Wij Belgen mogen terecht trots zijn op wat ons land te bieden heeft op vlak van metal in al zijn geuren en kleuren. Neem nu Spoil Engine, dat al sinds 2004 stevig aan de weg timmert, en met succes ondanks veel personeelwissels. Het zag er even naar uit dat de band zou ophouden te bestaan, tot zangeres Iris Goessens de vocalen voor haar rekening nam en er plotsklaps een andere wind waait doorheen Spoil Engine. Met als gevolg live-optredens die we niet snel zullen vergeten surplus die ongelofelijk knappe schijf 'Stormsleeper' die in 2017 overal zeer goed werd ontvangen, ook bij ons. Tijd om daar een vervolg aan te breien in de vorm van 'Renaissance Noire', moet Spoil Engine hebben gedacht. Dit is dan ook een schijf waarop de band begane wegen verder uitstippelt.
Vanaf “Riot” valt al de gevarieerde aanpak op, zowel vocaal als instrumentaal. Iris kan al haar vocale capaciteiten meer dan ooit in de strijd gooien op deze plaat, en dat zijn er heel wat. Cleane vocalen, verpulverend uithalen, screams die door merg en been gaan. Ze kan het allemaal aan. Geruggesteund door muzikanten die van wanten weten, en zowel melodieus als verschroeiend hard uithalen, wordt er over de gehele lijn niets aan het toeval overgelaten. Luister maar naar een song als “Venom” en voel de koude rillingen over je rug lopen, om daarna in een razend tempo uit het niets een mokerslag in je gezicht te verwerken krijgen, waardoor je prompt murw geslagen in de touwen hangt. Bij “The Hallow” krijgt Iris Goessens vocale ondersteuning van niemand anders dan Jeff Walker van Carcass. Niet dat ze die ondersteuning echt nodig heeft, want ze kan gerust op haar eentje haar mannetje staan, dat bewees ze meermaals zowel vocaal als wat uitstraling betreft. Laat het echter duidelijk zijn, de instrumentale aankleding sluit perfect aan op de stem van Iris. Daardoor staat de jongedame niet nodeloos te brullen in de woestijn, de riffs en de drumsalvo klievan dan ook als een botte bijl in ons vege lijf.
Wie hield van de aanpak op ‘Stormsleeper’ zal in deze 'Renaissance Noire' eveneens zijn gading vinden, stellen we vast. Maar vooral horen we, na dit al een paar keer live te hebben vastgesteld, ook op plaat een band die klaar is om de wereld compleet te veroveren. En dat is niet enkel de verdienste van een top frontvrouw als Iris. Maar dankzij een band waarbinnen iedereen op verschroeiende wijze de lat hoog legt en blijft leggen. Topplaat van een band die al ruimschoots 15 jaar evolueert en blijft evolueren in zijn kunnen.
'It's Electric', het debuut van de Belgische indieslackerpopformatie Orange Black werd medio 1997 op de markt gebracht en bleek toen een mijlpaal. In oktober dit jaar kwam de schijf opnieuw op de markt in vorm van vinyl via dear.deer.records. Of deze plaat na circa twintig jaar nog steeds even baanbrekend klinkt? Dat was de centrale vraag die we ons stelden.
Nu het antwoord komt als een vuurbal in je gezicht terecht door middel van het bijzonder energieke “Alaska”. Een mokerslag die blijft aanhouden over de gehele plaat zo zal later blijken. Want inderdaad klinken songs als “Lesbian Girls”, “Summer Quest For Summer Rest” en “Rio” vandaag nog verre van gedateerd. Integendeel, de energie die uit de boxen spat, telkens opnieuw en opnieuw bezorgen ons opvallende boosts en adrenalinestoten. Ook bij op een eerder ingetogen en intiem openende song als “Ship Ahead” is dat het geval. Een song die telkens openbarst in een verschroeiende etterbuil die je hersenpan tot moes slaat. De band blijft binnen die song tempo's afwisselen tot in het oneindige. Dit is een song die eigenlijk verbindt waar het echt om draait bij Orange Black.
Dat voortdurende schipperen tussen zachtmoedig de snaar raken en de duivels ontbinden tot er een aardverschuiving plaats heeft in je ziel, keert over de hele lijn terug op deze 'It's Electric' . Het bewijst nog maar eens hoe grensverleggend Orange Black twintig jaar geleden was en hoe ze dat na al die jaren nog steeds zijn. Een debuut waarmee de band bewijst niet te moeten onderdoen voor grote acts in het genre. Ook het aanbieden van enorm veel diversiteiten in muziekstijlen is een extra pluspunt dat ons toen over de streep trok en nog steeds uit de doeken wordt gedaan. En dat is de lijn die trouwens verder wordt doorgetrokken tot het einde van deze knappe plaat met het verschroeiende mooie “Skip Stem 1”.
In de interviews liet Dieter Sermeurs al weten dat er geen Orange Black 2.0 komt, er zou ook maar één optreden doorgaan in Het Bos. Het zijn er al enkele meer geworden ondertussen. In stilte hopen we dat Orange Black alsnog van idee verandert. Want dit is geen nostalgietrip naar die jaren '90. Deze heruitgave van een sprankelend en grensverleggend debuut smaakt gewoon naar meer. 'It's Electric' was dus niet alleen in 1997 een mijlpaal van een plaat, het is dat vandaag nog steeds.
Tom Beaudouin (ook lid van het post rock/elektronische concept Fragments) en Amauy Sauve (drummer en geluidsman in de hardcore en metal scene) vormen samen het Franse indiepopduo Soja Triani. De heren zijn niet aan hun proefstuk toe en kunnen een hele bagage aan ervaring voorleggen. Via het label La Souterraine bracht Soja Triani zopas zijn debuut uit: 'Nouvelles'. Een aanstekelijk indiepopschijfje dat aan je ribben blijft kleven.
Flirtende met Franse chanson, komt “Le Futur” op een gezapige wijze binnen en prompt zing je de Franse teksten uit volle borst mee. Die hoge toegankelijkheid zorgt gelukkig voor geen al te kleffe atmosfeer. Gedrenkt in een vat boordevol experimentele elektronica verrast dit duo ons regelmatig met soundscapes die uit het niets opdagen. Met “L'Alpiniste”, “Rêve d'Ecuyer” en “Grand Voyage” zet Soja Triani dat meermaals in de verf. Geluidsmuren afbreken is er dus niet bij, maar de band raakt ook een beetje een rocksnaar binnen het Franse popgebeuren. Waardoor een zeer ruim publiek aan elektronische rock en pop muziek, over de streep kan getrokken worden. Die lijn wordt eigenlijk verder doorgetrokken op de volledige plaat. Het enige minpunt is dat alles diezelfde gezapige gang uitgaat, maar doordat die songs zo lekker aan je ribben blijven kleven bij elke luisterbeurt opnieuw, stoort dit allerminst. De subtiele knipoogjes naar experimenteel gedrag, zijn bovendien een meerwaarde die deze kritische benadering prompt in de vuilnisbak doen belanden.
Met 'Nouvelles' is in elk geval een nieuwe ster geboren, die pop en rock verbindt met Franse chanson waardoor een ruim publiek aan liefhebbers van Franse muziek in zijn brede omkadering over de streep zal moeten worden getrokken. Soja Triani bestaat duidelijk uit een duo dat goed weet waar ze mee bezig zijn, een ambitieus duo ook die hun stempel willen drukken op de indie pop en dat in de toekomst zeker zullen doen. Een duo om in het oog te houden dus, naar de toekomst toe.
Lumen Drones is het experimentele jazzproject rond Nils Økland: Hardanger-fiddle en -viool. Samen met gitarist Per Steinar Lie (gitaar) en Ørjan Haaland (drum) verlegde hij in 2015 al grenzen met zijn titelloos debuut. Vooral die Hardangerviool is een historisch instrument, dat voor Nils een speciale plaats bekleedt binnen dat experimentele project. De tweede schijf kwam op de markt , 'Umbra'. Waar deze stelling nog meer in de verf wordt gezet.
“Inngang” geeft al de toon aan. Je wordt als aanhoorder onder hypnose tot diepe rust gebracht zonder dat Lumen Drones je in slaap wiegt. Net door de hypnotiserende inwerking van die Hardangerviool gecombineerd met twinkelende gitaarlijnen en drumpartijen die eerder aanvoelen als het strelen van een gebroken hart, voel je een gelukzaligheid over jou neerdalen die je wegvoert naar een verloren land. Dit trio is duidelijk op elkaar ingespeeld, ze vinden elkaar dan ook blindelings op songs als “Dronesag”, “Gorrlaus Slatt”, “Umbra” en het prachtige “Avalanche In A Minor”. Nergens valt een speld tussen te krijgen op dit perfect in elkaar gebokste experimentele jazzplaatje. Het lijkt zelfs alsof de heren tijdens de opnames aan het improviseren slaan en dat laatste is zeer opmerkelijk. We vragen ons af welk magisch effect dit moet hebben op enkele podia?
Luister maar naar de perfecte interactie tussen drum en viool bij “Glor” of hoe de gitaarlijnen perfect aansluiten daarop. Gewoon enkele voorbeelden van hoe dit trio ondanks de perfectie, die spontaniteit niet uit het oog verliest. De ontroerende wijze waarop Lumen Drones je in een diepe trance doet belanden, wordt verder gezet op de daarop volgende parels van songs als “Speil”, “Etnir” en afsluiter “Under Djupet”. Er wordt hierbij geen geluidsmuur afgebroken, maar wel telkens een diepe snaar geraakt. Lumen Drones verlegt bovendien een grens binnen experimentele jazz en tast de mogelijkheden af om diezelfde grens telkens opnieuw te verleggen. Binnen elke song ontdek je, na elke andere luisterbeurt, dan ook weer nieuwe dingen die je voordien nog niet had opgemerkt. Dat dit allemaal puur instrumentaal wordt gebracht, is een extra meerwaarde.
Liefhebbers van die Hardangerviool, maar ook van arrangementen waarin jazzcomponisten grenzen verleggen tot in het oneindige, en ter plaatse improviseren zullen in deze schijf en band zeker hun gading vinden. Wij waren alvast onder de indruk. Daar waar we bij het debuut dachten dat de grens was bereikt, doet de band er gewoon nog een paar scheppen bovenop. En dat laatste is nog het meest opmerkelijke aan dit volledige project. Een meesterwerk binnen experimentele jazz, zonder meer, deze 'Umbra' van Lumen Drones!
Wim De Craene was een aimabele en ongeruste ziel. Iemand die enkele klassiekers heeft nagelaten zoals “Rozane”,” Tim”, “Marcelino” en “Breek Uit Jezelf”. Om de één of andere reden heeft hij tijdens zijn leven nooit de erkenning van andere generatiegenoten gehad alhoewel hij die verdiende. Die erkenning is er pas achteraf gekomen. In de jaren ‘80 had hij het wel moeilijk als artiest. Hij zocht naar manieren om het grote publiek aan te spreken. Dat werd niet altijd goed onthaald. Eén ding is zeker: dat hij integer was als artiest en dat ook belangrijk vond.
BLP Records brengt nu van zijn eerste drie albums telkens 500 gelimiteerde vinyls uit. In kleur en/of zwart. ‘Wim De Craene’ uit 1973 was zijn debuutplaat. Een echte kleinkunstplaat met scherpe observaties over het patronaat en het gewone volk. Dat is te horen op “De Kleine Man” (een update van de versie van Louis Davids uit 1929). Opener “Boudewijn De Eerste Straat” zal bij een groot aantal luisteraars wel bekend in de oren klinken. “T Is Om Te Poen Te Doen” is een magistraal nummer, weliswaar geschreven door Jaap Van Der Merwe. Het jazzy gevoel hier komen we later nog tegen in een reeks van zijn bekende nummers. In het jaar erna verzamelde hij een band rondom zich om live sterker voor de dag te komen. Ze begonnen nummers voor een volgende plaat op te nemen. Op de vooravond van de resterende opnames van de nieuwe plaat verongelukt Paul Lambert en raakt Raf Lenssens zwaargewond na een optreden in een auto-ongeluk. Zo moet hij snel een nieuwe band zoeken want de platenmaatschappij wil snel de plaat af hebben.
Daarbij spreekt Wim De Craene, Jean Blaute aan om die te produceren. Blaute trommelt een aantal muzikanten op en zo komt ‘Brussel’ (1975) tot stand. De protestliedjes zijn iets minder prominent aanwezig maar de rake en scherpe observaties blijven wel aanwezig. Muzikaal klinkt alles iets volwassener. Je hoort ook wel bij welke songs Jean Blaute betrokken was. De arrangementen zijn net iets sterker. Ook “Rozane” werd samen met hem gemaakt. Een nummer dat niet meteen bijster veel verkocht, maar dat hem wel op de kaart zette en veel optredens opleverde. “Rozane” groeide met de jaren wel tot een heuse klassieker uit. Ook “Brussel” is een geweldige song. Sfeerrijk en met een leuke tekst. Muzikaal doet het mij wat aan The Doors denken.
In hetzelfde jaar brengt hij, onder druk van de platenmaatschappij, een opvolger uit (‘Alles Is Nog Het Oude’) met zijn allergrootste hit “Tim”. Een nummer dat hij opdraagt aan zijn pasgeboren zoon Ramses (vernoemd naar zijn mentor Ramses Shaffy) maar dat hij Tim noemt omdat dat beter zingt. Jean Blaute heeft ook hier een hand in het arrangement. Een nummer dat mij nog steeds kippenvel kan bezorgen. Ook op “Rozerood-Oranje” worden alle registers opengetrokken. Een sterke song die uit veel lagen opgebouwd is. Zo ook met “Portret Van Gisteren” dat als kleinkunst begint maar mooi openbloeit. Ook de cover “5 Uur” van Ramses Shaffy staat op deze plaat. Shaffy is van groot belang geweest in beginjaren van zijn carrière en hij laat dat middels deze cover nog eens blijken. Afsluiter “Piepoe (Morgen Wordt Beter)” bezit een heel catchy refrein.
De heruitgave van de eerste drie platen van Wim De Craene is een mooi souvenir voor de fans of voor mensen die hem nu pas ontdekken. Of wanneer je oude exemplaren grijsgedraaid zijn en aan vervanging toe zijn. In elk geval een uitstekende zet van BLP Records.
Agnes Obel behoeft weinig introductie. Deze Deense werd internationaal bekend met de single “Riverside” die ze in 2010 uitbracht bij het Belgische label Play It Again Sam. Ook het album ‘Philharmonics’ deed het hier bijzonder goed, met veel airplay op verschillende radiozenders. Haar volgende album ‘Aventine’ was degelijk, maar miste eenzelfde sterke single. Het daaropvolgende album ‘Citizen Of Glass’ ging nagenoeg onopgemerkt voorbij en daarna scheiden de wegen van Obel en haar Belgische label.
Inmiddels vond Agnes Obel onderdak bij Deutsche Grammophon, een label met een lange en rijke traditie in vooral klassieke muziek. Een label dat misschien nog beter past bij de kalme, ingetogen pianomuziek (aangevuld met cello) en de zachte stem van Obel. In hun aanpak verschillen ze bij Deutsche Grammophon niet veel van Play It Again Sam: de sterke single “Island Of Doom” gaat vooraf aan het album ‘Myopia’ dat op 21 februari uitgebracht wordt. De term ‘sterk’ vraagt enige nuance. Het is een sterke single voor wie al vertrouwd is met haar werk. Voor wie enkel “Riverside” kent, is deze “Island Of Doom” net iets zwakker. Je hebt wel opnieuw het moeilijk te duiden mysterie in de muziek en die zachte, breekbare engelenstem die het mysterie nog uitvergroot. Maar het pakkende refrein ontbreekt. Als luisteraar heb je zelfs met de titel erbij geen flauw idee waar dit over gaat en dat is net iets te veel mysterie.
Toch kijken we uit naar dat album.
Danny Blue And The Old Socks is een Antwerpse band die rammelende funkrock afvuurt in de stijl van Parquet Courts, Pavement en The Pixies. In januari 2018 werd de band bij StuBru finalist van De Nieuwe Lichting en in april 2018 stonden ze in de finale van Humo’s Rock Rally. Ze toerden non-stop in binnen- en buitenland.
Op hun nieuwe single “Boys” sturen ze het beste uit hun vaders platencollecties door de pedalenplank en komen ze zo uit bij heerlijke, nerveuze pokkeherrie met een volbloed 80’s-vibe. De single klinkt heel wat experimenteler dan hun debuut-EP ‘Backyard Days’ van eind 2017, maar sluit wel mooi aan op de single “Freakshow”. Prachtig hoe een jonge band risico’s durft te nemen, maar helemaal overtuigen doet deze single niet. Daarvoor gebeurt er gewoon te veel in de bijna vier minuten van “Boys”.
In maart 2020 brengen ze hun tweede EP uit. Die zal ook ‘Boys’ gedoopt worden.
https://www.youtube.com/watch?v=4VeD4o5JI50
Begin 2019 ontstaat The Mars Model. Het is een bont gezelschap bestaande uit Walen, Fransen en Vlamingen. Vandaar waarschijnlijk de naam van hun EP: ‘Francobelga’. Ze hebben allen uiteenlopende muzikale smaken maar als je de muziek hoort dan houden ze allen wel van stevige en gedreven songs vermoed ik.
Nog geen jaar later is er hun eerste optreden en hun eerste EP. Soms kan het snel gaan. En het moet gezegd worden dat je het niet hoort aan de muziek. Die zit vakkundig in elkaar en klinkt professioneel genoeg om te denken dat ze al eventjes bezig zijn. Opener “Lifewire” is meteen raak. Een donkere intro van synths zet aan tot de rest van de song. Een pakkende gitaarriff en zang trekken het nummer vooruit. De overgang en het refrein zelf doet mij denken aan Killing Joke ten tijde van “Pandemonium”. De bass en synths benadrukken de donkere sfeer. De drum zorgt voor een patente ritmesectie. De muziek is een mix van industrial, postpunk en zo. Ja, ik ben na één nummer al fan en dat zeg ik niet om, vooral het bandlid dat ik ken, hen te plezieren. “Amazon” klinkt iets luchtiger en neigt iets meer naar gothic rock. Het bevat voor de rest dezelfde elementen als de vorige song. Op “Failing Forward” gaat het tempo wat hoger en klinkt het geheel terug steviger. Ik hoor een catchy riff die zich doorheen de track kronkelt en rockt. Het refrein is iets minder sterk dan die van “Lifewire”. Afsluiter “Terminus” opent terug met synths die vooral echt uit de startblokken schieten. Ze bevat een heerlijk pulserende bas in de verses, een sterk refrein en een dystopische sfeertje. Sterke song.
‘Francobelga’ bevat vier tracks waar geen enkele misser tussen staat. Persoonlijk vind ik “Lifewire” en “Terminus” twee songs die er bovenuit steken vanwege het stevig geheel, de opbouw en de sterke refreinen. Knap debuut.
“Poolnacht” is de nieuwe single en video van De Delvers. Een nieuwe track die niet op hun alom bejubelde debuutalbum staat. De song is een losse release en staat niet op vinyl of CD.
De song bevat alle typische kenmerken van de band: een streep wave en postpunk, donkere en melancholische Nederlandstalige teksten en een gevoel voor melodie. Ze kregen voor deze track hulp van o.a. saxofonist Floris De Smet (o.a. Naft) en extra percussie van drumster Anke Verslypt (o.a. Fortress ).
Ontdek de track hier: https://youtu.be/g_EhUpRrYhM
De Gentse rockband Hyper! heeft zijn naam niet gestolen. Dit bijzonder ambitieuze collectief aan topmuzikanten, beweegt zich op zijn debuut voort als losgeslagen Duracell-konijnen waar maar geen stop op staat. Met 'Breakfast' legt de band uit waar rockmuziek anno 2019 voor staat. Feitelijk is er niet veel veranderd, maar de catchy refreinen blijven hangen aan je ribbenkast. Waardoor stilzitten onmogelijk is. Eenvoudiger en aanstekelijk en puurder dan dit kan rock niet zijn.
Ga het bij songs als “Ritalin For Breakfast”, “Cowboy Moves” en “One + One” dus vooral niet te ver gaan zoeken. Wat Hyper! brengt is compromisloze rockmuziek, met alles erop en eraan, dit binnen een instrumentale omkadering waar geen speld valt tussen te krijgen, aangevuld met een vocale aankleding die zorgt voor meerdere adrenalinestoten waardoor stilzitten onmogelijk is. Met “Count The Days” gaat de band plots de wat meer ingetogen weg op. Maar niet te lang, algauw worden de registers compleet opengegooid en sluit Hyper! af met het toegankelijke “Silhouettes”, een song die je vanaf de eerste luisterbeurt meebrult uit volle borst. Bij voorkeur tijdens het spelen van een potje luchtgitaar met de haren in de lucht.
Als je de heren hoort, zou je denken dat het hier gaat om rockers van jaren (dat is als compliment bedoeld). Maar deze jongens zijn prille twintigers, met een oud rockhart. Daarvoor komen we zeer graag uit onze luie zetel. Hyper! brengt trouwens het soort rockmuziek dat live het beste tot zijn recht komt. Eens op het podium is er geen houden meer aan. De aanstekelijke, catchy aankleding wordt namelijk voortdurend overgoten met sausjes energie die je de ene na de andere adrenalinestoot bezorgt. Hou deze jonge band in het oog, voor je het weet breken ze elk dak in Vlaanderen, Nederland en gelijk waar af op een eenvoudige maar doortastende wijze. 'Breakfast' is zo een plaatje waar ook wij hyper van worden. Het is een kwestie van tijd eer dat bij ieder van u het geval zal zijn. Want echt, hierop stilzitten is onmogelijk. (Review Erik)
(Review Wim) - Hyper! is een Gents trio dat blijkbaar nogal geïnspireerd was door ADHD. Hun bandnaam draagt het al uit en ze stellen zich ook voor als drie ADHD’ers. Ook hoor je wat verwijzingen in sommige songs. Zoals op opener “Ritalin for Breakfast” (een verwijzing naar Rilatine) dat barst van de energie, rockt als de beesten en bij momenten zelfs wat psychedelisch is. Ook “Cowboy Moves” heeft iets nerveus en energetisch in zich. Dit vooral dank zij de basis groove van het nummer. Toch is het nummer vrij toegankelijk. De zanger heeft ook een vrij aangename stem om naar te luisteren. “One+One” onderscheidt zich door de hoge zang in de bridge. Op “Count The Days” gaat het tempo even naar omlaag. Een gitaar en een mijmerende zang openen het liedje. Langzaam wordt het nummer verder opgebouwd en bloeit ze open net als een mooie orchidee. Heel fijn nummertje dat zeker en vast geschikt radiomateriaal is. Afsluiter “Silhouettes” is terug een rocker geworden dat met ritme en riffs speelt. Het is moeilijk om hen met anderen te vergelijken maar ik doe toch een poging: ik hoor elementen die refereren aan o.a. The Arctic Monkeys, The Black Box Revelation, The Black Keys etc…
Dit is een te ontdekken EP-tje voor wie van bovengenoemde stijlen en bands houdt. “Count The Days” is een nummer dat zeker zijn plaats in de Afrekening verdient.
Komaan mensen, deze band mag best wat veel aandacht verdienen met een release als deze.
We citeren even de biografie over Izakaya Heartbeat: 'Het Noorse collectief Izakaya Heartbeat is weer terug met meer psychedelisch rockgeweld. Na ‘Ancient Asobi /In Arcadia’ (2010) en ‘Enter/Rainbow Lake’ (2013) verschijnt nu hun derde album ‘Subterranean Sunset’. De band werd de laatste jaren nog veelvuldig in het Europese livecircuit gesignaleerd met hun ‘extravagant, loud and noisy hypno-rock’, en ook de nieuwe LP toont na zes jaar weer deze ‘sonic wall power’ met een ‘mellow dreamy tone at times’. Als grote fans van Sonic Youth en My Bloody Valentine, maar ook van Can, Trumans Water, Unwound, Om, Mogwai, The Black Angels, Earthless, Melvins, Boris en Mudhoney, hoor je een lekkere mix van ‘drony stoner/sludge-rock with indie shoegaze rock and alternative post-rock, with dark psychedelic electronics to make it all sound even more dirty and creepy’.
Het resultaat mag er zijn. “Hallucanting Past And Future” is zo een bevreemdend aanvoelende song die je alvast doet zweven over de dansvloer eens onder diepe hypnose gebracht. Deze muziek gaat ook alle kanten uit, waardoor je niet echt een stijl hierop kunt kleven. Gemakshalve noemt men het daarom psychedelische rock, waar de band uiteraard dicht tegen aanleunt. Vooral wordt een donker en intensieve atmosfeer gecreëerd die je letterlijk bij de keel grijpt. Luister maar naar een song als “Planetarium High”, een song waar je letterlijk high van wordt als je je laaft aan de oase van psychedelische tonen die de band je aanbiedt. De registers, of althans de drum inbreng die aanvoelt als bonkende mokerslagen op je hoofd, bij “Primitive Psyche” klinken dan weer zodanig angstaanjagend dat je met het angstzweet aan de lippen verweesd achterblijft. Izakaya Heartbeat maakt het de aanhoorder niet gemakkelijk, je moet je echt letterlijk laten meedrijven doorheen die bonte en zeer vreemd aanvoelende wereld, boordevol rariteiten komenten uit een spookachtige wereld.
Griezelig en ergens wel vuil en donker, dat je ook terugvindt bij bijvoorbeeld shoegaze, keert eveneens veelvuldig terug. Een song als “Into The Ocean” met een zanglijn die een donkere gemoedsrust over jou doet neerdalen, is daar een mooi voorbeeld van. De band slaagt er over de gehele lijn je in een droomwereld te doen belanden, en dat is de verdienste van elke schakel binnen deze band die even belangrijk is. Frivole melodieën, stuwende drum en baslijnen en mannelijke en vrouwelijke vocalen die elkaar perfect aanvullen zijn de rode draad op de daarop volgende songs “Endless Kiss”, “Sometimes” en "Collective unconsciousness" een prachtige afsluiter waar al die bovengenoemde stellingen nog maar eens in de verf worden gezet.
Deze zeer gevarieerde schijf van Izakaya Heartbeat is een aanrader voor elk beetje liefhebber van shoegaze en psychedelische rock, met de voorwaarde dat je houdt van bands die buiten de lijntjes kleuren op een eigenzinnige wijze. Want dat is wat Izakaya Heartbeat over de hele lijn doet, dat is de reden waarom ook wij vallen voor de band en plaat.
Eens onder hypnose gebracht belanden we namelijk in een trance waaruit we niet willen en kunnen ontsnappen. Een zalig gevoel overvalt ons, net omdat dit zo tastbare muziek is die je niet gewoon dient te beluisteren, maar inderdaad te voelen.
De uit Cyprus afkomstige heavymetalband R.U.S.T.X. ontstond in 2004 oorspronkelijk onder de naam Flames In Ice (2003 tot 2004) om later over te gaan naar R.U.S.T. Pas in 2014 verander de naam in R.U.S.T.X. en wordt keyboardspeler Katerina Xanthou aan de line-up toegevoegd. De band bracht enkele zeer knappe platen uit, maar met 'Center Of The Universe' lijkt toch een nieuwe bladzijde te worden omgedraaid onderweg om de wereld te veroveren.
Met de opener “Defendre Le Rock” wordt de toon gezet. Ga het niet te ver zoeken bij R.U.S.T.X. Dit is eenvoudige, lekker aanstekelijke heavymetal waarbij je wijdbeens de luchtgitaar in de hand neemt en, bij voorkeur met de haren in de wind, gaat headbangen tot de vroege uurtjes. Honderd of duizend keren voorgedaan, maar als de kwaliteit goed zit, verveelt dat eigenlijk nooit. En dat is bij deze band zeker het geval. De ene adrenalinestoot volgt namelijk na de andere uppercut. Gestroomlijnde riffs, lekkere drumsalvo's, een vocale aankleding die zo puur aanvoelt dat je de songs prompt meebrult. Aangevuld met keyboardklanken die een meerwaarde bieden voor het geheel. Het is ook hoe de daarop volgende songs als “Black Heart”, “Endless Skies” en “Widows' Cry” in elkaar steken. Nee, er worden geen nieuwe muziekstijlen uitgevonden of zo, maar wel wordt je rockhart diep geraakt. De uiteenlopende vocale inbreng kan voor sommige wellicht een minpunt vormen, maar in dit geval zorgt het voor extra variatie binnen het geheel.
Elke keer een andere stem zorgt er namelijk voor dat je over de gehele lijn bij de les blijft. Elk van de songs zijn trouwens zeer radiovriendelijk. De negen minuten lange titeltrack klink echter opvallend epic en laat een uiteenlopende zijde van de band zien. Alsof ze aan het experimenteren slaan met alles wat draait rond heavymetal tot een zeer aangename song die een heel andere kant van de band laat zien, wat ons wel kan bekoren. Een andere aangename verrassing komt uiteindelijk op het einde. De bonus track “Band On The Run” een cover van Paul McCartney & Wings krijgt een zeer opvallend energieker en harmonische tongval toebedeeld, waardoor die song enorm aan je ribben kleeft.
Die bonussong duidt aan dat deze band van vele markten thuis is binnen heavymetal. Elk van de songs worden gebracht een gedreven en bijzonder aanstekelijke, catchy en energieke aankleding. Nogmaals, zoveel keer voorgedaan. Maar bij deze band komt de kwaliteit telkens bovendrijven en trekt die uiteenlopende vocale inbreng ons nog het meest over de streep. Gewoonweg een zeer leuke heavy metal schijf dus die , als je fan bent traditionele hardrock of heavymetal uit de jaren '70 tot '80, zonder problemen in je platenkast kan of mag verdwijnen. Je zult er geen spijt van hebben. Zeker weten.
Nederlands 
Français 
