The Otherness is een vrij jonge Argentijnse band die aanstekelijke rockmuziek brengt waarop stilzitten onmogelijk is. De band timmert eigenlijk al sinds 2009 aan de weg. De band begint sinds enkele jaren ook voet aan de grond te krijgen in Europa, met ook respons vanuit gerenommeerde media als NME en BBC 6. The Otherness ging op tournee door Europe en de UK en bracht dit jaar twee singles uit “Gotta Go” en “Few To Stew” die twee kanten laten zien van hoe deze band in elkaar steekt.
Met ''Gotta Go” drukt de band duidelijk zijn stempel op de toch eerder toegankelijke rockmuziek die heden den dage de kop op steekt. Daar is niets mis mee, integendeel. Door de riffs met enorm veel vuurkracht, een zeer catchy aankleding en een bijzonder herkenbaar stemgeluid krijg je een adrenalinestoot te verwerken, waardoor je onmogelijk hierop kunt stilstaan. Bovendien voel je de neiging deze song uit volle borst mee te brullen. Het kan alleen maar zorgen voor een al even herkenbaar rockfeest op de festivals. Want deze band is met deze aanpak inderdaad in staat gelijk welke grote of kleine club in  vuur en vlam te zetten. "Gotta Go'' is zo een song die vanaf de eerste seconde tot de laatste minuut lekker aan je ribben kleeft, waardoor je nooit genoeg krijgt van deze knappe songs.
Dat de band ook de eerder emotionele en lichtjes ingetogen weg kan opgaan en daardoor eerder gevoelige snaren kan raken bewijzen ze met “Few To Stew”. Ook al zit de rock binnen deze song niet ver weg, het is niet dat we in slaap worden gewiegd. Maar deze song laat dus duidelijk zien dat The Otherness ook op het gevoel van de mens kan inspelen. Waardoor weer een stap wordt gezet naar eeuwige roem, binnen een zeer brede omkadering. Bovendien, en dat is bij beide songs zo, hoor je ook die typische Argentijnse invloeden naar boven komen. Wat ervoor zorgt dat deze band een unieke parel is in een bos waar je de bomen niet meer ziet, en ook dat speelt weer in het voordeel van een band als The Otherness.
Met deze beide singles bewijst The Otherness een band te zijn die net door uniek Latijns-Amerikaanse invloeden te vermengen met pure rock  in staat moet zijn om ruim publiek aan rockliefhebbers over de streep te trekken. Net door aanstekelijkheid, een catchy geluid voldoende te overgieten met typische Zuiderse emoties voorspellen we deze unieke band binnen het huidige rockmilieu dan ook een gouden toekomst.

We schrijven 1985. Bij het horen van de single “Money's To Tight (To Mention)” op de radio werden we van onze sokken geblazen. De soulvolle stem van Mick Hucknall in combinatie met aanstekelijke soulvolle muziek bleef aan de ribben kleven het hele jaar door. Het optreden van Simply Red op Torhout/Werchter 1986 staat nog steeds in ons geheugen gegrift. En de eerste platen 'Picture Book' - wat een knaller van een debuut - en daarop volgend ‘Men And Woman' zijn nog steeds platen die ik koester als kostbare parels. In 2009 leek er een einde te komen aan het verhaal. Maar nu staat Simply Red er terug met 'Blue Eyed Soul'.
Zo goed als dat debuut wordt het nooit meer. Laat dit duidelijk zijn. Met “Thinking of You” horen we echter wel dat Mick nog steeds zeer goed bij stem is. En dat is al een goed begin. Het soulvolle waardoor we ooit fan zijn geworden van de band komt ook terug op deze schijf, luister maar naar het aanstekelijke “Ring That Bell”. Ook de gevoelige kant van Simply Red hoor je regelmatig terug. Luister maar naar het wondermooie “Sweet Child”.  Wie doorheen die ballon van het verleden durft prikken hoort een band die een gevarieerde soulvolle schijf uitbrengt, die enerzijds op de dansspieren werkt - bewijs daarvan het lekker up tempo nummer “BadBootz” - een hoogvlieger op deze schijf, en anderzijds je kippenvel bezorgt.  Uiteraard zitten er songs tussen die we snel zijn vergeten. Maar over het algemeen zitten we op het puntje van onze stoel mee te genieten, het zorgt voor een sterretje extra. Vooral hoor je een band die na een pauze van enkele jaren weer met volle goesting staat te soleren. Het spelplezier loeit door de boxen bij het bijzonder energieke “Don't Do Down”, met bijzonder aanstekelijke blazers om de temperatuur naar het kookpunt te doen stijgen. Dat wordt op een gezapige wijze verder in de verf gezet bij “Chula” en “Tonight”.
Simply Red brengen geen nieuw 'Picture Book' uit, dat kan ook niet meer. Maar vandaag hoor je wel een band die een bladzijde heeft omgedraaid en op een bijzonder aanstekelijke en soulvolle wijze klaar is voor het volgende hoofdstuk in hun carrière. Vergeet dus het verleden even en kijk naar wat een bont allegaartje de band hier op je boterham smeert.
Een best aardige plaat van een band die na al die jaren nog steeds relevant blijkt te zijn en zichzelf op een bepaalde wijze heruitvindt.

Tricycle is het project rond accordeonist Tuur Florzoons. De band werd in1999 opgericht naar aanleiding van een circusvoorstelling in Duitsland en was dus eigenlijk bedoeld als een eenmalige muzikale begeleiding daarvan. Samen met altsaxofoon- en basfluit-virtuoos Philippe Laloy en contrabastovenaar Vincent Noiret werd echter een mooi vervolg daaraan gebreid in de vorm van platen als 'Orange For Tea' (2004), 'King Size’ (2008) en ‘Queskia?’ (2011). Met hun vierde plaat 'Zoom' viert de band zijn twintigste verjaardag op een zeer filmische wijze, die bovendien alle kanten uitgaat.
Net door voortdurend schipperen tussen folkse sferen, en jazz klanken waarbij improviseren tot het oneindige, de rode draad vormt blijf je geboeid zitten luisteren naar het visueel aanvoelend klankentapijt dat de band uitspreidt.  De feestelijke stemming die we heel subtiel opmerken bij songs als “But Bout Bought A Boat” of “Oakland” wordt mooi gecombineerd met songs in een eerder intieme atmosfeer, met een experimentele tongval die gelukkig niet al te zwaar op de maag ligt. Zoals bij “Zoom”, een lekker lang huzarenstukje, het geval is. De muzikanten binnen deze band zijn uiteraard geen groentjes, en bespelen hun instrumenten niet gewoon. Ze zijn er mee vergroeid, alsof dat instrument een onderdeel van hun lichaam en geest is geworden. Dat zorgt voor een onaards virtuositeit, die gelukkig de spontaniteit niet in de weg staat.
Het mooiste aan 'Zoom' is dat je drie muzikanten hoort die na al die jaren nog steeds enorm veel spelplezier uitstralen en elkaar perfect aanvullen. Is dat in een lekker uptemposong, zoals ook bij voornoemde song naar boven komt drijven. Of eerder die gevoelige snaar raken. Het blijkt meermaals dat elk van de muzikanten hun gewicht in de strijd werpen om een filmisch geheel te bekomen dat jazz, wereldmuziek en folkmuziek perfect met elkaar verbindt. Dat laatste blijkt nog maar eens uit het bijzonder intieme “Symphony For E.L.”, een song die je een krop in de keel bezorgt. Nog een opvallend punt aan deze schijf. Daar waar jazz, en vooral experimentele jazz, vaak moeilijk te verorberen stukjes vlees zijn voor de globale muziekliefhebber is deze ‘Zoom’ een bijzonder toegankelijk pareltje geworden, waarbij je het dus als liefhebber van voornoemde muziekstijlen niet te ver moet gaan zoeken. Net die eenvoud in aankleding, is eveneens het bewijs wat voor een getalenteerde muzikanten dit trio toch is. Dat wordt ook op de daarop volgende songs als “Happy Sam”, “Still” en afsluiter “Welgezind” uitvoerig bewezen.
Zonder meer is ‘Zoom’ een naslagwerk van twintig jaar improviseren met muziekstijlen die op het eerste gezicht eigenlijk niet in dezelfde verlengde liggen, maar door de hemelse en feestelijke aanpak, komt Tricycle hier zonder problemen mee weg en brengt een parel van een plaat uit die deze stijlen nog maar eens verbindt tot een magisch mooi geheel.

Binnen het wereldje van improviserende jazz zullen de namen Nate Wooley, Dave Rempis, Pascal Niggenkemper en Chris Corsano wellicht een belletje doen rinkelen. Samen vormen zijn de band From Wolves To Whales. Met ‘Dead Leaves Drop’ laat de band een plaat horen waar dat improviseren volledig uit de doeken wordt gedaan in het streven naar de kortste weg van het denken naar actie. Deze schijf bevat twee songs van telkens twintig minuten, het voelt echter aan als een oneindige trip die ondanks de toch wat chaotische en experimentele aanpak wel degelijk een bepaalde richting uitgaat. Namelijk deze van de emoties van de mens die zich gewillig laat meevoeren. Dat laatste is eigenlijk de belangrijkste voorwaarde om zowel de plaat als de band echt te begrijpen.
“Pakicetus” klinkt vaak als een allesverwoestende wervelstorm die geluidsmuren doet wankelen, maar eveneens als een zacht briesje waarbij je tot gemoedsrust wordt gebracht. Binnen dit aanbod gaan saxofoon- en trompetklanken telkens het verfijnde gevecht aan met die typische druminbreng en baslijnen die je ofwel de adem benemen ofwel je in angstzweet achterlaten. Dat schipperen tussen verschillende uiteenlopende emoties is de reden waarom je als aanhoorder gekluisterd aan je stoel blijft zitten, luisterend naar muzikanten die ware meesters blijken te zijn in tot in het oneindige improviseren. Hoewel je in eerste instantie een chaotische brij opmerkt, zorgt deze virtuositeit wel degelijk voor enige structuur. Althans als  je verder kijkt dan wat er aan de oppervlakte drijft en je daadwerkelijk gaat verdiepen in de inhoud van wat je wordt aangeboden. Improviserende muziek is dan ook een muziekstijl die je niet moet horen maar vooral voelen. Binnen die schijnbaar vormeloze puinhoop die we ook bij “Ambulocetus” opmerken , schuilt een energie die op je gemoed inwerkt, eens je die trip echt ondergaat. De schijnbaar onlogische aanpak van saxofoon- of basklanken, of vervormde trompetgeluiden en een drummer die zijn vellen bedient alsof hij een nieuw instrument heeft uitgevonden; keert niet alleen terug op deze tweede song, het is de rode draad op de volledige schijf.
De mogelijkheden en de vrijheid gebruiken om met hun instrumenten gewoon klanken uit te vinden of grenzen af te tasten waar geen grenzen zijn, trekt ons dan ook over de hele lijn over de streep.
Elk van de muzikanten tasten die mogelijkheden van hun instrumenten dan ook tot in het oneindige af en vullen wonderwel elkaar blindelings aan binnen die schijnbare chaotische aanpak.
'Dead Leaves Drop ' is dan ook geen voer voor luisteraars die houden van een afgelijnde structuur in de muziek die ze beluisteren. Zij die echter houden van een avontuurlijke aanpak en het ontdekken van klanken binnen die voornoemde instrumenten waarvan je het bestaan niet kende - waaronder wij onszelf ook rekenen - zullen zeker hun gading vinden in een samensmelting van meesters in improvisatie, die al hun toverkrachten samenbundelen om een magie te doen ontstaan waardoor je wegzweeft naar een kleurrijke en onontgonnen wereld binnen sax, drum en bas. Die dus alleen bestemd is voor zij die willen voelen, en niet alleen luisteren. Om zo inderdaad de kortste weg van het denken naar de actie daadwerkelijk te ontdekken.