We citeren even van de formatie Bam! Trio: ''BAM is het geluid van lichamen die tegen elkaar botsen. Hier zijn lichamen geesten en het lawaai is muziek. In 2017 heeft de detonatie zijn vruchten afgeworpen. De vrucht van de ontmoeting tussen drie bijzondere kunstenaars uit de vier hoeken van Wallonië. Rond dit mythische instrument, het Hammond orgel'' En ook '' Jazz? Ja, maar niet alleen dat .Groove, rock, soul en betoverende ballads vormen de grondstof van dit explosieve brouwsel; een universele cocktail bereid in de robuuste pot van vriendschap.''
Die sound opbouwen rond dat orgel zorgt voor een gezellige huiskamer concert sfeer, waarbij iedereen rond de tafel zit te jammen. Er wordt soms geëxperimenteerd of buiten de lijntjes gekleurd, gezien je met dat orgel zoveel kanten uit kunt gaan. “Icarus” blijft hangen, je voelt je wegzweven en komt tot een gemoedsrust. Ergens is er vaag , maar subtiel een referentie naar de Geest van John Lord van Deep Purple. Met het orgel speelt er een zacht strelende klank in afwisseling met verschroeiende partijen, Er wordt hier lekker geëxperimenteerd. Je zou haast vergeten dat er in de sound ook nog het gitaarspel van Jeunieaux en de onderkoelde drums van Cabay aanwezig is. Hun inbreng is echter minstens even belangrijk als de meesterlijke orgelklank van Maxime Moyaerts.
Wat een klankentapijt, afwisseling en improvisatie van o.m. jazz en rock. Check maar eens “BJ Blues”, “Jardin de éphémeres”, “Poker Sundae” en “Why Not”. Groovy, explosief en ingetogen. De muzikanten zijn op elkaar ingespeeld en durven vernieuwen. Sterk overtuigend.
Tracklist:
Icarus 05:34 BJ Blues 04:19 Distancing 05:19 Jardin des éphémeres 05:01 Poker Sundae 05:15 Rue de Savoie 03:54 Swirl 04:07 Why Not 04:32 Les Abyssales 05:13
Jazz/Rock
One
Bam! Trio
Jérôme Klein is opgeleid in piano en drums aan het Conservatorium van Luxemburg. Daarna ging hij naar de jazzafdeling van het Brusselse Conservatorium waar hij afstudeerde met een diploma piano, drums en vibrafoon. Van klassiek tot poprock en vrije improvisatie beoefent de artiest zijn kunst op verschillende podia.
Na de release van een eerste EP een paar jaar geleden, bracht KLEIN onder leiding van Jérôme Klein eind december een verbluffend eerste album uit, getiteld ‘Sonder’, een avontuurlijke, kleurrijke plaat.
Zonder verpinken stapt KLEIN over van pop naar jazz tot pure rock. “Catharis” ondersteept dit meteen , het is een vijf minuten lang epos , tempowissels ondergaat, een intieme sfeer creëert , registers opentrekt en de genres kruist. Op die manier wordt de aandacht behouden.
Verderop is er het lange , wondermooie “Catalyst”, “Introversion”, “Poem” en het afsluitende “Sonder'” .
KLEIN maakt van het album, 'Sonder' , een waar kunstwerk, wat doet denken aan een schilderij van Picasso. Per luisterbeurt ontdekken we nieuwe elementen , die het album zo schoon en verrassend maken. Een combinatie van ritmische jazz, elektronica, de mengeling van pop/rock en de vocals. De onverwachtse wendingen maken het nu net boeiend. Een intrigerend plaatje dus.
Tracklist: Catharis 05:41 Episode 04:59 Down 05:58 Solace 04:12 Catalyst 06:10 Introversion 05:02 Creator 05:00 Poem 06:50 Sonder 04:06
jazz/klassiek/poprock
Sonder
KLEIN
Haze is in feite Mirabelle van de Put. Ze speelde bas en backing vocals bij o.a. Barbie Bangkok, Nightwitches, Crites…Ze wilde zelf iets beginnen maar door het verdomde virus was het niet mogelijk om zelf een groep rond zich te verzamelen. Dus heeft ze thuis dit album helemaal zelf gemaakt behalve de gitaarpartijen van Miquel Moors.
Opener “Effects” heeft een donkere sound openingsnummer, moderne zang melodieus met mooie drive. Mengeling van klassieke songstructuren en moderne Electro-sounds. “Comfort Zone” is een uptempo track met een rare synth-sound als intro en daarna met mooi gitaarspel. Het klinkt meteen vertrouwd. Voor het refrein gaat ze wat ingetogener zingen. Het gitaarspel blendt mooi met de eerder koele synthklanken. “Chromozone” doet mij onwilligkeurig meteen aan Portishead denken. Dat hoeft niet slecht te zijn maar de opbouw van de song bevat dezelfde bouwstenen.
Op “Flu” is de bas het instrument waar de rest rond draait. Ik vind haar stem hier erg prachtig klinken. Het doet bij momenten wat denken aan Hooverphonic in hun beginperiode. “Decay” opent terug met een dystopisch klinkende intro. Daarna volgt een zich herhalend gitaarriedeltje en een zachte stem. In de bridge krijgt de gitaar een overstuurde distortion en zet ze kracht op haar stem. Dit zijn van die dingen die een nummer naar een hoger level brengen. Een leuke ritmische baslijn opent “Fool in the World”. Een heerlijke gitaarlijn brengt de song definitief op gang. “Foul” begint met een basic gitaartokkel. Meestal wordt het niet te ver gezocht maar het is de manier van waar en waarop dat het verschil met vele liedjes van andere artiesten maakt. De slide breekt alles mooi open. “Alexis” sluit het album instrumentaal af.
Hou je van een kruising tussen Hooverphonic, Portishead en PJ Harvey? Dan moet je deze werkelijk fantastische debuutplaat van Haze zeker checken. Acht sfeervol en knap in elkaar gestoken songs waarbij een aanstekelijke stem en gitaar de rest doen. Telkens vind je in elk nummer wel een weerhaakje dat voor diepgang zorgt. Topplaatje.
Steven Borgerhoff is een laatbloeier. Hij maakt twee fijne albums als SJ Hoffman. Op het jongste, ‘Waves Holding Time’, kreeg hij daarbij hulp van o.m. Sam Pieter Janssens en Annelies Tanghe van And Then Came Fall. Vooral Sam wist zijn stempel te drukken op dat album en bij het componeren merkten Sam en Steven dat ze vaak op dezelfde golflengte zaten. Dus bleven er demo’s over en weer gaan en zo kwam er een vervolg op de samenwerking als SJ Hoffman & Clairval, de nom de plume die Sam eerder al aannam.
De sfeer en sound van het duo-album ‘Sweet Seclusion’ ligt duidelijk in het verlengde van ‘Waves Holding Time’, maar dan zonder de warme stem van Borgerhoff. Het is net het ontbreken van de lyrics dat voor een zeker spanning of noem het aanwezigheid zorgt. Een beetje zoals we het voorbije jaar beleefd hebben: we doen voort alsof er niets gebeurd is, maar het gemis, de eenzaamheid, de stil groeiende huidhonger zijn alomtegenwoordig. We kregen al lockdown-albums van andere artiesten te horen, maar geen enkel weet de tijdsgeest zo raak te vatten als deze ‘Sweet Seclusion’.
‘Sweet Seclusion’ klinkt op het eerste gehoor organisch en heel cinematografisch. Niet enkel door het ontbreken van vocalen, maar vooral door de weidse, rustgevende postrock-synth-sfeerzetting. Gestileerd en kunstmatig zoals we ons leven in deze omstandigheden vorm en zin proberen geven. Soms is het wat experimenteel, maar ook weer niet zo experimenteel dat het freejazz wordt. Het album is overigens niet helemaal instrumentaal. Diep verstopt onder een vocoder horen we toch glimpen van de stem van SJ Hoffman. Eén track heeft zelfs voluit vocalen, maar dan niet van het mannelijke duo. Op “Sky And Sand”, een vertraagde en uitgebeende (ontzenuwde) cover van Paul Kalkbrenner, zingt Annelies van And Then Came Fall, met SJ Hoffman zuinig in de backings. Door het ritme nog naar beneden te halen krijgen de lyrics een nieuwere, grotere dimensie die afstraalt op de woordenloze tracks ervoor en erna.
Als een lockdown voor zoveel schoonheid op één album kan zorgen, kijken wij uit naar wat de komende maanden ons nog brengen.
Sweet Seclusion
SJ Hoffman & Clairval
Klankkast/Gentlepromotion
De tweede release van de Belgische minimal-waveband Black Snow In Summer is de EP ‘Lost Feelings’ met vier tracks, die je digitaal en op vinyl kan kopen. Op heel wat punten heeft dit duo een mooie vooruitgang geboekt ten opzichte van het debuut ‘Shadows At Night’.
Op openings- en titeltrack “Lost Feelings” wordt knap gezongen door Corina (ook van Face Your Fears) over de mooie, compacte synth-melodielijnen en kale en koude drumcomputerbeats van Kurt. “Behind Closed Doors” kan door het ontbreken van lyrics net iets minder vlot overtuigen, al zitten de song knap in elkaar.
Op de B-kant gaat “Julia” meer naar de coldwave, met een leuke echo op de intens gebrachte en intrigerende spoken word. De afsluiter “Lust” heeft een pittig en dansbaar tempo en maakt zijn naam helemaal waar.
Met ‘Lost Feelings’ lost Black Snow in Summer de verwachtingen in.
Electro/Dance
Lost Feelings EP
Black Snow in Summer
Conny Frischauf is een Weense artieste die leuke dingen doet met synthpop. Ze combineert het etherische van Enya met het experimentele van Jane Weaver en knutselt soms met dezelfde geestdrift als de Neue Deutsche Welle en Brian Eno en de krautrock in de jaren ’80, waarbij ze vooral werkt met lange en vervreemdende intro’s. Ze slaagt er tegelijk in om haar Duitse lyrics heel lichtvoetig te laten klinken, waar andere Duitstalige bands en artiesten net de agressiviteit van hun taal inzetten.
Het helpt uiteraard als je een mondje Duits verstaat want de lyrics zijn zeker niet te verwaarlozen. Frischauf balanceert mooi op de scheidslijn tussen pop en experiment, tussen leuk en intrigerend.
Er staan een paar tracks op ‘Die Drift’ die niet zouden misstaan op de playlist van Radio 1 of zelfs Stubru. “Roulette”, “Fenster zur Strasse” of anders wel “Eingaben und Ausnahmen”.
Het is een album dat aan je groeit bij elke luisterbeurt, niet eentje dat je meteen helemaal kan doorgronden.
De Oostenrijkse verstopt haar earcandy onder een eindeloze reeks malle geluidjes, bliepjes en laagjes synths. Net als in het echte leven worden op ‘Die Drift’ geen cadeaus uitgedeeld: wie wil genieten, moet eerst wat moeite doen.
https://connyfrischauf.bandcamp.com/album/die-drift
Moderne Duitstalige synthpop die soms overgaat in een loungy groove en daarna zin krijgt in experiment. Dat is kort samengevat ‘Der Große Preis’ van het duo Neuzeitliche Bodenbeläge. “Gelb’s Groove” is bij momenten heel urban catchy;, zoals Bazart, terwijl bv. “Haare” de eerste twee minuten niet zo heel ver af staat van EBM en “Maske” een overdaad aan experiment toont. “Marktplatz” heeft een intro die herinneringen oproept aan Doe Maar en is voor mij één van de hoogtepunten van dit album, net als “Rausfahr’n” met een vage echo van Falco met een upgrade naar het hier en nu.
Intrigerend, divers, modern en verrassend en meer moet dat soms niet zijn.
Electro/Dance
Der Große Preis EP
Neuzeitliche Bodenbeläge
Bureau B/Sonic Rendezvous
Het nieuwe album van de Antwerpse death/thrashband Incinerate had reeds vorig jaar uitgebracht moeten worden, maar daar stak de viruscrisis een stokje voor. Nu we daarvan stilaan het einde in zicht hebben, komt die release er dan toch aan, op 6 maart. Op het volledige album is het nog even wachten, maar om het wachten wat te verzachten is er reeds de titeltrack als single. Hoewel ‘verzachten’ misschien niet de juiste term is. Deze single heeft een nerveus en pompend tempo en klinkt lekker agressief en tegelijk heel technisch. Als dit de maatstaf is voor het album, dan wordt dat album misschien wel één van de beste releases in death/thrash van het jaar.
https://www.youtube.com/watch?v=wTQWFur59yY&feature=youtu.be
Bij Handkerchief zitten ze niet stil. We zijn nog maar pas bekomen van hun album ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’ of daar zijn ze al met een nieuwe single die de aanloop is naar een volgend album. Deze “Never Get Used To This Town” begint wat als een Simon & Garfunkel-song met een zachte gitaarlick en zonnige, gefluisterde zang, maar gaandeweg transformeert Annaert naar een soundalike van Stef Kamil Carlens.
Handkerchief heeft eerder al verschillende gezichten laten zien. Wie voorbij het masker kijkt (luistert), vindt telkens een paar parels inzake songwriting en compositie.
https://www.youtube.com/watch?v=7SEFEWOqIJM
Vijf jaar na de release van “T-shirt van Metallica” brengt de Vlaamse metalcoreband Fleddy Melculy een vervolg uit op die cultsingle. Op “T-shirt van Fleddy Melculy” vraagt Fleddy Metallica aan Metallica waar de return blijft voor alle reclame die de band de afgelopen jaren voor hen heeft gemaakt. Deze single past in de lange traditie van de band om bijtende humor en sarcasme te koppelen aan agressieve metalcore. Verrassen doen ze niet langer, entertainend is het wel nog steeds.
“T-shirt van Metallica” sloeg vijf jaar geleden in als een bom en katapulteerde de metalband van onbekend, naar één van de bekendste Belgische metalbands van de afgelopen tien jaar. Fleddy Melculy werd een hype maar wist ondertussen met drie succesvolle albums (en een live album) zowel live als op plaat te overtuigen en meer te zijn dan een hype.
Deze nieuwe single werd al meteen Catch of the Day bij StuBru en met een beetje goede wil van de fans zal hij ook wel De Afrekening halen.
https://www.youtube.com/watch?v=q0g2CRv-NZM
Wardrobe is het project rond singer-songwriter Johan Verckist. De man is een muzikale veelvraat. In het project Wardrobe laat hij zich omringen door gedreven top muzikanten.
In 2017 bracht Wardrobe het debuut 'Crawling' uit. We schreven daarover: '' Als in een oase van complete rust en zen, vertoeven we met veel plezier in de muzikale wereld van Wardrobe. We raden aan de plaat in één ruk te beluisteren, omdat dat weldadig gevoel van innerlijke rust je pas overvalt als deze plaat is afgelopen. Echter zijn elk van deze song onontgonnen parels van immens welbehagen, dat we met geen woorden kunnen omschrijven. Meteen is de eerste hartenbreker van een schijf, een feit."
Dat zet Wardrobe verder in de verf op 'Giving Up A Ghost'. Wederom een parel, waar je ook hoort dat de band zijn eigen grenzen blijft aftasten en verleggen.
Ondertussen hadden we een interview met Johan die de verdere plannen van Wardrobe uit de doeken deed: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79149-wardrobe-in-de-eerste-plaats-is-het-belangrijk-om-voor-elkaar-te-zorgen-dat-komt-altijd-op-de-eerste-plaats-natuurlijk-maar-ik-zou-liegen-als-ik-zou-zeggen-dat-het-niet-kunnen-optreden-me-enorm-bevalt.html
Onlangs verscheen de nieuwe plaat 'Jason' . “Vaudeville” geeft de toon aan van een donker allegaartje. De song begint weemoedig, sober, en spat open op het einde; alle registers worden opengetrokken in een wervelstorm aan emoties.
Emoties zijn trouwens de rode draad. Niet dat het allemaal somber en tristesse is, maar we komen uit aan de meer donkere kant van Wardrobe op 'Jason'. Luister maar naar songs als “Don’t stop” of “Astral Sciene”; op weemoedige wijze wordt de gevoelige snaar van de luisteraar geraakt, zonder het feestelijke uit het oog te verliezen.
'Jason' laat algemeen dus een eerder melancholische kant zien van Wardobe . Ergens zien we de geest van Leonard Cohen passeren als we “Nail House” horen. Diezelfde intensiteit en warme uitstraling van een artiest als Cohen , kom je op veel songs tegen.
“Sugar Pyramids” en “Under the punches” gaan de up tempo toer op, zonder die melancholische ondertoon uit het oog te verliezen. “Cardboard City” beëindigt dan ook mooi de plaat.
Wat is het bijzondere aan deze band? Geen enkele plaat klinkt als de vorige. 'Jason' toont een veelzijdige band. Johan beklijft , bezorgt je een krop in de keel , maar dompelt je niet onder in al te depressieve gedachten, gezien de kleur in dit weemoedig materiaal .
‘Jason’ is een veelzijdig pareltje van Wardrobe, aanstekelijkheid en melancholie worden verbonden tot een kleurrijk geheel.
Tracklist: Vaudeville 03:29 Dead End Kids 03:36 Vexed Question 02:55 Walk Away 03:46 Goldilocks 02:34 Don't Stop 03:19 Astral Science 03:35 Nail House 03:54 Sugar Pyramids 05:26 Under the Punches 03:21 Cardboard City 03:55
alternatief/indie
Jason
Wardrobe
De Duitse muzikant en componist Tim Linghaus is geen onbekende. In 2018 bespraken we reeds de knappe plaat 'Memory Sketches': ''Tim Linghaus slaagt er dus in ook je verhaal te vertellen, in zestien heel mooie songs. Intiem en intens gebracht, Tijdens dat verhaal van amper 33 minuten, sloten we de ogen. Met een lach en een traan” .
Nu verscheen 'Venus Years' met vocale bijdragen van grote artiesten als James Blake. Het is wederom een concept album, deze keer over hoe je als kind omgaat met een echtscheiding. Het is belangrijk deze schijf in zijn geheel te beluisteren …
Elke song duurt ongeveer drie minuten. Samen vormen ze dus het persoonlijk verhaal over omgaan met die scheiding, de aspecten worden op ingenieus, ingetogen wijze uit de doeken gedaan. Je pinkt een traan weg, of door de warme vocals krijg je een krop in de keel.
Het geheel is dus belangrijk. Het interessante is dat Tim geen standpunt inneemt, of een bepaalde mening door je strot ramt. Een zachtmoedige walm waait en prikkelt de fantasie. Op de vraag 'hoe ga je als kind om met een scheiding?' worden al de aspecten daaromtrent bekeken.
De filmische aanpak van Tim Linghaus raakt de gevoelige snaar. Tim Linghaus probeert je zeer bewust uit de comfortzone te halen omtrent de thema’s . Wie begrijpt echt wat een kind voelt in zo een situatie? Weinigen… Tim onderstreept het op subtiele wijze .
Aangrijpende schoonheid die je doet nadenken over zo’n onderwerpen, in een sober kader; eens je de trip aanvat, met een open geest, gaat een mooie wereld open, zoekend naar antwoorden op het onderwerp… Muzikaal is dit innig genot.
Tracklist: Biographical 02:15 Danger Zones 03:16 Love And Dust 02:38 Unfold 01:23 Warhorses 02:42 Roads 01:08 You Called It Love 03:21 Bonds 02:43 Rebuild 06:56 Tape From 1973, Pt. I (School Couples) 01:35 K In A Wafting Cape 00:56 Us In Your Rear-View Mirror 00:49 Bloodstained 03:34 Home For The Kids 03:40 Ghost 05:05
Electronica/ambient/piano
Venus Years
Tim Linghaus
Nederlands 
Français 
