BleedSkin is een Belgisch old school death metal band die sinds 2016 op een grauwe en verschroeiende manier de putten van de Hel doet open gaan. Ze halen hun inspiratie bij bands als Cannibal Corpse, Slayer, Dying Fetus en Behemoth. Of Aborted. Hun album 'Blood Reign' moest normaal gesproken in juni op de markt komen, maar door de gekende omstandigheden werd alles op de lange baan geschoven. Uitstel is echter geen afstel en nu lag de schijf op de toonbank te glimmen.
Na een dreigende, eigenlijk zelf vrij ingetogen, intro met “Perverted Feelings” zijn we vertrokken voor een ijzingwekkende trip die ons inderdaad in de Hel doet belanden. Dat is uiteraard de verdienste van riffs die klieven als botte bijlen, drumpartijen als mokerslagen en een band die duidelijk weet waar ze mee bezig zijn.
Het niveau ligt vanaf “Etenral Hatred” duivels hoog, er wordt de luisteraar geen seconde rust gegund. Want die eerste song is nog maar voorbij en daar volgt een volgende demonische vuurpijl die het doet aanvoelen alsof de Hel onder je voeten brandt tijdens het beluisteren van songs als “Obsession”, “Schizophreni” en “Perversion of mankind” ; je wordt dan ook tot waanzin gedreven.
We hadden het nog niet over de vocale inbreng? Anouk haar growls en grunts doen de haren op je armen recht komen van angst. Wat ze door haar strot haalt , is zodanig demonisch dat het angstzweet je continu op het lijf staat. Het gevoel van onbehagen keert steeds terug. En dat is dus vooral de verdienste van die hypnotiserende stem van Anouk die je rillingen bezorgt die nodig zijn om je tot die duisternis te dwingen. Het is ook te horen op de songs “Silence is your only way” , “Innocent” en “Chaos theory”.
Waarbij BleedSkin inderdaad een verschroeiend hete chaos laat ontstaan in je hoofd. Mits een beetje verbeeldingskracht, haal je de meest gruwelijke beelden voor de ogen. Dat is uiteraard ook de bedoeling van pure death metal. Het is bittere ernst en vooral de meest pure en weerzinwekkende duisternis, waarbij je ook je eigen demonen strak in de ogen kijkt. Niet elke death metal band slaagt in die opzet. Dankzij de combinatie van duivelse riffs en de vocale inbreng die zo demonisch klinkt dat je daadwerkelijk de dood in ogen kijkt, slaagt BleedSkin echter met brio in zijn opzet.
Van 'Blood Reign' dachten we prompt aan een klassieker 'Reign in blood' van Slayer. Bij het beluisteren van de schijf kwam die band en plaat ons zelfs voor de geest, dat niveau wordt zowel vocaal als instrumentaal akelig dicht benaderd. BleedSkin is zonder enige twijfel een death metal band die potten kan breken. Op deze knappe death metal parel valt nergens een speld tussen te krijgen, tenzij een gitzwarte die je ziel doet branden in je persoonlijke Hel.
https://www.youtube.com/watch?v=r0UC6p0BnrA
Tracklist: Perverted Feelings - Eternal Hatred - Obsession - No One Will Hear You - Schizophrenia - Point of No Return - Perversion of Mankind - Silence Is Your Only Way - The Dead Sale - Innocent - Chaos Theory
Deathmetal
Blood Reign
BleedSkin
Carnation behoort tot de absolute top in het genre. Iets om trots op te zijn wat deze Belgische band presteert. Vanaf de EP 'Cemetery of the Insane' begrepen we al snel dat dit een band van uitzonderlijk kaliber is , wat live in de verf werd gezet. Ook het eigenlijke debuut 'Chapel of Abhorrence' uitgebracht in 2018 was een schot in de roos.
We schreven daarover: ''Carnation is duidelijk klaar om de wereld te veroveren. Elk van de leden vinden elkaar blindelings. Het is een bijzonder sterk debuut van deze Belgische band binnen de Death metal scene.''
We zijn nu twee jaar later, en nu verschijnt 'Where Death Lies'. Waaruit blijkt dat Carnation anno 2020 volwassen is geworden; Het staat gelukkig de donkere spontaniteit niet in de weg.
Na Shows op het gerenommeerde 70.000 Tons Of Metal, Alcatraz en Damnation Festival is Carnation klaar voor het grote werk. Dat wordt meteen duidelijk bij die eerste venijnige uppercut “Iron Discipline”. Aan het gedoodverfde concept is eigenlijk niet veel veranderd: er zijn de stompende drum salvo's, deijzingwekkende scherpe riffs en de demonische stem uit het donkerste van de Hel , dat elk haartje op onze armen doet recht komen, van pure angst. Songs als “Where death lies” , “Napalm Ascension” en “Malformed Regrowth” zijn verschroeiende vuurpijlen , die bewijzen dat de band gewoon aan de absolute top staan in het genre. Op meesterlijke wijze wordt de lat vanaf de eerste tot de laatste song hoog gelegd. De band voegt niets nieuws toe aan het gekende geluid; het voelt aan alsof je bij het nekvel wordt gegrepen en naar de diepe kerkers van de hel wordt doorverwezen. Elke schakel in de band is even belangrijk, wat in het verleden zo was , en nu weer in de zwarte verf wordt gezet.
Geen speld valt er tussen te krijgen als Vincent je wakker schudt door een oerknal die hij uit zijn drumstel tovert, waarna gitaarriedels en de baslijnen van Jonathan, Bert en Yarne als vlijmscherpe zwaarden je ziel doorklieven en je uiteindelijk de doodsteek geven door de bulderende stem van Simon.
Die demonische kruisbestuiving keert over de hele lijn terug op de plaat . Carnation slaagt met brio op het vervolg van hun duivels debut; ze dompelen je onder in donkere gedachten. O.m. het verschroeiende “In Chasms Abysmal” en “Reincarnation”, een traag op gang komende song die naar een krachtige climax gaat , zetten dit sterk in de verf.
'Where death lies' is een parel van een death metal schijf geworden die nog maar eens bewijst op welk duivels hoog niveau Carnation staat. Ze zitten stevig in het zadel van de Belgische Death Metal!
Tracklist: Iron Discipline - Sepulcher Of Alteration - Where Death Lies - Spirit Excision - Napalm Ascension - Serpent's Breath - Malformed Regrowth – Reincarnation - In Chasms Abysmal
Het Nederlandse Labasheeda is ook al een tijdje bezig. De band draait rond violiste Saskia van der Giessen en gitarist Arne Wolfswinkel. Labasheeda haalt zijn invloeden uit de jaren '90 rock. Ondertussen zijn er al enkele knappe platen uitgebracht, en ook nu blijft de band niet bij de pakken zitten. Het is vijf jaar stil geweest rond de Amsterdamse art-punk band Labasheeda, maar onlangs verscheen er een nieuw album, ‘Status Seeking’.
Labasheeda zal binnenkort weer live te zien zijn in een nieuwe bezetting, bestaande uit Saskia van der Giessen (zang, gitaar, viool), Arne Wolfswinkel (gitaar), Renato Cannavacciuolo (bas) en Jan Tromp (drums). 'Status Seeking' wordt door Presto Chango Records zowel digitaal als op vinyl uitgebracht; de LP's zijn verpakt in een genummerde, met de hand gezeefdrukte hoes.
De aparte stem van Saskia past perfect in het vaak bevreemdend klankentapijt van gitaar, bas en drums en bassist. De licht dreigende vioolpartijen beklemtonen de vreemd aanvoelende omgeving.
Labasheeda kleurt bewust buiten de lijntjes en trekt graag op avontuur. Luister maar eens naar pareltjes als “Reunion” , “Elusive Girl”; je voelt je letterlijk wegglijden naar een onontgonnen wereld in je onderbewustzijn die de fantasie prikkelt.
Helemaal vernieuwend klinken ze niet, maar Labasheeda geeft er een eigenzinnige draai aan . Aanstekelijke rock die de Pixies en een PJ Harvey doen opborrelen , zeker als je nummers hoort als “Uncomfortable Objectes” , “Infralight” en het wondermooie “A Novelty”.
Labasheeda toont zich van zijn veelzijdige kant. Aanstekelijke art-punk wordt afgewisseld met een strijkkwartet en dissonantie met toegankelijke melodieën 'Status Seeking' laat een band horen die hun voorliefde voor de jaren '90 niet onder stoelen of banken steekt. Wie houdt van die typische jaren '90 rock, zal in Labasheeda zeker zijn gading vinden. Wij lieten ons, met de ogen gesloten, gewillig meedrijven op deze aanstekelijke, psychedelische trip. Een parel van een art-punk schijfje dus, kwalitatief hoogstaand en wondermooi.
Dark Dream 02:35 Reunion 03:06 Interruption 02:42 Elusive Girl 03:10 False Flag 03:03 Crossing Lines 04:08 Clouds 02:09 No Guarantees 02:42 The Adversary 04:35 Uncomfortable Objects 04:04 Infralight 02:30 A Novelty 01:34
Art-punk
Status Seeking
Presto chango
Het Scandinavische trio Rymden kreeg nogal snel het label ‘jazz’ gekleefd … De band bewees reeds met hun debuut 'Reflections & Odyssesy' van vele markten thuis te zijn; we hoorden sferische, filmische , licht psychedelische elementen met een dramatische ondertoon. De band klinkt avontuurlijk. Onlangs kwam de tweede schijf op de markt 'Space Sailors' , een sterke opvolger van hun debuut .
'Space Sailors' is een relaxte parel , die je best beluistert met de koptelefoon op en met de ogen gesloten; je laat je meedrijven naar verre oorden. Jazz is een sleutelwoord voor de band.
De songs zitten op een bijzonder aanstekelijke manier in elkaar ; ze hebben een hypnotiserende inwerking op je gemoed. Stilzitten is bijna onmogelijk. Het begint al met “The live and death of Hugo Drax”. De dramatische ondertoon bezorgt je koude rillingen, van angst en vertwijfeling. Er zijn ook voldoende positieve boodschappen , die je niet tot een tranendal bewegen.
“Pilgrimstad”, “Arriving at Ramaoy Part I”, “Arriving at Ramjav part II” passen in dit plaatje.
De avontuurlijke aanpak doet je meedrijven in hun filmische wereld. Rymden trekt de kaart van sfeerschepping, de spanning is te snijden of de sound werkt ingetogen op je gemoed; het is als een knetterend haardvuur die op een koude winterdag je hart verwarmt.
Al die elementen worden zo visueel mogelijk gebracht en prikkelen de fantasie . “The actor” , “Free as a bird” en “Södan outro” zijn lichtvoetig met een donker, zwaarmoedig randje.
'Space Sailor' is als een spannend boek … elke song is een nieuwe bladzijde in een wondermooi verhaal, met een onvoorspelbare start , middenstuk en einde. Rymden zorgt voor onverwachtse wendingen in hun klankentapijt . Je wordt bedwelmd , tot rust gebracht, of er is de angst van gespannen luisteren en genieten..
Rymden is een band die het begrip 'jazz' door deze aanpak overstijgt, en het genre heruitvindt binnen een avontuurlijke omkadering.. Best is de plaat in zijn geheel te beluisteren, kleurrijk, en niet als een puzzelstukje song per song.
Tracklist: The Life and Death of Hugo Drax 04:42 The Space Sailor 05:38 Söndan 04:51 Terminal One 05:13 video The Final Goodbye 05:03 Pilgrimstad 01:21 Arriving at Ramajay Part I 01:32 Arriving at Ramajay Part II 07:21 The Actor (Gonzo Goes To Pasadena) 04:57 My Life in a Mirror 06:08 Free As A Bird 05:28 Söndan Outro 02:04
Robin Proper-Sheppard aka Sophia heeft al een hele weg afgelegd sinds hij vertrok uit zijn geboorteplaats San Diego, California. Het bracht hem doorheen de Verenigde Staten om een eerste stop in Europa te maken in Londen waar The God Machine werd opgericht. Na twee albums stopte dit avontuur door het plotse overlijden van Fernandez. Sheppard deed daarna veel productiewerk en opnames voor zijn eigen label The Flower Shop Recordings.
Na een tijdje begon hij met het maken van eigen muziek onder de naam Sophia. Deze muziek is eveneens zo intens als The God Machine maar situeert zich ergens onder de noemer van indierock. Hij werd opgepikt door Studio Brussel waardoor hij hier bekend werd. Vooral het nummer “Oh My Love” kreeg veel airplay en bijval van de luisteraars. Hij bracht een tijdje door in ons land en uiteindelijk woont hij nu in Berlijn. Live bestaat Sophia uit drie Belgen (bassist Sander Verstraete, drummer Bert Vliegen en gitarist Jesse Maes) en zijn compagnon de route Jeff Towsin.
Met dit album is hij aan nummer elf toe. Daarbij reken ik dan ook de live albums en zo mee. Volgend jaar bestaat Sophia trouwens 25 jaar. Maar nu over zijn nieuwste worp. Het album opent met een vrij potige track (naar Sophia’s normen) genaamd “Strange Attractor”. Synths openen het nummer en een vervormde gitaarsound met een solide ritmesectie trekt de song op gang. De zang is catchy en de vervormde gitaarsound maakt plaats voor de meer gekende gitaarklanken. Uptempo en een track dat live wel gensters zal slaan. Een geslaagd begin vind ik.
Wie dacht dat het hele album deze richting uitgaat zit fout want op “Undone.Again” krijgen we het gekende geluid waarmee Sheppard veel meeval krijgt: een iets zachtere en warme sound met teksten die meestal donker zijn. Terecht zijn eerste single. “Wait, I’m Sorry” is een ballad. Een warme bas van de Belgische bassist Sander Verstraete. Fijne backings in de refreinen en mooie melodieën. Sfeerrijke ballad dat zeker nergens melig wordt. Dat hadden we ook niet verwacht. Ook “Alive” drijft wat in diezelfde sfeer met een aanwezige saxofoon. Op “Gathering The Pieces” doet hij mij wat aan het solowerk van Steve Wilson denken. Het heerlijke gitaartje op “Days” doet de zonnige zomer herleven. “We See You (Taking Aim)” is een heerlijke luide rocker dat de adrenaline en het tempo opschoeven.
‘Holding On Letting Go’ is bij momenten fragiel en sensitief terwijl hij op andere momenten stijlvol weet te rocken. Een heel fijn album met een band dat een heel hechte sound weet neer te zetten.
Fat Mike van Fat Wreck heeft een leuk concept bedacht voor het splitalbum West Coast vs Wessex. NOFX covert vijf nummers van Frank Turner en omgekeerd. Op de hoes maakt Fat Mike er zelfs een boksmatch van, met NOFX als kampioenen en de Brit als uitdager. Het maakt je benieuwd wie na de aangekondigde tien ronden tegen het canvas gaat.
NOFX start met de grappige breakupsong “Substitute” met de voor heel wat muzikanten herkenbare quote ‘I wrote her fifteen songs, still we had to part’. Daarna duwen de Amerikanen het gaspedaal nog wat dieper in met “Worse Things Happen At Sea” om dan over te gaan in de vrolijke ska van “Thatcher Fucked The Kids”. Het zal mij verbazen dat de kids vandaag nog weten wie Thatcher was of dat ze beseffen dat de roots van de punkrock inderdaad bij de ska liggen. “Ballad Of Me And My Friends” is een song die vertelt hoe leuk het wel is om met je punkrockbandje in een busje te stappen om te gaan optreden. Het eigenaardige is dat dergelijke zelfverheerlijking enkel of toch vooral in punkrock opduikt. “Glory Hallelujah” is de meest overbodige cover op dit album. In half gospel, half punkrock wordt eindeloos herhaald dat ‘There Is No God’. Slaapverwekkend. Heb je echt ballen aan je lijf en wil je religie tackelen in een song, probeer dan eens een religieuze strekking die moeilijker om kan gaan met kritiek.
Dan weet Frank Turner zijn covers net iets beter te kiezen. “Scavenger Type” is subliem en “Eat The Meek” gaat daar nog over. Die laatste is nauwelijks nog punkrock, eerder stadionrock, maar dat kan de pret niet drukken. “Bob” is dan weer eerder overbodig, terwijl “Perfect Government” een deur intrapt die wel heel open stond. “Falling In Love” wordt in de handen van Turner een breekbare ballad die overloopt van rust en emotie. Mooi hoe hij dat doet, maar het past misschien niet helemaal in het opzet van het split-album.
Zowel NOFX als Frank Turner delen een paar fraaie uppercuts uit in deze boksmatch, terwijl je op andere momenten zit te hopen dat de scheidsrechter zal ingrijpen. Er zat meer in dit nochtans heel leuke en originele split/cover-concept. Hopelijk krijgt het concept nog een paar herkansingen.
West Coast vs Wessex
NOFX vs Frank Turner
Fat Wreck Records/Sonic Rendezvous
De viruscrisis zorgt ervoor dat heel wat ‘gewone’ releases uitgesteld worden en in de plaats krijgen we een heel pak live-albums. Zo kunnen we het gemis aan optredens met ‘veel’ publiek alvast een beetje counteren. Van Roger Waters, die vroeger bij Pink Floyd zat, krijgen we zo op ‘Us + Them’ de concertregistratie van zijn tournee van 2017 en 2018. Opgenomen in Amsterdam, dus er is een kleine kans dat daar ook wat Belgen in het publiek stonden. Hoewel, Waters deed op die tournee ook al Antwerpen aan. Die tournee had 156 haltes en in totaal waren er voor die shows 2,3 miljoen bezoekers.
Waters wisselt op dit live-album mooi het bekendere werk van Pink Floyd (“Breathe”, “Money”, “The Wall”, “Great Gig In The Sky”, …) met het beste van zijn solo-album ‘Is This The Life We Really Want?’ uit 2017 (“Déjà Vu”, “Picture That”, “The Last Refugee”, …). De uitvoering is smetteloos, bijna perfect zelfs. Zodra de reacties van het publiek wegsterven, is dit nauwelijks te onderscheiden van een studio-opname, of het moet zijn dat Waters niet altijd de noten zingt die hij wil halen. Er wordt gelukkig maar weinig voluit gezongen op dit album. Het is vooral de knap uitgewerkte progrock die de show mag stelen.
Is dit nu een onmisbaar album voor de fans van Roger Waters en Pink Floyd? Voor wie er bij was, zal het zeker een leuke herinnering zijn. Dan moet je nog kiezen of je gaat voor het zuiver muzikale (CD of vinyl), of misschien wil je het visuele er ook nog bij en dan kies je voor de DVD of Blu-Ray. Er is intussen zoveel materiaal van Pink Floyd uitgebracht dat ieder wel zijn zin vindt.
Deze live-registratie is dan vooral een extraatje voor wie zijn collectie compleet wil hebben.
Tien albums ver in hun carrière is het duidelijk dat er bij The Real McKenzies maar één echte McKenzie is en dat is zanger Paul McKenzie. Hij is de enige die er reeds sinds 1992 bij is, hoewel de namen van de bezetting en gastmuzikanten van ‘Beer And Loathing’ vast wel bekend in de oren zullen klinken bij de fans. De formule van de Celtic punkrock uit Canada is inmiddels ook duidelijk: ergens tussen punkrock en pubrock in en met af en toe een doedelzak of een folk-viool erbij.
In de lyrics herkennen we een zanger die weigert om volwassen te worden, wat tegelijk een vloek en een zegen is: veel stoere drinkebroersverhalen, heel wat gebroken harten en gevechten tussen macho’s en daarbovenop nog een flinke portie heimwee naar het Keltische homeland van weleer.
Na de instrumentale opener “A Widow’s Watch”, eentje met heel veel doedelzak, gaat het naar het folky “Overtoun Bridge”, een plek waar bovennatuurlijke krachten honden tot zelfmoord zouden drijven. Zowel muzikaal als tekstueel een interessant nummer. Daarna gaat het tempo flink omhoog voor “Big Foot Steps” en titelsong “Beer And Loathing”. Basic punk- en pubrock, maar gebracht met veel authenticiteit. De folk-traditional “Cock Up Your Beaver” klinkt weinig onschuldig, maar in 1792, het jaar waarin het gedicht zou geschreven zijn, betekende het gewoon dat een echte gentleman zijn haar moest bedekken met een hoed gemaakt van knaagdierhuiden. Voor alle andere interpretaties bent u zelf verantwoordelijk. The Real McKenzies brengen ‘m met een puberale knipoog.
“Nary Do Gooder” is een ouderwets dronkemanslied en “Death Of The Winnipeg Scene” verhaalt de teloorgang van de punkrock-scene in die Canadese stad. Dan volgen een paar geschiedenislessen met “36 Barrels” over de mislukte aanslag op koning James I en "The Ballad of Cpl Hornburg” over een Canadese soldaat die het leven liet in Afghanistan. De twee absolute parels op dit album zijn "Whose Child Is This” en “The Cremation Of Sam McGee”, een song die eerder al eens opgenomen werd door Johnny Cash.
Na tien albums weten ze bij The Real McKenzies perfect wat hun publiek verwacht en dat leveren ze op ‘Beer And Loathing’.
Als dit je eerste kennismaking is met deze Keltische punkrockers uit Canada en je vindt het leuk, dan kan je meteen de negen vorige albums in huis halen.
Als ze bij het Belgische EBM-label Alfa Matrix een single of een EP uitbrengen met de titel “Agnes”, dan veren wij recht. Het zal toch geen cover zijn van “A.G.N.E.S.” van onze vaderlandse newwave-legende 1000 Ohm? Dat is “Agnes” van het Noorse Lights A.M. jammer genoeg niet. Maar niet getreurd. Daarmee is nog niet alles verloren.
Erlend Eilertsen, ook van de band Essence Of Mind, schreef deze instrumentale track voor zijn overleden hond met dezelfde naam die hij 16 jaar had. Het is contemplatief, space-like en voluit nostalgisch en retro. Denk qua referenties aan Brian Eno, Jean-Michel Jarre, Tangerine Dream, Ozric Tentacles en zelfs aan “Aurora” van het Nederlandse Nova.
Met “A Mystery After Sunset” bevat deze EP nog een tweede track en die ligt helemaal in het verlengde van titeltrack “Agnes”, maar daar wringt het schoentje een beetje. Net als we na deze nummers helemaal in die vibe zitten, houdt het alweer op. Voor een EP, zelfs een digitale, had dit best nog wat langer mogen duren.
Elektro/Dance
Agnes EP
Lights A.M.
Alfa Matrix
De Gentse band momoyo komt na twee singles (“Breath” en “Colours”) met zijn debuut-EP, op vinyl en digitaal. De vier nummers die we bovenop de singles krijgen, liggen mooi in het verlengde van de singles: nachtelijk warm en zwoel, dansbaar maar niet altijd voluit, soms zwevend tussen urban light en intiem, synth-driven en toch heel organisch, … Elk nummer is een zoektocht naar de juiste balans in de mix voor elk instrument. Beperking en zuinigheid werden verkozen boven overdaad en het eindeloos laagjes over elkaar leggen. Die zuinige dosering geeft de nummers soms iets fragiels. De hoofdrol is wel telkens weggelegd voor de vocalen van Frie Mechele: bezwerend zonder dat echt te willen nastreven. En ook zij zingt geen half woord te veel. Net genoeg om je vast te grijpen.
Elk nummer is een klein kunstwerkje van sfeer en emotie op zich, wat het moeilijk maakt om positieve uitschieters aan te duiden. Naast de singles is dat misschien toch “Skin”, met die viool die met Frie wedijvert om de aandacht van de luisteraar. Mooi is dat. Zo heeft elk nummer wel een bijzonder kantje. Het is ook leuk om vast te stellen dat de viool hier als een volwaardig instrument behandeld wordt en niet - zoals zo vaak - pas bij de productie wordt toegevoegd om nog wat extra sfeer te zorgen.
Deze EP omvat heel veel dingen die samenkomen: een muzikale ontdekkingstocht, een evenwichtsoefening, een verhalenbundel, … en hoe je het ook zelf invult, deze EP laat je geen seconde los.
'Belgische hardrock pionier brengt nieuwe plaat uit' doet bij ons doorgaans de wenkbrauwen fronsen. Vaak blijft er amper een afkooksel over van wat ooit een top band of artiest bleek te zijn. Het kan ook echter ook anders uitdraaien. Neem nu de formatie Irish Coffee. Het geesteskind van levende legende William Souffreau. In de jaren '70 was de band op weg wereldfaam te vergaren met hun top single “Masterpiece”. Ze stonden in het voorprogramma van de groten op aarde, waar ze trouwens niet moesten voor onderdoen. Maar na enkele jaren was het sprookje al voorbij. Ondertussen werd Irish Coffee wel enkele keren gereanimeerd, maar tot echt platenwerk kwam het niet. William bracht echter wel enkele veelbelovende solo platen uit. Waaruit blijkt dat de man, ondertussen ook al een prille zeventiger, graag vooruit kijkt met respect voor zijn rock verleden.
Onlangs zagen we Irish Coffee live in De Koer, Aalst waar ze die stelling live in de verf wisten te zetten. En nu is er 'Heaven', een gloednieuwe parel die ons hardrock hart verwarmt van begin tot einde.
Die aanstekelijke energie waardoor je niet kunt stil zitten op je stoel , komt al overgewaaid bij “Do My Playing”, een eerste adrenalinestoot, maar zeker niet de laatste. Op gevarieerde wijze trekt Irish Coffee dat potje onvervalste rock compleet open op frisse , montere wijze, alsof het nu 1975 is. Knap trouwens hoe William zijn stem nog steeds loepzuiver klinkt na al die jaren op songs als “A whole lotta rock and roll”, “Doing alright” en “Can't take no more”. Puur en oversneden, geplukt uit het verleden maar met beide voeten in het heden. Lekker energieke rock muziek en blues staat overeind op deze knappe schijf .
Het meezing gehalte op songs als “Livin' aint's Easy” geniet een headbanging of een vuist in de lucht. Een toegankelijke rock plaat trouwens door oude pure rock-'n-roll in een eigentijds jasje gestopt . Irish Coffee flirt op de titelsong “Heaven” met de Black Sabbath sound en voegt er een doom sfeertje aan toe. Knap en met een knipoog naar nieuw materiaal in de toekomst, want dit is geen eindpunt van deze band ; dit is duidelijk een nieuwe bladzijde die Irish Coffee terug op de kaart kan zetten.
Live: "Alle songs uit het nieuwe album 'Heaven' werden integraal gespeeld, met die energie alsof het weer 1971 was. Echter met beide voeten in het heden, en met het oog gericht op de toekomst. Want ondanks het feit dat de heren niet meer van de jongste zijn, bewezen ze op het podium dat je nooit te oud bent om echt te rocken. " schreven we over het optreden van de band in Aalst.
Dit gevoel overvalt ons bij het beluisteren van deze bijzonder aantrekkelijke rock plaat. 'Heaven' bevat verschroeiende rock , die wellicht niets nieuws toevoegt aan het gedoodverfde geluid dat we van de band al kennen. Het klinkt wel degelijk enorm fris en monter; de songs ademen op deze schijf een oerkracht uit , die iedere rockfan een adrenalinestoot van jewelste bezorgt. Aanstekelijke rockers krijgen we van levende legendes, die durven vooruit te kijken. Klasse!
Tracklist: Do My Playing 03:26 Lay Them Shotguns Down 03:58 A Whole Lotta Rock And Roll 03:40 Doing Alright 03:08 Can't Take No More 02:48 Livin' Ain't Easy 03:47 Someday 03:14 One Day Without You 03:44 Betty And Johnny 03:36 Alderman 03:33 Gonna Take It As It Comes 03:37 Heaven 04:36
Hardrock
Heaven
Irish Coffee
Benjamin Hermans, rietblazers , Stan Maris, accordeon , Kobe Boon, double bass , vormen samen het trio KREIS . Uit het debuut ‘Askr' bleek al dat KREIS een band is die het soort filmische jazz brengt, die zodanig vervormd wordt , dat het tot kunst wordt verheven. De samensmelting tussen aanstekelijke accordeon klanken, bombastische double bas en ijle saxofoon van deze topmuzikanten , deden ons toen afdwalen naar een onontgonnen oord in ons onderbewustzijn, dat we er helemaal zen van werden.
Is dit ook bij de opvolger 'Embla' het geval ? Vanaf “Vé” voel je al aan, dit wordt weer zo een kunstzinnige trip voor fijnproevers die houden van buiten de comfortzone van jazz en aanverwante stijlen te treden. Want dat is nog het meest bijzondere aan KREIS , je kunt hun muziek onmogelijk een label op kleven. Prachtig. Elke song is trouwens een puzzelstuk dat perfect aansluit op de volgende, waardoor je deze schijf in zijn geheel moet beluisteren en vooral voelen.
KREIS gaat af op het buikgevoel van de luisteraar om hem/haar te hypnotiseren en te bedwelmen. De band heeft bovendien enorm veel interesse voor de Noorse Mythologie , dat bleek al uit het debuut 'Askr', dat is nu ook het geval met 'Embla' . Dit komt subtiel tot uiting binnen de muziek van de band, er zit een verhalenlijn in die die fantasie prikkelt. Het is dan ook bijzonder filmische muziek, die perfect zou passen binnen een mythologisch verhaal uit het hoge Noorden. De beelden moet je er zelf bij bedenken, maar door de sfeerschepping is dat bij KREIS echt niet zo moeilijk. Een beetje je fantasie laten werken als jeje laat meeslepen naar die typische Noorse landschappen is daarbij aan te raden. KREIS neemt je verder mee op reis op mysterieuze wijze door laagje per laagje je een wonderbaarlijk mooi beeld voor te schotelen; eens je de ogen sluit , drijf je verder en verder weg in een diepzinnige gedachte. Door de samensmelting van niet voor de hand liggende instrumenten , die accordeon en rietblazers toch wel een beetje zijn, te combineren met een knappe contrabas , zorgt KREIS voor een uniek kunstwerk dat je niet elke dag tegen komt.
KREIS neemt je mee op zijn trip op dat wondermooie ontgonnen landschap, en zet je heel bewust op het verkeerde been, door telkens er subtiel iets nieuws aan toe te voegen, dat je ontdekt na verschillende luisterbeurten.
Besluit: Met 'Embla' verheft KREIS filmische kamer jazz tot een kunstvorm op zeer doordachte wijze. Wie deze avontuurlijke trip durft aan te gaan, zal terecht komen in een kleurrijke wereld, en zal ontdekkingen doen. De enige voorwaarde is dat je open staat voor vernieuwing, voor andere impulsen en voor verwondering die zomaar je hersenpan binnen glijden en je ziel raken op een bijzondere plaats. Een uitdaging die de moeite waard is …
Tracklist: Vé 05:59 Igen 03:11 Nemiga 04:32 Zeeorgel 01:24 Edda 01:51 Es 02:53 Middag 01:05 Ook November 03:57 Lif 02:45 Liana 05:27 Gard 06:39 Visser 02:35
Nederlands 
Français 
