Op de editie van het dunk!festival in 2017, waren we diep onder de indruk van de performance van The Chapel of Exquises Ardents Pears, we schreven “Een kruisbestuiving van twee bands , nl. de donkerte en fragiliteit van Stems (UK) met de pure post-rock van Anathème (F) zorgden voor adembenemende, mooi momenten. Naast de gitaar/drums waren we vooral gecharmeerd door de cello van Christine Avis , die je tot ontroering bracht.”
Enkele jaren terug overtuigden ze nog met 'TorqueMadra'.
Nu is er een solo project uit onder 'Notre Dame De La Colline'. Het klinkt even adembenemend! De naam van het album zegt het al 'Poèmes fous pour herbes fraîches' . In het instrumentale materiaal, komt het poëtische en de intensief mooie klank naar voor.
“Les Rivières du cerf” heft een wondermooie intro.
Notre Dame de La Colline klinkt uitnodigend en hartverwarmend. Flo, gitarist van de Franse band Anathème, weet je met dit project te raken. De akoestische gitaarakkoorden en de zwevende koperblazers bezorgen je alvast een gevoel van welbehagen. Een strijkerssectie volgt in verschillende lagen en brengt een donker ingetogen soms bevreemdend sfeertje.
"Sous les Ailes du Serpent" op z’n beurt kent enkele nerveuze passages. Een intimiteit die je ziel verwarmt in een donker kader.
Een mystieke duisternis wordt gecreëerd door de serene , intieme aanpak dat hypnotiserend inwerkt op ons gemoed . Wat een intensiteit.
Les Rivières du Cerf - Chronique des Faits Anciens - L'Ecureuil de la Discorde - L'Eléphant et la Carapace - Sous les Ailes du Serpent - Là où sont les Oiseaux - Belle Sainte Mort - Le Livre des Hymnes
Postrock
Notre Dame De La Colline
Poèmes fous pour herbes fraîches
Cathal Coughlan is een artiest die verdient in de spotlights te staan. O.m. bij Microdisney, via Fatima Mansions, tot bij het verbluffende Bubonique met komiek Sean Hughes. Hij heeft zijn ontluikende catalogus aangevuld met een reeks schitterende soloalbums. Een verbazingwekkend oeuvre. 'Song of Co Aklan' is het nieuwe album.
Hij is een klasse poëet en verteller. Zijn warme vocals brengen gemoedsrust. Mooi.
‘Song Of Co-Aklan' klinkt erg emotievol op die manier. “My child is alive”, “Crow Mother” en “Owl in the parlour” zijn hartenbrekers.
Hij is omringd door fijne muzikanten die perfect bij hem aansluiten. Sjiek. Een huiskamerconcert of een kampvuurgevoel borrelt op. “Let's Food the Fairground” is er zo eentje, waarop Cathal de gevoelige snaar raakt. Hij weet waar de bijzondere plaatsen in ons hart zijn, zoals ook op het afsluitende “Unrealtime” . De crooner in Cathal komt dus duidelijk naar boven. Hij schittert in eenvoud en emotionaliteit. Een wondermooi solo-album dus!
Tracklist: Song Of Co-Aklan 03:43 Passed-Out Dog 03:11 My Child Is Alive! 03:29 Crow Mother 03:48 St Wellbeing Axe 02:38 Owl In The Parlour 04:15 Let's Flood The Fairground 03:33 The Lobster's Dream 04:48 The Copper Beech 04:14 The Knockout Artist 03:25 Falling Out North St. 03:32 Unrealtime 03:39
singer-songwriter
Song of Co Aklan
Cathal Coughlan
https://www.youtube.com/watch?v=e6YL06Za4rc
We citeren uit de bandcamp pagina van de band: ‘Uma Chine presenteert 'Changes', haar tweede album. Hoofdingrediënten zijn drie vrouwenstemmen, gedragen door vette ritmes, delicaat verweven met analoge synthesizers. Uma Chine weet zowel live als op plaat een bijzondere energie te creëren. De band kenmerkt zich door gelaagde stemmen, vervormde gitaren, synths, en originele wendingen binnen de nummers. Uma Chine wil verhalen vertellen, aangelengd met een flinke dosis fantasie. 'Changes', het tweede album van Uma Chine, staat bol van magisch realisme" .
(Bron: https://werfrecords.bandcamp.com/album/changes )
Uma Chine intrigeerde reeds met het debuut 'Uma Chine', check de review hier - en tast nu verder grenzen af op de tweede 'Changes'.
“Hold” is een sfeervol, heupwiegend nummer. Een frisse aanpak horen we op het toegankelijk , aanstekelijk materiaal. De verrassende wendingen in sommige , maken het geheel boeiend en spannend, luister maar eens naar “Leads”, “Visits” en “The Frog” .
Het onderstreept de zin voor avontuur, experiment en veelzijdigheid in hun droompop. Ze durven de registers open te trekken getrokken, wat de sound krachtig maakt. De uitgekiende elektronische weerhaakjes, de soundscapes , de percussive en de kristalheldere vocals geven sterkte. Het afsluitende “White horses” klinkt kleurrijk, gevarieerd en wonderschoon op die manier. Het toont aan hoe goed ze op elkaar ingespeeld zijn.
Toen we Uma Chine zagen optreden op HUMO's rock rally finale schreven we ''Een psychedelische trip in een kleurrijke landschap , een sprookjesachtige omgeving creëren en je fantasie laten prikkelen is de rode draad van wat Uma Chine doet met ons. Een betoverend mooi optreden dat ons doet uitzien naar een adembenemend mooie reis in ons droomwereld of onderbewustzijn …''
Kijk, het kenmerkt de huidige plaat ‘Changes’. Een mooi melodieuze trip in een sprookjesachtig kader , fantasieprikkelend en met zin voor avontuur …
elektronica/pop/roots
Changes
Uma Chine
Tracklist: Hold 05:27 - Leads 04:03 - Visits 04:53 - (Delirium) 00:28 - The Frog 04:35 - Changes 05:14 - (Rachida) 00:40 - Uphill Song 03:56 - (The Grass) 00:50 - The Runner 03:19 - White Horses 05:47
Suicidal Romance is één van de bandprojecten van de Est Dmitry Darling (frontman van Freakangel en Matthew Creed) en zangeres Viktoria Seimar. “Runaways” is de voorbode van een nieuw album van de band.
Deze single is donker en Viktoria legt veel emotie in haar tekst. “Runaways” hangt muzikaal een beetje tussen EBM, electropop en darkwave in. De single-edit is een beetje braaf en voorspelbaar, maar dan heb je gelukkig nog vier remixen. Die van Aiboforcen zit bijvoorbeeld op een muzikaal interessanter en dansbaarder spoor, met een EBM-jasje voor de electropoptrack.
Het harde slag-ritme van de Neuroactive-mix haalt de ziel en hartstocht uit de track en kan minder bekoren. Reichsfeind duwt deze single dan weer naar de discotheek-dansvloer en slaat zo ook de bal mis. 88 Dot laat weinig heel van het origineel.
Elektro/Dance
Suicidal Romance
Runaways -single-
'Melba' zo heet de eerste maxi-single van PESCH, de nieuwe band van Red Zebra-zanger Peter Slabbynck samen met Sam Claeys (Red Zebra, Der Klinke) en Geert 'Chesko' Vandekerhof (Der Klinke).
De typische zelfrelativerende Slabbynck-humor blendt perfect met de EBM-sound. De vier coronaproof opgenomen tracks op deze EP zijn “Let's Invade America” (over wat nodig zou zijn bij een herverkiezing van Donald Trump), “What’s Wrong With People”, “Low Libido” (over het libido dat het laat afweten op Valentijn) en “No Handshake”. In tegenstelling tot wat sommige mensen denken, gaat die laatste song niet over corona, wel over polarisatie. “Er is zo veel polarisatie dat zelfs onze eigen handen elkaar de hand niet meer kunnen schudden, laat staan de hand van iemand anders”, zegt Peter Slabbynck daarover.
De korte en grappige lyrics van Slabbynck worden perfect onderbouwd met lekkere, soms dreigende, soms dansbare beats van Chesko en Sam.
Deze ‘Melba’ wordt uitgebracht op een gelimiteerde oplage van 300 exemplaren op oranje vinyl. Daaraan werd bij het persen ook rood toegevoegd, om een perzik-effect te creëren. Dat maakt dat elke maxi er een beetje anders uit ziet en dus uniek is. Het vinyl zit net als het picture disc-vinyl van vroeger in een doorzichtige plastic hoes, zonder artwork.
Elektro/Dance
Melba EP
PESCH
Apricot Records
Wie interesse heeft in een exemplaar, kan een mail sturen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.. De plaat zal ook te vinden zijn in een beperkt aantal platenwinkels.
https://www.youtube.com/watch?v=CubP7NwbgDs
Van bij de eerste noten van “I Ain’t” herken je het geluid van Dinosaur Jr. En dan moet J Mascis nog beginnen zingen. Dat voelt meteen als een soort van thuiskomen. Herkenbaarheid is een goede start voor een band met trouwe fans, maar is nog geen garantie voor een goed album. We kunnen de conclusie nu al verklappen: ‘Sweep It Into Space’ is een bijzonder goed album. Het kan zich moeiteloos meten met de betere uit hun rijkgevulde oeuvre, zoals ‘Where You Been’.
Op “I Met The Stones” klinkt Dinosaur Jr harder dan ooit en zijn de hoogdagen van de grunge en de alternatieve gitaarrock van de jaren ’90 helemaal terug. Dinosaur Jr verkeert na zowat 37 jaar in een absolute topvorm.
Kurt Vile mocht als producer aantreden, maar hij blijft vooral in de luwte. Vile is mede-oprichter van het hippe The War On Drugs en heeft na zijn vertrek uit die band nog knappe dingen gedaan, maar als producer weet hij wanneer hij gewoon moet registreren wat al goed is. Vile krijgt wel een leuke bijrol op de vooruitgeschoven single “I Ran Away”, meteen de meest poppy track van het album, met “Take It Back” op een dichte tweede plaats. Op de overige tonen Mascis en Lou Barlow nog maar eens hoe je stoner, grunge en noise combineert tot catchy rocksongs.
Twaalf tracks en niet één die verveelt of die je als vullertje kan aanduiden. En toch ook flink wat variatie. “Garden” is een soort van grungeballad, terwijl “Hide Another Round” meer een rechttoe-rechtaan-rocksong is en “N Say” en “Walking Back To You” naar de noiserock overhellen. “I Expect It Always“ is een gouden track voor iedereen die in de jaren ’90 hield van wat we toen alternatieve gitaarrock noemden. En zo staan er nog wel een paar op dit album.
‘Sweep It Into Space’ is een meesterwerk voor wie houdt van luide gitaarrock zoals in de jaren ‘90. Heel toegankelijk, heel catchy, heel inventief en vooral heel herkenbaar. Of Dinsoaur Jr hiermee nog vlot nieuwe fans zal winnen, valt moeilijk te voorspellen in deze ongewone tijden. Het is hen alvast gegund.
https://www.youtube.com/watch?v=JGXxFSWewmw
Tijs Vanneste kennen we van de tattoos van Tom Boonen, van Van Echelpoel en als initiatiefnemer van reality-tv-reeks ‘De Kemping’. In een iets verder verleden zorgde hij voor de grunts en screams bij Oceans Of Sadness. Die avantgardemetalband bestond van 1995 tot 2011, bracht enkele prachtige albums uit en ging internationaal op tournee. In 2015 was er een korte reünie op Graspop, het festival waar ze vijf keer eerder optraden. Vanneste was overigens één van de gastzangers op de EP ‘Era’ van Off The Cross in 2018. Maar met metal heeft het nieuwe album van Tijs Vanneste niets te maken.
Het nieuwe album ‘Hier Is’t Goed’ vormt de soundtrack bij de TV-reeks ‘De Kemping’. Voor het inspelen kreeg Vanneste hulp van o.m. Paul Van Bruystegem (Triggerfinger, Wolf Banes, …) en Kate Ryan komt een countrydeuntje meezingen (op het guitige “Duzend Keer”). Zijn Van Echelpoel-maatje Yves Gaillard (Hadise, Regi, ...) voegt een remix toe van “Het Gevaar”.
Met de tv-reeks als springplank en de al enkele jaren aanhoudende aandacht voor pop en rock in het dialect, lijkt dit album een gouden zet. En het is bovendien een heel degelijk album. Een aantal songs doorstaat de vergelijking met het beste van de Fun Lovin’ Criminals, Ertebrekers en de Fixkes. Er valt niet op elke song een duidelijk genre-etiket te kleven, maar de grootste gemene deler is een soort van smoothe, laid back Belgicana, met elementen van pop en rock en soms de look en feel van folk of country. De nummers lijken alsof ze wat nonchalant of met weinig ambitie in elkaar zijn gezet, maar niets is minder waar. Het is vakwerk.
Overigens staat niet de muziek centraal, wel de lyrics. Die zijn gebaseerd op de gesprekken van Vanneste met de deelnemers aan de tv-reeks. Voor ‘De Kemping’ selecteerde hij tien langdurig werklozen, mensen die achtervolgd worden door verslaving, foute keuzes of gewoon brute pech. In de coronazomer van 2020 liet hij hen een camping bouwen én uitbaten in Geel, met hemzelf niet zozeer als baas, maar eerder als diegene die het overzicht houdt en die als luisterend oor fungeert. Daarnaast bevatten de lyrics uiteraard een paar bedenkingen over zichzelf en over zijn geliefde Kempen. En dan nog “Den Tijd", een heel geslaagde cover/vertaling van “The Times They Are A-Changing” van Bob Dylan. Het gefluisterde, gesproken en gezongen Kempens is misschien niet zo sappig als het West-Vlaams van pakweg Het Zesde Metaal of Flip Kowlier, maar het is makkelijker te volgen als luisteraar.
Hoogtepunten zijn “Het Viske”, “Twijfels” en “Pelicano”. ‘Hier Is’t Goed’ is een album dat meteen een glimlach op je gezicht schildert, ondanks de soms zware onderwerpen die in de lyrics opduiken.
De Waalse band Demenzia Mortis brengt blackened deathmetal en is met het nieuwe album ‘Anti Kult’ niet aan zijn proefstuk toe. In 2018 brachten ze reeds hun debuut-EP ‘Memento Mori’ uit. Twee van die tracks, “Blood Ritual” en “Memento Mori”, werden geremasterd en als bonus tracks aan het nieuwe album toegevoegd. Met die bonussen erbij zijn er vier guests op het album: Anouk van BleedSkin (Waalse deathmetalband) en Lilith Kumiho op “My Blood Runs Black” en Matt van het Franse Death Agony en Marvin van de Belgische death/blackmetalband Disfigured Sky op “Blood Ritual”.
De muziek klinkt vooral rauw, brutaal en agressief. Meestal nerveus en gejaagd, zoals in de jaren ’90. Met veel punch en met veel klassieke black- en deathmetalverwijzingen in de lyrics. Een beetje wat je kan en mag verwachten, maar dat kan dit genre wel hebben. Ze brengen het wel allemaal met veel branie en overtuiging.
De productie is degelijk, maar eerder sober. De introtrack “Dies Irae” is een beetje voorspelbaar en “Dark Resolution” kreeg een leuke outro. De gasten brengen een welgekomen afwisseling. Voorts is het vooral ‘what you see is what you get’: een band die op een heel eerlijke manier toont waar ze goed in zijn.
The Mudgang is terug. Live doken er al een hele tijd nieuwe en oude versies van deze puike garageband op, maar nu is er ook nieuw werk. Single “I Hear You” komt met een leuke video met tal van verwijzingen naar de Beatles en ook muzikaal gaan de Gentse garagerockers een beetje in die richting.
Dat levert een leuke clip en song op, maar het klinkt niet zo smerig en gemeen als we van The Mudgang gewoon waren. Maar we zijn blij dat ze terug zijn en we kijken uit naar de volgende singles.
De eerstvolgende single, “Lack Of Love”, is voor september en daarop zal Tom Derie (van o.m. Soapstone en Ultrasonic 7) meedoen. In januari van volgend jaar is er dan het nieuwe album ‘Goofalicious’.
https://youtu.be/Sq5ToH4kK8w
Neo-klassieke ravers, zo noemt het duo achter Boshaard zichzelf. En die vlag dekt inderdaad de lading. Wat Dominique Vantomme (Axelle Red, An Pierlé, Vaya Con Dios, …) en Toon Bosschaert (Waar Is Ken?) brengen op het debuutalbum van Boshaard is een instrumentale mix van piano en elektronica, van klassiek en ambient, jazz, elektro-noise en filmmuziek.
In de relatief klassieke pianostukken zit nog een zweem van oude meesters als Francis Lai en Rogier Van Otterloo. Musici die met weinig instrumenten en een eenvoudige melodie veel emotie konden oproepen. Van dat punt vertrekt Boshaard, maar ze voegen er veel meer aan toe. Het is niet enkel de elektronica die dit album naar het hier en nu haalt, ook de bewegingen in de melodie, de ritmes en de productionele aanpak van de composities.
Vantomme en Bosschaert bouwen de laagjes met veel geduld op en weer af en als luisteraar krijg je veel tijd en ruimte om daarin mee te gaan. Als alle laagjes op elkaar liggen wordt het soms dansbaar of dreigend. Referenties liggen niet voor de hand, maar wie houdt van het album van SJ Hoffman & Clairval of van het Belgische eenmansproject Berlin, zal vast ook dit kunnen waarderen.
Paul Numi is het alter ego van Peter Corijn. Die kan je misschien nog kennen van bij Angry Voices, de band die in 1980 het voorprogramma was toen U2 in de Brielpoort in Deinze kwam spelen. Ze deelden begin de jaren ’80 voorts nog het podium met Echo & The Bunnymen, Definitivos, TC Matic, The Scabs en De Kreuners. Het leverde hen o.m. een plaats op op een verzamelaar van Colour Records. Corijn trok daarna het internationale zakenleven in, maar na verloop van tijd begon het toch opnieuw te kriebelen om muziek te maken, nu als Paul Numi.
Een eerder solo-album had John Woolloff als producer (bekend als muzikant bij Patrick Bruel, Balavoine, Jeanne Mas) en zweeft tussen de Beatles en de Britpop. Het nieuwste album zit op een ander spoor en gaat meer naar de alternatieve rock en new wave.
Paul Numi verzamelde voor ‘Chimera’ een mooi team rond zich: producer Roland Vanhuffel (The Rezistance, Alain Tant, William Souffreau, Bløf, …), bassist Vincent Pierins (Elisa Waut), guitarist Eric Melaerts (Schmutz, The Popgun, Won Ton Ton, ..), drummers Herman Cambré (Arno, Clouseau, ..) en Bram Raeymaekers (Renaud) en voor de mix deed hij een beroep op Michel Dierickx (The Cure, OMD, Squeeze, Neon Judgement, TC Matic, Jo Lemaire, Luc Van Acker, Lavvi Ebbel, Pas De Deux, Elisa Waut, Definitivos, …). Mooie namen, maar op zich betekent dat nog niet dat er ook een mooi album gemaakt is.
Op ‘Chimera’ staan een paar heel goede tracks. Vooral de diepgroovende bas- en etherische gitaarpartijen zijn typisch voor de referentieperiode van de jaren ’80. We missen nog de typische synth-sound uit die periode. Paul Numi toont zich hier niet de grootste zanger, maar hij kent zijn beperkingen en weet het maximale te halen uit dat waar hij goed in is. Als tekstschrijver is hij een puike observator van de grote en kleine zaken uit zijn persoonlijke leven en van zijn directe omgeving. Dat hij niet het gewicht van de wereld op zijn schouders torst of door eindeloos verdriet verteerd wordt, maakt dat het album als geheel wat braaf en gepolijst klinkt.
De songs halen allemaal zo een beetje hetzelfde niveau, maar diegene die mij het hardst raken, zijn het heel zweverige “Who I’m Living For” en voorts “To Life!” en “A Time To Forgive”. Paul Numi heeft met ‘Chimera’ een heel aangenaam album uit.
https://www.youtube.com/watch?v=QT57pYYxEvk
Lucinda Williams heeft van de coronastilte gebruik gemaakt om een reeks ‘tribute’-albums op te nemen. Op het menu staan o.m. Tom Petty, Bob Dylan en The Rolling Stones, naast albums met kerst- en countryklassiekers en southern soul.
De keuze voor Tom Petty mag niet verwonderen. Hij coverde in 1996 haar “Change(d) The Locks” voor de soundtrack van ‘She’s The One’. Hoewel Williams en Petty’s stemmen inzake klankkleur, bereik en volume niet naadloos op elkaar aansluiten, klopt het plaatje muzikaal wel. En Lucinda Williams voelt zich als een vis in het water in de songs van Tom Petty. Haar begeleidingsband levert dan ook puik werk en kan zich meten met The Heartbreakers. De sound is vaak net zo warm en licht stuwend als op de albums van Tom Petty.
Williams is niet enkel voor de grootste hits gegaan. Uiteraard staan er klassiekers op deze tribute: “I Won’t Back Down”, “A Face In The Crowd”, “You Don’t Know How It Feels”, …, maar geen “Free Fallin’”, “Into The Great White Open”, “Mary Jane’s Last Dance” of “Refugee”. Ze kiest integendeel voor die songs waar ze met haar interpretatie iets mee kan doen. Haar sterkte ligt in de trage blues, treurende countrypop en singer-songwriter-tracks met een popfolk-toets en die zijn ruim voorradig in het verzamelde werk van Petty. De hoes van dit tribute-album is trouwens een duidelijke knipoog naar het Tom Petty-album ‘Full Moon Fever’.
De beste Tom Petty-covers van Lucinda Williams zijn hier het onheilspellende “A Face In The Crowd”, het zomerse “Wildflowers” en “Louisiana Rain”. Ook de rockers zijn prima: “Runnin’ Down A Dream”, “Gainesville”, “I Won’t Back Down”, “You Wreck Me” en “Down South”.
Mooi is dat Lucinda Williams aflsuit met een eigen song die wel mooi aansluit op de erfenis van Tom Petty: “Stolen Moments” had van zijn hand kunnen zijn.
Deze ‘Runnin’ Down A Dream’ is een heel mooie tribute voor een excellente songwriter die we sinds zijn dood wat vergeten zijn. Hopelijk behoudt Lucinda Williams dezelfde aanpak voor haar ‘tributes’ voor de nog levende legendes Bob Dylan en The Rolling Stones.
Nederlands 
Français 
