De Gentse garagerockers Blackup , bestaande uit Steven Gillis, Xavier Benoit, Miguel Moors en Jonas De Kesel , delen sinds 2009 stevige uppercuts uit. Met het debuut 'Ease & Delight' kreeg de garagerock liefhebber in 2011 een mokerslag van jewelste te verwerken. Ook ‘12? Clubbing Into Submission’ uit 2017,bleek een schot in de roos. Met het nieuwste klasse werkje 'Club Dorothee' haalt Blackup weer opvallend energiek en verschroeiend hard tot snel uit.
Na “Panther’s Kiss” , een kort en krachtige energiebom, zijn we vertrokken voor een tempo dat zodanig hard gaat dat je het haast niet kunt volgen. De songs duren gemiddeld een kleine drie minuten, en bevatten zowel elementen van garagerock, stevige punk en postpunk. Alle registers worden verder open getrokken met “The Last things”, “No static” en “Fake news”. Blackup gaat tekeer als een kudde losgeslagen olifanten in een porseleinwinkel, er blijft niets recht staan. Zo verpletterend hard en snel gaat de band tekeer dat de plaat voorbij is voor je het weet, op adem komen is er bij deze jongens dus niet bij. De muzikanten binnen deze band zijn geen groentjes meer, en stralen die ervaring ook uit. Ze beschikken na zoveel jaren nog steeds over tonnen spontaniteit en jeugdige vitaliteit waarvan veel jongeren nog kunnen leren. Luister maar naar een song als “Everytime I think of you” en hoor en zie de gensters in het rond vliegen, alsof elk heilig huisje het begeeft door de mokerslagen die worden uitgedeeld. Blackup straalt zoveel energie uit, dat deze muziek smeekt om live gebracht te worden. Dat is vooralsnog onmogelijk in deze corona tijden, maar we zijn er zeker van dat het dak er zal afvliegen als deze heren één of andere club of podium komen plat spelen.
De boxen stonden te daveren op de kast, en ook wij konden niet laten hier even een potje te headbangen, en stevig uit de bol te gaan. De band spreidt op 'Club Dorothee' zoveel energie tentoon, dat je er gewoon niet kunt op stilzitten.
Besluit: Blackup deelt op 'Club Dorothee' stevige uppercuts uit die je niet onberoerd zullen laten, we kunnen niet wachten om deze band live aan het werk te zien. Een energiebommetje!
Tracklist: Panther's Kiss (feat. Jon Spencer) 00:43 The Last Things 02:01 No Static 02:18 Walk Away 02:58 Fake News 02:50 Whatever Makes Your Kite Fly 02:30 Goldmines, Guinea Pigs and Fur 02:39 Everytime I Think of You 02:57 Paranoia 03:24 White Cats 04:30 Keep the Spirit High 02:47 Club Dorothee 04:47
Sammy Brue is een folk-singer-songwriter die zijn songs op een gevoelige wijze brengt, maar je ook onderdompelt in folkse sferen die je terugvindt rond het kampvuur van het leven. Dat zette hij met eerdere werkjes op EP en zijn sprankelend debuut ''I Am Nice ' in 2017 voldoende in de verf. Nu is er een nieuwe plaat op de markt 'Crash Test Kid', waarbij je de neigingvoelt opkomen de gitaar bij de hand te nemen, een kampvuurtje te laten branden en songs samen lekker mee te brullen tot de zon ondergaat.
Die aangename sfeer en warmte komen je al tegemoet op “Gravity”, die Sammy blijft bewandelen op de volledige schijf. Gevoelsmatig zorgt die aanstekelijke stem van Sammy Brue ervoor dat je gaat zweven door het zand van het leven, op blote voeten liefst, want je voelt je door songs als “Die before you”, “Teenage mayhem” - ondanks het beladen karakter - vrij als een vogel; aanstekelijke songs die aan de ribben kleven.
Dat Sammy Brue zich niet zomaar laat vastpinnen op een muziekstijl blijkt op de uptempo “Fishfoot” , er wordt geflirt met rock-'n-roll in zijn meest pure zin. “Skatepark Doomsday Blues” is dan weer een vette knipoog naar de blues. Telkens blijft die warmte overeind, wat ons blij maakt , ondanks de pijn die harten doet breken.
Breekbaar, broos maar dus ook lekker op de dansspieren inwerken is de rode draad. Op songs als “True believer”, “Crash test kid” en “Fishfoot” bewijst Sammy Brue dat hij vooruit kijkt, met respect voor het verleden. De fans van het in 2017 uitgebrachte debuut mogen dus op hun twee oren slapen. Samme Brue blijft zijn roots trouw. Alleen blijft hij niet ter plaatse trappelen maar kijkt hij ook naar de toekomst. De man kleurt dus graag buiten de lijntjes, zoals op “What you give” en afsluiter “Painted Blue”, met die fijne folky songwritersfeer.
Besluit: Sammy Brue is dus vooral een artiest die zijn verleden omarmt, het heden koestert en de toekomst aanschouwt met een zeker charisma in stem en uitstraling, waardoor we hem dan ook een gouden toekomst voorspellen. Het einddoel is bij deze klasse singer-songwriter/hartenbreker en folk/blues artiest nog zeker niet bereikt.
Tracklist: Gravity 02:29 Die Before You Live 03:38 Teenage Mayhem 02:48 True Believer 03:54 Pendulum Thieves 03:47 Crash Test Kid 04:23 Megawatt 04:01 Fishfoot 03:02 Skatepark Doomsday Blues 03:15 What You Give 03:10 Paint It Blue 03:30
Bobby Conn brengt songs die flirten tussen fijne pop en aanstekelijke rock. Hij kan hij een breed publiek aanspreken. En dit toch al sinds eind jaren '90. De man is ondertussen de vijftig gepasseerd, en blijft die begane wegen verder bewandelen. Met 'Recovery' brengt hij dan ook een nieuwe schijf uit , waarbij de eerder ingenomen stelling nog maar eens in de verf wordt gezet.
Songs als “Good Old Days” of “Bijou” brul je na een luisterbeurt al lustig mee, en voor je het weet sta je lekker mee te zweven op de dansvloer. Bobby beschikt bovendien over herkenbare vocals en het klankentapijt dat hij uitspreidt , doet je naar adem happen. Het voortdurend flirten tussen pop deuntjes en rock muziek vind je dus over de hele lijn terug op de schijf, het is meteen het sterke punt van 'Recovery'. Want songs als “Brother”, “Disaster” en “Always Already” blijven daardoor aan je ribben kleven. Zowel de pop- als rock liefhebber wordt een fijn oorgasme bezorgt. De vrouwelijke backing vocals is een meerwaarde binnen het geheel. Bobby Conn brengt eigenlijk protestsongs op een zodanig gedreven , aanstekelijke wijze dat, naast nadenken erover, een glimlach niet te onderdrukken valt. Je blijft aan zijn voeten gekluisterd en luistert naar de verhalen die hij op bijzonder gezapige wijze vertelt.
Want inderdaad, de man ontpopt zich tot een klasse verteller die net door die charismatische uitstraling je ontroert en wegvoert naar andere oorden. Gevoelsmatig raakt hij een snaar. Bij sommige songs als “Always already” doet hij ons denken aan artiesten Lou Reed, wiens stem hij benadert.
Eveneens is hij een klasse verteller die zijn verhaal zodanig kan brengen dat hij een mening door de strot ramt, maar er ook de nodige zelfrelativering aan toevoegt. En dat is net wat Bobby Conn dus met deze Recovery doet, als een ware troubadour zijn verhaal vertellen en je doen nadenken.
Tracklist: Recovery 04:15 Disposable Future 05:37 Good Old Days 05:23 No Grownups 03:15 Brother 04:59 On The Nose 04:51 Bijou 03:45 Disaster 03:47 It's A Young Man's Game 04:44 Always Already 06:15
Deze driekoppig rockformatie uit Gent komt hier aanzetten met hun tweede single. Slechts enkele maanden na de release van hun eerste single “Lies”. De single kreeg nogal wat aandacht en werd ook opgepikt door o.a. StuBru. Muzikaal kan je hen misschien ergens plaatsen tussen Therapy? en de Foo Fighters.
Vooral deze single “Arizona” doet wat aan Therapy? denken vanwege de riff. Die is een beetje dezelfde als van hun nummer “Isolation” (een cover van Joy Division trouwens). Lector weet goede rocksongs te maken die rocken maar tevens radiovriendelijk zijn. Voor de productie werd samengewerkt met Stijn Debontridder (Universal Music) en de Amerikaanse Joe Laporta die voorheen ook al de masters leverde voor Foo Fighters, The Killers, David Bowie, Ghost…
Er werd dus niet op een euro gekeken om een doorbraak te forceren. Gaat dit lukken? Moeilijk in te schatten in het genre die ze spelen. In elk geval klinkt alles goed en valt hier niets verkeerds over te zeggen.
Ik mis een beetje het wauw gevoel die ik bij “Lies” had maar dat kan persoonlijk zijn. Aan jullie om dat voor jezelf uit te maken. Hun debuutplaat wordt trouwens verwacht in het voorjaar van 2021.
"One of the darkest kept secrets from down under" , zo wordt de Australische Blackened death metal band Nemesium omschreven. De band brengt het soort black/death metal dat teruggrijpt naar de jaren '90 en meer bepaald de Scandinavische scene. Nemesium ontstond in 2014 en bracht in 2015 de EP, 'Sentient Cognizance' uit . De band brengt nu zijn eigenlijke debuut 'Continua' op de markt. Een donkere walm stijgt over ons hoofd, al bij de eerste luisterbeurt. En dat is altijd veelbelovend. Na meerdere luisterbeurten voelen we de tongen van de Hel nog meer onze voetzolen likken, en stellen we vast te maken te hebben met een nieuwe parel binnen de typische blackened death metal om te koesteren.
Het is namelijk bijna onmogelijk om binnen die scene nog origineel te klinken, zodat je boven het maaiveld van blackened death metal acts uitstijgt. Maar Nemesium slaagt toch in een goede poging dat net wel te doen. Na een ijzingwekkende, haast spoken word, intro zijn we vertrokken voor een razendsnelle trip die maar één richting uitgaat, met name de kerkers van je persoonlijke Hel. Daar is het voor donkere zielen zoals wij altijd fijn vertoeven. Snelheid is trouwens de zwarte lijn op deze schijf, je krijgt geen seconde tijd om even op adem te komen. Of toch niet onmiddellijk. “Archetype” is al een song die razendsnel door je vege lijf splijt als een vlijmscherp mes, zo voelt dat althans aan; de riffs klieven als scherpe zwaarden en de drumsalvo's als donderslagen uit de Hel. Ze verbrijzelen je hersenpan en een ijzingwekkende stem uit het duister bezorgt huivering tot op het bot. Niets origineel, maar gebracht op een zodanig Apocalyptisch aanvoelende wijze, dat je er ijskoude rillingen van krijgt. Op dit gevarieerd elan blijft Nemesium doorgaan op “Boundaryless”, en op het best lange “Annihilation Prohecy”, waar het onderste uit de kan wordt gehaald. Dat dreigende rustpunt - als je dat zo kunt noemen - komt er bij “Continuum” alsof de Apocalyptische wezens uit de Hel zich opmaken voor de volgende opmars richting je donkere ziel.
Daarna keert die verschroeiende snelheid gewoon terug op de volgende kleppers “Virch”, “'The fire and the flesh” en “Cloud chaser”. Oerknallen uit de Hel komen telkens opnieuw onze richting uit, de band trekt steeds datzelfde potje open. Het stoort totaal niet door het verschroeiende tempo waarop de band tekeer gaat.
Wie houdt van het soort blackened death metal in zijn meest pure en zwartgeblakerde vorm, zal zeker zijn gading vinden in deze Australische parel, die totaal niet moet onderdoen voor de grote namen binnen diezelfde scene. Dat wordt nog maar eens op vuurkrachtige wijze in de verf gezet op songs “My Final Fight”, “All for Them” en afsluiter “Relive this nightmare”.
Besluit: Scheurende riffs, oorverdovende drumsalvo's en een helse stem doen je baden in het angstzweet ; het is genieten van begin tot einde op dit debuut. En dat is nu net hoe we onze boterham in het genre van blackened death metal het liefst verorberen.
Zonder echt iets nieuws aan toe te voegen, slaagt de band er probleemloos in ons over die zwarte streep te trekken.
Een band om in het oog te houden, en een welgekomen nieuwe parel binnen de scene, deze Nemesium!
Tracklist:
Antecedent 01:16 Archetype 03:57 Boundaryless 04:10 Annihilation Prophecy 05:37 Continuum 00:36 Virch 04:49 The Fire and the Flesh 05:36 Cloud Chaser 02:53 My Final Fight 02:10 The Dawn of Retribution 05:22 All for Them 05:31 Relive This Nightmare 06:47
Death Metal, Blackened Death Metal
Continua
Nemesium
Na het eerste deel van Hans-Joachim Roedelius 'Selbstportrait (Self-Portrait) -serie werd oorspronkelijk uitgebracht onder de titel' Sanfte Musik 'op Sky Records in 1979, is nu zo'n veertig jaar later, een nieuwe hoofdstuk toegevoegd in de vorm van een album getiteld 'Wahre Liebe'.
De Duitse multi-instrumentalist is een pionier die sinds de jaren '60 elektronische muziek en alles daaromheen op een bijzondere wijze in kaart heeft gezet. Hij is ook mede oprichter van toonaangevende projecten als Cluster, Harmonia en vele andere. Met zijn series 'Selfportrait' slaat hij weer onontgonnen maar vooral heel persoonlijke wegen in. 'Wahre Liebe' kwam reeds in april van dit jaar op de markt, maar kwaliteit verdient altijd aandacht. Ook al is dat zo lang na de eigenlijke release.
Grenzen aftasten en verleggen is dan ook de rode draad , wonderbaarlijk hoe hij emoties zo uiteenlopend uitbeeldt, dat je er ofwel stil van wordt, ofwel een vreugdedans wil doen in de huiskamer.
Vaak klinken zijn songs ingetogen zoals “Spiel im wind” of “Wahre liebe”. De uit Berlijn afkomstige grootmeester durft bovendien nog steeds hevig experimenteren, en kleurt minzaam buiten elk lijntje van de klassieke of elektronische muziek. Getuige daarvan een song als “Nahwärme” , waar een mysterieuze walm je weg doet drijven naar al even vreemde oorden. Soms dreigend, maar ook vaak oogstrelende schoonheid tovert de man uit zijn instrumenten. Want inderdaad is Hans-Joachim Roedelius een klankentovenaar die ook op zijn respectabele leeftijd nog steeds even rusteloos tekeer gaat.
De man brengt trouwens filmische muziek, die beelden oproept waarbij liefde inderdaad het sleutelwoord vormt. Vervormde klanken duiden op woelige tijden, terwijl ingetogen soundscapes de rust doen weerkeren in de relatie. Turbulentie is er over de hele lijn, dat wordt ook op deze schijf in de verf gezet. De spanning die te snijden is, op het ritme van een kloppend hart, “Gerne” is daar een mooi voorbeeld van. De treurige klanken bij “Gleichklang” doen tranen opwellen en bezorgen je een krop in de keel. Roedelius sluit af met een vijftien minuten lang epos “Aus Weiter Ferne” waar hij een laatste keer je hart door midden snijdt op een zeer ingenieuze wijze.
Besluit: Schoonheid in al zijn vormen krijg je voorgeschoteld op dit meesterwerk van deze elektronica grootmeester. Hans-Joachim Roedelius is anno 2020 nog steeds een grensverleggend genie. De man is ondertussen 85, maar spreekt ook nu nog altijd tot de verbeelding.
Met 'Wahre Liebe' bewijst Roedelius dat op zijn drift zichzelf heruit te vinden nog steeds geen stop staat; deze hartverwarmende , kleurrijke, maar ook zeer visuele schijf, laat dan ook een man horen die nog steeds grenzen aftast en ze bovendien verlegt van elektronische muziek en ambient gerelateerd klassieke muziek.
Tracklist: Spiel im Wind 04:35 Wahre Liebe 02:26 Geruhsam 04:50 Mitgewalzert 03:40 Winterlicht 02:42 Im Kreisel 03:02 Nahwärme 05:07 Ebenfalls 04:55 Gerne 03:15 Vormals 00:37 Gleichklang 03:07 Aus weiter Ferne 14:45
Elektronica
Wahre Liebe
Hans-Joachim Roedelius
The Mighty Ya-ya is een uit Eindhoven afkomstige band die garagerock, stoner en blues mixt tot een spannend geheel. De band bracht in 2012 zijn debuut uit.
Opvolger 'Magnum Sonus' (2016) kon ook bij ons op de nodige aandacht rekenen.
De Franstalige recensie kunt u hier nog eens nalezen:
http://www.musiczine.net/fr/chroniques/item/26527-Magnum_Sonus.html
In april dit jaar kwam de derde schijf van de Nederlanders op de markt. Terugkeren in de tijd doen we eigenlijk zelden, maar sommige pareltjes verdienen ook enkele maanden na de eigenlijke release nog steeds de nodige aandacht.
De reden daarvan is simpel. The Mighty Ya-ya verlegt grenzen binnen rock, blues en stoner; dat maakt hen tot een unieke formatie binnen de globale muziek scene. Opener “Shake & Quake” ademt de warmte van blues, is aanstekelijk en werkt op de dansspieren.
Pure rock muziek wordt hier haarfijn uit de doeken gedaan. Het leuke is trouwens dat de band altijd vertrekt vanuit de Blues, en er plots begint mee te experimenteren. Uiteindelijk komen ze ergens totaal anders uit dan je echt verwacht. Het buiten de lijntjes van de blues kleuren merk je dus ook bij “Apollo's last words” , “More dead than alive” en “Just because I wanna”. Het zijn één voor één aanstekelijke songs die de warme uitstraling van blues overeind houden maar die ook avontuur aanbieden, grenzen aftasten en bovendien lekker aan stijlbreuken doen. Daar houden wij nu van.
De fuzzy gitaar riffs op “Stuck between Monkey and God” worden plots de nek omgewrongen door een inbreng die doet denken aan gezellige trips door woestijnlandschappen, zoals bij stoner rock vaak gebeurt. Het is maar een voorbeeld hoe deze band je blijft verrassen en op het verkeerde been zet, waardoor een label kleven op The Mighty Ya-ya bijzonder moeilijk is.
Rauw, stevig, beklijvend en enorm aanstekelijk zijn de sleutelwoorden hoe je de band, en dus ook deze schijf 'Harakiri Blues' nog het best kunt omschrijven. Het rauwe en warmhartige van blues, het stevig doorjammen en het aankleden met een aanstekelijke sound doet je zweven over de dansvloer. Dat wordt verder in de verf gezet bij “Tupelo Tree”, ”The Electronic Herd Stampedes” en “Begonia Rex”.
Besluit: The Mighty Ya-ya bevestigt dus ook op hun derde schijf dat het label 'blues' opkleven de band tekort doen is, ondanks de grote voorliefde voor die muziekstijl. Want het is en blijft de basis waarrond elke song is gebouwd. Met zo een gevarieerd aanbod doe je avonturiers alleen maar watertanden. Dat deed de band al met zijn debuut, dan met de opvolger in 2016. Ook anno 2020 verlegt deze Nederlandse band nog steeds grenzen binnen het genre. De drift om te experimenteren blijft dus nog steeds stevig overeind staan, met alle respect voor de blues. En dat trekt ons ook nu weer compleet over de streep.
Tracklist: 1. Shake & Quake 04:01 2. Apollo's Last Words 04:58 3. Hey Backrider 04:51 4. More Dead Than Alive 07:23 5. Just Because I Wanna 02:43 6. Stuck Between Monkey and God 04:01 7. Tupelo Tree 04:54 8. The Electronic Herd Stampedes 05:47 9. Make & Believe 04:17 10. Begonia Rex 04:07
De uit Kroatië afkomstige hardcore formatie Kevlar Bikini stampt al hevig om zich heen sinds 2010. De band bracht ondertussen enkele knappe platen uit ' Explodisiac" (2012) en ‘Hi-Fi or Die" (2014). Oorspronkelijk als kwartet maar vanaf 2015 als trio.
Het gaat er niet minder agressief aan toe, ook al is dat binnen een gestroomlijnde omkadering. Dat bewees de band in 2018 met de release van 'Rants, Riffage and Rousing Rhythms', uitgebracht via Geenger Records. Nu is er de vierde schijf 'OPT-OUTism' uit, waar die ingeslagen weg verder wordt verkend.
Met de deur in huis vallen , noemen ze zoiets als “Ballernias' Toes” ons direct wakker schudt op een opvallend melodieuze , verschroeiende catchy, harde wijze; groovy uithalend , flirtend met agressie die je letterlijk door de strot wordt geramd. Het zijn allemaal typische hardcore elementen op het eerste gezicht, maar de band slaagt er ook in je op het verkeerde been te zetten. Met songs als “Failing as an adult” , “Sons of a grinder” en “Flirting With Nihilsm” bewijst Kevlar Bikini namelijk niet vies te zijn van een potje experimenteren. En dat trekt ons nog het meest over de streep. Buiten de comfortzone van Hardcore wordt verder op avontuur getrokken door dat landschap met songs als “Quench”, waar gestroomlijnde riffs en donderslagen worden gecombineerd met oorverdovende knallers , die je van je sokken blazen; telkens aangekleed met een bulderende vocale aankleding boordevol agressie die je meteen met de voeten op de grond zet. Daardoor zorgt Kevlar Bikini voor een best interessante Hardcore pareltje waar niet enkel grenzen worden afgetast. Deze band verlegt ook die grens, en daarvoor krijgen ze toch een pluim extra. Kevlar Bikini sluit af met een al even gevarieerd en verschroeiend hard , luid pareltje “Oozing Optimism” waar de stelling nog wat meer uit de doeken wordt gedaan. Geen compromissen sluiten en lekker tegen elke heilig huisje stampen, maar toch durven buiten die lijn durven kleuren! Dat kom je niet elke dag tegen, geven we toe.
Besluit: Kevlar Bikini slaagt er in alle harde en agressieve muziekstijlen via deze schijf te verenigen binnen een gevarieerd , knallend hard , catchy geheel. De band én de schijf is een aanrader voor wie ervan houdt zijn woede en agressie te kunnen uitspuwen; een plaat die je de ene na de andere adrenalinestoot bezorgt. De gensters vlogen alvast alle kanten van de kamer uit tijdens deze gevarieerde trip.
Je hoeft trouwens eigenlijk geen echte fan te zijn van Hardcore in zijn puurste vorm om Kevlar Bikini in je platenkast te doen verdwijnen. Net door de complexiteit waarmee de songs worden gebracht, en het voortdurende experimenteren met genres, kan ieder eliefhebber van het harde genre deze 'OPT-OUTism' zonder verpinken in huis halen.
Tracklist: Ballerina's Toes 03:46 Bride in a Torn Up Wedding Dress 03:36 Night Shift Monomania 03:45 Failing as an Adult 03:40 Feral Fun 04:37 Son of a Grinder 04:03 The Wailer 04:29 Flirting with Nihilism 03:30 Quench 03:15 Oozing Optimism 04:23
Hardcore/punk/noise rock
OPT-OUTism
Kevlar Bikini
Lotus is een uit India afkomstige postrock band die toch al een tijdje aan de weg timmert. Er is bitter weinig informatie te vinden over de band. Maar live heeft Lotus al heel wat watertjes doorzwommen. De bandleden vonden het tijd vinden om dit nu in een debuut EP te gieten. 'Emergence'. Een sprankelende EP van songs die het label 'schitteren in eenvoud' mogen opgekleefd krijgen.
Bij de eerste song “Vison” wordt deze stelling al uit de doeken gedaan. Het is zo een instrumentale parel die lekker aan je ribben blijft kleven, zonder al teveel weerhaken. Eerder word je tot een gemoedsrust gebracht op een eenvoudige , doorleefde wijze. Nergens geluidsmuren afbreken, of aardverschuivingen veroorzaken. Gewoon harten raken op een bijzondere, fijne plaats. Dat is wat Lotus heel bewust doet. Ook als de climax naar boven wordt ingezet, gaan trommelvliezen niet barsten maar trillen de oorschelpen van puur innerlijk genot. Met de ogen gesloten laten we ons dan ook gewillig wegvoeren naar deze eenvoudige wereld die de band ons aanbiedt. Op dit mooie elan blijft Lotus trouwens ook doorgaan bij de daarop volgende songs “Castles” en “Wither”. De intimiteit en soberheid van het bestaan voelt aan als een rustpunt in tijden waar alles snel en oorverdovend moet gaan. Een mens heeft steeds behoefte even tot innerlijke rust komen, en die rust vind je dus ook terug bij de songs van Lotus. Dat is nog het meest opmerkelijke, en die lijn wordt verder doorgetrokken bij afsluiter “Intact”
Besluit: Vier songs, en amper vijftien minuten verder, stellen we vast dat Lotus een zeer mooi visitekaartje aflevert. Lotus verblijdt je hart en doet je ziel tot 'zen' komen door je te hypnotiseren met een klankentapijt dat je hart dus niet zal verbrijzelen, maar je eerder als een warm deken omarmt tegen de koude en vaak hartvochtige wereld om je heen. Zulke muziek kunnen we zeker in deze barre corona tijden meer dan ooit gebruiken.
Trouwens, wij werden er prompt een kwartier compleet stil van, en voelden bovendien de aandrang die mooie trip in eenvoud aan te vatten.
Als Lotus er niet in slaagt de wereld te veroveren, dan zijn ze wel in staat om binnen de postrock middens liefhebbers van die eenvoudige aanpak tot innerlijke rust te brengen. Bij ons is het in elk geval zeer goed gelukt, nu jij nog!
Tracklist: Vision 03:11 Castles 04:36 Wither 04:50 Intact 03:24
Postrock
Lotus
Emergence EP
Mattias De Craene kennen we van projecten Nordmann , MDCIII enz . De man is van vele markten thuis, en heeft binnen al die projecten meerdere grenzen verlegd in het bespelen van de saxofoon. Na al die omzwervingen vond Mattias het tijd om solo werk uit te brengen, via W.E.R.F. records. Er zijn vier songs waar de man een heel andere route bewandelt dan we van hem gewoon zijn. De saxofoon neemt, wat dacht je anders, de voornaamste plaats in.
Hoewel dat donkere en mysterieuze overeind blijft, bevat “The Machine”, opener van deze schijf, enorm veel intimiteit die je bedwelmt en tot een zekere gemoedsrust brengt. Circa negen minuten lang worden alle aspecten van dat prachtige instrument de saxofoon uit de doeken gedaan, alsof je aan de kant van het water staat te genieten van de ondergaande zon. Zo intens mooi klinkt die sax op de pakkende song; op het ritme van zacht trommelgeroffel wordt de volgende “Lady Day” ingezet, waarna die warme saxofoon klanken je oorschelpen strelen op uiteenlopende wijze. Een rode draad op deze EP. Dat is ook te merken aan nummer drie “A rich man’s tale” waar Mattias De Craene alle registers open trekt met de sax. Een intimiteit , soms flirten tussen een dunne lijn van geluidsmuren afbreken en zachtmoedig harten doormidden breken. Maar nergens word je in slaap gewiegd, noch word je er potdoof van. Het blijft lekker schipperen tussen beide in.
En vooral is deze EP een mysterieuze totaalbeleving waarbij Mattias zijn zin tot experimenteren, op avontuur trekken en zichzelf heruitvinden , combineert met een ingetogenheid waardoor je, eens onder hypnose gebracht door die intensieve saxofoon magie, tot een gemoedsrust wordt gebracht waar geen duister is te bespeuren, maar het licht je ook niet verblinden kan.
De “A Rich man's tale (Vectrex Remix)” , een klepper van bijna twaalf minuten lang, bewijst dat Mattias iemand is die zichzelf ter plaatse blijft heruitvinden. Want achteruit kijken kan leuk zijn, maar zelfs nu kijkt hij dus al vooruit.
Deze solo schijf laat een artiest en muzikant horen die zijn grenzen na al die jaren nog steeds blijft aftasten en verleggen, en door deze aanpak raakt hij de jazz liefhebber die graag op avontuur trekt in dat (jazz) landschap.
We ervaren een donkere saxofoon walm van pure intensiviteit die over jou heen waait , je hart verwarmt en je ziel tot een gemoedsrust laat komen, waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt. Gelukkig is hij de zin voor experimenteren daarmee niet kwijt, en dat trekt ons nog extra over de streep.
Tracklist: The Machine 09:05 Lady Dady 04:38 A Rich Man's Tale 04:36 A Rich Man's Tale (Vectrex Remix) 11:50
Bradly Drawn Boy is het ambitieuze project rond Damon Gough. Met het debuut 'The Hour of bewilderbeast' drukte hij in 2000 zijn stempel op de nieuwe lichting Britse muziek bands en artiesten. Hij werd prompt als nieuwe Britse hoop binnen gehaald. Door de jaren heen heeft Bradly Drawn Boy verder zijn stempel, met wisselend succes, gedrukt op de muziekwereld. 'Being Flynn' uit 2012, een soundtrack, was een beetje het laatste wapenfeit. Nu is er een gloednieuwe schijf 'Banana Skin Shoes'. Een fijne schijf boordevol aanstekelijke pop pareltjes, waarbij je steeds een goed gevoel vanbinnen krijgt. Erop stil zitten is ook onmogelijk.
Vanaf opener “Banana Skin Shoes” wordt de stelling al in de verf gezet. Het spelplezier loeit uit de boxen, Damon ziet de zon schijnen door de donkere wolken van het leven en straalt dat ook uit op deze plaat. Huppelende songs als “Is this a Dream” en het lekker aan de ribben klevende “Tony Wilson Said” bewijzen dat het goed gaat met de man. Gelukkig blijft ook die bijzondere melancholische aanpak overeind staan. “You and me against the world”, gedragen door de warme stem van Damon, is een rustpunt. Gezeten rond het kampvuur van het leven, daalt een gemoedsrust over jou heen. Niet te lang, want er moet vooral lekker gedanst worden. De feestelijke stemming, zonder al te kitsch te gaan klinken welteverstaan, is de rode draad op de daarop volgende songs “I need someone to trust” worden alle registers open gegooid.
Zelfs bij de meest sombere songs blijft de zon altijd schijnen op het einde van de donkere tunnel. Bradly Drawn Boy straalt op deze plaat dus vooral veel hoop uit, hoop op een betere toekomst. Gewoon door de problemen in je leven bij de horens te vatten en er het beste van te maken, dat is de onderliggende boodschap bij “Note To Self”, “Colours” en “Funny time of year”. Die boodschap wordt dus op een uiteenlopende wijze door de strot geramd. De warme stem van Damon bezorgt je een zeer goed gevoel vanbinnen waardoor je de boodschap vlug begrijpt en gelooft, het voornaamste pluspunt aan deze schijf. Melancholie en weemoed zodanig laten klinken dat je er eerder blij dan verdrietig van wordt. Luister maar naar het wondermooie “Note To Self”, een zeer persoonlijk verhaal, waar je doorheen je tranen, een glimlach niet kunt onderdrukken. De zon schijnt namelijk altijd door de wolken, ook na een regendag. Dat wordt verder , mooie en aanstekelijk, in de verf gezet op songs als “Fly on the wall” , “Never change” tot de kers op de taart “I'll do my best”.
Besluit: Zijn best heeft Damon Gouh zeker gedaan. De man heeft er duidelijk weer zin in, en dat straalt hij op 'Banana Skin Shoes' over de hele lijn uit. Bradly Drawn Boy stuurt op een melancholische , aanstekelijke wijze een positieve boodschap de wereld in, die we in deze toch wel barre en rare tijden , waarin we leven , zeker kunnen gebruiken. Je danst prompt op blote voeten door het zand, pinkt een traan weg, en kunt een glimlach niet onderdrukken. Een betere remedie om de zomer op een stralende wijze in te zetten, zullen we wellicht niet gauw tegen komen.
Tracklist: Banana Skin Shoes 02:49 Is This A Dream? 04:09 I'm Not Sure What It Is 03:33 I Just Wanna Wish You Happiness 03:35 Tony Wilson Said 04:18 You And Me Against The World 03:36 I Need Someone To Trust 03:57 Note To Self 03:37 Colours 04:01 Funny Time Of Year 03:05 Fly On The Wall 03:32 Never Change 03:19 Appletree Boulevard 03:08 I'll Do My Best 04:10
Dries Dhondt (elektronica), Emmanuel Van Damme (gitaar), Nico Vanderostyne en Matijs Vandenberghe (drums, synths) vormen samen het collectief Vrovl. Het kwartet verbindt psychedelische noise met stoner, jazzinvloeden en elektronica , alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Voor muziekliefhebbers,die graag buiten hun eigen lijntje kleuren, waaronder we onszelf rekenen, alvast wel. Met ‘Koeterwaals’ liet de band enkele jaren geleden al van zich horen op een absurde wijze die je tot waanzin drijft, een zalig gevoel als je het ons vraagt. Nu is er ‘La chasse au marais -De Eendenjacht'. Wederom een EP, die toch aanvoelt als een full album.
Knetterend wordt geopend met “De Stuurman” , een kleppertje van meer dan elf minuten, waarbij dat absurde al uit de doeken wordt gedaan. Puur instrumentaal genot voor wie houdt van avontuurtjes in een kleurrijk noise landschap; wij amuseren ons alvast kostelijk. Wie echter houdt van een gestructureerd leven , zal dankzij de chaotische brij die de band je aanbiedt waarschijnlijk orendol worden, wie dus houdt van dat lekker buiten de lijn kleuren en aan stijlbreuken doet, krijgt eerder een oorgasme.
We hielden onze adem in bij “De aangeschoten wilde eend”, waarbij intimiteit - zeer subtiel - wordt gecombineerd met het gaspedaal compleet indrukken, om daarna weer gas terug te nemen. En net als je denkt dat het eindpunt is bereikt, wordt weer een andere draai gegeven aan het stuur.
Daardoor is 'Le Chasse au marais/De eendenjacht' - waarom dat in het Frans en Nederlands wordt voorgesteld is ons trouwens een raadsel - geen gemakkelijk brokje vlees om te verorberen.
De luisteraar moet een inspanning doen om binnen de wirwar aan experimenten van geluiden en klanken, enige structuur te ontdekken. Dat lukt wel een beetje, maar het is toch voortdurend opletten dat Vrovl je niet weer op het verkeerde been zet. Met het meer dan zeventien minuten lange “De vlucht van Waterwild” gaat Vrovl gewoon op diezelfde weg verder, en hier komt er enkel geschreeuw in voor. Vocale inbreng kunnen we het niet noemen, hoeft ook niet , want we houden teveel van de chaotische aanpak die Vrovl ons voorschotelt. Blijven doorgaan dus!
Besluit: Vrovl houdt duidelijk van de grens van het onmogelijke aftasten, experimenteren met muziekstijlen en daar dingen mee doen die je niet thuis kunt brengen. Dat trekt ons nog het meest over de streep. Want er is binnen die chaotische brij dus wel degelijk een structuur te ontdekken, als je aandachtig luistert.
Wie echter deze schijf oppervlakkig beluistert , zal enkel die brij over zich heen voelen donderen, wie dieper ingaat op de songs, en ze de nodige luisterbeurten geeft, ontdekt een ingewikkelde puzzel waarbij de stukken wel degelijk in elkaar passen eens de rook om je hoofd is verdwenen. Geef deze schijf dus echt de nodige kansen, laat je fantasie daardoor geprikkeld worden en je zult ontdekken...
Tracklist: De Stuurman 11:29 De aangeschoten wilde eend 08:06 De vlucht van waterwild 17:56
Psychedelische noise rock
Vrovl
La chasse au marais -De Eendenjacht- EP
Nederlands 
Français 
