'12 Bombazos Bailables’ is een verzamelalbum met de populairste tracks die ooit uitgekomen zijn op het Colombiaanse platenlabel Disco Fuentes dat al 85 jaar bestaat. Het Colombiaanse label blinkt uit in genres als cumbia, boogaloo, hard salsa, descarga, cumbelé en bomba. Vampisoul brengt sinds 2017 heel wat albums van Disco Fuentes opnieuw uit op vinyl en CD en dit verzamelalbum noemen ze zelf een ‘budget’ of instap-album voor beginners, DJ’s en al wie op zoek is naar een sample of inspiratie wil halen uit het meest dansbare uit Zuid-Amerika. Deze collectie zal het ook goed doen als achtergrond voor zomerse feestavonden. Every Track Is A Winner!
Met’ Voices Of The Void’ zit de postmetalband Carneia aan zijn vierde langspeler. Jan Coudron zingt eveneens bij King Hiss en drummer Joppe Vandewalle slaat ook op de drums bij MIAVA. Ze maken stevige postmetal geïnspireerd door bands zoals Tool, Deftones en Faith No More. Hun nieuwste werkstuk is geen licht verteerbaar brokje muziek geworden. De lyrics zijn vrij heavy en handelen over het worstelen met je demonen en het vechten tegen je eigen zwakheden.
Opener “The Making Of The Universe” laat een Tool-geïnspireerde riff horen maar de opbouw van de song is helemaal anders dan die band. Carneia vliegt er meteen goed in qua tempo, zang en intensiteit. “Blood And Candy” begint met sounds die lijken van op voorhistorische games afkomstig te zijn. Een stevige riff en ritmesectie doorbreekt dit. Een heel catchy song zonder in meezingbare refreinen te verzanden. Heel mooi opgebouwd nummer. Eén van de toppers op dit album. “Black Coffee” is een heel degelijke en stoere song, maar “The Hangman” is net iets beter vanwege de fijne ritmes door de percussie. “Shadow Man” is iets introverter en de zang is iets ingetogener. Een geslaagde sleper met een fijn basgeluid. Op “Alter Ego” gaat de zang richting geschreeuw en ligt het bij momenten ergens tussen grunt en zang. Als afwisseling best te pruimen. “Anthem For The Wasted” is een vrij toegankelijk nummer dat geleidelijk opgebouwd wordt. Heerlijke sfeer dat mij ergens wat aan bands zoals Alice in Chains doet denken. Afsluiter “Epiloque” is een instrumentale song die begint met een soort van drone-achtige sound vooraleer de rest erbij komt.
‘Voices Of The Void’ weet het ganse album te boeien. Het biedt voldoende afwisseling, is stevig van sound, bezit een uitgekookte ritmesectie en kan menig postmetalfan bekoren.
De Engelse zanger/gitarist Chris Hooson aka Dakota Suite is uitgegroeid tot een fenomeen binnen het slowcoregebeuren samen met Low, Red House Painters en Codeine. Hij gaat een fijne samenwerking aan met Quentin Sirjacq met wie hij een nieuwe schijf uitbracht: 'The Indestructibility Of The Already Felled. Dit album is geproduceerd tijdens de tweede 'Dakota Suite & Quintin Sirjacq' tour in Japan medio 2017, en nu dus op plaat uitgebracht via Schole Records.
Dat beide heren elkaar blindelings vinden, is gezien hun staat van dienst en de reeds vele jaren fijne samenwerking niet zo verwonderlijk. Uit die eerste ‘Safe Within Your Arms’, geplaveid over zeemzoetigheid die je hart verwarmt, blijkt dit al. Nergens zul je dit duo betrappen op deuren instampen of geluidsmuren verpulveren. De zachtmoedige en warme stem van Dakota gecombineerd met bedwelmende piano-inbreng doet op een ingenieuze wijze eerder een deugddoende gemoedsrust over jou neerdalen. We vlijen ons gemakkelijk neer in onze stoel en laten de magie van dit klankentapijt verder zijn werk doen door middel van oorstrelende pareltjes als “Silences Are All The Words I Have”, “Away” en het wonderbaarlijke en bijzonder breekbare “These Nights Without You” waarbij je een traan wegpinkt, en koude rillingen over je rug voelt lopen.
Zachtmoedigheid is de rode draad op de volledige plaat en toch word je net door die bijzonder intense manier waarop Dakota Sweet met zijn stem je gemoed bespeelt, aangevuld door die verdovende piano klanken, niet in slaap gewiegd. Ook al gaat het over de gehele lijn diezelfde weg uit, het stoort allerminst. Integendeel zelfs. Bij de daaropvolgende songs als “How Scared I Am To Live”, “What You Could Not Know” wordt die snaar op een bijzondere wijze geraakt waardoor de aandacht scherp wordt gehouden. En dat getuigt, gezien de toch wel monotone aanpak, van pure klasse. Niet zo verwonderlijk gezien de status van beide heren binnen de muziekwereld. Maar dan nog moet je het maar doen, en spontaniteit blijven uitstralen i.p.v. je gemakkelijk vanaf te maken door het afleveren van een routineklus. Wat dit duo dus niet doet. Dat laatste trekt ons op deze zachtaardige parel van een plaat nog het meest over de streep.
The Indestructibility Of The Already Felled
Dakota Suite & Quentin Sirjacq
Schole Records
Deleyaman is de formatie rond multi-instrumentalist Aret Madilian. Met 'Sentinel' brengt de band zijn ondertussen achtste album op de markt. De dromerige soundscapes die Aret op jou afvuurt worden telkens aangesterkt door een bijzondere blaasinstrument, de duduk, bespeeld door de Armeense muzikant Gerard Madilian. De zangpartijen van de Franse zangeres Beatrice Valantin voelen aan als een warm deken tegen koude winternachten. Dat is in grote lijnen hoe deze parel van een folk/indieplaat nog het best in elkaar steekt.
“Exil” is al zo een dromerige song, die je gevoelige snaar raakt op zeer bijzondere plaatsen. Deze band is uiteraard niet aan zijn proefstuk toe, maar blijkt na al die jaren binnen sprookjesachtige en dromerige muziek nog steeds grenzen te verleggen. Daar waar vroeger werd teruggrepen naar de postpunk en new wave invloeden is daar - buiten de song “Still Waters” - nagenoeg niets meer van te merken. De ingetogenheid en knipogen naar Dead Can Dance komt dan weer wel boven drijven. Meer nog. Brendan Perry levert, net als op de vorige plaat, ook nu weer een bijdrage. Dit bij het nummer “The Valley”. Die dromerige ingetogenheid is wellicht het grootste pluspunt aan deze parel van een schijf, en dat is toch de verdienste van een combinatie tussen bijzondere instrumenten als piano, viool, duduk, bouzouki tot klavecimbel die je niet elke dag tegen komt.
De zwoele stem van Beatrice Valentin is daarbovenop een extra kers op een zeer mooie taart. De schoonheid van een band als Deleyaman is dat ze virtuositeit combineren met een ingetogenheid en diepte die je tot een zekere gemoedsrust brengt waaruit je niet meer wil ontsnappen. Ondanks die relaxte sfeer wordt je daardoor niet in slaap gewiegd maar blijf je geboeid luisteren en genieten. Ook al heeft de band dit allemaal wel al eens voorgedaan. Songs als “Electric Sky”, “Still Waters” en “1973” blijven om die reden aan je ribben kleven. Eens gehypnotiseerd door de perfectie die Deleyaman tentoon spreidt, is een terugkeer onmogelijk, dat was in het verleden als zo dat is na acht albums boordevol ingetogen pracht en praal nog steeds het geval. Dat laatste wordt in de verf gezet op afsluiters “Deer On The Run” en “Slaves”. Geluidsmuren worden niet afgebroken, harten op een bijzondere wijze wel geraakt.
DIRK. maakt hedendaagse indierock met een aantal elementen uit de jaren ‘90. Het doet daarom soms denken aan Weezer, Pixies of Dinosaur Jr maar evengoed aan het melodieuze van School is Cool. Zo ook op de vooruitgeschoven single “Artline”. Er wordt melodieus en heel toegankelijk gestart. Het venijn zit in de staart waar ze loos gaan en de boel opentrekken. Een catchy, speels en vinnig liedje met een catchy melodielijn!
Ik zag wel dat ze al een album hebben uitgebracht in 2018 (genaamd ‘Album’) en dat ze dat jaar op Pukkelpop speelden. “Sick ’n Tired” stond toen enkele weken in De Afrekening van Studio Brussel. En met deze single zou dat ook wel eens kunnen gebeuren.
Artline -single-
Dirk.
Mayway Records
De Leuvense band My Dog Is Radioactive werd opgericht door de broers Mats (zang, gitaar), Jasper (bas, synths, backing vox) en Vincent Mulier (drums). In 2014 trok de band Motormusic studio in, waar ze drie tracks opnamen. Dit resulteerde in een tal van speelkansen.
Twee jaar later volgde de release van twee singles (“Break These Walls” en “Wake Up Call”). Deze sterke tracks brachten hen op verschillende podia van onder meer Jospop, Gentse Feesten, Marktrock Leuven, Genk On Stage, Vestrock (NL), ...waar hun krachtige liveshow in combinatie met de verrassend frisse solide sound van het trio voor veel bezoekers dé ontdekking van de dag was.
Na deze periode trok het drietal zich terug om te schrijven aan een nieuw hoofdstuk genaamd: ‘More Than This’. Door de mix van alternatieve indierock, synths en catchiness kan u zich verwachten aan een totaal nieuwe sound. Voor de EP werd samengewerkt met niemand minder dan Tim Toegaert (Janez Detd, Fleddy Melculy, De Fanfaar) en producer Stef Exelmans (Atmospheres). (Bron: vi.be pagina My Dog is Radioactive)
Tot daar de introductie. Deze Leuvense band doet de studentenstad op zijn grondvesten daveren met deze EP waarop elke song wel aan je ribben blijft kleven, en waarop stil zitten onmogelijk is. De eerste deftige mokerslag in het gezicht krijgen we al in de vorm van “More”, een korte, bondige uppercut die gevolgd wordt door de volgende adrenalinestoten: “Chase”, “Stay” en “Home”. Waarop de band nog maar eens alle registers compleet opengooit. Het meest opvallende echter aan deze EP is de bijzonder radiovriendelijke aanpak. Dit zijn songs die je na enkele luisterbeurten prompt zit mee te brullen. De toegankelijkheid zorgt ervoor dat hier een ruim publiek over de streep kan worden getrokken. Wij bleven ook bij “Run” lekker meebrullen en compleet uit de bol gaan. Want die adrenaline die door je adders stroomt, bij elke aanstekelijke riff en drum partij, daar kun je gewoon niet op stil blijven zitten.
De zanglijnen vullen die stevige aanpak trouwens perfect aan, waardoor je kunt stellen dat My Dog Is Radioactive vooral een goed geoliede machine blijkt te zijn waar iedereen dezelfde kant uitkijkt, het spelplezier loeit namelijk voortdurend uit de boxen. Die feestelijke stemming zorgt voor een rockfeestje in je hoofd. Waardoor je vanaf de eerste tot de laatste seconde de neiging voelt opkomen om gewoon uit de bol te gaan tot de vroege uurtjes. Het zorgt ervoor dat deze EP een bijzonder aantrekkelijk pareltje is geworden, waar we vooral een band horen die klaar is om de alternatieve rockwereld snel te gaan veroveren. In de festivalzomer volgend jaar of in vele clubs en concertzalen, zal dat alvast zorgen voor daken die eraf vliegen. Want deze band is dus vooral een band die muziek speel die nog het best tot zijn recht komt op een podium waar die tonnen energie kunnen worden omgezet in een wervelend rockfeest, waar maar geen einde aan komt.
My Dog Is Radioactive is duidelijk klaar voor de grote stap voorwaarts, dat wordt in de vorm van deze fijne EP stevig in de verf gezet. Een band om in het oog te houden, deze radioactieve honden.
Le Corbeau is een uit Noorwegen afkomstige noir-indierockband die sinds 2006 ervoor zorgt dat de wereld donker kleurt, op een bevreemdend aanvoelende wijze. De band bracht al enkele experimentele meesterwerken uit, wij wierpen ons licht over de drie recente. Een drieluik dat zodanig perfect op elkaar aansluit dat we ze niet afzonderlijk kunnen bespreken en dat dus in één artikel doen. 'IV Spider Bridge' , 'V C's Theme' en 'VI Sun Creeps Up The Wall' kwamen eigenlijk al in 2018 op de markt, maar verdienen toch onze aandacht.
De band is ontsproten uit de geest van Oystein Sandsdalen, in Noorwegen bekend als de gitarist van Serana Maneehs. Muzikaal worden ze sinds hun debuut in 2008 omschreven als een wilde combinatie tussen Velvet Underground, Sonic Youth en Nick Cave met David Lynchiaanse invloeden. Spookachtige garagerock, omgeven door drone en doom tot lo-fi-atmosferen is wat we op deze trilogie ook terugvinden.
Op 'IV - Spider Brigde' hoor je een noise- en punkinvloed die je bij elke song weer als een spookachtig puzzelstuk op het verkeerde been zet. Een sound die ook op 'V-C's Theme' boven de oppervlakte komt drijven, maar hier zijn de lo-fi-aspecten toch iets meer overheersend. Om af te sluiten dompelt 'VI - Sun Creeps Up The Wall' je eerder onder in indierock.
Le Corbeau is duidelijk van vele markten thuis en dat wordt op dit drieluik meer dan ooit uit de doeken gedaan. De donkere vocale aankleding en die uiterst dreigende atmosfeer wordt over de drie platen uitgesmeerd. Maar het is vooral de zin om met alle bovengenoemde muziekstijlen tot het uiterste te improviseren dat ons het meest over de streep trekt.
Le Corbeau blijkt met deze trilogie dus vooral een soort overzicht te geven van hun kunnen. De aanhoorder wordt over alle schijven voortdurend op dat verkeerde been gezet en dat zorgt ervoor dat deze Noorse formatie een te ontdekken parel is als je houdt van voornoemde artiesten en zeker die platen waarbij diezelfde buiten hun comfortzone traden. Want dat is ook wat Le Corbeau op deze trilogie compleet doet. Daarom steekt ook geen song boven de andere uit, maar is elke schijf een ander puzzelstuk dat perfect aansluit op het vorige.
Teach Me -single-
Lizzy
Wij leerden Lizzy ofwel Lise Reyners, kennen via het project Feliz. Daaraan besteden we via onze website al de nodige aandacht.
In 2018 verraste Feliz met een niet onaardige EP.
De recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/70751-feliz-ep.html .
Lise is echter van veel markten thuis. Onlangs verscheen nog de single “Zoveel Te Geven”.
De recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76115-zoveel-te-geven-single.html
Ook met haar soloproject Lizzy bracht ze een zeer gesmaakte single uit: “We Can Make This Beautiful”. Recent werd daar een vervolg aan gebreid in de vorm van “Teach Me”. Een smeekbede van Lizzy aan haar moeder, om haar alles te leren, zo lezen we in de biografie. Dit allemaal verpakt in een emotioneel beladen song, waar Lizzy het midden houdt tussen breekbaar je tot tranen dwingen en aanstekelijk op de dansheupen inwerken. Uiteraard werpt Lizzy ook hier haar veelzijdige stem in de strijd. Waardoor je wordt ondergedompeld in een weemoedige atmosfeer, zonder echter al teveel in een tranendal terecht te komen. Het feit dat ze met die stem zoveel emoties naar boven kan brengen bij ons, zorgde in het verleden er al voor dat we compleet overslag gingen voor deze top zangeres/artieste. Ook nu is het net die veelzijdigheid, dat ons het meest over de streep trekt.
Breekbaar maar ook ijzersterk. Zo klinkt Lizzy op “Teach Me”. ''Fragiel en breekbaar als porselein, maar sterk genoeg om de grootste stormen in het leven te doorstaan." Het was onze conclusie over de titelloze EP van Feliz in 2018. Met deze single zet Lizzy dat nog maar eens op een zeer gevarieerde wijze in de verf. Want ook als solo artieste slaagt ze er dus in bij ons datzelfde gevoel naar boven te brengen, dat ze deed bij de band Feliz. Uiteenlopende emoties, van weemoed, melancholie en vreugde. Allemaal mooi verpakt in een frêle aankleding die je hart verblijdt.
De uit Mol afkomstige metalcore/hardcoreformatie Our Hate timmert sinds medio 2014 aan de weg. Dit resulteerde in het verleden in een knappe plaat: 'Hate Will Prevail' (2017). Toen al bleek dat deze band niet moet onderdoen voor zijn voorbeelden als Sepultura, Hatebreed of Pro-Pain. Integendeel zelfs, de energie die uit de boxen loeide deed de haren op onze armen prompt rechtkomen. Ondertussen heeft Our Hate niet stilgezeten en al verschillende podia platgespeeld. Nu wordt het dus tijd voor een nieuwe metalcore/hardcoreparel in de vorm van 'Defiled By Evil'. Een EP die aanvoelt als een horde bulldozers die over de hoofden denderen tot iedereen is platgewalst.
Die eerste mokerslag in het gezicht krijgen we al in de vorm van “Speak To Me”. Hieruit blijkt al dat binnen de rauwe en oorverdovende metalcore van Our Hate voldoende melodie zit, om doorheen die aangeboden chaos heen te prikken. Eens vertrokken op de rollercoaster die de band je aanbiedt bij ‘Defiled By Evil’ is er geen weg meer terug. We laten ons met plezier meedrijven op de volgende pletwals “Together As One”, om niet meer recht te krabbelen bij de volgende uppercut in de vorm van “Remorse Of A Serial Killer”. Nee, Our Hate maakt er bitter weinig woorden aan vuil en blijft tot het einde op dit elan doorgaan. Rauwer dan een biefstuk waar het bloed nog uitstroomt, zo smaakt niet alleen afsluiter “Punisher”. Het is ook de verschroeiend hete rode draad opde volledige EP.
''In Amerika hebben ze de orkaan Irma die alles om zich heen verplettert aan een snelheid van 300 km per uur. In de Kempen raast een andere orkaan over de velden en laat eveneens geen spaander geheel van de omgeving.'' schreven we over het debuut 'Hate Will Prevail' van Our Hate. Nu die orkaan is nog steeds zeer actief. Want ook op deze korte en bondige EP blijft Our Hate doorrazen tot geen enkel heilig huisje meer overeind staat. Dat verschroeiende snelle en verpulverend tempo houdt deze band aan vanaf de eerste tot de laatste seconde, waardoor ze bewijzen in metalcore en hardcore grenzen te verleggen waar geen grenzen meer zijn. Dat was in 2017 al het geval, twee jaar later zet Our Hate dit met een bijzonder harde en meedogenloze EP nog maar eens in de verf.
De in Nederland verblijvende Fransman Alain Verdier verraste ons in 2018 met het prachtige album ‘Emotions Singulières’ van Antidote, waarvoor hij een duo vormde met de Belgische Khadija Othman. Dat album twijfelde tussen Gainsbourg en jazzy synthwave.
Vandaag is hij er terug met ‘Evidences’. Dat is speelser, vrolijker, swingender dan dat van Antidote en zet meer in op experiment en exotisme. Daardoor is er een beter evenwicht met de soms zwaar op de hand aanvoelende parlando van Verdier. Zijn Antidote-kompaan Khadija Othman mag meedoen op “Trance Dance”.
De beste track op ‘Evidences’ is evenwel de single “Femme Lady Dame”, met leuke gitaaraccenten van Dany Lademacher. Die ken je nog van The Radios of van Herman Brood’s Wild Romance. Lademacher zat in de jaren ’60 al samen met Verdier in de Brusselse band The Shakes. De single is verdomd catchy en een beetje mysterieus.
De overige tracks op ‘Evidences’ liggen muzikaal meer in het verlengde van ‘Emotions Singulières’ en hadden eveneens baat gehad bij wat meer gitaar van Lademacher of iemand anders. ‘Evidences’ is een leuk album, onderhoudend en fris.
(review Filip)
Alain Verdier is een Fransman die niet alleen als muzikant, maar ook als kunstenaar en fotograaf, altijd eigenzinnig zijn ding heeft gedaan. Als fotograaf heeft hij voor grote namen zoals Dior, Cacharel, Mugler, Givenchy, Vogue, Cosmopolitan en voor vele anderen werken gerealiseerd die internationaal werden opgemerkt. Hij exposeerde zijn werk onder meer in Milaan, Parijs, London, Amsterdam, Genève, Barcelona. In de jaren zestig richtte hij The Shakes op. The Shakes mochten in hun begintijd zelfs het voorprogramma van The Who verzorgen, die net hun debuutalbum hadden uitgebracht. Een groep die deel uitmaakte van de voorlopers van de psychedelica en waarmee hij alle wegen van Europa doorreisde. Een anthologie van deze interessante band verscheen in 2013 op vinyl bij Starman records. Nu brengt Alain Verdier een nieuwe plaat uit 'Evidences' waarop hij zijn eigenzinnige aanpak nog meer in de verf zet.
De man verbindt blues en psychedelische invloeden met een streepje Franse Chanson. Maar brengt ook maatschappijkritische teksten, waardoor hij de aanhoorder een spiegel voorhoudt. Op een aanstekelijke en gezapige wijze ontpopt Alain Verdier zich daarbij tot een ware klasse verteller. Gerugsteund door muzikanten die zijn bijzonder warme stem perfect aanvullen, kun je op deze muziek onmogelijk stil zitten. Dat wordt reeds bij “Au nom due pèze” in de verf gezet, een toon die verder wordt aangehouden bij “Epicurien”, “Femme lady dame”, een ode aan de vrouw die in deze tijden nog steeds moet vechten om te worden gehoord. Tot “Petite Fleur”.
Song na song blijft Alain op diezelfde wijze dus je hart raken, doet je nadenken maar zet je ook aan tot lekker dansen in de woonkamer. De klasse verteller die ervoor zorgt dat zijn publiek geboeid blijft luisteren, daarvoor komen we graag uit onze luie zetel. En dat is Alain zeker en vast. Alain Verdier blijft op avontuur trekken door het muziekland, op een aanstekelijke en vooral tegendraadse wijze zoals we dat van de man gewoon zijn. De man is ondertussen een prille zeventiger maar is duidelijk dus niet van plan op zijn lauweren te gaan rusten , of een rustig routineklusje af te werken. Eerder zoekt hij onbegane wegen op. En zet je zeer bewust, op het verkeerde been op songs als “Encore”, “Trance danc”, “Pourquoi” en “Commes Des Moutons”. Een afsluiter waarbij de man nogmaals aantoont van veel markten thuis te zijn binnen kunst en muziek.
Besluit: Alain Verdier slaagt er met deze 'Evidences' in een veelzijdige maar, naar goede gewoonte, vooral een eigenzinnig kunstwerk uit te brengen. De man houdt niet van binnen de lijntjes kleuren, wij ook niet. Die avontuurlijke aanpak en het buiten zijn eigen comfortzone durven treden , trekt ons bij deze schijf dan ook het meest over de streep. Klasse plaat van een man die nog niet toe is aan rusten, want rust roest namelijk. En daar zijn we zeer blij om.
(review Erik)
Songs: Au nom du pèze 03:36 - Epicurien 03:27 - Femme Lady Dame 03:51 - Petite Fleur 03:26 - Encore 03:29 - Trance Dance 03:40 - Pourquoi? 03:28 - Commes Des Moutons 03:34
Le Ravage d'Ali Baba is een uniek project over vluchtelingen in woord, klank en beeld. In december werd het boek en de CD 'De Koffie Van Morgen' voorgesteld.
Aan dit boek participeerden negen vooraanstaande auteurs: Anne Provoost, Yasmien Naciri, Aya Sabi, Dalilla Hermans, Carmien Michels, Sabrine Ingabire, Rachida Lamrabet, Birsen Taspinar en Ann Lamon. De muziek werd gecreëerd door De Koffie Van Morgen, een gloednieuw muzikaal collectief rond spilfiguur Simon Plancke. Hij liet zich vergezellen door enkele smaakmakers uit de hedendaagse jazzscene: Hendrik Lasure (Schntzl/Bombataz), Thijs Troch (Hypochristmutreefuzz) en Elias Devoldere (Nordmann).
Dat deze laatste virtuozen zijn die grenzen verleggen wat het jazzgenre betreft, zorgt voor een uitzonderlijke magie van zelden hoog niveau. Dat blijkt al uit “Shamsa Pt.1”. Naast een fijne spoken word-inbreng hoor je een groep muzikanten die naar hartenlust aan het improviseren gaan tot in het oneindige.
Bovendien is het een zeer filmische schijf. Met de beelden erbij komt de muziek daardoor nog het beste tot zijn recht. En feitelijk moet je dan ook het boek, CD en de visuele aankleding als één geheel zien en horen om het te begrijpen. De spokenwordflarden zorgen ook voor een multiculturele inbreng, die mooi wordt aangevuld op een muzikale omlijsting waarbij dus niet alleen over de muzikale grenzen wordt heen gekeken, maar ook over de culturele. Je hoort zo invloeden uit alle kanten van de wereld terug op “Taba”, “Sahahn” zowel pt1 als pt2. Oosterse, Afrikaanse en westerse invloeden worden nauw met elkaar verweven. Daarmee bewijst dat een multiculturele samenleving wel werkt, binnen de muziek. Luister maar naar “9VoJ pt.1” waar je al die uiteenlopende culturen letterlijk voelt en hoort samenkomen binnen een magisch geheel. De muzikanten van dienst spelen dan ook hun beste kaarten uit om een zo visueel mogelijke muzikale omlijsting door je strot te rammen. En slagen er over de gehele lijn op beelden te doen verschijnen op ons netvlies, van al even uitgebreid werelds niveau.
Ook bij de daaropvolgende “Le Ravage D'Ali Baba” wordt dat uitvoerig uit de doeken gedaan. In eerste instantie in een spoken word, daarna weer met een muzikale omlijsting. Een afwisseling waardoor je gekluisterd aan de boxen blijft luisteren.
De mooie interviews tijdens de songs spreken eveneens tot de verbeelding, over dromen en hoe ze waar te maken. Het klinkt niet als een verhaal van mensen ver weg van huis, maar ook dromen die ieder van ons heeft voor een betere wereld voor de mensen waarvan we houden. Dat is de boodschap die deze plaat en het boek ons wil brengen, waar we ook kijken. Links, rechts, oost, west of zuid, noord. Ieder mens heeft een droom, en daarom zijn we ook allemaal gelijk. Deze 'De Koffie Van Morgen' is een schijf waar werelden samen komen, zowel muzikaal, visueel als wat de gesprekken betreft wordt dit compleet uit de doeken gedaan. Daarom kunnen we iedereen die twijfelt, vaak uit angst voor de onbekende aanraden zowel het boek te lezen als de muziek te beluisteren en voelen waar het bij deze mensen echt om draait.
Deze De Koffie van Morgen laat een wereld zien waar kleuren, geuren en culturen samen komen tot een bont geheel. Het enige dat de aanhoorder moet doen is zich open zetten voor deze wereld, in de ruime zin daarvan. Want deze schijf prikkelt niet alleen je zintuigen, eveneens wordt de fantasie geprikkeld en de wereldreiziger in ons aangesproken op deze zeer gevarieerde plaat waar spoken word inbreng en muzikale pracht wordt samengesmolten tot een experimenteel geheel. Dit project brengt dan ook letterlijk mensen samen, zonder angst voor de onbekende, eerder met de bedoeling dat onbekende te ontdekken.
Onder de noemer 'flits me terug naar de jaren '80' bracht de Vlaamse/Nederlandse band Frimout enkele voorstellingen in 30CC/Schouwburg in Leuven. De band had ook een speciale voorstelling op zondag omstreeks 16u, waarbij de nieuwste EP 'Ik Geloof In Jou' werd voorgesteld.
Wij waren erbij op deze laatste voorstelling. Het verslag daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/76327-frimout-ode-aan-het-vlaamse-nederlandse-lied.html
De nieuwe EP 'Ik Geloof In Jou' is een vat boordevol emoties van vreugde, weemoed en melancholie binnen een feestelijke omkadering.
Dat laatste komt al tot uiting bij “Ik Geloof In Jou”. Deze song ademt de vele kanten uit waardoor wij enkele jaren geleden vielen voor Frimout. Net doordat de band zijn typische Nederlandstalige pop niet drenkt in een bad van een al te klef gedoe, maar echt meent wat ze zingen en componeren werden we toen over de streep getrokken. Je voelt dat ook in de songs op deze EP, die oprechtheid waarmee Frimout een mooie ode brengt aan “Marcel” of de feestelijke stemming naar een hoogtepunt drijft op “Copacabana”, een feestelijk duet tussen Stef en Eline, zonder al te veel de carnavaltoer op te gaan, waar op zich ook niets mee is, laat dat duidelijk zijn. Eline’s bijzondere stem horen we nog eens terug op “Ik Zie Je Graag”. Het bewijst dat deze band uit twee topvocalisten bestaat. Dat laatste mag ook eens in de verf worden gezet.
Frimout is trouwens een band die eerder ons rock/folk- en kleinkunsthart perfect weet te verbinden met Nederlandstalige pop. Door deze aanpak kan een ruim publiek worden aangesproken. Mensen die houden van een feestelijke stemming, zoals bij die song. Maar ook de fans van eerder melancholische songs, waarbij je een traan wegpinkt, komen op deze EP aan hun trekken. Afsluiter “Meisje (Ik Laat Je Los)”, een wondermooie song van Stef voor zijn dochter, is daar een mooi voorbeeld van. Op een eenvoudige manier raakt Frimout hier een gevoelig snaar, net omdat het gaat over eenieders dochter, eenieders kind. En vooral, de onvoorwaardelijke liefde voor zijn dochter is gemeend, je voelt gewoon dat de gehele band op deze EP trouwens geen toneeltje speelt. Elke gitaarlick, elke zanglijn, elke drumpartij. Het komt allemaal uit het hart van deze topmuzikanten die Stef rondom zich verzamelt. Je hoort trouwens meer dan ooit een groep vrienden, die elkaar blindelings vinden in het bouwen van een wild feest maar ook in emoties met elkaar en hun publiek delen.
Een EP met trouwens een extra emotionele waarde. We citeren: Frontman Stef Willems: ‘Het vijfjarige nichtje van onze toetsenist Jan heeft onlangs kanker gehad. We waren daar als band allemaal heel hard van geschrokken, maar gelukkig gaat het nu met haar beter. Toch willen we met dit album een bijdrage leveren om ervoor te zorgen dat kinderen met kinderkanker (en hun families) geholpen kunnen worden in de toekomst. We zijn onze eigen platenfirma en het plezier dat we kunnen schenken door onze bijdrage is vele malen groter dan dat we deze CD voor eigen profijt zouden verkopen.’
Dit laatste bewijst nog maar onze stelling. 'Ik Geloof In Jou' van Frimout is een schijf en band om te koesteren naar de toekomst toe. De muziek van Frimout is dan ook voer voor mensen die houden van Nederlandstalige popmuziek, waarbij buiten de lijntjes daarvan wordt gekleurd en de zin voor melancholie en avontuur voortdurend komt boven drijven.
Nederlands 
Français 
