Pet Shop Boys wordt zelden als een echte jaren ’80-band gezien, toch boekten ze in dat tijdperk hun grootste hits. Vanaf de jaren ’90 verloren ze met elk album wat meer de aansluiting met de heersende popmuziek, maar ze behouden wel een trouwe aanhang bij het publiek en ze blijven idolen voor andere muzikanten van zowat elke generatie. En ze blijven degelijk materiaal uitbrengen. Voor een breedgedragen radiohit gaan ze al lang niet meer, die strijd hebben ze opgegeven. Wel hebben ze op ‘Hotspot’ hun aloude succesformule uitgepuurd en gepimpt met een moderne twist hier en daar. In het team achter dit album is het vooral producer Stuart Price (Madonna, New Order, …) die de Pet Shop Boys in de 21 ste eeuw houdt. Haal zijn skills als producer uit dit album en je komt uit bij een flets doorslagje van albumvullertjes uit de begindagen van het Britse duo. Hij geeft de Britten een mellow en suikerzoete dreamy synthpopsound die slechts zelden retro aanvoelt. Enkel bij “Only The Dark” ontwaren we een volbloed jaren ’80-vibe.
“Will O The Wisp” heeft een sterke intro en een beat die weggelopen lijkt uit het begin van de nillies. Niettemin is het één van de sterkste tracks, vooral omdat zanger Neil Tennant hier toch enige sense of urgency in zijn lyrics legt. Op de meeste andere tracks klinkt hij eerder verveeld en van sarcasme doordrongen of net heel oppervlakkig. Die sterke song wordt meteen gecounterd met het cheesy “You Are The One”. Flauw, lauw en zoutloos en met love-lyrics van dertien in een dozijn. Ook “Happy People” is niet van een niveau dat ons blij maakt, maar het is ten minste een dansbaar niemendalletje. De tweede kers op de taart van deze ‘Hotspot’, na “Will O The Wisp”, is “Dreamland”, de single waarop Years & Years meedoet. Het moet zijn dat Tennant en Lowe zich uitgedaagd voelden, want op deze track klopt alles en zit de vibe heel juist: modern, een beetje urban, dansbaar en hitsig. Wel herken je er nog nauwelijks de hand van de Pet Shop Boys in. Daarna volgen de heel matige tracks zoals het zich voortslepende “Hoping For A Miracle” en het stuurloze retrovehikel “Only The Dark”. Het uptempo-duo ”I Don’t Wanna” en “Monkey Business” kan wel makkelijk overtuigen. “Burning The Heather” krijgt een akoestische gitaarlick van Bernard Butler van Suede, maar dat kan de saaiheid van deze slome draak niet compenseren. Je hoort Butler’s gitaar nauwelijks en zelfs een halve solo werd hem niet gegund. Een gemiste kans. “Wedding In Berlin” begint als een eurodancetrack zoals ze die in de jaren ’90 in de Belgische discotheken draaiden met in de mix het klassieke kerkorgel waarmee ze in Hollywoodfilms de huwelijksmis mee inzetten. Pet Shop Boys hebben altijd een kitscherige kant gehad, maar dit is er toch wat over.
‘Hotspot’ is al bij al een aardig album, maar geen mijlpaal in de lange loopbaan van de Pet Shop Boys. Misschien wel goed om het album een paar luisterbeurten te geven voor wie in mei naar hun show in Vorst Nationaal gaat.
Elektro/Dance
Hotspot
Pet Shop Boys
A Bear Called Panda is een band afkomstig uit Hasselt die bestaat uit ex-leden van de rockband Civilian. De band tovert een potje hardrock uit zijn toverstaf en kruidt die met de nodige ingrediënten die doen denken aan bands als B52's. Dat is in grote mate de verdienste van de vrouwelijke vocalen, die meermaals komen bovendrijven op dit debuut 'A Bear Called Panda'. Een best catchy en energieke schijf, die van begin tot einde aan je ribbenkast blijft kleven.
Die aanstekelijkheid, waarop stilzitten trouwens onmogelijk is, komen we al tegen bij “Henry Winkler” en het gezapige “Destruction”. “Spank Me With Love” is niet alleen een zeer grappige titel, de humor en zelfrelativering is een rode draad op de volledige plaat. Lekker uptempo poprocksongs die je aanzetten tot een feestje bouwen, dat lukt ook bij “Captain Love”,”The Mule” en “Shake It! (Till You Break It!)”. Wie hier niet vrolijk van wordt heeft duidelijk teveel azijn gedronken.
Tijdens het schrijven van deze recensie was het vrij donker en somber buiten, maar deze muziek brengt prompt een zonnetje in huis en in je hart. Zonder meer is het ook het soort hardrockmuziek waarbij uitbundig een feest zal ontstaan op het podium. In deze donkere tijden mag dat ook eens.
Rocken kunnen de heren en dame zeker en vast, dat bewezen ze met Civilian reeds uitvoerig. Maar ook binnen dit project A Bear Called Panda bewijst dat, net als het beestje de Panda, de puurste rockmuziek nog steeds niet is uitgestorven. Gepolijste songs, gestroomlijnde gitaren en drumsalvo's die opvallend snedig klinken worden bekroond met een vocale inbreng die je voortdurend aanzet tot dansen. Het grote voordeel bij A Bear Called Panda is echter de voortdurende kruisbestuiving tussen mannelijke en vrouwelijke vocalen die elkaar perfect aanvullen, waardoor dat dak er prompt compleet afgaat tijdens de daarop volgende songs als “Spinning World”, “Alligator” en “Live It Up”. Radiovriendelijke songs die je prompt zit mee te brullen, met de luchtgitaar in de hand en de haren in de lucht. Lekker headbangen alsof de jaren '70 of'80 nog steeds bezig zijn. Ondanks duidelijke verwijzingen naar dat verleden staat de band echter stevig met de beide voeten in het heden. Ze klinken daardoor niet gedateerd maar eerder opvallen fris en monter.
Als je eens een slechte dag hebt, wordt je prompt vrolijk en monter van deze aanstekelijke schijf van A Bear Called Panda die met 'A Bear Called Panda' een opvallend toegankelijk debuut op de markt bracht. Echter is dit vooral muziek die op het podium tot zijn recht komt, waar eens alle registers worden opengegooid, geen enkel dak er nog zal blijven opliggen. Zeker weten! Wie houdt van catchy rock zonder scrupules, raden we dus niet alleen de plaat te kopen maar ook deze band eens live te gaan zien en horen. Het loont beide de moeite!
Binnen het overaanbod aan releases ontgaan ons helaas soms pareltjes van platen die eigenlijk ook onze aandacht verdienen maar daar door die omstandigheden te vaak aan ontsnappen. Zo bracht The Sad Flowers een knappe schijf uit, 'Desolation', waar breekbare songs gekoppeld worden aan weemoed, emoties en melancholie die je niet in slaap wiegen maar als een mokerslag in je gezicht terecht komt waardoor je compleet van de kaart achterblijft.
We citeren uit de biografie: ''De teksten sluiten nauw aan op de wereldwijde problematiek.
De rode lijn van deze productie beschrijft een mogelijke evolutie van de mensheid als er niet snel een fundamentele verandering komt in het gedrag van de mens ten opzichte van de natuur en zijn medebewoners."
Inderdaad is het een album waarbij de band de aanhoorder een spiegel voorhoudt die er niet altijd even mooi uitziet. Die resulteert in een donkere intensieve atmosfeer, waardoor je in weemoedige gedachten een traan wegpinkt, zonder dat dit al te klef gaat klinken. Die sfeer komen we reeds tegen bij “Sphere”, gevolgd door een klepper van circa acht minuten: “Deep”. Een song die inderdaad diep gaat. Opvallend bij The Sad Flowers is de magie tussen piano/keyboard klanken, gitaarstreepjes die de haren op je armen doen rechtkomen en een vocale aankleding die snikkend en breekbaar je hart verwarmt. Nogmaals, zonder te klef te klinken, wel integendeel dus. Dit duo, want ja deze band bestaat uit de topmuzikanten Jan Ooms en Jany Claeskens, zorgen er ook nu weer in dat je op hun muziek geen label kunt kleven. Dat trok ons bij dat debuut in 2017 al over de streep, ze doen dat bij 'Desolation' nog eens fijntjes over. Daarvoor worden alle potjes van deemoedigheid opengegooid, maar hoor je ook - binnen de donkere walmen - enkele positieve soundscapes tevoorschijn komen. Als een licht aan het einde van die duisternis. The Sad Flowers slagen er bovendien ook nu weer in newwave- en goldwavefans te verbinden met de liefhebbers van gothic en andere alternatieve rock. Luister maar naar een ijzingwekkende perfect in elkaar gestopte song als “Sad Flowers” en voel, mede door de instrumentale pracht en vocale inbreng, die haren compleet recht komen op je armen. Dat is ook de donkere draad in de daarop volgende songs “Scorpions & Snakes”, “Deception” en afsluiter “Watchtower”. Duistere intensiviteit die je met de neus op de feiten drukt, zonder een standpunt in te nemen. Dat is wat Sad Flowers doet op deze plaat. Nee, je wordt er niet depressief van, maar je wordt wel geconfronteerd met een realiteit die er niet altijd even rooskleurig uitziet.
The Sad Flowers drukken al enkele jaren hun stempel op het alternatieve rockgebeuren met een donkere twist en zetten dit nog maar eens in de verf op deze 'Desolation'. Een plaat die je hart verwarmt en je ziel doet rusten in een bad van diezelfde voornoemde melancholie. Wie de eerste plaat omarmde zal zich in deze weemoedige schijf boordevol donkere melancholie die de band je weer aanbiedt , dus zeker kunnen vinden.
Op een vrij frisse zaterdagavond in november besloten we op een paar honderd meter van de deur eens een kijkje te gaan nemen naar de americanaband rond Erik Van Den Broeck, The Monotrol Kid.
En deden prompt één van de ontdekkingen van het jaar, net op tijd om in de eindejaarslijstjes terecht te komen.
Het volledige verslag van dit optreden kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/76454-the-monotrol-kid-aanstekelijke-refreinen-gedrenkt-in-een-badje-boordevol-melancholie.html
De band timmert sinds 2008-2009 aan de weg, ook al was het debuut in 2011 eerder een solo-uitstap van Erik. Met 'Exhale' zet The Monotrol Kid een grote stap voorwaarts naar nationale tot internationale erkenning.
De band wordt in menig recensie in één adem genoemd met bijvoorbeeld Wilco. Dat is zeker niet vergezocht, integendeel. Maar vooral beschikt The Monotrol Kid over een eigen smoel. Vanaf die eerste song “The Northside” voel je al een klik in je hoofd, waardoor je hart prompt wordt geraakt met een eerste vuurpijl. Er zullen er meerdere volgen, want The Monotrol Kid is zo een band die op meeslepende wijze voortdurend die gevoelige snaar raakt, maar ook ons rock hart sneller doet slaan. Luister maar naar een intiem en wondermooie “Gold After Dark” en je hoort een beetje Bob Dylan boven komen drijven, die met snikkende stem, gerugsteund door een verdovend klankenbord, je gemoed tot rust brengt maar ook een spiegel voorhoudt. Knap gedaan. Dat The Monotrol Kid op hemels hoog niveau songs naar voor brengt, bewezen ze eveneens in Café Bonaparte in Lokeren. 'The Monotrol Kid is een band die een zeer ruim publiek aan alternatieve rock fans over de streep zou moeten trekken, door een melancholische aankleding perfect te verbinden aan aanstekelijke rock en folk muziek” schreven we daarover.
In Café Bonaparte zagen we dus in elk geval een band die beide aspecten zodanig perfect verbindt, dat je enerzijds met een krop in de keel een traantje wegpinkt en later lekker headbangende de neiging voelt opborrelen om compleet uit de bol te gaan. En datzelfde gevoel krijgen we ook als we naar deze knappe schijf zitten te luisteren. Luister maar naar het lekker opzwepende “Throwing Stones” waar die folkelementen als een oorwurm je compleet inpakken en doen headbangen in de huiskamer. Ook hier is de geest van Dylan en Wilco niet veraf. Maar we blijven benadrukken dat The Monotrol Kid een band is die een eigen smoel heeft gekweekt door de jaren heen, en met deze plaat meerdere stappen voorwaarts zet naar eeuwige roem. Wat ons betreft zelfs eerder gisteren dan morgen. Songs als “Good Enough” - mijn persoonlijke favoriet op deze schijf trouwens - en “It'll Be Alright” zijn omgeven door een zweem van melancholie en weemoedigheid, die je een krop in de keel bezorgen. Dat is niet alleen de verdienste van Erik zijn bijzonder warme stem. De muzikanten vullen die zodanig perfect aan, dat je wordt meegevoerd naar het verhaal dat wordt verteld. Een traan wegpinken, of lekker uit de bol gaan het is er dus allemaal bij op deze plaat gedrenkt in een bad van diversiteiten.
Die verscheidenheid in kunnen zou je ook als aanhoorder moeten aansporen om deze band te koesteren en plaat dus prompt aan te kopen. Want dichter dan bij het soort americana en indiefolk van eenzaam hoog niveau ga je met The Monotrol Kid niet komen. Dat bewees de band op een adembenemend mooie avond in november, dat doen ze ook op deze bijzonder veelkleurige schijf 'Exhale' fijntjes over. Eentje om onder elke kerstboom te laten terecht komen, omdat het kan en omdat het moet.
The Hourglass Instinct zijn Belgen. Waarom zeggen we dat? Dat lees je verder in deze recensie. De band uit Genk ontstond in 2012 en bracht ondertussen een EP en debuutalbum uit: 'Road to Woodstock'. Ondertussen heeft de band een lange weg afgelegd en is nu klaar voor een grote sprong voorwaarts. Met 'Switchblade Confession' , hun laatste bluesrockpareltje, is dat een kwestie van tijd.
“Milionaire High” is zo een aanstekelijk pareltje van een openingsong die lekker binnenglijdt en aan je ribben blijft kleven. Dit door de verdovende riffs en baslijnen die de haren op je armen doen rechtkomen. Een heel herkenbaar stemgeluid, met een al even aanstekelijke vocale aankleding maakt het plaatje compleet. Op hun vi.be-pagina wordt de band vergeleken met Cream. Dat is zeker niet te ver gezocht. Luister maar naar een lekker up tempo song als “Kiss The Sky” of het toegankelijke en op de dansspieren werkende “Redwood Woman”, een song die je trouwens prompt uit volle borst meebrult. Deze band soleert op zodanig hoog niveau dat ze klinken alsof ze uit de bakermat van het bluesrockgebeuren komen, maar toch zijn dit dus gewoonweg Belgen. En daar mogen we best trots op zijn, want deze band speelt op een zondanig eenzaam hoog niveau dat de kippenvelmomenten elkaar in ijltempo opvolgen. Je kunt nergens een speld tussen krijgen. Luister maar naar de daarop volgende songs “Gasoline Man”, “We Are The Wolves” en “High Heel Streaker” en voel de adrenaline door je aders stromen. Indrukwekkend hoe deze band ons niet gewoon murw slaat, maar compleet omver blaast door middel van dit pareltje van een bluesrockplaat. En dit vanaf de eerste tot de laatste seconde. ‘The Hourglass Instinct will rock your socks off with their variation of bluesrock, moody blues and straight up in your face rock ‘n roll!' staat te lezen op hun facebook-pagina. Soms redelijk ingetogen, zoals op “We Are The Wolves” waar de band klinkt als een bluesrockband in een rokerige pub ergens in Texas of zo. Prachtig. Dan weer het tempo opdrijven tot een climax. The Hourglass Instinct blijft die begane wegen trouwens verder bewandelen tot het eindpunt “Napalm (On My Breath)” waar de registers weer eens compleet wordt opengetrokken.
Als je houdt van blues rock waarbij grenzen worden verlegd en adrenalinestoten worden gecombineerd met kippenvelmomenten … en …als je houdt van aanstekelijke gitaarriffs, drumgeluiden als trommelgeroffel en vocale inbreng die de haren op je armen doen rechtkomen van innerlijk genot, dan is The Hourglass Instinct zeker jouw ding. Dat bewees deze band al eerder, maar op deze tweede schijf wordt dat nog eens compleet in de verf gezet.
'Switchblade Confession' is een aantrekkelijke bluesrockplaat die van begin tot einde aan je ribben kleeft. Eentje die je niet meer los laat, eens je eraan bent begonnen. Neem het van ons aan.
Deze plaat en band zijn niet alleen absolute top binnen het bluesrockgenre, ze zijn van het soort dat je zeer weinig tegen komt, en bovendien is het schijfje zeer verslavend, je krijgt er maar niet genoeg van. Een band en schijf om te koesteren als bluesrockfan om bovenstaande reden!
Psy'Aviah is het grensverleggende elektronische project rond Yves Schelpe, die met 'Soul Searching' een wederom interessant schijfje uitbrengt, waarbij hij zich bewust laat omringen door artiesten die perfect aansluiten bij de beweegreden van dit nieuwe concept. We citeren de biografie op de bandcamp pagina even: 'Through some 12 brand new songs, Psy’Aviah transports us to the most remote unexplored places of his dreamscapes. A virtual otherworld where we can enter a state of mind allowing us to question our nostalgic or depressive thoughts, our insomniac behavior, our self-centered existence, humanity as a whole… Some kind of meditative trance triggered by pulsating electronic sequences, wrapped by highly melodic synth melodies, augmented by a wide palette of ethnic instruments facilitating the exotic traveling experience and topped by bewitching blissful male and female vocals reinforcing the hypnotic sensation’.
Bij opener “Becoming Human” , met de inbreng van niemand anders dan Dr. Dirk De Wachter, wiens stem schippert tussen die van Mark Lanegan en Nick Cave, wordt feitelijk de basis gelegd van hoe de volledige schijf in elkaar steekt. O.m. de emotionele inbreng van Mari Kattman bij “Searching” of “Train Of Thought” waar Kyoko Baertsoen haar heldere en breekbare stem je een krop in de keel bezorgt. Of de dansspieren worden op soulvolle wijze aangesproken op “New Times” met Alicia May. Verder het pakkende, bevreemdend aanvoelende “Dream Fever” met de sprookjesachtige stem van Saydi Driggers, die zo onaards mooi aanvoelt. Telkens worden we zowel instrumentaal als vocaal gewoon omver geblazen. Meer hoogtepunten volgen elkaar op. Er komt gewoon geen einde aan.
En feitelijk is elke song op deze plaat even belangrijk, en even wondermooi gebracht. De rode draad op 'Soul Searching' is dan ook het feit dat Psy'Aviah op zoek gaat naar de diepste zielsroersels van zichzelf, maar ook van ieder van ons. Dat kan er somber aan toe gaan, of op een bedje van weemoed. Telkens weet Psy'Aviah naar goede gewoonte een verhaal te vertellen over jou en mijn leven, binnen een elektronisch huzarenstuk dat emotioneel je doet wegzweven, maar je vaak ook doet dansen tot de vroege uurtjes. Want vooral is dit weer een bijzonder kleurrijke dansplaat geworden, waar buiten de lijntjes wordt gekleurd. Er valt naar goede gewoonte ook nergens een speld tussen te krijgen, en de pareltjes volgen elkaar in een ijltempo op zodat we nergens een minpunt bespeuren.
Ook het fijne pakket remixen, die weer een andere zijde laten zien van Psy'Aviah zijn innerlijke zielsroersels, en worden omgeven door een vocale inbreng die je diep raakt.
Het lijkt wel alsof Yves een glazen bol heeft om de juiste talenten toe te voegen aan zijn songs, en zo ook in onze ziel te kijken naar pijn, vreugde en verdriet. Zoveel emoties samen gepakt in achtentwintig elektronische parels van songs, die je verdoven en confronteren met uw eigen nietigheid in deze soms harde wereld.
Yves is een gevoelsmens, altijd geweest. Het verwondert ons dat hij telkens weer iets nieuws toevoegt aan al die ellenlange meesterwerken, er staat geen einde op zijn inspiratie. Kijkend naar de wereld rondom hem en u, is dat ook niet zo uitzonderlijk. Maar weinig artiesten en muzikanten slagen er dus in om dat gevoel perfect over te brengen, en net die snaar keer op keer daar te raken waardoor je als aanhoorder wordt meegezogen in zijn en jouw verhaal. Klasse komt altijd boven drijven, en als Psy'Aviah iets aanraakt , verandert het altijd in goud. Dat bewijst hij op dit bijzonder fijn elektronisch meesterwerk weer uitvoerig.
Dance/Elektro
Soul Searching
Psy'Aviah
Er zijn van die duetten die je wel aardig vindt en dan zijn er duetten die je van je sokken blazen. De nieuwe single van Bellemont, waarin de band de hulp krijgt van Pieter-Jan De Smet (PJDS) is er eentje van de tweede categorie. Pieter-Jan en Tracee van Bellemont overtroeven elkaar als onheilsbode, zonder uit de bocht te gaan. Dit is van het niveau van “Henry Lee” van Nick Cave en PJ Harvey (net zo doorleefd, maar nog donkerder dan het bekendere “Where The Wild Roses Grow” met Kylie Minogue). Mooi ook hoe de band zich terughoudend opstelt tegenover al die vocale ellende. Net aanwezig genoeg voor een stevige fundering, maar zonder enige franje toe te voegen. Het drumcomputergeluid zet je misschien wat op het verkeerde been, maar zodra de kerkklok-sample en de zang invallen, is er geen ontsnappen aan.
Als dit de voorbode is van een nieuw album van Bellemont, hebben ze onze aandacht. Prachtige single. Wereldklasse.
No Antidote -single-
Bellemont feat. PJDS
De Nederlandse death/thrashpioniers Thanatos vieren hun 35ste verjaardag wel op een zeer bijzondere manier. Door het uitbrengen van twee oude demo's uit 1984. Heropgenomen met de huidige bezetting van de band, aangevuld met voormalige gitarist en mede oprichter Remco De Maaijer. ’Blind Obedience/Thanatos' komt uit op vinyl, in slechte 250 exemplaren via het Belgische label Dead By Dawn Records.
Uiteraard wordt niets nieuw toegevoegd aan het gedoodverfde geluid. Dat kan ook niet. Maar uit beide blijkt nogmaals hoezeer Thantaos zijn tijd ver vooruit was. Het heeft hen toen geen windeieren gelegd en ook anno 2019 blijkt dat die typische death/thrash waarmee de band toen groot is geworden nog steeds als een verschroeiende mokerslag je gezicht verbrijzelt. Zo hoort dit ook bij dit genre.
Wie ondanks alles nog moest twijfelen om deze EP aan te schaffen: het is voor de fans van het genre een leuke must have EP van een toonaangevende band binnen die muziekstijl. Maar ook voor de doorsneefan van de band zelf is dit een leuk meegenomen toevoeging aan de collectie. Zeker omdat het gaat om toch heel oude tracks.
Uncle Wellington, de band van auteur en muzikant Jonas Bruyneel, met Frie Mechele (Frie Maline), Esther Coorevits (Jan Verstraeten, Noemie Wolfs), Sven Sabbe (Galine) en Renaud Debruyne (Audri), neemt na goed vijf jaar afscheid met twee singles: “Butcher” en “God Of Small Things”.
Uncle Wellington bracht in 2017 het album ‘The Faster I Waltz, The Better I Jive’ uit, dat op deze site een lovende recensie kreeg. Het album werd nog gevolgd door de singles “The Code”, “The Castle”, “Waves” en “Orange Walk”. De band toerde verschillende keren door België, Nederland en zelfs de UK.
Uncle Wellington nam de twee laatste singles onderweg op tijdens de laatste tour, in Britse en Belgische studio’s. De nummers zijn samenwerkingen met mensen die de band nauw aan het hart liggen en die de voorbije jaren een belangrijke rol hebben gespeeld. Ze werden geproduced door Klaas Tomme (Ides Moon) en Jonas Bruyneel en gemixt door Filip Tanghe (Balthazar, Warhaus). Emily MagPie, Galine en Brecht De Moor (Modern Art) zongen backings. Hadewych Van den Eynde speelde klarinet.
“Butcher” en “God Of Small Things” zijn met hun meeslepende en weemoedige vocalen en modern-donkere synthpop (‘herfstig’ noemde ik dat eerder) vintage Uncle Wellington. Ze hadden zo op ‘The Faster…’ kunnen staan en zijn minder experimenteel of broeierig-exotisch dan bv. “Orange Walk”. Vergeleken met die single zijn de twee afscheidssingles zelfs wat braaf of klassiek. De klarinet van Van den Eynde is een mooi extraatje, de backings van Galine, De Moor en MagPie wegen minder zwaar door op het geheel, maar daarom zijn het ook backing vocals.
Hebben we Uncle Wellington te weinig gekoesterd of zijn er andere redenen waarom de band opgedoekt wordt? Het is jammer dat ze stoppen. In het spectrum van Vlaamse bands hadden ze zich in hun eigen knusse niche genesteld met hun jazzy, licht-dromerige en donkere synthpop. Ze zullen gemist worden.
Petosaure is een veelzijdige Franse componist, zanger en muzikant die het Franse chanson verbindt met elektronische muziek en daar invloeden uit rock en metal aan toevoegt. De man timmert sinds 2016 noest aan de weg. Dit resulteerde in enkele geslaagde meesterwerken. Petosaure bracht nu een nieuwe schijf uit 'Le Musc', waaruit zijn veelzijdigheid nog maar eens blijkt.
Wat de titel van het album betreft citeren we even de biografie: ''De Musc vertelt het verhaal van een man die gelooft dat hij de liefde voor altijd heeft verloren. Hij schrijft gedichten in de lucht, in de hoop dat ze de oren bereiken van degene die van hem hield."
Het theatrale, de emoties, de pijn en de vertwijfeling komen al boven bij de eerste song “Mort Sûre”. Hieruit blijkt trouwens al dat Petosaure een artiest is waarop je geen label kunt kleven, gelukkig maar. Streepjes Franse chanson worden verbonden met rock en elektronica alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. “Vampyre” is dan weer een song waar de mysterieuze wereld van vampiers uit de doeken wordt gedaan, het doet wat denken aan de figuren uit Bram Stroker's ‘Dracula’, diezelfde sfeer als in die film vinden we in elk geval terug in deze song. En bij voorkeur ook op de volledige EP, stellen we later vast. Die duistere sensualiteit, ook zo eigen aan bovenstaande film, vind je namelijk ook terug bij “Don Quixote “ en “Kielbassah”. Dit door de mysterieuze walmen rondom elk van de songs en een warme stem die je wegvoert naar een fantasiewereld, waar diezelfde mystieke wezens leven en overleven, in de duisternis wel te verstaan. Zonder te slaan, klinkt Petosaure over de gehele lijn dreigend genoeg om je in het angstzweet te doen baden. De hypnotiserende inwerking van zowel de stem als de muziek, doen je gewillig wegdrijven naar zijn bijzonder donkere wereld. Dat is meteen de grote sterkte van deze EP, en dat wordt verder in de verf gezet op de daarop volgende songs: “Kielbassah” en “Les Catacombes”.
De gehele EP 'La Muse' straalt het soort donker en ongrijpbaar uit, dat je letterlijk bij de keel grijpt. Petosaure biedt bovendien een bont allegaartje van muziekstijlen aan, van jazz naar rock over Franse chanson tot elektronische muziek, maar voegt daar vooral iets filmisch tot mysterieus aan toe, waardoor je in donkere gedachten je laat meevoeren naar het kasteel van een grootmeester die pijn, smart en liefde bezingt op een bijzonder emotionele wijze. Dat zorgt ervoor dat deze EP een unieke parel van een schijf is geworden om te koesteren als je houdt van artiesten die buiten de lijntjes kleuren, en vooral is deze EP een must have voor film en muziekliefhebbers die houden van muziek die je fantasie prikkelt. Bij voorkeur ook de fans van Bram Stroker's Dracula zullen zichzelf hier zeker in herkennen.
Dance/Elektro
Le Musc
Petosaure
The Junction is een Italiaanse indierockband die niet aan zijn proefstuk toe is. De band bracht al twee parels van indierockplaten uit. 'Let Me Out' was in 2012 een schot in de roos en met 'Hardcore Summer Hits' drukte de band verder zijn stempel op het indierockgebeuren. Na enkele personeelswissels is het nu tijd voor de derde schijf, 'Dive' waaruit blijkt dat we te maken hebben met een indierockband die op het scherp van de snee staat te soleren en op een zeer energieke wijze tekeer gaat. Hierop stilzitten is onmogelijk.
Vanaf “Die Alright” worden de teugels gevierd en alle registers compleet opengetrokken. Als een wervelwind gaat de band tekeer en de band blijft dat verschroeiende tempo volhouden tot het bittere einde van deze plaat. Met “Dive”, “Try Something New” en “Crazy” haalt The Junction alles uit de kast om ons rockhart sneller te doen slaan. De bijzonder aanstekelijke songs blijven bovendien lekker aan je ribben kleven en zorgen voor meerdere adrenalinestoten. Deze band brengt subtiel echter ook streepjes melancholie in hun songs. Luister maar naar “Bombay Movie”, niet echt een rustpunt maar de melancholische kant van de band komt hier wel bovendrijven, althans in het begin van de songs. Want eens de percussie en gitaarlijnen tot een hoogtepunt worden gedreven, is er geen houden meer aan. De band blijft die energieke paden verder bewandelen op de daarop volgende songs. Luister maar naar een op een verschroeiend snel tempo gebracht “Niki Louder” of “Lost In The Middle East” en prompt ga je over tot omverstampen van heilige huisjes.
The Junction bezorgt je de ene na de andere adrenalinestoot, waardoor je rockhart sneller gaat slaan. Hierop stilzitten is zo goed als onmogelijk. Alle registers worden van begin tot einde compleet opengetrokken. De Italiaanse wervelstorm die opsteekt bij de eerste song op 'Dive' blijft aanhouden tot het einde van deze plaat. Er is weinig plaats om tot rust te komen, en bovendien werkt de energieke aanpak zeer aanstekelijk op je dansspieren. Wat ervoor zorgt dat we alle meubels opzij zetten en stevig headbangend de huiskamer onveilig maken. Dat deze band de daken er op deze wijze zal laten afgaan eens ze een podium betreden, daarover bestaat dankzij deze bijzonder verschroeiende aanpak, dan ook niet de minste twijfel.
'De Twaalf' is de soundtrack van fictiereeks 'De Twaalf' op Één. De muziek voor deze Soundtrack werd gecomponeerd door Jeroen Swinnen & David Martijn van Goose. De serie is een hedendaagse karakterreeks over een volksjury in een assisenproces. Naast de belichting van de zaak rond de schuld of onschuld van schooldirectrice Frie Palmers, gaat het eigenlijk ook om het proces van de twaalf juryleden zelf. Het zorgt voor een meeslepende benadering van het gegeven assisen en hoe een volksjury tewerk gaat. Maar ook belicht de serie het persoonlijke leven van elk van hen. Dit zorgt ervoor dat dit een heel unieke serie is geworden, en helemaal anders dan een doorsnee advocaten serie.
Om dit ook muzikaal naar voor te brengen, zet het duo Jeroen Swinnen en David Martijn alles in het werk om de spanning op te drijven of de luisteraar te laten mijmeren in stilte. Zoveel emoties verpakt in zoveel korte songs zorgen voor een visuele totaalbeleving die sterk aansluit bij de serie zelf. Of het nu gaat om een onbehagelijk gevoel dat u overvalt bij “Last Words” of eerder een lichtjes dreigende ondertoon bij “A Body In The Water”, telkens sluit de muziek perfect aan bij het thema. Angst, vertwijfeling, verdriet, vreugde en pijnlijke situaties gaan hand in hand en dat wordt muzikaal door het duo perfect gebracht. Eigenlijk is er trouwens niet één song uit deze catalogus die eruit springt, maar is het de volledige verpakking die ons over de streep trekt. Het combineren van al die bovenstaande aspecten loopt als een rode draad verder op de daarop volgende songs als “Everyone Sleeps At Night”, “I Love You Hundred Times More” en “Yours Or Mine”, weer zo een intensief mooi huzarenstukje waarbij dit duo jouw innerlijke emoties op een warme en intieme wijze bespeelt.
In een duurtijd van circa achtenveertig minuten slagen Jeroen Swinnen en David Martijn erin de essentie van de serie uit de doeken te doen en de muziek zodanig tastbaar te doen klinken alsof je zelf in die verhalenlijn terecht bent gekomen. Beluister deze schijf dan ook het best in zijn geheel, want elk puzzelstukje sluit perfect aan op het volgende. Elke schakel binnen deze schijf is even belangrijk. Om een magisch mooi geheel te vormen waardoor beeld en klank zodanig perfect met elkaar worden verbonden, dat de songs niet alleen op het scherm tot leven komen maar ook in uw hoofd als je de ogen sluit en je bewust laat meedrijven in de kleurrijke wereld, boordevol uiteenlopende emoties, die dit duo je aanbiedt op deze wonderbaarlijke mooie soundtrack.
Nederlands 
Français 
