kristiaan zijn eerste stappen in de muziek. In het Stedelijk Muziekconservatorium in Brugge volgde hij naast piano, solfège, nog harmonie en kamermuziek (1984-1992). Later volgde hij lessen accordeon, jazzpiano en ensemble aan het Conservatorium aan Zee in Oostende (2012-2014) en vervolgens accordeon in het conservatorium in Kortrijk (Avelgem) en Brugge (2012-2019). Hij behaalde de graad van uitmuntendheid voor piano, solfège met grote onderscheiding en bereikte de hogere graad accordeon met de grootste onderscheiding. Hij componeert voor piano en accordeon, als ondersteuning voor film, reclame, poëzie of solovoorstellingen. (Bron: https://vi.be/tomkristiaan ).
Met 'In Deep Woods' bracht Tom Kristiaan een album uit , boordevol knappe piano- en accordeoncomposities die recht in je hart boren. Hij bewees op de single “Tom’s Gymnopédie” van vele markten thuis te zijn, een meester in weemoedigheid en melancholie.
We ontvingen recent een e-mail van hem over zijn nieuwste single “Seized By The Wind”.
''Ik ben opnieuw de studio ingedoken en heb op de feltpiano een nieuwe ervaring opgedaan, om een zachtere, rondere klank te krijgen !'', zegt hij er zelf over. Opvallend in deze drie minuten song is de soberheid van Tom’s virtuositeit. Hartverwarmende klanken bedwelmen je alsof je rond het haardvuur met een glaasje wijn bij de hand , geniet van de winterlandschappen door het raam, of in de zomer aan een kampvuur bent, het hoofd van je geliefde op je schouder , die een traan wegpinkt van innerlijk genot.
“Seized By The Wind” is een korte, magisch mooie song die je hart verblijdt, ingetogen, zonder al teveel uitbundigheid.
De nieuwe single “Seized By the Wind” is zondermeer een aanrader voor wie houdt van pianoklanken die gevoelige snaren raakt en harten verwarmt , zonder geluidsmuren te verpulveren …
Jazz/Blues
Check het vooral zelf uit: https://open.spotify.com/album/0iOqCOuVda8EsSfwLpfW0Z?si=4ufStyU6TLatOpXltwywBQ
De Waaslandse hiphoppers iRRi & Hugo veroverden vanaf 2007 de podia in de buurt. In en buiten hun samenwerking zijn het bedrijvige gasten. Hun lekkere portie hiphop , die een mening heeft en humor bevat, verdient erkenning buiten de streek. ‘Gene Weg Nevest' zet het duidelijk in de verf .
Check het mee uit https://open.spotify.com/album/51EHRa2Ij8ZpcuK2TdhjKJ
Op “Check 2.O” en “Zidde Gij Oek” wordt de toon gezet, hiphop, zonder scrupules en met voldoende zelfrelativering , vanuit het hart en zonder een blad voor de mond te nemen.
'Gene Weg Nevest' is er met medewerking van Powahed, een meerwaarde.
Het duo durft maatschappijkritisch te zijn en zorgt ervoor dat hun HUMOR stevig overeind blijft . Hun tongval van het Waasland geeft de sound kleur .
Op “Laat de Wind maar waaien” en “Laat Ou gaan” houden iRRi & Hugo ons die spiegel voor . Het samenvoegen van hun talent zorgt ervoor dat ze elkaar perfect aanvoelen en aanvullen. Trouwens apart wisten ze ook al te verbazen.
“Laat Ou gaan” is een emotioneel beladen nummer; een hart onder de riem , voor wie het zwaar te verduren heeft . Volhouden is de boodschap , wat in de verf gezet wordt door het sterke duo iRRi & Hugo op “Doe gewoon voort” .
Op 'Gene Weg Nevest' drukt iRRi & Hugo op unieke, eigenzinnige wijze zijn stempel op de Belgische hiphop. Hiphop met een hoek af, in de eigen taal …Kortom, Waaslanders met ballen …
Tracklist: Check 2.0 - Zidde gij oek - Gene weg nevest (met Powahed) - Doorsnee - Ver weg - Laat de wind maar waaien (met Fatih) - Laat ou gaan (Cuts door Level B Low) - Doen gewoon voort (Cuts door Level B Low)
Hiphop/Rap
Gene Weg Nevest
iRRi & Hugo
An Pierlé is verdienstelijk als songschrijfster en performerster. Aangenaam weet ze ons telkens te verrassen. Elke plaat of concertreeks biedt een andere kijk op de bijzonder talentvolle artieste. Avontuurlijk dus.
Haar partner Koen Gisen is een topproducer; Hendrik Lasure en Casper Van de Velde (samen SCHNTZL) behoren tot een sterke jonge garde jazzmuzikanten Wat een kruisbestuiving. 'Wiga Waga' is opnieuw zo’n voorbeeld. Het debuut van An Pierlé Quartet kwam op de markt via W.E.R.F Records.
“Saturn” bevat groovy jazzy klanken , is breekbaar en staat open voor experiment. Het is een typische An Pierlé song, waarbij haar wonderbaarlijke, variërende stem wordt gecombineerd met spannende pianoklanken.
Het jonge geweld, Hendrik en Casper, krijgen voldoende eigen ruimte en voeren ons naar een melancholische wereld Luister maar naar “Fingespitz”, wellicht de mooiste parel in al het knap materiaal. Een song die kan openspatten eens het jonge geweld alle registers mag opengooien, gedragen door haar hoge vocals en die weemoed .
Een indrukwekkend geheel van jonge artiesten en levenservaring . Elk kan zijn ding doen , dus geen barrières. Magie die An samen met haar Quartet uitstraalt .
Een overtuigend debuut die de doorsnee muziekfanaat als de fervente jazzliefhebber aanspreekt . Luister maar naar het wondermooie op blazers klanken drijvende “Unreal” , eentje die dus zweeft op blazers en gelinkt is aan een popgeluid.
Je kan het Quartet niet zomaar in een hokje duwen . De diversiteit boeit, intrigeert, kleuurijk en aanstekelijk. Op “Go On” experimenteert het kwartet , vocaal als qua instrumentatie; de stem van An klinkt hier bijzonder emotioneel en soulvol, terwijl de muzikanten haar aanvullen en zich rot amuseren. “Imaginary summer”, “Unreal 2” en het afsluitende “Latern” doen ons wegglijden naar verre oorden … .
An Pierlé Quartet heft een magisch debuut uit, een veelzijdig gevarieerd album dat kleurrijk, aanstekelijk klinkt en niet vies is van experimentjes ; de grens tussen pop en jazz wordt voortdurend afgetast.
Tracklist: Saturn 05:20 Dissecting The Insect 05:37 Slippery Fish 05:05 Slow Down 04:03 Fingerspitz 06:30 Unreal 02:26 Go On 06:14 Imaginary Summer 06:59 Unreal 2 02:54 Lantern 04:23
De Nederlandse heavymetalband Shuulak is geen onbekende in het Belgische livecircuit. In september van vorig jaar hadden ze o.m. op Devils Rock For An Angel moeten spelen, maar we weten allemaal waarom dat feestje niet door is kunnen gaan.
Intussen heeft Shuulak een nieuwe EP klaar. Met ‘Rubedo’ rondt Shuulak zijn reeks af van vier EP’s over het streven van de alchemist naar het ‘grote werk’ en de obsessie van de mens voor dingen die hem uiteindelijk zullen vernietigen. Die reeks startte in 2017 met ‘Nigredo’. Daarna volgden nog ‘Albedo’ in 2018 en ‘Citrinitas’ in 2019. Later dit jaar zullen deze vier delen worden samengevoegd om zo het album ‘Rebis’ te vormen.
‘Rubedo’ is net als zijn voorgangers meer een mini-album dan een EP, met drie volwaardige tracks en dan nog een spoken word-sfeerstuk en een outro (“The Azoth II”). Die laatste heeft geen luide gitaren en wordt bijna fluisterend gezongen door gitariste Eve, wat ze al eens eerder deed op ‘Citrinitas’. De drie ‘gewone’ tracks zijn opnieuw bijzonder sterk van compositie en opbouw, met deze keer “The Azoth” als absolute uitblinker, dankzij een stevig tempo en een refrein dat je bijna meteen lekker kan meebrullen. Ook “Ancient Sins” en “Scourge Of Aeons” zijn zeker sterke nummers. In het algemeen klinkt de moderne heavy metal van Shuulak op dit vierde hoofdstuk agressiever dan op ‘Nigredo’.
En nu maar hopen dat Shuulak in september dan toch naar Devils Rock For An Angel kan komen, of eender welke andere zaal of festival in Vlaanderen.
Azmari is een Brussels combo in dub/psych/funk met Oosterse invloeden, die al een vijftal jaar bezig is . Ze verbinden het aan onze Westerse cultuur. Ze slagen er met brio in op dit debuut ‘Samä’ï’. Na de debuut-EP 'Ekera' , ontwikkelde de Azmari-sound zich verder; na een reeks optredens in Europa, en na tien dagen lives in Istanbul borrelde er meer en meer psychedelica en Turkse klanken en ritmes op, wat we dus horen op dit debuut ‘Samä’ï’ .
De dampende sax op "Zegivitwali" brengt je meteen in een bedwelmend Midden Oosten sfeertje en doet wegdromen naar verre oorden; een noest woestijnlandschap in een zonnig decor en het geluid van de zee tijdens een wandeling op het strand, das's het beeld van we voor ogen hebben op "Cosmic Masdäni", "Kamilari" en "Kugler" . We worden in een hypnotiserende trip ondergedompeld. Traditionele instrumenten als berimbau, de ney (Arabische fluit) en de bağlama (saz) brengen ze samen met een Westerse klank, wat een exotische wisselwerking oplevert. Knap bedacht allemaal.
De aanstekelijke percussie en bedwelmende sax zijn dus een meerwaarde.
Een sprankelend debuut trouwens door de versmelting van culturen en voor wie houdt van het hypnotiserende, exotische en lekker aanstekelijke karakter van die ethiojazz.
Tracklist: Zegiyitwali 01:59 Cosmic Masadāni 04:12 Kamilari 04:35 Kugler 04:55 Tariq Al Sahara 05:34 Azalaï 05:21 Fat Ari 05:38 Kadiköy 09:03 Doni 02:17
dub/psychefunk/jazz/ethiogroove
Samā'ī
Azmari
De combat/power metal band FireForce timmert al sinds 2009 aan de weg. Ondanks personeelswissels bewezen ze , op als naast het podium, ijzersterk in het genre te staan. Ze stelden hun nieuwste plaat voor onder een nieuw label , Rock of Angels records en met nieuwkomer Matt Asselberghs , een Fransman. De plaat bevat tonnen energie , er zit veel emotie in en de vocale inbreng is sterker dan vroeger. Van begin tot eind worden we omver geblazen.
"Rage of War" klinkt gedreven , krachtig en doet vermoeden dat de band klaar is om de wereld te veroveren. Dit is het betere heavy/power metal , zeker in de Belgische scene. Op elke song voel je de adrenalinestoten om mee te brullen.
De stem van Matt is een meerwaarde in de sound van FireForce. Je voelt zijn emotie. De power ballad "Forever in Time" laat een band van zijn gevoelige kant zien, maar over het algemeen gaat het tempo de hoogte in. Mokerslagen volgen . "Army of Ghost" is er eentje die je wegblaast en een live gevoel doet verlangen., zeker als je weet wat de muzikale noemer is , combat/speed/power metal. Noteer "Rats in a Maze", "A price to pay" en "Tale of the Desert King", die een verschroeiend slot heeft .
De registers worden op ‘Rage Of War’ open gegooid in een emotionele wervelstorm, door de verschroeiende riffs , de drum salvo's, de mokerslagen en een vocale perfectie. Klasse.
Tracklist: Rage Of War - March Or Die - Ram It - Firepanzer - Running - Forever In Time - 108-118 - Army Of Ghosts - Rats In A Maze (op CD versie) - A Price To Pay (op CD versie) - From Scout To Liberator - Blood Judge (op CD versie) - Tale Of The Desert King (op LP versie)
De Kommeniste brengen hun legendarische album ‘1000 Titels’ opnieuw uit op vinyl. De eerste 1000 exemplaren van deze heruitgave zijn reeds verkocht, maar je kan er nog eentje bestellen als je snel bent.
Behalve het vinylalbum krijg je nog een CD met extra’s, zoals de digitale versie van het album, de EP ‘WDT’ (‘Wonder Der Techniek’), de song ‘Plant Design’ die op het verzamelalbum ‘Get Sprouts’ stond en dan nog acht onuitgegeven opnames (demo’s en repetities), waarvan er één opnieuw ingezongen is door Marcel Vanthilt. Deze extra’s maken het verhaal van de band compleet, terwijl voor velen de vinyl-reissue al zou volstaan hebben.
De Kommeniste produceerden van 1978 tot 1980 een rockgeluid dat in Vlaanderen heel nieuw en fris klonk, geïnspireerd op The Cure en Joy Division. De teksten in het Nederlands combineerden absurde humor en scherp venijn, en behandelden onderwerpen die nooit eerder in Vlaamse muziek aan bod kwamen, zoals “Geitewollesokke” en “Look”.
De debuut EP Wonder der Techniek (1979) werd geproduceerd door Marc Moulin en Dan Lacksman van Telex.
In hun korte bestaan speelden ze 75 concerten. De Kommeniste deelden het podium met o.a. The Boomtown Rats, The Cars, Wire, Kevin Coyne, The Kids en De Kreuners. Hun meest legendarische optreden was het voorprogramma van Joy Division in Antwerpen. Of ze die avond echt Joy Division naar huis gespeeld hebben, dat weten enkel diegenen die erbij waren, maar het is zeker een mooi verhaal.
Kort na dat optreden besliste de band ermee te stoppen, maar ze namen wel nog het album ‘1000 Titels’ op. Ze brachten het album ‘1000 Titels’ volledig in eigen beheer uit, helemaal in de doe-het-zelf spirit van die tijd. Speciaal voor het album kochten ze 1000 witte hoezen waarin ze met een hamer en een metalen kapvorm zelf gaten klopten. Ieder exemplaar kreeg een aparte titel. Hierdoor zijn deze originele platen uniek. Het album kreeg met de jaren een mythische status als collector’s item.
In diezelfde periode plande de toenmalige bank ASLK, onder aanvoering van Gust De Coster en Marcel Vanthilt, de uitgave van de LP ‘Get Sprouts’ als promotiegeschenk voor de klanten. De plaat wou een doorsnede van de Belgische muziekscène brengen. Uiteraard werden De Kommeniste gevraagd, maar die bestonden niet meer. Dus namen ze als The Plant met extra muzikanten voor ‘Get Sprouts’ het nummer “Plant Design” op.
De heruitgave is een knap tijdsdocument dat heel raak weergeeft hoe in die periode alternatieve muziek gemaakt werd. Een aantal songs klinken wat gedateerd, maar dat is absoluut bijzaak voor de fans (en vinylverzamelaars) die al sinds 1980 wachten op nieuwe exemplaren van ‘1000 Titels’.
Te bestellen op www.dekommeniste.be
Martin Gore kennen we vooral als componist, muzikant en tweede zanger van Depeche Mode. Hij is minder bekend als solo-artiest dan DM-frontman Dave Gahan. Gore’s solo-werk wordt dan wel de hoogte ingeprezen, echt bekend is hij er niet mee geworden. Daar zal ‘The Third Chimpanzee’ waarschijnlijk niet veel verandering in brengen. Deze EP ligt grotendeels in het verlengde van ‘MG’, zijn instrumentale album uit 2015. De albumtitel van deze nieuwe EP en enkele songtitels verwijzen naar een boek van Jared Diamond, maar dat moet je niet gelezen hebben om deze EP te beluisteren (of om ‘mee te zijn’).
‘The Third Chimpanzee’ omvat vijf tracks met experimentele elektronische muziek met nog vaag de industrial-feel die je kent van Depeche Mode. Een heleboel ritmes, beats, soundbites en melodietjes worden door elkaar gehusseld. Die structuur die overblijft is flinterdun. Meestal klinkt het wat speels, soms wordt het een klein beetje dreigend. Het is intrigerend, knisperend fris en verrassend, zeker voor iemand die al zolang met muziek bezig is. Deze Brit is duidelijk nog niet vastgeroest of aan het teren op zijn succes.
Gore kan op ‘The Third Chimpanzee’ niet verstoppen dat hij de belangrijkste muzikant en componist is van Depeche Mode. Wie hun hele oeuvre integraal kent, en vooral wie hun meest recente albums weet te smaken, zal vast ook wel mee zijn met deze EP. Wie Depeche Mode enkel kent van hun hits uit de jaren ’80 zal het in Keulen horen donderen.
Elektro/Dance
The Third Chimpanzee EP
Martin Gore
Meskerem Mees is hot. Sinds ze aantraden op de eerste ronde van Humo’s Rock Rally zit het duo op een rollercoaster die steeds hogere loopings maakt. Alle radio- en tv-zenders houden van hen en alle socials hebben Meskerem aan de borst gedrukt. De hype is helemaal terecht. Wat de dames brengen is ontwapenend mooi, kwetsbaar en puur. Op een bepaalde manier is het ook gedurfd, zo minimaal en klein in een tijd waar elk arrangement of productionele toevoeging zo uit de laptop rolt . Het siert producer Koen Gisen (An Pierlé, …) dat hij de teugels zo strak houdt. Het is een aanpak die ervoor zorgt dat België al snel te klein zal zijn voor Meskerem Mees.
“Seasons Shift” twinkelt maar slechts een klein beetje minder hard dan “Joe”, de debuutsingle die vol in de roos schoot. Hij heeft wel het voordeel dat we inmiddels, nu we ook al de samenzang met Mooneye en hun Engelstalige versie van Gorki’s “Mia” gehoord hebben, weten waar we ons aan kunnen verwachten. En die verwachtingen lost deze tweede single helemaal in.
“Seasons Shift” was het eerste nummer dat Meskerem Mees bracht op hun set op die eerste ronde van Humo’s Rock Rally. Het stemtimbre is anders, en de vergelijking gaat zeker niet helemaal op, maar mij katapulteert Meskerem Mees zo terug naar het moment dat Tracy Chapman eind jaren ’80 het Wembley-stadion stil kreeg met enkel haar stem en haar gitaar, met “Talkin’ ‘bout A Revolution”. De eerste singles van Meskerem Mees zullen niet de impact hebben van “Talkin’ ‘bout A Revolution” of “Fast Car”, maar dit duo kan op hun eigen manier de stem van hun generatie worden.
Meskerem Mees - Seasons Shift - YouTube
Whispering Sons heeft van de lockdown gebruik gemaakt om een nieuw album op te nemen. Dat komt binnenkort uit en het aperitiefje is de single “Surface”. Zelf zeggen ze dat ze het beste van hun vorige singles en albums in dit nummer gebundeld hebben en dat lijkt te kloppen.
“Surface” heeft alles wat “Hollow” en “Alone” deden schitteren op het album ‘Image’. In hedendaagse postpunk zweeft Whispering Sons op eenzame hoogte. Het is bezwerend, aangrijpend en catchy (op een postpunk-manier dan).
Voor de heel snelle beslissers was er ook een 7”-single met ‘Blank’ als B-kantje.
https://www.youtube.com/watch?v=XkKJvDBbKn0
‘Medicine At Midnight’ is geen lockdownalbum. Het album was al klaar voordat de viruscrisis uitbrak. Het moest een party-album zijn, want de band zou zijn 25ste verjaardag en zijn tiende album gaan vieren met een uitgebreide wereldtournee en daar hoort voor Dave Grohl party-rock bij.
‘Medicine At Midnight’ is dan ook veel vrolijker en feestelijker dan heel wat albums die onder de lockdown opgenomen zijn. Maar misschien is dat onbezoedelde optimisme wel net wat we nodig hebben?
Al bij al is het een braaf album geworden. De momenten waarop deze rockmachine met het mes tussen de tanden rechtdoor ramt, zijn schaarser dan op eerdere albums. Ze kunnen het wel, zoals “No Son Of Mine”, “Holding Poison” en “Love Dies Young”. Voor wie zat te wachten op loeiharde gitaren, zijn dat de hoogtepunten van het album.
In “Waiting On A War” is het inderdaad lang wachten tot de oorlog losbarst. Hetzelfde met “Cloudsplatter”. Ook daar is het – als bij een diesel - wachten tot de band helemaal warmgelopen is, en dan is het einde van de song reeds in zicht.
Titeltrack “Medicine At Midnight” begint zelfs met een funky loopje en moet het daarna hebben van zeemzoete ‘Ooh Ooh’-koortjes en een blueslick van dertien in een dozijn. “Making A Fire” heeft dan weer een ‘Na-na-na-na’ die je vooral in kampvuur-riedels wil horen en “Chasing Birds” is een slaapverwekkend slaapliedje. “Shame Shame” heeft zelfs afgelikte violen in het arrangement. Zoveel pretentieloosheid zijn we niet gewoon van de Foo Fighters.
‘Medicine At Midnight’ is een moeilijke om te beoordelen. Met de singles van dit album hebben de Foo Fighters nog niet echt een vuist kunnen maken en dat vat dit album misschien nog het beste samen: bij momenten heel degelijk en zelfs verrassend, maar niet meteen onvergetelijk.
Nederlands 
Français 
