Blue Eyed Christ is het geesteskind van John Norton. De man heeft al industrial watertjes doorzwommen, maar zijn inspiratiedrift en honger zichzelf te vernieuwen , blijft ,ondanks het feit dat hij niets meer hoeft te bewijzen, nog steeds heel groot.
Ter introductie van zijn nieuwste werk 'World On Fire' citeren we even de bijgaande perstekst: ''World on Fire is a loosely based concept album about the state of the world that combines the energy and political anthems of my first album mixed with the personal themes I'm also known for. It's the combustion of everything I've done on the first 4 albums. When I started writing it, I really didn't realize how prophetic it would become as things continue to unravel and become more polarized and extreme; I thought I was writing an album about the dystopian world we live in, but then realized I was also writing a deeply personal album about the collective human experience. It's about trying to make sense." - John D. Norten
Een zeer persoonlijke plaat dus waarop Norten zijn gal uitspuwt over de wereld en alles wat er misloopt.
Na een meesterlijke intro zijn we met “Stop the show” vertrokken voor een knetterend industrial feestje, die ligt een beetje in verlengde van bands als NIN, maar is vooral zeer Blue Eyed Christ. Geen enkel heilig huisje is veilig voor Blue Eyed Christ. Hij stampt hevig om zich heen tot geen spaander geheel blijft, en blijft vanaf die intro gewoon doorgaan op een verschroeiende wijze met songs als “America H”, “Manic Adderal (nation of the damned)” tot “Take it to the streets”, een oproep om de straat op te gaan tegen het onrecht om je heen.
Nee, Blue Eyed Christ doet niet aan compromissen sluiten. Knetterend, knallend en hard als staal klinkt zijn muziek en stem door de boxen, waardoor een huivering door je vege lijf je met beide voeten op de grond zet; je wordt geconfronteerd met de realiteit die Blue Eyed Christ aanbiedt en waar hij hulp krijgt van ‘En Esch & Mea Fischer'. Een extra meerwaarde trouwens.
We zeiden het al , de man doet niet aan compromissen sluiten, en eens je de ene mokerslag hebt ontvangen volgt een andere uppercut van jewelste. Op de volledige schijf gaat Norton de confrontatie met zijn demonen aan, en geeft ze allemaal een schop onder de kont. Dat blijkt uit de woede uitbarstingen bij “Massive React” bijvoorbeeld. Op “The System1 & 2” wordt dat nog eens in de verf gezet. Het eindpunt “The Slow Reserve” zorgt er dan ook voor dat je totaal verweesd achterblijft, jouw demonen in de ogen kijkenk en de haat voor hen uitspuwend.
Besluit: Het persoonlijke verhaal van frustratie en woede, die Blue Eyed Christ wil uitbeelden op deze schijf , is inderdaad voor veel mensen bittere realiteit geworden door o.a. de corona crisis waarin we nu leven. Een crisis die woede, pijn en frustratie naar boven brengt. Bij elke song spuwt Norten letterlijk zijn woede over die realiteit uit, en laat geen spaander heel.
Het wordt op een zodanig verschroeiende harde wijze gebracht, dat je de woede zelf voelt opborrelen en prompt al die heilige huisjes een ferm schop in de kont wil geven. Waardoor de man in zijn opzet is geslaagd. De missie is geslaagd: zijn frustratie en woede zodanig uitbeelden, dat het ook jouw woede wordt.
Tracklist <Start the Show>Stop the Show! - America H - Manic Adderall (Nation of the Damned) - Massive React - Take It to the Streets - World on Fire (Feat. En Esch & Mea Fisher) - The System Pt. 1 - The System Pt. 2 - The Wait is Over (Feat. Swindy) - The Slow Reverse
Electro/Industrial
World on Fire
Blue Eyed Christ
Gitarist Clément Nourry, drummer louis Evrard en Saxofonist Marti Melia vormen samen het trio Under the Reefs Orchestra. Het trio dat sinds 2017 van zich laat horen, laat zich wat hun muziek betreft inspireren door de Franse kamermuziek van de 19ste eeuw. Volgens de legende kwam de band samen na een eenmalig optreden op Les Nuits Botanique. Het enthousiasme was echter zo groot, dat er gewoon een vervolg moest op komen. Die is nu in een vervolgverhaal gegoten. In de vorm van het debuut 'Under the reefs orchestra'. De plaat kwam nu op de markt.
“Une Ile” is alvast een meer dan zeven minuten lange parel die je bedwelmt en wegvoert naar die verre oorden, waar je tot een zalige gemoedsrust wordt gebracht, binnen een gevarieerde omkadering. De band houdt van improviseren, vandaar de verwijzing naar jazz, maar is onmogelijk in een hokje te duwen. Dat blijkt ook uit “Sumo”, “Eldorado” en het wondermooie “Hana”.
Een ander opvallend punt: de inbreng van elke muzikant is magisch mooi. Maar elk haartje op onze armen komt pas echt recht als de instrumenten sax, drum en gitaar in aanraking komen met elkaar. Want dan ontstaat een climax die niet per se zorgt voor geluidsoverlast, maar wel voor gebroken harten van weemoedigheid en melancholie.
De band omschrijft zichzelf als 'Een instrumentale speeltuin vol smeltende folk-invloeden, jazz uit de jaren vijftig en postromantische muziek' .Nu, dat is zeker niet ver gezocht, integendeel.
Songs als “Le marcheur” zijn zodanig hypnotiserende parels dat je er stil en onbedwongen van wegdroomt, ver weg van de harde realiteit, naar onaards mooie oorden. Mysterieus ook, want er hangt bovendien een zweem van mystiek boven de muziek van Under the reefs orchestra, die je niet in woorden kunt uitdrukken. Het onvatbare van deze best integrerende parel spreekt tot de verbeelding.
Een waaier aan kleurenpracht schotelt Under the Reefs Orechestra je over de hele lijn voor, waardoor je er prompt stil van wordt. Maar je wordt, net door die bijzonder hypnotiserende inwerking op je gemoed, ook niet in slaap gewiegd. Het bijzondere aan deze band is dat ze letterlijk de luisteraar tot een vorm van 'zen' kunnen brengen. De enige voorwaarde is dat je gewillig meegaat in hun bijzonder mysterieus , veelkleurig verhaal, waar improviseren tot het oneindige de rode draad vormt.
Dat laatste wordt bij het eindpunt “Le Naufrage” nogmaals in de verf gezet. Bij deze song worden zelfs de registers even open gegooid, alsof de Apocalyps zal uitbreken in het Paradijs, en het wordt in de kiem gesmoord door een magisch orgelpunt dat echter weer rust brengt in een koud hart.
Besluit: 'Under the Reefs Orchestra' is een wondermooi debuut, voor liefhebbers van dromerige muziek, waarbij het zoeken is naar het verhaal daarrond. Een zoektocht die je wegvoert naar onontgonnen plekken in je hart, die je ziel tot een gemoedsrust zal brengen waaruit je niet meer wil ontsnappen.
Tracklist: Une Île 07:08 Sumo 03:57 Eldorado 01:55 Tucuman 04:56 Hana 03:38 Le Marcheur 06:06 Le Naufrage 07:33
Alternatieve rock/Instrumentaal
Under The Reefs Orchestra
Under The Reefs Orchestra
RRRags is een band die bestaat uit muzikanten uit België en Nederland. De drie R'en in de bandnaam staan voor Rob Martin (Bliksem), Ron van Herpen (Astrosoniq, ZooN, The Devil's Blood) en Rob Zom (Lords Of Altamont). In 2018 verraste RRRags iedereen met een fris debuut EP 'RRRags'. ‘RRRags brengt met dit schitterend debuut dus vooral het beste samen uit verschillende werelden en legt de lat van begin tot einde enorm hoog' , schreven we daarover. Met 'High Protein' wordt de weg naar de rock top verder uitgestippeld.
Dat deze jongens geen groentjes meer zijn in de rockwereld hoeft geen betoog, en dat straalt deze plaat alvast uit bij de eerste song “The Fridge”, alle registers open trekken, binnen een psychedelische omkadering. Puurder dan dit kan rock-'n-roll niet zijn.
Eens het vat open getrokken is er geen houden meer aan. RRRags lijkt wel een langgerekte jamsessie te houden zonder op het knopje 'stop' te duwen, en daar houden we wel van. Bovendien gaat de band zeer gestroomlijnd en gevarieerd tewerk, om je bij de les te houden. Dat blijkt ook uit daarop volgende rock parels “Messin”, “Sad Sanity” en “Dark is the day”. Nergens valt er een speld tussen te krijgen.
We zijne onder de indruk van de technisch hoogstaande wijze waarop gitaristen meesterlijke riffs uit hun instrumenten toveren en waarop de drum partijen aanvoelen als mokerslagen in je gezicht. Ook verbindt de band moeiteloos genres als rock, blues, stoner en psychedelische muziek, tot een verdomd strak, energiek geheel.
Uiteraard is het allemaal niet uniek wat RRRags doet, er wordt duidelijk teruggegrepen naar de oertijd in de jaren '70 toen psychedelische rock zijn hoogtepunt beleefde. De band komt er echter mee weg door een frisse wind te doen waaien door dat landschap. Alsof die jaren '70 muziek wordt afgestoft en in een nieuw kleedje wordt gestoken.
Dit trio weet van wanten, maar straalt ondanks die tonnen ervaring enorm veel spelplezier uit. Dat trekt ons nog het meest over de streep. Soms wordt wel gas teruggenomen, maar niet te lang. Want eens de teugels gevierd en de registers compleet open getrokken , spuit de adrenaline weer lekker uit de boxen. Dat blijkt uit songs als “Demons Dancing” en “Hellfire”. Bij afsluiter “Window”, dat zeer ingetogen klinkt, wordt de stelling nog maar eens in de verf gezet.
Besluit: Song na song voel je de adrenaline door je aders stromen, en dat kan enkel als een band zijn muziek brengt met zoveel spontaniteit , dat je gewoon verlangt naar de concertbeleving waar je , al dan niet met de wind in de haren, lekker staat te headbangen. Want ondanks alles smeekt deze muziek dus gewoon om live gebracht te worden, eens op een podium gaat het dak er gegarandeerd af.
In onze huiskamer lukte het echter ook om ons aan het bewegen en lekker headbangen te zetten. Met dank aan RRRags die ons rock hart weer letterlijk verwarmt met een perfecte psychedelische rock plaat die van begin tot einde aan de ribben kleeft.
Tracklist:
The Fridge 05:14
Messin' 02:10
Sad Sanity 03:01
Dark Is The Day 08:01
Sugarcube 03:06
Demons Dancing 02:53
Hellfire 03:10
Window 05:30
Psychedelica/Rock
High Protein
RRRags
Op hun eerste full album, ‘From Wither To Bloom’, bevestigt Nighthawker de verwachtingen die er waren na hun twee EP’s: breed uitwaaierende southern rock, catchy pop, beetje blues, beetje psych, beetje Fleetwood Mac, beetje The War On Drugs, … De bandleden deden eerder al een gooi naar eeuwige roem, o.m. met Crazy Cult Roadshow, Dark Stage en Reckless Pilots, maar op dit album hoor je een band die vol gaat voor de keuzes die ze voor zichzelf gemaakt hebben.
Het is bij Nighthawker niet helemaal de heavy psych die momenteel zo populair dan wel hip is, maar het schurkt er soms wel tegenaan, met een massieve sound die wisselt tussen desert en swampy, met lange instrumentale stukken, zoals op ”The Moonlight Rider” en “Night Of The Hunter”. Evengoed gaan ze naar catchy poprock met een leuke acapella-break (“Leaps Of Faith”) en een coole 90’s-indierock-vibe op het naar The Rembrandts ruikende “Share The Ride”.
Met al een zanger en zangeres in de band lijken twee gastvocalen op dit album een overbodige luxe in variatie. Het is voor een band altijd zoeken naar de gulden middenweg tussen het zoeken naar de perfectie voor een song en het behouden van je eigen gezicht (en samenhang in de sound). De mondharmonica op “Dishwasher Blues” is dan een logische en organische toevoeging, terwijl de gastvocalen op “Sundown” net iets te veel van het goede zijn. Maar je kan een band niet verwijten dat ze zoeken en proberen. De meeste keuzes pakken overigens goed uit bij Nighthawker en als album is ‘From Wither To Bloom’ een ontdekking met elke volgende song.
Nighthawker brengt op ‘From Wither To Bloom’ een frisse mix van genres waar al wat stof op lag en zorgt zo voor een glimlach op het gezicht van elke rockliefhebber.
https://www.youtube.com/watch?v=pOoX0-cYgTA
Glenn Maesschalck zat in een reeks veelbelovende bands als Evil Shepherd, Kosmokrator en Serpent Mass. Nu brengt hij als Verdoemd een album uit dat hij volledig alleen schreef, inspeelde, opnam en mixte. Met die éénmans-studioprojecten is het vaak opletten geblazen, maar recent waren er al fraaie albums van o.m. Āter , Ande, Horrorwish en Dwaellicht (een duo, maar toch met één centrale figuur). In een iets verder verleden hadden we zo ook al DodenGod.
Verdoemd staat voor blackened thrash en death, met black en death als hoogste dosissen. Ook in de titels en lyrics zit Verdoemd dichter bij black (en extreme) dan bij thrash. Maesschalck is in de eerste plaats een begenadigd gitarist en dat kan hij moeilijk verstoppen op dit album. Toch maakt hij niet de fout dat werkelijk alles om de riffs draait. Er is al eens een leuk basloopje dat wat tijd en ruimte krijgt en vooral vocaal toont Glenn heel wat lef. Van clean naar grunts en terug. Niet altijd loepzuiver, en inzake bereik en variatie is hij misschien nog wat beperkt, maar hij doet het wel met veel branie en durf. Ook de mix werd met veel zorg aangepakt. Er zijn vast wel producers die hier nog meer konden mee aanvangen, maar voor een doe-het-zelf-verhaal is dit bovengemiddeld goed.
Positieve uitschieters zijn voor mij “Impaled By The Sword”, de razernij van “Summon The Madness” en de doom-injectie op “Enter The Mass Grave”.
Een fijne ontdekking. Wie snel is kan nog een CD bestellen, de anderen kunnen terecht op https://verdoemdmetal.bandcamp.com/album/the-black-heresy-will-prevail
De Wandelgangen is een Limburgse band die het in het Nederlands doet. Hun eerste EP heet ‘Farao’ en staat op Spotify. Opener “Haar Voor De Ogen” lijkt een mix van De Mens en Red Zebra en eigenlijk kan je die mix van het beste uit de jaren ’80 en ’90 wel voor alle songs van deze EP toepassen. De songs hebben een leuke, aanstekelijke drive en een lekker tempo. De lyrics hebben net als veel Nederlandstalige bands in de nineties een evenwicht tussen schijnbare nonsens en inzichten met een knipoog. Denk aan De Mens, Gorki, De Lama’s, …. En ook aan nieuwere bands als Beuk en De Dode Hond In Uw Kelder. Enkel titeltrack “Farao” is wel heel beperkt in de lyrics en mist omkadering. Een beetje alsof de lyrics gevonden werden op basis van het geinige stop-motion-clipje dat erbij hoort. Of zijn we nu te streng? Het contrast met “Verdwijn” en “Leven Na De Dood” is wel groot.
Voor deze EP leunen De Wandelgangen wel hard op het verleden, maar ze doen er wel iets moois mee. Met heel veel geluk wordt dit opgepikt op Willy of Stubru, maar ik zou er geen geld op inzetten.
https://www.youtube.com/watch?v=hJ6jto9H49Q
In 2017 kreeg de band veel positieve kritieken op hun album ‘The Gap’. Het eerste album in enkele decennia gaf blijkbaar de zuurstof die ze nodig hadden om er terug tegenaan te gaan. En ziedaar drie jaar later is hun opvolger al klaar dat naar de naam ‘Wilma (Determined Protector)’ luistert.
De band gaat hierop verder waar ze met hun vorig album stopten: het maken van potige, donkere songs die elementen van punk, rock en wave bevatten.
Op ‘Wilma’ krijgen we acht songs. Ze openen meteen loeihard en stevig met “Big Victory”. Een pulserende bas en een logge rockende gitaarriff ondersteunen de zwartgallig klinkende zang. Denk hierbij aan een kruising van Star Industry en La Muerte. De lokroep ‘Wilma’ in het refrein doet mij aan The Flintstones herinneren maar muzikaal heeft het er niets mee te zien. “Intolerance” begint met een cleane gitaar maar verdwijnt dan onder de distortion. Het tempo gaat omhoog terwijl de gitaren weids uitwaaien. In het refrein komt de gitaarlijn uit de intro terug meedoen en maakt de bas de hook. “R.Doubts” opent met hypnotiserende zang en backings. De chaos is hier beter gestructureerd dan op de vorige track. Een sterke track dat vrij catchy klinkt. Op “Persecute” gaan ze richting post punk en wave. Met name de gitaar, die onafgebroken een breiwerk neerzet, doet denken aan de vroege P.I.L. ten tijde van ‘Metal Box’ en ‘First Issue’ wat een compliment en appreciatie van mijnentwege is. Geweldige track waar de razernij naar het einde toe in de zang duidelijk te horen is. “The Blame” is dan weer een stuk toegankelijker maar bezit ook die donkere en wanhopige ziel waar zwartzakken zoals wij zo fan van zijn. Hier ook terug een uitgebreide maar relatief cleane gitaarsolo. De onderliggende synths vallen niet heel hard op maar bepalen voor het grootste deel de teneur van de song.
Er staat ook een rustpuntje op ‘Wilma’ en dit in de vorm van “Shadow” dat een subtiel wah wah gitaartje bevat. Een haast fluisterende zang zorgt voor de verdere sfeer. Maar de basis onder dat alles , is het fijn samenspel van drum en bas. Er wordt afgesloten met het onheilspellend klinkende “Noise, What Noise?”. Inderdaad voor sommigen zal dit als noise klinken maar voor mij en veel gelijkgestemde zielen klinkt dit het eerder als muziek in de oren.
Struggler heeft met ‘Wilma’ een stoot van een plaat gemaakt: bondig, donker, sfeervol en op een basis van ijzer, vuile olie en rook. Hell yeah!
Post punk/ Dark punk rock
Wilma -determined protector-
Struggler
De Duitse formatie Eisenhauer timmert sinds 2007 stevig aan de weg. De band brengt een wilde combinatie tussen power, heavy metal en voegt daar een sausje doom aan toe. Een gedoodverfde formule die veelvuldig wordt gebruikt, en dan bestaat het gevaar te stappen in de val van 'een dertien in dozijn' band te worden. Echter is dat bij Eisenhauer, ondanks de duidelijke verwijzing naar die muziekstijl niet het geval. Dat is de meest opmerkelijke vaststelling na het beluisteren van 'Blessed be the hunter' , het ondertussen tweede schijfje van de band.
De epische toonaarde, teruggrijpend naar verhalen van legendes, sages die ons brengen naar Vikings en dergelijke meer, komt al boven drijven bij “Priestess of Delight” ; een zeer gevarieerde aankleding waar doom elementen - soms deed het vaag zelfs een beetje denken aan Black Sabbath - aanstekelijke heavy metal en overdonderende power metal elkaar kruisen zonder in elkanders weg te lopen.
Dat blijft ook de rode draad in de volgende songs “Gods of pain”, “Release the beast” en “Wild Boar banner”. Eén voor één mokerslagen waarbij die epische verhalen van die Vikings prompt voor de geest worden gehaald. In veel recensies wordt de band vergeleken met Grand Magus, en dat is echt niet ver gezocht. Daar is trouwens ook niets verkeerd mee als je het ons vraagt.
Eisenhauer klink opvallend fris en drijft het tempo telkens naar een hoogtepunt, lekker aanstekelijke riffs worden daarbij gecombineerd met al even verschroeiende drum salvo's. De vocale aankleding is de kers op de taart, bezorgt je rillingen tot op de bot.
Wie houdt van deze aanpak, en het feit dat deze band dat allemaal drenkt in een donker doom badje, zal zeker vallen voor de episch aanvoelende songs als 'Ode to the hammer' , wat een kanjer van een song, “Tyrannus” en afsluiter “Cult”.
Besluit: Eisenhauer bezorgt je lekkere mokerslagen die je graag voelt tijdens een power/heavy metal show. Dit is het soort muziek waarbij visuele effecten de muziek naar een top punt stuwen. Voorlopig is dat nog niet aan de orde, dus laten we onze fantasie de vrije loop. Deze plaat is dus ook nog eens bijzonder fantasie prikkelend, en zal je - als je liefhebber bent van deze stijl - zeker en vast de nodige adrenalinestoten bezorgen die je ook doen verlangen naar podia in de vrije natuur, waar je met de wind in de haren lekker kunt staan headbangen. Bij voorkeur met de vuist in de lucht.
TRACKLIST: 01. Priestess Of Delight 05:25 02. Gods Of Pain 07:07 03. Release The Beast 5:58 04. Sun Under My Breast 01:06 05. Wild Boar Banner 04:52 06. Ghost Warrior 04:58 07. Ode To The Hammer 05:35 08. Mountain 05:04 09. Tyrannus 02:54 10. Cult 06:36
Ande is een blackmetalband met slechts één bandlid en die in het Nederlands zingt (schreeuwt, grunt, krijst, ….). In het geval van Āter leverde dat eerder dit jaar al een prima album op, maar met dergelijke eenmansprojecten is het toch altijd wat afwachten. In het voordeel van Ande pleit dat dit al niet meer zijn eerste release is en dat eerdere releases al opgepikt werden door buitenlandse labels. Bij het Amerikaanse Slaughterhouse Records (Baphomet, Wamaster, ...) komt binnenkort een split uit van Ande en Grave Forest, een zijproject van de Amerikaanse band Winterlore.
De tracks op ‘Vossenkuil’ zitten nogal vaak in hetzelfde spectrum, maar dat kan dit genre wel hebben. Ande omschrijft zichzelf als atmosferische black metal, maar de atmosferische aspecten zijn hier veel minder prominent aanwezig dan bij Wiegedood of Wolves In The Throne Room.
Pas bij het rustige “Eeuwig Vuur” krijgt de muziek wat duidelijke atmosferische trekjes, maar dan zitten we ook al bijna op het helft van het album. De geduldige opbouw op deze track, in almaar meer dunne laagjes die toegevoegd worden en dan weer in het niets oplossen, zorgt voor een spanning en intensiteit die epische proporties krijgt. Mooi.
Op “De Hutten” zit de intensiteit aan de andere kant van het spectrum, diezelfde van de eerste tracks, en ook op die manier het voor Ande. Er zit nog net genoeg variatie in om de luisteraars bij de les te houden. In “Sneeuw Op Het Meer” zitten nog een paar productionele haperingen, maar doorgaans is dit album inzake composities, muziek, mix en productie bovengemiddeld goed voor een eenmansproject.
De beste track is “Mijn Koninkrijk Van Groen”, met cleane vocalen zowaar en naar het einde toe wat elementen van postmetal en atmosferische metal, en maar weinig black metal.
Misschien net omdat hij er wat uitspringt, maar dit is echt goed.
Het lijkt een verloren zaak als je het uitgangspunt bekijkt: oude bluesrat neemt een reeks bluesklassiekers op met zijn Europese begeleidingsband. Je kan nauwelijks een geeuw onderdrukken. Toch zit er vuurwerk in één van de zeven tracks.
Hoeveel keer kan je “Little Red Rooster” nog interpreteren en het interessant houden? Het nummer moet zowat het ingangsexamen zijn om jezelf een bluesband te mogen noemen. Maar als een 76-jarige ex-katoenplukker het nog eens overdoet, willen we wel een oogje dichtknijpen. Het begeleidende duo maakt er nog iets moois van. Ook met deze versies van “Evil” en “Tell Me” scoren ze geen homerun. Betere keuzes zijn dan “Dust My Broom”, “Smokestack Lightnin” en “How Many More Years”. In aanpak en uitvoering heel klassiek, maar degelijk en met veel overtuiging gebracht.
En dan nog die ene waar vuurwerk in zit? Op “Back Door Man”, ook al zo’n classic die je al een paar keer teveel hebt gehoord, experimenteren de Nederlanders een eind weg met een soort van analoog-klinkende swampy loops die het nummer een vibe geven alsof er een geest meespeelt in de band.
Er zijn nog tracks waarop ElectroBluesSociety speelt met loops, maar dan blijft het beperkt tot at je productionele ingrepen kan noemen. Op “Back Door Man” is het net heel uitgesproken, en het werkt absoluut heel goed. Deze aanpak had voor het volledige album mogen gebruikt worden.
Chicago Blues Covers
ElectroBluesSociety feat Boo Boo Davis
Kuvver Records/Black & Tan Records
Een Finse band met een Nederlandse zanger die op een Pools label een album uitbrengt waarop ze een ode brengen aan de Noorse black metal (tweede golf) met lyrics in het Engels, Fins en Nederlands. Qua Europese gedachte zit het wel snor bij Iku-Turso. Het album ‘Storm Over Isengard’ is een verzameling van bonusmateriaal voor hun album ‘Pakana’, dat inmiddels al uitgebracht werd, maar die nu afzonderlijk op de markt komt.
Misschien net omdat het ‘maar’ over bonusmateriaal gaat, hoor je hier een relatief ontspannen band die de creativiteit een beetje de vrije loop laat. Met een albumtitel als ‘Storm Over Isengard’ is het niet te verwonderen dat de invloeden van bands als Storm en Isengard er nogal dik op liggen, net als de weinig subtiele pagan- en folkreferenties. “Portit Pohjolan” is een leuke brok doom met wat weinig black en pagan erbij, terwijl “Sapphire Dreams” een soort van blackened powerfolk is.
Alles mag en alles kan. “Storming The Isengard” lijkt een blackened versie van Alestorm te gaan worden, maar de band weet zich nog net te herpakken. “Myrskyn Jälkeen” zou de aanzet kunnen geweest zijn van een mooie volwaardige song, maar de band heeft deze intro als track opgelijst in plaats van er uit te halen wat er in zat. Hoewel je de lyrics niet echt goed kan volgen, is “Jij Die God Haat”, de Nederlandse versie van Satyricon’s “Du Som Hater Gud” best wel goed gevonden, vooral die pianoriedel naar het einde toe is een mooi accent.
Als folky black metal je ding is, moet je dit zeker een kans geven.
Aan het rijtje van Equal Idiots, Sons, Black Leather Jackets etc kunnen we ook de Crackups toevoegen. Misschien gaat bij de iets oudere muziekliefhebbers wel een belletje rinkelen bij het horen van hun naam want ze haalden ooit de finale van Humo’s Rock Rally en brachten daarna een debuutplaat uit om dan in 2012 in de anonimiteit te verdwijnen. Maar kijk, ze zijn terug. De single van dit viertal (Thomas Valkeniers, Toon Van Looy, Siebe Le Duc en Niels Meuskens) komt rechtstreeks uit de garage, zolder of tuinhuis gewaaid en brengt je in trance na meerdere luisterbeurten. De herhalende groove en tekst brengt de song naar een climax toe en werkt tevens hypnotiserend. Even voor halfweg breekt de hel los en gaat de track helemaal open.
Getting The Vibes? Van dit nummer in elk geval wel. Op 21 augustus komt hun full album uit met name ‘Greetings From Earth’ en we kijken er in elk geval naar uit , na het horen van deze single.
Garage/Punk
Getting the vibes -single-
Crackups
Nederlands 
Français 
