KnightressM1 is het power rock trio rond violist, vocalist, pianist en composer Emily Palen. drummer Rob Ahlers (50FOOTWAVE, Kristin Hersh) en bassit Uriah Duffy (Whitesnake). Voor het studio album 'Dreams and Devastation' riepen ze de hulp in van gitarist Mick Murphy; het resulteert in een catchy power rock plaatje, waarbij de vocals van Emily de rode draad vormen.
“Butterfly” is een sterke opener; de bedwelmende , heldere, krachtige stem van Emily hypnotiseert je en voert je mee naar onaardse landschappen, waar het fijn vertoeven is . Ze zich laat omringen door top muzikanten. Innerlijk genot ervaren we door de drum partijen en de lekkere gitaar- en basriedels. “Polairyt Ingegrate”, “Lock & key” en “Force of nature” liggen in het verlengde en vervelen geen seconde, net door die hypnotiserende inwerking.
De viool zorgt voor een mysterieus gothic sfeertje, als op “Gates of Dawn” , die meer dan zomaar 'power rock' is.
KnightressM1 klinkt divers en veelzijdig; een mooi ingetogen “Stars from my sky” heeft een dreigende ondertoon en biedt fluisterend je een krop in de keel, het angstzweet op de lippen.
Op de plaat horen we het verhaal van een vrouwelijke galactische krijger, die naar de Aarde komt om gerechtigheid te brengen, corruptie weg te jagen en de waarheid te herstellen. Net dat mystieke, mysterieuze en buitenaardse komt boven drijven; Emily’s vocals zweven en zijn bepalend als een dekentje in warme winterdagen.
Afsluiter “Zero Point” toont een KnightressM1, die binnen de metal op uitgekiende wijze een breed pad verkent van headbangen en wegdromen. Hun intergalactisch verhaal siert!.
Het is een mooie plaat geworden, die elke liefhebber van het power genre bekoort.
Tracklist: 01. Butterfly 02. Polarity Integrate 03. Lock & Key 04. Supernova 05. Force of Nature 06. Raising Light 07. Minutes 08. Fire 09. Desolation Heartbreak 10. Gates of Dawn 11. Stars From My Sky 12. Zero Point
rock/power metal/gothic/progressive
Dreams and Devastation
KnightressM1
Holy Roller Baby is een uit Texas afkomstige band die boeiende bluesrock brengt en de muziek voor zich laat spreken . Adrenalinestoten worden geïnjecteerd door kwalitatief hoogstaande riffs, drums en zang, perfect met elkaar verbonden. Onlangs verscheen hun debuut 'Frenzy', een overtuigende parel in het genre.
Het aanstekelijke “Leper Blues/spread your love around” opent en is meteen een schot in de roos. Ons rock hart tikt op het ritme van de riffs en de drum partijen, de warme zang voert je naar lange zomeravonden; het doet denken aan een pub waar een man op akoestische gitaar op entertainende wijze, ons hart ontroert. Holy Roller Band doet gezapig aan verder op “Drag the lake” , “Your Body will Sing” en “Blue Devil Inn”. Je voelt je telkens wegglijden naar weidse landschappen. “Paper Tigers” en “Guillotine” bezorgen je een krop in de keel. Vernieuwend is het niet , maar dat hoeft ook niet.
Wat maakt de band dan bijzonder? De soulvolle stem van Mullins. De toevoeging van soul aan die bluesrock werpt zijn vruchten af. De zware melodieën , samen met die soul en zelfs funk keert terug tot aan afsluiter “Mantra”; een knallend eind en algemeen aangenaam verrassend.
De rockinvloeden uit de jaren '70 zijn duidelijk aanwezig bij Holy Roller Baby. De soulvolle inbreng, de funkelementen incluis die kenmerkende vocals van Mullins zijn een meerwaarde. Een unieke samensmelting. Holy Roller Baby is een band die de rootsrock trouw is, maar durft te gaan buiten zijn comfortzone, wat uitermate sjiek en mooi is
Tracklist: Leper Blues/Spread Your Love Around 06:51 Drag The Lake 03:55 Your Body Will Sing 04:14 Blue Devil Inn 05:09 Run Through The Valley 03:27 Paper Tigers 02:16 Eve 05:10 Guillotine 03:58 Id Vicious 04:19 Ravings At Your Window 05:28 Mantra 03:35
Motor!k is een krautrock/elektronisch trio die binnen vele andere projecten hun kunnen ruimschoots hebben bewezen. Joeri Dobbeleir maakt het mooie weer bij The Whereabouts of J. Albert, die recent nog een knappe schijf uitbracht 'Methodology'. Songsmid en veelzijdig multi-instrumentalist Dirk Ivens kennen we van projecten als The Klinik en Dive. En drummer Dries D'Hollander heeft bewezen een drummer van uitzonderlijk kaliber te zijn. Samen zorgt dit voor magie! Dat bewees de band al met hun debuut in 2019.
We schreven: '' Wie houdt van de betere Krautrock, zal in deze knappe plaat zijn gading vinden. Ze treden buiten hun eigen comfortzone . Kortom, het zijn levende legendes binnen de elektronische muziek. .
Een opvolger is uit, '2'. De titel van de plaat mag dan heel eenvoudig zijn, de muziek is bijzonder veelzijdig. Krautrock is het uitgangspunt van hun sound . Motor!k onderstreept het met het lekker donkere “Tyrants”; tien minuten lang word je getrakteerd op een uiterst donker klankentapijt, dreunende beats en verschroeiend hete baslijnen , die een hypnotiserende invloed hebben; je belandt in een duistere trance. “Headlights” en “Memoria”, redelijk ingetogen naar krautrock norm, bevestigen.
Motor!k behoudt hun vertrouwd geluid , maar kleurt graag wel eens buiten de lijntjes. De muzikanten voelen zich thuis en leven zich uit binnen het project, een speeltuin voor percussie en elektronisch vernuft. De songs worden opgebouwd naar een climax toe, die recht door het lijf boort; stilzitten zit er écht niet in. Op “Headlines” hangt er een psychedelische walm boven je hoofd.
De insteek is en blijft bonkende krautrock. Ze spelen in op het gevoel dat ermee gepaard gaat; “Sundown” en “Ritual” zijn mooie voorbeelden .
Motor!k behoudt een donker, dreigende ondertoon, zodat je zweeft over de dansvloer in diepe duistere gedachte. “Penta” is er zo eentje van.
De nummers op '2' zijn duidelijk opgebouwd rond het concept ‘Krautrock, dat een oorgasme oplevert. Na de eerste plaat, wordt dat kunstje op de opvolger op bijzonder ingenieuze wijze ingekleed, gezien ze zelfs durven verder te gaan , wat uitermate overtuigend is.
Tracklist: Tyrants 10:45 - Headlights 05:02 - Memoria 03:48 - Sundown 07:20 - Ritual 07:32 - Penta 05:02
krautrock/elektronische muziek
2
Motor!k
Ooit was hij de golden boy van de Belgische muziekindustrie en veranderde alles wat hij aanraakte in goud. Het leverde hem een Belpop-aflevering op, maar het was een rol waar hij zich niet thuis in voelde. Hij heeft een nieuw album klaar, met de muziek van zijn vader en grootvader. De muziek waar hij mee opgegroeid is en die onbewust heel belangrijk geweest moet zijn voor zijn muzikale vorming. Een eerste single is “No Soy De Aqui”, oorspronkelijk van Facundo Cabral. De titel (‘no soy de aquí ni soy de allá’) betekent zoveel als ‘ik ben niet van hier en ook niet van daar’ en dat vat één van de zaken die de Puerto Ricaanse Belg bezighouden mooi samen.
Er zit heel veel latin in het nummer, uiteraard, terwijl Rios al zo lang de mantel van de latin posterboy wil afgooien. Aan de andere kant geeft hij op deze cover veel tegengewicht aan de latin, met een overdadig modern-bombastisch synth-arrangement dat een heel andere emotionele lading geeft aan deze track.
Lang niet zo hip als zijn doorbraaksingle ‘Broad Dayligt’ of wat daar net na kwam, maar wel heel authentiek en doorleefd.
Benieuwd naar de rest van het album.
Vincent Starwaver verraste ons met zijn debuutsingle “Where Do We Go From Here’” Daarna volgden nog “Gimme A Reason” en “When Did The Sun Go Down”. Op het album ‘Goodnight Honeybun’ is het nog wachten tot volgend jaar. Om dat lange wachten wat te verzachten is er nu de vierde single. “Go Around” is opvallend anders dan de drie vorige singles. Dat waren popsongs met een scherp randje. En die lieten zich zelfs mooi vertalen naar een akoestische setting, zoals de band in duo-bezetting deed tussen de twee lockdowns in.
Dan is het nieuwe “Go Around” een ander paar mouwen. Dit heeft een hele 90’s-vibe, zoals recent ook dirk., maar vooral is dit de slacker van Beck en Teenage Fanclub uitgehuwelijkt aan de gekte van de Evil Superstars. En een beetje lazy gekte kunnen we wel gebruiken op dit moment.
Het wordt nog lang wachten op dat album, maar wij zijn al verkocht.
System Of A Down zou de voorbije zomer nog eens op Rock Werchter spelen, maar dat ging niet door. Nu is er wel plots een dubbele single. Nochtans had de band eerder aangegeven dat ze nooit meer de studio zouden ingaan. De aanleiding is de oorlog van Azerbeidzjan en Turkije tegen hun culturele thuislanden Artsakh (Nagorno-Karabach) en Armenië. Een oorlog die door de ‘concurrentie’ van de coronacrisis en de Amerikaanse verkiezingen bij ons nauwelijks het nieuws haalt. Elke euro die je op Bandcamp aan deze single uitgeeft, gaat naar de slachtoffers van deze oorlog.
“Protect The Land” is naar de standaarden van System Of A Down niet eens een harde en zelfs trage track, maar de band wil hier vooral een boodschap meegeven en dan wil je natuurlijk dat iedereen die meteen begrijpt. “Genocidal Humanoidz” heeft dan weer meer furie en tempo en klinkt vertrouwder voor de fans van de band.
https://systemofadown.bandcamp.com/
Handkerchief is een Antwerpse band met een zanger die raspt als de besten. Kapitein Christof Annaert heeft hetzelfde schuurpapier als Helno van Les Négresses Vertes, bromt als Tom Waits en lalt soms als Arno en weet tegelijk veel emotie mee te geven aan de lyrics. Dat komt goed uit want Handkerchief brengt op ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’ een soort van zeemansblues. Maar in deze haven worden wel meer ladingen gelost dan enkel blues. Wij horen flink wat Belgicana, jazzy folkrock en calypso, rumba en misschien zelfs wat fado. Dit album biedt een blend van Vaya Con Dios, Charles & les Lulus en de bigband-vibe van El Tattoo Del Tigre. Niet op elke track, maar als het swingt, dan gaan ze er bij Handkerchief volledig voor, met soms veel en pittige blazers.
Zeemansblues dus, en dan wordt er veel afscheid genomen van geliefdes, waarna al eens een fles wordt geopend. Handkerchief laaft zich aan louterende verhalen waar niemand ongeschonden achterblijft en het zijn niet altijd zeemannen die een hoofd- of bijrol krijgen. “The Story Of Clarence Alexander” en het aansluitende “Dance Of The Rubber Man” gaan over een (rubberen) slangenman die als vooral als rariteit meereist in het circus. Ook hij heeft net als elk andere mens nood aan liefde, maar dat is niet zo eenvoudig als niemand voorbij je act kijkt. Als Annaert zingt ‘for his body couldn’t break’ hoeft hij daar niet meer letterlijk aan toe te voegen dat Clarence’s hart dat wel kan.
Het hoogtepunt van dit album is “A Ship Leaves A Harbor Every Day”. Niet enkel omdat hier de zuivere zeemansblues centraal staat, maar omdat deze track zo heel juist zit van toon. Die klagerige zang, die huilende accordeon, die schijnbaar rommelige percussie, die lyrics die het betere levenslied nog in drama overtreffen, …
“Mathilda” mag mee op het podium met “A Ship Leaves …”. Het had gekund, maar het nummer heeft niets te maken met de ‘waltzing Mathilda’ van Tom Waits. Een walsje is de “Mathilda” van Handkerchief niet, wel een exotisch rockende swing. Het brons is dan voor “Blues On Parade”, met de viool van Nele Paelinck in een Oscar-waardige hoofdrol. Handkerchief’s nieuwste album is zo divers als je van een band met een internationale haven mag verwachten. Hoeveel stijlen ze ook mengen, hoeveel instrumenten ze combineren, hoeveel onderwerpen ze aansnijden, toch klinkt elke song heel herkenbaar. Een bijzonder leuk album om bij weg te dromen, om je met gesloten ogen onder te dompelen in de trieste verhalen, … Ideaal voor lange winteravonden onder de lockdown.
De ontstaansgeschiedenis van PESCH hebben we op deze site reeds uitgebreid uit de doeken gedaan. Ondertussen kunnen jullie reeds genieten van de eerste single. Voor zover er al strikte definities bestaan voor EBM, beantwoordt “Let’s Invade America” aan alle voorwaarden: pompende gothic beats en opruiende, korte lyrics. Muzikaal heeft deze track meer te bieden dan de gemiddelde EBM-track, met melodieën die heel organisch in elkaar overgaan. Dit kan zich meten met het beste dat dit genre in dit land voortgebracht heeft. Als er zo nog een paar volgend, wordt het een heel leuk feestje op de Sinner’s Day in Waregem.
Dance/Elektro
Let’s Invade America -single-
PESCH
https://pesch.bandcamp.com/releases
https://www.youtube.com/watch?v=eBRqv6FVV64
‘Letter To You’ is de eerste nieuwe studio-opname van Bruce Springsteen met de E-Street-band. Op openingstrack “One Minut You’re Here” lijkt het nochtans een sober solo-album te zullen worden, maar bij de volgende song “Letter To You” is er dan toch die warme rocksound die we allemaal zou goed kennen en waar we van houden.
Dit album bevat nieuwe songs en herwerkte versies van oude songs die nog niet eerder werden uitgebracht. Springsteen is dan ook een zo goed als tijdloze componist van rocksongs die in elk decennium relevant is geweest. Misschien hebben die oude songs ermee te maken, maar het is lang geleden dat we Springsteen nog zo levendig hebben horen rocken. Alsof de brave man zichzelf even aan zijn roots moest herinneren.
Net als “Letter To You” had ook “Burnin’ Train” op ‘Born To Run’ of ‘Darkness On The Edge Of Town’ kunnen staan. Gouden mid-temporock. Daarna wordt evenwel gas teruggenomen. Op “Janey Needs A Shooter” overdrijven Springsteen en de E-Street’ers met een overdosis stroperig drama zonder vonken. “Last Man Standing” zit dan weer wel heel juist van toon, met net genoeg pathos en een paar mooie solomomenten voor de band. Hetzelfde voor “The Power Of The Prayer”: perfect gedoseerd om epische proporties te krijgen.
Bij een songtitel als “House Of A Thousand Guitars” begint ons rockhart al wat sneller te kloppen, maar dat valt tegen. Er zitten wel een paar gitaren in, maar niet genoeg om te verhullen dat deze song vooral drijft op een prachtige pianoriedel. “Rainmaker” en “If I Were The Priest” komen traag op gang en laten dan toch voorzichtig even wat tanden zien, maar de fans van de voluit rockende Boss blijven nu toch al een hele tijd op hun honger zitten. Maar hun gebeden worden verhoord op “Ghosts”. Lekker tempo, veel gitaar vooraan in de mix, catchy, veel passie en vakmanschap, … Niet te verwonderen dat dit een single is geworden.
Daarna gaat Springsteen nog een keer terug voor een lange, trage tocht door het tranendal met zijn “Song For Orphans”. De intenties waren vast goed, maar overdaad schaadt. Het beste wordt vaak opgespaard voor het einde en dat is hier niet anders. Het afsluitende “I’ll See You In My Dreams” is fenomenaal goed, zowel in vorm (muzikaal) als inhoud (kyrics).
We waren wat gaan twijfelen aan een instituut als Bruce Springsteen, na albums als ‘High Hopes’, ‘Springsteen On Broadway’ en ‘Western Stars’ die niet helemaal konden overtuigen, maar dit is opnieuw een album dat vlot overtuigt. Niet over de hele lijn, maar genoeg om het standbeeld voor The Boss nog wat meer glans te geven.
Vorig jaar kwam de Frans-Belgische band toepasselijk af met hun debuut-EP ‘Francobelgica’. Die bevatte vier nummers die zowat overal goed onthaald werden. Hun muziek is een mix van gothrock, industrial en postpunk. Nu een jaar later hebben ze een 12inch klaar met op de A kant twee songs en op de B kant een mooie tekening. Uitgegeven op FX 7 Records; het (punk)label van zanger Hans Verbeke.
Voor dit EP-tje werd toch wat aan de sound gesleuteld. De stevige industrial rock elementen werden hier achterwege gelaten. Het toont ook aan dat ze meerdere facetten in hun muziek kunnen steken. Opener “Sister Glory” is een uptempo nummer dat qua sound en structuur wat aan The Mission doet denken. Goeie gothrock, catchy, radiovriendelijk en met fijne cleane vocals. Nummer twee is “Frozen in Time” en dat is een opmerkelijke en ook wel erg sterke song. Het is een donkere en trage track geworden waar geen drums in voorkomen. De sfeer wordt goed opgebouwd met de synths en andere sounds. Er gaat een soort van melancholie, tristesse en ook kilheid van uit. Het contrast tussen de donkere spoken words van Verbeke en de stem van Sandra Lillidolrage (zangeres van de Noord Franse band Lillidolrage en partner van drummer Serge Nowak) liften het nummer naar hogere regionen. Ook gitarist Dominiek de Candt verzorgt hier en daar de vocals. Het is een nummer geworden dat met elke luisterbeurt beter wordt en meer onder je huid kruipt.
“Sister Glory” zal de gothrockers plezieren en is een aandachtstrekker, terwijl “Frozen in Time” intens en puur is. Het is, wat mij betreft, de track van de EP en alleen al daarvoor het aanschaffen waard. Verkrijgbaar digitaal en op gekleurde vinyl.
Postpunk/gothrock
Sister Glory/Frozen in Time EP
The Mars Model
Een uitgebreide titel voor een dubbel album release. Album? Nouja een heruitgave van hun twee voormalige ‘best of’ albums die speciaal werden gemaakt op 1000 exemplaren om een aantal Russische performances te ondersteunen. Beide heren van Coil gaan deze re-issue niet meer meemaken. Balance (die ook lid van Psychic Tv was) stierf na een ongeval in 2004 en Kristofferson stierf in 2010. Beiden waren geen lang leven beschoren maar ze maakten toch indruk met hun muziek. O.a. Trent Reznor van NIN was een grote fan van hun werk en bood Kristofferson de video’s voor “Broken” en “Wish”. Coil herwerkte op zijn beurt drie songs van NIN die later terug te vinden waren op de ‘Recoil’ EP.
‘A Guide For Beginners’ is meer de zachtere kant van Coil met tracks die een mengeling van electrofolk en ambient bevatten. ‘A Guide For Finishers’ belicht dan meer de hardere kant van de band met meer industrial invloeden in de songs. Feit blijft dat ze indertijd vooruitstrevend waren en klonken. Begrijpelijk dat veel bands goed naar hen hebben geluisterd. Zo weet je waar sommigen de mosterd hebben gehaald. Een heel mooie collectie songs die de heren indertijd in 2001 zelf hadden uitgekozen om mee naar de Russische markt te gaan.
Alles is gehuld in een glanzende, 8-panel deluxe digipack met foto’s van de originele Russische en de latere Britse editie uitgegeven door o.a. Cold Spring Records. Om de Belgische markt wat zuurstof te geven moet je weten dat je hem ook bij de store van o.a. Consouling Sounds kan bestellen voor slechts 20 euro. Het is zijn geld meer dan waard.
Avantgarde
Electronic/industrial/experimental
A Guide For Beginners - The Voice of Silver/A Guide For Finishers - A Hair of Gold
Coil
Het verhaal van dirk. is stilaan wel bekend. Ze wonnen in 2016 de bronzen medaille van Humo’s Rock Rally. In 2018 brachten ze hun debuut uit genaamd ‘Album’ en ze zijn intussen ook bekend om hun goeie live reputatie. Gestaag bouwen ze aan hun weg omhoog.
Hun vooruitgeschoven singles “Hit”, “Artline” en “Stay Indoors” deden het goed in de Afrekening van StuBru. Die eerste twee, catchy en ad-rem, vinden we ook terug op hun tweede album. Maar er staan nog fijne en catchy nummers op zoals “Small Life” dat naast een goede tekst ook muzikaal goed in elkaar steekt en doet denken aan bands zoals Weezer, Nemo of Millionaire. Het bezit tevens een beetje gekte en daar houden we wel van. Ook “Golly” heeft ook een beetje gekte in zich en dat hoor je al meteen in de intro. Maar aanstekelijke zanglijnen zijn ook nooit ver weg zoals op “My Dog’s Dead”. Een nummer dat ook wel wat ‘Afrekening’-potentie heeft. “Come on Tv!” is meer een statement dan een song. “Komrad Shoes” heeft een mooie bridge dat het nummer naar een hoger niveau tilt. “Toulouse” is ook een heel sterke song geworden.
Het fijne aan dirk. is dat ze ferm rocken maar niet vergeten om dat in een nummer te gieten. Tevens weten ze ook wanneer ze moeten inhouden zodat we ook wel wat andere kanten van hen te zien krijgen. “Pastime” begint bijvoorbeeld vrij gevoelig en eindigt met een genadeloze noise-sound dat voortgetrokken wordt door de drums. Er wordt geëindigd met het “Mother”, een ingetogen liedje waarin iemand probeert de ander te overtuigen dat hij zijn moeder niet heeft vermoord. Het gaat ook over vertrouwen en geloof in iemand.
Na twaalf tracks en 33 minuten is de plaat ten einde. Dat heb je met songs die tussen de twee en drie minuten lang zijn. Is dat erg? Helemaal niet want ze weten het nodige te vertellen in die tijd. En dat is het voornaamste lijkt mij. Wie houdt van de laatste golf garage rock/indie rock (met bands als Sons, The Glücks, Equal Idiots…) zal deze schijf ongetwijfeld erg waarderen want ze rocken en zijn tevens catchy ook.
Bovendien zijn ze net iets subtieler dan de doorsnee bands uit het genre. Een goeie plaat waar alleen rake nummers op staan.
Nederlands 
Français 
