Vooraleer de nieuwste plaat 'The Golden Moth' te bespreken van Dark sarah keren we teven terug in de tijd. Dark Sarah is het project rond de klassiek geschoolde Heidi Parviainen. Met ‘Behind The Black Veil’ (2015) stelde Dark sarah het eerste luik van den trilogie voor. Het verhaal gaat over Sarah die wordt verlaten aan het altaar. Het werd een heel filmische plaat waar de persoon Dark Sarah volledig uit de doeken werd gedaan. Tijdens het tweede album '‘The Puzzle’ werd het verhaal verder uitgewerkt, en nu is er dus het derde deel van dit heel boeiende en sprookjesachtig drieluik.
We gaan het hele verhaal niet uit de doeken doen, … aan de luisteraar om het te ontdekken. Het loont zeker de moeite. De sfeer die Dark Sarah in dit derde luik steekt is dat van een wild avontuur, waarbij je best uw fantasie de vrije loop laat. Dat was in de twee eerste delen al het geval, dat wordt nog maar eens in de verf gezet. Elk van de songs ademt spanning uit. Het gevaar loert op elke hoek, de overwinning ook. Het is een voortdurend heen en weer geloop tussen licht en duisternis. Tussen angst, vertwijfeling en vreugde taferelen.
Dark Sarah weet dus ook nu weer een heel filmische sfeer te creëren , laat zich omringen door geweldig sterke muzikanten. Maar gooit vooral haar heldere stem in de strijd om je tot tranen toe te bedwingen. De mythische wezens die we ons voor de geest halen zijn meestal diezelfde wezens die je tegenkomt in moderne sprookjes. Van lieve draken, tot piraten en weerzinwekkende wezens die het niet zo goed menen met het hoofd personages. Het komt allemaal voor in dit prachtig verhaal.
Songs als “Sky Sailing” klinken breekbaar als porselein en bezorgen je een krop in de keel, terwijl we tijdens “Pirates” letterlijk het gevecht om leven en dood aangaan. Dit blijkt ook de rode draad in dit derde luik te zijn. De apotheose, het eindpunt met “The Gate of Time” laat toch zien en horen dat het einde van dit project niet is bereikt. Alsof er nog een verhaal volgt? Dark sarah zit duidelijk boordevol ideeën die ze kan en wil uitwerken. Wordt vervolgd.
Besluit: Deze Symfonische metal plaat laat een wereld open gaan die ons terug brengt naar onze kindertijd, zonder echter kinderachtig te klinken. Het verhaal wordt verteld naar volwassenen toe die geboeid zullen luisteren en genieten van zoveel fantasie dat Dark Sarah tentoon spreidt. Binnen een boeiende en filmische omkadering stijgt de spanning telkens tot een hoogtepunt. De ene climax is nog maar pas voorbij, of daar volgt een volgende. Alsof je op het puntje van je stoel de avonturen van Dark Sarah en haar gevolg op de voet volgt, zo kleedt de band muzikaal de plaat in.
Kortom, Dark Sarah biedt een heel spannend sluitstuk, van een boeiende trilogie die je best in zijn geheel beluistert om het echt goed te begrijpen. We raden de aanhoorder dan ook aan om, indien je die nog niet bezit, toch ook die eerste twee platen aan te schaffen om mee te zijn met het verhaal.
Tracklist:
De Amerikaanse Death Metal band Skinned ontstond in 1995 en heeft ondertussen ruimschoots zijn stempel gedrukt op Death Metal. De band heeft wat moeilijkheden moeten doorspartelen, maar staat anno 2018 nog steeds als een huis. Eerder dit jaar bracht Skinned een gloednieuwe plaat op de markt 'Shadow Syndicate'. We gaven ze enkele luisterbeurten, en stellen vast dat er nog geen sleet staat op de vuurkracht van deze Amerikanen.
Vanaf die eerste vuurbal “Wings of Virulence” blijkt reeds dat Skinned inderdaad vlijmscherp kan uithalen. Na de ene mokerslag volgt een andere in de vorm van “As Their Bodies Fall”. Ook al bezorgen de rauwe, oorverdovende grunts ons eveneens, het zijn eerder die verschroeiend hete riffs gecombineerd met razend snelle drum salvo's die ons nog het meest over de streep trekken.
Songs als “We Are The end”, “BLack Rain” , “Hollowed Earth” boren vooral daardoor dan ook doorheen je hart als een vlijmscherp zwaard. Echter, het voornaamste pluspunt is dat Skinned bewijst dat jarenlange dienst niet hoeft te resulteren in het leveren van een routineklus.
De enige kanttekening die we daarbij wel zouden kunnen zetten. De band blijft bewust hangen binnen de comfortzone van de death metal, hoewel ze links en rechts linkt aan Black Metal; helaas wordt het niet verder uitgewerkt. En dat is op zich heel jammer. De fan die na al die jaren had gehoopt dat Skinned ook eens buiten de lijntjes zou kleuren, zal wellicht ontgoocheld zijn. De doorsnee death metal liefhebber, die dweept met alles wat het genre aangaat zal echter prompt watertanden bij duivelse songs als “Led To The Trains” , “Angel’s Haarp” tot “In the Mist of Dawn”. Eén voor één typische Death metal kleppers waardoor je, door zowel de vocale als instrumentale inbreng, koude rillingen over je rug voelt lopen.
Besluit: Skinned brengt met 'Shadow Syndicate' een ijzersterke Death Metal schijf uit? Waarmee ze na circa 23 jaar nog steeds hun stempel drukken op het muziek gebeuren. Het is alleen een beetje jammer dat de band met die paar subtiele black metal uitstapjes, die naar boven komen, niets meer heeft gedaan. Echter, zal de doorsnee liefhebber van het genre daar geen boodschap aan hebben. De Death metal fan die op zoek is naar een perfect ineen gebokste schijf, mag deze nieuwste parel zonder verpinken aanschaffen.
Tracklist:
De Spaanse band Slap Guru bracht in 2016 een parel van een debuut uit met 'Cosmic Hill'. Een schijf die vooral in psychedelische rock middens heel goed werd ontvangen. Ondertussen speelde Slap Guru vooral veel concerten in Spanje en Italië en deelde het podium met grote bands binnen de scene zoals Morpheus. Met hun tweede schijf 'Diagrams Of Pagan Life' wil Slap Guru ook die stap voorwaarts zetten om de gehele wereld te veroveren. Door middel van deze aanstekelijke, naar jaren '70 refererende Psychedelische rock, met blues en stoner invloeden, zou dat wel eens kunnen lukken.
Volgens de biografie van de Slap Guru deelden de bandleden reeds in andere projecten het podium met elkaar, en dat is ook te merken. Vanaf die eerste song hoor je duidelijk dat de heren elkaar blindelings vinden. Eveneens loeit het spelplezier voortdurend uit de boxen, en krijg je een kleurrijke schijf voorgeschoteld die je van begin tot einde een glimlach op het gezicht bezorgt. De positieve energie die uitstraalt van songs als “Diagrams of Pagan Life”, “Into the gloom”, “To forget is to forgiven” zijn daar dan ook het levende bewijs van. De zon schijnt voortdurend boven de wolken, zonder al te klef te gaan klinken.
Slap Guru grasduint bovendien door een rijkelijk verleden toen psychedelische muziek hoge ogen gooide, de jaren '70 dus, maar klinken daardoor niet gedateerd. Integendeel. De songs klinken allemaal fris en monter, alsof die jaren '70 opnieuw zijn begonnen. En dat laatste trekt ons nog het meest over de streep.
'Diagrams of Pagan Life' is bij voorkeur een plaat voor fijnproevers die houden van die muziek uit die gouden tijden, maar ook met beide voeten in het heden staan. We laten ons gewillig hypnotiseren door de bedwelmende klanken bij “Earth Cycle's”, “The Same old way” en eigenlijk de volledige schijf. En dit zonder gebruik te maken van geestenverruimende middelen. Dat is zelfs niet nodig, want deze muziek heeft een zodanig intensieve uitwerking op je gemoed, waardoor je prompt begint te zweven over de dansvloer tot de vroege uurtjes.
Besluit: Brengt Slap Guru iets nieuws onder de zon? Nee, het is al zoveel voorgedaan. Maar de heren brengen wel degelijk een technisch enorm hoogstaande, spontane schijf uit die aan onze ribben kleeft. Bovendien bestaat deze Spaanse band uit top muzikanten die allen dezelfde kant uitkijken waardoor een soort magie ontstaat, die we niet elke dag tegen komen. Liefhebbers van de betere blues, Stoner tot Psychedelische muziekstijl kunnen deze schijf dan ook zonder te twijfelen aanschaffen, Slap Guru is wellicht een zoveelste topper binnen die muziekstijl. Maar eentje om te koesteren.
Tracklist:
Het Italiaanse Fading Rain is nog niet helemaal uit de startblokken vertrokken of ze hebben al te maken met een grote tegenslag. Zanger Pierpaolo Romanelli overleed onverwachts in januari ten gevolge van een hartinfarct. Hun debuut ‘Let The Silence Begin’ geldt dan ook als een soort testament en eerbetoon aan de zanger. Gedurende de lente van 2017 werd dit album opgenomen. En dus vlak voor de release ervan in de lente van 2018 gebeurde het noodlot. De leden willen dit album kost wat kost verspreiden ter nagedachtenis van Romanelli.
We horen hier toegankelijke postpunk en darkwave met breed uitwaaierende vocals. Die vocals geven het een beetje een episch karakter. Ook muzikaal zijn ze geëvolueerd ten opzichte van hun EP. Luister maar naar het donkere en snijdende “Collapse”. Een knalnummer. Opener “The End Is Near” is meer traditionele gothic en darkwave. De melancholiek in de stem van Romanelli trekt het nummer naar eenzame hoogtes. Wat een fijn en catchy refrein zeg. “Crystal Tears” begint met een uitgebreide en lange intro waarin een donkere, desolate sfeer wordt opgetrokken. Daarna neemt de song een andere wending qua tempo en sfeer. Met zijn lengte van bijna acht minuten kan je haast spreken van proggothic ipv progrock. Op “Until The New Sun” gloort in de verte een sprankeltje hoop.
Zo krijgen we negen van die heerlijke donkere en melancholische songs. Jammer dat ze Romanelli in de toekomst gaan moeten missen. Hij heeft een fijn stemgeluid en klankkleur. Maar de toon is gezet en Fading Rain liet weten intussen verder te gaan met een andere zanger. We hopen op een waardige opvolger die hun muziek weet te vatten en uit te dragen.
In 2015 hadden ze een fijne EP uit genaamd ‘Winter Ballads’. Hun eerste volwaardig album lost de verwachtingen die de EP in zich had volledig. Wie van melancholie, somberte en wave houdt weet weeral waar naar luisteren.
Muziek is iets universeels en past niet binnen hokjes. Jazz en experimentjes kunnen erg leuk , creatief zijn, zeker als ze dan nog wat stijlen en elementen uit andere genres in hun muziek toevoegen …
Dit is het geval met Beady Bell. Een ferme stem en de songs zijn van een flinke scheut soul en funk voorzien. Luister maar eens naar opener “Mercy”. Fijne groove van de bas, leuk jaren 70 orgeltje en catchy, ritmische zanglijnen. Alles is live opgenomen met originele en oude instrumenten.
Het album is voor haar een eerbetoon aan haar grote helden zoals Stevie Wonder, Marvin Gaye, Donny Hathaway etc…
De organische vibe en live gevoel van op haar vorig album ‘On My Own’ uit 2016 werd hier nog verder doorgetrokken en op punt gezet. Dat levert kwaliteit op. Met veel fijne songs zoals “I Run You Ragged” of “Traces” (waar Stevie Wonder in ronddwaalt).
Ik hoor vooral veel soul, R&b en grooves in de muziek tav de jazz. Daarnaast ook melodie. Een klasse dame die Beady Belle.
Radka Toneff was een Noorse jazz vocaliste die haar debuut uitbracht in 1977. Ze bracht in totaal drie albums uit. ‘Fairy Tales’ was haar derde en laatste album dat ze uitbracht kort voor haar tragische dood in 1982. Het was een samenwerking met de Amerikaanse pianist Steve Dobrogosz. Het is de best verkopende jazz plaat in de geschiedenis van Noorwegen. Dit samen met haar zelfmoord (waarover de meningen nogal verschillen) maakte dat in eigen land haar ster bleef rijzen.
Voor deze re-issue werden de opnames opgefrist en in de beste kwaliteit (hybrid SACD) remastered. Het was voor die tijd al van een superbe sound voorzien. Gespeeld en opgenomen in de Grieg Hall. Dat klinkt na die behandeling natuurlijk heel helder en nog dichter bij de luisteraar. Je zal zeggen jazz? Wat gaan we horen? Gejank, jingel/jangel, Adhd ritmes… Nee toch niet hoor. Het zijn tien dromerige en sprookjesachtige (vandaar de titel) liedjes. Intimistisch, rustig en puur. Met enkel piano als begeleiding.
”The Moon is a Harsh Mistress” is een heerlijk warme opener. Op “Lost in the Stars” hoor je haar magnifieke stem volledig tot zijn recht komen. Haar stem doet mij qua klankkleur een heel klein beetje aan Sofie Verbruggen denken (o.a. ex- Trinity en daarnaast bekend van haar jazz repertoire).
Je houdt van luisterliedjes en je laat je niet wegjagen door de term jazz? Dan moet je dit eens uitproberen.
Leto is een Duitse emo-punkband die met ‘Vor die Hunde’ een knap album uit heeft. Emo-punk? Zit er in ‘gewone’ punk dan geen emotie? Tuurlijk wel, maar na één beluistering van dit album snap je meteen waarom het prefix ‘emo’ toegevoegd werd. Leto klinkt als De Heideroosjes meets My Chemical Romance of Janez Detd meets Alexisonfire. Zelf noemen ze het geen emo-punk maar postpunk, maar daar schieten ze toch naast doel. Dan is posthardcore misschien nog dichter bij de waarheid. Maar genoeg nu met het proberen in één vakje duwen van deze band.
Leto is een band met passie en met een voorliefde voor smerige, energieke gitaren. De drive primeert op de techniciteit. Toch zit er best wat complexiteit in de composities en de riffs, maar door de energie van de groep blijven die wat op de achtergrond.
‘Vor die Hunde’ is niet echt muzikaal vernieuwend, maar wordt wel gebracht met veel geldingsdrang en overtuiging.
De algemene sfeer is er een van onbehagen en maatschappelijke, persoonlijke en politieke frustratie.
Leto heeft twee zangers in de band en die zingen beiden in het Duits. Dankzij een uitgekiende mix (goede verstaanbaarheid) en geen al te wollig taalgebruik vallen de lyrics vlot te volgen en te begrijpen. Of dat voldoende is voor een doorbraak in België valt nog te bezien, maar met deze passionele posthardcore moet Leto toch wat fans kunnen vinden.
Wie zich op Spotify aan een luisterbeurt waagt, begint misschien best bij “Anja und Peter”, bij “Gold” of bij “Into The Wild” (Engelstalige songtitel, Duitstalige lyrics).
Er bestaan nog echte punkers mijnheer. Jazeker. Adolescents is daar één van. Ontstaan in Californië (1980) en bestaande uit enkele leden uit bands zoals Agent Orange en D.I. en Social Distortion. Adolescents kende talloze bandwissels. Enkel Steve Soto (bas en gitaar) en zanger Tony Cadena zijn min of meer een constante in de geschiedenis van de band. Helaas is Soto in juni van dit jaar op 54 jarige leeftijd overleden en wordt hij vervangen door Brad Logan. Ik vermoed dat het de Amerikaanse punkmuzikant is die Rancid in één van hun songs bezingt. De band hield er in het verleden ook al enkele keren mee op. Bands zoals Bad Religion, The Offspring, Pennywise of The Vandals zeggen beïnvloed te zijn door Adolescents.
Maar zie, zoveel jaren later is er nog inspiratie genoeg voor een nieuw album. Hun negende om precies te zijn. Met 18 songs die allen rond de twee minuten lang zijn. De cover zet alvast de toon met een weinig flatterende cartoon van president Trump. Teksten die de eigen maatschappij op de korrel nemen. Er is nog hoop voor Amerika als je dit hoort… Met dit album zorgen ze terug voor harde maar catchy punk en hardcore songs zoals “Queen of Denial”, “Disease” en “Cropduster”. Ok, het is net alsof de tijd een beetje is blijven stilstaan. In de jaren 80 klonken nogal wat gelijkaardige bands langs de Amerikaanse coast zoals zij nu. Met dit verschil dat ‘Cropduster’ goed opgenomen is en dus prima klinkt. Niet overgeproduceerd zoals de Green Days en de Blink 182’s van deze wereld. Maar snedig, gedreven en gevat. Soms moet dat niet meer zijn. ‘Cropduster’ geeft hen zeker en vast een bestaansreden om verder te doen.
Concrete Jungle Records staat al lang bekend om zijn punk en hardcore releases. Na een nieuwe plaat van Adolescents presenteren ze nu de nieuwste van The Turbo A.C.’s. De insteek is iets anders. Ook Amerikanen (NYC) maar ontstaan in 1995 en dus eerder modernere punkrock dan die van Adolescents. Qua stijl gaan ze meer naar de surf gitaar punkrock.
Het album begint met een intro van alleen zang. Net of één of andere stoned muzikant op straat iets aan het uitproberen is. Daarna valt de band in. Het is een statement en niet meteen de sterkste song van de plaat. Maar het geeft wel aan dat niet alles perfect moet klinken en dat ze hier en daar met een serieuze knipoog muziek maken. De song erna “High By The Beach” is stukken beter, met zijn surfgitaar lijntje, maar “Nothing Wrong With Me” is pas een killer van een nummer. Acoustische intro en een punkrock vervolg. Catchy en melodieus ook. Ook “Can’t Get There From Here” (dat wat The Kinks Dna bezit) is de moeite waard. Maar ook andere tracks zoals “Radiation”, “Busy” of “All Alone” (dat wat folk elementen heeft) zijn zeker niet slecht. Zo gaat dit gedurende 13 nummers. Goed voor een half uur muziek met veel variatie in de songstructuren. Met “Radiation” bewijzen ze dat ze nog niet uitgezongen zijn. Het bevat fijne songs en is de moeite waard voor wie van punk houdt.
Patrick Ceuppens (regio Lier) is de man achter Vox Project. Hij schreef, mixte en produceerde alles zelf. Hij huurde een aantal gastmuzikanten in voor de vocals. O.a. LollieVox, Je Suis Henri, Quincy Thomas, Jeff Miguel, Jeffrey Chan, Aly Frank en Chloe Kay.
Openingstrack “Call Out To Me” is een aardig track. Een pop-rap nummer in de stijl van Eminem maar dan zonder het gevloek van de Amerikaan. “Imzadi” is een heel sfeerrijke song. Een soort van ballad met prachtige zang van Aly Frank. Amai nog niet zeg. Voor de rest wat pianolijnen en synths om de sfeer te zetten. De verschillende zangers zorgen ervoor dat je telkens een andere invalshoek krijgt. “Walk into Me” lijkt eerder een donker synthpop liedje te zijn. De stem van Jeffrey Chan doet mij wat aan Dave Gahan denken. “Wat’s Going On?” die daarop volgt is dan eerder een luchtig popliedje a la Kylie Minoque, Robyn etc…
‘Time Has Come’ is gevarieerd en goed gemaakt. Dit o.a. door het gebruik van verschillende gastvocals maar ook muzikaal zit er nogal wat variatie in. Dat maakt dat het album misschien wat eigenheid of samenhang mist. Het lijkt wat op een album met verschillende bands of uitvoerders. Alhoewel het gebruik van de synths en de electro gegoten in popsongs een constante blijft in het album. Het klinkt fris en hedendaags. Fijne kennismaking met dit debuut.
BEUK verraste in 2016 Vlaanderen met Nederlandstalige hardrock. Rock in het Vlaams hadden we al langer, maar hardrock in onze moedertaal, dat is toch eerder uitzonderlijk.
De band uit Brugge krijgt met elk optreden een grotere aanhang en het in eigen beheer uitgebrachte ‘Strak Plan’ werd een succes. BEUK speelt zelfs regelmatig in de UK. Daar begrijpen ze de teksten niet, maar dat doen ze ook niet als ze daar Rammstein op bezoek krijgen.
Na twee jaar werd het tijd om een nieuw album te maken en de single “Hel Van De Planeet” moet ons daar alvast warm voor maken, een nummer over de eerste Wereldoorlog. De productie van Ace Zec is merkbaar beter dan die op ‘Strak Plan’, die ook al niet slecht was. Deze single knalt echt uit de boxen. De backing vocals van Ines Defurne (Monopole) voegen een leuke vibe toe en inzake teksten schrijven heeft de band nog twee stappen vooruit gezet. Enkele nummers van ‘Strak Plan’ kleefden misschien nog teveel aan het papier, terwijl “Hel Van De Planeet” eerder klinkt alsof het nummer op het podium bedacht werd.
Muzikaal wordt voortgebouwd op het beste van ‘Strak Plan’: Motörhead meets The Darkness
Toen we circa drie jaar geleden de EP 'Cemetery of the Insane' van Carnation onder de loep namen hadden we snel door te maken te hebben met een uitzonderlijk getalenteerde Death Metal band die wellicht niets nieuws naar voor brengt, maar binnen het Death Metal gebeuren binnen de kortste keren hoge ogen zal gooien. Ook live wist de band ons compleet omver te blazen, door de combinatie van duivels gitaristen, een drummer die mokerslagen uitdeelt tot je hersenpan is ingeslagen. En een bijzonder sympathieke frontman, die eens hij het podium betreedt al zijn demonen op jou los laat. Onlangs kwam eindelijk het debuut 'Chapel of Abhorrence' op de markt, via het label Seasons of Mist.
We vroegen ons af. Is er iets veranderd sinds het debuut EP? Nee. Maar vanaf “The Whisperer” - een verschroeiende start van circa zes minuten - voel je al koude rillingen over de rug lopen, en lijkt het alsof de poorten van de Hel prompt zullen open gaan. Dat was in het verleden het geval, dat blijkt nog steeds het geval te zijn. Echter is dit nu eenmaal het soort Death Metal waardoor wij circa twintig jaar geleden al liefhebber werden van deze muziekstijl. En ook zullen blijven doen. Carnation vindt ook nu het genre niet opnieuw uit, maar doen hun ding op zodanig hoogstaande wijze dat je als fan van die typische Death Metal de ene adrenalinestoot na de andere te verwerken krijgt. Ondertussen vinden de bandleden elkaar blindelings. Dat blijkt uit perfect gebalanceerde songs als “Hellfire”, “Chappel of Abhorrence”, “Disciples of Bloodlust” meerdere keren.
Net zoals op het podium grijpt Simon Duson je met zijn bijzonder rauwe stem bij het nekvel en laat je niet meer los. Gerugsteund door gitaristen Jonathan Verstrepen, Bert Vervoort, Yarne Heylen (Bas) die zodanig verschroeiend hard uithalen, dat die haren op onze armen recht komen te staan … of dat van angst is of puur innerlijk genot laten we in het midden. Na de mokerslagen die Vincent Verstrepen uitdeelt met zijn drumstokken, komen we dan ook, compleet murw geslagen in de touwen terecht. Telkens opnieuw en opnieuw. Luister maar naar songs als “Hatred Unleashed”, “Magnum Chaos”, “Sermon of the Dead”. En voel de voornoemde koude rillingen over je rug lopen alsof je de adem telkens opnieuw wordt ontnomen.
Met “Chapel of Abhorrence” bewijst Carnation nog maar eens totaal, we herhalen het nog eens, totaal niet te moeten onderdoen voor enige zogenaamd grote band binnen die scene. Integendeel zelfs. Het niveau op dit debuut ligt zodanig hoog, dat er geen enkele speld valt tussen te krijgen. Meer nog het voelt aan alsof die vier ruiters van de Apocalyps worden opgeroepen, om de wereld met in de eerste plaats het volledige mensdom voorop, uit te roeien. En zo lang Carnation mij zowel op als naast het podium dit gevoel geeft, dan malen we er niet om dat voortdurend uit datzelfde typische Death Metal vaatje wordt getapt. Integendeel zelfs.
Besluit: Carnation zet met dit debuut in de verf wat we al langer wisten, en is nu duidelijk klaar om de volgende bladzijde tot het veroveren van de wereld, om te slaan. Zeker nu meer dan ooit tevoren blijkt dat elk van de bandleden elkaar blindelings vinden binnen het geheel. Dat is een bijzonder sterk debuut van deze Belgische top band binnen de Death metal.
Tracklist:
Nederlands 
Français 
