Het gaat hier om de Duitse band Dew. Te vinden op het internet onder Thetruedew want er bestaat ook een gelijknamige Zwitserse band. Dit trio presenteert hier hun debuut via het Franse Pogo Records. Pogo Records is een DIY label en reeds 25 jaar bezig. Het is ontstaan uit een fanzine.
Dew brengt acht songs op hun debuut. Het is authentieke postpunk, opgenomen in het repetitiekot. Een trio waarvan ik verder niets weet of iets terug vind. Ik moet het met de muziek doen en die is ruw opgenomen op een DIY-manier waardoor alles live en punky klinkt. Zoals het eigenlijk hoort met zulke muziek. Je hoort echo’s van post-punk en wave uit de jaren 80 in hun muziek doorklinken. Vernieuwend klinkt het niet meteen maar het bevat de juiste attitude. Denk aan bands zoals The Fall, Swans, Gang of Four etc maar dan met minder middelen om alles op te nemen. Het gitaarwerk lijkt uit de wave en postpunk weggelopen. De zanger lijkt zich boos te maken en geeft zich volledig.
Het album bevat acht uitstekende songs (o.a. “Geist” en “Menschenfeind”) die de juiste mentaliteit en vibes uitstralen.
Mensen die houden van post punk bands en wat hardere wave bands uit de jaren 80 zullen dit waarschijnlijk wel weten te smaken.
Sedert meer dan 20 jaar draaien deze Italianen al mee in de muziek business. Met dit album zijn ze aan hun zevende studio album toe. Aan alles hoor je dat we hier van kwaliteit spreken. De productie en de mixing is van hoog niveau net als het spelniveau. Sommigen gaan het misschien wat te clean vinden. Dat zou kunnen. Maar inzake songschrijven staan hier enkele heel mooie dingen op. Wat wel een feit is, is dat je het album een aantal luisterbeurten moet geven alvorens het echt begint te leven en je de vele lagen in de nummers ontdekt.
Opener “Drenched” begint met synths in een ambient-achtige stijl. Vervolgens gaat de song over in een typische progressive metal stijl. Met mooie en gevoelige zang. Ook “Closer” is een beetje op dezelfde manier opgebouwd. Maar “Everything Goes” blaast mij echt van mijn sokken. De song start heel gevoelig met synths, vocals en piano en bouwt dan langzaam op met gitaar, percussie etc. Je voelt ze naar een climax toewerken op een manier zodat het niet te voorspelbaar wordt. Er komt ook nog mooie samenzang tussen de zanger en de backings voorbij. Een song dat af is. Een topsong.
Ook “Folding Paper Dreams” is heel goed en doet qua stijl wat aan Pineapple Thief of Porcupine Tree denken. Op het titelnummer vliegen ze er meteen in en is steviger werk dan de vorige tracks. Ze bevat enkele mooie gitaarriffs en doet wat aan de oude Queensryche denken. “Every Broken Piece of Me” begint terug wat atmosferisch en melancholisch om dan langzaam op te bouwen. Zo gaat dit album op en neer met mooi gitaarwerk, fijne percussie, goeie vocals en gitaarwerk.
Liefhebbers van dit genre ( van Porcupine Tree via The Long Escape tot Dream Theater) moeten niet twijfelen: dit is een topschijfje. Het doorstaat met glans meerdere luisterbeurten. Het biedt variatie en muzikale klasse.
Het studioproject Beauty In Chaos heeft een eerste single (“Storm”) klaar van het album ‘Finding Beauty In Chaos’. Op deze single doet o.a. Ashton Nyte van The Awakening mee. Beauty In Chaos is het project van Michael Ciravolo. Die speelt reeds 30 jaar bij Human Drama en zowat 20 jaar bij (Michael Aston’s) Gene Loves Jezebel.
De lijst met gastzangers en muzikanten voor het volledige album is indrukwekkend: Wayne Hussey van The Mission, Dead Or Alive en The Sisters Of Mercy, Simon Gallup van The Cure, Robin Zander van Cheap Trick, Al Jourgensen van Ministry en Revolting Cocks, Pete Parada van The Offspring, dUg Pinnick van King’s X, Ice-T van Body Count, Michael Aston en Dirk Doucette van Gene Loves Jezebel, Michael Anthony van Van Halen en Chickenfoot, Pando van A Flock Of Seagulls en Marc Danzeisen van The Riverdogs en Gilby Clarke.
Ondanks dat dit nummer duidelijk in de richting van de post-punk en gothic rock gaat, werden geen keyboards gebruikt. Wel werden gitaarpartijen gesampled en vervormd. Zo komt Beauty In Chaos op “Storm” uit bij een groepsgeluid dat diep geworteld is in de gothic rock van de jaren ’80. Denk aan Fields Of The Nephilim, Sisters Of Mercy, Modern English, Echo & The Bunnymen, A Flock Of Seagulls, …Ciravolo geeft niet aan of alle tracks in deze richting gaan. Wave en gothic voeren de boventoon op de lijst met gastmuzikanten, maar
Het is niet meteen duidelijk of Simon Gallup meespeelt op “Storm”, maar de baslijn trekt diepe voren door deze song zoals Gallup dat ook bij The Cure doet. De gitaar van Michael Ciravolo neemt je eveneens mee naar de donkere jaren ’80 en de stem van Ashton Nyte maakt het muzikaal helemaal af. Alleen de compositie kan niet boeien tot het einde en dat is jammer voor een project waarin zoveel talent aan bod komt. Aan de andere kant moeten we er wel rekening mee houden dat als we terugkijken naar de jaren ’80 dat we dan heel wat van die lang uitgesponnen tracks zullen tegenkomen.
“Storm” is alvast een veelbelovende single. Als de rest van het album minstens zo goed of beter is, wordt dit een mijlpaal in de gothic rock.
Dee Snider voorstellen lijkt mij net zo overbodig als vertellen bij welke band Axl Rose of Bruce Dickinson zingen. Sedert 2002 waren ze met Twisted Sister terug op tournee met hun oude werk want nieuw werk kwam er niet. Dat oud werk ook door de jeugd (her)ontdekt en gesmaakt. Feit is dat na het Alcatraz optreden van 2016 in Kortrijk Twisted Sister op pensioen ging. Ze hadden het jaar voordien al hun drummer (A.J. Pero) verloren (dood in zijn slaap). Bij Dee was de goesting echter nog niet voorbij en zo zag dit album het levenslicht.
We moeten zeggen dat voor dit soloalbum van Snider niets aan het toeval heeft overgelaten. Hatebreeds vocalist Jamey Jasta deed de productie. Enkele bekende muzikanten hielpen mee aan het album zoals Mark Norton (Lamb of God), Howard Jones (ex-Killswitch Engage), Joel Grind en Nick Bellmore (Toxic Holocaust), Alissa White Gluz (Arch Enemy) en Charlie Bellmore (Kingdom of Sorrow).
Ik was vooraf wat sceptisch tegenover het album maar Dee Snider heeft mij toch positief weet te verrassen. Het album klinkt iets donkerder dan het meeste van Twisted Sisters werk en het klinkt vrij snedig. Het heeft toch wel wat moderne invloeden onder de huid meegekregen. Zo zitten er wat trash invloeden in het gitaarwerk. Voor de rest hebben we natuurlijk nog Snider zijn monumentale (en vrij herkenbare) stem en zijn vrij catchy refreinen. Dat alles maakt dat het album vrij aangename luistervoer is geworden. Oké, soms is het wat clichématig maar er zitten genoeg songs tussen die toch boven de middelmaat uitkomen. Het trashy “Running Mazes” of “Tomorrow’s No Concern” zijn vinnige stukjes metal. Het iets ingetogener “I Am The Hurricane” is ook goed geslaagd. Ook het titelnummer is genietbaar met zijn melodieuze gitaarlijnen en een refrein dat het waarschijnlijk goed zal doen tijdens optredens.
Met “For The Love of Metal” heeft Dee Snider in elk geval materiaal om terug mee op tournee te gaan. Hij slaagt erin om met zijn trashy elementen de Twisted Sister-sound te verjongen en te tonen aan de wereld waarom hij nog niet hoeft afgeschreven te worden.
Downpilot is in feite Paul Hiraga (Seattle). In 2015 trok ‘Radio Ghost’ (zijn vorig album) mijn aandacht. Het album bevatte veel weidse sfeer en enkele pareltjes van songs. Daarbij was er nog zijn stem die mij wat aan Joost Zweegers deed denken. Voor zijn zesde album is Hiraga wederom de Tapete-stal trouw gebleven.
Het album opent met “Your Supply” direct zonder enige vorm van intro. Meteen to-the-point. Melancholisch en melodieus klinkend samen met wat galmende gitaarklanken die de song aankleden. Op “Historian” gaat Hiraga meer richting rock. Rock dat wat aan de seventies doet denken. Niet slecht maar minder beklijvend dan de vorige of de volgende song. “We Just Come And Go” is een prachtige uitgebouwde song. Alles staat klopt aan de song. Mooie gebruik van verschillende instrumentaria en prachtige vocals. Ook “High And Guided” behoort tot zo’n beklijvende track. Met mooi gitaarwerk trouwens. Je vind op dit album nog enkele pareltjes terug zoals bv “Behind The Sea”. ‘This is the Sound’ is een warm en melancholisch album dat consistenter klinkt dan zijn voorganger.
Wie van sfeervolle en warme indie houdt en geen probleem heeft met songs die eerder een laidback tempo hebben zal met ‘This is the Sound’ aan zijn trekken komen. Paul Hiraga lijkt, afgaande op deze release, op het toppunt van zijn kunnen gekomen te zijn.
Wat begon als een idee aan de toog , mondt nu uit in een debuutalbum. Hoe snel kan het gaan in het leven? A Slice of Life begon oorspronkelijk met het brengen van The Cure nummers. Gaandeweg kwamen de eigen nummers erbij. De sound is een mix van o.a. The Cure, Joy Division en David Bowie. Het staat ook in hun statement: ze willen de postpunk, darkwave en new wave van de jaren 80 doen herleven.
Opener “Restless Gods” kenden we al van de demo-EP. Een nummer dat wat invloeden van o.a. David Bowie bevat. “Older” is jaren 80 postpunk. Denk aan Psychedelic Furs, The Cure… Een fijne song met een aanstekelijk refrein en een fijne gitaarlijn naar het einde toe. Alle nummers van hun demo-EP uit 2017 zijn hier aanwezig. Maar het geluid en de productie maakt dat de nummers hier op ‘Restless’ beter tot hun recht komen. De drums op “The Marionette” klinken stukken beter en voller. “Sweet Sin” is een energieke en aangename song. De stem en de tekst van Dirk Vreys lijkt wat op die van Iggy Pop. “Life As It Is” en “Feel Like Crazy” zijn melodieuze en catchy tracks. Op de fysieke cd staat er nog een bonusversie: “Liefde Is Oorlog”. Een uptempo track in het Nederlands gezongen. Dat geeft een beetje een andere twist aan de sound. Het doet meer aan de Belgische (garage)rock denken (en minder aan de new wave bands)zoals Aroma Di Amore, de vroege Noordkaap, Nemo… Het Nederlands is even wennen maar ik vind het wel een lekkere song.
Met ‘Restless’ slaagt A Slice of Life in hun opzet. Ze doen de new wave en postpunk uit de jaren 80 herleven. De invloeden zijn heel sterk aanwezig maar ze slagen er wel in goede en aanstekelijke songs te maken.
De productie vind ik ook meer dan ok. De zang is er, naar mijn bescheiden mening, op vooruit gegaan. Muzikaal hoor je dat ze een goed evenwicht hebben gevonden. Wie niet genoeg kan krijgen van de jaren 80 en houdt van donkere, melancholische muziek moet dit beslist eens checken.
Deze solo artiest die in Berlijn leeft , heeft op Manic Depression records zijn debuut uit. Hij werkte hiervoor samen met Alex Akers of Forces (Fleisch Records). Het resultaat vind ik indrukwekkend. We horen hier postpunk songs met invloeden uit shoegaze, electro, wave en synthpop. Het geheel klinkt fris en hedendaagser dan je zou denken. Het is qua intensiteit en stijl een beetje vergelijkbaar met The Soft Moon.
We krijgen op muzikaal vlak een donkere sfeer versterkt door de overstuurde synths, gitaren en backings. Paranoia, beklemming en troosteloosheid is vaak aanwezig maar de zin voor melodie en vakkundige songs maken het toch goed verteerbaar. Luister maar eens naar opener “Blue Romeo”. Een binnenkomer die aan je lijf en leden blijft hangen. En zo gaat dit gedurende acht songs verder. Soms is het ook vrij dansbaar zoals “Body of Glass” of “Wealth” (waar Mana richting EBM en electro gaat). Het sterke is dat nergens een Joy Division of Cure-kloon aan het werk hoort. Dit is muziek met een eigen smoel. Eigentijds en met een grootstedelijk underground gevoel.
Dit is, in zijn genre, een sterk en origineel debuut. Een sterke aanrader voor liefhebbers van het genre!
‘Lucifer II’ volgt logischerwijze ‘Lucifer I’ uit 2015 op. Er is intussen wel nogal veranderd in de band. Buiten Johanna Sadonis (vocals) is de bezetting zowat compleet veranderd. In de zomer van 2017 werd het album opgenomen samen met haar nieuwe schrijfpartner en drummer Nicke Andersson (afkomstig van Entombed). Bij gebrek aan een volledige bezetting nam Nicke het grotendeel van alle partijen (drums, baslijnen, de helft van de gitaarlijnen) op zich. Gitarist Robin Tidebrink speelde de rest van de gitaarpartijen in. Tegen de release van ‘Lucifer II’ kwamen Alex Mayr (bas) en Martin Nordin (gitarist en afkomstig van het Zweedse Dead Lord) nog de band vervoegen.
Wat heeft dit op muzikaal vlak tot gevolg? Wel het geheel klinkt natuurlijker. De sound alsook de riffs gaan nog ietsje meer richting bands zoals Black Sabbath, Blue Oster Cult etc… De zang blijft het voornaamste aantrekkingspunt. Die contrasteert namelijk goed met de rauwere riffs en grooves. Ze zingt indrukwekkend en zorgt dat een aantal songs wel degelijk opvallen.
Songs gewijs zit alles goed in elkaar en de productie is ook goed gelukt. Heel erg origineel klinkt het allemaal niet maar het geheel is aangenaam om naar te luisteren. Het feit dat alles goed in elkaar steekt , maakt veel goed. Opener “California Son” (een heerlijk uptempo track), “Phoenix” (lekkere zang en psychedelische sound), “Eyes In The Sky” (lekker vette riffs) en “Dreamer” zijn heel fijne tracks. The Rolling Stones cover “Dancing With Mr D” is niet mis maar valt hier wat uit de toon en afsluiter “Faux Pharao” is wat routineus. Voor de rest een lekker album en goede vocals.
Wie houdt van jaren 70 hardrock in een moderne productie moet hier eens naar luisteren. ‘Lucifer II’ toont op vele vlakken progressie ten aanzien van ‘Lucifer I’.
Het debuut van dit Noors trio klinkt zowel traditioneel, organisch als fris en eclectisch. Een kunst. Het grootste deel van de muziek die ze maken is instrumentaal. Soms zijn er spaarzame vocals aanwezig.
De bass van Chris Holm klinkt vrij seventies. Een dikke baslijn kleuren de songs. Luister maar eens naar “Joe Frazier” dat naast die bass sterk bluesrock gekleurd is. Andere tracks krijgen dan eerder een soort space/psychedelic jasje aan zoals op het uptempo “Atlantic Surfing”. “Le Mans” bevindt zich ergens tussen die twee tracks in. Een erg fijne track.
De muziekjes die ze uit hun mouw schudden kunnen zo als een soundtrack dienen voor een gestylede film. Op andere momenten doet het wat aan seventies politiefilms denken of aan één of andere loungefilm.
Orions Belte is wat moeilijk in een vakje te stoppen maar ze maken boeiende muziek waarbij ze gebruik maken van muziekelementen uit vervlogen tijden. Die gieten ze in songs waarmee ze hun eigen universum creëren.
Potverdorie wat is het toch geweldig als de opener van een plaat je omverblaast. Niet omdat het zo hard of luid is maar omdat het bij je nekvel grijpt en je een oorlel verkoopt. Dat is het geval met opener “I Got Drive” van Komatsu. Een gejaagde song vol amphetamines, een lekkere riff, goeie zang en de nodige afwisselende overgangen. Op “Prophecy” wordt er meer op de groove gerekend maar het effect is er niet minder om.
Er zijn hier wel enkele overeenkomsten met Monster Magnet op te merken. De zang om te beginnen, de vibes en natuurlijk ook de stoner-elementen. Maar dan wel zonder hen na te bootsen. Het is gewoon een naam die ik meegeef zodat je weet welke richting hun muziek zoal uitgaat. Ook de song “Komatsu” is het vermelden waard. Ze bevat vette riffs, versnellingen, fijne synthsounds en een ‘alles of niets’-attitude. Maar vrees niet want alle tien de tracks zijn van hoog niveau.
‘A New Horizon’ is een wervelwind, een roadtrip op route 66 of een opgejaagd dier maar het is vooral heerlijke stoner/sludge muziek.
Deze Eindhovenaars geven hier met hun tweede full album een sterk visitekaartje af. Hun debuut ‘Manu Armata’ kreeg lovende kritieken maar deze lijkt mij nog sterker te zijn.
Sinds de overwinning in Humo’s Rock Rally werkt de band doelgericht en op eigen tempo aan de verdere ontwikkeling van de band en hun muziek. Ze gaan niet voor instant succes maar via hun eigenzinnige muziek en sound lijken ze stap voor stap beter en groter te worden. Na hun EP ‘Endless Party’ en een goed onthaalde Europese tournee verschijnt in het najaar hun debuut ‘Image’.
“Waste” is de eerste single en voorloper uit dit album dat nieuwe songs zal bevatten. De productie was in handen van Micha Volders en Bert Vliegen. “Waste” is alvast een geslaagd nummer dat langzaam opgebouwd wordt met de typische elementen van de band. De stem van Fenne Kuppens, de dragende bass en de opzwepende drums, de galmende gitaarlijnen en de donkere onheilspellende synths zorgen terug voor een pareltje postpunk muziek. In de eerste helft van de song wordt de spanning opgebouwd om dan samen met de start van de drums open te breken.
Als “Waste” voor de kwaliteit van het gehele album borg staat dan kunnen we niet wachten op dat nieuwe album. Feit is dat “Waste” meer dan de moeite waard is.
De Italiaanse multi-instrumentalist, experimentele kunstenaar en virtuoos K-Conjog brengt met ‘Milennials Otters’ een bijzonder veelzijdige EP uit boordevol remixes van die ene song. Telkens vanuit een ander oog of oorpunt uit bekeken. Vaak in samenwerking met al even begenadigde muzikanten die '’muziek tot kunst verheffen’' hoog in het vaandel dragen. De EP kwam op de markt via Schole Records. De man heeft al heel wat ervaring opgedaan binnen dat typische Elektronische muziekwereldje. Sinds 2004 vuurt hij parel na parel op de aanhoorder af. Ook anno 2018 komt dus nog steeds geen einde aan zijn onuitputtelijke drang zichzelf opnieuw uit te vinden, gelukkig maar.
Op zijn facebook pagina lezen we het volgende: ‘Simpele muziek voor vervormde geesten’. Dat is inderdaad de rode draad in elk van de remixes. Dat begint al met de originele track. Een experimentele parel van circa zes minuten, waarin K-Conjog laat zien en horen dat hij een elektronica expert is die heel bewust buiten de lijntjes kleurt. Met een enorme zin voor voortdurend improviseren, waardoor de luisteraar van het kastje naar de muur en terug wordt gestuurd. Net door op deze wijze een muur boordevol elektronische pareltjes op te bouwen, zorgt hij er dan ook voor dat de aanhoorder geboeid blijft luisteren en genieten.
Geluidsmuren afbreken en dreigend uithalen dat is er niet direct bij. Maar bij elke remix hoor je dan wel weer een andere zijde van die welbepaalde song, die je voordien nog niet had ontdekt. Meer nog het stopt niet bij één luisterbeurt. Na een tweede luisterbeurt doe je weer nieuwe ontdekkingen. En het blijft maar doorgaan. Tot het oneindige. Dat de man bewust kiest voor een samenwerking met artiesten die op diezelfde wijze muziek tot kunst verheffen, is eveneens een meerwaarde binnen het geheel. Dat blijkt bijvoorbeeld uit die fijne remix met Daisuke Miytatani, ook al geen onbekende meer voor ons.
Deze Japanse kunstenaar tast de grenzen van Ambient af waar eveneens geen grenzen zijn. In samensmelting met K-Conjog ontstaat dan ook iets onaards en onbeschrijfelijk magisch mooi. Het lijkt wel alsof buitenaardse muziek onze aarde is binnen gedrongen. Het meest opvallende, er ontstaat ondanks alle veelkleurige soundscapes die de artiesten op deze onaards aanvoelden remix op u afvuren geen chaos, wat nog meer indrukwekkend kan genoemd worden.
Besluit: K-Conjog brengt met ‘Millennials Otters’ vooral een veelzijdige EP uit, en laat enorm veel kanten van zichzelf horen en zien in die ene song en de uiteenlopende remixen daarvan. Maar toch laat hij heel bewust niet compleet in zijn kaarten kijken. Het is net dat mysterieuze binnen zijn muziek dat ons nog het meest over de streep trekt. De virtuoos met Elektronische klanken brengt een waar kunstwerk uit, waar de grenzen van dat onmogelijke voortdurend en tot het oneindige worden afgetast.
Deze EP is dus feitelijk geen voer voor gevoelige zieltjes of mensen die graag toegankelijke wegen bewandelen binnen de elektronische muziek. Maar eerder voor aanhoorders die eveneens houden van zich laten bedwelmen door bevreemdend aanvoelende klanken die je tot rust brengen maar ook je door elkaar schudden., en je met veel vragen achterlaten. Wat deze EP net zo buitengewoon spannend maakt, is dan ook dat boek meerdere keren lezen en gloednieuwe ontdekkingen te doen, bij elke nieuwe luisterbeurt, die je zal verwonderen en ontroeren.
Tracklist:
1. Millennials Otters 06:36
2. Millennials Otters (akisai remix) 05:42
3. Millennials Otters (daisuke miyatani remix) 04:20
4. Millennials Otters (edit) 04:00
Nederlands 
Français 
